Kâbe ( el-Kaʿbe), bazen Kâbe-i Şerif ( el-Kaʿbetü'l-Müşerrefe) olarak anılan, İslam'ın en önemli camisi, Suudi Arabistan'ın Mekke kentindeki Mescid-i Haram'ın merkezinde yer alan bir yapıdır. İslam'ın en kutsal yeridir. Müslümanlar tarafından Beytullah (Allah'ın Evi) olarak isimlendirilir ve namaz ibadetinin yerine getirilmesinde Müslümanlar için kıbledir.

İslâm öncesinde Arap yarımadasında çok sayıda kutsal yer bulunur; Kâbe bunların en önemlisidir.

Sâmirî İbranilere ait Al-Asatir (masallar) veya Musa'nın Sırları Kitabında İsmail ve en büyük oğlu Nebaioth'un Kâbe'yi ve Mekke'yi inşa ettiği ifadesi bulunur.

Erken İslam'da Müslümanların, Muhammed'e bir Kur'an ayetinin vahyi  sonucu olduğuna inandıkları Kâbe'ye yönlerini değiştirmeden önce namazlarında genel olarak Kudüs yönüne baktıklarına inanılır.

Müslümanlar tarafından Kâbe'nin tarih boyunca birçok kez yeniden inşa edildiğine inanılır. Bunların en ünlüsü İbrahim ve oğlu İsmail tarafından, karısı Hacer ve İsmail'den ayrıldıktan birkaç yıl sonra Mekke vadisine döndüğünde orada Allah'ın emriyle birlikte yaptıklarıydı. Kâbe'yi saat yönünün tersine yedi kez Tavaf etmek Hac ve Umre haclarının tamamlanması için zorunludur. Kâbe'nin çevresinde hacıların yürüdüğü bölgeye Mataf denir.

Kâbe ve çevresi yılın her günü hacılarla doludur, ancak Zilhicce'nin 9. günü olan Arife günü Kabe ve çevresi boşaltılarak örtü değiştirilir. Hacıların sayılarındaki en önemli artış, milyonlarca hacının tavaf için bir araya geldiği Ramazan ve Hac sırasında gerçekleşir. Suudi Hac ve Umre Bakanlığı'na göre, 2018 de Umre için 6.791.000, hac için ise 2.489.406 kişi bölgeyi ziyaret etmiştir.

Tarihte olduğu gibi günümüzde de bazı dinî gruplar Kâbe ve Kara Taş'ın kutsallığı çerçevesinde icra edilen dini uygulamalara karşı çıkmaktadırlar.

Tarihçe

Köken

Adın kökeni
Sözlükte "dört köşeli veya küp şeklinde olmak" anlamındaki ka'b (كعب) kökünden gelen ka'be "küp şeklinde nesne" demektir. Kâbe sözünün gerçek anlamı küptür. Kuran'da Muhammed'in yaşadığı dönemden sonra Kabe'den şu adlarla bahsedilir:

 El-Beyt ; Ev, Allah tarafından
 Beyti; Evim, Allah tarafından
 Beyt el-Muharrem; Kutsal veya korunmuş ev, İbrahim'in sözü olarak
 El-Beyt el- Harām; Kutsal ev, Allah tarafından
 El-Beyt el-'Atik; Eski ev, Allah tarafından

Tarihçi Edvard Glazer'e göre, "Kabe" adı, güney Arap veya Etiyopya dilinde bir tapınak anlamına gelen "mikrab " sözcüğüyle ilişkili olabilirdi. Yazar Patricia Crone ise bu sava karşı çıkar.

Kâbe ve kıble kelimesinin bağlantılı olabileceği sözcükler İslâm öncesi Arap inanışlarında bulunmaktadır. Ad, Kâbe'nin mimari yapısı ile ilgili olabileceği gibi içerisinde barındırdığı ve yapı ile özdeşleşen benzer ad veya söyleyişlerle anılan tanrıçalar da yapıya verilen adın kaynağı olarak düşünülebilir. Sözlükte "yön, yönelinen cihet veya şey" anlamına gelen kıble terim olarak müslümanların namazda yönelmeleri gereken istikameti, Kâbe'yi ifade eder. Bunlardan birisi Hacerü'l Esved ile simgelenen edilen ve Kaab olarak da anılan tanrıça El-Lât'tır. Kıble kelimesi ise bazı araştırmacılara göre, Frig tanrıçası Kibele'den gelmektedir. Prof. Dr. İsmail Güleç'e göre bu iddaalar yanlıştır.

Nişanyan Sözlük'e göre kâbe ; Arapça kˁb kökünden gelen (كَعْبَة) kaˁba(t) sözcüğünden alıntıdır. Bu sözcük kaˁb (كِعْب ) "topuk veya aşık kemiği, oyun zarı" sözcüğünün faˁla(t) vezninde ism-i merresidir. Sözcük "şişti, top oldu" anlamına gelir.

Arka plan
Birçok Müslüman ve akademik tarihçi, İslam öncesi Mekke'nin gücünü ve önemini vurgulamış olsa da, Kent İslam'ın yükselişinden önceki üç yüzyılda yazılmış, bilinen hiçbir coğrafi veya tarihsel kaynakta yer almıyor. Patricia Crone, Mekke'nin Baharat ticaretinden elde edilen gelirle zenginleşmiş bir şehir olarak tasvir edilmesinin abartı olduğuna ve Mekke'nin sadece göçebelerle deri, kumaş ve deve yağı ticareti için bir ileri merkez olabileceğine inanıyor. Crone, iyi bilinen bir ticaret merkezi olsaydı, Procopius, Nonnosus gibi daha sonraki yazarlar veya Süryanice yazan Suriye kilise vakanüvisleri tarafından Mekke'den bahsedileceğini savunuyor. Encyclopædia Britannica'ya göre, "İslam'ın yükselişinden önce, Mekke kutsal bir tapınak olarak saygı gören bir hac yeriydi."

Imoti, Arabistan'da bir zamanlar çok sayıda Kabe mabedinin bulunduğunu, ancak bunun taştan yapılmış tek yer olduğunu iddia ediyor. Diğerlerinde de Kara Taş'ın benzerleri olduğu iddia ediliyor. Örneğin Güney Arabistan'ın Hayman kentinin Kabe'sinde bir "Kızıl Taş", Abalat'ın Kabe'sinde ise bir "Beyaz Taş" bulunurdu. Grunebaum Klasik İslam'da, o dönemin tanrısallık deneyiminin genellikle taşların, dağların, özel kaya oluşumlarının veya "tuhaf büyüyen ağaçların" fetişizmiyle ilişkilendirildiğine işaret eder. Armstrong ayrıca, Kâbe'nin, Cennetin Kapısı'nın tam üzerinde ve dünyanın merkezinde olduğunun düşünüldüğünü söylüyor. Kabe, kutsal dünyanın kutsal olmayanla kesiştiği yeri işaret ediyordu; gömülü Kara Taş, gökten düşen ve göğü ve yeri birbirine bağlayan bir göktaşı olarak bunun bir başka sembolüydü.

Sarvar'a göre, Muhammed'in doğumundan yaklaşık 400 yıl önce, Kahtan soyundan gelen ve Hicaz kralı olan Amr bin Luhay, Kâbe'nin çatısına, hakim Kureyş kabilesinin başlıca ilahlarından birisi olan Hubal putunu yerleştirir. Tanrı kırmızı akikten yapılmış, insan şeklinde bir heykel idi, ancak sağ eli kırılmış ve yerine altın bir el konmuştu. Put Kabe'nin içine taşındı ve önünde kehanet için kullanılan yedi ok konuldu. Sürekli savaşan kabileler arasında barışı korumak için  Mekke 30 km çapında kutsal bölge ilan edildi. Bu savaşsız bölge, Mekke'nin yalnızca bir hac yeri olarak değil, aynı zamanda bir ticaret merkezi olarak da gelişmesini sağladı.

Samiri literatüründe, Samiriyeli Musa'nın Sırları Kitabı (Asatir), İsmail ve en büyük oğlu Nebaioth'un Kabe'yi ve Mekkeyi inşa ettiğini belirtir." Asatir kitabı muhtemelen MS 10. yüzyılda  derlenmiştir, ancak Moses Gaster 1927'de kitabın MÖ 3. yüzyılın ikinci yarısından daha geç olmamak üzere yazıldığını öne sürmüştür. İslam: Kısa Bir Tarih adlı kitabında Karen Armstrong, Kabe'nin resmi olarak bir Nebati tanrısı olan Hubal'a adandığını ve muhtemelen yılın günlerini temsil eden 360 adet put içerdiğini iddia ediyor.

İslam'dan önce Kabe, Arap Yarımadası'ndaki çeşitli Bedevi kabileleri için kutsal bir yerdi. Her kameri yılda bir, Bedevi halkı Mekke'ye hacca giderdi. Aşiret kavgalarını bir kenara bırakarak Kabe'de tanrılarına tapar, şehirde birbirleriyle ticaret yaparlardı. Kabe'nin içinde çeşitli heykeller ve resimler bulunurdu. Mekke'nin baş tanrısı olan Hubal heykeliyle birlikte diğer tanrı heykellerinin Kabe'nin içine veya çevresine yerleştirildiği bilinmektedir. Duvarları süsleyen tanrı resimleri, Meleklerin, ilahi okları tutan' İbrahim ve 'İsa ve annesi Meryem 'in resimleri de Kabe'nin içindeydi ve Muhammed'in emriyle Mekke'nin fethi sonrasında yok edildiler. Tanımlanamayan süslemeler, para ve bir çift koç boynuzunun Kabe'nin içinde olduğu kaydedilmişti. İslam geleneğinde bunun, oğlu İsmail'in yerine İbrahim tarafından kurban edilen koça ait olduğu söylenir.

Muhammed Arap Yarımadası'nın dört bir yanından kabilelerle birlikte Müslümanlar da Kabeyi ziyaret eder, ancak Muhammed'in talimatına göre, namazı Kudüs'e dönük olarak kılarlar ve Kabe'ye sırtlarını dönerlerdi. Alfred Guillaume, İbn İshak'ın siyerinin tercümesinde, Kabe'nin kendisine dişil formda atıfta bulunulabileceğini söylüyor. Tavaf erkekler tarafından genellikle çıplak, kadınlar tarafından yarı çıplak yapılırdı. Allah ve Hubel'in aynı ilah mı, yoksa farklı ilahlar mı oldukları tartışmalıdır. Uri Rubin ve Christian Robin'in tezine göre, Hubel'e sadece Kureyşliler tarafından saygı duyulurdu, Kabe farklı kabilelerin de tanrısı olan Allah'a adanmışken sonradan  Muhammed'in zamanından bir asır önce Mekke'yi fetheden Kureyş panteonu Kabe'ye yerleştirilmişti.

Yabancı kaynaklarda

Batlamyus ve Diodorus Siculus
İslam Ansiklopedisi'nde yazan Wensinck, Mekke'yi Batlamyus'un bahsettiği Macoraba adlı bir yer ile özdeşleştirir. GE von Grunebaum "Batlamyus Mekke'den söz ediyor. Verdiği isim, onu bir mabet etrafında kurulmuş bir Güney Arabistan vakfı olarak tanımlamamızı sağlıyor" diyor. Meccan Trade and the Rise of Islam'da Patricia Crone, Macoraba'nın Mekke ile özdeşleştirilmesinin yanlış olduğunu ve Macoraba'nın o zamanlar Arabia Felix olarak bilinen güney Arabistan'da bir kasaba olduğunu savunuyor. Yakın bir çalışma, Macoraba argümanlarını gözden geçirdi ve onları yetersiz buldu.

Diodorus Siculus, Knidoslu Agatharchides'in önceki bir raporuna dayanarak, Kızıldeniz kıyısında "tüm Araplar tarafından çok kutsal ve fazlasıyla saygı duyulan" bir tapınaktan bahseder. Edward Gibbon, bunun Kabe olduğuna inandı. Ancak Ian D. Morris, Gibbon'un kaynağı yanlış anladığını iddia ediyor: Ona göre Diodorus, tapınağı Mekke olamayacak kadar kuzeye koyuyordu.

Huzistan kronikleri
MS 660'lardan daha geç olmayan bu kısa Nasturi kronik, Arap fethine kadar olan tarihi kapsar ve ayrıca Arap coğrafyası hakkında ilginç bir not verir. Bölüm, Arabistan'daki Müslüman mabedinin kökeni hakkında bir spekülasyonla başlıyor:

"İbrahim'in Kâbe'sine gelince, onun ne olduğunu bulamadık, çünkü mübarek İbrahim mal zengini olduğu ve Kenânlıların kıskançlığından kurtulmak istediği için, çölün uzak ve geniş yerlerinde, Kabe'de yaşamayı tercih etti. Çadırlarda yaşadığından, burayı Tanrı'ya ibadet etmek ve kurban sunmak için inşa etti. Bugünkü adını, nesillerce hafızada tutulan yerden aldı. Gerçekten de, Arapların orada ibadet etmeleri yeni bir şey değil, antik çağa, ilk günlerine kadar uzanıyor, çünkü halklarının başının babasına saygı gösteriyorlar."

Bu, Kabe'den açıkça bahseden Hristiyan kökenli, erken bir kayıttır ve sadece Arapların değil, aynı zamanda bazı Hristiyanların da bölgeyi yedinci yüzyılda İbrahim ile ilişkilendirdiği fikrini doğrular. Bu, Kuran dışında, Kabe'den bahseden, tarihlenebilir en erken ikinci metindir.

Kaya yazıtları
Suudi arkeolog Muhammed Almahtavi, Mescid-i Haram ve Kabe'den bahseden ve İslam'ın birinci ve ikinci yüzyıllarına kadar uzanan bazı kaya yazıtları keşfetti. İçlerinden biri şöyle okuyor:

"Allah yeter ve Kâbe'nin Kulu Maysara bin İbrahim'i (Hadim el-Kabe) yazdı."

Juan Cole, yazıtın muhtemelen MS 718 – 815 ait olduğu görüşündedir.

İslami görüşe göre

Mitolojik anlatımlara göre yeryüzü yaratılmadan bin sene önce Kâbe suyun üzerinde Allah'ı tespih eden iki meleğin üzerinde durduğu beyaz bir öz idi. Yeryüzü bu özün altında yayılıp genişletilmiş, Kâbe yeryüzünün merkezi kılınmıştır. Bir başka anlatıma göre yeryüzü yaratılmadan önce Arş suyun üzerinde bulunmaktaydı. Allah rüzgârı göndererek bununla Kâbe'nin yerinde bir kubbe yaratmış, bu kubbenin altında yeryüzü yaratılmış, yeryüzü dağlarla sağlamlaştırılmıştır. Yeryüzüne ilk konulan dağ Ebu Kubeys Dağı olmuş, diğer dağlar Ebu Kubeys'ten yeryüzüne dağılmışlardır.

Kuran'daki Kabe'yle ilgili çok sayıda ayete göre, Kabe insanlığın ilk İbadethanesiydi ve Allah'ın emriyle İbrahim ve İsmail tarafından inşa edildiği ifade edilmişti.
Muhakkak ki insanlar için tayin olunan ilk Ev, insanlar için bir hidâyet ve nimetlerle dolu olan Bekke idi. Al-i İmran; 96.

İbrahim'e Beyt'in yerini verdik: "Bana hiçbir şeyi ortak koşmayın; Evimi, onu çevreleyeni, ayağa kalkan, rüku ve secde edenler için kutsal kıl." Hacc;26

İbrahim ve İsmail'i de hatırlayın, Kabe'nin temellerini yükselttiler: "Rabbimiz! Bizden kabul et. Çünkü Sen, her şeyi işiten, her şeyi bilensin." Bakara Suresi;127

Sahih-i Buhari'deki bir hadis, Kâbe'nin yeryüzündeki ilk mescit, ikincisinin ise Kudüs'teki Mescid-i Aksa olduğunu belirtir. Ebu Zer anlatıyor: "Ey Allah'ın Resulü! Yeryüzünde ilk olarak hangi mescid yapıldı?" dedim. "Mescid-i Haram" dedi. "Sırada hangisi inşa edildi?" dedim. "Kudüs'teki Mescid-i Aksa" cevabını verdi. "İkisi arasındaki inşaat dönemi ne kadardı?" dedim. "Kırk yıl" dedi. "Namazın vaktinin geldiği her yerde, namazı orada kıl, çünkü en hayırlısı" dedi.

İbn Kesir, ünlü Tefsir'inde, Müslümanlar arasında Kabe'nin kökeni hakkında iki yorumdan bahseder. Birincisi, tapınak, insan yaratılmadan önce meleklerin ibadet yeriydi. Sonra yere bir ibadethane inşa edilmiş, bu yapı Nuh tufanı sırasında kaybolmuş ve sonunda Kuran'da da bahsedildiği gibi İbrahim ve İsmail tarafından yeniden inşa edilmiştir. İbn Kesir bu rivayeti zayıf görür ve onun yerine Kuran 22:26-29'da ifade edilen, Ali bin Ebu Talib'in Kabe'den önce birkaç başka mabedin bulunmasına rağmen, bunun yalnızca Allah'a adanan ve O'nun tarafından inşa ettirilen ve kutsanan ilk Beytullah olduğu şeklindeki rivayeti tercih eder.

İbrahim Kabe'yi inşa ederken, bir melek ona yapının doğu köşesine yerleştirdiği Kara Taş'ı getirdi. Bir diğeri İbrahim'in  Makamı olarak kabul edilen taştır. Kara Taş ve Makamı İbrahim'in, İbrahim tarafından yapılan yapının orijinal kalıntısı olduğuna inanılıyor. Yapının bakım için tarih boyunca birkaç kez yıkılıp yeniden inşa edilmesi gerekti. İnşaat tamamlandıktan sonra, Tanrı İsmail'in soyundan gelenlere yıllık hac yapmalarını ve sığır Kurban, etmelerini söyler. Çevresi de kan dökülmesinin ve savaşın yasak olduğu bir kutsal alan haline getirilir.

Rivayetlere göre, İsmail'in ölümünden binlerce yıl sonra, nesli ve Zemzem çevresine yerleşen yerel kabileler yavaş yavaş şirk ve putperestliğe yönelirler. Kabe'nin içine, doğayı ve farklı kabilelerin tanrılarını temsil eden putlar yerleştirilir ve Hac sırasında çıplak tavaf yapmak da dahil olmak üzere çeşitli ritüeller benimsenir. Al-Azraqi'nin Ahbar Makka adlı eserinde kaydedilen rivayetlere göre, Kabe'ye kapı yaptıran ilk kişi Tubba' adlı bir kraldı.

Muhammed dönemi

Muhammed'in yaşamı boyunca, Kabe yerel Araplar tarafından kutsal bir yer olarak kabul edildi. Rivayete göre Muhammed, 600 civarında sel nedeniyle yapısı hasar gördükten sonra Kabe'nin yeniden inşasında yer alır. Guillaume tarafından yeniden yapılandırılan İbn-i İshak'ın biyografilerinden biri olan Siret Resulullah'ı, Muhammed'in Mekke klanları arasında Kara Taş'ı hangi klanın yerine koyması gerektiği konusunda bir anlaşmazlığı çözmesini anlatır. İshak'ın biyografisine göre, Muhammed'in çözümü, tüm klan büyüklerinin bir kumaş üzerindeki taşı kaldırmasını sağlamaktı, ardından Muhammed taşı kendi elleriyle son yerine yerleştirir. İbn İshak, inşaat için kullanılan kerestenin Kızıldeniz kıyısında, Şuaybe'de batan bir Yunan gemisinden geldiğini ve işin Bakum adlı bir Kıpti marangoz tarafından üstlenildiğini söyler. Muhammed Miraç gecesi Kabe'den Mescid-i Aksa'ya, oradan da semaya uçar.

Müslümanlar önceleri Kabeyi kutsal bilmelerine rağmen, Kudüs'ü kıble olarak görmüşler ve namaz kılarken yüzlerini ona çevirmişler. Muhammed Mekke'deyken, o ve takipçileri şiddetli bir şekilde zulme uğrar ve bu 622'de Medine'ye göç etmelerine yol açar. Müslümanlar Kıblenin göç sırasında veya 624'te Bakara 144. ayetin vahyi ile değiştirildiğine inanırlar.   MS 628'de Muhammed, bir grup Müslüman'ı umre yapmak niyetiyle Mekke'ye doğru yönlendirdi, ancak bunu yapması Kureyş tarafından engellendi. Ancak onlarla, Müslümanların ertesi yıldan itibaren Kabe'de özgürce hac yapmalarına izin veren Hudeybiye Antlaşması bir barış anlaşması yaptı.

630'da, Kureyş'in müttefikleri olan Beni Bekir, Hudeybiye Antlaşması'nı ihlal etti ve Muhammed ordusuyla Mekke'ye girdi. İlk işi Kabe'deki heykelleri ve görüntüleri kaldırmak oldu. Abdullah anlatıyor: Peygamber fetih günü Mekke'ye girdiğinde Kabe'nin çevresinde 360 put vardı. Peygamber elindeki sopayla onlara vurmaya başladı ve "Hak geldi, batıl yok oldu..." (Kur'an 17:81)" dedi.

Peygamber fetih günü Kabe'ye girdiğini ve içinde meleklerin (mela'ika) bir resmi olduğunu ve İbrahim'in bir resmini gördüğünü söyledi. dedi ki: "Allah, onu falcılıkla ok atan saygıdeğer bir ihtiyar (şeyhan yastaksim bil-azlam) gibi gösterenleri öldürsün." Sonra Meryem'in resmini görünce elini onun üzerine koydu ve: "Meryem'in resminden başka, onun içindekileri silin" dedi.

Fetihten sonra Muhammed, Mescid-i Haram dahil olmak üzere Mekke'nin kutsallığını ve kutsallığını yeniden ifade etti. Muhammed, bu olayla ilgili yaklaşan ölümünü kehanet ettiğinden, MS 632'de Veda haccı  olarak adlandırılan Hac'ı gerçekleştirdi.

Muhammed'den sonra
Kabe birçok kez onarılmış ve yeniden inşa edilmiştir. Mekke Ali'nin ölümü ile Emevi iktidarının pekiştirilmesi arasındaki uzun yıllar boyunca Abdullah bin Zübeyr tarafından yönetildi. Abdullah hatimi içerecek şekilde Kabeyi yeniden inşa etti. Bunu, birkaç hadis koleksiyonunda bulunan hatimin, İbrahimin Kabesinin temellerinin bir kalıntısı olduğu ve Muhammed'in onu içerecek şekilde Kabeyi yeniden inşa etmek istediği yönündeki  bir rivayete dayanarak yapmıştı.

Yapı, 683 yılında Emevilerle Abdullah bin Zübeyr, arasında çıkan, Mekke'nin kuşatıldığı savaşta ciddi hasar gördü.

Kabe'deki Kara Taş, mancınıktan fırlatılan bir taş ile vurularak parçalanmış, üzerine dışkı bulaşmıştırılmış, Karmatiler tarafından çalınarak kaçırılmış ve birkaç parçaya bölünmüştür.

692'de Haccac bin Yusuf'un komuta ettiği ikinci Mekke kuşatmasında Kabe taşlarla vuruldu. Şehrin düşmesi ve Abdullah bin Zübeyr'in ölümü, Abdülmelik bin Mervan'ın komutasındaki Emevilerin nihayet tüm İslami mülkleri yeniden birleştirmelerine ve uzun iç savaşı sona erdirmelerine izin verdi. 693 yılında Abdülmelik, Zübeyr'in Kabe'sinin kalıntılarını yerle bir ettirdi ve onu Kureyş'in koyduğu temeller üzerine yeniden inşa etti. Kabe, küp şekline geri döndü.

Güncel tartışmalar; tarih ve coğrafi bağlam

Muhammed'in hayatı, kıble ve Kur'an'ın ilk yazım yeri olarak Mekke 1970'li yıllardan bu yana tartışılır olmuştur. Mekke'nin, arkeolojik araştırmalarda İslam öncesine gitmeyen yeni bir şehir olarak ortaya çıkışı, tarihi kaynaklar ve haritalarda adının 8. yüzyıl öncesinde geçmemesi, ticaret yolları üzerinde olmaması yanında toprağının tarıma uygunsuzluğu, ayrıca erken İslam tarihi hakkında ipuçları veren Kur'an ve hadis rivayetlerinde tanımlanan bazı yer isimleri ve özellikleri ile uyuşmazlıklar gibi nedenlerle Revizyonist İslam Araştırmaları Okulu olarak adlandırılan tarihçiler Muhammed'in kurgusal (veya Patricia Crone, Michael Cook gibi diğerleri ise O'nun gerçek ama daha kuzeyde yaşamış) bir kişilik olabileceğine inandılar. Onlara göre Mescid-i Haram Kuzeybatı Arap Yarımadası'nda bulunmaktaydı.(Rivayet kültürüne dayalı klasik eserlerde ifade edildiği gibi günümüz Mekke'sinde değil)

İslam'ın çıkış yıllarında Arabistan'da çok sayıda bölgesel dil ve alfabe kullanılmaktaydı. Kur'an yazımında kullanılan dil ve alfabenin kuzeyde gelişen, Suriye ve Kufeye kadar uzanan Nebati-Aramaik dil (erken Arapça) olduğu ifade ediliyor. Aynı dönemde Hicaz ve Yemen bölgelerini içine alan alanlarda Yemen dili ve alfabesi kullanılmaktaydı. Abdülmelik zamanında Alfabe ve son şekli verilerek resmileştirilen Kur'anla birlikte ve Arapça resmi dil haline getirilmiş, diğer bölgelere yayılmıştır.(bkn.arap fetihleri; Araplaşma)

Muaviye'nin sonrasında çıkan karışıklıklarda Yezid askerlerince yıkılan, Kabe'nin aslına uygun olarak yeniden yapılmasının İslam dünyasında uzun süre tartışıldığı ancak bunun gerçekleştirilemediği  geleneksel tarih kitaplarında da ifade edilen bir konudur. Kıble üzerinden yapılan bazı araştırmalar İslamın ilk kuruluş yeri olarak Petrayı öne çıkarmıştır.

Kanadalı yazar Dan Gibson "Quranic Geography" ismiyle kitaplaştırdığı araştırmalarında, en eski camilerin mihrap yönlerinin Petra'yı gösterdiklerini, ayet, hadis ve siyer kaynaklarındaki bazı ipuçlarının da Muhammed'in Petra'da yaşadığını ve buradan Medine'ye göç etmiş olduğunun işaretlerini verdiğini ifade etmiştir. Ona göre Kur'an'da bahsedilen "bekke" veya "mekke" sözcükleri de Petra'yı ifade eden kelimelerdi. İlk kıble ise Mescid-i Aksa değil Petra'da Al-Lat tapınağı olarak kullanılan kübik yapı olmalıydı.

Bu yapı Müslümanların İkinci Fitne olarak niteledikleri Abdullah bin Zübeyr ayaklanması sırasında mancınıklarla yıkılmış, İbni Zübeyr karataşı Kabe'de bulunan diğer kutsal eşyalarla birlikte alarak Emevi saldırılarından uzakta, bugünkü Mekke'nin bulunduğu yere taşımış, yeni tapınağı burada inşa etmişti. Emevilere karşı Abbasilerin desteğini kazanan yeni mekan birkaç yüzyıllık bir geçiş dönemi sonunda tamamen benimsenmiş, yeni yapılan camilerin yönü Mekke'ye dönük olarak inşa edilmeye başlanmıştı. Ancak Emevi etkisinde kalan Kuzey Afrika ve Endülüs camileri yönlerini bambaşka bir yöne, Güney Afrika'ya çevirerek yeni kıbleye karşı çıkmaya devam etmişlerdi.

Konu ile ilgili ortaya atılan bir diğer iddia ise "bekke"nin bekaa ile bağlantılı olarak ele alınan Kudüs kenti olduğu yönündedir.

Batlamyus Arabistan'da aralarında "Macoraba" isimli bir yerleşimi de saydığı 50 yerleşimin listesini yayınlamıştı. Geçmişte Macoraba'nın gerçek Mekke olduğu konusunda genel bir fikir birliği olmasına rağmen, bazı bilim adamları bu sonucu sorguladılar. Modern veriler kullanarak Mekke ile çağrışım yapan antik yer isimlerini Mekke ile eşleştirme eğiliminde çalışmalar ve bu tutumu yanlışlayan araştırmalar günümüzde de devam etmektedir.

İslamın erken tarihlerinde yazılan eserler konum belirlemekten uzaktır; Süryani yazar Yuhanna bar Penkaye ve John Damascene Mekke'den çölde bir yer olarak bahseder. Ayrıca Arapların küp şeklinde yapılan ve İslam öncesi Arabistanda oldukça yaygın olan put evlerine Kabe adını verdikleri biliniyor. Bu yapıların İslamlaşma döneminde tahrip edilmesiyle Müslümanlar arasında başlangıçtan bu yana sadece tek bir tane Kabe'nin, Mekke'de var olduğu algısı da yerleşmiştir. Rivayet kültürüne dayalı eserlerin dışında tarih bilimi açısından İslamın erken tarihi, ne zaman ortaya çıktığı, hangi coğrafyada doğup dünyaya yayıldığı konusu günümüzde belirsizliğini korumakta, bu konuda farklı coğrafyalara işaret eden bulgular ileriye sürülmektedir. Tartışmalarda Petra dışında Kûfe ve Hîre (Güney Irak) bölgeleri öne çıkmaktadır. Bizans kronikleri ve Hristiyan din adamlarının kayıtları, basılı paralar ve Abbasiler döneminde İslam'ın hikâyesinin yazılma sürecine katılan hadisçi ve tarihçilerin yaşam bölgeleri, Hire, Yathrib gibi bazı antik şehirlerin isimleri ve diğer bulgular (Kur'an'ın kültür coğrafyasına işaret eden ayet içerikleri, kullanılan yazı tipi vb.) Muhammed'in ve erken dönem İslam coğrafyasının Güney Irak bölgesi ile ilişkilendirilmesine ve Muhammed'in hayat hikâyesinin birden fazla kişinin hikâyelerinin birleşimi olabileceği kanaatine yol açmıştır.

Şii Karmatiler 930 yılında Ebu Tahir el-Cennabi komutasında Mekke'ye saldırdılar. Hacıların cesetleriyle Zemzem Kuyusunu kirlettiler ve Kara Taş'ı çalarak Doğu Arabistan'da, el-Ahsāʾ olarak bilinen vahaya götürdüler. Karataş Abbasiler MS 952'de fidye ödeyene kadar burada kaldı. Kabe'nin temel şekli ve yapısı o zamandan beri değişmedi.

Kâbe'nin etrafını çeviren ve Kâbe yüksekliğini aşmayan kubbeli yapı (revaklar), eskilerinin etrafına, Osmanlı Padişahı II. Selim zamanında yapılmış, planlarını Mimar Sinan hazırlamıştır.

I. Süleyman tarafından onarılan Kâbe, beşinci onarımını I. Ahmed döneminde görmüş, IV. Murad döneminde yine sel baskını sonucu yıkılmış ve yeniden onarılmıştır. Kâbe'nin içinde dokuz adet oyma, bir adet altın kabartma ayet, işlemeli tahta bir sandık, oymalı ve içinde tütsü yakılan tarihi bir ocak, metal zemzem testileri ve kandiller bulunmaktadır.

1626'daki şiddetli yağmurlar ve selde Kabe'nin duvarları çökmüş ve hasar görmüştür. Aynı yıl Osmanlı İmparatoru IV. Murad döneminde Kâbe, Mekke'den gelen granit taşlarla yeniden inşa edildi ve yenilendi.

20 Kasım 1979 tarihinde Kâbe, Suudi Arabistan yönetiminin etkili muhaliflerinden Cuheyman el Uteybi ve beraberindeki bin civarında destekçisiyle silahlarla baskına uğramıştır.

Kabe resmi Suudi ve İran banknotlarının arka yüzünde görülebilir.

Mimari ve içi
Kabe, taşlardan yapılmış kübik bir yapıdır. Yaklaşık 13,1 m boyundadır, kenarları 11,03 m × 12,86 m ölçülerindedir. Kabe'nin içinde zemin mermer ve kireçtaşından yapılmıştır. 13 m × 9 m ölçülerindeki iç duvarlar, çatının yarısına kadar beyaz mermerle kaplanmış ve zemin boyunca daha koyu süslemeler yapılmıştır. İç mekanın zemini, tavaf yapılan yerden yaklaşık 2,2 m yüksekliktedir.

Kabe'nin girişine bitişik duvarda altı, diğer duvarlarda birkaç adet tablet vardır. Duvarların üst köşelerinde altın ile Kuran ayetleri işlenmiş siyah bir bez bulunuyor. Bakıcılar, Kara Taş'ı yağlamak için kullanılan aynı kokulu yağla mermer kaplamayı yağlar. Kabe'nin içinde üç sütun duruyor ve bu sütunlardan biri ile diğer ikisi arasında küçük bir sunak veya masa yer alıyor. Lamba benzeri nesneler tavandan sarkar. Tavanın kendisi, alt süslemeye benzer şekilde daha koyu bir renge sahiptir. Girişin sağında bulunan Bab ut-Tevbe, çatıya açılan bir kapıya açılan kapalı bir merdivene açılır. Hem çatı hem de tavan paslanmaz çelik kapaklı tik ağacından yapılmıştır .

Aşağıdaki listedeki her numaralandırılmış öğe, diyagram görüntüsünde belirtilenlere karşılık gelir.

 Hacer el-Esved (' Kara Taş '), Kabe'in doğu köşesinde yer almaktadır. Müslümanların tavaf olarak bilinen Kabe'yi tavaf etmeye başladıkları yerdir.
 Giriş kapı takımı yerin 2.13 m üstünde, Kabe'nin kuzeydoğu duvarında, Bab ar-Rahmah (' Rahmet Kapısı '),  aynı zamanda cephe görevi görür. 1979 yılında 300 kg Sanatçı Ahmed bin İbrahim Bedir tarafından yapılan altın kapılar, 1942'de babası İbrahim Bedir tarafından yapılan eski gümüş kapıların yerini aldı. Genellikle camide Benû Şeybe'nin kemer şeklindeki kapısı ile Zemzem Kuyusu arasında depolanan tekerlekli ahşap bir merdiven vardır. Hayatta kalan en eski kapı, MS 1045'e kadar uzanıyor.
 Genellikle Mīzāb veya Meezab olarak kısaltılan Mīzāb al-Rahmah, altından yapılmış bir yağmur musluğudur. Kabe 1627'de yeniden inşa edildiğinde, 1626'da bir selin dört duvardan üçünün çökmesine neden olduktan sonra eklendi.
 Kabe'nin üç yanını kaplayan bu eğik yapı, şadırvan olarak bilinir.) ve temeli yağmur suyundan korumak için 1627'de Mīzāb al-Raḥmah ile birlikte eklenmiştir.
 Hatīm (hatim olarak da romanlaştırılmıştır) ve aynı zamanda Hicr İsmail olarak da bilinir, orijinal Kabe'nin bir parçası olan alçak bir duvardır . Kabe'nin kuzeybatı duvarının karşısında, ancak onunla bağlantılı olmayan yarım daire şeklinde bir duvardır. Bu  yüksekliğinde ve  genişliğinde ve beyaz mermerden oluşmaktadır. Hatim ile Kabe arasındaki boşluk aslında Kabe'nin bir parçasıydı ve bu nedenle tavaf sırasında girilmez .
 el-Multazam, kabaca  Kara Taş ile giriş kapısı arasındaki duvar boyunca boşluk. Bir hacının Kabe'nin bu bölgesine dokunması veya burada dua etmesi bazen dindar veya arzu edilir olarak kabul edilir.
 Makam-ı İbrahim, İbrahim'in ayaklarının izi olduğu söylenen cam ve metal bir mahfazadır. İbrahim'in Kabe'nin üst kısımlarının inşası sırasında bu taşın üzerinde durduğu ve en üst kısımlar için İsmail'i omuzları üzerinde kaldırdığı söylenir.
 Kara Taş'ın köşesi. Kabe'nin merkezinden çok hafif güneydoğuya bakar. Kabe'nin dört köşesi kabaca pusulanın dört ana yönünü gösterir.
 Rukn al-Yamani (Arabic      ' Yemen Köşes
i ' Rukn-e-Yamani veya Rukn-e-Yemeni olarak da bilinen), Kabe'nin merkezinden biraz güneybatıya bakan Kabe'nin köşesidir.
 Rukn ush-Shami (Arabic      ' Levanten Köşes
i ') , aynı zamanda Rukn-e-Shami olarak da bilinen, Kabe'nin merkezinden çok hafif kuzeybatıya bakan köşesidir.
 Rukn al-'Iraqi (Arabic      ' Irak Köşes
i '), Kabe'nin merkezinden biraz kuzeydoğuya bakan köşedir.
 Kabe örtüsü, işlemeli örtü. Kisve, hac ziyareti sırasında her yıl değiştirilen siyah ipek ve altın bir perdedir. Yolun üçte ikisi, İslami inanç beyanı olan Şehadet da dahil olmak üzere altın işlemeli Kuran metinlerinden oluşan bir bant olan hizamdır . Kabe'nin kapısının üzerindeki perde özellikle süslüdür ve sitara veya burqu' olarak bilinir. Hizam ve sitara'da altın ve gümüş tel işlemeli  Kur'an ayetleri ve Allah'a yapılan dualar yer alır.
 Her tavafın başlangıcını ve sonunu gösteren mermer şerit.

Not: Kabe'nin ana (uzun) ekseninin, güney duvarının yönlendirildiği Canopus yıldızının yükselişiyle aynı hizada olduğu, küçük ekseninin (doğu-batı cepheleri) yaz gündönümünde gün doğumu ile kabaca aynı hizada olduğu gözlemlenmiştir. ve kış gündönümü gün batımı.

İslam'da Önemi
Kabe, İslam'ın en kutsal yeridir  ve genellikle Beytullah (Allah'ın evi) ve Beyt Allah al-Haram (Allah'ın Kutsal Evi) şeklinde anılır.

Tavaf

Tavaf hac ritüellerindendir ve hac umrede zorunludur. Hacılar Kabe' çevresinde saat yönünün tersine istikamette yedi kez dönerler; Bunlardan ilk üçü dış kısımda hızlı bir tempoda, son dördü Kabe'ye daha yakın ve yavaş bir hızda gerçekleştirilir. Dönüşün, Allah'a dua ederken Kabe'nin etrafında uyum içinde hareket ettikleri için, Tek Tanrı'ya ibadet etmedeki müminlerin birliğini gösterdiğine inanılmaktadır. Tavaf ibadet kabul edildiği için abdestli olmak zorunludur.

Tavaf, Kabe'nin köşesindeki Kara Taş ile başlar. Mümkünse, Müslümanlar onu öpmeli veya dokunmalıdır, ancak bu, kalabalık nedeniyle çoğu zaman mümkün değildir. Ayrıca her bir devri tamamladıklarında Besmele ve Tekbir söylenir. Hac'da genellikle en az iki kez - bir kez Hac'ın bir parçası olarak ve tekrar Mekke'den ayrılmadan önce - "tavaf yapmaları" tavsiye edilir.

 Tavâf-ı Kudûm, Mekke'de ikamet etmeyenlerin Kutsal Şehir'e vardıklarında yaptıkları tavaf.
 Tavaf-ı tahiyye, Mescid-i Haram'a girildiğinde, selamlama olarak.
 Umre tavafı, Umre için özel olarak yapılan tavâfı ifade eder.
 Veda tavafı, Mekke'den ayrılmadan önce yapılır.
 Ziyaret tavâfı,  bedel tavafı veya hac tavâfı vs.

Kıble olarak
Kıble, namaz kılarken bakılan yöndür.  Müslümanlarda namaz dışında, dua veya Kur'an okurken de kıbleye dönmek geleneğin bir parçasıdır.

Temizlik
Bina iki yılda bir "Kutsal Kabe'nin Temizlenmesi" töreni için açılır. Tören, İslami takvimin sekizinci ayı olan Şaban ayının 1'inde, Ramazan ayının başlamasından yaklaşık otuz gün önce ve ilk ay olan Muharrem'in 15'inde gerçekleşir. Kabe'nin anahtarları Muhammed tarafından onlara bahşedilen bir onur olarak Benî Şeybe'dedir. Kabile üyeleri, temizlik töreni vesilesiyle Kabe'nin içini ziyaret edenleri selamlar.
Mekke valisi ve beraberindekiler, Kabe'nin içini, Oud parfümlü Zemzem suyuna batırılmış bezlerle temizlerler. Zemzem suyunun Tayef gülü, ud ve misk gibi çeşitli lüks parfümlerle karıştırılmasıyla yıkama hazırlıkları, kararlaştırılan tarihten bir gün önce başlar. Gül parfümü ile karıştırılmış zemzem suyu yere serpilir ve palmiye yaprakları ile silinir. Süreç genellikle iki saat içinde tamamlanır.

Ayrıca bakınız
 Mescid-i Nebevî
 En büyük camilerin listesi
 Suudi Arabistan'daki camiler listesi

Notlar

Kaynakça

Camiye çevrilen dinî yapılar
İslam
Hac
Kâbe
Kur'an'da geçen yer isimleri

Kâbe


Die Oberösterreichischen Heimatblätter sind eine vom Landesinstitut für Volkskultur und Heimatpflege in Oberösterreich, Linz, seit 1947 herausgegebene Zeitschrift. Einzelne Artikel der Jahrgänge 1947 bis 2000 und gesamte Hefte ab 2006 stehen für rein wissenschaftliche, nicht-kommerzielle Zwecke in digitaler Form kostenlos zur Verfügung.

Geschichte
Als Vorläufer der Oberösterreichischen Heimatblätter können die von 1919/20 bis 1937 erschienene Zeitschrift Heimatgaue (Zeitschrift für oberösterreichische Geschichte, Landes und Volkskunde) und die von 1938/39 bis 1941/42 erschienene Zeitschrift Der Heimatgau (Zeitschrift für Volks- und Landschaftskunde sowie für die Geschichte des Oberdonau-Landes, herausgegeben vom Verein für Landeskunde und Heimatpflege im Gau Oberdonau) angesehen werden, die ebenfalls kostenlos in digitaler Form zur Verfügung stehen.

Im Jahr 2018 wurde der Papierdruck eingestellt, und die Oberösterreichischen Heimatblätter erscheinen seither ausschließlich in digitaler Form. Einhergehend mit dieser Umstellung wurde auch das Layout der OÖ. Heimatblätter geändert.

Weblinks

 Webseite OÖ. Heimatblätter und Hefte (ab 2006) als

Einzelnachweise

Kultur (Oberösterreich)
Geschichte Oberösterreichs
Zeitschrift (Österreich)
Geschichtswissenschaftliche Zeitschrift
Volkskundliche Zeitschrift
Ersterscheinung 1947
Deutschsprachige Halbjahreszeitschrift

Oberösterreichische Heimatblätter


La gruta de Pech Merle  es una cueva ornamentada con pinturas de la prehistoria. Está ubicada en el departamento de Lot en la región de Mediodía-Pirineos, en la comuna de Cabrerets. Está situada en una colina (Puèg en occitano) que domina los valles del río Sagne y Cele en Quercy. Henri Breuil se refirió a la cueva de Pech Merle como «la Capilla Sixtina del Lot».

Historia
Aunque la gruta de Pech Merle era conocida por los lugareños no fue sino hasta después de sucesivas exploraciones que se revelaron todos sus secretos.

La primera sala, denominada "sala roja" a causa de sus concreciones rojizas, fue explorada entre 1906 y 1914 por Henri Redon, un estudiante de medicina de París, acompañado por su primo el señor Touzery.

El 4 de septiembre 1922 el espeleólogo André David, acompañado por su hermana Martha y Henri Dutertre, descubrió la llamada "cueva decorada". Más tarde, la gruta fue estudiada por Amédée Lemozi; André Leroi-Gourhan y Michel Lorblanchet.

En 1949, André David descubrió la Red de Combel y Amédée Lemozi estudió las pinturas descubiertas en la red de cuevas.

La gruta está considerada monumento histórico de Francia y representa uno de los lugares más importantes del arte paleolítico en Europa.

El arte de Pech Merle

La cueva tiene dos subconjuntos situados a ambos lados de la entrada:
 al este son visibles los puntos rojos, caballos, un felino y dentro de un diverticule llamado le Combel, tres figuras imaginarias evocan los ciervos megaloceros;
 al oeste se encuentra una red más amplia y más rica. Se incluye una composición llamada frise noire que combina un caballo, un bisonte y un mamut, así como «manos en negativo». Esta compleja composición se llevó a cabo probablemente en varias etapas. Incluye dos caballos, uno dirigido a la izquierda, y el otro a la derecha, acompañado de seis manos negativas, signos y puntos. Así mismo, un gran pez trazado con una delgada línea roja se superpone sobre el caballo de la derecha.

Esto ha sido objeto de datación directa mediante carbono 14, dando como resultado unos 25.000 años de antigüedad. Esta datación se corresponde con el período Gravetiense, que es compatible con elementos como las manos negativas. Sin embargo, es posible que algunas de las pinturas y grabados de Pech Merle sean de una fecha posterior, como el período Magdaleniense.

Según el análisis realizado por el arqueólogo Dean R. Snow la mayoría de las manos pertenecen a mujeres lo cual cuestiona la suposición tradicional de que los artistas de las cavernas eran varones.

El área de las «mujeres bisonte»
André Leroi-Gourhan considera los bisontes y los uros dibujados en la cueva como símbolos femeninos. Para esta afirmación, se basa en un dibujo donde la evocación de una silueta femenina de color rojo realiza una transición gradual desde los dibujos de bisontes. Como expresa el autor: «... la permutación de las formas en que las líneas verticales, después de convertirse en bisonte, sugieren una figura femenina con sus patas delanteras». «No se puede imaginar una ilustración más elocuente que la cercana asimilación de los dos símbolos en la "serie" femenina».

Michel Lorblanchet considera las « mujeres-bisontes » de André Leroi-Gourhan como mujeres estilizadas, sin embargo plantea que «asimilarlas suplementariamente a animales no es posible.»

Otros autores han considerado las mujeres-bisonte emparentadas con las «mujeres-mamut». o como la ilustración de un antiguo mito de la mujer-cisne, donde el ave sustituye al bisonte.

Visitas
Aunque el número de visitantes diarios está limitado a 700, Pech Merle es una de las más importantes cuevas de arte paleolítico que está abierta al público. En el lugar, el Museo de Prehistoria Amédée Lemozi completa la visita de la cueva. Muchos investigadores van a estudiar las colecciones del museo ya que proporcionan una visión general de la prehistoria regional.

En 2006, 72.000 personas visitaron la cueva.

Véase también
 Arte paleolítico
 Arte prehistórico

Referencias

Bibliografía
 Lorblanchet, M. (1988) - Art préhistorique du Quercy, Toulouse, Ed. Loubatières,
 (en francés) Site du Centre de Préhistoire de Pech Merle
 (en francés)  Historia del descubrimiento de la gruta de Pech-merle por André David © André DAVID/Pierre BRONDEL
 (en francés)  film de M. Lorblanchet sobre los estudios de "la frise noire", 1984, video en línea de 18 min,

Cuevas paleolíticas de la región de Occitania
Monumentos históricos de Francia clasificados
Lot
Arte rupestre en Francia

Gruta de Pech Merle


Anders Fredrik Beckman (født 23. oktober 1812 i Skaraborgs län, død 24. september 1894 på Brunsbo ved Skara) var en svensk teolog. Han var far til Ernst Beckman.

Beckman blev 1836 Dr. phil., 1841 cand. theol. og docent i dogmatik ved Uppsala Universitet. Efter nogle år som lektor i Skara, blev han på ny (1847) lærer ved Uppsala Universitet, 1851 professor og 1863 domprovst sammesteds. 1864—75 var han med iver og nidkærhed biskop i Härnösand, derefter i Skara indtil sin død. Som biskop havde Beckman haft sæde i den sidste stænderrigsdag (1865—66), som gennemførte den nye rigsdagsordning. 1867—72 var han derefter medlem af Riksdagens førstekammer og arbejdede her blandt andet for at skaffe dissenterne almindelige borgerlige rettigheder. Beckman viste sig i hele sin virksomhed og sit store forfatterskab som en besindig og tolerant teolog, der med iver deltog i drøftelsen af alle brændende kirkelige spørgsmål.

1849—51 udgav han Tidskrift för svenska kyrkan, 1861—67 Teologisk tidskrift. Som rektor ved Uppsala Universitet tilrådede han 1859 (i et universitetsprogram) at afskaffe landsforvisningsstraffen or de fra den evangeliske lære frafaldne. Mod Boströms Anmärkningar om helvetesläran skrev han til forsvar for kirkens dogmer Om den eviga osaligheten (1864). Desuden fejdede han med Viktor Rydberg om Kristi guddom (Nya testamentets lära om Kristi gudom (1862) og Är Kristus i sin förut-tillvaro idealmänniskan och icke Gud? (1865).

Kilder

Biskopper fra Sverige
Stiftsprovster
Teologer fra Sverige
Ansatte ved Uppsala Universitet
Faglitterære forfattere fra Sverige
Svensksprogede forfattere fra Sverige
Præstestandens rigdagsmedlemmer
Medlemmer af førstekammeret i Sveriges Rigsdag
Svenskere i 1800-tallet
Personer fra Västergötland

Anders Fredrik Beckman


ජෝන් බ්‍රිග්ස් යන්නෙන් පහත අයවළුන් අදහස් විය හැකිය:
 ජෝන් කිවු. බ්‍රිග්ස් (මිනෙසෝටා දේශපාලනඥයා) (1848-1921) 1907-1911 රිපබ්ලිකන් ප්‍රාන්ත සෙනෙට් මන්ත්‍රීවරයා
ජොනී බ්‍රිග්ස් (ක්‍රිකට් ක්‍රීඩකයා) (1862–1902), ඉංග්‍රීසි ක්‍රිකට් ක්‍රීඩකයා
ජෝනී බ්‍රිග්ස් (නළුවා) (උපත 1935), කොරනේෂන් ස්ට්‍රීට් නමැති බ්‍රිතාන්‍ය ඕලාරික ඔපරාවෙහි මයික් බෝල්ඩ්වින් චරිතය රඟපෑ ඉංග්‍රීසි ජාතික නළුවා
ජොනී බ්‍රිග්ස් (බේස්බෝල්) (උපත 1944), පෙර සිටි ඇමරිකානු  බේස්බෝල් දුරස්ථ පිටි පන්දුරකින්නා
ජෝන් බ්‍රිග්ස් (බේස්බෝල්) (උපත 1934), ඇමරිකානු බේස්බෝල් පන්දුඑවන්නා
ජොනී බ්‍රිග්ස්, 1985 වසරෙහිදී පළමුවෙන් ප්‍රචාරය කෙරුණු බීබීසී ලමා රූපවාහිනී වැඩසටහනක අපිනාමික චරිතය
ජොන් බ්‍රිග්ස් (උපත 1965), ඉංග්‍රීසි හඬ නළුවා සහ මාධ්‍යවේදියා
ජෝන් බ්‍රිග්ස් (දෙශපාලනඥයා) (උපත 1930), ඇමරිකානු දේශපාලනඥයා
ජෝන් බ්‍රිග්ස් (කතුවරයා), ඇමරිකානු කතුවරයා සහ විශ්වවිද්‍යාල කථිකාචාරයවරයා
ජෝන් බ්‍රිග්ස් (රදගුරුවරයා) (1789–1861), එංගලන්තයේ උතුරු දිස්ත්‍රික්කයෙහි රදගුරුවරයා සහ දේවගැති ධර්ම දූතකයා
ජෝන් බ්‍රිග්ස්, ෆ්ලොරිඩා, ගේන්ස්විල් හී ක්‍රියාකාරිවරයෙක්  සහ 1960 ගණන්වල ගේන්ස්විල් එයිට් කණ්ඩායමෙහි සාමාජිකයෙක්
ජෝන් බ්‍රිග්ස් (රේස් රියැදුරු), ඕස්ට්‍රේලියානු රේස් රියැදුරු සහ රේස් කණ්ඩායම් හිමිකරු
ජෝන් ජෝසප් බ්‍රිග්ස් (1819–1876), ලේඛක
ජෝන් බ්‍රිග්ස් (නැගෙනහිර ඉන්දියා සමාගම් නිලධාරියා) (1785–1875), නැගෙනහිර ඉන්දියා සමාගමෙහි යුද්ධ හමුදාවෙහි බ්‍රිතාන්‍ය නිලධාරියා සහ ගත් කතු වරයා
ජෝන් තෝමස් බ්‍රිග්ස් (1781–1865), රාජකීය නාවික හමුදාවෙහි ගණකාධිකාරි-ජනරාල්වරයා

ජොනී බ්‍රිග්ස්


الطريق الجهوية رقم 39 أو ط ج 39 طريق ثانوية تونسية تصل بين مدينتي الزهراء والسيجومي، وهي تتقاطع مع الطريق السيارة رقم 1 والطريق الجهوية رقم 34 والطريق الجهوية رقم 36 والطريق الوطنية رقم 3.

الطرقات الجهوية - تونس

الطريق الجهوية رقم 39 (تونس)


est un genre éteint de dinosaures Hadrosauroidea connu du Crétacé supérieur (stade santonien) du Michoacán, dans l'ouest du Mexique. Il contient une seule espèce, .

Étymologie
Huehuecanauhtlus a été décrit et nommé pour la première fois par Angel Alejandro Ramírez-Velasco, Mouloud Benammi, Albert Prieto-Márquez, Jesús Alvarado Ortega et René Hernández-Rivera en 2012 et l'espèce type est Huehuecanauhtlus tiquichensis. Le nom générique est dérivé du náhuatl (groupe de dialectes apparentés aux langues aztèques) huehuetl, signifiant « ancien » et canauhtli, signifiant « canard » en référence à ses affinités avec les Hadrosauroïdea. La prononciation correcte du nom générique est « UEUE-CANA-UHh-TLUS ». Le nom spécifique, tiquichensis, honore la ville de , pour la générosité et l'hospitalité de ses habitants pendant la saison des travaux sur le terrain.

Découverte
Huehuecanauhtlus n'est connu que de deux individus. L'holotype, IGM  6253, représenté par un crâne fragmentaire (maxillaire gauche partiel et fragment dentaire) et un squelette post-crânien comprenant quatre vertèbres cervicales, neuf vertèbres dorsales, quatre épines neurales dorsales, une diapophyse dorsale, cinq côtes dorsales droites, sept côtes dorsales gauches, sept épines neurales sacrées, sept diapophyses sacrées, une diapophyse caudale, trois vertèbres caudales, deux épines neurales caudales, huit tendons ossifiés fragmentaires, l'ilium partiel gauche et droit et pubis partiel gauche et droit. Le plus petit paratype, IGM 6254, est représenté par un fragment de dentaire gauche, deux dents et une prézygapophyse cervicale.

Les deux spécimens ont été collectés dans la localité de , à , Michoacán. L'holotype provenait de la sixième zone fossilifère, tandis que le paratype provenait de la troisième zone, d'une formation sans nom, datant de l'étage santonien du Crétacé supérieur, vers 85,8-83,5 Ma.

Description
Ramírez-Velasco et al. (2012) ont identifié Huehuecanauhtlus par une combinaison unique de caractères. Par exemple, deux dents exposées sur le plan occlusal du tiers rostral et du tiers postérieur du dentaire et du maxillaire, respectivement. Il avait sept vertèbres sacrées et de hautes épines neurales des vertèbres postérieures, étant entre 3,5 et 4 fois plus hautes que leurs centres correspondants. Comme chez Claosaurus, son processus supra-acétabulaire atteint 75% de la longueur de la plaque iliaque centrale, avec un sommet situé au-dessus du coin postéro-ventral de la tubérosité ischiatique. Il diffère des autres Hadrosauroidea en possédant un processus pré-acétabulaire extrêmement dévié de l'ilion, de sorte que le grand axe bissecteur du processus forme un angle inférieur à 130 ° avec le plan horizontal défini par les pédoncules ischiaque et pubien. Il peut être différencié des Hadrosauroïdea basaux par le profil concave très profond du bord dorso-médian de la plaque iliaque, adjacent au processus supra-acétabulaire. Une analyse phylogénétique réalisée par Ramírez-Velasco  (2012) a trouvé une grande polytomie de tous les Hadrosauroidea qui sont plus dérivés que Probactrosaurus, mais moins dérivés que les Hadrosauridae. L'exclusion de Claosaurus, Jeyawati, Levnesovia, Nanyangosaurus, Shuangmiaosaurus et Telmatosaurus de la polytomie a entraîné une topologie plus nette. Le cladogramme ci-dessous montre la position phylogénétique de Huehuecanauhtlus parmi les autres Hadrosauroïdea suivant cette topologie (les relations au sein des Hadrosauridae ne sont pas représentées).

Liens externes

Notes et références

Notes

Références

Ornithischia
Genre de dinosaures non aviens (nom scientifique)
Taxon fossile décrit en 2012
Paléontologie au Mexique

Huehuecanauhtlus


Ivica "Ivo" Frkić (* 10. April 1942) ist ein ehemaliger jugoslawischer Fußballspieler und kroatischer Fußballtrainer.

In der Saison 1976/77 gab Ivica Frkić für den BSV 07 Schwenningen in der 2. Bundesliga Süd am 13. Mai 1977 sein Profidebüt, als er am vorletzten Spieltag gegen den FSV Frankfurt in der 76. Spielminute eingewechselt wurde. Acht Tage später wurde Frkić beim Saisonabschluss des BSV Schwenningen gegen den FK Pirmasens erneut eingewechselt.

Zur Saison 1999/2000 wurde Ivica Frkić Co-Trainer von Branko Ivanković bei Hannover 96. Im Februar 2000 trennte sich Hannover 96 von Frkić und Ivanković.

Weblinks

Fußballspieler (Jugoslawien)
Fußballtrainer (Kroatien)
Jugoslawe
Geboren 1942
Mann

Ivica Frkić


Matteo Ferrari (Aflou, Alžir, 5. prosinca 1979.) je bivši talijanski nogometaš i nacionalni reprezentativac. Većinu klupske karijere proveo je u domovini uz iznimke igranja za Everton, Bešiktaš i Montreal Impact.

Osvajač je brončane medalje na Olimpijskim igrama 2004. u Ateni.

Karijera

Klupska karijera
Ferrari je rođen u Alžiru kao sin talijanskog naftnog inženjera koji je ondje radio te majke Gvinejke. Odrastao je u Ferrari na sjeveru Italije te je ondje započeo nogometnu karijeru u mladoj momčadi SPAL-a. Njegov talent je ubrzo prepoznat te ga milanski Inter dovodi u svoju juniorsku momčad.

Kao senior, počeo je igrati za Genou i Lecce, klubove koji su s Interom dijelili suvlasničke ugovore o igraču. Matični klub ga dovodi u svoje redove 1999. godine ali ga ubrzo stavlja na posudbu u Bari gdje je 29. kolovoza ostvario svoj debi u Serie A protiv Fiorentine odigravši cijeli susret. U matični klub se vraća tijekom ljeta 2000. te je za njega odigrao ukupno 27 utakmica u svim natjecanjima.

Ipak, ondje se nije dugo zadržao te ga za devet milijuna lira dovodi Parma (također u suvlasničkom ugovoru). Osim njega, klub je doveo i Adriana te Vratislava Greška te je uz Cannavara i Almeydu činio jaku momčad koja je osvojila Coppa Italiju. Igrač je u Parmi proveo tri godine, nakon čega ga za 7,25 milijuna eura dovodi AS Roma u srpnju 2004. S rimskom momčadi osvaja svoju drugu i treću Coppa Italiju dok je sezonu 2005./06. proveo na posudbi u premijerligašu Evertonu.

2008. godine nogometašu je istekao ugovor s AS Romom te Ferrari kao slobodni igrač dolazi u Genou. Tijekom sezone provedene u dresu Grifona, Matteo se pokazao kao nedisciplinirani igrač zaradivši šest žutih i dva crvena kartona, međutim, bio je i u prvoj postavi trenera Gasperinija. Nakon završetka postojeće sezone, Ferrari pronalazi svoj drugi inozemni angažman, i to u Turskoj. Ondje ga dovodi Bešiktaš koji ga kupuje za 4,5 milijuna eura te potpisuje s njime četverogodišnji ugovor. Genoa je to potvrdila na svojim službenim web stranicama 7. srpnja 2009.

Nakon dvije godine u Turskoj, neslaganja s klupskim vodstvom i osvojenog kupa, Ferrari je trenirao u niželigašu Monzi i Interu u kojem je započeo nogometnu karijeru. Tijekom treniranja u Interu, igrač je dobio poziv kanadskog Montreal Impacta da im se pridruži u njihovom kampu u Los Angelesu.  Nakon te svojevrsne probe, nogometaš i klub su započeli pregovore koji su rezultirali ugovorom i pridruživanjem igrača pred početak nove MLS sezone. Uz sjevernoameričku, Ferrari je s klubom igrao i kanadsku nogometnu ligu u kojoj je s Montrealom osvojio dva uzastopna naslova prvaka.

Reprezentativna karijera
Iako je imao mogućnost nastupa za Alžir na reprezentativnoj razini, Ferrari je odabrao Italiju u kojoj je nastupao za njene mlade momčadi dok je s olimpijskom reprezentacijom osvojio broncu na Olimpijadi u Ateni.

Debi u dresu Azzura ostvario je krajem studenog 2002. protiv Turske. Tadašnji izbornik Giovanni Trapattoni uveo ga je na popis reprezentativaca za EURO 2004., međutim, posljednju reprezentativnu utakmicu odigrao je 30. svibnja 2004. u pripremnom susretu protiv Tunisa.

Osvojeni trofeji

Klupski trofeji

Reprezentativni trofeji

Izvori

Vanjske poveznice
 Statistika igrača na Soccer Base.com

Talijanski nogometaši
Nogometaši Genoe
Nogometaši US Leccea
Nogometaši Inter Milana
Nogometaši A.S. Barija
Nogometaši Parme
Nogometaši A.S. Rome
Nogometaši Evertona
Nogometaši Beşiktaşa

Matteo Ferrari


La familia Windows 7 Embedded Standard  es una versión componentizada de Windows 7, destinada a dispositivos especializados. Microsoft anunció el lanzamiento del sistema operativo el 9 de febrero de 2011 en conjunto con el Service pack 1 de Windows 7. El 1 de julio de 2011 se inició el soporte técnico para la versión RTM.

Windows Embedded POSReady 7 es una versión especializada destinada a cajas registradoras y cajeros automáticos.

Requisitos mínimos

 Procesador de 32 bit (x86) o 64 bit (amd64) de 1 GHz
 512 MB de memoria RAM (1 GB para amd64)
 1 GB de espacio de almacenamiento (disco duro o unidad SSD) (4 GB recomendado)
 Al menos uno de los siguientes medios de arranque:
 Unidad de DVD
 Puerto USB 2.0 y una unidad Flash arrancable con al menos 4 GB de espacio
 Acceso a la red local (Ethernet)

Adicionalmente, Windows Embedded POSReady 7 tiene los siguientes requisitos mínimos adicionales:
 1 GB de RAM para sistemas de 32 bit; 2 GB para 64 bit
 16 GB de espacio de almacenamiento para 32 bit; 20 GB para 64 bit

Dispositivos destinados
La familia Windows 7 Embedded Standard está destinada a los siguientes dispositivos (pero no limitado):

 Cajeros automáticos
 Cajas registradoras
 Teléfonos públicos avanzados
 Máquinas recreativas (como Bemani PC o Taito Type X³)
 Tragamonedas
 Robótica industrial
 Clientes livianos
 Equipo de hospital (como Monitores
 Set-top box
 Network attached storage (NAS)
 Dispositivos de navegación
 Locomotoras

Derivados

Windows Thin PC

WinTPC es la evolución de Windows Fundamentals for Legacy PCs (WFLP). Es una versión muy limitada de Windows, que consume por tanto  muy pocos recursos, y cuyo propósito es ser utilizado principalmente para conectarse a escritorios remotos basados en Remote Desktop Services o VDI. Si bien WFLP estaba basado en Windows XP, el principal cambio que se introduce en WinTPC es que está basado en Windows 7 Embedded Standard SP1, que es, precisamente, lo mismo que utilizarán los OEM para maquetar los Thin Clients basados en Windows que sacan al mercado. Esto incluye las novedades a nivel de protocolo incluidas en el SP1, es decir, RemoteFX, que podremos completar instalando los protocolos de nuestro principales partners en esta área, Citrix y Quest.

Desde el punto de vista del licenciamiento, WinTPc tiene una gran ventaja. Al ser un beneficio de Software Assurance, no es necesario adquirir la licencia VDA, ya que esta también va incluida como beneficio del mismo. Recordemos que la licencia VDA es necesaria para cualquier dispositivo que no este cubierto con SA para acceder a una infraestructura de VDI basada en Windows.

El proceso de instalación está a medio camino entre lo que publique en este post (Virtualización Recreativa) y el de un Windows 7 "normal". En las guías que os podéis descargar en Connect habla también de los componentes que incluye y como se puede automatizar el despliegue mediante el ya tradicional proceso generación de imágenes personalizadas de Windows mediante WAIK y MDT.

El sistema operativo sólo esta disponible para arquitectura de 32 bits.

Referencias

Windows 7
Software de 2011

Windows Embedded Standard 7


Koyungözü (Bellis perennis), papatyagiller (Asteraceae) familyasından Avrupa kökenli, yaygın bir çayır papatyası türü. Papatya olarak ilk anılan türün bu olduğu düşünülse de, bugün birçok ilgili bitki de aynı ismi taşımaktadır bu nedenle bu türü aynı ismi taşıyan diğer bitkilerden ayırmak için ona çayır papatyası veya adi çayır papatyası da denmiştir. Zaman zaman İngiliz papatyası olarak da anılmıştır. Batı, orta ve kuzey Avrupa yerlisidir.

Otsu bir bitki olan koyungözü, kısa yayılmış köksaplara sahiptir. Daima yeşil kalan 2-5 cm uzunluğunda küçük dairesel veya kaşık şeklinde yaprakları vardır. Çiçek kurulları 2–3 cm çapında, beyaz uzun çiçekçikleri (sıklıkla kırmızı veya kırmızımsı uçlu) ve sarı tüplü çiçekleri vardır. Genellikle yapraksız 2–10 cm'lik gövdelerde oluşurlar. Nadiren gövdelerin boyu 15 cm'ye kadar varabilir.

Dış bağlantılar

Astereae
Türkiye florasındaki asteraceae
Carl Linnaeus tarafından adlandırılmış taksonlar

Koyungözü


An Gigantochloa atter in uska species han Liliopsida nga syahan ginhulagway ni Justus Carl Hasskarl, ngan ginhatag han pagkayana nga asya nga ngaran ni Wilhelm Sulpiz Kurz. An Gigantochloa atter in nahilalakip ha genus nga Gigantochloa, ngan familia nga Poaceae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Mga sumpay ha gawas

Gigantochloa

Gigantochloa atter


El Jardín Ahorrador de Agua en el Cuyamaca College, en inglés: Water Conservation Garden at Cuyamaca College, es un jardín botánico de 13 ha de extensión ubicado en el Campus del "Cuyamaca College", en El Cajón, California.

Localización

The Water Conservation Garden, 12122 Cuyamaca College Drive West, Rancho San Diego El Cajón, San Diego County, California, 92019 United States of America-Estados Unidos.

Planos y vistas satelitales.

El jardín y sus muestra están abierto todo el año.

Historia
El "Cuyamaca College" (Universidad de Cuyamaca) está situada en la comunidad de Rancho San Diego en unos terrenos de 165 acres (67 hectáreas) que eran anteriormente una parte del viejo rancho de Monte Vista. La universidad de Cuyamaca es una de las dos universidades que sirven el distrito del Instituto de Enseñanza Superior de Grossmont-Cuyamaca.

El nombre para la universidad fue seleccionado por el consejo de gestión, como reflexión de la historia y de la herencia en esta área del condado de San Diego. Un historiador observa que ese antiguo nombre indio "Cuyamaca" ha persistido a través de los avatares de los tiempos y, en varias ocasiones, se le ha aplicado a las montañas, a los lagos, a los valles y a los ranchos. Los escritores han interpretado el significado indio del nombre de varias maneras, tal como "sobre lluvia" o también como "lugar donde la lluvia viene de los cielos".

El solar fue adquirido por el consejo de gestión en septiembre de 1972, y la universidad abierta oficialmente en el otoño de 1978. La segunda fase de edificios fue terminada en enero de 1980. En 1989 se abrió el centro de recursos del aprendizaje. El campus consiste en ocho edificios de aulas de clases y también el museo de las Américas con una exhibición de la Herencia, así como el Jardín Ahorrador de Agua.

En el año 2005 se crea la asociación "Friends of the Water Conservation" (Amigos del Ahorro de Agua) para incrementar los patrocinios privados del jardín.

Colecciones
El jardín botánico actualmente alberga una colección de plantas adaptadas al clima árido de la zona, con pocos requerimientos de agua.

El jardín puede ser un laboratorio de aprendizaje para el jardinero experto, o un lugar donde un neófito puede obtener la información sobre como cultivar un huerto ahorrando agua.

Se pueden admirar las siguientes secciones y jardines:
 Meadow Exhibit (Exhibición de Prados), una exposición demostrativa de especies de plantas que son una alternativa atractiva al césped.
 Cactus and Succulent Garden (Jardín de Cactus y de Suculentas), este jardín nos muestra un despliegue de formas y colores de los cactus y plantas suculentas a lo largo de todo el año.
 Container Garden (Jardín de Macetas), las macetas sirven para que cultiven un huerto en envases los que no tienen terrenos, o que quieran agregar las macetas como un enriquecimiento de su entorno. En este jardín hay un montón de maneras imaginativas de hacer ambos.
 Compost Exhibit (Exhibición de Compost), se aprende diferentes modos de hacer compost. Sobre todo los niños, disfrutan en las exhibiciones del compostaje.
 Native Plant Garden (Jardin de Plantas Nativas de California), las plantas nativas de California además de ser poco exigentes en requerimientos de riego, pueden atraer fauna silvestre y animar sentido del lugar.
 Vegetable Garden (Huerto), aquí podemos aprender a cultivar nuestros propios alimentos, y puede ser una parte de cualquier jardín sabio con el uso del agua. Usando técnicas como lechos de cultivo y cubiertas maduradoras de cosechas, uno mismo puede cultivar la mayoría de las verduras que consume.
 Bird and Butterfly Garden (Jardín de los Pájaros y de las Mariposas), un lugar idílico donde poder admirar la vida silvestre y aprender como atraela a nuestro entorno.
 Dorcas Utter Memorial Sensory Garden (Jardín de los Sentidos en Honor de Dorcas Utter), Jardín en honor de Dorcan Utter docente estimado y reconocido del centro. Alberga colecciones de especies de los géneros Geranium y Mentha, ejemplos de plantas de pocos requerimientos de agua, que son una delicia para los sentidos.
 Ground Cover Exhibit (Exhibición de Plantas Cubre Suelos), en esta sección observamos alternativas al césped tanto de plantas cubre suelos como alternancia con pavimentos.
 White Garden (Jardín Blanco), el jardín sábio con el agua se puede plantar para mostrar la opción de un solo color; blanco, en este caso.
  Turf Exhibit (Exposición de Céspedes) Compare 7 diferentes variedades de césped y sus diferentes requerimientos de riego.
 Irrigation Exhibit (Exposición de Irrigadores), la exposición de estos objetos nos enseña los principios importantes de instalar un diseño y un mantenimiento de sistema de irrigación con una serie de interesantes objetos expuestos, con la finalidad de conseguir un eficiente aprovechamiento y uso del agua disponible para los riegos del jardín.

Además hay un auditorio, gazebo, y zonas donde organizar eventos diversos.

Actividades
 Banco de semillas.
 Base de datos de plantas con computador.
 Control de especies invasoras de plantas.
 Programas de conservación de especies amenazadas.
 Programas de conservación Ex-Situ.
 Programas de reintroducción de especies en su medio natural.
 Visitas guiadas.
 Exhibiciones especiales.
 Cursos para el público en general.

Enlaces externos
 Página oficial del "Water Conservation Garden at Cuyamaca college".
 Página del jardín botánico en el BGCI

Cuyamaca college
Cuyamaca college
Cuyamaca college
Cuyamaca college


was a town located in Kamo District, Hiroshima Prefecture, Japan.

As of 2003, the town had an estimated population of 25,294 and a density of 396.21 persons per km². The total area was 63.84 km².

On February 7, 2005, Kurose, along with the towns of Fukutomi, Kōchi and Toyosaka (all from Kamo District), and the town of Akitsu (from Toyota District), was merged into the expanded city of Higashihiroshima and no longer exists as an independent municipality.

External links
 Official website of Higashihiroshima  (English content forthcoming)

Dissolved municipalities of Hiroshima Prefecture
Higashihiroshima

Kurose, Hiroshima


An Dendrobium macrogenion in uska species han Liliopsida nga ginhulagway ni Schltr.. An Dendrobium macrogenion in nahilalakip ha genus nga Dendrobium, ngan familia nga Orchidaceae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Dendrobium

Dendrobium macrogenion


Checho López es un personaje creado por el historietista Martín Ramírez. Sus aventuras tratan del diario vivir de un hombre alcohólico y sin trabajo, considerado como ciudadano promedio. Fue publicado en revista Trauko. El escritor chileno Álvaro Bisama incluyó el tomo recopilatorio de las aventuras de Checho López entre los seleccionados de su obra Cien libros chilenos.

Referencias

Chilenos ficticios
Historieta de Chile
Personajes de historieta
Personajes tipo
Desempleo
Alcoholismo

Checho López


Le ligament cruciforme de l'atlas est un ligament de l'articulation atlanto-axoïdienne. Le ligament tire son nom de sa forme en croix.

Structure
Le ligament croisé de l'atlas est constitué du ligament transverse de l'atlas, d'une bande longitudinale supérieure et d'une bande longitudinale inférieure. La bande longitudinale supérieure relie le ligament transverse à la face antérieure du foramen magnum sur la partie basilaire de l'os occipital du crâne. La bande longitudinale inférieure relie le ligament transverse au corps de l'axis (C2).

Variation
La bande longitudinale inférieure peut être absente chez certaines personnes. Le reste du ligament est toujours présent.

Rôle
Le ligament croisé de l'atlas empêche les mouvements anormaux de l'articulation atlanto-axiale. Les bandes longitudinales empêchent l'hyperflexion et l'hyperextension de l'articulation, et maintiennent le ligament transverse de l'atlas dans une position normale.

Aspect clinique
Un traumatisme de l'articulation peut entrainer une déchirure de n'importe quelle partie du ligament cruciforme de l'atlas, notamment en cas de fracture de l'atlas. Les déchirures ligamentaires peuvent être visualisées par radiographie, tomodensitométrie ou imagerie par résonance magnétique.

Ossification
Très rarement, le ligament croisé de l'atlas peut s'ossifier et entraîner une myélopathie cervicale, un déficit de la moelle épinière.

Notes et références

Colonne vertébrale
cruciforme de l'atlas

Ligament cruciforme de l'atlas


Ambivalencia es un estado de tener simultáneamente en conflicto sentimientos hacia una persona u objeto. Escrito de otra forma, la ambivalencia es la experiencia de tener pensamientos y/o emociones de ambas valencias positiva y negativa hacia alguien o algo. Un ejemplo común de ambivalencia es sentir a la vez amor y odio por una persona. El término también refiere a situaciones donde "sentimientos mezclados" de los tipos más generales son experimentados, o donde una persona experimenta incertidumbre o indecisión concerniente a algo.

La ambivalencia es experimentada psicológicamente como desagradable cuando los aspectos positivos y negativos de un tema están ambos presentes en la mente de una persona al mismo tiempo. El estado puede conducir a evasión o dilación, o a intentos deliberados por resolver la ambivalencia. Cuando la situación no requiera una decisión a ser tomada, la gente experimenta menos incomodidad incluso sintiendo ambivalencia.

En psicoanálisis
En psicoanálisis, el concepto de ambivalencia (introducido por Bleuler en 1911) refiere a una subrayada actitud emocional en la cual coexisten los impulsos contradictorios (usualmente el amor y el odio) que derivan de una fuente común y por lo tanto considerados como interdependientes. Por otra parte, cuando el término es utilizado en este sentido psicoanalítico, no sería usual esperarse que la persona encarnando ambivalencia en realidad sienta al mismo tiempo dos emociones contrarias como tal. Con la excepción de casos de Neurosis obsesiva, uno u otro de los lados en conflicto es usualmente reprimido. Así, por ejemplo, el amor de un analizado por su padre puede ser muy experimentado conscientemente y abiértamente expresado -mientras que su 'odio' por el mismo objeto puede ser fuertemente reprimido y solo expresado indirectamente, y así sólo revelado en un análisis.

Otra distinción relevante es que mientras que la noción psicoanalítica de 'ambivalencia' es engendrado por todo un conflicto neurótico, los 'sentimientos mezclados' pueden fácilmente estar basados en valoraciones muy realistas de la naturaleza imperfecta de lo que se considera.

Véase también
 Disonancia cognitiva
 Trastorno bipolar

Referencias

Enlaces externos

 Ambivalence and Psychology

Emociones

Ambivalencia


San Vito di Leguzzano ist eine nordostitalienische Gemeinde (comune) mit  Einwohnern (Stand ) in der Provinz Vicenza in Venetien. Sie liegt etwa 19,5 Kilometer nordwestlich von Vicenza und westlich des Astico. Bis 1867 hieß die Gemeinde nur San Vito. Seit 1998 besteht eine Partnerschaft mit Altdorf (Niederbayern).

Weblinks

Einzelnachweise

Ort in Venetien
Veit (Heiliger)
https://www.partnerschaftsverein-markt-altdorf.eu/partnergemeinden/san-vito-di-leguzzano/

San Vito di Leguzzano


En fiskekvote er betegnelsen for en kvote af den samlede tilladte fangstmængde af næsten 200 fiske- og skaldyrbestande i det nordøstatlantiske område. Det udregnes efter det fiskeripolitiske instrument Total Allowable Catch (TAC), der bruges af EU og i internationale fiskeriaftaler. TAC'erne fordeles til de enkelte medlemslande ved hjælp af kvoter, som vedtages af fiskeriministrene i Rådet for Den Europæiske Union.

Det nuværende danske fiskekvotesystem bygger på princippet om individuelle omsættelige fiskekvoter, der i juridisk terminologi på dansk kaldes: Individuelt Overdragelige Kvoteandele, også kaldt IOK-kvoter. Systemet blev indført igennem to reformer vedtaget i 2002 og 2006. Systemet erstattede et rationeringssystem, der havde til hensigt at give alle fartøjer lige adgang til at fiske.

IOK-kvoter fungerer ved, at individuelle fangstkvoter tildeles det enkelte fartøj efter, hvor meget fartøjet har fanget i årene forinden. På baggrund af denne fangst får det enkelte fartøj ret til at fange en specifik mængde af en specifik fiskeart i et specifikt område over en periode på typisk et år.  Fiskekvoterne er bundet op på fartøjer, ikke den individuelle fisker.

Systemet er udarbejdet med et markedsprincip for øje. Fiskekvoterne fungerer som immaterielle aktiver og kan derfor købes, sælges, lejes og belånes.

Eksterne henvisninger
 Fiskekvote  hos Den Store Danske
 EU's fiskekvoter  på EU.dk
 Kvotekoncentrationen i dansk fiskeri  Rapport fra Rigsrevisionen
 Capitalization of Fishing Industry Though Quota Markets  Kandidat speciale af Yury Korolev

Erhvervsfiskeri
EU
Fiskeripolitik

Fiskekvote


La perdiz katia  o corcovado del Tacarcuna (Odontophorus dialeucos) es una especie de ave de la familia Odontophoridae, que se encuentra en Colombia y Panamá.

Hábitat
Vive en el nivel inferior del bosque húmedo premontano, entre los 1.050 y 1,450 m de altitud. Solamente ha sido observado en los cerros Mali y Tacarcuna, en el Darién, en la frontera colombo panameña.

Descripción
Mide 24 cm de longitud. El dorso es de color marrón con vermiculado negro; la parte posterior del cuello es de color ante; la corona es negra con cresta ligeramente manchada de blanco; superciliar blanco; la garganta y el pecho con una banda negra en la parte inferior de garganta. Resto de las partes inferiores de color castaño anteado con motas negras.

Alimentación
Se alimenta de frutos, semillas y algunos insectos.

Referencias

dialeucos
Animales descritos en 1963
Taxones descritos por Alexander Wetmore

Odontophorus dialeucos


NGC 5762 est une galaxie spirale située dans la constellation du Bouvier. Sa vitesse par rapport au fond diffus cosmologique est de , ce qui correspond à une distance de Hubble de . NGC 5762 a été découverte par l'astronome américain Lewis Swift en 1886.

NGC 5762 présente une large raie HI. Elle renferme également des régions d'hydrogène ionisé. Selon la base de données Simbad, NGC 5762 est une galaxie de Seyfert de type 2.

À ce jour, trois mesures non basées sur le décalage vers le rouge (redshift) donnent une distance de , ce qui est à l'intérieur des valeurs de la distance de Hubble. Notons cependant l'incohérence d'une des trois mesures avec une valeur de . Il s'agit ici d'un exemple où il vaudrait mieux utiliser la distance de Hubble pour calculer le diamètre de cette galaxie. Le résultat donnerait .

Notes et références

Notes

Références

Voir aussi

Articles connexes
 Liste des objets du New General Catalogue

Liens externes

 NGC 5762 sur le site du professeur C. Seligman

5762
Constellation du Bouvier
Galaxie spirale
Galaxie active
Galaxie de Seyfert
Objet céleste découvert en 1886
Objet céleste découvert par Lewis Swift

NGC 5762


Biserica "Sfântul Ioan Botezătorul" este un monument istoric aflat pe teritoriul satului Seuca, comuna Gănești, județul Mureș.

Istoric și trăsături
Preotul romano-catolic Varga Sándor precizează în "Domus Historiae" al parohiei din anul 1912: "despre parohie nu există nici o dată veche". Urmașul acestuia, părintele Salamon Lajos (1933-1981) afirmă că registrele parohiale au fost distruse în 1848. În evul mediu exista o biserică, care odată cu reforma bisericească a trecut în posesia cultului unitarian. A fost redobândită de cultul romano-catolic la 30 decembrie 1744. În 1806 a fost demolată vechea biserică și prin donația contesei Haller Karolina, văduva contelui Gyulai Ferencz a început construirea unei noi biserici. Construcția a fost terminată în 1809. Biserica a fost sfințită la 22 iulie 1818 și are hramul sfântului Ioan Botezătorul.  .

Localitatea mureșeană Seuca a devenit loc de pelerinaj după ce s-a dus vestea că în această zonă au fost semnalate apariții ale Fecioarei Maria. Localnicii au afirmat că Sfânta Fecioară ar transmite mesaje prin glasul unei măicuțe franciscane Rozalia Marian (Rózsika Marián). Ultima apariție ar fi avut loc în data de 17 iulie 2007. Pe baza relatărilor lui Rózsika, un artist a pictat "Regina Luminii": o Fecioară Maria îmbrăcată în albastru, încoronată și care strălucește. Pe baza tabloului s-a realizat și statuia Fecioarei Maria în mărime naturală, care după sfințire a fost amplasată în fața altarului.

Note

Imagini

Monumente istorice din județul Mureș
Biserici din județul Mureș
Biserici romano-catolice din România
Biserici cu hramul Sfântul Ioan Botezătorul
Biserici din secolul al XIX-lea din România

Biserica romano-catolică „Sfântul Ioan Botezătorul” din Seuca


Die Lutternsche Egge ist ein Pass im östlichen Wiehengebirge und verbindet die ostwestfälische Gemeinde Hille mit der südlich gelegenen Stadt Bad Oeynhausen. Die Straße über diesen Pass ist die Kreisstraße 30 des Kreises Minden-Lübbecke.

Beschreibung
500 Meter östlich des Passes befindet sich der Berggipfel des Wiehengebirges, die Lutternsche Egge. Über den Pass verläuft mit der Kreisstraße 30 eine der wenigen Straßen, die das östliche Wiehengebirge passieren. Die Straße verläuft, für den nordwestdeutschen Raum eher ungewöhnlich, serpentinenartig, teilweise mit 180-Grad-Kehrungen – der Straßenverlauf innerhalb des Waldes ist 2.500 Meter lang, obschon die Luftlinie zwischen den Waldrändern hier nur 900 Meter beträgt. Die Passhöhe liegt bei 225 Meter über NN. Sie verbindet den Ort Volmerdingsen südlich des Gebirges über Luttern mit der Landesstraße 876 nördlich des Wiehengebirges. Auf der Passhöhe an der Lutternschen Egge befindet sich in der ehemaligen Jugendherberge das "Berghotel Lutternsche Egge".
In einem nahe dem Pass gelegenen stillgelegten Kalksandsteinbruch wurde 1998 mit Wiehenvenator der größte bekannte Raubsaurier Mitteleuropas entdeckt.

Einzelnachweise

Gebirgspass
Pass in Deutschland
Geographie (Bad Oeynhausen)
Geographie (Hille)
Verkehr (Hille)
Verkehr (Bad Oeynhausen)

Lutternsche Egge (Pass)


Roskilde Dagblad var et dansk dagblad udgivet fra Roskilde og for eftertiden nok især kendt fra Lise Nørgaards levende beskrivelse i hendes erindringer De sendte en dame.

Roskilde Dagblad tilhørte Venstrepressen og da Lise Nørgaard (som Lise Tønder Jensen) kom til avisen den 16. august 1935 var redaktøren og ejeren den tidligere folketingsmand for Venstre I.A. Hansen.
Antallet af abonnementer var på mere end 5.000.
Til sammenligning havde den konservative Roskilde Avis 1.600 abonnementer, mens Tidende i Roskilde havde 6.000.
Avisens redaktion bestod udover I.A. Hansen og Nørgaard af journalisten Einar Jacobsen, redaktionssekretæren og Hansens datter Else Hansen, journalisteleven Poul Justesen og medredaktøren Mads Hansen.

Litteratur

Referencer

Aviser fra Danmark
Dagblad

Roskilde Dagblad


Chili-ul este fructul plantelor din specia Capsicum, gen de legume din familia Solanaceae. Este un condiment cunoscut în lumea întreagă, apreciat de multe bucătării, printre altele de către cea hindusă sau mexicană. Originar din Mexic, chili-ul s-a răspândit în întreaga lume, fiind folosit atât în mâncare, cât și în medicina naturistă. Chili-ul este un ardei iute folosit la mâncare pentru gust

Definiție
Conform dicționarelor, termenul chili este folosit pentru :
 Ardei iute, respectiv boia;
 Amestec tradițional de condimente, numit și chili mexican sau american, ce nu trebuie confundat cu ardeii sau cu simpla boia de ardei, constând în principal din boia, chimion amar, oregano și usturoi, utilizat pentru asezonarea preparatelor specifice;
 Preparat culinar (supă, tocăniță) condimentat cu chili, cel mai cunoscut fiind chili con carne, mâncare specific texană din carne de vită tocată, boabe de fasole, bucăți de ardei și roșii; adaptat bucătăriei europene, chilli con carne este o tocăniță din carne de vită cu felii de ardei, în sos picant.

Istorie

În America, chili-ul a fost cunoscut încă din Antichitate. Conform unor descoperiri arheologice, acesta a fost folosit în Mexic și în Peru  cinci secole înainte de Hristos. În 1493, chili-ul este adus în Europa de către Cristophor Columb, la întoarcerea din a doua sa călătorie. În scurt timp, s-a răspandit în Africa și Asia, devenind un condiment foarte popular.

Producție
În 2014, producția mondială de chili și ardei iute  a fost de 33,2 milioane de tone, fiind condusă de China cu 48% din totalul global.

Cultivare
Ardeiul Chili se cultivă doar în sezon, astfel încât îl puteți găsi pe rafturile magazinelor în perioada dintre luna iunie și septembrie. Se poate păstra proaspăt, în locuință, timp de una, două săptămâni, în loc călduros și luminos. În funcție de vreme, ardeiul necesită udări mai frecvente în aer liber.

Utilizare
Chili-ul se folosește mai ales sub formă uscată sau măcinată, dar se întâlnește și în variantele crudă sau murată. Subliniază și accentuează gustul mâncărurilor, cunoscute fiind și proprietățile sale de încălzire. Tot mai des întâlnim chili-ul în acompaniamentul dulciurilor și al deserturilor, cum ar fi ciocolata tradițională sau cea lichidă.

Referințe

Legume
Condimente

Chili


Bir Pesimistin Gözyaşları, Sagopa Kajmer'in 5 Mart 2004 tarihinde Hammer Müzik etiketiyle çıkardığı ilk bandrollü stüdyo albümü. Kayıtları 2002'de başlayıp 2003'te sona ermiştir. "Melankolik Damlalar" ve "Karanlık Damlalar" adıyla iki bölümden oluşur. Tüm şarkıların sözleri Sagopa Kajmer'e aittir. Sagopa Kajmer; albümde Kolera, Dr. Fuchs, Toolz, Mista Brown, Kasırga, DJ Funky C gibi isimlere de yer verdi.

Şarkı listesi

Kaynakça

Dış bağlantılar

Sagopa Kajmer albümleri
2003 albümleri
Rap albümleri
Türkçe albümler

Bir Pesimistin Gözyaşları


Syv år for PET: Jakob Scharfs tid er en bog, skrevet af Morten Skjoldager og udgivet af People's Press. Bogen handler om perioden, hvor Jakob Scharf var leder af Politiets Efterretningstjeneste (PET). Bogen skulle have været udgivet 17. oktober 2016, men blev forinden ramt af to fogedforbud. Politken valgte søndag den 9. oktober 2016 at bringe hele bogen som et særtillæg til avisen, ligesom de havde gjort med Jæger – i krig med eliten, samt lægge den på deres hjemmeside med adgang for deres abonnenter. Politkens udgivelse fik PET til at opgive fogedforbuddet.

Fogedforbud
På baggrund af forlagets omtale af bogen forsøgte PET at få udleveret et eksemplar af manuskriptet, så de kunne undersøge, om det indeholder fortrolige oplysninger, der kan bringe personer i fare og påvirke PET's muligheder for at udføre sit arbejde. Dette nægtede forlaget imidlertid af principielle årsager. Afvisningen gjorde PET mere sikker på, at bogen faktisk indeholdt fortrolige oplysninger.

Begæringen om fogedforbud blev efterkommet af Københavns Byret 6. oktober 2016, men bogen blev alligevel solgt af en boghandler på Frederiksberg, da det var forlagets opfattelse, at forbuddet kun gjaldt forlagets salg til boghandlerne, men ikke disses salg til forbrugerne af de bøger, som var kommet i boghandlernes besiddelse. Professor Sten Schaumburg-Müller fra Juridisk Institut ved Syddansk Universitet vurderede dog, at det faktum, at bogen rent faktisk var blevet solgt, kunne ende med at ophæve forbuddet, da det ifølge en tidligere afgørelse ved Menneskerettighedsdomstolen er et brud på menneskerettighedernes regler om ytringsfrihed, eftersom forbuddet reelt ingen effekt har, når bogen er udgivet.

Natten til 8. oktober 2016 nedlagde Københavns Byret et fogedforbud mod, at Ekstra Bladet offentliggjorde dele af bogen, men avisen fik først oplysninger om dette om morgenen, hvor avisen var sat til salg, og abonnenter havde modtaget avisen, ligesom avisen var blevet udgivet digitalt. Radiostationen Radio24syv blev ligeledes ramt af et forbud. Samme forbud ramte desuden 40 boghandlere, der nu vil få beslaglagt alle eksemplarer af bogen. Både forfatteren, forlaget og begge medier ønskede at kære afgørelsen,der med hjemmel i Retsplejelovens §417 stk. 3 blev afviklet uden de sagsøgtes tilstedeværelse, eftersom dette kunne forhindre, at man kunne udstede et forbud. På tidspunktet for domsafsigelsen havde PET haft et eksemplar af bogen i sin besiddelse i syv timer og havde derfor ikke nået at læse bogen.

Ifølge PET handlede fogedforbuddet ikke om at skulle bortcensurere dele af bogen, men alene om at sikre, at der ikke blev offentliggjort fortrolige oplysninger, men det var ifølge direktøren for forlaget et eksempel på censur og et brud på ytringsfriheden.

Overtrædelse af fogedforbuddene og efterfølgende ophævelse
På trods af de nedlagte fogedforbud valgte dagbladet Politken den 9. oktober at udgive bogen i et særtillæg. Politken trodsede dermed fogedforbuddene, og som konsekvens af dette valgte PET den 11. oktober 2016 at anmode Københavns Byret om at ophæve begge fogedforbud med tilbagevirkende kraft fra 9. oktober, da det ikke længere var praktisk muligt at opretholde det.

PET har efterfølgende valgt at overlade spørgsmålet om, hvorvidt Dagbladet Politken (ved chefredaktør Christian Jensen) har begået en strafbar handling til Københavns Politis anklagemyndighed. Ligeledes har PET overladt sagen til samme myndighed om, hvorvidt tidligere chef for PET Jakob Scharf har overtrådt sin tavshedspligt.

Kæremål
JP/Politikens Hus kærede sagen til Østre Landsret, der den 9. december afgjorde, at Københavns Byret gjorde ret i at nedlægge et fogedforbud, men at der burde være sat en udløbsdato for forbuddet, inden hvilken man kunne undersøge, om betingelserne for et foreløbigt forbud blev overholdt. Landsretten vedtog også, at det af sikkerhedshensyn ikke var kritisk, at PET hverken redegjorde for, hvad der kunne være fortroligt, eller at tjenesten ikke fremlagde bogen. Som en konsekvens af dommen besluttede PET efterfølgende at retsforfølge JP/Politikens Hus for at have overtrådt fogedforbuddet. PET havde den 11. oktober 2016 anmeldt Jakob Scharf for ikke at have overholdt sin tavshedspligt og diverse medier og boghandlere for at have viderebragt indhold fra bogen. Kendelsen den 9. december 2016 handlede alene om berettigelsen af et fogedforbud og ikke om selve bogen.

JP/Politikens Hus overvejede at kære til Højesteret, da der er flere ting, de er utilfredse med, men vil først gennemlæse dommens 30 sider. De var blandt andet utilfredse med, at de ikke fik besked om rettens behandling af fogedforbuddet, hvilket ifølge landsretten var i orden.

JP/Politikens Hus blev den 18. januar 2019 idømt en bøde på 100.000 kroner, mens chefredaktør Christian Jensen blev idømt en bøde på 50.000 kroner, for hver at overtræde fogedforbuddet. Begge blev endvidere dømt til at betale sagens omkostninger.

Referencer

Eksterne henvisninger
 Forlagets omtale af bogen, People's Press.
 Kendelse i forbudssagen mod JP/Politikens Hus A/S vedr. PET-bogen , domstol.dk, 9. december 2016.

Dansksprogede bøger
Litteratur i 2016
Censur

Syv år for PET


ලූනා ඇට්මොස්ෆියර් ඇන්ඩ් ඩස්ට් එන්වයිරන්මන්ට් එක්ස්ප්ලෝරර් (LADEE}) යනු,  නාසා චන්ද්‍ර ගවේෂණ සහ  තාක්ෂණ ප්‍රදර්ශන මෙහෙයුමකි. මිනටාර්  V රොකට්ටුව භාවිතයෙන් 2013 සැප්තැම්බර් 7 දිනදී එය මධ්‍ය-අත්ලාන්තික් ප්‍රාදේශීය අභ්‍යාවකාශ තොටුපොළ වෙතින් අභ්‍යාවකාශ ගත කෙරිණි.

ආශ්‍රිත


La Ermita de Nuestra Señora del Canto es un templo religioso ubicado en la ciudad de Toro (Zamora). Reside en su interior la imagen de la Virgen del Canto que se trata de una escultura del  (denominada también "La Dueña") y es la patrona de la ciudad. Durante la fiesta de la Patrona que se celebra el 8 de septiembre, día de la Natividad de la Virgen del Canto, los fieles de Toro y su alfoz acuden a ella para realizar ofrenda floral, celebrar eucaristía y cantar "la Salve" a su patrona.

Descripción
La ermita es un edificio que poee una planta de cruz latina, con tramo central muy alargado. Posee una cúpula de media naranja en su crucero. Este crucero se llegó a reedificar tras la Guerra de la Independencia española. La portada septentrional de la ermita es de estilo barroco, pero discreto y sobrio. El retablo de su interior es de estilo barroco, elaborado del primer tercio del .

Referencias

Enlaces externos

Canto
Ermitas de la provincia de Zamora

Ermita de Nuestra Señora del Canto


Amt Lütau er et amt i det nordlige Tyskland, beliggende under Kreis Herzogtum Lauenburg. Kreis Herzogtum Lauenburg ligger i delstaten Slesvig-Holsten. Amtet er beliggende i den sydøstlige del af kreisen, grænser mod syd til Elben, og i den østlige del går Elbe-Lübeck-Kanal mod nord.

Amtet omfatter følgende kommuner:
 Basedow
 Buchhorst
 Dalldorf
 Juliusburg
 Krüzen
 Krukow
 Lanze
 Lütau
 Schnakenbek
 Wangelau

Amtets administration ligger i byen Lauenburg, men byen er ikke en del af amtet.

Eksterne kilder/henvisninger
 Amt Lütau ved byen t Lauenburg/Elbe

Lytau, Amt

Amt Lütau


Goldelund (Danca: Goldelund, Frizce: Gelün), Almanya'nın kuzeyinde Schleswig-Holstein eyaletinde, Nordfriesland iline bağlı yerleşim yeri. 12,02 km² yüzölçümüne sahiptir. Nüfusu, 31 Aralık 2015 itibarıyla yaklaşık 410 olarak tespit edilmiştir. Kilometrekare başına yaklaşık 34 kişilik bir nüfus yoğunluğuna sahiptir. Belediye Başkanlığı Waltraud Schnoewitz tarafından yürütülmektedir.

Dış bağlantılar
 www.amt-bredstedt-land.de

Kaynakça

Nordfriesland iline bağlı yerleşim birimleri

Goldelund


Kalufi su nekropola stećaka iz 14. i 15. stoljeća, u selu Krekovi na južnim obroncima planine Crvanj, općina Nevesinje, Bosna i Hercegovina. Nekropola je na listi 30 srednjovjekovnih nekropola stećaka koje su 2016. godine proglašene UNESCO-ovom svjetskom baštinom. Na listi su 22 nekropole u Bosni i Hercegovini, po 3 u Srbiji i Crnoj Gori, a 2 u Hrvatskoj. Nekropola je i nacionalni spomenik BiH.

Broji 462 stećka, od čega 295 ploča, 150 sanduka, 3 sljemenjaka i 14 antičkih spolija u sekundarnoj upotrebi. Prostire se na površini od oko 18000 m 2. Stećci su klesani od vapnenaca bolje kvalitete, većinom pravilno oblikovani, ali ima primjeraka slabije obrade i čak amorfnih. Ljudske figure pojavljuju se na 2 spomenika: muška figura sa štitom i mačem. Najukrašeniji je sanduk br. 43. Na tri strane je friz od povijene lozice s trolistovima. Ispod je urezana scena lova na jelena, uokvirena tordiranom trakom. Na istočnoj čeonoj strani je urezan veliki štit, a ispod njega mač. Na štitu je kosa pruga i polumjesec. Na sjevernoj bočnoj strani, uokvirena tordiranom trakom, je urezana scena turnira s 4 viteza konjanika. Na južnoj bočnoj strani su dvije horizontalno postavljene scene. Dijeli ih tordirana traka. U gornjem dijelu je urezana scena mješovitog kola. Donja scena prikazuje dvoboj vitezova na konjima. Između njih stoji žena koja pridržava uzde oba konja. Iza vitezova je po jedna muška figura s kopljem.

U naselju je i nekropola sa stećcima Rajkov kamen u zaseoku Mijatovci, koja se može smatrati i dijelom nekropole na obližnjem lokalitetu Kalufi. To je mala nekropola koja se sastoji od dvije cjeline. Također je nacionalni spomenik.

Izvori

 Šefik Bešlagić, Nevesinjski stećci. Naše starine XIII, Zavod za zaštitu spomenika kulture SR BiH, Sarajevo, 1972., 97. – 122. str.

Nekropole sa stećcima u Bosni i Hercegovini
Nacionalni spomenici Bosne i Hercegovine
Nevesinje

Kalufi


Die US Open 1994 im Badminton fanden Mitte September 1994 in der University of California in Los Angeles statt.

Finalergebnisse

Weblinks
tournamentsoftware.com

1994
World Badminton Grand Prix 1994
Badmintonwettbewerb in Los Angeles

US Open 1994 (Badminton)


Lord Kinloss is a title in the Peerage of Scotland. It was created in 1602 for Edward Bruce, later Master of the Rolls, with remainder to his heirs and assigns whatsoever. In 1604 he was also made Lord Bruce of Kinloss, with remainder to his heirs male, and in 1608 Lord Bruce of Kinloss, with remainder to any of his heirs. He was succeeded by his son, the second Lord, who was killed in a duel in 1613.

His younger brother, the third Lord, was created Earl of Elgin and Lord Bruce of Kinloss (a third separate barony) in 1633, with remainder to heirs male whatsoever, bearing the name and arms of Bruce. In 1641 he was also created Baron Bruce (designated "of Whorlton in the County of York") in the Peerage of England. He was succeeded by his son, the second Earl. He was created Baron Bruce of Skelton, Viscount Bruce and Earl of Ailesbury in the Peerage of England in 1664.

His grandson, the fourth Earl of Elgin, was the last male descendant of the first Lord Kinloss and had no male heirs of his own. He therefore chose as his heir his nephew the Hon. Thomas Brudenell, fourth son of George Brudenell, 3rd Earl of Cardigan. In 1746 he was given the additional title of Baron Bruce (designated "of Tottenham in the County of Wilts") with remainder to the Hon. Thomas. On his death in 1747 the earldom of Ailesbury, viscountcy of Bruce, Whorlton barony Bruce, and barony of Bruce of Skelton became extinct. The rest of his titles took three different lines of descent. He was succeeded in the three lordships of Bruce of Kinloss and the earldom of Elgin by his kinsman the ninth Earl of Kincardine (see Earl of Elgin and Earl of Kincardine for later history of these peerages). The Tottenham barony of Bruce passed according to the special remainder to his nephew Thomas, the second Baron. (The Earldom of Ailesbury was created anew for Thomas; see the Marquess of Ailesbury for later history of these titles).

The status of the lordship of Kinloss became uncertain. However, in 1868 the Committee for Privileges of the House of Lords decided that the rightful heir to the title was James Brydges, 3rd Duke of Chandos, as the son of Lady Mary Bruce, daughter of the fourth Earl of Elgin. However, he never assumed the title. On the death of the Duke, the dukedom became extinct.

The heir to the lordship of Kinloss was his only child, Anne, Duchess of Buckingham and Chandos and de jure eighth Lady Kinloss, the wife of Richard Temple-Grenville, 1st Duke of Buckingham and Chandos. In 1868 her grandson, Richard Temple-Grenville, 3rd Duke of Buckingham and Chandos, established his right to the lordship before the Committee for Privileges of the House of Lords, and became the tenth Lord Kinloss. On his death in 1889 the dukedom became extinct, while the lordship passed to his eldest daughter Mary.  the title is held by the latter's great-granddaughter, the thirteenth Lady, who succeeded her mother in 2012.

The family seat is North View House, near Sheriff Hutton, North Yorkshire.

Lords Kinloss (1602)
Edward Bruce, 1st Lord Kinloss (1548–1611)
Edward Bruce, 2nd Lord Kinloss (1594–1613)
Thomas Bruce, 1st Earl of Elgin, 3rd Lord Kinloss (1599–1663)
Robert Bruce, 2nd Earl of Elgin, 1st Earl of Ailesbury, 4th Lord Kinloss (1627–1685)
Thomas Bruce, 3rd Earl of Elgin, 2nd Earl of Ailesbury, 5th Lord Kinloss (1656–1741)
Charles Bruce, 4th Earl of Elgin, 6th Lord Kinloss (1682–1747)
James Brydges, 3rd Duke of Chandos, de jure 7th Lord Kinloss (1731–1789)
Anne Elizabeth Temple-Nugent-Brydges-Chandos-Grenville, de jure 8th Lady Kinloss (1779–1836)
Richard Plantagenet Temple-Nugent-Brydges-Chandos-Grenville, 2nd Duke of Buckingham and Chandos, de jure 9th Lord Kinloss (1797–1861)
Richard Plantagenet Campbell Temple-Nugent-Brydges-Chandos-Grenville, 3rd Duke of Buckingham and Chandos, 10th Lord Kinloss (1823–1889)
Mary Morgan-Grenville, 11th Lady Kinloss (1852–1944)
(Beatrice) Mary Grenville Freeman-Grenville, 12th Lady Kinloss (1922–2012)
Teresa Mary Nugent Freeman-Grenville, 13th Lady Kinloss (b. 1957)

The heir presumptive is the present holder's sister, the Hon. Hester Josephine Anne Freeman-Grenville, Mistress of Kinloss (b. 1960)
The heir presumptive's heir apparent is her son Joseph Anthony Haworth (b. 1985)
The heir presumptive's heir apparent's heir apparent is his son, Angus Christopher Temple-Nugent Bridges Chandos Haworth (b. 2018)

See also
Earl of Elgin
Earl of Kincardine
Marquess of Ailesbury
Duke of Chandos
Duke of Buckingham and Chandos

References

www.cracroftspeerage.co.uk

Lordships of Parliament
Grenville family
Noble titles created in 1602

Lord Kinloss


{{بطاقة مجموعة عرقية
| مجموعة = قبائل الحدرة
| صورة =
| تعليق = خريطة قبائل الحدرة بالجزائر.
| تعداد =
| مناطق =  (في الولايات جيجل، ميلة وسكيكدة)
| منطقة1 = |pop1 =
| منطقة2 = |pop2 =
| منطقة3 = |pop3 =
| لغات  = لغة عربية
| ديانات  = إسلام (أهل السنة)
| تقارب = قبائل، عرب
}}قبائل الحدرة''' هو مصطلح يُطلق على سكان الجبال الناطقين بالعربية في شمال قسنطينة ويتحدثون لهجة عربية مستقرة. ويسمون بالقبائل الحدرة للتمييز بينهم وبين قبائل النيغاس. يعود أصل قبائل الحدرة إلى صنهاجة وكتامة الأمازيغية واستعربوا لاحقًا.لذلك فهي منتشرة في جميع أنحاء ولاية جيجل وشمال ولاية ميلة وغرب ولاية سكيكدة.

أصل التسمية
كان الاسم في الأصل يُطلق على متسلقي الجبال الأمازيغ المعرَّبين في شمال قسنطينة والذين تخلوا عن الحياة الجبلية واستقروا في السهول والمدن. ثم امتد هذا الاسم ليشمل جميع القبائل الناطقة بالعربية في المنطقة.

في التقاليد المحلية، يبدو أن الاسم الذي تم من خلاله تسمية القبائل الناطقة بالعربية في شمال قسنطينة هو قبائل الحدرة مقابل قبائل النيغاس أو القبايل، وهي القبائل الناطقة باللغة الأمازيغية في منطقة القبائل. هذا الاستخدام لمصطلح «قبايل» لتسمية سكان الجبال هو سمة جزائرية قديمة: «القبايل» لم يكونوا آنذاك سكان جرجرة الوحيدين.

يوضح فيليب مرسيه، متابعًا لسلان، وبالتالي ابن خلدون:

تأتي كلمة حدرة من الكلمة العربية الحضارة (إبدال الضاد دالًا) والتي تعني الحضارة أو العمران.

المجتمع

أصل قبائل الحدرة متعدد، قادمين من مختلف القبائل البربرية مثل كتامة، صنهاجة، زناتة، والذين استعربوا فيما بعد. ويتحدث قبائل الحدرة اللغة العربية بلهجتهم الخاصة

شهدت المنطقة تعريبًا مبكرًا، مع العديد من الأشكال الأمازيغية التي نعرّفها بأنها «ما قبل الهلالية»، مثل لهجتي  ترارة وجبالة المحليتين. استعربوا قبل تنصيب القبائل العربية، نتيجة علاقة بين البحر الأبيض المتوسط والسلاسل الساحلية والمدن الإسلامية الداخلية الكبيرة: بين قسنطينة وموانئ جيجل والقل  للقبائل الصغرى، مما أدى إلى استعراب الفلاحين الأمازيغ. تقدم هذه المجتمعات الجبلية ميزة فريدة: كثافة حفظة القرآن، وهيمنة زراعة الأشجار والنشاط الحرفي الذي صنع شهرتها.

خلال الغزو الفرنسي، كانت قبائل الحدرة مستقلة عن الحكم التركي، وتستخدم اللغة العربية، وتعيش بشكل أساسي في المقاصات.

بعد استقلال الجزائر في عام 1962 واختفاء الهياكل القبلية لصالح دولة ذات سيادة، لم يعد الاسم المستعار لقبائل الحدرة شائعًا، ونادرًا ما يُعرّفون بهذا الاسم؛ والذي يُنظر إليه على أنه جزء من ثقافة المنطقة.

نزوحهم
يعتبر نزوج قبائل الحدرة عن أراضيهم إلى المدن الكبرى القريبة لا سيما نحو مدينة قسنطينة إحدى أبرز حالات النزوح الريفي في الجزائر ومن بينها ما عقب ثورة بني عيدون والتي كانت مدينة الميلية مركزا لأحداثها حيث فرت الكثير من العوائل من مدينة الميلية وما جاورها وانتقلت إلى مدينة قسنطينة التي يشكلون فيها اليوم مكونا بشريا رئيسيا.

مناطق انتشارهم
و من أهم مدن منطقة قبائل الحدرة:

في ولاية جيجل: جيجل، الطاهير،الميلية، تاكسنة،جيملة، زيامة منصورية. وكل بلديات الولاية

في ولاية سكيكدة: وادي زهور، القل،عين قشرة، تمالوس. ومعظم الجهة الغربية من الولاية

في ولاية ميلة: ميلة، تسدان حدادة، الرواشد، فرجيوة،زغاية، ترعي باينان، القرارم قوقة. ومعظم الجهة الشمالية من الولاية

انظر أيضا
 منطقة القبائل
 اللهجة الجيجلية

المراجع

الفهرس

معلومات كاملة للمراجع

قبائل أمازيغية
قبائل معربة
مجموعات عرقية

قبائل الحدرة


المساء جريدة يومية مغربية مستقلة ناطقة باللغة العربية.
صدر العدد الأول من الجريدة صباح الإثنين في الثامن عشر من سبتمبر عام 2006. بعد بضعة أشهر أصبحت تعد الأكثر شهرة ومبيعا بالمغرب

توجه الجريدة
. في عام 2008، تم الحكم على يومية المساء ومديرها التحريري رشيد نيني بغرامة مالية قيمتها ستة ملايين درهم أي ما يعادل نحو 700 ألف دولار أمريكي في قضية تشهير. وجاء هذا الحكم بعد نشر الجريدة لمقال عن «حفل زواج للشواذ» في مدينة القصر الكبير شمال المغرب حيث زعمت الصحيفة أن شبكة من الشواذ جنسيا في المدينة تضم نائبا لوكيل الملك لم يكشف عن اسمه. ورغم الاعتذار الذي نشرته الصحيفة، فقد تقدم نواب وكيل الملك الأربعة بمدينة القصر الكبير بشكايات فردية ضد المساء بتهمة التشهير والقذف. وقد اعتبرت هذه الغرامة القياسية ضد أكبر جريدة من حيث المبيعات في المغرب رسالة لكل الصحافة المستقلة و. كما تم الحكم على مديرها التحريري بأداء غرامة مالية قدرها 120 ألف درهم أي ما يعادل حوالي 14 ألف دولار أمريكي لفائدة الخزينة العامة بعد إدانته بتهمة «القذف والسب العلني». وقد أثار القرار انتقاد منظمة الدفاع عن حرية التعبير مراسلون بلا حدود التي قالت  وأضافت المنظمة في بيان لها  وحثت المنظمة المحاكم المغربية

مدير التحرير رشيد نيني
يعتبر رشيد نيني، المدير التحريري لجريدة المساء، من أبرز الصحفيين بميدان الصحافة بالمغرب. وهو صحفي حصل على جائزة اتحاد كتاب المغرب للأدباء الشباب سنة 1993، وأصدر، على نفقته الخاصة، جريدة ناطقة بالعربية والفرنسية بعنوان «أوال» لم يكتب لها النجاح وكتب «يوميات مهاجر سري»، على شكل مذكرات أثناء مقامه في إسبانيا ما بين عامي 1997 و2000، فضلا عن نشره مقالات ونصوص مترجمة في مطبوعات خليجية. كما عمل بجريدة الصباح وقدم برنامج «نوستالجيا Nostalgia» بالقناة التلفزية دوزيم، ثم أسس بعد ذلك جريدة المساء.

وفي ريعان ثورات الربيع العربي التي طالت المغرب حيث تمت المطالبة بإجراء تغييرات سياسية للحد من الفساد السياسي ونهب المال العام. وفي الوقت الذي كان فيه الرأي العام ينتظر فتح ملفات الفساد التي وردت في تقرير المجلس الأعلى للحسابات وجر المفسدين للمحاكمة، تفاجأ الجميع بفتح ملف لمحاكمة مدير نشر جريدة المساء، إذ أمرت النيابة العامة بالدار البيضاء، يوم الخميس 28 أبريل 2011، بوضعه رهن الحراسة النظرية في حالة اعتقال على خلفية مقالات نٌشرت بصحيفته. اعتقال وصف بالسياسي، إذ وجهت إليه تهم ضمنها تهمة «المساس بأمن وسلامة الوطن والمواطنين» وتهمة «تحقير مقررات قضائية والتبليغ عن جرائم يعلم بعدم حدوثها والتأثير على مقررات القضاء». وتم إصدار قرار إغلاق الحدود في وجهه.

في 9 من يونيو 2011، أعلنت المحكمة الابتدائية بالدار البيضاء حكمها بسجن رشيد نيني سنة حبسا نافذا وغرامة مالية قدرها 10 آلاف درهم أي ما يعادل 880 يورو بعد سلسلة مقالات انتقد فيها مؤسسات عمومية استنادا إما إلى تقارير المجلس الأعلى للحسابات أو إلى مصادر وصفها نيني بالموثوقة ورفض الكشف عنها من باب احترام السرية المهنية كما جاء في مقال نشر بصحيفته. واعتبر الحكم انتقاميا وضربة قاسية لحرية التعبير. كما استنكرته النقابة الوطنية المغربية للصحافة واعتبرته جائرا نظرا للاستناد إلى القانون الجنائي وليس إلى قانون الصحافة رغم أن القضية قضية نشر. وقد عبرت شبكة مراسلون بلا حدود عن خيبة أملها لهذا الحكم واستغربت من إخضاع قضايا نشر للقانون الجنائي وليس لقانون الصحافة كما حثت المحكمة على إعادة النظر في قرارها. وحذر مراسلون بلا حدود في رسالة إلى وزير العدل المغربي في 20 مايو 2011 من مغبة مقاضاة نيني دون العودة إلى قانون الصحافة. وشددت أنه في حالة اتهام الصحفيين بالإساءة لحرية التعبير

بعد أيام قليلة من اعتقال مدير نشر جريدة المساء رشيد نيني،  وجاء هذا الاعتداء الجسدي على المستشار الشخصي لنيني بعد تلقيه عدة اتصالات هاتفية مجهولة كانت تهدده بالتصفية الجسدية. وقد أصيب بكسور مركّبة وخطيرة طالت الفقرات الدماغية للرقبة ومرفقيه ويديه وقفصه الصدري وتسببت له في تشقق في الجمجمة وجرح غائر في الرأس تطلبت عدة عمليات جراحية دامت لساعات.

المراجع

وصلات خارجية
 الموقع الرسمي لجريدة المساء .

تأسيسات سنة 2006 في المغرب
صحف باللغة العربية
صحف مغربية
منشورات أسست في 2006
وسائل الإعلام في الدار البيضاء
صحف أسست في 2006

جريدة المساء المغربية


Helmut Liedermann (* 10. August 1926 in Wien; † 29. Juni 2019 in Wien) war ein österreichischer Botschafter.

Leben
Helmut Liedermann war der Sohn von Wanda und Hans Liedermann, einem Mitglied des Obersten Gerichtes von Österreich. Er studierte an der Universität Wien Rechtswissenschaft, Staatswissenschaften und wurde 1950 zum Doktor der Rechte promoviert.

1955 trat er in den auswärtigen Dienst. Von 1957 bis 1962 wurde er in Warschau beschäftigt, wo er 1962 als Geschäftsträger fungierte. Von 1962 bis 1965 war er im Außenministerium tätig wo er 1965 die Personalabteilung leitete.

Ab 1962 gehörte er der Prüfungskommission für Völkerrecht der staatswissenschaftlichen Staatsprüfungskommission der Universität Wien an.

Von 22. September 1965 bis 13. März 1971 war Liedermann Generalkonsul in Berlin und leitete die österreichische Delegation in Westberlin. 1971 bis 1977 leitete er die Abteilung Ost-West-Beziehungen, KSZE im Außenministerium, 1972 bis 1975 die österreichische Delegation bei der KSZE in Genf.
Von 1977 bis 1981 war er Botschafter in Belgrad sowie bei der Regierung in Tirana akkreditiert, 1981 bis 1986 war er Botschafter in Moskau sowie bei der Regierung in Ulaanbaatar, Mongolei akkreditiert. 1986 bis 1992 war er Beauftragter der österreichischen Regierung für die Weltkonferenz über Menschenrechte in Wien.

Seit 1996 ist er Visiting-Professor am York College of Pennsylvania. Er wurde in der Familiengruft in Haugsdorf beigesetzt.

Auszeichnungen
 2000: Großes Silbernes Ehrenzeichen mit dem Stern für Verdienste um die Republik Österreich

Weblinks

Einzelnachweise

Österreichischer Botschafter in Polen
Österreichischer Botschafter in Serbien
Österreichischer Botschafter in der Sowjetunion
Botschafter in der Mongolei
Botschafter (Republik Österreich)
Hochschullehrer (York, Pennsylvania)
Jurist im auswärtigen Dienst (Österreich)
Träger des Großen Silbernen Ehrenzeichens mit dem Stern für Verdienste um die Republik Österreich
Absolvent der Universität Wien
Österreicher
Geboren 1926
Gestorben 2019
Mann

Helmut Liedermann


Clostridum chauvoei:
Sporii sunt prezenți în sol (rezistă până la 11 ani).
Prezența sporilor este legată de zonele geografice care imprimă boli cu caracter zonal.
Rezistă la temperatura de 70 de grade timp de 30 de minute.
Formele vegetative sunt distruse de factorii de mediu, sunt sensibile la antibiotice: (penicilina și tetraciclina). Morfologia: băștinaș sporilor necapsulat, ciliat gram pozitiv. În mediile lichide turbiditatea este uniformă și emite gaze. Pe medii solide formează colonii rotunde culoare gri. Fermentează glucoza lactoză și produce acid butiric, alcool butiric.
chauvoei
Bacterii Gram-pozitive

Clostridium chauvoei


المصوت شبه المفتوح هو مصوت يُنتج واللسان في وضع مشابه لوضع اللسان في المصوت المفتوح ولكن مع قليل من الانقباض.

المصوتات قرب المفتوحة في الأبجدية الصوتية الدولية هي:
 مصوت أمامي شبه مفتوح غير مدور //
 مصوت مركزي شبه مفتوح //

لسانيات
مصوتات

مصوت شبه مفتوح


La Asociación Israelita de Venezuela es el ente que agrupa a los miembros de la comunidad judía sefardita de Venezuela. Fue fundada el 29 de junio de 1930. La Asociación Israelita de Venezuela, es la organización judía más antigua de Venezuela. Es una asociación de judíos sefarditas. Mantiene una gran sinagoga en Caracas y cuenta con unas 800 familias entre sus miembros.

Ataque de 2009
A finales de enero de 2009, la sinagoga Tiféret Israel fue gravemente dañada en un ataque tras un artículo que incitaba a la violencia antisemita, que apareció (y luego fue eliminado y reemplazado con una disculpa) en un sitio web después del conflicto de Gaza de 2009. Una pandilla armada compuesta por 15 hombres no identificados irrumpió en la sinagoga, ató y amordazó a los guardias de seguridad y ocupó el edificio durante varias horas. Grafitis antisemitas y consignas contra el Estado de Israel fueron pintadas en las paredes. El edificio de la sinagoga y el arca sagrada fueron saqueados. Los manifestantes también pidieron la expulsión del país para los judíos. El ministro de relaciones exteriores de Venezuela en aquellos días, Nicolás Maduro, condenó el acto como un "acto criminal de vandalismo". El ministro de información, Jesse Chacón, también condenó el ataque y negó que este tuviera ninguna conexión con el gobierno.

Sinagogas
 Sinagoga Tiféret Israel (Sinagoga principal)
 Sinagoga Tiféret Israel del Este

Sinagogas asociadas
 Asociación Bet-El
 Sinagoga Bet Aarón
 Sinagoga Or Torá
 Centro Bet Shemuel
 Centro Bet Shemuel del Este
 Sinagoga Bet Abraham
 Sinagoga Keter Torá
 Sinagoga Magen David
 Sinagoga Sha'aré Shalom

Yeshivot y escuelas asociadas
 Kolel Nahalat Ya'akov
 Colegio Sinai
 yeshivat bene azar (caracas)
 jeder mishkan moshe(caracas)jeder de beth shemuel
 kolel beer yitzjak(caracas) kolel en or torah

Véase también
 Centro de Estudios Sefardíes de Caracas

Referencias

Enlaces externos
 Página web de la Asociación Israelita de Venezuela

Judaísmo en Venezuela
Organizaciones judías

Asociación Israelita de Venezuela