AT20G J151942-241153 abrégé en AT20G J1519-2411 est un quasar radio-bruyant de la constellation de la Balance. Il a été découvert septembre 2007 par une équipe d'astronomes australiens avec le Australia Telescope 20 GHz (abrégé en AT20G), lors la découverte, ils détecteront AT20G J151942-241153 grâce à son gros scintillement radio. Il se situe, selon la valeur du décalage vers le rouge, à  d'années-lumière.

Caractéristiques
AT20G J151942-241153 produit une source radio très puissante, la fréquence de l'émission de AT20G J151942-241153 se situe entre 5 et 20 GHz. Le signal venant de AT20G J151942-241153 est un signal fortement polarisé accompagné d'une raie d'atomes fortement ionisés. La source radio de AT20G J1519-2411 est très variable et très irrégulière, les scientifiques pensent que cette variabilité est due à un masquage du quasar par ses propres jets de matières. Le AT20G fera une spectroscopie de toutes les sources identifiées comme des centres galactiques actifs dont AT20G J1519-2411. Les raies spectrales de AT20G J1519-2411 montrent qu'il s'agit d'un quasar très actif possédant un grand disque d'accrétion ainsi qu'un trou noir supermassif.

Articles connexes
 Quasar
 Radiosource
 Australia Telescope Compact Array

Références

Liens externes

Quasar
Source radio
Trou noir supermassif

AT20G J151942-241153


L'avenue Brébant est une voie de la commune de Reims, située au sein du département de la Marne, en région Grand Est.

Situation et accès
L'avenue Brébant appartient administrativement au Quartier Maison-Blanche - Sainte-Anne - Wilson à Reims.

Elle est à double sens et longe le canal de l'Aisne à la Marne.

Origine du nom
Elle porte le nom de Louis Brébant médecin à Reims.

Historique
Elle porte ce nom depuis 1892.

Bâtiments remarquables et lieux de mémoire
 Les Magasins Généraux.

Notes, sources et références

Voir aussi

Bibliographie
 Jean-Yves Sureau, Les rues de Reims, mémoire de la ville, Reims, 2002.

Articles connexes
 Liste des voies de Reims.

Brebant

Avenue Brébant


Leslie Louise Van Houten (born August 23, 1949) is an American convicted murderer and former member of the Manson Family. During her time with Manson's group, she was known by aliases such as Louella Alexandria, Leslie Marie Sankston, Linda Sue Owens and Lulu.

Van Houten was arrested and charged in relation to the 1969 murders of Leno and Rosemary LaBianca. Van Houten was convicted and sentenced to death, but a 1972 California Supreme Court ruling found the death penalty unconstitutional, resulting in her sentence being commuted to life in prison. Her conviction was overturned in a 1976 appellate court decision which granted her a retrial. Her second trial ended with a deadlocked jury and a mistrial. At her third trial in 1978, she was convicted of two counts of murder and one count of conspiracy and sentenced to seven years to life in prison. After spending 53 years in prison that included two dozen parole hearings and parole rejections by two California governors, Van Houten was paroled in 2023.

Early life
Van Houten was born on August 23, 1949, in the Los Angeles suburb of Altadena to Paul Van Houten and Jane (née Edwards). Her father is of Dutch descent, and her mother is of Irish, English, Scottish, and German descent. She grew up in a middle-class churchgoing family along with an older brother and two adopted siblings, a brother and a sister, who were Korean. Her mother and father divorced when she was 14. She began smoking marijuana, and around the age of 15, began taking LSD. At 17, she ran away with her boyfriend, but returned to complete high school, graduating from Monrovia High School (in Monrovia, California) in 1967.
According to Van Houten, she discovered that she was pregnant and was ordered by her mother to undergo an abortion and bury the fetus in their backyard. Van Houten stated that after this event, she felt very removed from her mother and harbored intense anger toward her. She had a period of interest in yoga and took a year-long secretarial course, but became a hippie, living at a commune.

Manson Family

After a few months in a commune in Northern California, Van Houten met Catherine Share and Bobby Beausoleil and moved in with them and another woman during the summer of 1968. The four broke up after jealous arguments, and Share left to join Charles Manson's commune. Van Houten, then aged 19, followed Share. At this time, she phoned her mother to say she was dropping out and would not be making contact again.

Manson decided when they would eat, sleep, and have sex, and with whom they would have sex. He also controlled the taking of LSD, giving followers larger doses than he himself took. According to Manson, "When you take LSD enough times, you reach a state of nothing. Of no thought." According to Van Houten, she became "saturated in acid" and could not grasp the existence of those living a non-psychedelic reality.

From August 1968, Manson and his followers were based at the Spahn Ranch. Manson ostensibly ran his Family based on hippie-style principles of acceptance and free love. At the remote ranch, where they were isolated from any other influences, Manson's was the only opinion heard. At every meal he would lecture repetitively. Van Houten said Manson's attitude was that she "belonged to Bobby". According to Van Houten she and other Manson followers looked to 14-year-old Family member Dianne Lake as the "empty vessel", the epitome of what women were supposed to be in the Manson system of values. When Barbara Hoyt spoke at Van Houten's parole hearing in 2013, she said that Van Houten was considered a "leader" in the Family.

Murders

Murders of Leno and Rosemary LaBianca

On August 9, 1969, Van Houten, Tex Watson, Patricia Krenwinkel, Linda Kasabian, Susan Atkins, Clem Grogan and Manson went to the house of Rosemary and Leno LaBianca. Manson entered the house with Watson, then left with Kasabian, Atkins, and Grogan.

Van Houten and another woman held down Rosemary LaBianca as Watson stabbed Leno LaBianca. After stabbing Rosemary, Watson gave Van Houten a knife, and she stabbed the woman at least 14 more times. She testified in 1971, "And I took one of the knives, and Patricia [Krenwinkel] had one – a knife – and we started stabbing and cutting up the lady."

Motive

Manson, who denied responsibility, never explained a motive for the murders. Prosecutor Vincent Bugliosi suggested Manson was attempting to start a racial civil war. The racial nature of the motive for the murders Van Houten was convicted of was later adduced by a judge, increasing the gravity of her offense.

Trial
Manson was accused of orchestrating both attacks, but the only defendants at the trial whose murder charges were for actually inflicting injuries on the LaBiancas were Van Houten and Krenwinkel. Unlike the others, Van Houten was not accused of the murders of Tate and her friends.

Manson opposed his three female co-defendants running a defense that he had asked them to commit killings. Van Houten did not appear to take the court seriously (later claiming to have been supplied with LSD during the trial) and giggled during testimony about the victims. She testified to committing the murders she was charged with and denied that Manson had been involved. An often-cited example of how he seemed to exert control over Van Houten and the others was when Manson carved an X on his forehead and she and the other two women defendants copied him. In the latter stages of the trial they stopped mimicking him, Bugliosi suggested, because they realized it was making the extent of his influence over them apparent.

Van Houten dismissed three defense lawyers in succession for claiming her actions were attributable to Manson's control over her. When her lawyer was asking an expert witness about the effect of LSD on judgment, Van Houten shouted that, "This is all such a big lie, I was influenced by the war in Vietnam and TV."

On March 29, 1971, she was convicted of murder along with the other defendants. During the sentencing phase of the trial, in an apparent attempt to exonerate Manson, Van Houten testified that she had committed a killing in which she was not, in fact, involved. She told a psychiatrist of beating her adopted sister, leading him to characterize her as "a spoiled little princess" and a "psychologically loaded gun", and was adamant that Manson had no influence over her thought processes or behavior. Van Houten also told the psychiatrist that she would have gone to jail for manslaughter or assault with a deadly weapon without ever meeting Manson. When her lawyer, attempting to show she felt remorse, asked if she felt sorrow or shame for the death of Rosemary LaBianca, Van Houten replied "sorry is only a five-letter word" and "you can't undo something that is done." In cross-examination, Van Houten aggressively implicated herself in inflicting wounds while the victim was living, and severely wounding the victim, severing her spine, which might have been fatal by itself. She vehemently denied acting on instructions from Manson, and said a court-appointed attorney who "had a lot of different ideas on how to get me off" had told her to claim Manson ordered the killings.

Van Houten was sentenced to be executed; she was the youngest woman ever condemned to death in California. No death row for female prisoners existed, and a special unit was built. The death sentences were automatically commuted to life in prison after the California Supreme Court's People v. Anderson decision resulted in the invalidation of all death sentences imposed in California prior to 1972. With a first degree murder conviction she was eligible for parole once she had served seven years. In order to be released after seven years, she would have had to have been granted parole at her first parole hearing. (The governor would not have been able to rescind that parole, since California governors did not gain that power until Proposition 89 was passed by the voters on November 8, 1988.) In his bestselling book Helter Skelter, prosecutor Vincent Bugliosi said that "his guess" was that all three women would be released after 15–20 years.

Re-trial

Van Houten was granted a retrial in 1977 due to the failure to declare a mistrial when her lawyer died. Her defense argued that Van Houten's capacity for rational thought had been diminished due to LSD use and Manson's influence. The jury could not agree on a verdict. According to what the jury foreman later told reporters, they thought it was difficult on the basis of the evidence to determine whether Van Houten's judgment had been unimpaired enough for a verdict of first degree murder rather than manslaughter.

It was reported in the news media that because of time already served, Van Houten could go free that year if she was convicted of manslaughter. By law, prosecutors are not allowed to mention the possibility of the defendant being released on parole when arguing for a murder rather than manslaughter conviction because it is considered highly prejudicial to the defendant.

Second re-trial
The prosecution in 1970–71 had emphasized that the motive had nothing to do with robbery and the killers ignored valuable pieces of property. At Van Houten's second re-trial, the prosecution, who were now being aided by a specialist in diminished responsibility, altered the charges by using the theft of food, clothing and a small sum of money taken from the house to add a charge of robbery, whereby the felony murder rule tended to undermine a defense of reduced capacity. She was on bond for six months before being found guilty of first-degree murder. Van Houten was given a life sentence that entailed eligibility for parole, for which the prosecutor said she would one day be suitable.

Post-trial events
After the first trial, Van Houten and her female co-conspirators Susan Atkins and Patricia Krenwinkel were housed in a special housing unit built at the California Institution for Women. They were initially kept separate from the prison population, because they were viewed as a threat to the other inmates.

In the early 1970s, Van Houten, Atkins and Krenwinkel worked with a social worker, Karlene Faith, who sought to help them re-establish their identities separate from the Manson Family. Faith later wrote a book about her work with the women, The Long Prison Journey of Leslie Van Houten. In the book, Faith tells how two of the women believed that they would "grow wings and become fairies" after the expected race war had occurred. The women told Faith that they obtained this belief from Manson. Faith viewed all three of the Manson women as victims, and lobbied for their early release from prison. Faith's work with the Manson women was later portrayed in the feature film, Charlie Says.

Van Houten was also befriended by film director John Waters. He also campaigned for her early release from prison.

In 1975, the Manson women were moved to the general population at the California Institution for Women.

Parole requests
Under California law, some life sentences are eligible for parole, and a parole board rejection of an application does not preclude a different decision in the future. Susan Atkins and Patricia Krenwinkel (who were originally convicted along with Van Houten and Manson at the main trial) had both been found guilty of the most notorious crime, the murder of five people at 10050 Cielo Drive. In addition, Krenwinkel was also convicted of the murders of Leno and Rosemary LaBianca, while Atkins was also convicted of murdering Gary Hinman.

Only one other member of the Manson Family has been convicted of murder and later released: Steve "Clem" Grogan. Grogan, convicted and given a death sentence by the jury for the torture-murder of Donald Shea with Manson, was freed in 1985. Bruce M. Davis, also an accomplice of Manson in the killing of Shea, and with a second conviction for the Gary Hinman killing, was given a parole board recommendation for release in 2010 although very few inmates with even a single conviction on a charge of murder had been able to obtain parole in California before 2011. In each case, the sitting governor ordered a review or reversed the decision. "Tex" Watson was denied parole for the 15th time on October 27, 2016.

After receiving her 13th rejection, in which the hearing concluded she posed "an unreasonable risk of danger to society", Van Houten took legal action. Judge Bob Krug ordered the board to re-hear the application because their reasoning turned solely on the unalterable gravity of her offense and effectively gave her life without parole, "a sentence unauthorized by law". The judgment was overturned by a higher court, which said although parole hearings must consider evidence for an inmate being rehabilitated, a hearing had discretion to deny parole based solely on a review of the circumstances of the crime, if "some evidence" supported their decision.

In 2013, Van Houten was denied parole for the 20th time at a hearing. In announcing a decision to deny parole, the commissioner of the hearing board said that she had failed to explain how someone of her good background and intelligence could have committed such "cruel and atrocious" murders.

On April 14, 2016, a two-person panel of the California Parole Board recommended granting Van Houten's parole request, but California Governor Jerry Brown vetoed the release on the grounds that: "Both her role in these extraordinarily brutal crimes and her inability to explain her willing participation in such horrific violence cannot be overlooked and lead me to believe she remains an unacceptable risk to society if released."

On September 29, 2016, Los Angeles County Superior Court Judge William C. Ryan issued an 18-page ruling upholding the governor's reversal earlier in the year of a parole board's decision to release Van Houten. Ryan wrote that there was "some evidence" that Van Houten presents an unreasonable threat to society. On December 21, the California Supreme Court denied Van Houten's petition to hear the case.

Van Houten has long since renounced Manson, who died in prison in November 2017. She has expressed remorse for her crimes, and at her 2013 parole hearing, her attorney argued that her value system was completely different from what it was in 1972. She expressed that she "takes offense to the fact that Manson doesn't own up" to his role in the murders. She told Vincent Bugliosi, the man who sent her to prison, "I take responsibility for my part, and part of my responsibility was helping to create him." She has written several short stories, once edited the prison newspaper and did some secretarial work at the prison.

Van Houten was again recommended for parole at her 21st parole hearing on September 6, 2017. The two-member panel found that Van Houten had radically changed her life in the more than 40 years she had been incarcerated. Governor Jerry Brown again denied her parole on January 19, 2018. Her legal team stated they would fight the decision. On June 29, 2018, Van Houten's parole was once again vetoed. The judge was again William C. Ryan, who said: "Unless the inmate can demonstrate that there is no evidence to support the governor's conclusion that the inmate is a current danger to public safety, the petition fails to state a  case for relief and may be summarily denied."

On January 30, 2019, during her 22nd parole hearing, Van Houten was recommended for parole for the third time. But on June 4, 2019, Governor Gavin Newsom overruled the parole board's recommendation, claiming the then 69-year-old Van Houten was still a "danger to society" and that she had "potential for future violence". She appealed the governor's decision, but on September 21, 2019, the appeals court panel ruled 2–1 in the governor's favor.

Van Houten was recommended for parole for the fourth time at a 23rd parole hearing on July 23, 2020, and a 120-day legal review period began. On November 28, Governor Newsom again rejected the board's recommendation and vetoed Van Houten's parole. Among his reasons for denial, Newsom stated the then 71-year-old Van Houten "currently poses an unreasonable danger to society if released from prison".
Again, her lawyer, Rich Pfeiffer, said they would appeal the governor's latest decision.

On November 9, 2021, Van Houten was recommended for parole by a parole board. On March 29, 2022, Governor Newsom overruled the parole board's recommendation.

Her request for review was rejected by the California Supreme Court on February 9, 2022.

On May 30, 2023, a California Court of Appeal in Los Angeles set aside Governor Newsom's denial of Van Houten's parole, thus making her the first Manson family member to have a Court rule in her favor for a parole recommendation. On July 7, 2023, Governor Newsom announced that he would not file an appeal with the California Supreme Court to block her parole, paving the way for her release. Van Houten was released on parole on July 11, 2023. To date, Krenwinkel and Watson remain imprisoned.

In the media
Van Houten's parole hearings have appeared on Court TV and attracted nationwide media attention. They have featured comments from former prosecutors, relatives of her victims, and relatives of the victims of other killers. John Waters advocated for Van Houten's parole.

Van Houten told her story on the podcast Ear Hustle in the 2021 episode 'Home for Me Really is a Memory.'

Dramatic portrayals
Van Houten was first portrayed by actress Cathey Paine in the 1976 made-for-TV film Helter Skelter. San Francisco-based actress Connie Champagne portrayed Van Houten in Dude Theater's long-running 1989 stage play The Charlie Manson Story, first at Climate Theater and then Theatre Artaud, a black comedy directed by Christopher Brophy. The production was the first to de-glamorourize the Manson-myth and to question Manson's belief in the so-called "Helter Skelter".
The 2009 film Leslie, My Name Is Evil (released in some countries under the titles Manson Girl and Manson, My Name Is Evil) is partially based on Van Houten's early life and stars actress Kristen Hager as Van Houten. In Helter Skelter (2004 remake of the 1976 film) Van Houten was portrayed by actress Catherine Wadkins. A year earlier, in 2003, Amy Yates portrayed Leslie Van Houten in the film The Manson Family. In the 2015 NBC fictional series Aquarius, which centers on the Los Angeles Police Department and the Manson murders, Emma Dumont portrays a character named "Emma", who is loosely based on Van Houten. Tania Raymonde portrayed Van Houten in Susanna Lo's 2016 film Manson Girls. Later in 2016, Greer Grammer portrayed Van Houten in Leslie Libman's film Manson's Lost Girls, which starred MacKenzie Mauzy as Kasabian. In 2018 she was portrayed by Gabrielle Klobucar in the made-for-TV documentary Inside the Manson Cult: The Lost Tapes. Also in 2018, English actress Hannah Murray played Van Houten in the feature movie Charlie Says. In 2019, Van Houten was played by Victoria Pedretti in Quentin Tarantino's film Once Upon a Time in Hollywood.

See also
 Ronald W. Hughes, her first attorney

References

External links

1949 births
20th-century American criminals
American female murderers
American people convicted of murder
American people of Dutch descent
American prisoners sentenced to death
Criminals from Los Angeles
Living people
Manson Family
People convicted of murder by California
People from Altadena, California
Prisoners sentenced to death by California
Women sentenced to death
People paroled from life sentence

Leslie Van Houten


Quo vadis? (polj. Quo vadis. Powieść z czasów Nerona) je povijesni roman poljskog književnika Henryka Sienkiewicza koji tematizira progone kršćana u Rimu pod Neronovom vladavinom kroz ljubavnu priču kršćanke Livije i patricija Marka, pisan pod utjecajem modernističke estetike i neoromantističkih strujanja.  Jedno je od najznačajnijih djela poljske književnosti. Objavljivan je u nastavcima u listovima Gazeta Polska, Czas i Dziennik Poznański u razdoblju između ožujka 1895. i veljače 1896. Iako je i u vrijeme nastajanja romana bio poznat i priznat pisac, već preveden na nekoliko europskih jezika, Sienkiewicz je romanom potvrdio status jednog od najpopularnijih europskih pisaca krajem 19. stoljeća. Uspjeh romana, ali i drugih djela (Križara, Trilogije) priskrbio mu je 1905. Nobelovu nagradu za književnost.

Izvori

Poljska književnost
Povijesni roman
Rano kršćanstvo
Kršćanska književnost

Quo Vadis (roman)


All Cars Srl war ein italienischer Hersteller von Automobilen.

Unternehmensgeschichte
Das Unternehmen aus Pianoro übernahm 1978 Autozodiaco. 1985 endete die Produktion.

Fahrzeuge

Buggys
Die Produktion von Buggys, wie sie Autozodiaco produziert hatte, lief zunächst weiter. Dazu wurden Fahrgestelle vom VW Käfer verwendet. Ein Modell war der Damaca, entworfen von Tom Tjaarda.

Kleinstwagen
Die Kleinstwagen-Modelle Charly und Snuggy entsprachen dem Autozodiaco Charly. Für den Antrieb sorgte ein Einbaumotor von Moto Morini mit 50 cm³ Hubraum. Die offene Version des Modells war der Snuggy Tobrouk. Spätere Modelle hatten Motoren von Motobécane mit wahlweise 50 cm³ oder 250 cm³ Hubraum. Die Fahrzeuge wurden auch in Deutschland angeboten.

Literatur

 George Nick Georgano: The Beaulieu Encyclopedia of the Automobile, Volume 1 A–F. Fitzroy Dearborn Publishers, Chicago 2001, ISBN 1-57958-293-1 (englisch)

Weblinks

Einzelnachweise

Ehemaliger Pkw-Hersteller (Italien)
Ehemaliges Unternehmen (Emilia-Romagna)
Pianoro
Gegründet 1978
Aufgelöst 1985

All Cars


SiCOtex هو لاعب جديد في حقل HPC، المعلن عام 2006 ،وأول الأنظمة المتوافرة في حزيران لهذا العام.

الأنظمة غير اعتيادية في عدد من المظاهر:
أولاً كما هي في أنظمة آي بي إم IBM بلوحين فإن Sicorter قد اختيرت للمعالجات مع تواتر ساعات منخفضة من أجل خفض استهلاك الطاقة.
ووفقاً للمعلومات الموثقة فإن هذا الهدف قد تم إحرازه بحيث يستعمل SC648 فقط 2 كيلو واط، وSC5832 فقط 18 كيلو واط. وهي حتى الآن أكثر أنظمة HPC الفعالة بالنسبة للطاقة المسوقة هذه الأيام، الجانب السلبي هو بالطبع أن ذروة الإنتاج النظري للمعالج هي أيضاً منخفضة بمعايير اليوم: 1GF10p/s.
-المعالجات هي من عائلة MIPS والتي اختفت من مشهد HPC مع أنظمة SGI's الأساسية.
الآن أعيد تقديم شكل MIPS64 بنموذج SC.
إن تواتر الساعة المنخفض ليس سيئاً بالكامل. هذا الربط الخاطئ بين سرعة الذاكرة وسرعة المعالج هو أصغر بكثير منه في معظم الأنظمة الأخرى والذي قد يؤدي إلى كفاءة أعلى نسبياً للشيفرات والتي تتحمل نسبة معتدلة من خطأ الإصابة.
علاوة على ذلك فإن جامعات MIPS المستخدمة لتكون ذات فعالية عالية جداً تؤدي بفعالية إلى كفاءة عالية نسبياً.
-تبنى أنظمة SC من عقد سداسية المعالج بحيث تكون جميع أدوات العقد متلاحمة على رقاقة واحدة. وهذا ما يجعل تغليف الأنظمة مطبقاً جداً تحتوي العقدة أيضاً على توافق شائع مع L2Cache من أجل المعالجات الستة، محرك DMA، متحكمين اثنين بالذواكر، مفتاح لنسيج شبكة العمل ومتحكم سريع بـ PCT.
إن شبكة الاتصالات هي لوغاريتيمة ولكن على العكس من الشبكات الموظفة الأخرى. هي ما يعرف بمخطط Kautz والذي يضم صغيرة مع ارتباطية عالية. يصرح بأن عرض الحزمة بين النقطة والأخرى هو عالي: 2GB/s، في حين يكون الكمون منخفضاً جداً 1us.
بسبب تقييدات الشبكة فإننا نتهي بعدد غير اعتيادي عادة من المعالجات.
-في SC648 ترتبط 108 عقد بشبكة Kautz مع = 4 في حين في SC5832 ترتبط 972 عقدة مع شبكة ذات قطر = 6.
بسب استخدام معالجات MIPs فإن جامعات MIPs تستخدم في Fortran وC/Ctt حيث تتوافر ملكية مكتبة MPI.
يعتمد نظام المعالجة على توزع Linux Gentoo مع بعض الامتداد بواسطة Sicortex.
إن نظام الملفات المقدم هو Luster كما تم من قبل عدد متنامي من البائعين (Cray, Bull، الإحصاء السائل، والعديد من العناقيد لتسمية بعضها).
في هذه اللحظة لم يعرف حتى الآن أية نتائج أداء مستقل على أنها أول أنظمة B باستثناء المتوافرة في حزيران هذا العام.
-
-وهذا المعالج يستخدم بنية SIMD :
إن SiCOtex هو لاعب جديد في حقل HPC، هذا النظام المعلن عام 2006 وأول الأنظمة المتوافرة في حزيران لهذا العام.

الأنظمة غير اعتيادية في عدد من المظاهر:
أولاً كما هي في أنظمة IBM بلوحين فإن Sicorter قد اختيرت لمعالجات مع تواتر ساعة منخفض من أجل خفض استهلاك الطاقة.
-ووفقاً للمعلومات الموثقة فإن هذا الهدف قد تم إحرازه بحيث يستعمل SC648 فقط 2 كيلو واط، وSC5832 فقط 18 كيلو واط. وهي حتى الآن أكثر أنظمة HPC الفعالة طاقياً المسوقة هذه الأيام الجانب السلبي هو بالطبع أن ذروة الإنتاج النظري للمعالج هي أيضاً منخفضة بمعايير اليوم: 1GF10p/s.
المعالجات هي من عائلة MIPS والتي اختفت من مشهد HPC مع أنظمة SGI's الأساسية.
الآن أعيد تقديم شكل MIPS64 بنموذج SC.
-إن تواتر الساعة المنخفض ليس سيئاً بالكامل. هذا الربط الخاطئ بين سرعة الذاكرة وسرعة المعالج هو أصغر بكثير منه في معظم الأنظمة الأخرى والذي قد يؤدي إلى كفاءة أعلى نسبياً للشيفرات والتي تتحمل نسبة معتدلة من خطأ الإصابة.
علاوة على ذلك فإن جامعات MIPS المستخدمة لتكون ذات فعالية عالية جداً تؤدي بفعالية إلى كفاءة عالية نسبياً.
تبنى أنظمة SC من عقد سداسية المعالج بحيث تكون جميع أدوات العقد متلاحمة على رقاقة واحدة. وهذا ما يجعل تغليف الأنظمة مطبقاً جداً تحتوي العقدة أيضاً على توافق شائع مع L2Cache من أجل المعالجات الستة، محرك DMA، متحكمين اثنين بالذواكر، مفتاح لنسيج شبكة العمل ومتحكم سريع بـ PCT.
-إن شبكة الاتصالات هي لوغاريتيمة ولكن على العكس من الشبكات الموظفة الأخرى. هي ما يعرف بمخطط Kautz والذي يضم صغيرة مع ارتباطية عالية. يصرح بأن عرض الحزمة بين النقطة والأخرى هو عالي: 2GB/s، في حين يكون الكمون منخفضاً جداً 1us.
بسبب تقييدات الشبكة فإننا نتهي بعدد غير اعتيادي عادة من المعالجات.
في SC648 ترتبط 108 عقد بشبكة Kautz مع = 4 في حين في SC5832 ترتبط 972 عقدة مع شبكة ذات قطر = 6.
-بسب استخدام معالجات MIPs فإن جامعات MIPs تستخدم في Fortran وC/Ctt حيث تتوافر ملكية مكتبة MPI.
يعتمد نظام المعالجة على توزع جنتو لينكس Linux Gentoo مع بعض الامتداد بواسطة Sicortex.
إن نظام الملفات المقدم هو Luster كما تم من قبل عدد متنامي من البائعين (Cray, Bull، الإحصاء السائل، والعديد من العناقيد لتسمية بعضها).
في هذه اللحظة لم يعرف حتى الآن أية نتائج أداء مستقل على أنها أول أنظمة B باستثناء المتوافرة في حزيران هذا العام.

المراجع

مراجع

حواسيب فائقة
حوسبة متوازية
مجموعة تعليمات ميبس

إس آي كورتكس SC


Langerhans adacıkları, Pankreasta bulunurlar ve farklı hücre çeşitlerinden oluşurlar. 1869'da Alman patolojik anatomist Paul Langerhans tarafından keşfedilen, pankreasın endokrin (hormon üreten) hücrelerini içeren bölgeleridir. Bu hücrelerin bir kısmı, kandaki şeker miktarının denetiminden sorumlu olan insülin ve glukagon adlı hormonları salgılar. Bu hücrelerde insülinin yapılamaması şeker hastalığına neden olur. Alfa hücreleri glukagonu, beta hücreleri ise insülini salgılar.

Kaynakça

Langerhans adacıkları


Sankt Petri Passage er en passage og et omkringliggende bygningskompleks, der forbinder Nørregade med Larslejsstræde i Indre By i København. Det nationalromantiske kompleks blev bygget for telefonselskabet KTAS (nu TDC) i 1901'erne og er også kendt som Telefonhuset. Det nye navn refererer til naboen Sankt Petri Kirke. De nuværende lejere omfatter KVUC (Københavns Voksenuddannelsescenter) og flere danske og internationale virksomheder.

Historie

KTAS havde til at begynde med til huse i komplekset omkring Jorcks Passage. Selskabet overtog grunden i Nørregade i 1899, og arkitekten Fritz Koch blev valgt til at tegne et nyt hovedkvarter der. Opførelsen begyndte i 1900 men skred langsomt fremad på grund af økonomiske problemer. Efter Kochs død i 1906 overtog Jens Ingwersen opførelsen af komplekset, der stod færdig i 1909. Det blev senere udvidet mellem 1917 og 1938 med inddragelse af eksisterende ejendomme i Nørregade 27 og 29 og med nye bygninger tegnet af Ingwersen på Larslejsstræde 4 og 6 og på Nørre Voldgade 38 på den anden side af blokken. Komplekset omfattede både selskabets hovedkvarter, værksteder og den primære telefoncentral.

KTAS Pensionskasse, der ejede komplekset, solgte det til Carlyle Group i 2007 forud for TDC's flytning til et nyt hovedkvarter ved Teglholmen i 2009. Bygningskomplekset gennemgik efterfølgende en omfattende renovering og blev omdøbt til Sankt Petri Passage som en reference til naboen Sankt Petri Kirke. Sankt Petri Passage blev solgt til Industriens Pension i januar 2015.

Arkitektur

Komplekset omfatter 14 bygninger med et samlet gulvareal på ca. 45.000 m². Det er opført i røde mursten på en høj granitsokkel i nationalromantisk med mange dekorative detaljer. I den indre gård er der omkring 40 portrætrelieffer.

Nørregade 27 og 29 er begge fredede. Nr. 27 er en bygning i fem fag fra 1839. Nr. 29 i fem fag er fra omkring 1810.

Mellem bygninger danner en række gårde en passage mellem Nørregade og Larslejsstræde. Komplekset omfatter også et lille grønt område, Telefonistindehaven, der blev renoveret af Niels Junggreen Have i 1996.

Lejere
Uddannelsesinstitutionen Københavns VUC har lokaler her og i Københavns Belysningsvæsens tidligere bygning i Gothersgade. Andre lejere tæller Google Denmark, Redbull Denmark, Karnov, advokatfirmaet Bruun & Hjejle, reklamebureauet Mensch og mediebureauet IPG Mediabrands.

Noter

Eksterne henvisninger

 Officiel hjemmeside

Gader i Indre By (København)
Bygninger, konstruktioner og anlæg i Københavns Kommune

Sankt Petri Passage


Burry Holms ist eine kleine landnahe Gezeiteninsel im Bristolkanal an der Westseite der Gower-Halbinsel in Südwales.

Die in Ost-West-Richtung etwa 400 m lange und durchschnittlich 200 m breite Insel liegt am Nordende des 4 km langen Sandstrandes der Rhossili Bay und westlich der Broughton und der kleineren Blue Pool Bay. Der Name hat kein bekanntes walisisches Äquivalent (walisisch "Ynys Lanwol" bedeutet "Gezeiteninsel").

Vor 9.000 Jahren lag Burry Holms etwa 19,0 km vom Meer entfernt und wurde von mesolithischen Jägern bewohnt. Feuersteinwerkzeuge lieferten 1919 den Beleg dafür. Seitdem wurden auch verkohlte Haselnussschalen, Holzkohle und Werkzeuge aus Holz und Knochen gefunden. Die Ausgrabung von 1998 ergab, dass Burry Holms als saisonaler Wohnplatz genutzt wurde. In der Eisenzeit wurde auf der, eine Höhe von 30 Metern erreichenden Insel, ein 20.000 m² großes  Promontory Fort errichtet. Im Mittelalter stand ein Kloster auf Burry Holms.

Auf Burry Holms wachsen im Sommer Gras- oder Lichtnelken. Die Insel wird auch von Muschelsammlern besucht.

Siehe auch
 Gateholm

Weblinks

 Burry Holmes auf einer Seite von Enjoy Gower
 Grabungsfunde von der Insel
 Bilder auf geograph.org.uk

Gezeiteninsel
Insel (Wales)
Insel (Europa)
Insel (Keltische See)
Archäologischer Fundplatz in Wales
Archäologischer Fundplatz in Europa
Geographie (City and County of Swansea)

Burry Holms


An Schizostachyum chinense in uska species han Liliopsida nga ginhulagway ni Alfred Barton Rendle. An Schizostachyum chinense in nahilalakip ha genus nga Schizostachyum, ngan familia nga Poaceae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Schizostachyum

ca:Leptocanna
en:Leptocanna

Schizostachyum chinense


Das Gaskraftwerk Midland () ist das leistungsstärkste Gas-und-Dampf-Kombikraftwerk der Welt. Es steht in Midland im US-Bundesstaat Michigan.

Geschichte
Ursprünglich sollte es ein Kernkraftwerk mit zwei Druckwasserreaktoren werden. Der Eigentümer Consumers Energy beantragte die dazu notwendige Genehmigung im Jahr 1968. Die Planungen verzögerten sich jedoch, so dass erst im März 1973 mit den Bauarbeiten begonnen werden konnte. Die Reaktoren sollten von Babcock & Wilcox gebaut werden. Infolge des Unfalls im Kernkraftwerk Three Mile Island am 28. März 1979 geriet das Projekt in Schwierigkeiten, wurde aber trotzdem fortgeführt. Erst im Jahr 1984 entschloss sich der Betreiber, das Projekt aufzugeben. Bis zu diesem Zeitpunkte war das Kraftwerk zu 85 % fertiggestellt und Consumers Energy hatte bereits 4 Mrd. $ investiert, wodurch das Unternehmen an den Rand der Insolvenz geraten war. Aus diesem Grunde musste der Mutterkonzern CMS Energy einspringen und übernahm die Aufsicht über das Projekt.

Im Jahr 1986 entschied CMS Energy, das unfertige Bauwerk in ein Gaskraftwerk umzuwandeln. Die Bauarbeiten dafür dauerten noch einmal 5 Jahre und verschlangen 500 Mio. $. Das Kraftwerk wurde schließlich 1991 in Betrieb genommen.

Technik
Das Kraftwerk erbringt eine elektrische Leistung von 1.560 MW und produziert damit 10 % des Strombedarfs in Michigan. Außerdem wird die Abwärme in Form von Prozessdampf genutzt: das Kraftwerk stellt pro Stunde 612 t Dampf für die chemische Industrie zur Verfügung.

Daten der Reaktorblöcke
Das Kernkraftwerk Midland hat zwei verworfene Blöcke:

Einzelnachweise

Midland
Midland
Midland
Bauwerk im Midland County (Michigan)
Midland (Michigan)
Wirtschaft (Midland County, Michigan)
Midland

Gaskraftwerk Midland


Hermann Wilke ist der Name folgender Personen:

* Hermann Wilke (Maler) (1876–1950), deutscher Maler und Grafiker
 Hermann Wilke (Politiker) (1885–1954), deutscher Politiker (SPD)

Hermann Wilke


دريا دي ماتو (Drea de Matteo ؛ ولدت في 19 يناير 1972) هي ممثلة أميركية حائزة على جائزة إيمي، معروفة بأدورها كدور أدرينانا لا سرفا على تلفاز هوم بكس أوفيس في مسلسل السوبرانوز، وكأخت جوي ترابياني جينا في مسلسل هيئة الإذاعة الوطنية جوي.

مراجع

وصلات خارجية

أشخاص على قيد الحياة
أشخاص من إيست فيلادج (مانهاتن)
أشخاص من كوينز
أمريكيون من أصل إيطالي
خريجو مدرسة تيش العليا للفنون
رومان كاثوليك أمريكيون
فائزات بجائزة الإيمي عن أداء متميز لممثلة مساعدة في مسلسل
ممثلات أفلام أمريكيات
ممثلات أمريكيات في القرن 20
ممثلات أمريكيات في القرن 21
ممثلات تلفزيون أمريكيات
ممثلات من أصل إيطالي
ممثلات من مدينة نيويورك
مواليد 1972
مواليد في كوينز

دريا دي ماتو


Robert Servatius (Köln, 31. listopada 1894. – Köln, 7. kolovoza 1983.), njemački pravnik i odvjetnik.

Za vrijeme Prvog svjetskog rata služio je kao časnik u topništvu. Tijekom Drugog svjetskog rata vratio se u vojnu službu i promaknut je u čin majora. Nikada nije bio član NSDAP.

Na Nürnberškom procesu protiv najvećih ratnih zločinaca preuzeo je obranu Fritza Sauckela, kao i Karla Brandta na Nürnberškom procesu protiv nacističkih liječnika.

U povijesti je ostao poznat kao odvjetnik Adolfa Eichmanna na njegovom suđenju u Jeruzalemu 1961. godine.

Njemački pravnici

Robert Servatius


Le Retable composé de neuf panneaux est un tableau du peintre napolitain Stefano Sparano réalisé vers 1508-1509 et conservé au Musée de Picardie à Amiens.

Historique

Ce retable entra dans les collections du musée de Picardie, en 1911, par un don du peintre Jules Boquet. On pensait à l'époque qu'il s'agissait d'une œuvre d'un peintre anonyme de l'école flamande. Il a été établi depuis qu'il est l'œuvre du peintre napolitain Stefano Sparano, actif dans la première moitié du  dans le royaume de Naples. On ne connaît pas le lieu pour lequel cette œuvre était destinée. Il était en pièces détachées lors de son arrivée au musée. La Société des antiquaires de Picardie a fait fabriquer le cadre monumental dans lequel les panneaux du retable sont désormais conservés.

Caractéristiques

L'utilisation du fond d'or et les postures frontales des personnages représentés montrent l'ancrage de l'artiste dans la tradition médiévale. L'utilisation probable de la peinture à l'huile et certains détails comme le trône de la Vierge et les éléments d'architecture de l'Annonciation montrent l'influence du style de la Renaissance.

Description
Les scènes de ce retable s'étagent sur trois registres, composés chacun de trois panneaux. Le panneau central représente la Vierge à l'Enfant assise sur un trône, l'Enfant Jésus bénissant. Le panneau de gauche représente  saint Pierre tenant les clefs du Paradis ; le panneau de droite représente  saint Paul portant le Livre et l'épée instrument de sa décapitation. Au dessus, est représentée une Déploration du Christ et de chaque côté les scènes d'une Annonciation d'encadrement. Dans la partie inférieure, sur la prédelle, sur les trois panneaux sont représentés les apôtres. Au centre du panneau central, sur la porte du tabernacle, est représenté le Christ ressuscité tenant la Croix. À chacune des extrémités du registre inférieur, on reconnaît saint Antoine de Padoue, d'un côté et saint François d'Assise de l'autre ce qui semble accréditer l'idée que le retable a été réalisé pour une église de l'ordre franciscain.

Notes et références

Notes

Références

Bibliographie

Articles connexes

 École napolitaine de peinture
 Musée de Picardie
 Peinture religieuse

Liens externes

 Musée de Picardie : Sparano
 Les Amis du musée d'Abbeville

Retable
Peinture religieuse

Retable composé de neuf panneaux


ශ්‍රී ලංකාවේ 13වන පාර්ලිමේන්තුව යනු 2004 අප්‍රේල් 2 දින පැවැති 2004 පාර්ලිමේන්තු මැතිවරණයේ ප්‍රතිඵල අනුව තීරණය වුනු සාමාජීකත්වයක් හා සමගින් පැවැති ශ්‍රී ලංකාවේ පාර්ලිමේන්තුවෙහි රැස්වීමකි. පාර්ලිමේන්තුව පළමුවරට රැස්වූයේ  22 අප්‍රේල් 2004 දිනදී වන අතර විසුරවා හරින ලද්දේ 9 පෙබරවාරි  2010 දිනදීය.

මැතිවරණය

13වන පාර්ලිමේන්තු මැතිවරණය 2004 අප්‍රේල් 2 දින පැවැත්විණි. අළුතින් පිහිටුවාගැනුණු විපක්ෂ සන්ධානයක් වූ  එක්සත් ජනතා නිදහස් සන්ධානය (එජනිස), ආසන 225 අතුරින් 105 දිනාගනිමින් පාර්ලිමේන්තුවේ විශාලතම කණ්ඩායම බවට පත් විය. . එවකට බලයෙහි සිටි  එක්සත් ජාතික පෙරමුණ (එජාපෙ) ආසන 82 දිනා ගත්තේය. සුළුතර  දෙමළ පක්ෂයක් වූ  දෙමළ ජාතික සන්ධානය (දෙජාසං) විසින් ආසන 22 දිනා ගත්තේය. කුඩා පක්ෂ විසින් ඉතිරි ආසන  16 දිනා ගන්නා ලදි.

ප්‍රතිඵල

නව පාර්ලිමේන්තුව දිවුරුම් දුන්නේ 2004 අප්‍රේල් 22 දිනදීය. පාර්ලිමේන්තුව තුල අන්දෝලනාත්මක ඡන්ද වට තුනකින් අනතුරුව,  විපක්ෂයේ අපේක්ෂක, වි. ජ. මු. ලොකුබණ්ඩාර, කථානායක ලෙසින් තේරී පත්විය. . 2004 මැයි 18 දින යළි රැස්වූ පාර්ලිමේන්තුව  ගීතාංජන ගුණවර්ධන නියෝජ්‍ය කථානායක ලෙස සහ එම් සචිත්තානන්දන් නියෝජ්‍ය කාරක සභා සභාපති ලෙසින් නිතරගයෙන් තෝරා පත් කර ගත්තේය.

රජය

ඊලාම් ජනතා ප්‍රජාතන්ත්‍රවාදී පක්ෂයේ එකම පාම ගේ සහය සහිතව සුළුතර රජයක් පිහිටුවීමට එජනිස සමත් විය.

2004 අප්‍රේල් 6 දින, ජනාධිපති චන්ද්‍රිකා කුමාරතුංග විසින් නව  අග්‍රාමාත්‍ය ලෙසින් එජනිස නායක මහින්ද  රාජපක්ෂ පත් කෙරිණි. අමාත්‍යවරුන් 30 දෙනෙකුගෙන්ද නියෝජ්‍ය අමාත්‍යවරුන් 31 දෙනෙකුගෙන්ද සමන්විතවූ  රජයේ ඉතිරි සාමාජිකයින් දිවුරුම් දුන්නේ 2004 අප්‍රේල් 10 දිනදීය. ආරක්ෂක, මහජන ආරක්ෂක, නීතිය හා සාමය, මහා මාර්ග, අධ්‍යාපන සහ බුද්ධ ශාසන යන වැදගත් අමාත්‍යාංශයන්හී පාලනය  ජනාධිපති කුමාරතුංග විසින් ඇය යටතෙහි තබා ගන්නා ලදි.

මෙයින් අනතුරුව ඇතිවූ විපක්ෂයෙහි සිට පිල්මාරුකිරීම් හා ප්‍රති-පිල්මාරුකිරීම්  විශාල සංඛ්‍යාවක ප්‍රතිඵලයක් ලෙසින් රජයේ මන්ත්‍රීවරුන් සංඛ්‍යාව 129 දක්වා ඉහළ ගිය අතර ඔවුන්ගෙන් බොහෝ දෙනෙකුට අමාත්‍ය තනතුරු ප්‍රදානය කෙරිණි. මෙම හේතුව නිසා සය වසරක් පුරා පැවැති ස්ථායි රජයක් පිහිටුවීමට එජනිස අවකාශ ලැබීය.

ජනාධිපති කුමාරතුංගගේ දෙවන ධූර කාලය අවසන් වූ පසුව, 2005 ජනාධිපතිවරණයෙහිදී අග්‍රාමාත්‍යය මහින්ද රාජපක්ෂ විසින් එක්සත් ජාතික පක්ෂයෙහි නායක හා හිටපු අග්‍රාමාත්‍යය රනිල් වික්‍රමසිංහ පැරදවීය. අග්‍රාමාත්‍යය වශයෙන් ඔහුගේ අනුප්‍රාප්තිකයා වූයේ  රත්නසිරි වික්‍රමනායක මහතාය.

2007 ජනවාරි වන විට රජයේ ප්‍රමාණය  104 (52 අමාත්‍යවරුන් + 33 කැබිනට්-නොවන අමාත්‍යවරුන් + 19 නියෝජ්‍ය අමාත්‍යවරුන්) දක්වා වර්ධනය වී තිබිණ. .  එජනිස මන්ත්‍රීවරුන්ගෙන් අතලොස්සක් පමණ අමාත්‍ය තනතුරු නොලදහ. අමාත්‍යවරුන්ගේ අධික සංඛයාව නිසාවෙන් රජය "අලි කැබිනෙට්ටුව " යන නම්පට ලද්දේය.   ශ්‍රී ලංකාවේ ඉතිහාසයෙහි විශාලතම රජය එය වූ අතර අනුපාතික වශයෙන් ලෝකයේ විශාලතම එකක්ද විය. 13වන පාර්ලිමේන්තුව අවසන් වන විට අමාත්‍යවරුන් සංඛ්‍යාව තව දුරටත් වැඩිවී  109 දක්වා ඉහළ ගොස් තිබිණ.

පක්ෂය/සන්ධාන අනුබැඳිය වෙනස් කිරීම්
පක්ෂය හැරයාම් හා පක්ෂය යළි-හැරයාම් රැසක් 13වන පාර්ලිමේන්තුව තුල සිදු විය:
18 මැයි 2004: ශ්‍රී ලංකා මුස්ලිම් කොංග්‍රස (ශ්‍රීලංමුකො) මන්ත්‍රීවරයෙක් (හුසේන් අහමඩ් බයිලා) එජනිස ට එක් විය.
9 අගෝස්තු 2004: ශ්‍රීලංමුකො මන්ත්‍රීවරුන් දෙදෙනෙක් (එම්. එන්. අබිදුල් මජීඩ් හා  රිෂාඩ් බඩියුඩීන්) එජනිසට එක් වූහ.
3 සැප්තැම්බර් 2004: ලංකා කම්කරු කොංග්‍රසය (මන්ත්‍රීවරුන් 8 දෙනෙක්) එජනිස හා එක්වීමෙන් එයට පාර්ලිමේන්තුවෙහි බහුතරය ලබා දෙයි.
16 ජූනි 2005: ජනතා විමුක්ති පෙරමුණ (ජවිපෙ) (මන්ත්‍රීවරුන් 39 දෙනෙක්) එජනිස වෙතින් ඉවත් වෙති.
14 දෙසැම්බර් 2005: එක් ලංකකො මන්ත්‍රීවරයෙක් (වඩිවෙල් සුරේෂ්) එජනිස හා එක් වෙයි.
25 ජනවාරි 2006: එක්සත් ජාතික පක්ෂයේ මන්ත්‍රීවරුන් දෙදෙනෙක් (කෙහෙලිය රඹුක්වැල්ල, මහින්ද සමරසිංහ) එජනිස හා එක් වෙති.
28 ජනවාරි 2007: එජාප මන්ත්‍රීවරුන් 18 දෙනෙක් (ලක්ෂ්මන් යාපා අබේවර්ධන, රෝහිත බෝගොල්ලාගම, පී. දයාරත්න, ආර්. එම්. ධර්මදාස බණ්ඩා, නවින් දිසානායක, එඩ්වඩ් ගුණසේකර, බන්දුල ගුණවර්ධන, කරු ජයසූරිය, ගාමිණි ලොකුගේ, එම්. එච්. මොහමඩ්, මිලින්ද මොරගොඩ, එම්. මොහමඩ් මුස්තාපා, හේමකුමාර නානායක්කාර, නෙයොමාල් පෙරේරා, ජී. එල්. පීරිස්, රාජිත සේනාරත්න, සී. ඒ. සූරියාරච්චි, මනෝ විජේරත්න, මහින්ද විජේසේකර) සහ ශ්‍රීලංමුකො මන්ත්‍රීවරුන් 6  දෙනෙක් එජනිස හා එක් වෙති.
30 ජනවාරි 2007: ජාතික හෙළ උරුමය (මන්ත්‍රීවරුන් අටදෙනෙක්) එජනිස හා එක් වෙති.
12 දෙසැම්බර් 2007: ශ්‍රීලංමුකො මන්ත්‍රීවරුන් සතරදෙනෙක් (හසන් අලි, කසිම් ෆයිසාල්, රවුෆ් හකීම්, බෂීර් සේගු ඩවූඩ්) එජනිස හැර යති.
28 දෙසැම්බර් 2008: ජාතික නිදහස් පෙරමුණ තැනීමට 2008 මැයි හිදී ජවිපෙ වෙතින් ඉවත්වූ මන්ත්‍රීවරුන් 12 දෙනෙක් එජනිස හා එක් වෙති.

මියයෑම් හා ඉල්ලා අස්වීම්
13වන පාර්ලිමේන්තුවෙහි මන්ත්‍රීවරුන් මියයෑමේ හා ඉල්ලා අස්වීමේ බොහෝ අවස්ථා දැක ගත හැකි විය:
18 අප්‍රේල් 2004: කිංස්ලි රාසනායගම් (දෙජාසං-මඩක) ඉල්ලා අස්වූයේ තේරී පත්වීමෙන් කෙටි කලකට පසුවය (දිවුරුම් දීමට පෙර). ඔහු වෙනුවෙන් පත් කෙරුණු පාක්කියසෙල්වම්  ආරියනේතිරන් (දෙජාසං-මඩක) දිවුරුම් දුන්නේ  2004 මැයි 18 දිනදීය.
23 අප්‍රේල් 2004: මේරි ලුසිඩා (එජනිස-ජාතික), ජනදාස පීරිස් (එජනිස-ජාතික) සහ ඊ. ඒ. ඩී. සී. වීරසේකර (එජනිස-ජාතික) ඉල්ලාඅස්වූහ. ඔවුන් වෙනුවෙන් පත්කෙරුණු මර්වින් සිල්වා (එජනිස-ජාතික), රත්නසිරි වික්‍රමනායක (එජනිස-ජාතික) සහ විජයදාස රාජපක්ෂ (එජනිස-ජාතික) දිවුරුම් දුන්නේ 2004 මැයි 18 දිනදීය.
9 මැයි 2004: කතළුවේ රතනසිය (ජාහෙඋ-කොළඹ) ඉල්ලාඅස්විය. ඔහු වෙනුවට පත්කෙරුණු අක්මීමන දයාරතන (ජාහෙඋ-කොළඹ)  දිවුරුම් දුන්නේ 2008 ජූනි 8 දිනදීය.
19 මැයි 2004: ඩබ්. පී. එස්. පුෂ්පකුමාර (එජාපෙ-ජාතික) ඉල්ලාඅස්විය. ඔහු වෙනුවට පත්කෙරුණු බසීර් සෙගු ඩාවුඩ් (එජාපෙ-ජාතික) දිවුරුම්දුන්නේ 2004 ජූලි 20 දිනදීය.
20 මැයි 2004: ඉස්මයිල් මොහමඩ් කුඩ්ඩූස් (එජාපෙ-ජාතික) ඉල්ලාඅස්විය. ඔහු වෙනුවෙන් පත්කෙරුණු එස්. නිජමුඩීන් (එජාපෙ-ජාතික) දිවුරුම්දුන්නේ 2004 ජූලි 20 දිනදීය.
24 මැයි 2004: ෆිලිප්ස් කුමාරසිංහගේ ශ්‍රී ලියනගේ (එජනිස-ජාතික) ඉල්ලාඅස්විය. ඔහු වෙනුවෙන් පත්කෙරුණු මොහමඩ් මුසාමිල් (එජනිස-ජාතික) දිවුරුම් දෙනුලැබුවේ 2004 ජූලි 20 දිනදීය.
27 මැයි 2004: සබරගමුව පළාත්සභා මැතිවරණයට තරග වදිනු වස් මහීපාල හේරත් (එජනිස-කෑගල්) ඉල්ලාඅස්විය. ඔහු වෙනුවෙන් පත්කෙරුණු  එච්. ආර්. මිත්‍රපාල (එජනිස-කෑගල්) දිවුරුම්දුන්නේ  2004 ජූලි 20 දිනදීය.
28 මැයි 2004: බස්නාහිර පළාත්සභා මැතිවරණයට තරග වදිනු වස් රෙජිනෝල්ඩ් කුරේ (එජනිස-කළුත) ඉල්ලාඅස්විය. ඔහු වෙනුවෙන් පත්කෙරුණු නිර්මල කොකලාවල (එජනිස-කළුත) දිවුරුම්දුන්නේ 2004 ජූලි 20 දිනදීය.
23 ජූනි 2004: සෙයිඩ් අලි සහීර් මවුලානා (එජාපෙ-ජාතික) ඉල්ලාඅස්විය. ඔහු වෙනුවට පත්කෙරුණු  එම්. මොහමඩ් මුස්තාපා (එජාපෙ-ජාතික) දිවුරුම් දුන්නේ 2004 ජූලි 20 දිනදීය.
8 ඔක්තොම්බර් 2004: කොලොන්නාවේ ශ්‍රී සුමංගල (ජාහෙඋ-ගම්ප) ඉල්ලාඅස්විය. ඔහු වෙනුවට පත්කෙරුණේ අලව්වේ නන්දාලෝක (ජාහෙඋ-ගම්ප) විය.
7 දෙසැම්බර් 2004: අධිකරණයට අපහාස කිරීම නිසා ශ්‍රී ලාංකික ශ්‍රේෂ්ඨාධිකරණය විසින් සිරගතකිරීමෙන් පසුව එස්. බී. දිසානායක (එජාපෙ-නුඑළි) ගේ අසුන අහිමි විය. ඔහු වෙනුවට පත්කෙරුණු රේණුකා හේරත් (එජාපෙ-නුඑළි) දිවුරුම්දුන්නේ  2006 ජනවාරි 30 දිනදීය.
12 අගෝස්තු 2005: ලක්ෂ්මන් කදිර්ගාමර් (එජනිස-ජාතික) ඝාතනය කෙරිණි. ඔහු වෙනුවෙන් පත්කෙරුණු ඩලස් අලහප්පෙරුම (එජනිස-ජාතික) දිවුරුම්දුන්නේ  2005 දෙසැම්බර් 19 දිනදීය.
19 නොවැම්බර් 2005: මහින්ද රාජපක්ෂ (එජනිස-හම්බ) ඉල්ලාඅස්වූයේ ජනාධිපතිධූරය භාර ගැනුමටය. ඔහු වෙනුවට පත්කෙරුණු නිරුපමා රාජපක්ෂ (එජනිස-හම්බ) දිවුරුම්දුන්නේ  2005 නොවැම්බර් 25 දිනදීය.
25 දෙසැම්බර් 2005: ජෝසප් පරරාජසිංහම් (දෙජාසං-ජාතික) ඝාතනය කෙරිණි. ඔහු වෙනුවෙන් පත්කෙරුණු චන්ද්‍රා නේරු චන්ද්‍රකාන්තන් දිවුරුම්දුන්නේ  2006 සැප්තැම්බර් 27 දිනදීය.
19 අප්‍රේල් 2006: සිරිපාල අමරසිංහ (ජවිපෙ-ගම්ප) ඉල්ලාඅස්විය. ඔහු වෙනුවෙන් සරත් කුමාර ගුණරත්න (එජනිස-ගම්ප) පත්කෙරුණි.
10 නොවැම්බර් 2006: නඩරාජා රවිරාජ් (දෙජාසං-යාපන) ඝාතනය කෙරිණි. ඔහු වෙනුවෙන් පත්කෙරුණු නල්ලතම්බි ශ්‍රීකාන්ත (දෙජාසං-යාපන) දිවුරුම් දුන්නේ 2006 නොවැම්බර් 30 දිනදීය.
31 ජනවාරි 2007: ඕමල්පේ සෝභිත (ජාහෙඋ-ජාතික) ඉල්ලාඅස්විය. ඔහු වෙනුවට පත්වූයේ  චම්පික රණවක (ජාහෙඋ-ජාතික) වෙයි.
13 සැප්තැම්බර් 2007: අන්වර් ඉස්මයිල් (එජනිස-ජාතික) මියගියේය. ඔහු වෙනුවෙන් පත්කෙරුණු බැසිල් රාජපක්ෂ (එජනිස-ජාතික) දිවුරුම්දුන්නේ 19 සැප්තැම්බර් 2007 දිනදීය.
14 දෙසැම්බර් 2007: එම්. කේ. ඊලවන්තන් (දෙජාසං-ජාතික) අඛන්ඩ නොපැමිණීම නිසා තනතුර අහිමි විය. ඔහු වෙනුවට පත්කෙරුණු රසීන්මොහමඩ් ඉමාම් (දෙජාසං-ජාතික) දිවුරුම් දුන්නේ  5 පෙබරවාරි 2008 දිනදීය.
1 ජනවාරි 2008: ටී. මහේෂ්වරන් (එජාපෙ-කොළඹ) ඝාතනය කෙරිණි. ඔහු වෙනුවට පත්කෙරුණු මොහමඩ් රජබ්ඩීන් (එජපෙ-කොළඹ) දිවුරුම් දුන්නේ 8 ජනවාරි 2008 දිනදීය.
8 ජනවාරි 2008: ද. මු. දසනායක (එජනිස-පුත්ත) ඝාතනය කෙරිණි. ඔහු වෙනුවට පත්කෙරුණු ප්‍රියංකර ජයරත්න (එජනිස-පුත්ත) දිවුරුම්දුන්නේ 5 පෙබරවාරි 2008 දිනදීය.
9 පෙබරවාරි 2008: ශ්‍රීපති සූරියාරච්චි (එජනිස-ගම්ප) මියගියේය. ඔහු වෙනුවට පත්කෙරුණු රෙජී රණතුංග (එජනිස-ගම්ප) දිවුරුම්දුන්නේ 21 පෙබරවාරි 2008 දිනදීය.
6 මාර්තු 2008: කේ. සිවනේසන් (දෙජාසං-යාපන) ඝාතනය කෙරිණි. ඔහු වෙනුවට පත්කෙරුණු සොලොමන් සිරිල් (දෙජාසං-යාපන) දිවුරුම්දුන්නේ 9 අප්‍රේල් 2008 දිනදීය.
16 මාර්තු 2008: අනුර බණ්ඩාරනායක (එජනිස-ගම්ප) මියගියේය. ඔහු වෙනුවට පත්කෙරුණු සරණ ගුණවර්ධන (එජනිස-ගම්ප) දිවුරුම්දුන්නේ 6 මැයි 2008 දිනදීය.
2 අප්‍රේල් 2008: හසන් අලි (ශ්‍රීලංමුකො-ජාතික), රවුෆ් හකීම් (ශ්‍රීලංමුකො-අම්පා) සහ බෂීර් සේගු ඩාවුඩ් (එජපෙ-ජාතික) ඉල්ලා අස්වූයේ නැගෙනහිර පළාත් සභා මැතිවරණයට තරග කරනු පිණිසයි. හකීම් වෙනුවට පත්කෙරුණු ඒ. එම්. එම්. නවුෂඩ් (ශ්‍රීලංමුකො-අම්පා) දිවුරුම්දුන්නේ 9 අප්‍රේල් 2008 දිනදීය. සේගු ඩාවුඩ් වෙනුවට පත්කෙරුණු රවුෆ් හකීම් (එජපෙ-ජාතික) දිවුරුම්දුන්නේ 10 ජූලි 2008 දිනදීය. අලි වෙනුවට ඔහුවම පත්කරනු ලැබූ අතර දිවුරුම්දුන්නේ 22 ජූලි 2008 දිනදීය.
6 අප්‍රේල් 2008: ජෙයරාජ් ප්‍රනාන්දුපුල්ලේ (එජනිස-ගම්ප) ඝාතනය කෙරිණි. ඔහු වෙනුවට පත්කෙරුණු ඩුලිප් විජේසේකර (එජනිස-ගම්ප) දිවුරුම්දුන්නේ 6 මැයි 2008 දිනදීය.
31 මැයි 2008: රෙජී රණතුංග (එජනිස-ගම්ප) මියගියේය. ඔහු වෙනුවට පත්කෙරුණු නීල් රූපසිංහ (එජනිස-ගම්ප) දිවුරුම්දුන්නේ 6 ජූනි 2008 දිනදීය.
30 ජූනි 2008: එච්. එම්. වසන්ත සමරසිංහ (ජවිපෙ-ජාතික) ඉල්ලාඅස්වූයේ උතුරු මැද පළාත්සභා මැතිවරණයට තරගවැදීමටයි. ඔහු වෙනුවෙන් පත්කෙරුණු විනයාගමූර්ති මුරලිදරන් (එජනිස-ජාතික) දිවුරුම්දුන්නේ 7 ඔක්තොම්බර් 2008 දිනදීය.
3 සැප්තැම්බර් 2008: අනුරුද්ධ පොල්ගම්පොල (එජනිස-කෑගල්) ඉල්ලාඅස්විය. ඔහු වෙනුවට පත්කෙරුණු ලලිත් දසනායක (එජනිස-කෑගල්) දිවුරුම්දුන්නේ  12 සැප්තැම්බර් 2008 දිනදීය.
17 මැයි 2009: ඇලික් අළුවිහාරේ (එජපෙ-මාතලේ) මියගියේය. ඔහු වෙනුවට පත්කෙරුණු නන්දිමිත්‍ර ඒකනායක (එජපෙ-මාතලේ) දිවුරුම්දුන්නේ 9 ජූනි 2009 දිනදීය.
21 මැයි 2009: කනගසබෙයි පද්මනාදන් (දෙජාසං-අම්පා) මියගියේය. ඔහු වෙනුවට පත්කෙරුණු තෝමස් තංගතුරෙයි විලියම් (දෙජාසං-අම්පා) දිවුරුම්දුන්නේ  2009 ජූනි 12 දිනදීය.
30 මැයි 2009: අමරසිරි දොඩන්ගොඩ (එජනිස-ගාල්ල) මියගියේය. ඔහු වෙනුවට පත්කෙරුණු චන්දිම වීරක්කොඩි (එජනිස-ගාල්ල) දිවුරුම්දුන්නේ 2009 ජූනි 9 දිනදීය.
25 ජූලි 2009: සරත් රණවක (එජාපෙ-කළුත) මියගියේය. ඔහු වෙනුවට පත්කෙරුණු ආනන්ද ලක්ෂ්මන් විජේමාන්න (එජාපෙ-කළුත) දිවුරුම් දුන්නේ 2009 අගෝස්තු 6 දිනදීය.
1 ජනවාරි 2010: පෙරියසාමි චන්ද්‍රසේකරන් (කජපෙ-නුඑළි) මියගියේය. ඔහු වෙනුවෙන් පත්කෙරුණු සන්තානම් අරුල්ස්වාමි (කවිපෙ-නුඑළි) දිවුරුම් දුන්නේ 2010 පෙබරවාරි 5 දිනදීය.

මන්ත්‍රීවරුන්

ආශ්‍රිත

ශ්‍රී ලංකාවේ පාර්ලිමේන්තුව
ශ්‍රී ලාංකික මහා මැතිවරණය 2004

ශ්‍රී ලංකාවෙහි 13වන පාර්ලිමේන්තුව


Franz Xaver von Zwack (1755 ou 1756 † 1843 em Mannheim). Foi Conselheiro e Presidente do Governo de Munique e Speyer.

Biografia
Ele pertencia desde maio de 1776 aos Illuminati sob o pseudônimo de Cato ou Tamerlane. Ele foi o braço direito de Adam Weishaupt até a chegada de Adolph von Knigge. Foi membro da Loja Teodoro del Buen Consejo.

Em 11 de outubro de 1786, as autoridades bávaras vasculharam a casa de Zwack, encontrando documentos que colocavam os Illuminati em posição desfavorável perante o governo e a igreja: uma defesa de suicídio escrita por Zwack, documentos onde a ordem reivindicava o direito à vida dos iniciados se necessário, uma defesa do ateísmo, a criação de um ramo feminino Illuminati (bastante incomum), a criação de uma máquina destinada a salvar arquivos ou destruí-los, se necessário, receitas de tinta invisível, fórmulas tóxicas e um recibo de aborto para o qual as autoridades fizeram não revelar a identidade da mulher que o realizou. Não se sabe se o recebimento envolveu Zwack, Knigge ou Adam Weishaupt, que é conhecido por ter tido um relacionamento proibido com sua cunhada após a morte de sua primeira esposa.

Nascidos em 1755

Franz Xavier von Zwack


La Delegación para la Adopción de una Lengua Auxiliar (en francés, Délégation pour l'Adoption d'une Langue Auxiliaire Internationale) fue un grupo de académicos que se reunieron a principios del Siglo XX para decidir cuál de todas las lenguas auxiliares internacionales se debía elegir para emplearla de forma internacional. La decisión final del comité encargado de la Delegación fue la de adoptar el idioma esperanto como lengua auxiliar internacional, pero con ciertas reformas. El resultado de dichas reformas al esperanto, realizadas a traición y quebrantando las reglas de la Delegación, es lo que hoy en día se conoce como ido.

Creación

La delegación fue fundada en  1901 por los académicos franceses Louis Couturat y Leopold Leau, que habían notado dificultades lingüísticas surgidas en los organismos internacionales convocados durante la Feria Mundial de 1900 en París. Trabajando conjuntamente con esperantistas europeos, consiguieron reunir el apoyo de la Delegación de sociedades profesionales, empresas y universidades.

El objetivo principal de la delegación era elegir un idioma que se enseñase junto a las "lenguas maternas" o naturales y permitiese así la comunicación oral en el entrono internacional. Se dieron tres condiciones para elegir el idioma auxiliar:

 Debe ser capaz de satisfacer las necesidades de la ciencia, además de la vida cotidiana, el comercio y la comunicación en general,
 Debe ser capaz de ser aprendida fácilmente por todas las personas de educación media, y especialmente los de las naciones civilizadas de Europa.
 No debe ser una lengua viva.

En junio de 1907, la Delegación se reunió y se negó a decidir sobre el tema final, pero ante la insistencia de Couturat, crearon un comité encargado de tomar la decisión.

El comité

El comité fue citado en la ciudad de París en el año de 1907. Los partidarios del esperanto, entre ellos su autor L. L. Zamenhof, advirtieron a Couturat que el comité no tenía autoridad para imponer una lengua internacional, pero los esperantistas habían recibido garantías de Couturat de que el esperanto sería elegido de todos modos. Los miembros del comité fueron:

 Manuel Barrios, Presidente del senado Peruano.
 Baudouin de Courtenay, Profesor de Lingüística de la Universidad de San Petersburgo.
 Emile Boirac, Universidad de Dijon, partidario del esperanto, conocido por la frase déjà vu.
 Charles Bouchard, Profesor, Facultad de Medicina de París.
 Roland Eotvos, Academia Húngara de Ciencias.
 Wilhelm Förster, Presidente del Comité internacional de pesos y medidas.
 George Harvey, partidario del esperanto y editor de la revista North American Review.
 Otto Jespersen, filólogo, Universidad de Copenhague.
 S. Lambros, Universidad de Atenas.
 C. Le Paige, Universidad de Lieja.
 Wilhelm Ostwald, Universidad de Leipzig, futuro ganador del Premio Nobel de química.
 Hugo Schuchardt, Universidad de Graz.

El comité escuchó a los representantes de los proyectos lingüísticos que aspiraban a ser la lengua internacional auxiliar, como el matemático italiano Giuseppe Peano que apoyo la lengua de su propia invención, la latino sine Flexione (o también conocida como interlingua de Peano). El esperanto estuvo representado por Luis de Beaufront, un partidario activo de la lengua. Otros idiomas, tales como el bolak, spokil y el idiom Neutral también recibieron de la atención del comité.

Hacia el final de la reunión del Comité, los miembros del comité recibieron una propuesta por un autor anónimo identificado como "ido" (ID, en esperanto, posiblemente por Internacia Delegació, Delegación Internacional, pero que también significa "descendiente de" en esperanto). La propuesta sugería una serie de reformas al esperanto, incluyendo la eliminación de las letras con circunflejo, dejar de usar el acusativo en la mayoría de los casos y la reforma del plural. Estas reformas fueron aprobadas por el representante del esperanto, Beaufront.

La decisión del comité fue la adopción del esperanto, en un principio, pero con las reformas escritas por "Ido". Una comisión permanente se creó para vigilar la implementación de las reformas. Más tarde se reveló que la persona que había propuesto las reformas habían sido Luis de Beaufront actuando en concierto con Luis Couturat.

Consecuencias

La comisión dio un ultimátum al Comité de la lengua esperanto, el más cercano se aproximan a un órgano rector del movimiento esperantista en el momento. Se exigió que la respuesta fuera publicada en un mes, pero esto era imposible pues los miembros del comité de la lengua esperanto estaban dispersos a lo largo de toda Europa y más allá. Después de esperar un mes y no tener respuesta, la Comisión rompió relaciones con los esperantistas. Aunque la reforma tuvo algunos simpatizantes entre los esperantistas, incluyendo a algunos esperantistas muy importantes, la mayoría no apoyó las reformas del ido. Menos de un año después, la Universala Esperanto-Asocio (abreviada como U.E.A) se creó para proporcionar un mayor liderazgo dentro del movimiento esperantista, ya que este no había recibido la orientación en la organización por parte de su inventor, el Dr. Zamenhof. Mientras que los esperantistas tienen poca consideración por la delegación y sus decisiones, los partidarios de Ido insisten en que el la decisión de la delegación fue legítima.

La Enciclopedia del Esperanto resume la posición de los esperantistas de la siguiente manera:

La "Delegitaro" estis unu-homa afero, sen kunvenoj aŭ difinita regularo. La unu klara regulo, ke aŭtoroj de lingvoprojekto ne rajtas partopreni, estis rompita. El la 12 membroj de la komitato nur du estis lingvistoj, kaj nur 4 partoprenis; oni aldonis nomojn de anstataŭantoj aŭ novaj membroj sen rajtigo. La fina rezolucio estis voĉdonita de nur tri el la 12 plus 4 anstataŭantaj kaj la sekretarioj. Oni sendis al la L. K. 25 kopiojn de la projekto, por disdoni ilin inter 100 membroj de la L. K. (loĝantaj ankaŭ ekster Eŭropo) kaj postulis respondon post unu monato.

La "delegación" era una empresa de un solo hombre, sin reuniones o un conjunto definitivo de normas. La única regla clara, que los autores de los proyectos lingüísticos no tenían derecho a participar, fue rota. De los 12 miembros del comité únicamente dos eran lingüistas, y solo 4 participaron; se añadieron nombres de sustitutos o de nuevos miembros sin permiso. La resolución final fue votada únicamente por 3 de los 12 miembros originales y por 4 de los sustitutos y los secretarios. Se enviaron a la L.K. (Comité de la lengua esperanto) 25 copias del proyecto, para distribuir entre sus 100 miembros (viviendo algunos fuera de Europa) y se exigió una respuesta en un mes.

Controversia
Ya en 1894 por presión de los reformistas Zamenhof, el fundador del esperanto, sometió a votación a los que estaban abonados a la revista La Esperantisto, que era por entonces el órgano que unía a los hablantes del idioma, el aceptar o no las diversas reformas que pululaban. Las reformas fueron rechazadas por el 60% de los lectores, quienes veían en los cambios una amenaza a la estabilidad de la lengua. Los reformistas tendrían que esperar hasta la formación de la Delegación, para poder hacer valer sus cambios a la fuerza.

La Delegación jamás contó con carácter público, además que sus fundadores, Couturat y Leau (Secretario y Cajero), nunca fueron elegidos por nadie, en cambio, podían disponer de todo a su antojo. En 1906 La Delegación hizo un acercamiento a la Asociación Internacional de Academias con la petición que esta adoptara el problema de la necesidad de una lengua auxiliar, este acercamiento tuvo como fin recibir la aprobación de la Asociación de Academias y recibir así el apoyo moral y económico del movimiento esperantista. Sin embargo, la Asociación de Academias rechazó al año siguiente la propuesta, declarándose incompetente y afirmando que la cuestión de una lengua auxiliar era una cuestión "que sería resuelta por la vida".

Como representante suyo en la Delegación, Zamenhof escogió a Beaufront. Sin embargo, este se hallaba confabulado con Couturat para elegir su propio proyecto de reforma cuya principal característica era la europeización del esperanto. Después de la elección del ido, varios esperantistas se pasaron a este otro idioma. De 307 sociedades que existían en 1910, solo 14 dieron su visto bueno al ido. El movimiento idista ralentizaría el desarrollo del esperanto durante al menos dos décadas, para luego perder fuerza y disminuir hasta el 5 %.

Referencias

Asociaciones culturales
Historia del ido
Historia del Esperanto
Organizaciones fundadas en 1901
Organizaciones internacionales basadas en Francia

Delegación para la adopción de una lengua auxiliar internacional


Tauriko est une banlieue de la cité de Tauranga, située dans la baie de l'Abondance dans le nord de l'île du Nord de la Nouvelle-Zélande.

Démographie

Tauriko avait une  population de  lors du recensement de 2018 en Nouvelle-Zélande, en diminution de  (−18,1 %) depuis le recensement de 2013 et une diminution de  (−9,2 %) depuis le recensement de 2006.
Il y avait .
On notait la présence de  et , donnant un sexe-ratio de 1,19 homme pour une femme.
L'âge médian était de  (comparé avec les  au niveau national), avec   (soit 18,6 %) âgées de moins de ,  (22,0 %) âgées de ,  (soit 55,9 %) âgées de , et  (5,1 %) âgées de .

L'ethnicité était pour  européens/Pākehā, 18,6 % Māori, 1,7 % peuples du Pacifique et 1,7 % asiatiques (le total peut faire plus de 100% dans la mesure où des personnes peuvent s'identifier de multiples ethnicités).

La proportion de personnes nées outre-mer était de 10,2 %, comparée avec les 27,1 % au niveau national.

Bien que certaines personnes objectent à donner leur religion, 59,3 % n'avaient aucune religion, 33,9 % étaient chrétiens, 1,7 % étaient hindouistes et 1,7 % avaient une autre religion.

Parmi ceux d'au moins  d'âge,  (soit 8,3 %) avaient un niveau de bachelier ou un degré supérieur, et  (soit 16,7 %) n'avaient aucune qualification formelle.
Le revenu médian était de , comparé avec les  au niveau  national.
Le statut d'emploi de ceux d'au moins  était pour  (soit 58,3 %)  un emploi à temps plein, pour  (soit 18,8 %) un emploi à temps partiel, et  (2,1 %) étaient sans emploi.

Éducation
L'école de Tauriko School est une école publique, mixte, assurant le primaire des années 1 à 8  avec un effectif de  en  .

Voir aussi

 Liste des villes de Nouvelle-Zélande

Notes et références

Ville en Nouvelle-Zélande
Banlieue
Tauranga
Baie de l'Abondance

Tauriko


El milagro de la Virgen es una zarzuela en tres actos (zarzuela grande), con música de Ruperto Chapí y libreto de Mariano Pina Domínguez. Se estrenó el 8 de octubre de 1884 en el Teatro Apolo de Madrid.

Únicamente perdura en el repertorio una romanza para tenor, "Flores purísimas", grabada por varios cantantes líricos, entre ellos Enrico Caruso (1914) y Alfredo Kraus (1991).

Personajes

Referencias
Historia, argumento y discografía en lazarzuela.webcindario

Zarzuelas de Ruperto Chapí
Zarzuelas de 1884

El milagro de la Virgen


Banyule may refer to places in Australia named after an Indigenous Australian word for "hill":

 Banyule, Victoria, a locality within Heidelberg, Victoria
 Banyule City Council, a local government area in Victoria
Banyule Homestead, historic property in Victoria

See also
 Banyuls-sur-Mer

Banyule


Kanaviçe, el işleri için kullanılan seyrek dokunmuş keten bezi, çuval sedir veya balya ve onun üzerine yapılmış olan işlemelere verilen addır.

Etamin işine benzer. Aynen onun gibi renkli küçük çarpılardan desenler oluşturma şeklindedir. Etaminden farkı, kanaviçenin düz kumaş üzerine işlenmesidir. Kumaş üzerine öncelikle kaneve adı verilen özel dokunmuş bir kumaş tutturulur. Sonra renkli ipliklerle kanave referans olarak alınarak desen işlenir. Desenin işlenmesi bittikten sonra kanave asıl kumaş üzerinden ip ip çekilerek işlenmiş desenle kumaş arasından temizlenerek kanaviçe elde edilir.

Batı kültüründeki goblene benzer, ancak ondan daha kalın iplerle ve daha ayrıntısızdır.

Etimoloji
Kanaviçe, İtalyanca "oya" anlamına gelen canavaccio kelimesinden; canavaccio ise Yunanca, kenevir anlamına gelen κάνναβις kelimesinden gelmektedir. Nişanyan Sözlük'e göre, kelime ilk olarak Filippo Argenti 1533 tarihli eseri "Regola del Parlare Turco"da (Türkçe Konuşma Kuralları) geçmektedir.

Kaynakça

İtalyancadan Türkçeye geçen sözcükler

Kanaviçe


Glenea collaris é uma espécie de escaravelho da família Cerambycidae. Foi descrita por Francis Polkinghorne Pascoe em 1858. É conhecida a sua existência na Malásia e Bornéu.

Referências

Borneo catalog 2005

collaris
Coleópteros descritos em 1858

Glenea collaris


Polina Jurjevna Vedjokhina ( ; født 12. august 1992 i Volgograd, Rusland) er en kvindelig russisk håndboldspiller, som spiller for CSKA Moskva og Ruslands kvindehåndboldlandshold.

Hun var med til at vinde OL-sølv i håndbold for , ved Sommer-OL 2020 i Tokyo, efter finalenederlag over , med cifrene 25–30.

Hun har tidligere spillet for de russiske storklubber Lada Togliatti og Dinamo Volgograd, med hvem hun nåede Champions League-semifinalen i sæsonen 2014/15.

Meritter
 EHF Champions League:
 Semifinalist: 2015
 EHF Cup Winners' Cup:
 Semifinalist: 2012
 Olympiske lege:
 Sølv: 2020

Referencer

Eksterne henvisninger

Håndboldspillere fra Rusland
Håndboldspillere fra CSKA Moskva (kvindehåndbold)
Håndboldspillere ved sommer-OL 2020
Medaljevindere ved sommer-OL 2020
Personer fra Volgograd

Polina Vedjokhina


බාරා (දිවෙහි: ބާރަށް) යනු  උතුරු මාලදිවයිනෙහි  හා අලිෆ් අතොළුවේ ජනාවාසී දිවයිනකි.

ඓතිහාසික වශයෙන්, බාරා යනු  16වන සියවසෙහි දෙවන අර්ධයෙහිදී  කල්හුඔෆුම්නි යාත්‍රාව තැනුනු දිවයිනයි. පෘතුගාලයට එරෙහිව මුහම්මද් තාකුරුෆානු සුල්තාන්වරයාගේ යුද්ධයෙහිදී මෙම නැව ප්‍රධාන කාර්යභාරයක් ඉටු කලේය. නැවෙහි රුවල් තැනුනේ තවදුරටක් දකුණට වන්නට පිහිටි  මරෝෂි දූපතෙහිදීය.

මෙම දූපත ඉංග්‍රීසි  'C' අකුරෙහි හැඩය ගනියි. ඉවුරෙහි බොහෝ ප්‍රමාණයක් ප්‍රධාන වශයෙන් රිසොෆෝරා මුක්රොනාටා සහ හිබිස්කස් ටිලියාසියස් යන්නෙන් සමන්විත කඩොලාන ශාකයෙන් වැසී ඇත. මෙම ප්‍රදේශයන් අවට පස  හයිඩ්‍රජන් සල්ෆයිඩ් වලින් ආඨ්‍ය වන අතර දූපත් වාසීන් විසින් මෙම පෙදෙසෙහි ගැවසීමෙන් බොහෝවිට  වලකිති. ගස් කැපීම, කුණු කසළ බැහැර කිරීම සහ දුර්වල කළමනාකරණය නිසාවෙන් පරිසර පද්ධතිය අනතුරට ලක්ව ඇත.

ආශ්‍රිත

බාහිර සබැඳි
අයිල්ස් ප්‍රොෆයිල් - බාරා

මාලදිවයිනෙහි දූපත්

බාරා


El hornero castaño (Furnarius torridus), llamado también hornero de pico pálido (en Perú), hornero piquiclaro o picopálido (en Colombia), es una especie de ave paseriforme perteneciente al género Furnarius de la familia Furnariidae. Es nativo de la cuenca amazónica occidental de América del Sur.

Distribución y hábitat
Se distribuye principalmente a lo largo de los ríos Amazonas, Napo y Ucayali, en el extremo noreste de Ecuador (Lagartococha), noreste de Perú, extremo sureste de Colombia y extremo oeste de la Amazonia brasileña.

Esta especie es considerada rara y local en su hábitat natural, los bosques riparios, de várzea e islas ribereñas, especialmente las antiguas o de media antigüedad, hasta los 1100 m de altitud.

Sistemática

Descripción original
La especie F. torridus fue descrita por primera vez por los zoólogos británicos Philip Lutley Sclater y Osbert Salvin en 1866 bajo el mismo nombre científico; su localidad tipo es «Río Ucayali, Perú».

Etimología
El nombre genérico masculino «Furnarius» deriva del latín «furnarius»: panadero, o «furnus»: horno; en referencia al distintivo nido de las especies del género; y el nombre de la especie «torridus», proviene del latín: tórrido, quemado.

Taxonomía
Puede ser hermana del par formado por Furnarius figulus y F. leucopus. Ya ha sido considerada conespecífica con F. leucopus (en el pasado, hasta fue tratada como un morfo oscuro de esta especie), pero ambas ocurren simpátricamente en el noreste de Perú. Es monotípica.

Referencias

Enlaces externos

 Videos, fotos y sonidos de  Furnarius torridus en The Internet Bird Collection.
 Sonidos y mapa de distribución de Furnarius torridus en xeno-canto.
 Fotos y sonidos de  Furnarius torridus en Wikiaves.

torridus
Aves de América del Sur
Animales descritos en 1866
Taxones descritos por Philip Lutley Sclater
Taxones descritos por Osbert Salvin

Furnarius torridus


Metro 2034 (în ) este un roman post apocaliptic scris de Dmitri Gluhovski. Acțiunea are loc într-un metrou din Moscova după un război mondial pe Pământ, unde s-au ascuns ultimii supraviețuitori. Romanul a fost publicat în Rusia pe 16 martie 2009.

Ediții în limba română

Dmitri Gluhovski, Metro 2034, Editura Paladin, 2018, ediție cartonată, traducere din rusă de Laura Ciobanu.

Note

Metro 2033
Romane post-apocaliptice
Cărți din 2009

Metro 2034


Köle ahlakı, Nietzsche'nin geliştirdiği etik anlayışta öne sürdüğü kavram çiftinden biridir. Karşıtı efendi ahlakıdır. Niezsche köle ahlakıyla bir tür yaşama biçimini dile getirmekte ve bu yaşam tarzını olumsuzlamaktadır. Acıma, alçak gönüllülük, korku, büyük olan karşısında eziklik, sabır, hoşgörü, gurur vb. türde özellikler barındıran yaşam anlayışı Nietzsche'ye göre köle ahlakına uygun bir yaşam anlayışıdır.

Ayrıca bakınız
 Nietzsche
 Etik

Kaynakça
 Felsefe Terimleri Sözlüğü, Bedia Akarsu, İnkılap Yayınevi.

Felsefi kavramlar

Köle ahlakı


Stonewall est un film britannico-américain réalisé par Nigel Finch, sorti en 1995.

Synopsis
Le film est une fiction autour des émeutes de Stonewall.

Fiche technique
 Titre : Stonewall
 Réalisation : Nigel Finch
 Scénario : Rikki Beadle Blair d'après le roman de Martin Duberman
 Musique : Michael Kamen
 Photographie : Chris Seager
 Montage : John Richards
 Production : Ruth Caleb et Christine Vachon
 Société de production : BBC Arena et Killer Films
 Pays :  et
 Genre : Comédie dramatique
 Durée : 99 minutes
 Dates de sortie :
 :
 :

Distribution
 Guillermo Díaz : La Miranda
 Frederick Weller : Matty Dean
 Brendan Corbalis : Ethan
 Duane Boutte : Bostonia
 Bruce MacVittie : Vinnie
 Peter Ratray : Burt
 Dwight Ewell : Helen Wheels
 Matthew Faber : Mizz Moxie
 Michael McElroy : Princess Ernestine
 Luis Guzmán : Vito
 Joey Dedio : Angelo

Distinctions
Le film a été présenté dans plusieurs festivals :
 Festival du film de Londres 1995 - prix du public
 Festival international du film d'Emden-Norderney 1996
 Festival du film Frameline 1996 - prix du public
 Outfest 1996 - mention du jury

Le film a été également nommé pour le GLAAD Media Award du meilleur film en sortie limitée.

Notes et références

Liens externes

Film britannique sorti en 1995
Film américain sorti en 1995
Comédie dramatique britannique
Comédie dramatique américaine
Adaptation d'un roman américain au cinéma
Film de la BBC
Film de Killer Films
Film britannique sur la transidentité
Film américain sur la transidentité
Film sur le militantisme LGBT

Stonewall (film, 1995)


Aglutok, eskimsko naselje na jugozapadu Grenlanda. Ruševine koje su ondje pronađene navodno pripadaju nekadašnjim nordijskim doseljenicima (Crantz, Hist. Grenland, I, 18, 1767.)

Lokacija: 61°43'53.22"N 48°57'39.54"W

Izvori

Eskimska sela

Aglutok


Karl 6 kan henvise til forskellige regenter med dette navn:

 Karl 6. af Frankrig (1368-1422) - "Karl den Gale", konge af Frankrig fra 1380.
 Karl 6. (Tysk-romerske rige) (1685-1740) - kejser af Det Tysk-romerske rige fra 1711 til 1740.

Karl 6.


التهاب القزحية هو التهاب يصيب القزحية وهو شكل من أشكال التهاب العنبية الأمامِي (anterior uveitis).

الأنواع

هناك نوعان رئيسيان من التهاب القزحية هما الحادة والمزمنة.وهما يختلفان في العديد من الامور.
التهاب القزحية الحاد (acute iritis) هو نوع من التهاب القزحية الذي يمكن أن يلتئم في غضون أسابيع قليلة وبصورة تلقائية. ام إذا توفر العلاج، فيشفى بصورة اسرع. التهاب القزحية المزمن (chronic iritis) يمكن أن يطول لمدة شهور أو سنوات قبل أن يحدث شفاء تام. التهاب القزحية المزمن لا يستجيب للعلاج وكذلك التهاب القزحية الحادة أيضا. كما التهاب القزحية المزمن يكون مصحوبا بمضاعفات خطيرة قد تؤدي إلى ضعف البصر.

علامات وأعراض
 ألم بالعين وحول الحجاج (حول العين).
 رُهاب الضوء (عدم تحمل الضوء أو الخوف منه).
 رُهاب ضوء توافقي (ألم في العين المصابة عندما تتعرض العين السليمة لضوء ساطع)
 عدم وضوح الرؤية أو الرؤية غائما
 احمرار العين، وخاصة بجاور القزحية.
 خلايا الدم البيضاء (ينظر كنقط صغيرة بيضاء، وصف سريري للخلايا، والبروتين) مما أسفر عن بقع رمادية أو بيضاء بالقرب من الضباب، توصف سريريا ببقع مضيئة.
 الْتِصاقُ القزحِيّة (Synechia)(التصاق القزحية بالعدسة أو القرنية)
 مرض الحركة (غثيان)(motion sickness)

أسباب والتزامنات (التواكبات) المرضية (Comorbidities)
 صدمة فيزيائية للعين.

التهابات وأمراض مناعة ذاتية
 التهاب الفقار المقسط (التهاب الفقار اللاصق)(Ankylosing Spondylitis) (وغيرها من اختلالات HLA-B27 والمرتبطة بها.
 التهاب القرنية والهدابى والقزحية (Iridocyclitis)، وغير ذلك من أشكال التهاب المسالك العنبوِية.
 التهاب المفاصل
 مرض Behcet
 داء كرون
 الذئبة
 رد فعل التهاب المفاصل.
 الصداف (داء الصدفية) المزمن.
 داء التهاب المفاصل الصدفي.
 غرْناوِيّة (Sarcoidosis).
 تصلُّب الجلد (Scleroderma).
 التهاب القولون التقرحي (Ulcerative colitis).
 داء النقرس(Gout).

الالتهابات
 السل.
 مرض لايم (Lyme Disease).
 الزهري.
 داء المقوسات.
 Toxocaridae.
 العقبول البسيط (أو الحلأ البسيط) (Herpes Simplex).
 فيروس الحلأ النطاقي(Herpes Zoster Virus).

السرطان
 اللوكيميا.
 الأورام اللمفاوية.
 الميلانوما الخبيثة.

مضاعفات

مضاعفات التهاب القزحية يمكن أن تشمل ما يلي :
 الساد (Cataract).
 الزرق (glaucoma).
 تكلس القرنية (corneal calcification).
 التهاب القزحِيّةِ الخلْفِي (posterior uveitis).
 العمى.
 اعتلالُ القرنية الشريطي ()band keratopathy
cystoid macular oedema.

العلاج

 قطرات العين ستيرويدة المضادة للالتهابات. (مثل خلات البريدنزولون prednisolone acetate).
 قطرة موسعة للعين (للمساعدة على منع الْتِصاقُ القزحِيّة synechia والحد من رهاب الضوء).
 قطرة للعين لتخفيض الضغط (مثل brimonidine tartrate).
 ستيرويدات عن طريق الفم (مثل بريدنيزون).
 حقن الستيرويد تحت الملتحمة (Subconjunctival).
 غير المحتوية على الستيرويدات (Steroid-sparing agents) مثل الميثوتركسات (methotrexate) (لحالات الإصابة الطويلة، التهاب القزحية المزمن).

مراجع

انظر أيضا
 انشقاق الشبكية
 تراخوما
 اعتلال الشبكية عند الاطفال الخدج

أمراض القزحية والجسم الهدبي
التهابات

التهاب القزحية


Família Cerqueira

O brasão de armas da família Cerqueira foi oficialmente cunhado e registrado no dia 30 de março de 1530, como consta no Nobiliário de Famílias de Portugal, de Felgueiras Gaio.

O brasão de armas é composto por um escudo português vermelho com um leão rampante com coleira em cor dourada.

No livro Tombo das armas dos reis e titulares e de todas as famílias nobres do reino de Portugal intitulado com o nome de tesouro de nobreza , temos uma das representações da heráldica dos Cerqueiras.

No Livro O regimento do Armeiro-Mor  temos registrado as armas dos reis e nobreza de Portugal do período de 1512 a 1765. Sendo ali também registrada a nobreza de armas da família.

No Livro Tesouro Da Nobreza De Portugal temos o registro oficial do brasão de armas da família Cerqueira com a descrição heráldica documentada por escrito e por imagem.

O Livro do Armeiro-Mor é um manuscrito iluminado datado de 1509, durante o reino de D. Manuel I, décimo-quarto rei de Portugal. O códice é um armorial, isto é, uma coletânea de armas heráldicas, da autoria do Rei de Armas João do Cró. É considerado uma das obras-primas da iluminura conservadas em Portugal. Nesse livro também encontramos o escudo de armas da família no seu máximo esplendor.

Encontramos confirmações e replicações do escudo dessa família provindas de muitas fontes modernas como por exemplo no livro Armorial Lusitano

Família Cerqueira (Heráldica)


Ostatci crkve sv. Benedikta i arheološko nalazište u predjelu Bene na Marjanu su građevinski kompleks u Splitu.

Opis
Građeni su od 13. do 17. stoljeća.
Na sjevernoj obali poluotoka Marjana u Splitu nalaze se ostatci predromaničke crkve sv. Benedikta u predjelu Bene, blizu istoimene uvale, koja je prema toj crkvi dobila ime. U povijesnim izvorima crkva se prvi put spominje 1362. godine s topografskom oznakom de Monte. U 17. stoljeću zabilježeno je njezino ruševno stanje, a krajem 18. stoljeća crkva je bila sasvim porušena i poslije zatrpana pod marjanskom cestom. Arheološkim istraživanjima provedenima 2002. i 2004. godine otkriveni su temeljni ostatci jednobrodne crkve sv. Benedikta s polukružnom apsidom na istočnoj strani. Vanjski oblik apside nije bilo moguće utvrditi. Pretpostavljen je i rekonstruiran pravokutni oblik jer je znatno više rasprostranjen u ranosrednjovjekovnoj Dalmaciji. Vanjske bočne plohe crkve bile su raščlanjene plitkim nišama (pet na svakome zidu). Unutarnje raščlanjenje ostaje nepoznato zbog maloga stupnja sačuvanosti, ali se prema ostatcima žbuke pretpostavlja trodijelna podjela s dvama parovima unutrašnjih lezena. Vanjska je dužina crkve iznosila 8,20 m, a vanjska širina 4,60 m. Debljina zidova bila je 60 cm. Na temelju ulomaka liturgijskoga namještaja (ulomak kapitela oltarne ograde sa stepenastom profilacijom) i karakterističnih plitkih niša koje raščlanjuju vanjske plohe, crkva se datira u 11. stoljeće. Izvan crkve pronađeni su ostatci pokojnika ukopanih direktno u zemlju te se pretpostavlja postojanje manjega groblja formiranog oko crkve. Pokretni arheološki materijal pohranjen je u Muzej hrvatskih arheoloških spomenika u Splitu. Nakon istraživanja izvorni temeljni ostatci crkve konzervirani su i prekriveni geotekstilom, a iznad su restaurirani zidovi do otprilike pola metra visine. Restauriran je i oltarni stipes koji je postavljen na pretpostavljeno prvobitno mjesto. Ostatci crkve vraćeni su i u kultnu funkciju na blagdan sv. Benedikta, 11. srpnja, 2004. godine. U popisu ranosrednjovjekovnih crkava u Dalmaciji, među više od četiri stotine zabilježenih naslovnika, ime sv. Benedikta iznimno je rijetko, a splitska crkva sv. Benedikta na Marjanu pripada tim rijetkim primjerima.

Zaštita
Pod oznakom Z-6122 zavedeni su kao nepokretno kulturno dobro - pojedinačno, pravna statusa zaštićena kulturnog dobra, klasificirano kao "arheološka baština".

Izvori

Benedikt
Zaštićene kopnene arheološke zone i nalazišta u Splitsko-dalmatinskoj županiji
Arheološki lokaliteti u Hrvatskoj


Gheorghe Stănică () a fost un pilot român de aviație, as al Aviației Române din cel de-al Doilea Război Mondial.

A absolvit Școala militară de ofițeri de aviație în 1932 și a fost înaintat la gradul de locotenent aviator pe 1 aprilie 1937.

A fost înălțat la gradul de căpitan aviator pe data de 24 ianuarie 1942.

Note

Nașteri în secolul al XX-lea
Decese în 1944
Ași ai aviației române din cel de-al Doilea Război Mondial
Oameni uciși în Al Doilea Război Mondial

Gheorghe Stănică