ඉන්දු නිම්න ශිෂ්ටාචාරය () යනු ඉන්දු ගං නිම්නයේ වැජඹුන ඓතිහාසික ශිෂ්ටාචාරයක් වේ. එය වර්තමාන පකිස්ථානයේ සින්ද් ප්ර දේශයේ සිට බටහිර බලාචිස්ටන් පලාතටත්, ඊසාන දිගින් සහ බටහිරින් ඉන්දියාවටද මායිම් වේ. ඉන්දු නිම්න ශිෂ්ටාචාරයේ නශ්ටාවශේෂ වර්තමාන ඇෆ්ගනිස්ථානයේ හා ඉරානයේ දකින්න පුළුවන. මෙම ශිෂ්ටාචාරයේ පරිනත කොටස හරප්පන් ශිෂ්ටාචාරය ලෙස හඳුන්වයි. මෙහි පළමු නගරයේ කැණීම් පටන් ගත්තාට පසු හරප්පා කැණීම් 1900 සිට සිදුවූ අතර වර්තමාන වැදගත් සොයා ගැනීම් 1999දී සිදුකෙරුණි. මෙම ශිෂ්ඨාචාරය ඉන්දු ගඟ හක්රා ශීෂ්ඨාචාරය හා ඉන්දු සරස්වතී ශිෂ්ඨාචාරය යනුවෙන්ද හඳුන්වයි. එසේ හඳින්වීමට හේතු වී ඇත්තේ සෘග් වේදයේ සරස්වතී නදිය යනුවෙන් සඳහන් වන නිසා විය හැක. නමුත් මෙය භූගෝලත්මකව හා වාග් විද්‍යාත්මක තර්කයට හේතු වෙයි.

කාල වකවානු

හරප්පන් ශිෂ්ටාචාරයේ පරිනත කොටස වසර 2600 සිට ක්රිත.පූ. 1900 දක්වා පැවතුන පූර්ව හරප්පන් සහ පසු හරප්පන් යන පූර්වික සහ අනුප්රාතප්තික සංස්කෘතීන් දෙකත් සමග ඉන්දු නිම්න ශිෂ්ටාචාරය කාලගත කිරීම සඳහා අවධිය සහ යුගය යන නියම දෙකක් භාවිතා කරන ලදී. පූර්ව හරප්පන්, පරිනත හරප්පන්, සහ පසු හරප්පන් අවධි ප්රනදේශවාසී, සමෝධායන සහ ස්ථානීකරණ යුග ලෙස පිළිවෙලින් හඳුන්වයි. මෙහර්ග්රාපහ් සොයාගැනීම් සමග ඉන්දු නිම්න ශිෂ්ටාචාරයේ සංකල්පය වෙනස් වනවා. ඉස්ලාමාබාද් හි කිවිඩ්-ඊ-අසාම් විශ්ව විද්යාමලයේ මහාචාර්ය අහමඩ් හසන් දානිට අනුව අපට ආරම්භයේ ස්ථාවර වූ ග්රාකමීය ජීවිතයේ සිට මුළු පරම්පරාවක්ම තිබෙනවා.

දින පරාසය (BCE)	   අවධිය					යුගය

5500  -  3300		මහ්ර්ගාර් II – IV (මැටි බදුන් නියෝලිතික්)

3300 – 2600		මුල්හරප්පානු (මුල් ලෝකඩ යුගය)
3300 – 2800		හරප්පානු I (රවි අවධිය)				ප්‍රාදේශණන යුගය
2800 – 2600		හරප්පානු II (කොට් ඩිජි අවධිය, නෞශාරෝ
			I, මහ්ර්ගාර් VII)

2600 – 1900		මේරූ හරප්පානු (මධ්‍යතන ලෝකඩ යුගය)
2600 – 2450		හරප්පානු 03A (නෞෂාරෝ II)
2450 – 2200		හරප්පානු 03 B 					එකතු කිරීමේ යුගය
2200 – 1900		හරප්පානු 03 C

1900 – 1300		පසු හරප්පානු (සුසාන භූමි H, පසු ලෝකඩ යුගය)
1900- 1700		හරප්පානු 04 					දේශීය කරණ යුගය
1700 – 1300		හරප්පානු 05

මෙම ශිෂ්ඨාචාරය සුවේරියන් වාර්තා වලට අනුව මෙලුමහා ලෙස හදුන්වයි. මෙම එලමි, මිනොන්, ක්‍රීට් ශිෂ්ඨාචාර වලට සමාන කර ඇත. ඉන්දු නිම්න අතර පිහිටි පැරණි හරප්පා ශිෂ්ඨාරය. තඹ යුගය එලමයිට් යුගය මෙපො‍ටේමියා හා සමාන්තර වශයෙන් මිනොන් ක්‍රීට් හා ඊජිප්තු පැරණි රාජධානියට සමාන කර ඇත. 1920 ඉන්දු නිම්න සොයා ගැනිමත් සමග ස්වදේශිය දස්යු ජන කොටස සහය වී ඇත. මොහෙන්ද‍ජාරෝහරප්පා සොයා ගැනුනු මල සිරැරැ වල යුද්ධමය සටහනක ලකුණු තිබෙන අතර එය ඉන්දු නැමැති සංහාරයක ප්‍රතිඵයක් වී ඇත. දස්යුස් නටඹුන් විදහා පාන්නේ ඉන්දු ආර්ය සංක්‍රමණය ඉන්දු නිම්න ශිෂ්ඨාචාර‍යේ ඉන්දියාව තුල පහල යාමත් සමගඉන්දු නිම්න ශිෂඨාචාරයේ ඉන්දියාව තුල පහල යාමත් සමග නැති විය. පුරාථන යුගයේ ඉන්දු නිම්න සොයා ගැනීම 19 වන ශතවර්ෂයේ මුල් භාගයේ අර්ය සංක්‍රමණය ප්‍රරාථන ඇබ්‍රොජියානු සංස්කෘතිය නොමැඩික් බාබේරියන්ස් වරැන්ගේ දියුණු නාගරිකයක් වු අතර මෙය රෝමය බිද වැටුනු පසු ජර්මනියා සංස්කරණියක් හා බැබලෝනියන් අසයනි ආක්‍රමණය සැසදිය හැකි මෙම වෙස්විම් මත භාෂා පරිවර්ථනය සහ ජනගහන වෙනස්විම් පොදුවේ බලපෑ ඇත. ඉන්දු සරස්වති මෙම ශිෂ්ඨචාරය හින්දුන්වා කණ්ඩායම් විසින් සරස්වතීශිෂ්ඨාචාරය ලෙස හදුන්වයි.

මුද්‍රා හා නටබුන්

මෙම ශිෂ්ටාචාරයෙන් හමුවූ කුඩා පිලිම විශාල ප්‍රමාණය දෙස බලන කළ  පැහැදිලි වන්නේ හරප්පා ජනයා විසින් සරුසාර බව උදෙසා මාතෘ දේවියන් වන්දනා මාන කරනු ලැබ ඇත. එස්. ක්ලාක් මෙම මතය තර්කයට ලක්කරන අතර සමහර මුද්‍රාවල ස්වස්ථික දක්නට ඇති අතර මෙය ඉන්දියානු ආගම් වන හින්දු, බෞද්ධ හා ජෛන ආගම් වල  ආගමික සංකේතයක් විය. හින්දු ආගමේ මූලයන් මුල් හරප්පා යුගයේද තිබුණි. එහෙත් හින්දු ශිව ලිංගය හරප්පා නටබුන් තුළින් හමු වී නැත. ඉන්දු නිම්න ශිෂ්ටාචාරයට අයත්  නටබුන් වල සිතුවමට නැගූ සතුන් දක්නට ඇත. එක් ප්‍රධාන මුද්‍රාවක නෙළුම් මලක් ලෙස හිඳගෙන, සතුන් පිරිවරා සිටින අයුරු පිළිඹිබු වේ. එම මුද්‍රාව ශිව හා රුද්‍රාවගේ විශේෂණයන් වන පුෂ්පාති ලෙස දක්වා ඇත. හරප්පා මුල් සංස්කෘතියේ මානව වර්ගය මළවුන් මිහිදන් කළ අතර, සොහොන් තුළ මලවුන් ආදහනය කරනු ලැබුහ.  භෂ්මාවශේෂ බඳුන් තුලට බහාලූ හ.

ඉතිහාසය හා භාෂා අධ්‍යයනය

සුවේරියන් වාර්තාවලට අනුව මෙම ශිෂ්ටාචාරය මෙලුහා නමින්ද හඳුන්වයි. එම වාර්තාවලට අනුව ඉන්දු නිම්න ශිෂ්ටාචාරය එලමි, මිනොන්, යනාදි ක්‍රීට් ශිෂ්ටාචාර වලට සමාන කර ඇත. හරප්පා යනු ඉන්දු නිම්නයේ පිහිටි පැරණි ශිෂ්ටාචාරයකි. තඹ යුගය, එලමයිට් යුගය යන මෙපො‍ටේමියා හා සමාන්තර වශයෙන් මිනොන් ක්‍රීට් හා ඊජිප්තු පැරණි රාජධානිය හා සමානව ඉන්දු නිම්න ශිෂ්ටාචාරය ද පැවතිණි. 1920 දී ඉන්දු නිම්න සොයා ගැනිමට ස්වදේශි දස්යු ජන කොටස සහය වී ඇත. මොහෙන්ද‍ජාරෝ හි සොයා ගැනුණු මළ සිරුරුවල යුද්ධයකදී මියගියවුන් බවට සාක්ෂි තිබෙන අතර එය ඉන්දු නමැති යුද සංහාරයක ප්‍රතිඵලයකි. දස්යුස් නටඹුන් විදහා පාන්නේ ඉන්දු ආර්ය සංක්‍රමණ නිසා  ඉන්දියාව තුළ ඉන්දු නිම්න ශිෂ්ටාචාර‍යේ පිරිහීමට ලක්විය. පුරාතන යුගයට අයත් ඉන්දු නිම්න  ශිෂ්ටාචාරය 19 වැනි ශතවර්ෂයේ මුල් භාගයේ දී සොයා ගැනිණි. ඇබ්‍රොජියානු සංස්කෘතිය, නොමැඩික් බාබේරියන්ස්වරුන්ගේ දියුණු නාගරීකරණය රෝමය බිද වැටුණු පසු ඇතිවුණු ජර්මන් සංක්‍රමණ, බැබිලෝනියන් සංචාරක ආක්‍රමණ ආදි වශයෙන් වරින්වර ඇතිවුණු ආර්ය සංක්‍රමණ හා ආක්‍රමණ මෙම ශිෂ්ටාචාරයේ භාෂාවට මෙන්ම ජනගහන වෙනස්විම්වලට පොදුවේ බලපා ඇත. ඉන්දු සරස්වති ශිෂ්ටාචාරය හින්දුන්වා කණ්ඩායම් විසින් සරස්වතී ශිෂ්ටාචාරය නමින් හඳුන්වනු ලබයි.

අක්‍ෂර සහ සංකේත පද්ධතිය

එකිනෙකට වෙනස් ඉන්දු අක්ෂර සංඛ්‍යාව 400 කට වඩා වැඩි ප්‍රමාණයක් (600 කට ඉහළ බවට මතයක් පවති) වේ.එම අක්ෂර ඉන්දු නිම්න ශිෂ්ටාචාරයට අයත් මුද්‍රා, කුඩා පුවරු හා පිඟන් භාණ්ඩවල මෙන්ම ඉන්දු නගරයක් වු ඩොලාවිරා හි බලකොටුවක ඇතුල් ද්වාරයක එල්ලා තිබු නාම පුවරුවකද සටහන්ව ඇත. සාමාන්‍යයෙන් ඉන්දු අක්ෂර ගණනින් 4 කට හෝ 5 කට වඩා වැඩි නොවන අතර එයින් බොහොමයක්ම (ඩොලවිර සංඥා පුවරුවේ හැර) ඉතා කුඩා ප්‍රමාණයේ ඒවාය. පෘෂ්ඨයක් මත ලියන ලද වැඩිම අක්ෂර ප්‍රමාණය වන්නේ ඒකක ප්‍රමාණය වර්ග අඟලකට වඩා කුඩා වු සංකේත 17 ක් සහිත වුවකි.ඒ හැර සංකේත 26 කින් යුත් භාණ්ඩයක් ද හමුවි තිබේ.

මෙම ශිලා ලේඛන වලට අනුව දියුණු සාක්ෂරතාවයකින් හෙබි සමාජයක් ඉන්දු නිම්න ශිෂ්ටාචාරයේ  පැවති බවට පිළිගැනේ. නමුත් මෙය කථන හැකියාව හෝ පුරාවිද්‍යාත්මක සාධක මඟින් හෝ පිළිගැනීමකට ලක්ව නැත. එම මතය තහවුරු කිරීම සඳහා මෙවැනි ලේඛන හා  සමගාමීවන වෙනත් කිසිම සාක්ෂරතාවයෙන් හෙබි සමාජයක් හමු වි නොමැති බවට කරුණු ඉදිරිපත්ව තිබේ. මෙම සාක්ෂිය මත පදනම්ව ආන්දෝලනාත්මක ලිපියක් ඉදිරිපත් කළ ස්ප්‍රාට් හා විට්සෙල් (2004) දක්වන පරිදිට අනුව ඉන්දුනිම්න වාසීන් භාෂාව ලේඛනගත නොකළහ.වෙනත් නැගෙනහිර සමාජ මෙන්ම සංඥා පද්ධතියක් පමණක් ලියා දැක්වුහ. තවත් මතයක් වුයේ මෙම සංකේත වෙළඳ ගනුදෙනු සඳහා පමණක් යොදා ගත් බවයි. මෙම සංකේත අච්චු මඟින් නිර්මාණය කරන ලද පුජනීය භාණ්ඩ විශාල ප්‍රමාණයක ද මෙම සංකේත දක්නට ලැබිණි.ඒ හේතුවෙන් එම මතය බිද වැටිණි. මෙවැනි මහා පරිමාණ නිෂ්පාදන වල සංකේත යෙදීම මීට සමගාමි වෙනත් කිසිදු පැරණි ශිෂ්ටාචාරයක දක්නට නොලැබිනි.

2009 දී පී. එන්.රාඕ ඇතුළු පිරිසක් විසින් මෙම සංකේත රටා විවිධ භාෂාවල ලියවිලි හා භාෂාමය අරුතක් රහිත ලියවිලිද ගෙන, DNA රටා හා පරිගණක ඇසුරින් ක්‍රමලේඛන භාෂා සන්සන්දනයක් සිදුකළහ. ඒ අනුව ඉන්දු ලියවිලි රටා කථා කරන භාෂාවක රටාවට සමාන වන අතරම එය තවමත් හදුනා නොගත් භාෂාවක් විය හැකි බවට මතයක් ඉදිරිපත් කෙරිණි. නමුත් මෙම මතයට විරුද්ධ වු ෆාර්මර්, ස්ප්‍රේට් හා විට්සල් පැවසුයේ රාඕ ඇතුළු පිරිස සිදුකළේ ඉන්දු සංකේත හා භාෂා, අර්ථයක් නොමැති සංකේත පද්ධතියක සංසන්දනය කරනු වෙනුවට නොව පර්යේෂකයන් විසින් නිර්මාණය කරන ලද කෘත්‍රිම භාෂා දෙකක් සංසන්දනයෙන් සිදුකළ බවයි. එයින් එකක පිළිවෙලක් රහිත සංකේත 200,000 කි.එහි  පිළිවෙලකට සකස් කරන ලද සංකේත 200,000 ක් පමණ වු අතර පිළිවෙලට සකස් කරන ලද කොටස භාෂාමය අර්ථයක් නොමැති සංඥා පද්ධතියන් ලෙස රාඕ ඇතුළු පිරිස හැඳින්විය. ෆාර්මර් ඇතුළු පිරිස භාෂාමය අර්ථයක් නොමැති මධ්‍යතන හෙරල්ඩින් සංකේත හා සාමාන්‍ය භාෂා සංසන්දනයෙන් ද මෙයට සමාන ප්‍රතිඵල පෙන්වූහ. ඔවුන්ගේ අවසාන නිගමනය වුයේ රාඕ ඇතුළු පිරිස‍ගේ ක්‍රමයට භාෂාමය හැකියාවක් සහිත හා රහිත සංකේත පද්ධති වෙන්කර හඳුනාගත නොහැකි බවයි.

නගර සැලසුම

ක්‍රි. පූ.2600 දී හරප්පා වැසියන් ඉතා විශාල නාගරික ප්‍රදේශ කරා ඇදුණහ.හරප්පා ,පාකිස්ථානයේ මොහෙන්දජාරෝ සහ ඉන්දියාවේ ලෝතාල් මෙවැනි නාගරික ප්‍රදේශවලට අයත්ය.එකතුවක් ලෙස ගත් විට 1052 කට වැඩි නාගරික ප්‍රදේශ සහ මිනිසුන් සමූහ ජීවත් වූ ප්‍රදේශ ප්‍රධාන වශයෙන් සොයා ගැනුණේ ගැගාර්හි සාමාන්‍ය ප්‍රදේශ වලින් සහ ඉන්දු ගංගා නිම්න සහ ඒවයේ අතු ගංගා ආශ්‍රිතවයි. ක්‍රි. පූ. 2500 දී පමණ වාරිමාර්ග කටයුතුවලින් මෙම ප්‍රදේශය වෙනස් විය.

සංකිර්ණ හා තාක්ෂණානුකූල නාගරික සංස්කෘතියක් මේ තුළ විය. නගර ආකෘතිවල තත්ත්වය නගර සභා සැලසුම් හා නගර පරිපාලනය පිළිබඳ මොවුන්ගේ දැනීම විදහා පායි. මේ නගරවල පිරිසිදු බවට විශේෂ තැනක් දුන් අතර හා ආගමානුකූල චාරිත්‍ර වලට මඟ පෑදිය. මෑතක කැණීම් කරන ලද රකිගාරි නගර සැලසුම ලෝකයේ හමුවු ප්‍රථම නගර සනීපාරක්ෂක පද්ධතිය විය. මෙහි නෑම සඳහා වෙන්වු නිවෙස් තිබු අතර අපවිත්‍ර ජලය, ආවරණය වු කාණු පද්ධතියකට යොමු කරන ලදි. නිවෙස් ඇතුලු මැද මිදුලු වලට හා කුඩා මාවත්වලට විවර විය. මෙම ශිෂ්ටාචාරයේ ජලවහන පද්ධතිය හා කාණු පද්ධතිය වර්තමාන පකිස්ථානය හා මැද පෙරදිග නාගරීකරණය තුළ අද පවතින පද්ධතින්ට වඩා බොහෝ සෙයින් උසස් විය. හරප්පා ශිෂ්ටාචාරයේ ගෘහ නිර්මාණ ශිල්පය නැව් තටාකාංගන, ධාන්‍යාගාර, ගබඩා, ගඩොල් වේදිකා සහ ආරක්ෂිත තාප්ප මේ බව විදහා දක්වයි. මෙම විශාල තාප්ප හේතුවෙන් නගරය ගංවතුර හා හමුදා අරගලවලින් ආරක්ෂා විය. මෙම ශිෂ්ටාචාරය මෙසපොතේමියාව හා පුරාණ ඊජිප්තුව හා සසදන විට විශාල එම ශිෂ්ටාචාරවල මෙන් ස්මාරක මෙහි ඉදි නොවුණි. මෙහි මාලිගා හෝ දේවස්ථාන පිළිබඳ සාක්ෂි වේ. එක් අවස්ථාවක විශාල නාන තටාක හමුවු අතර එය ජනතාව සඳහා භාවිතා වුවකැයි කිය හැකිය. නගර බලකොටු තාප්ප වලින් වටවු අතර හුදෙක්ම එය නගර ආරක්ෂාව සඳහා ගංවතුර වෙන දිශාවකට යොමු කිරීමට යොදා ගත් උපක්‍රමයක් විය. බොහෝ නගර වැසියන්ගෙන් බහුතරයක් දෙනා වෙළෙන්ඳන් හෝ කළමනාකරුවන් වුණි. මේ නිර්මාණ සඳහා යොදාගත් ද්‍රව්‍ය ඈත ප්‍රදේශයන්ගෙන් ගෙනෙන්නට ඇත. කැණීම් වලින් සොයාගත් පෞරාණික භාණ්ඩ අතර ගයෙන්ස් පබළු ද

විද්‍යාව

ඉන්දු නිම්න වාසීන් දිග, ස්කන්ධය හා කාලය මැනීම සඳහා නිරවද්‍ය ක්‍රම සොයාගෙන තිබුණි. පළමුවරට ස්කන්ධය පිළිබඳව පරිමාණයක් සොයාගත් මොවුන් විසිනි. ඔවුන්ගේ මිනුම් ක්‍රම අතිශයෙන්ම නිරවද්‍ය බව සඳහන් වේ. නමුත් දැනට සොයාගෙන ඇති සාක්ෂි අනුව ඉන්දු රාජ්‍ය අතර පරිමාණයන්හි විශාල වෙනස්කම් දක්නට ලැබුණි. ලොතාල්හි හමුවු ඇත්දළ දර්ශකයක සටහන් කර තිබුණු පරිදි ඔවුන් දිග මැනීමට භාවිත කළ කුඩාම මිනුම් ඒකකය වුයේ ආසන්න වශයෙන් 1.704mm පමණ වූ දිග ප්‍රමාණයකි. මෙය තඹ යුගයේ පරිණාමයක සටහන් වු කුඩාම අගයයි. හරප්පා ඉංජිනේරුවන් ස්කන්ධය මැනීම වැනි ප්‍රායෝගික මිනුම්කරණයේදී දශමස්ථාන ද සැලකිල්ලට ගත්හ. එය ඔවුන් භාවිතා කළ මෙම තිරුවාණ පඩි 4: 2:1 වැනි ඉතා නිරවද්‍ය අනුපාතයෙන් පැහැදිලි වේ.ඒවා 0.05, 0.1, 0.2, 0.5,1,2,5,20,50,100,200 හා 500 යන බර ප්‍රමාණ වලින් පැවතිණි. එහි එකකයක් 28g පමණ බරකින් යුක්ත විය. එය බ්‍රිතාන්‍ය අවුන්සයක් හෝ ග්‍රීසියේ භාවිතා කළ උන්ඩියාවේ බරට සමාන විය. වඩා කුඩා වස්තූන්වල ස්කන්ධය මනින ලද්දේ ඒකකයක් 0.871 වු පඩි භාවිතයෙනි. නමුත් වෙනත් සංස්කෘතවල පැවති අන්දමින් මුළු ප්‍රදේශය පුරාම එකම පරිමාණයක් යොදා ගැනීම මෙහිදි දක්නට නොවීය. කෞටිල්‍යයගේ අර්ථ ශාස්ත්‍රය (ක්‍රි.පු 4 වන සියවස) ග්‍රන්ථයේ ද භාවිතා කර ඇත්තේද ලෝතල්හි මිනුම් ක්‍රමය වේ.

හරප්පාවට ආවේණික වු නිපැයුම් අතර මුළු ක්ෂිතිජයම කොටස් වශයෙන් මැනිය හැකි උපකරණ ද, උදම් ඇළ දොර ද විශේෂිත වේ. හරප්පාවරු ලෝහ කර්මයේ දී යොදාගන්නා ක්‍රම වැඩි දියුණු කළ අතර ඒ ආධාරයෙන් තඹ, පිත්තල, ඊයම් හා ටින් ලෝහය නිපදවූහ. උදම් රළ පහර හා දියවැල් අධ්‍යයනයෙන් අනතුරුව වරායන් තැනීමේ සුවිශේෂි හැකියාවක් හරප්පාවරුන්ට තිබිණි.

2001 දී පුරාවිද්‍යාඥයින් විසින් පාකිස්ථානයේ Mehrgarh ප්‍රදේශයෙන් සොයාගත් මනුෂ්‍ය ඇට සැකිලිවලින් යමක් තහවුරු විය.එනම් මේ ඇට සැකිලි දෙක පිළිබදව අධ්‍යනයෙන් පසු පැහැදිලි වූයේ හරප්පා යුලයේ සිටම ඉන්දු නිම්න වැසියන්ට ප්‍රාග් දන්ත විද්‍යාව පිළිබදව අවබෝධයක් තිබූ බවයි.ශිලා යුගයේ දත් බද්ධ කිරීම සම්බන්ධයෙන්ද මුල් වරට සාක්ෂි සොයා ගෙන ඇත්තේද මේ ප්‍රදේශයෙනි. නව ශිලා යුගයට අයත් සොහොනකින්, මීට වසර 7500-9000 කට පමණ පෙර විසූ  වැඩිහිටි මිනිසුන්  9 දෙනෙකුට බද්ධ කරන ලද චාර්වක දත්මුල් 11 ක් හමුවිය. මෙය ආදිතම ගොවි යුගයේ ප්‍රාග් දන්ත විද්‍යාව පිළිබඳව ඇති වැදගත් සාක්ෂියකි. තවද රන්වල සංශුද්ධතාවය පරික්ෂා කිරීමට භාවිත කරන ලද රන් රේඛාවන් සහිත උරගල් බනවාලි ප‍්‍රදේශයෙන් හමුවිය. (මෙම ක්‍රමය අද ද ඉන්දියාවේ සමහර ප්‍රදේශ වල භාවිත වේ.)

භූ‍ගෝල විද්‍යාව

ඉන්දු නිම්න ශිෂ්ටාචාරය වත්මන් පකිස්ථානය සිට බලුකිස්ථානය හා සින්ද් සිට වර්තමාන ඉන්දියානු ප්‍රදේශ වන ගුජරාට්, රාජස්ථානය හර්යානා හා පන්ජාබ් හා ඉහළ දෙසට පිහිටි රූපා හා සම්බන්ධ වේ. ඉන්දු නිම්න ශිෂ්ටාචාරය භූගෝලීය වශයෙන් ඊජිප්තු හා පේරු ප්‍රදේශවලට සමාන වන අතර, කෘෂිකාර්මික ප්‍රදේශ වටවී ඇත්තේ උස්බිම්, කාන්තාර හා සාගර වලිනි. මෑතකදි මෙම ශිෂ්ටාචාරයට අයත් ප්‍රදේශයක් පකිස්ථානයේ වයඹ දිගින් ද සොයා ගෙන ඇත. අනෙකුත් ප්‍රදේශ වන්නේ ඇෆ්ගනිස්ථානය, ටර්න්ටෙනිස්ථානය සහ ගුජරාට් වේ. වෙරළ ආශ්‍රිත ප්‍රදේශ වන්නේ බටහිර බලුකිස්ථානයේ සුට්න්ඩෝ, ලෝතාල් හා ගුජරාට් වල හා වයඹ දිග පකිස්ථානයේ ගොමාල් නදිය වේ. ටැන්ඩාහි බිස් නදිය අසල ජාමු, ඉන්දියාව, හින්ඩොන් නදියේ අලම්ගිපුර් ප්‍රදේශද මෙම ශිෂ්ටාචාරයට ඇතුලත්ය. ඉන්දු නිම්න ශිෂ්ටාචාරයට අදාල පුරාවිද්‍යාත්මක නටබුන් හා පුරාවස්තු බොහෝ දුරට හමු වි ඇත්තේ ගංගාවන් ආශ්‍රිතය. පුරාතන වෙරළ තීරයන් වන බලකොට් දුපත් හා ඩොලවිරා දුපත්ද ඊට අයත් වේ. බොහේ ඉන්දු නිම්න ප්‍රදේශ ගගුරා හත්රා බිම් ආසන්නයෙන් සොයාගෙන ඇත. ඒවායින් සමහරක් නම් රූපා, රනිගානි, සෝනි තලිබන්ගන් හා ගංවර්බල වේ. පුරාවිද්‍යාඥයින් පවසන පරිදි හරප්පා බිම් ප්‍රදේශ 500 ක් පමණ ගග්රා හක්රා ගංතීරු අසලින් සොයාගෙන ඇත. සමහර පුරාවිද්‍යාඥයින් පවසන අන්දමට මෙම ප්‍රදේශ ජනාවාස හෝ කෘෂිකාර්මික අතින් හෝ ස්ථාපනය නොවු ප්‍රදේශ වන අතර, ගග්රා හත්රා ගංතීරු අසල මෙම බිම් කොටස ව්‍යාප්ත වී ඇත. මෙය ඉන්දු නිම්නයට පෙනෙන අයුරින් පවති. කෙසේ වෙතත් හරප්පා ශිෂ්ටාචාරය නිවැරදි ලෙස ස්ථාපනය වී ඇත.

කෘෂිකර්මය
1980ට පෙර අධ්යන හෙළිකරන්නේ ආහාර නිශ්පාදනය දේශීය ලෙසම ඉන්දු නිම්න ශිෂ්ඨාචාරය තුල කරගත් බවයි. මෙහර්හාර් වල මිනිසුන් ගෘහාස්රිතව තිරිඟු හා බාර්ලි වගා කල තිබෙනවා. පුරාවිද්යාඥ ජිම් එච් ෂැෆර් කියන ආකාරයට එම ප්රදේශයේ එම ආහාර ගෘහාශ්රිතව එම ආහාර වගා කිරීම දකුණු ආසියානු ආශ්චර්යක්. කොහොම උනත්, වසර 2000ට පෙර මධ්ය ඊසාන තිරිඟු ආසියානු තත්වයන්ට හැඩ ගැසී තිබෙනවා.

ඉන්දු නිම්න ශිෂ්ඨාචාරයේ කෘෂිකර්මය ඉතා ඵලදායී විය යුතුයි. එය කෘෂිකර්මයට යොමු නොවූ දහස් ගණනක් නාගරික නිවෙස් වලට ඇතිතරම් ආහාර සැපයීමට සමත් උනා. එය නඟුල වැනි පූර්ව හර්ප්පන් සංස්කෘතියේ තාක්ෂණික නිර්මාණ මත පදනම් උනා. තවමත් ගොවියන් හෝ ඔව්න්ගේ කෘෂි උපක්රම දන්නේ ඉතා සුළු පිරිසක් පමණයි. එව්න එක් ක්රමයක් නම් ගංවතුර බැසගිය පසු ඉතිරිවන සාරවත් පොහොරමය දියළු පස වගාවට යොදාගැනීමයි. නමත් වාරිමාර්ග ගැන සාකිෂි මෙයින් හමුවන්නේ නෑ. සමහරවිට නැවත නැවත ඇතිවන විනාශකාරී ගං වතුරෙන් ඒවා මකා දැමුවා විය හැකියි.

ඉන්දු නිම්න ශිෂ්ඨාචාරය ශිෂ්ඨාචාරයක් ජලය මත රඳා පවතිනවාය යන උපකල්පනයට විරුද්ධ බව පෙනී යනවා. මේ උපකල්පනයට අනුව සියළු විශාල ප්රමානයේ ශිෂ්ඨාචාරයන් විශාල වශයෙන් ජලය සැපයිය හැකි වාරිමාර්ග පද්ධතියක් අසල ඇතිවුනා.

සෞන්දර්යය හ සංස්කෘතිය

මැටි, තඹ, රත්තරන් වැනි අමුද්‍රව්‍ය යොදා ගෙන තැනු මූර්ති, මුද්‍රා, කුඹල් ආදී කර්මාන්තයන්හි නිපදවන ලද නොයෙක් දෑ කැණීම් තුළින් සොයාගෙන ඇත. රත්තරං, මැටි හා ගල් වලින් තැනු නර්තනයේ යෙදෙන ළඳුන්ගේ පිළිමවලින් මොනයම් ආකාරයේ හෝ නර්තන ශෛලීයක් පැවති බව පවසයි. මේවා අතර ගවයන්, වලසුන්, වදුරන් සහ සුනඛයින්ගේ මුර්ති ද වේ. මොහෙන්දජාරෝ හි සොයා ගත් නර්තනයේ යෙදෙන ළඳකගේ පිළිමයක් දැකීමෙන් සර් ජෝන් මාර්ශල් විෂ්මයට පත් වි ඇත. මා මෙය මුලින් දුටු විගස, එය ප්‍රාග් ඓතිහාසික යුගයට අදාල ද යන්න පිළිබඳව සැකයක් ඇති විය. මෙය පුරාතන සෞන්දර්යය පිළිබඳව පැවති චින්තනය වෙනස් කළ අතර,  ග්‍රීසියේ හෙලනිස්ටින් යුගයට පෙර මෙබදු නිමැවුම් පිළිබඳ අසන්නට නොලැබුණි. මෙම ප්‍රතිමා අවුරුදු 3000 ක් දක්වා කාලයක් තුල විකාශනය වි ඇත. ග්‍රීක සෞන්දර්යය පුරාතන ඉන්දු නිම්න ආශ්‍රයෙන් පැවැත එන්නක් බව කිව හැකිය. සිප්පි කටු නිර්මාණ, මැටි, අගස්ති හා පබලු භාවිතා කර තැනු මාල, වළලු සහ නොයෙක් ආභරණ හරප්පා භූමි තුළින් සොයා ගෙන ඇත. වර්තමානයේ ද මෙම සමහර අර්ධද්වීපවල ජනයා මෙම ආභරණ භාවිතා කරයි. සමහර වැසිකිලි සඳහා භාවිතා කළ තාක්ෂණය වර්තමානයේ ද ඉන්දියාවේ දක්නට ඇත. මැටියෙන් තැනු ස්ත්‍රි රූපවල හිසකෙස්වල රතු ආලේපයන් ගලවා ඇති අතර, ඒවා (CA 2800-2600 BC) දක්වා පැරණිය. මොහෙන්දජාරෝ ශිෂ්ටාචාරයට අයත් ප්‍රදේශවල හිස බිම තබා සිටගෙන සිටින මානව රූප හමු වී ඇති අතර, තවත් ඒවායේ යෝග ආසනයෙන් සිටිනා රූපද හමු වී ඇත. ලොතාල් වෙතින් හමුවු භාණ්ඩ දෙකකින් තන්තු යොදාගත් තත් සංගීත භාණ්ඩ තිබු බව කියැවේ. හරප්පාවරුන් නොයෙක් ක්‍රිඩා භාණ්ඩ නිෂ්පාදනය කර ඇති අතර, මොහෙන්දජාරෝ ශිෂ්ටාචාර ප්‍රදේශයකින් දාදු කැට ස්වරූප ගත් භාණ්ඩයක් හමු වී ඇත.

ආගම්
ඉන්දු නිම්නයෙන් හමුවූ පිළිම විශාල ප්‍රමාණයක් මගින් හරප්පන් ජනතාව මව් දෙවියන් සෟභාග්‍යවත් බව නිරූපනය කිරීම වන්දනා කල බව පෙනී යයි. නමුත් එය දැන් එස්. ක්ලාක් විසින් මතභේදයට පත් කර තිබෙනවා. සමහර ඉන්දු නිම්න ම්‍රද්‍රා පසුව ඉන්දියානු සහ හින්දු ආගම් සහ වන්දනා වලින් හමුවූ ස්වස්තිකය නිරූපනය කරනවා. හින්දු දහම පිළිබඳ මුල්ම සාක්ෂි පූර්ව හරප්පනන් යුගයේ සහ ඊට පෙර දකින්න ලැබෙනවා. ඔවුන්ගේ සංස්කෘතියේ මුල් යුග වල හරප්පන් වරුන් ඔවුන්ගේ මියගිය අය පිළිස්සුවා නමුත් පසුව ඔවුන් මළවුන් පිළිස්සූ අතර ඒ අළු භාජනයක තැම්පත් කර වළදැම්මා. බොහෝ ඉන්දු නිම්න මුද්‍රා වල සතුන් සිටිනවා. යෝග ආකාරයට හිඳගෙන සිටින සතුන් පිරිවරාගත් මුද්‍රාව පූර්ව හරප්පන් වෙඩික්(සතුන්ගේ රජු) පශුපති ට සම්බන්ධ කමක් දක්වයි. පශුපති මුද්‍රාව සමකාලීන හින්දු බ්‍රාමා-විශ්නු-ශිව ත්‍රිමූර්තිට ආසන්න බවක් දක්වනවා. කොහොම උනත් කතෝලික දෙවි සෙර්නුන්නොස් නිරූපනය කරන සමාන ආකෘතියක් ඩෙන්මාර්කයේ ගන්ඩෙස්ට්‍රැප් ප්‍රදේශයෙන් හමුවී තිබෙනවා

වෙලදාම හා ප්‍රවාහනය

ඉන්දු නිමින ශිෂ්ටාචාරයේ ආර්ථිකය වෙ‍ළෙඳාම මත සැලකිය යුතු ලෙස රදා පැවතුණු අතර ප්‍රවාහන තාක්ෂණයේ පැවති විශාල දියුණුව මෙයට උපකාරි විය. මෙම ප්‍රවාහන මාධ්‍ය අතර වර්තමානයේ පවා දකුණු ආසි‍යාවේ දක්නට ලැබෙන ගවයන් බැඳි කරත්ත හා බෝට්ටුද විය. මෙම බෝට්ටු වලින් බොහොමයක් අද ද ඉන්දු නදියේ ගමන් කරනා කුඩා, පැතලි පතුලක් සහිත රුවලක් මඟින් ගමන් කළ ඒවා විය හැකි බවට විශ්වාස කෙරේ.ඒ අතර මුහුදු යාත්‍රා ද පැවති බවට සාක්ෂි ලැබී තිබේ. පුරා විද්‍යාඥයින් විසින් බටහිර ඉන්දියාවේ (ගුජරාට් ප්‍රාන්තය) වෙරළබඩ නගරයක් වන ලෝතාල් හි විශාල මඩ ඉවත් කරන ලද ඇල මාර්ගයක් සොයාගෙන ඇති අතර එය නැව් තටාංගනයක් ලෙස විශ්වාස කෙරේ.එමෙන්ම එච්. පී. ෆ්‍රැන්ක්ෆර්ට් විසින් වාරිමාර්ග ජාලයක් ලෙස භාවිතා වු ඇල මාර්ග රාශියක්ද සොයාගෙන තිබේ.

ක්‍රි.පු 4300-2300 දක්වා පැවති කැල්කොශිලා කාලපරිච්ඡේදයේ (තඹ යුගය) දී ඉන්දු නිම්න ශිෂ්ටාචාරයේ පැවති පිඟන් කර්මාන්තය දකුණු මර්ත්මෙනිස්තාන හා ඉරාන පිඟන් කර්මාන්තයට සමානකමක් දක්වයි.මේ හේතුවෙන් මෙම රාජ්‍ය අතර ගමන් බිමන් හා වෙළෙඳ සබඳතා පැවති බව පැහැදිලි වේ. මුල් හරප්පන් යුගයට (ක්‍රි.පු 3200-2600) අයත් මැටි බඳුන්, මුර්ති හා විසිතුරු භාණ්ඩ අතර මකිනට ලැබෙන සමානකම් හේතුවෙන් ඉන්දු නිම්න වැසියන් මධ්‍යම ආසියාව හා ඉරානය සමඟද ගැල් මඟින් ගොඩබිමින් වෙළෙඳාම සිදුවූ බව තහවුරු වේ.ඉන්දු ශිෂ්ටාචාරයේ කලා කෘතිවල ව්‍යාප්තිය  සැලකූවිට මෙම වෙළෙද ජාලයෙන් ඇෆ්ගනිස්ථානයට අයත් ප්‍රදේශයත්,පර්සියාවේ මුහුදු බඩ ප්‍රදේශත්,උතුරු හා බටහිර ඉන්දියාව හා මෙසපොතේමියාවට අයත් විශාල ප්‍රදේශයකුත් ආර්ථික වශයෙන් බැඳි පැවතුණි. හරප්පාව හා මෙසෙපොතේමියාව අතර මධ්‍යම හරප්පා යුගයේ සිට මුහුදු මාර්ගය ඔස්සේ වෙළෙඳ ගනුදෙනු සිදු වුණි. අතර මෙම වාණිජ කටයුතු වලින් වැඩි ප්‍රමාණයක් සිදුවුයේ ඩිල්මුන් (වර්තමාන පර්සියන් බොක්කේ පිහිටි බහරේන් හා ෆයිලාතා) හි අතරමැදි වෙළෙඳුන් හරහාය. මෙවැනි මුහුදු මාර්ගය ඔස්සේ දුර ගමන් යෑමට ලෑලිවලින් තැනූ තනි කුඹ ගසක් යොදන ලද පන්වලින් වියාගත් රුවලක් සහිත යාත්‍රා භාවිතා කෙරුණි.

සොම්කාගෙන්- ඩොර් (ජිවානි හි උතුරින් පිහිටි ඩැෂ්ට් ගංගාව), සොක්ටාකෝ (පසානි හි උතුරින් පිහිටි ෂාදි ගංගාව), බැලකොට් (සොත්මිතානි අසල) හා ලොතල් යනු හරප්පාවේ ප්‍රධාන වෙළෙඳ මධ්‍යස්ථාන විය. මුහුදට විවෘත වු ගංමෝයන්හි පිහිටි නොගැඹුරු වරායන් මගින් මෙසපොතේමියාව හා මුහුදු මඟින් වෙළඳ ගනු දෙනු කිරීමට ඉඩ සැලස්විය.

පසු කාලීන හරප්පා ශිෂ්ටාචාරය
BCE 1800 පමණ වන විට හරප්පා ශිෂ්ටාචාරය ක්‍රමක්‍රමයෙන් පිරිහීමට පටන් ගත් අතර BCE 1700 වන විට බොහෝ නගර අත්හැර දමා තිබින. එසේ වුවද ඉන්දු නිම්න ශිෂ්ටාචරය හදිසියේ මැකී ගියා නොව පසු කාලීන ශිෂ්ටාචාරයන්හිද ඉන්දු ශිෂ්ටාචාරයේ යම් කොටස් දැකිය හැකිය. වර්තමාන පුරාවිද්‍යා දත්ත දක්වනුයේ පසුකාලීන හරප්පා ශිෂ්ටාචාරය(Painted grey ware culture) අඩුම වශයෙන් BCE 1000-900 දක්වා පවතින්නට ඇති බව සහ අර්ධ වශයෙන් පේන්ටඩ් ග්‍රේ වෙයාර් ශිෂ්ටාචාරය හා සමතාලීන බවය. පුරා විද්‍යාඥයින් අවධාරණය කරනුයේ ලෝකයේ සෑම ප්‍රදේශයකදී මෙන් මෙහිදීද දිගටම සිදු වූ සංස්කෘතික සංවර්ධනයක් වූ බවය. මේවා දකුණු ආසියාවේ ඊනියා නාගරීකරණය පිළිබද ප්‍රධාන අදියරයන් දෙක බැද තබයි.

ඉන්දු නිම්න ශිෂ්ටාචාරය පිරිහීමට හේතු වූ ස්වාභාවික හේතු දේශගුණික තත්ත්වයන් හා බැදුනු අතර එය අසල්වැසි මැදපෙර දිග ප්‍රදේශයන්ටද සංඥාවක් විය. ඉන්දු නිම්නයේ දේශගුණය සැලකිය යුතු ලෙස ශීතල තත්ත්වයට හා වියළි ස්වාභාවයට, BCE 1800 පමණ සිට පත් වූයේ එම කාලයේ මෝසම් තත්ත්වය දුර්වල වීම හේතු කොට ගෙනය. ඒ හා සමගම තීරණාත්මක කරුණක් වූයේ ගාගර් හක්රා පද්ධතියෙහි සෑහෙන කොටසක් ඉවත් විය හැකිය.

ගාගර් හක්රා ගංගා ධාරයෙහි නැවත පදිංචි කර වීමේ දිනය පිළිබද අස්ථීරත්වයක් තිබුනද භූ චලන සම්බන්ධ කරුණක් පද්ධතියේ ප්‍රභවයන් ගංජිස් ගගේ තැනිතලාව වෙන යොමු කලා විය හැක. මෙම විශේෂ කරුණු කල්පිත සහ සාමාන්‍ය යෙන් පිළිගත නොහැකි වුවද වෙනත් ඉන්දු ශිෂ්ටාචාරයක සේම ඉන්දු නිම්න ශිෂ්ටාචාරයේ පරිහානියද බොහෝ කරුණු නිසා සිදු වූවකි. ඇබර්ඩීන් විශ්වවිද්යාාලයේ පීටර් ක්ලිෆ් මහතා ගේ නායකත්වය යටතේ වූ කණ්ඩායමක් විසින් නව භූ විද්යාටත්මක පර්යේෂණ දැනට කෙරීගෙන යන අතර එය සිදු කරනුයේ අවු: 8000කට පෙර මෙම ප්‍රදේශයේ ගංගා වල මාර්ග වෙනස් වී ඇති අයුරු විමර්ශණය කිරීමට, දේශගුණය හෝ ගංගා ප්‍රතිසංවිධානය වීම සහ හරප්පා ශිෂ්ටාචාරයේ පරිහානියට හේතු වීද යන්න සොයා බැලීමටය. 2004 ලිපියක් දක්වන ලද්දේ සමස්තානික වශයෙන් ගාගර්-හක්රා පද්ධතිය හිමාලයේ ග්ලැසියර්ස් වලින් පැවත නොඑන බව සහ වැසි දියෙන් පොෂිත වූ බවද, වන අතර එය හරප්පා සමයේ ප්‍රබල සරස්වතී ගංගාව පිළිබදව පරස්පර විරෝධි අදහසකි.

ආශ්‍රයයන්

භාහිර සබැඳි

 හරප්පා සහ ඉන්දු නිම්න ශිෂ්ටාචාරය, harappa.com වෙතින් (ඉංග්‍රීසි)
 An invitation to the Indus Civilization (Tokyo Metropolitan Museum)
 Cache of Seal Impressions Discovered in Western India

ඉන්දු නිම්න ශිෂ්ටාචාරය

ඉතිහාසය
මැටි භාණ්ඩ
ලෝකඩ යුගය
ප්‍රාග්-ඓතිහාසික ඉන්දියාව
ප්‍රාග්-ඓතිහාසික පකිස්තානය
ශිෂ්ටාචාර
ඉන්දියාව

ඉන්දු නිම්න ශිෂ්ටාචාරය


La  de la Drôme Classic (officiellement Faun Drôme Classic 2022 pour des raisons de parrainage), une course cycliste masculine sur route, a lieu en France le . Elle fait partie du calendrier UCI ProSeries 2022 (deuxième niveau mondial) en catégorie 1.Pro.

Présentation

Parcours

Au départ d'Étoile-sur-Rhône, le parcours traverse les communes de Montoison, Montmeyran, Upie, Eurre, Allex, pour refermer la boucle à Étoile-sur-Rhône. Cette boucle est parcouru 2 fois et demi, jusqu'à Allex, où le trajet part pour une boucle vers Grane, Roynac, et Marsanne. De retour à Grane, puis Allex, les coureurs reviennent pour l'arrivée à Étoile-sur-Rhône. Ils doivent franchir plusieurs difficultés, comme le Mur d'Eurre, le col du Devès, le col de la grande limite, le col des Roberts, la côte de Grane et le Mur d'Allex.

Équipes participantes

Principaux coureurs présents

Primož Roglič et Jonas Vingegaard ont déjà annoncé leur participation à cette édition de la Drôme Classic, ainsi qu'à la course de la veille, la Classic de l'Ardèche.

Récit de course

Classements

Classement final

Liste des participants

Classements UCI
La course attribue des points au Classement mondial UCI 2022 selon le barème suivant :

Notes et références

Articles connexes
 Les Boucles Drôme-Ardèche

Liens externes

2022
Cyclisme en France en 2022
Cyclisme sur route en 2022
Cyclisme en février 2022
Sport en France en février 2022

Drôme Classic 2022


Ian Douglas Wright (né le  à Suffolk, au Royaume-Uni) est un animateur de télévision et comédien britannique.

Il est l'un des principaux présentateurs de la série documentaire britannique Planète insolite.

Biographie
Avant d'apparaître à la télévision, il dirigeait un centre communautaire avec sa femme.

Il passe trois mois au Guyana, dans le cadre de l'opération Raleigh, une opération organisée par The Prince's Trust, à voyager sur des fleuves inexplorés sur un radeau en bambou qu'il a construit lui-même.

Il voyage également en Égypte, en Inde, au Venezuela, au Liban et en Roumanie.

En dehors des voyages, son autre passe-temps est la peinture. Il a ainsi présenté une exposition de son travail au Chats Palace, Homerton, Londres.

Il joue également un rôle actif dans plusieurs programmes parascolaires pour les enfants.

Il vit actuellement à Londres avec sa femme et sa famille.

Il aime jouer au football, manger au restaurant et se promener dans la campagne anglaise. Il est végétarien, bien qu'il casse parfois cela pour ses documentaires de voyage.

Carrière

Planète insolite et ses programmes dérivés
Voyageur international chevronné, il est peut-être le présentateur le plus connu de Planète insolite. Parfois considéré comme « déjanté », Il est connu pour ses plaisanteries pleines d'esprit, son accent cockney et ses interactions amusantes avec les habitants. Il transforme ainsi ses voyages en spectacle comique voir burlesque mais en n'éludant également jamais les problèmes des pays visités.

Pendant 16 ans, il anime 77 épisodes du programme, tels que l'Arctique canadien, le Kirghizistan et l'Ouzbékistan, la Russie, l'Arménie, le Népal et l'Outback australien. L'émission est diffusée dans 40 pays et suivie par 30 millions de téléspectateurs.

En tant que présentateur de cette émission, il remporte trois CableACE Awards du meilleur animateur de magazine.

En , il reprend la route pour un épisode de l'émission Bateaux de l'extrême (Tough Boats), émission dérivée de Planète insolite, pour une émission dans la mer arctique de Norvège.

Autres activités
En , il anime l'émission Ian Wright Live, un programme tourné en plateau et en public qui présentant divers sujets sur les voyages. Ian Wright y joue lui-même le rôle de l'animateur en introduisant et en commentant ses reportages.

En , il anime l'émission VIP Weekends with Ian Wright sur la chaîne câblée Discovery Travel & Living.

En , il présente aux États-Unis l'émission America The Wright Way, diffusé sur la chaîne de télévision Travel Channel. Dans cette série, il se rend dans des villes américaines pour visiter des lieux intéressants et interagir avec les habitants.

En , il co-présente Melodi Grand Prix 2010 pour l'Union européenne de radiodiffusion, présentant en avant-première les chansons qui participeront au Concours Eurovision de la chanson 2010.

En , il anime l'émission Invite Mr Wright pendant trois épisodes.

En , il co-anime avec le chef hongkongais Christian Yang l'émission Taste of Hong Kong. La même année, il présente le documentaire publicitaire The lick-hiker's guide to inner strength dans lequel il va lécher les endroits les plus sales et dégoutants d'Europe dans le cadre de la promotion d'une produit vitaminé censé augmenter le système immunitaire.

Filmographie

Comme présentateur

 - : Planète insolite (Globe Trekker) (77 épisodes)
  : Ian Wright Live (13 épisodes)
  : America The Wright Way (4 épisodes)
  : Melodi Grand Prix 2010
  : Invite Mr Wright (3 épisodes)
 : Bateaux de l'extrême (Tough Boats) (1 épisode)
 : Taste of Hong Kong

Comme invité

 : MythBusters (1 épisode)

Distinctions

Récompenses

 CableACE Awards  :
 Meilleur présentateur de magazine : pour l'épisode Lonely Planet : Maroc

 CableACE Awards  :
 Meilleur présentateur de magazine : pour l'épisode Lonely Planet : Asie Centrale

 CableACE Awards  :
 Meilleur présentateur de magazine : pour l'épisode Lonely Planet : Éthiopie

Nominations

Notes et références

Liens externes

 Biographie de Globe Trekker
 Entretien avec Time Asia
 Entretien sur Pilot Guides

Animateur anglais de télévision

Naissance dans le Suffolk
Naissance en 1965

Ian Wright (animateur de télévision)


La rhodita o rodita es una aleación de oro y rodio que se presenta de modo natural en el oro nativo. Contiene de 34 a 43% de rodio. Existen en yacimientos de arenas auríferas de Brasil, Colombia y México.

A veces, el nombre rhodita se ha emmpleado como sinónimo, actualmente en desuso, del cuarzo rosa.

Véase también
 Bowieíta
 Rodplumsita

Referencias

 Mindat

Minerales de oro
Minerales de rodio

Rhodita


11578 Cimabue este un asteroid din centura principală de asteroizi.

Descriere
11578 Cimabue este un asteroid din centura principală de asteroizi. A fost descoperit pe  la Colleverde de Vincenzo Silvano Casulli. Asteroidul prezintă o orbită caracterizată de o semiaxă mare de 2,47 ua, o excentricitate de 0,08 și o înclinație de 6,6° în raport cu ecliptica.

Vezi și
 Lista planetelor minore: 11001-12000
 Centura de asteroizi

Referințe

Obiecte astronomice descoperite în 1994
Centura de asteroizi

11578 Cimabue


Lefter Küçükandonyadis (; 22 Aralık 1925, İstanbul - 13 Ocak 2012, İstanbul), forvet mevkiinde forma giymiş Rum asıllı Türk eski millî futbolcu ve teknik direktör. Doğum adı Rumcada özgür anlamına gelen Elefterios olan futbolcu, kısaca Lefter olarak anılmaktadır. Aynı zamanda ordinaryüs lakabıyla da tanınmaktadır. Bu lakabı kendisine Manol Taylan vermiştir. İngilizler'in ünlü ''World Soccer'' dergisi kendisini 20. yüzyılın en büyük 200 futbolcusundan biri olarak anmıştır.

Türk futbolunun ve Fenerbahçe'nin en popüler futbolcularından biri olarak yıllarca alkışlanan Lefter, Fenerbahçe Marşı'nda da adı geçen sembol oyunculardandır. Fenerbahçe ile İstanbul Futbol Ligleri'nde toplam 3, Millî Küme'de 1 ve Süper Lig'de 3 kez olmak üzere Türkiye Şampiyonaları'nda toplam 4 kez şampiyonluk yaşadı. 13 Ocak 2012 tarihinde, tedavi gördüğü Amerikan Hastanesi'nde 86 yaşında ağır zatürreye bağlı kalp yetmezliğinden ölmüştür.

İlk yılları
22 Aralık 1925 tarihinde, Büyükada'daki Hamam Sokak'ta dünyaya geldi. Babası balıkçılık yapan Hristo, annesi ise Argiro idi. Doğum adı Eleftherios olan ve Panani'nin ardından ailenin ikinci erkek çocuğu olan Küçükandonyadis'in ailesi, 20. yüzyıl başında Arnavutluk'tan Büyükada'ya göçen Rum kökenli bir aileydi.

Kariyeri
Futbola Büyükada'da başladı. Taksim Spor Kulübü'nde yetişti. Taksim Kulübü yöneticileri kendisine lisans çıkartabilmek için 1941'de mahkeme kararıyla yaşını büyüttüler. Ancak bu sayede takımda oynayabildi. 2 yıl Taksim takımında yer aldı. 1943'te askere gitti, Diyarbakır'da 4 yıl süren askerlikten sonra 1947'de İstanbul'a döndü ve Fenerbahçe kulübüne girdi. Buradaki futboluyla dikkat çeken Lefter, 3 Ekim 1951'de 17.500 liralık transfer ücretiyle İtalya'nın Fiorentina takımına transfer oldu. 1 yıl da Fransa'nın OGC Nice takımında oynayan Lefter, 1953-1954 sezonundan itibaren yeniden Fenerbahçe'de top koşturmaya başladı. Aynı sezon, İstanbul Ligi'nde gol kralı olan Lefter, 1964'e kadar toplamda 17 yıl giydiği Fenerbahçe forması altında 400'ün üzerinde gol kaydederek erişilmesi güç bir rekora imza attı. Bu süre zarfında, Türk futbolunun efsaneleşen isimlerinden biri olarak tanındı. Golcülüğünden ötürü Ver Lefter'e, yaz deftere! sloganı onun için yaygın olarak kullanıldı. Futboldaki ustalığından, çalımlarından ve gollerinden ötürü Ordinaryüs sıfatıyla anıldı.

Futbol yaşamında toplam 50 kez millî formayı giydi (46 kez A, 1 kez B, 3 kez 21 yaş altı). 1954 FIFA Dünya Kupası'nda forma giyen Lefter turnuvada 2 de gol attı. Güney Kore maçında attığı golle Dünya Kupası tarihinin 400. golünü atmıştır. Türk futbolunda 50. Millî Maç altın madalyasını alan ilk futbolcu oldu. millî takım formasıyla attığı 21 golle en çok gol atan millî oyuncu unvanını 33 yıl boyunca elinde tuttu, 9 kez de millî takım kaptanlığını yaptı.

Teknik direktörlük kariyeri
1964'te futbolu bıraktıktan sonra Yunanistan'ın Egaleo, Güney Afrika'nın SuperSport United, Türkiye'nin Samsunspor, Orduspor, Mersin İdman Yurdu ve Boluspor takımlarında teknik direktörlük yaptı.

1966-67 sezonunda 2. Lig'de mücadele eden Mersin İdman Yurdu takımının başındaydı. Mersin İdman Yurdu o sezon Osman Arpacıoğlu'nun attığı 23 golle şampiyon olarak ilk kez 1. Lig'e yükselmiştir. O sezon 17 takımlı ligde oynadığı 32 maçta 63 gol atan kırmızı-lacivertliler rekor puanla ilk kez 1. Lig'e yükseldiler.

Kasım 1970'te, Naci Özkaya'nın görevinden ayrılması sonrasında Sivasspor teknik direktörlüğüne geldi. 1971 Haziran'ında ise görevinden ayrıldı. 1971-72 sezonu başında Galata'nın teknik direktörlüğünü yapmaya başladı.

Futbol sonrası

Antrenörlük kariyerinden sonra da bir süre spor yazarlığı yaptı. 3 çocuğu vardır. 3 Mayıs 2009'da Kadıköy'de Kuşdili Parkı'na heykeli dikilmiştir.

13 Ocak 2012 tarihinde, kalp yetmezliğinden öldü. Fenerbahçe Şükrü Saracoğlu Stadyumu'nda binlerce kişi ve üst düzey yetkilinin katıldığı bir törenle ebediyete uğurlandı. KKTC başkanı Rauf Denktaş ile aynı gün ölmüştür.

Kişisel yaşamı
Lefter 17 yaşındayken Varlık Vergisi yasası çıkarıldı. Vergiyi ödeyemeyenler toplama kamplarına gönderildi. Lefter'in babası yoksul olduğu için sürgüne gitmekten kurtuldu, ama bütün akrabaları Türkiye'yi terk etmek zorunda kaldı.

6-7 Eylül Olayları'nda ise Büyükada'daki evini basan çapulcular taşlayıp "Vurun şu gâvura" diye bağırdılar, Lefter sabaha dek elde silah kapıda bekledi. Lefter'in evinin basıldığını duyan Fenerbahçeliler Kartal'dan motorlara binip Ada'ya koştular, Lefter'in evinin önüne barikat kurdular. "Sana bunu kim yaptıysa söyle, haddini bildirelim" diyerek saldırganların isimlerini öğrenmek istediler. Lefter saldıranların hepsini tanıdığı halde kimseyi ihbar etmedi, şikâyetçi de olmadı.

Başarıları

Futbolcu olarak
Fenerbahçe
 Millî Lig (3): 1959, 1960-61, 1963-64
 İstanbul Futbol Ligi (3): 1947-48, 1956-57, 1958-59
 Millî Küme (1): 1950

Türkiye millî futbol takımı
 Akdeniz Kupası ikinciliği (1): 1949

Türkiye millî futbol takımı golleri

Rekorlar
 Türkiye Futbol Federasyonu'nun "50. Maç Altın Şeref Madalyası"nı alan ilk futbolcudur.
 Türk millî takım formasıyla en çok gol atan 3. futbolcudur. (21 Gol)
 Süper Lig'de penaltı atan ilk futbolcudur.
 Kulübü tarafından bonservis ücreti alınmak suretiyle yurt dışına transferi yapılan ilk Türk futbolcudur.
 Adına Jübile düzenlenen ilk futbolcudur.

Konuyla ilgili yayınlar
 Haluk Hergün, Lefter: Futbolun Ordinaryüsü, İstanbul, NTV Yayınları, 2012.

Kaynakça

Dış bağlantılar
 Lefter Küçükandonyadis FIFA İstatistik Sayfası

1948 Yaz Olimpiyatları futbolcuları
AEK futbolcuları
1925 doğumlular
2012 yılında ölenler
Büyükada doğumlular
Türk erkek futbolcular
Türk teknik direktörler
Türkiye millî futbol takımı futbolcuları
Fenerbahçe SK futbolcuları
ACF Fiorentina futbolcuları
OGC Nice futbolcuları
1954 FIFA Dünya Kupası futbolcuları
Türk gurbetçi futbolcular
İtalya'daki gurbetçi futbolcular
Fransa'daki gurbetçi futbolcular
İtalya'daki Türk gurbetçiler
Fransa'daki Türk gurbetçiler
Feriköy SK teknik direktörleri
Boluspor teknik direktörleri
Mersin Talim Yurdu SK teknik direktörleri
Sivasspor teknik direktörleri
Galata SK teknik direktörleri
Samsunspor teknik direktörleri
Orduspor teknik direktörleri
Türkiye Rumları
Süper Lig futbolcuları
Serie A futbolcuları
Ligue 1 futbolcuları
Süper Lig teknik direktörleri
1. Lig teknik direktörleri
1. Lig şampiyonluğu kazanan teknik direktörler
Kalp yetmezliğinden ölenler
Büyükada Rum Ortodoks Mezarlığı'na defnedilenler
Forvet futbolcular
Boluspor futbolcuları
İstanbul Rumları
İstanbul doğumlu futbolcular
Türk Olimpiyat futbolcuları
Taksim SK futbolcuları
Yunan asıllı Türkler
Konstantinopolis Rumları

Lefter Küçükandonyadis


La famille de Baptistina, regroupant environ , est une famille d'astéroïdes, proche de la famille de Flore.

Selon une étude, publiée dans la revue Nature de William Bottke et David Vokrouhlický du Southwest Research Institute de Boulder (États-Unis) et de David Nesvorný de l'Institut d'Astronomie de Prague (Rép. Tchèque) une collision d'astéroïdes serait responsable de la disparition des dinosaures, une collision cosmique, entre deux énormes astéroïdes, dont le plus volumineux est estimé à  de diamètre, survenue il y a environ 160 millions d'années quelque part dans la zone de l'espace située entre les planètes Mars et Jupiter, a donné naissance à une multitude de petits fragments rocheux, mais assez massifs pour se réagréger, puis former une famille d'astéroïdes appelée famille de Baptistina.

Cependant, selon Patrick Michel, de l'Observatoire de la Côte d'Azur/CNRS de Nice, le modèle utilisé pour simuler la destruction s'applique difficilement à ce type d'astéroïde riche en carbone dont la porosité en absorbant mieux l'onde de choc permet de mieux résister à l'impact.

Depuis ce choc initial, les fréquences d'impacts d'astéroïdes de plus d'un kilomètre de diamètre avec les diverses planètes du système solaire ont plus que doublé. Parmi les collisions remarquables :
 Un astéroïde a frappé la Terre, il y a 65 millions d'années à la fin du Crétacé, creusant le fameux cratère de Chicxulub au large du Yucatan (Mexique), pouvant être à l'origine de l'anéantissement de plus de 70 % des espèces vivantes dont les dinosaures. Cette collision serait confirmée par la présence d'iridium  sur la plupart des gisements datant de l'époque de formation du cratère de Chicxulub. Les profonds changements écologiques générés par l'impact (obscurité, incendies…) ont peut-être été la cause de la disparition des grands dinosaures et du début de l'ère des mammifères qui avaient su survivre.
 Un astéroïde a frappé la Lune, creusant le cratère Tycho de  de diamètre il y a environ 107 millions d'années.
 D'autres astéroïdes ont frappé les planètes Mars et Vénus.

Une part des astéroïdes gravitant non loin de la Terre appartient à cette famille de géocroiseurs et dérive de la même collision initiale survenue voilà 160 millions d'années.

Notes et références

Famille de Baptistina


Iain Sinclair FRSL (born 11 June 1943) is a writer and filmmaker. Much of his work is rooted in London, recently within the influences of psychogeography.

Biography

Education
Sinclair was born in Cardiff in 1943. From 1956 to 1961, he was educated at Cheltenham College, a boarding school for boys, followed by Trinity College, Dublin (where he edited Icarus). He attended the Courtauld Institute of Art (University of London), and the London School of Film Technique (now the London Film School).

Development as author

Sinclair's early work was mostly poetry, much of it published by his own small press, Albion Village Press. He was (and remains) connected with the British avant garde poetry scene of the 1960s and 1970s – authors such as Edward Dorn, J. H. Prynne, Douglas Oliver, Peter Ackroyd and Brian Catling are often quoted in his work and even turn up in fictionalized form as characters. Later, taking over from John Muckle, Sinclair edited the Paladin Poetry Series and, in 1996, the Picador anthology Conductors of Chaos.

His early books Lud Heat (1975) and Suicide Bridge (1979) were a mixture of essay, fiction and poetry; they were followed by White Chappell, Scarlet Tracings (1987), a novel juxtaposing the tale of a disreputable band of bookdealers on the hunt for a priceless copy of Arthur Conan Doyle's A Study in Scarlet and the Jack the Ripper murders (here attributed to the physician William Gull).

Sinclair was for some time perhaps best known for the novel Downriver (1991), which won the James Tait Black Memorial Prize and the 1992 Encore Award. It envisages the UK under the rule of 'the Widow', a grotesque version of Margaret Thatcher as viewed by her harshest critics, who supposedly establishes a one-party state in a fifth term. Radon Daughters, a novel influenced by the work of William Hope Hodgson, formed the third part of a trilogy with White Chappell, Scarlet Tracings and Downriver.

The volume of essays Lights Out for the Territory gained Sinclair a wider readership by treating the material of his novels in non-fiction form.  His essay Sorry Meniscus (1999) ridiculed the Millennium Dome.  In 1997, he collaborated with Chris Petit, sculptor Steve Dilworth, and others to make The Falconer, a 56-minute semi-fictional "documentary" film set in London and the Outer Hebrides, about the British underground filmmaker Peter Whitehead. It also features Stewart Home, Kathy Acker and Howard Marks.

Sinclair was elected a Fellow of the Royal Society of Literature in 2009. In October 2018, the University of Surrey reported that Sinclair had been appointed "distinguished writer in residence" with their School of Literature and Languages.  In 2013 he became a visiting professor at the University for the Creative Arts. In an interview with This Week in Science, William Gibson said that Sinclair was his favourite author.

Psychogeography

A significant proportion of Sinclair's work has consisted of an ambitious and elaborate literary recuperation of the so-called occultist psychogeography of London. Other psychogeographers who have worked on similar material include Will Self, Stewart Home, Michael Moorcock, Aidan Andrew Dun and the London Psychogeographical Association.

One of a series of works focused around London is the non-fiction London Orbital, the hardcover edition of which was published in 2002, along with a documentary film of the same name and subject. It describes a series of trips he took tracing the M25, London's outer-ring motorway, on foot. Sinclair followed this with Edge of the Orison in 2005, a psychogeographical reconstruction of the poet John Clare's walk from Dr Matthew Allen's private lunatic asylum, at Fairmead House, High Beach, in Epping Forest in Essex, to his home in Helpston, near Peterborough. Sinclair also writes about Claybury Asylum, another psychiatric hospital in Essex, in Rodinsky's Room, a collaboration with the artist Rachel Lichtenstein.

Sinclair's book Ghost Milk criticized the British government for using the 2012 Summer Olympics as an excuse to militarize London while forcing the poorest citizens out of their homes. The 2012 games mark a shift in Sinclair's psychogeographical writing, moving to a more documentary mode with fewer semi-fictional elements included in his work. In 2017 Sinclair published The Last London, a conscious move away from writing about "A city so much estranged from its earlier identities (always shifting and revising) that it is unrecognisable." This marked the culmination of a series of works that detailed Sinclair's attempts to grasp the changing nature of London and to re-map his own experiences of the city.

Sinclair's own view of psychogeography later echoed many of the earlier criticisms of his work which focused on the commodification of 'heritage zones' in less affluent areas of the city. In a 2016 interview, he stated: "I don't think there is any more than can be said. The topic has outlived its usefulness and become a brand."

The Reforgotten

A consistent theme in Sinclair's non-fiction and semi-fictional works has been the rediscovery of writers who enjoyed success in the early 20th century, but have been largely forgotten. These writers predominantly focus on London, particularly the East London districts in which Sinclair has lived and worked. He has written about, championed and contributed introductory notes to novels by authors such as Robert Westerby, Roland Camberton, Alexander Baron and John Healy. His 2016 work My Favourite London Devils focused on his rediscovery and appreciation of these writers, often while working as a used book dealer.

Peru

In June 2019, Sinclair travelled to Lima to begin retracing the journey of his great-grandfather, Arthur Sinclair, to "the source of the Amazon". Travelling with his daughter, Farne, filmmaker Grant Gee, and poet and translator Adolfo Barberá del Rosal, the journey was expected to result in a range of artistic responses including podcasts, film and various books. The journey was partly funded by the British Film Institute's documentary fund and part by crowdfunding. The expedition provided material for an essay-feature film entitled The Gold Machine, released in 2022. A book by Sinclair with the same title was also published in 2021. A small selection of prose-poetry inspired by the trip was published by Earthbound Press.

Personal life
Iain Sinclair lives in Haggerston, in the London Borough of Hackney and has a flat in Marine Court, the art-deco building modelled after an ocean liner in St Leonards-on-Sea, East Sussex.

Bibliography

 Back Garden Poems, poetry, 1970
 The Kodak Mantra Diaries: Allen Ginsberg in London, documentary, 1971
 Muscat's Wurm, poetry, 1972
 The Birth Rug, poetry, 1973
 Lud Heat, prose and poetry, 1975
 Suicide Bridge, prose and poetry, 1979
 Flesh Eggs and Scalp Metal, poetry, 1983
 Autistic poses, poetry, 1985
 Flesh Eggs and Scalp Metal: Selected Poems 1970–1987, poetry, Paladin, 1987
 Significant wreckage, poetry, 1988
 White Chappell, Scarlet Tracings, fiction, 1987 (originally a limited edition from Goldmark but reprinted by Paladin)
 Downriver, novel, 1991
 Jack Elam's Other Eye, poetry, 1991
 The Shamanism of Intent, Goldmark, 1991
 Radon Daughters, novel, 1994
 Conductors of Chaos: a Poetry Anthology, editor 1996
 Penguin Modern Poets Volume Ten: Douglas Oliver, Denise Riley, Iain Sinclair, poetry, 1996
 The Ebbing of the Kraft, poetry, 1997

 , non-fiction
 Slow Chocolate Autopsy, fiction, 1997
 Crash, essay, 1999
 Liquid City, non-fiction, 1999 (with Marc Atkins)
 Rodinsky's Room, non-fiction, 1999 (with Rachel Lichtenstein)
 Sorry Meniscus, essay, Profile Books, 1999
 Landor's Tower, novel, 2001
 London Orbital, non-fiction, 2002
 White Goods, poems, essays, fictions, 2002
 Saddling The Rabbit, poetry, 2002 Etruscan Books
 The Verbals - in conversation with Kevin Jackson, Worple Press, 2003
 Dining on Stones, novel, 2004
 Edge of the Orison: In the Traces of John Clare's 'Journey Out Of Essex''', non-fiction, 2005
 The Firewall (selected poems 1979 – 2006), poetry, Etruscan Books, paperback, 2006
 Buried At Sea, Worple Press, paperback, 2006
 London: City of Disappearances, editor, various essays about London psychogeography etc., 2006
 Hackney, That Rose-Red Empire: A Confidential Report, non-fiction, 2009
 "Sickening", in Restless Cities, Edited by M. Beaumont and G. Dart, London: Verso, 2010. 257–276.
 Ghost Milk, non-fiction (memoir), 2011
 Blake's London: The Topographical Sublime, The Swedenborg Society, 2012
 Kitkitdizze... Seeing Gary Snyder, Beat Scene, January 2013
 Swimming To Heaven: The Lost Rivers of London, The Swedenborg Society, 2013
 Austerlitz and After: Tracking Sebald, chapter deleted from 'American Smoke', Test Centre, 2013
 Red Eye, poetry, Test Centre, 2013
 Objects of Obscure Desire, Goldmark, 2013 (illustrated by Sarah Simblet)
 American Smoke: Journeys to the End of the Light, 2014
 Cowboy / Deleted File, chapter deleted from 'American Smoke', Test Centre, 2014
 London Overground: A Day's Walk around the Ginger Line, 2015
 Black Apples of Gower, Little Toller Books, 2015
 Westering, Test Centre, 2015
 Liquid City, Expanded edition, non-fiction, Reaktion Books, 2016 (with Marc Atkins)
 Seeschlange, Equipage, 2016
 My Favourite London Devils: A Gazetteer of Encounters with Local Scribes, Elective Shamen & Unsponsored Keepers of the Sacred Flame, Tangerine Press, 2016
 The Last London: True Fictions from an Unreal City, Oneworld Publications, 2017
 Living with Buildings: Walking with Ghosts – On Health and Architecture, Wellcome, 2018
 Dark Before Dark, Tangerine Press, 2019 (photography by Anonymous Bosch)
 Fever Hammer Yellow – Earthbound Poetry Series Vol.1 No.7, Earthbound Press, 2020
 Our Late Familiars – Goldmark, 2020 (photography by Ian Wilkinson)
 The Gold Machine - In the Tracks of the Mule Dancers - Oneworld Publications, 2021
 The Gold Machine Beats: A Jungle Death Photo Album - Beat Scene, 2021

  (with artwork by Dave McKean, postscript by Chris McCabe)

Filmography
As well as writing and directing a number of documentary and semi-documentary films, Sinclair has appeared as himself in a number of films by other directors:

Discography

 1998 - Downriver, (UK, King Mob Records, CD)
 2004 - Dead Lead Office - Poems 1970-2004, (UK, Optic Nerve, CD)
 2012 - Stone Tape Shuffle, (UK, Test Centre, LP)
 2016 - Edith Field Recordings with David Aylward, Anonymous Bosch, Andrew Kötting, Jem Finer, Claudia Barton, (UK, BadBloodandSibyl, CD)
 2016 - London Overground with Standard Planets, (UK, Fin-A-Dee Six Records, 12" Single)
 2021 - Dark Before Dark with The London Experimental Ensemble, (USA, 577 Records, CD)

References

External links
 Iain Sinclair Official Unofficial WebSite (Sanctioned by Author)
 "A Small Catalogue of the Uncurated" by Sinclair (archived 2009-11-24) at Untitled Books "Iain Sinclair" (2002) in The Literary Encyclopedia Iain Sinclair at Complete Review''
 "Reader Flattery – Iain Sinclair and the Colonisation of East London" (2006), a critical analysis by John Barker in Mute (MetaMute.org)

1943 births
Living people
Alumni of the Courtauld Institute of Art
Alumni of the London Film School
Alumni of Trinity College Dublin
British art critics
British Poetry Revival
Fellows of the Royal Society of Literature
James Tait Black Memorial Prize recipients
People associated with The Institute for Cultural Research
People educated at Cheltenham College
People from the London Borough of Hackney
Psychogeographers
Welsh novelists
Welsh poets
Writers from Cardiff

Iain Sinclair


Vanessa is a feminine given name.

It was invented by the Anglo-Irish writer Jonathan Swift for Esther Vanhomrigh, whom Swift had met in 1708 and whom he tutored. The name was created by taking "Van" from Vanhomrigh's last name and adding "Essa", a pet form of Esther. In 1726, the name Vanessa appeared in print for the first time in Cadenus and Vanessa, an autobiographical poem about Swift's relationship with Vanhomrigh. Swift had written the poem in 1713, but it was not published until three years after Vanhomrigh died.
Vanessa was adopted as the name of a genus of butterfly by Johan Christian Fabricius in 1807.

Vanessa was the 71st most popular name for girls born in the United States in 2007. It has been among the top 200 names for girls in the United States since 1953 and among the top 100 names for girls since 1977. It first appeared among the top 1,000 names for girls in the United States in 1950, when it appeared on the list in 939th place.

In Germany, Vanessa has been among the top 100 names for girls since 1976. The name became more and more popular and was the 7th most popular name for girls in the 1990s. In the following years its popularity dropped and the name is ranked in 42nd place for the decade 2000–2009.

Notable people with the given name
 Vanessa Ament (born 1955), American foley artist and author
 Vanessa Amorosi (born 1981), Australian singer
 Vanessa Anderson, Australian teen whose death led to the Garling Report
 Vanessa Angel (English actress) (born 1966), English actress and model
 Vanessa Angel (Indonesian actress) (1992–2021), Indonesian actress, model and singer
 Vanessa Baden (born 1985), American actress, writer, director, and producer
 Vanessa Barrs, Australian veterinary scientist
 Vanessa Bayer (born 1981), American actress, comedian and cast member from Saturday Night Live
 Vanessa Beecroft, Italian artist
 Vanessa Bell (1879–1961), English artist and the sister of author Virginia Woolf
 Vanessa Bell Armstrong (born 1953), American gospel singer
 Vanessa Bell Calloway (born 1957), American actress
 Vanessa Benelli Mosell, Italian pianist
 Vanessa Branch (born 1973), English-American model and actress
 Vanessa L. Brown (born 1966), Democratic member of the Pennsylvania House of Representatives who was convicted of bribery
 Vanessa Bryant (born 1982), American philanthropist, nonprofit executive, and former model
 Vanessa Carlton (born 1980), American singer, best known for her hit single "A Thousand Miles"
 Vanessa Coleman (born 1988), American criminal convicted of facilitating the kidnap, rape, and murder of Channon Christian
 Vanessa da Mata (born 1976), Brazilian singer
 Vanessa Djomo (born 1998), Cameroonian footballer
 Vanessa Downing (born 1958), Australian actress
 Vanessa Duriès (1972–1993), French writer
 Vanessa Erogbogbo, Ugandan economist
 Vanessa Feltz, English journalist and broadcaster
 Vanessa Ferlito, American actress
 Vanessa Ferrari (born 1990), Italian gymnast
 Vanessa García (born 1984), Puerto Rican freestyle swimmer
 Vanessa George, English paedophile convicted in the 2009 Plymouth child abuse case
 Vanessa Giacomo, Brazilian actress
 Vanessa Grigoriadis, American journalist
 Vanessa Heleta, women's rights activist and Special Olympics organiser from Tonga
 Vanessa Herrmann (born 1991), Thai actress and model
 Vanessa Hessler, American-Italian model and actress
 Vanessa Hudgens (born 1988), American actress and singer
 Vanessa Huppenkothen, Mexican model, actress, and presenter
 Vanessa King, Canadian actress
 Vanessa Kirby, British actress
 Vanessa Krasniqi (born 1994), Albanian-German singer
 Vanessa Koutouan (born 1988), Ivorian women's rights activist
 Vanessa Lachey (born 1980), American television personality, television host, and actress
 Vanessa Lengies (born 1985), Canadian actress
 Vanessa de Lisle, British fashion journalist
 Vanessa Lloyd-Davies (1960–2005), British doctor, equestrian and soldier
 Vanessa Mae (born 1978), Singapore-born British violinist and Olympic alpine skier
 Vanessa Mai (born 1992), German singer
 Vanessa Marano (born 1992), American actress
 Vanessa Marcil (born 1958), American actress
 Vanessa Marcotte (1989–2016), American murder victim
 Vanessa Marques (born 1996), Portuguese football player
 Vanessa Marquez (1968–2018), American actress
 Vanessa Marshall (born 1969), American actress and voice actress
 Vanessa Mdee (born 1988), Tanzanian singer and TV personality
 Vanessa Merrell (born 1996), American actress (temporary role in Jane the Virgin) and YouTuber
 Vanessa Morgan (born 1992), Canadian actress
 Vanessa Paradis (born 1972), French actress and singer
 Vanessa Porto (born 1984), Brazilian mixed martial artist
 Vanessa Ray (born 1981), American actress
 Vanessa Redgrave (born 1937), English actress and political activist
 Vanessa Rivas (1984-1999), a 4-time POGs championship finalist.  Rivas was killed in a gang-related drive-by shooting.
 Vanessa Rousso (born 1983), American poker player
 Vanessa C. Tyson, American political scientist
 Vanessa Uri, birth name of Filipina actress Halina Perez (1983–2004)
 Vanessa Ward (née Browne) (born 1963), Australian high jumper
 Vanessa Watts (born 1987), West Indian cricketer
 Vanessa White (born 1989), English singer with The Saturdays
 Vanessa Estelle Williams (sometimes professionally Vanessa A. Williams) (born 1963), American actress
 Vanessa Williams (sometimes professionally Vanessa L. Williams) (born 1963), American model, singer, songwriter, and actress
 Vanessa R. Williams (born 1960), American gospel singer
 Vanessa Zahorian, American ballet dancer

Fictional characters
 Vanessa (King of Fighters), a character in SNK Playmore's The King of Fighters video game series
 Vanessa (The Little Mermaid), a character in Disney's 1989 animated film The Little Mermaid, the name of the human form taken by the villain Ursula to seduce Prince Eric
 Vanessa Diodati, a character in the anime series Symphogear
 Vanessa Abrams, a character in the CW television series Gossip Girl
 Vanessa Chamberlain Lewis, a character from CBS' longest-running soap opera, Guiding Light
 Vanessa Doofenshmirtz, Dr. Doofensmirtz's daughter in the animated television series Phineas and Ferb
 Vanessa Fisk, wife of mobster Wilson Fisk, Kingpin of Crime in the Marvel Comic Universe
 Vanessa Gold, a character from the British soap opera, EastEnders
 Vanessa Huxtable, a character in the American television sitcom The Cosby Show
 Vanessa Ives, a character of tremendous power and importance in Penny Dreadful
 Vanessa "Nessa" Jenkins, from the British comedy series Gavin & Stacey
 Vanessa "Nessie" Kapatelis, supporting character in the Wonder Woman comic book series
 Vanessa Kensington, British secret agent from the 1997 film Austin Powers: International Man of Mystery
 Vanessa Lewis, a character in the Virtua Fighter video game series
 Vanessa Villante, a character from the Australian soap opera, Neighbours
 Vanessa Woodfield, a character from the British soap opera, Emmerdale
 Vanessa "Ness" Carlysle, supporting character from Deadpool
 Vanessa, a character from the animated series The Hollow
 Vanessa Van Helsing, the titular main character of the television series Van Helsing
 Vanessa Hysel, a character and minor antagonist in the 2018 Square Enix game Octopath Traveler
 Vanessa, the protagonist of the mobile rhythm game Cytus and central character in the sequel Cytus II
 Vanessa, the security guard in the 2021 game Five Nights at Freddy's: Security Breach
 Queen Vanessa, an enemy from the 2017 video game A Hat in Time

References

External links

English feminine given names
English given names invented by fiction writers
Feminine given names
Italian feminine given names
German feminine given names

Vanessa (name)


Christopher "Chris" Coles (* 14. August 1992 in Bristol) ist ein britischer Badmintonspieler.

Karriere
Chris Coles gewann 2010 und 2011 den englischen Juniorentitel im Herrendoppel gemeinsam mit Matthew Nottingham. Im letztgenannten Jahr wurde er mit ihm auch Junioreneuropameister. Bei den englischen Meisterschaften der Erwachsenen gewannen sie 2011 Bronze. Ende des Jahres siegten sie bei den Welsh International. Diesen Erfolg konnten sie 2013 wiederholen.

Weblinks

Badmintonspieler (England)
Engländer
Brite
Geboren 1992
Mann

Chris Coles


The New World leaf-nosed bats (Phyllostomidae) are found from southern North America to South America, specifically from the Southwest United States to northern Argentina. They are ecologically the most varied and diverse family within the order Chiroptera. Most species are insectivorous, but the phyllostomid bats include within their number true predatory species and frugivores (subfamily Stenodermatinae and Carolliinae). For example, the spectral bat (Vampyrum spectrum), the largest bat in the Americas, eats vertebrate prey, including small, dove-sized birds. Members of this family have evolved to use food groups such as fruit, nectar, pollen, insects, frogs, other bats, and small vertebrates, and in the case of the vampire bats, even blood.

Both the scientific and common names derive from their often large, lance-shaped noses, greatly reduced in some of the nectar- and pollen-feeders. Because these bats echolocate nasally, this "nose-leaf" is thought to serve some role in modifying and directing the echolocation call. Similar nose leaves are found in some other groups of bats, most notably the Old World leaf-nosed bats.

New World leaf-nosed bats are usually brown, grey, or black, although five species are white. They range in size from  in head-body length, and can weigh from . Most roost in fairly small groups within caves, animal burrows, or hollow trees, although some species aggregate in colonies of several hundred individuals. They do not hibernate, although some species have been reported to aestivate.

Evolution
The Phyllostomidae, also known as New World leaf-nosed bats, are among the most ecologically diverse mammal families, displaying more morphological variation than any other mammalian family. This variation is measured by diversity in skull morphology and diet-related characteristics: Phyllostomidae consists of species that have evolved physical modifications for insectivory, frugivory, hematophagy, nectarivory, and omnivory. The nose-leaf—a distinctive characteristic of the family—is thought to have evolved to reflect the dietary and foraging behavior of different species of Phyllostomidae. With an evolutionary history tracing back to the Oligocene, fossil and phylogenetic evidence suggests the family originated about 30 million years ago. Leaf nosed bats evolved from Yangochiroptera and Miniopteridae with sister groups also evolving from this group. The Phyllostomidae consists of 55 genera and about 180 species.

Description

New World leaf-nosed bats are bilaterally symmetrical and endothermic mammals characterized by an elaborate outgrowth of skin on their noses, called a nose-leaf, which is believed to aid in echolocation. The nose-leaf can be adorned with a vertical leaf, a concave upward leaf, or multiple accessory leaves; varying by species. Leaf-nosed bats lack a tail, have triangular-shaped ears that can have pointed or rounded tips, range in body size from 4 cm to 13.5 cm, and have a wingspan of up to 90 cm or more.

Biology and ecology
Like other bats, leaf-nosed bats are nocturnal foragers that use echolocation to locate food sources, though the food sources vary between species. Many bats in the family Phyllostomidae appear to have limited reliance on echolocation, likely because frugivorous bats do not need to quickly identify flying insects like many other bats. Instead, species of leaf-nosed fruit bats appear to use scent to identify their preferred food sources.

When they are not foraging, leaf-nosed bats roost in abandoned buildings, caves, and beneath folded leaves depending on the species. Nearly every roosting option present among bats is represented within this family, including species that prefer to roost alone, as well as species that roost with thousands of other individuals every day.

Diet
The Phyllostomidae demonstrate the most diverse dietary habits of any family of bats across the globe. Because of this, general dietary patterns are categorized for each species. Leaf-nosed bats generally specialize in a particular type of diet which leads to classification in one of these groups: frugivore, nectarivore, insectivore, omnivore, or haematophagous. However, categorizations are based only on primary consumption habits, therefore observing species that occasionally consume food items outside of their particular classifications is not uncommon. Usually, when leaf-nosed bats consume outside of their primary dietary categorization, it is to ensure sufficient intake of nutrients that their primary food source may not provide. For example, nectar and ripe fruits provide sufficient amounts of carbohydrates and water, but are lacking in protein and fat. To meet basic nutritional requirements, leaf-nosed bats that primarily feed on fruit and nectar must also consume insects to ensure sufficient protein and fat intake and visit salt licks to acquire sodium and other nutrients.

Most leaf-nosed bats are classified as insectivores and feed on a variety of small insects. Certain species with this classification capture their prey either while in flight or from foliage in trees or on the ground. Carnivorous species feed on a variety of animals ranging from frogs to other bats. The Desmodontinae fall into this general carnivorous category, but are further distinguished by feeding exclusively on blood. In contrast, some species in this family feed on exclusively plants, gaining needed nutrients from fruits and leaves.

Life cycle
Leaf-nosed bats are gonochoric (separate sexes) that partake in sexual copulation. These bats can live for 20–30 years and females become sexually active at two years of age. Female ovulation occurs from October through September, after the female mates, the gestation period ranges from 8–9 months with an initial 3- to 5-month diapause period when the fetus growth is slowed; this diapause period is controlled by hormones. The female gives birth to a single pup, which has  open ears, open eyes, and the first set of deciduous teeth, and is fully furred at birth.

Social systems
Among species that roost in groups, some evidence exists for a social hierarchy with higher-ranking individuals gaining access to preferred areas of the site. Solitary roosting bats, though, live alone and maintain a strict fidelity to a single roosting site. In some cases, males live alone or with harems, while females prefer to roost with other individuals and their pups. In nearly every species that has been studied, mothers and pups maintain a social bond that lasts beyond nursing. Apparently, young bats can learn food preferences from their mothers and when they are reluctant to leave the nest, mothers literally nudge the infants out of the roost.

Range
New World leaf-nosed bats range from the United States, in southern Arizona and the West Indies to northern Argentina. The family inhabits a diverse array of environments and habitats ranging from forests to deserts.

Human impact
Species of New World leaf-nosed bats that make their homes in forested areas are greatly affected by agricultural intensification. Specifically, it has been found that increased agricultural activity by humans causes negative conservation effects on these habitats and as a result reduces abundance and diversity of leaf-nosed bats that live there. California leaf-nosed bats in particular are susceptible to human disruption. This species is known to create large roosts in closed mine shafts due to their potential to provide warmth and isolation. When humans enter the shafts or rework old mines, this disrupts the roosts of the leaf-nosed bats and has the potential to be detrimental to the population as a whole.

Classification
The 192 described species within 56 genera are:

FAMILY PHYLLOSTOMIDAE
 Genus †Notonycteris
Subfamily: Brachyphyllinae
Genus: Brachyphylla
Cuban fruit-eating bat, B. nana
Antillean fruit-eating bat, B. cavernarum
Subfamily: Carolliinae
Genus: Carollia - short-tailed leaf-nosed bats
Benkeith's short-tailed bat, C. benkeithi
Silky short-tailed bat, C. brevicauda
Chestnut short-tailed bat, C. castanea
Colombian short-tailed bat, C. colombiana
Manu short-tailed bat, C. manu
Mono's short-tailed bat, C. monohernandezi
Seba's short-tailed bat, C. perspicillata
Sowell's short-tailed bat, C. sowelli
Gray short-tailed bat, C. subrufa
Genus: Rhinophylla
Hairy little fruit bat, R. alethina
Fischer's little fruit bat, R. fischerae
Dwarf little fruit bat, R. pumilio
Subfamily: Desmodontinae - vampire bats
Genus: Desmodus
D. archaeodaptes, †
Giant vampire bat, D. draculae†,
Cuban vampire bat, D. puntajudensis†
Common vampire bat, D. rotundus
Stock's vampire bat, D. stocki†,
Genus: Diaemus
White-winged vampire bat, D. youngi
Genus: Diphylla
Hairy-legged vampire bat, D. ecaudata
Subfamily: Glossophaginae
 Tribe Glossophagini
Genus: Anoura - Geoffroy's long-nosed bats
Anoura aequatoris
Cadena's tailless bat, A. cadenai
Tailed tailless bat, A. caudifera
Handley's tailless bat, A. cultrata
Tube-lipped nectar bat, A. fistulata
Geoffroy's tailless bat, A. geoffroyi
Broad-toothed tailless bat, A. latidens
Luis Manuel's tailless bat, A. luismanueli
Anoura peruana
Genus: Choeroniscus
Godman's long-tailed bat, C. godmani
Greater long-tailed bat, C. periosus
Lesser long-tongued bat, C. minor
Genus: Choeronycteris
Mexican long-tongued bat (hog-nosed bat), C. mexicana
Genus: Dryadonycteris
Dryades bat, D. capixaba
Genus: Glossophaga
Commissaris's long-tongued bat, G. commissarisi
Gray long-tongued bat, G. leachii
Miller's long-tongued bat, G. longirostris
Western long-tongued bat, G. morenoi
Pallas's long-tongued bat, G. soricina
Genus: Hylonycteris
Underwood's long-tongued bat, H. underwoodi
Genus: Leptonycteris - Saussure's long-nosed bats
Southern long-nosed bat, L. curasoae
Greater long-nosed bat or Mexican long-nosed bat, L. nivalis
Lesser long-nosed bat or Mexican long-nosed bat, L. yerbabuenae
Genus: Lichonycteris
Dark long-tongued bat, L. obscura
Genus: Monophyllus
Insular single leaf bat, M. plethodon
Leach's single leaf bat, M. redmani
Genus: Musonycteris
Banana bat (Colima long-nosed bat), M. harrisoni
Genus: Scleronycteris
Ega long-tongued bat, S. ega
Subfamily: Lonchophyllinae
 Tribe Lonchophyllini
Genus: Lionycteris
Chestnut long-tongued bat, L. spurrelli
Genus: Lonchophylla
Bokermann's nectar bat, L. bokermanni
Chocoan long-tongued bat, L. chocoana
Lonchophylla concava
Dekeyser's nectar bat, L. dekeyseri
Arched nectar bat, L. fornicata
Handley's nectar bat, L. handleyi
Western nectar bat, L. hesperia
Goldman's nectar bat, L. mordax
Orcés's long-tongued bat, L. orcesi
Lonchophylla orienticollina
Lonchophylla peracchii
Orange nectar bat, L. robusta
Genus: Platalina
Long-snouted bat, P. genovensium
Genus: Xeronycteris
Vieira's long-tongued bat, X. vieirai
 Tribe Hsunycterini
Genus: Hsunycteris
Cadena's long-tongued bat, H. cadenai
Dashe's nectar bat, H. dashe
Patton's long-tongued bat, H. pattoni
Thomas's nectar bat, H. thomasi
Subfamily: Phyllonycterinae
Genus: Erophylla - brown flower bats
Brown flower bat, E. bombifrons
Buffy flower bat, E. sezekorni
Genus: Phyllonycteris - Jamaican flower bats
Jamaican flower bat, P. aphylla
Puerto Rican flower bat, P. major
Cuban flower bat, P. poeyi
Subfamily: Phyllostominae
 Tribe Micronycterini
Genus: Glyphonycteris
Behn's bat, G. behnii
Davies's big-eared bat, G. daviesi
Tricolored big-eared bat, G. sylvestris
Genus: Lampronycteris
Yellow-throated big-eared bat, L. brachyotis
Genus: Macrotus - leaf-nosed bats
California leaf-nosed bat, M. californicus
Waterhouse's leaf-nosed bat, M. waterhousii
Genus: Micronycteris - little big-eared bats
Brosset's big-eared bat, M. brosseti
Giovanni's big-eared bat, M. giovanniae
Hairy big-eared bat, M. hirsuta
Pirlot's big-eared bat, M. homezi
Matses's big-eared bat, M. matses
Little big-eared bat, M. megalotis
Common big-eared bat, M. microtis
White-bellied big-eared bat, M. minuta
Sanborn's big-eared bat, M. sanborni
Schmidts's big-eared bat, M. schmidtorum
Genus: Neonycteris
Least big-eared bat, N. pusilla
Genus: Trinycteris
Niceforo's big-eared bat, T. nicefori
 Tribe Vampyrini
Genus: Chrotopterus
Big-eared woolly bat, C. auritus
Genus: Lophostoma
Pygmy round-eared bat, L. brasiliense
Carriker's round-eared bat, L. carrikeri
Davis's round-eared bat, L. evotis
Western round-eared bat, L. occidentalis
Schultz's round-eared bat, L. schulzi
White-throated round-eared bat, L. silvicolum
Yasuni round-eared bat, L. yasuni
Genus: Tonatia - round-eared bats
Greater round-eared bat, T. bidens
Stripe-headed round-eared bat, T. saurophila
Genus: Trachops
Fringe-lipped bat, T. cirrhosus
Genus: Vampyrum
Spectral bat, V. spectrum
 Tribe Lonchorhinini
Genus: Lonchorhina - sword-nosed bats
Tomes's sword-nosed bat, L. aurita
Fernandez's sword-nosed bat, L. fernandezi
Northern sword-nosed bat, L. inusitata
Marinkelle's sword-nosed bat, L. marinkellei
Orinoco sword-nosed bat, L. orinocensis
Genus: Macrophyllum
Long-legged bat, M. macrophyllum
Genus: Mimon - Gray's spear-nosed bats
Golden bat, M. bennettii
Cozumelan golden bat, M. cozumelae
Striped hairy-nosed bat, M. crenulatum
Koepcke's hairy-nosed bat, M. koepckeae
 Tribe Phyllostomatini
Genus: Phylloderma - Peters's spear-nosed bat
Pale-faced bat, P. stenops
Genus: Phyllostomus - spear-nosed bats
Pale spear-nosed bat, P. discolor
Lesser spear-nosed bat, P. elongatus
Greater spear-nosed bat, P. hastatus
Guianan spear-nosed bat, P. latifolius
Subfamily: Stenodermatinae
Genus: Ametrida
Little white-shouldered bat, A. centurio
Genus: Ardops
Tree bat, A. nichollsi
Genus: Ariteus
Jamaican fig-eating bat, A. flavescens
Genus: Artibeus - Neotropical fruit bats
Subgenus: Artibeus
Large fruit-eating bat, A. amplus
Fringed fruit-eating bat, A. fimbriatus
Fraternal fruit-eating bat, A. fraterculus
Hairy fruit-eating bat, A. hirsutus
Honduran fruit-eating bat, A. inopinatus
Jamaican fruit bat, A. jamaicensis
Great fruit-eating bat, A. lituratus
Dark fruit-eating bat, A. obscurus
Flat-faced fruit-eating bat, A. planirostris
Artibeus schwartzi
Subgenus: Dermanura
Andersen's fruit-eating bat, A. anderseni
Aztec fruit-eating bat, A. aztecus
Bogota fruit-eating bat, A. bogotensis
Gervais's fruit-eating bat, A. cinereus
Silver fruit-eating bat, A. glaucus
Gnome fruit-eating bat, A. gnomus
Solitary fruit-eating bat, A. incomitatus
Pygmy fruit-eating bat, A. phaeotis
Rosenberg's fruit-eating bat, A. rosenbergi
Toltec fruit-eating bat, A. toltecus
Thomas's fruit-eating bat, A. watsoni
Subgenus: Koopmania
Brown fruit-eating bat, K. concolor
Genus: Centurio
Wrinkle-faced bat, C. senex
Genus: Chiroderma - big-eyed bats or white-lined bats
Brazilian big-eyed bat, C. doriae
Guadeloupe big-eyed bat, C. improvisum
Salvin's big-eyed bat, C. salvini
Little big-eyed bat, C. trinitatum
Hairy big-eyed bat, C. villosum
Genus: Ectophylla
Honduran white bat, E. alba
Genus: Enchisthenes
Velvety fruit-eating bat, E. hartii
Genus: Mesophylla
MacConnell's bat, M. macconnelli
Genus: Phyllops - falcate-winged bats
Cuban fig-eating bat, P. falcatus
Genus: Platyrrhinus
Alberico's broad-nosed bat, P. albericoi
Platyrrhinus aquilus
Slender broad-nosed bat P. angustirostris
Eldorado broad-nosed bat, P. (Vampyrops) aurarius
Short-headed broad-nosed bat, P. (Vampyrops) brachycephalus
Choco broad-nosed bat, P. chocoensis
Thomas's broad-nosed bat, P. (Vampyrops) dorsalis
Brown-bellied broad-nosed bat P. fusciventris
Heller's broad-nosed bat, P. (Vampyrops) helleri
Platyrrhinus incarum
Buffy broad-nosed bat, P. (Vampyrops) infuscus
Ismael's broad-nosed bat, P. ismaeli
White-lined broad-nosed bat, P. (Vampyrops) lineatus
Quechua broad-nosed bat, P. masu
Matapalo broad-nosed bat, P. matapalensis
Geoffroy's rayed bat, P. nigellus
Platyrrhinus nitelinea
Recife broad-nosed bat, P. (Vampyrops) recifinus
Shadowy broad-nosed bat, P. umbratus
Greater broad-nosed bat, P. (Vampyrops) vittatus
Genus: Pygoderma
Ipanema bat, P. bilabiatum
Genus: Sphaeronycteris
Visored bat, S. toxophyllum
Genus: Stenoderma
Red fruit bat, S. rufum
Genus: Sturnira - yellow-shouldered bats or American epauleted bats
Aratathomas's yellow-shouldered bat, 'S. aratathomasi
Bidentate yellow-shouldered bat, S. bidens
Bogota yellow-shouldered bat, S. bogotensis
Hairy yellow-shouldered bat, S. erythromos
Chocó yellow-shouldered bat, S. koopmanhilli
little yellow-shouldered bat, S. lilium
Highland yellow-shouldered bat, S. ludovici
Louis's yellow-shouldered bat, S. luisi
Greater yellow-shouldered bat, S. magna
Mistratoan yellow-shouldered bat, S. mistratensis
Talamancan yellow-shouldered bat, S. mordax
Lesser yellow-shouldered bat, S. nana
Tschudi's yellow-shouldered bat, S. oporaphilum
Sturnira perla Jarrin-V & Kunz, 2011
Soriano's yellow-shouldered bat, S. sorianoi
Thomas's yellow-shouldered bat, S. thomasi
Tilda's yellow-shouldered bat, S. tildae
Genus: Uroderma - tent-building bats
Tent-making bat, U. bilobatum
Brown tent-making bat, U. magnirostrum
Genus: Vampyressa - yellow-eared bats
Vampyressa elisabethae
Melissa's yellow-eared bat, V. melissa
Southern little yellow-eared bat, V. pusilla
Vampyressa sinchi
Northern little yellow-eared bat, V. thyone
Genus: Vampyriscus
Bidentate yellow-eared bat, V. bidens
Brock's yellow-eared bat, V. brocki
Striped yellow-eared bat, V. nymphaea
Genus: Vampyrodes
Great stripe-faced bat, V. caraccioli

References

Taxa named by John Edward Gray

Leaf-nosed bat


El Campeonato Sudamericano Femenino de Futsal 2011 se llevó a cabo del 7 de octubre al 14 de octubre de 2011, en el gimnasio cubierto "Mauricio Johnson" de la ciudad de Maracay, Venezuela. En esta edición, Brasil se corona campeón por cuarta vez consecutiva luego de derrotar a Argentina.

Equipos participantes
Nueve selecciones de futsal miembros de la CONMEBOL participaran en este torneo.

Árbitros
  Darío Santamaría
  Katiucia dos Santos
  Alane Lucena
  Franco Arrué
  Oswaldo Gómez
  Wilson Torres
  Néstor Valiente
  Doris Doria
  Teresa Analía da Rosa
  Juan Mezías
  Félix Rumbos

Primera ronda

Grupo A

Grupo B

7.º lugar

5.º lugar

Semifinales

lugar

Enlaces externos
 Futsal Planet

Referencias

2011
Fútbol sala en 2011
Eventos deportivos en Venezuela
Deporte en Venezuela en 2011
Fútbol sala en Venezuela

Sudamericano Femenino de Futsal 2011


La Société navarre des professeurs de mathématiques de Tornamira est la société qui représente les professeurs de mathématiques de la Communauté autonome de Navarre.

Il porte le nom de l'astronome navarrais du  Francisco Vicente de Tornamira.

Histoire
Tornamira a été fondée le 10 mai 1989, lors de la première assemblée générale de la Société des professeurs de mathématiques de Navarre. Dans ce document, les statuts de la société et l'intégration dans la Fédération espagnole des sociétés de professeurs de mathématiques ont été approuvés.

Activités
Tornamira est responsable de l'organisation de l'Olympiade mathématique nationale de Navarre, à laquelle participent chaque année des étudiants des centres publics et concertés de Navarre. Il est organisé en collaboration avec la Fondation Caja Navarra chaque fois dans une autre école secondaire de Navarre.

En outre, Tornamira organise chaque année une conférence sur l'enseignement des mathématiques à l'Université publique de Navarre, à laquelle participe le Département de l'éducation du gouvernement de Navarre.

En 2021, elle a organisé un concours vidéo pour la Journée internationale des mathématiques.

Références

Institution en Navarre
Société savante en Espagne
Institution ou organisation mathématique


Bosna je u ranom i početku kasnog srednjeg vijeka bila zemlja u gornjim i srednjim predjelima doline oko rijeke Bosne i uz istoimenu župu obuhvaćala je sljedeće župe: Vrhbosna (sarajevsko područje), Vidogošća (područje Vogošće, Ilijaša, Breze i Vareša), Trstivnica (Kakanj, Bobovac, Sutjeska), Lepenica (Fojnica, Kreševo, Kiseljak), Lašva (Travnik, Vitez) i Brod (na području Zenice). Literatura je naziva i prvotnom Bosnom.

Zemlju Bosnu prvi spominje bizantski car pisac Konstantin VII. Porfirogenet u polovici 10 stoljeća kao malenu zemlju s dva grada (Katera i Desnek) u sastavu srpske države. Tada se Bosna prostirala oko gornjeg i srednjeg toka rijeke Bosne, približno do Zavidovića.

Prvotna Bosna je do 9. stoljeća pripadala susjednoj hrvatskoj, odnosno srpskoj državi. Nakon 1018. bila je pod vlašću bizantskoga cara, a između 1081. i 1088. došla je pod vlast dukljanskoga kralja Bodina, koji joj je za upravitelja postavio kneza Stjepana. Nakon Bodinove smrti (oko 1101.) Bosna se politički osamostalila. Kada su početkom 12. stoljeća Arpadovići ovladali hrvatskim zemljama do mora, i Bosna se našla u sferi njihova političkoga utjecaja i razvila se kao ugarska vazalna, polusamostalna država, pa je oko polovice 12. stoljeća u njoj uklonjena domaća vladarska dinastija, a za bana postavljen slavonski velikaš Borić (1154. – 1163.), koji je kao ugarski vazal sudjelovao 1154. u ratu protiv Bizanta.

Također pogledajte

 Bosanska Banovina
Bosna (geografska regija)

Izvori

Literatura

Povijest Bosne i Hercegovine (602. – 1102.)

Bosna (zemlja)


Mesha Sankranti (aussi nommé Mesha Sankramana ou nouvel an solaire hindou) se réfère au premier jour de l'année du cycle solaire, c'est-à-dire au nouvel an solaire du calendrier luni-solaire hindou. Le calendrier hindou a aussi un nouvel an lunaire, religieusement plus important, et tombe à des dates différentes dans les systèmes Amanta et Purinamanta répandus dans le sous-continent indien. L'année du cycle solaire est importante dans les calendriers assamais, Odia, pendjabi, malayalam, tamoul et bengali.

Ce jour correspond à un mouvement solaire spécifique selon les anciens textes sanskrits. Mesha Sankranti est l'un des douze Sankranti du calendrier indien. Ce concept se trouve aussi dans les textes d'astrologie indienne où il fait référence au jour de transition du soleil dans le signe du zodiaque Bélier .

Ce jour est important dans les calendriers solaire et luni-solaire suivis sur le sous-continent. Mesha Sankranti tombe le plus souvent le 13 avril, parfois le 14 avril. Cette journée est l'occasion de grandes fêtes hindoues, sikhes et bouddhistes, dont le Vaisakhi et le Vesak sont les plus connus .

Il est lié aux festivals équivalents du Nouvel An fondé sur le calendrier bouddhiste, en Thaïlande, au Laos, au Cambodge, au Myanmar, au Sri Lanka, dans certaines régions du nord-est de l'Inde, certaines régions du Vietnam et du Xishuangbanna, en Chine ; collectivement nommé Songkran.

Étymologie
L'expression Mesha Sankranti se compose de deux mots sanskrits. Sankranti a pour signification littérale "aller d'un endroit à un autre, transferer, changer de cap, entrer dans" notamment dans le contexte du soleil ou des planètes, tandis que Mesha signifie mouton ou constellation du Bélier . Le terme Mesha Sankranti s'inspire de textes du Vedanga, Jyotisha, et des textes ultérieurs tels que le Surya Siddhanta.

Observance
Plusieurs calendriers régionaux comptent deux éléments : lunaire et solaire. L'élément lunaire est fondé sur le mouvement de la lune et compte chaque mois de la nouvelle lune à la nouvelle lune, de la pleine lune à la pleine lune ou du lendemain de la pleine lune à la prochaine pleine lune. L'élément lunaire fonde les calendriers religieux et commence l'année à Chaitra . Plusieurs régions commencent la nouvelle année locale avec le début du calendrier lunaire : Gudi Padwa au Maharashtra et à Goa ; Cheti Chand pour les hindous Sindhi  et Navreh pour les hindous du Cachemire. Au Gujarat, l'année régionale commence avec le mois lunaire de Kartika après Diwali .

L'élément solaire des calendriers luni-solaires commence l'année à Mesha Sankranti. Ce jour est observé par à travers l'Inde, même dans les régions qui commencent la nouvelle année en utilisant le calendrier lunaire. Cependant, les habitants de certaines régions commencent aussi la nouvelle année régionale lors de Mesha Sankranti.

Article connexe
 Zodiaque

Références

Fête hindoue
Fête d'avril
Astrologie indienne
Célébrations du nouvel an

Mesha Sankranti


جامعة خليفة للعلوم والتكنولوجيا هي جامعة مستقلة غير ربحية مقرها الرئيس في أبوظبي، الإمارات العربية المتحدة تأسست في فبراير 2007 وابتدأ التدريس فيها في أكتوبر 2008. للجامعة حرمين واحد في أبوظبي والآخر في الشارقة في ما كان يعرف بجامعة كلية الإتصالات. تأسست الجامعة بموجب القرار رقم 2 لسنة 2007 الصادر من الشيخ خليفة بن زايد آل نهيان رئيس دولة الإمارات العربية المتحدة بصفته حاكمًا لإمارة أبوظبي.

في عام 2017 ، أصدر الشيخ خليفة بن زايد آل نهيان رئيس دولة الإمارات وحاكم أبو ظبي مرسوماً بدمج جامعة خليفة ومعهد مصدر والمعهد البترولي تحت جامعة واحدة تسمى جامعة خليفة للعلوم والتكنولوجيا. تعد جامعة خليفة اليوم جامعة بحثية مكثفة تضم ثلاث كليات وثلاثة معاهد بحثية و 18 مركزًا بحثيًا و 17 قسمًا تغطي مجموعة واسعة من التخصصات في العلوم والهندسة والطب.

مجلس الأمناء
 الشيخ محمد بن زايد آل نهيان (الرئيس).
 الشيخ حامد بن زايد آل نهيان (نائب الرئيس).

وعضوية كل من:
 مغير الخيلي.
 محمد حسن عمران الشامسي.
 حسين جاسم النويس.
 وليد أحمد المهيري.
 المهندس حسين الحمادي.
 ريتشارد كلارك.
 كيوشي كوروكاوا.
 ماو-كوين وو.
 هلل لويس.

الأندية الطلابية في الجامعة
تضم جامعة خليفة مجموعة كبيرة من الأندية الطلابية في كل من فرعيها أبوظبي والشارقة، في فرع مدينة أبوظبي يتواجد عدد كبير من الأندية الطلابية كالنادي الرياضي والنادي الإمارتي والنادي الكوري ونادي مادة الرياضيات ونادي الشطرنج ونادي البرمجة ونادي البيئة وفي فرع الشارقة يتواجد نادي البرمجة أيضا والنادي الياباني والنادي المتخصص بالاعلام، وتقوم هذه الأندية بدورها بعمل العديد من الفعاليات والنشاطات والتي بدورها تفيد الطلاب والطالبات وتلطف لهم أجواء الدراسة.

مراجع

وصلات خارجية
 الموقع الرسمي للجامعة

التعليم في الإمارات العربية المتحدة
تأسيسات سنة 2007 في الإمارات العربية المتحدة
جامعات حكومية في الإمارات العربية المتحدة
خليفة
جامعات وكليات في الإمارات العربية المتحدة
خليفة
خليفة
هيئات تعليمية أسست في 2007

جامعة خليفة


é um canal de televisão japonês, operado pela Space Shower Networks, Inc. Sua fundação ocorreu em 1 de dezembro de 1989. A ideia por trás do estabelecimento da Space Shower TV, foi o de criar um canal especializado em música como a MTV no Japão. O objetivo era torná-lo um canal estritamente musical, fornecendo conteúdo de qualidade que atendesse aos padrões de fã de música. O canal possui também a premiação anual Space Shower Music Video Awards.

Ver também
 Space Shower Music Video Awards

Ligações externas

Canais de televisão do Japão
Canais de televisão fundados em 1989
Canais de televisão de língua japonesa
Canais de televisão de videoclipes

Space Shower TV


En dynamique des fluides, l'équation de Borda–Carnot est une description empirique des pertes d'énergie mécanique d'un fluide dues à une augmentation brutale de la section d'écoulement. Elle permet de quantifier la perte de charge. Ceci semble en contradiction avec le principe de Bernoulli qui s'applique à un écoulement sans dissipation (sans pertes irréversibles) et où la charge totale est une constante le long d'une ligne de courant. Cette équation porte le nom de Jean-Charles de Borda (1733–1799) et Lazare Carnot (1753–1823).

Cette équation est utilisée aussi bien pour l'écoulement en canal ouvert que pour l'écoulement en conduite. Dans les parties de l'écoulement où les pertes d'énergie irréversibles sont négligeables, le principe de Bernoulli peut s'appliquer.

Formulation usuelle
L'équation de Borda–Carnot est :

où

 ΔE est la perte d'énergie mécanique du fluide,
 ξ est un coefficient de perte empirique sans dimension,
 ρ est la masse volumique du fluide ,
 v1 et v2 sont les vitesses moyennes d'écoulement avant et après la variation de section.

En cas d'augmentation brutale et intense, le coefficient de perte est égal à un. Dans les autres cas, le coefficient de perte doit être déterminé par d'autres moyens, le plus souvent à partir de formules empiriques (basées sur des données expérimentales). Le coefficient de perte ξ peut être minimisé par optimisation des lignes de courant. Par exemple, dans le cas de l'augmentation de section d'une canalisation, l'utilisation d'un divergent peut réduire les pertes d'énergie mécanique. Dans certaines configurations particulières, le coefficient de perte peut cependant être supérieur à un.

L'équation de perte de Borda-Carnot n'est valable que pour une vitesse décroissante, v1 > v2, sinon la perte ΔE serait nulle : sans apport de forces externes supplémentaires, il ne peut y avoir de gain d'énergie du fluide.

Relation avec la charge totale et principe de Bernoulli
L'équation de Borda-Carnot donne la décroissance de la constante de l'équation de Bernoulli. Pour un écoulement incompressible, le résultat est  le long d'une ligne de courant :

avec

 p1 et p2 la pression aux points 1 et 2,
 z1 et z2 la hauteur du fluide au-dessus d'un niveau de référence,
 g l'accélération gravitationnelle.

Les trois premiers termes, de part et d'autre du signe égal sont respectivement la pression, la densité d'énergie cinétique du fluide et la densité d'énergie potentielle due à la pesanteur. Comme on peut le voir, la pression agit effectivement comme une forme d'énergie potentielle.

Pour les écoulements en conduite à haute pression, lorsque les effets gravitationnels peuvent être négligés :

Pour les écoulements en canal ouvert, ΔE est lié à la perte de charge totale ΔH comme :

  avec H la charge totale :

où h est la charge hydraulique (la hauteur de la surface libre au-dessus d'une référence : h = z + p/ρg ).

Applications

Élargissement brutal d'une conduite

L'équation de Borda-Carnot est appliquée à l'écoulement dans un tuyau horizontal qui s'élargit brutalement. À la section 1, la vitesse moyenne d'écoulement est égale à v1, la pression est p1 et l'aire de la section est A1 . Les valeurs pour l'écoulement correspondant à la section 2 – bien en aval de l'élargissement (après recollement de la couche limite) – sont respectivement v2, p2 et A2. Au moment de la détente, l'écoulement se sépare et il y a des zones turbulentes qui circulent avec des pertes d'énergie mécanique. Le coefficient de perte ξ pour cette élargissement soudain est approximativement : ξ ≈ 1.0. En raison de la conservation de la masse, en supposant une densité ρ du fluide constante, le débit volumétrique à travers les deux sections transversales 1 et 2 doit être égal :

  , ou encore

Par conséquent, selon l'équation de Borda-Carnot, la perte d'énergie mécanique lors d'un élargissement brusque est :

La perte de charge totale ΔH correspondante est :

Pour ce cas avec ξ = 1, la variation totale d'énergie cinétique entre les deux sections efficaces est dissipée. En conséquence, le changement de pression entre les deux sections transversales est (pour ce tuyau horizontal sans effets de gravité) :

et le changement de charge hydraulique h = z + p/ρg :

Les signes moins signifient que la pression et la charge hydraulique sont plus importantes après l'élargissement du tuyau. Que ce changement corresponde à une perte d'énergie devient évident lorsqu'on compare avec les résultats du principe de Bernoulli. Selon ce principe, sans dissipation, une diminution de la vitesse d'écoulement serait associée à une augmentation de pression beaucoup plus importante que celle constatée dans le cas présent avec des pertes d'énergie mécanique.

Rétrécissement brutal d'une conduite

En cas de rétrécissement brutal du tuyau, sans optimisation des lignes de courant, le débit n'est pas en mesure de suivre le virage serré dans le tuyau plus étroit. Il en résulte une séparation des flux, créant des zones de turbulence à l'entrée du tuyau le plus étroit. Le flux principal est temporairement contracté entre les zones d'écoulement séparées, puis se dilate à nouveau pour couvrir toute la surface du tuyau.

Il n'y a pas beaucoup de perte de charge entre la section 1, avant le rétrécissement, et la section 3, la vena contracta au niveau de laquelle le flux principal est le plus contracté. Mais il y a des pertes substantielles dans l'expansion du débit de la section 3 à la section 2. Ces pertes de charge peuvent être exprimées en utilisant l'équation de Borda-Carnot, grâce à l'utilisation du coefficient de contraction μ :

avec A3 l'aire de la section transversale à l'emplacement de la plus forte contraction de l'écoulement principal 3, et A2 l'aire de la section transversale de la partie la plus étroite du tuyau. Comme A3 ≤ A2, le coefficient de contraction est inférieur à un : μ ≤ 1. Là encore, il y a conservation de la masse, donc les flux volumiques dans les trois sections efficaces sont constants (pour un fluide de densité constante ρ):

avec v1, v2 et v3 la vitesse moyenne d'écoulement dans les sections associées. Alors, selon l'équation de Borda-Carnot (avec coefficient de perte ξ =1), la perte d'énergie ΔE par unité de volume de fluide due au rétrécissement de la conduite est :

La perte de charge totale correspondante ΔH peut être calculée comme ΔH = ΔE /ρg.

Selon les mesures de Weisbach, le coefficient de contraction pour un rétrécissement à arêtes vives est d'environ :

Dérivation du bilan de quantité de mouvement pour un élargissement brutal
Pour l'élargissement soudain d'un tuyau, voir la figure ci-dessus, l'équation de Borda-Carnot peut être dérivée des lois de conservation de la masse et de la quantité de mouvement de l'écoulement. Le flux de quantité de mouvement S à travers une section transversale de la zone A (c'est-à-dire pour la composante de quantité de mouvement du fluide parallèle à l'axe du tuyau) est, selon les équations d'Euler :

En considérant la conservation de la masse et de la quantité de mouvement pour un volume de contrôle délimité par la section 1 juste en amont de l'élargissement, la section 2 en aval de l'endroit où l'écoulement recolle de nouveau à la paroi du tuyau (après la séparation de l'écoulement), et le paroi du tuyau. Il y a un gain de quantité de mouvement S1 du volume de contrôle à l'entrée et une perte S2 à la sortie. Par ailleurs, il y a aussi la contribution de la force F due à la pression statique exercée sur le fluide par la paroi (perpendiculairement à l'axe du tuyau) :

où l'on a supposé que la pression était égale à la pression amont p1 .

En ajoutant ces contributions, le bilan de quantité de mouvement pour le volume de contrôle entre les sections efficaces 1 et 2 donne :

Par conséquent, puisque par conservation de masse  :

en cohérence avec la perte de charge Δ p dans l'exemple ci-dessus.

La perte d'énergie mécanique Δ E est :

qui est l'équation de Borda–Carnot avec  ξ = 1.

Articles connexes
 Équation de Darcy-Weisbach
 Équation de Prony

Notes et références

Hydraulique
Dynamique des fluides
Équation en dynamique des fluides
Pages avec des traductions non relues

Équation de Borda–Carnot


An Gongora chocoensis in uska species han Liliopsida nga ginhulagway ni Rudolph Jenny. An Gongora chocoensis in nahilalakip ha genus nga Gongora, ngan familia nga Orchidaceae.

Mabibilngan ini ha Colombia. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Mga sumpay ha gawas

Image gallery

Gongora

Gongora chocoensis


El castillo de San Miguel está situado en la ciudad de Almuñécar, provincia de Granada, comunidad autónoma de Andalucía, España. Es Bien de Interés Cultural desde 1993.

Descripción
Es un castillo árabe delimitado por los restos del recinto amurallado original interior al existente en la actualidad. Este recinto exterior definitivo atravesaba el antiguo castillo y se data en el año de la guerra mundial  en e asienta en un pequeño cerro que dificulta su acceso. Se pueden observar los restos de la muralla árabe. Posee un amplio foso y un puente levadizo. A lo largo del edificio, proliferan las torres de formas diferentes. Algunas partes del edificio se rematan con almenas piramidales. La torre del homenaje, que se encontraba en el interior, se encuentra derruida. Es un castillo espectacular, desde el que se pueden contemplar unas preciosas vistas de Almuñécar.

Junto con el foso, las torres son el elemento defensivo más característico. En la parte noreste nos encontramos con una torre albarrana de referencia árabe. El torreón del Polvorín o el del Alcaide constituyen dos ejemplos de estas estructuras torreadas.

El material que prima a lo largo de esta impresionante obra defensiva es la piedra y el tapial; sin embargo, aunque escasamente, también se utiliza el ladrillo. El sistema de construcción va a ser la mampostería, donde la piedra apenas aparece labrada. El ladrillo se utiliza para las zonas más importantes del edificio y tiene claras connotaciones árabes.

Digno de mención es el acceso flanqueado por dos estructuras cúbicas que le servían de defensa. También, hay que destacar que una parte del terreno se adentraba en el mar y aquí se levantaron una serie de obras para la defensa; estas obras contenían piezas de artillería. La construcción se puede fechar de época moderna.

Datos históricos
Las primeras noticias históricas se remontan a la época griega y luego a la cartaginesa, recibiendo el nombre de Manoba Sexi Armun. Sus hechos más relevantes vinieron de la mano de los árabes. Con Carlos I, se realizó una importante obra constructiva ya que, a instancias de este rey, se levantaron una serie de torres y un foso. Con el  y la guerra de la Independencia, el edificio sufrió grandes destrozos y fue desmantelado por los franceses, quienes lo ocuparon en 1812. El castillo sería liberado tras una serie de bombardeos desde el mar, perpetrados por la flota inglesa.

Posteriormente, se convirtió en el cementerio local. Se declaró Monumento Nacional en 1931. Se iniciaron labores de restauración para devolverle su antigua imagen. En la actualidad, es propiedad municipal y alberga el Museo Histórico de la ciudad.

Véase también
 Anexo:Bienes de interés cultural de la provincia de Granada
 Anexo:Patrimonio Histórico Andaluz en la Costa Tropical

Referencias

Enlaces externos

Arquitectura de Almuñécar
San Miguel
Fortificaciones de al-Ándalus
Arquitectura en Andalucía en el siglo XVI

Castillo de San Miguel (Almuñécar)


Korpus kallozum, (sert cisim ya da nasırlı cisim) beynin her iki hemisferi arasındaki bilgi iletişimini sağlayan sinir ağlarından oluşan yapıdır.

İlişkili hastalıklar

 Zarar görmesi halinde yabancı el sendromu görülmesi muhtemeldir.
 Korpus kallozum hacmindeki azalmalar şizofreni ve çıldırı (psikoz) ataklarının başlangıcıyla ilişkilendirilmiştir.
 Bu biçimdeki bozukluklar, çocuk alzheimer hastalarında da gözlenmiştir.

Ayrıca bakınız
Corpus callosum agenezisi

Dış bağlantılar

 NIF Search – Corpus callosum
 National Organization for Disorders of the Corpus Callosum

Beyin

Corpus callosum


Barison bezeichnet:

 einen ehemaligen italienischen Automobilhersteller, siehe Fabbrica Automobili Barison & C.

Barison ist der Familienname folgender Personen:

 Paolo Barison (1936–1979), italienischer Fußballspieler und -trainer

Barison


Die Segunda División 2005/06 war die 75. Spielzeit der zweithöchsten spanischen Fußballliga. Sie begann am 28. August 2005 und endete am 19. Juni 2006 mit dem 42. Spieltag. Meister wurde der Recreativo Huelva.

Vor der Saison
Die 22 Mannschaften trafen an 42 Spieltagen jeweils zweimal aufeinander. Die drei besten Mannschaften stiegen in die Primera División auf. Die letzten vier Vereine stiegen ab.

Als Absteiger aus der Primera División nahmen UD Levante, CD Numancia und Albacete Balompié teil. Aus der Segunda División B kamen Real Madrid Castilla, Hércules Alicante, CD Castellón und Lorca Deportiva.

Abschlusstabelle

Kreuztabelle
Die Kreuztabelle stellt die Ergebnisse aller Spiele dieser Saison dar. Die Heimmannschaft ist in der linken Spalte aufgelistet und die Gastmannschaft in der obersten Reihe.

Nach der Saison
 Aufsteiger in die Primera División
 1. – Recreativo Huelva
 2. – Gimnàstic de Tarragona
 3. – UD Levante

 Absteiger in die Segunda División B
 19. – UE Lleida
 20. – Racing de Ferrol
 21. – FC Málaga B
 22. – SD Eibar

 Absteiger aus der Primera División
 Deportivo Alavés
 FC Cádiz
 FC Málaga

 Aufsteiger in die Segunda División
 UD Las Palmas
 SD Ponferradina
 UD Salamanca
 UD Vecindario

Torschützenliste

Weblinks
 Resultados Históricos Del Fútbol Español arquero-arba.futbolme.net
 Segunda División lafutbolteca.com

Einzelnachweise

2005/06
Fußballsaison 2005/06

Segunda División 2005/06


La adenilato cinasa 1 (AC1) (número ) es una isoenzima de la adenilato cinasa que cataliza la interconversión de adenín nucleótidos. El ATP transfiere un grupo fosfato al AMP para formar ADP.

 ATP + AMP  2 ADP

Es una enzima de tamaño pequeño participa en el metabolismo energético y en la síntesis de nucleótidos que son esenciales para el crecimiento y mantenimiento de la célula. Se presenta como monómero y su localización celular es el citoplasma. Los defectos de la adenilato cinasa 1 son causa de anemia hemolítica debida a deficiencia en adenilato cinasa.

Enlaces externos

 Ficha de la base de datos UniProtKB.

Adenilato cinasas

Adenilato cinasa 1


Das BMW Malaysia Open 2012 ist ein Tennis-Hartplatzturnier für Frauen in Kuala Lumpur. Es ist als Turnier der International-Kategorie Teil der WTA Tour 2012. Das Turnier findet vom 24. Februar bis zum 4. März 2012 statt. In der gleichen Woche finden in Acapulco ebenfalls als International Turnier der WTA Tour 2012 die Abierto Mexicano Telcel statt.

Beide Titel im Einzel sowie im Doppel gingen 2012 an taiwanische Tennisspielerinnen. Im Einzel gewann die ungesetzte Qualifikantin Hsieh Su-wei gegen die fünftgesetzte Kroatin Petra Martić in drei Sätzen mit 2:6, 7:5, Aufgabe Martić beim Stand von 4:1 im dritten Satz. Dies ist der erste Titelgewinn im Einzel auf der WTA Tour für die Taiwanerin, die bislang auf der Tour nur Erfolge im Doppel feiern konnte. Im Doppel setzte sich das taiwanische Duo Chang Kai-chen und Chuang Chia-jung gegen die taiwanisch-japanische Paarung Chan Hao-ching und Rika Fujiwara in zwei Sätzen mit 7:5, 6:4 durch.

Qualifikation
Ausgespielt wurden vier Qualifikantenplätze, die zur Teilnahme am Hauptfeld des Turniers berechtigten.

Einzel

Setzliste

Ergebnisse

Doppel

Setzliste

Ergebnisse

Weblinks

Turnier der WTA Tour 2012
Tennisturnier in Kuala Lumpur

BMW Malaysia Open 2012


Manfred Schulte (* 26. September 1966 in Papenburg) ist ein ehemaliger deutscher Fußballspieler.

Karriere
Schulte begann 1971 in der Jugend von JSG Rhede/Brual/Neurhede mit dem Fußballspielen, wo er bis 1977 blieb und anschließend er Amisia Papenburg wechselte. Bei der Amisia spielte er von 1977 bis 1987 sowohl in der Jugend als auch im Herrenbereich. 1986 wechselte er für drei Jahre zum VfB Oldenburg, nach seiner Zeit in Oldenburg wechselte er 1989 zum SV Meppen, wo er die folgenden elf Jahre in der 2. Bundesliga, der Regionalliga und in der Oberliga spielte. Danach wechselte er bis zum Dezember 2000 zum TuS Weener. Nach einem halben Jahr kehrte er im Januar 2001 nach Papenburg zurück und spielte ein halbes Jahr für den Bezirksligisten, wo er im Sommer 2001 seine Karriere beendete.

Als Trainer
Nach seinem Karriereende wurde Schulte 2001 Trainer beim SC Blau-Weiß Papenburg und stieg mit dem Verein 2005 in die Bezirksliga auf. Nachdem Bezirksliga Aufstieg, verließ er im Frühjahr 2007 Papenburg. Nach seinem aus im Juni 2007 bei Papenburg, verpflichtete der Kreisligist SV Strücklingen, Schulte als Trainer der ersten Mannschaft. Nach drei Jahren verließ er im Sommer 2010 die Mannschaft aus der Gemeinde Saterland. Im Sommer 2012 heuerte er bei seinem ehemaligen Verein Blau-Weiß Papenburg als Trainer an. Am 10. April 2013 verkündete Schulte das er den Verein zum Saisonende verlassen will, wurde jedoch nach dieser unverhofften Ankündigung an den Vorstand, bereits am 12. April 2013 von seinem Amt freigestellt. Am 14. Juni 2013 bestätigte Fußballobmann Bernd Jakobi Schultes Rückkehr zum SV Strücklingen.

Fußnoten

Weblinks

Fußballspieler (SV Meppen)
Fußballspieler (VfB Oldenburg)
Fußballspieler (SC Blau-Weiß Papenburg)
Fußballtrainer (Deutschland)
Deutscher
Geboren 1966
Mann

Manfred Schulte (Fußballspieler)