Kelebek (Papillon), Henri Charriere tarafından 1968 yılında yayımlanan ve yazarının başından geçenleri anlatan otobiyografik romandır.

Hiç işlemediği bir suçtan müebbet kürek mahkûmu olan Henri Charriere isimli Kelebek lakaplı Fransız vatandaşının mahkûmluğu sırasında yaşadığı olayları anlattığı kitaptır. Henri Charriere bu kitapta kürek cehenneminde yaşadıklarını, kaçma girişimlerini ve aklınıza bile gelemeyecek değişiklikteki olayları kaleme almıştır. Gerçek bir yazar olmayan Henri Charriere'in  bu kadar akıcı ve samimi bir üslupla yazması da gerçekten takdire değerdir,   kitap tüm dünyada ve Fransa'da uzun süreler en çok satan kitaplardan biri olmuş ve yazarına büyük başarılar getirmiştir. Kitap çok beğenildiği için daha sonra filmi de çekilmiştir. Hiç işlemediği bir suçtan ötürü müebbet hapse çarptırılan bir kürek mahkûmunun özgürlük uğruna verdiği çabaların hikâyesidir

Konusu
Konusu Henri Charriere (namı Papillon -Kelebek) isimli bir Fransız'ın gerçek yaşam öyküsünden oluşan roman, Fransa'da çevre adı verilen ve sefahata dayanan hayat tarzını benimsemiş bir toplum içinde bir kadın satıcısının öldürülmesi olayının yazarın üzerine atılmasıyla başlar. Fransa anakarasında devam eden mahkemeler boyunca Kelebek, suçsuzluğunu ispat etmeye çalışsa da başarılı olamaz. Çevrede sevilen bir kişi olan Kelebek, polis tarafından bu cinayetin üzerine yıkıldığını iddia eder. Mahkeme sonuçlanır ve Fransız Guyanası'nda ömür boyu kürek cezasına çarptırılır. İşlemediği bir suçtan ötürü bu kadar büyük bir ceza alan Kelebek, artık tek bir şey için yaşamaya başlar: Firar.

Cezaevinde kaçmak için kendine yol arkadaşı bulur ve beraber plan yaparlar.Fransız Güyanı'na doğru gitmeyi bekleyen Kelebek ve arkadaşı güyana vardıktan sonra aldığı öğütler ile kendilerini para karşılığında hastaneye yatırtırlar, buradan ilk kaçışlarını denerler ve kaçarlar.Bir tekne ile yolculuğa başlayan Kelebek ve arkadaşı bir adaya varır ama burada kabul edilmezler ve iki hafta içinde ayrılmaları gerekir. Buradan üç yeni kaçakla beraber yola çıkarlar. İlk ulaştıkları yerde bu üç yabancıyı bırakan Kelebek ve arkadaşı kıyıdan ayrıldıktan kısa bir süre sonra polisler tarafından durdurulur ve Rio Hacha cezaevine atılırlar. Buradan plan yaparak tekrar kaçarlar. Kelebek ve arkadaşının yolları ayrılır ve sonra kelebek tek başına kızılderili bir kabilede yaşamaya başlar. Burada iki eşi olur ve uzun bir süre kalır. Fakat kabileden ayrılmak zorunda olduğunu, geri dönerek yapması gereken şeyler olduğunu söyler ve üzülerek ayrılır ama geri dönme sözüyle. Kolombiya'da iki arkadaşı yakalanır. Kendisi biraz daha kaçsa da bir kilisede ihbar sonucu yakalanır ve bu ülkede Fransızlar'a iade edilirler. Guyana'da iki arkadaşıyla tekrar firar suçundan yargılanır ve 2 yıl hücre cezası alır. Kürek cehenneminde hücre cezası çok önemlidir çünkü oraya giren bir mahkûm ya ölü olarak ya da ölüden beter olarak çıkmaktadır ki hücrenin mahkûmlar arasındaki adı insan yiyendir. Kötü fiziki şartlara ek olarak hücrede mutlak bir sessizlik uygulanmakta mahkûmlar da akıl sağlıklarını yitirmektedir. Kelebek bu hücre için kitabında şunu yazar:

Çinliler kafaya damlatılan suyu bulmuşlar, Fransızlarsa sessizliği.

2 yıl sonra, dışarıdan günlük gönderilen hindistan cevizi ve sigara sayesinde sağlam olarak hücreden çıkar. Maturette iyidir fakat Klozyo dışarıda ölür. Yine küreğe döner. Döner dönmez ise ikinci firarının planlarını yapmaya başlar. Bu defa gizlice bir sal yapmaya başlar. Fakat salı bitirdiği gün ihbar sonucu yakalanır. Daha da kötüsü kendisini ve ortaklarını ihbar edeni de öldürür. Tekrar yargılanır ve 8 yıl hücre cezası alır ki bu kadar uzun cezayı tek alan Kelebektir ve 5 yıldan daha uzun hücre cezasına dayanan olmadığını öğrenir. Yine hücre cezasını çekmeye başlar. Fakat hücrede yattığı sırada ilginç bir olay yaşanır ve cezaevi yönetimi hücre mahkûmlarının belirli günlerde denize girip güneşlenmelerine izin verir. Kelebek bu sayede yeniden hayata tutunur. Bu sayede belki 8 yılı sağ salim tamamlayabileceğini umar. Bir gün denizden dönerken mubassırlardan birinin kızı denize düşer ve köpekbalıklarının saldırısına uğrar. Kelebek düşünmeden suya atlar ve kızı kurtarır. Ve hücre cezası affedilir.

Hücre cezası affedildikten sonra Şeytan Adası'na gönderilir. Burada kaçma imkânı yok gibidir çünkü adanın çevresi sarp kayalıklardan oluşmaktadır ve denize açılma imkânı yoktur. Artık tüm ümitlerini kaybeden Kelebek ünlü Fransız subayı Dreyfus'un oturduğu kayalıklarda denizi izlerken bazı dalgalar dikkatini çeker. Kıyıya hızla vuran dalgalar aynı hızla geriye dönmektedir. Eğer sal benzeri bir şeyle dalgalar denize geri dönerken atlarsa dalgalar onu açık denize atabilir. Birkaç deneme yapar ve başarılı olur. Kendine bir firar arkadaşı bulur ve fikrini uygular. Günlerce açık denizde içi hindistan cevizi dolu çuvallarla yol alırlar ve sonunda kıtaya ulaşırlar. Fakat arkadaşı burada ölür. Yola yalnız devam eder. Ormanda saklanır ve eski mahkûmlarla bir tekne satın alarak denize açılır.İngiliz Güyanı'na varırlar. Burada kabul edilir ve kimliklere sahip olurlar. Bir süre burada kalır ve para kazanmak için iş yaparlar. Ama Kelebek buradan da ayrılmak istemektedir. İngiliz Güyanı'ndan da ayrılan Kelebek Venezuela'ya ulaşır ve bu ülkeye sığınır. Venezuela hükûmeti onun pişman olduğuna inanır ve yurttaşlık hakkı verir. Ölümüne kadar da Venezuela vatandaşı olarak kalır.

Kelebek bu ana konunun haricinde çevresinde gördüklerini ve daha başka olayları akıcı bir dille anlatmıştır.

Film uyarlaması

Henri Cherriere'nin ilgi çekici hayatını anlattığı ve milyonlar satan kitabı, 1973'te aynı isimle sinemaya uyarlandı. Kelebeği Steve McQueen'in, Kelebeğin dostu Louis Dega'yı Dustin Hoffman'ın oynadığı film kitabı kadar başarılı olamamıştır. Steve McQueen'in kuvvetli oyunculuğu da filmin ilgi görmesini sağlayamamıştır ki sebebi filmde bu müthiş maceraların donuk ve ilgisiz bağlantılarla anlatılmasıdır.

Henri Charrière romanları
Otobiyografik romanlar
Fransız romanları
1968 romanları
Fransızca romanlar
Macera romanları
Sinemaya uyarlanmış Fransız romanları

Kelebek (roman)


Trafik psikolojisi, Psikolojinin uygulamalı alt dallarındandır. Yaya ve sürücülerin trafikteki davranışlarının altında yatan psikolojik süreçleri inceler. Başlıca amacı trafik kazalarını ve bu kazaların sonucu olan ölümleri azaltabilmektir.

Sürücülerin araç sürme eylemi sırasındaki algı, dikkat ve biliş süreçleri, sürücü kişiliği, risk alma davranışı, sürücülerin tutumları ve duyguları trafik psikolojisinin çalışma alanlarındandır.

Trafik psikolojisi, trafik tanımı altında belirtilmiş yerlerdeki en başta sürücülerin, yayaların ve yolcuların üzerinde etkide bulunan içsel ve dışsal psikolojik ve fiziksel faktörlerin çaprazlama etkisi altında kalan bireyin ön düşünme süreçleriyle birlikte ortaya çıkaracağı veya çıkarabileceği potansiyel davranışların o an için birey tarafından yansıtılmamış (ama her an yansıtılabilecek) halidir.

Kaynakça

Araba güvenliği
Psikoloji dalları
Karayolu trafiği yönetimi
Uygulamalı psikoloji

Trafik psikolojisi


اللهجة الجزراوية أو المحلمية أو الماردلية هي لهجة عربية متأثرة بالآشورية و  الكردية  تستخدم في محافظة الحسكة بسوريا و مناطق الجزيرة الفراتية وكذلك في ماردين و طور عبدين  و ديار بكر في ما هي الآن تركيا. وتستخدم من قبل الماردلية بطوائفهم،  تنتمي إلى مجموعة لهجات شمال ما بين النهرين, التي تضم لهجات الموصل وتكريت والحديثة ودير الزور وغيرها.ولقد تاثرت هذه اللهجة باللهجات الأخرى الموجودة بالمنطقة وتأثرت بها، وهي لهجة تلفظ جمع الأحرف العربية، وفيها الكثير من الكلمات الآرامية و بعض الكلمات التركية والفارسية. وتتشابه كثيرًا مع لهجة الموصل (نفس التصنيف)، إذ يصعب على الكثيرين التمييز بينها, إلا أنه الراء لا تُقلب غينا في المارديلّية

التسمية
سميت بـ الماردلية نسبة إلى مدينة ماردين وهي لهجة عربية خليطة بالآرامية

من ميزتها
تتميز هذه اللهجة بالعديد من الأمور ومنها:
 تحويل حرف (الياء) إلى (واو) مثلاً (يليق) تلفظ (يلوق)
 تقديم حرف وتأخير آخر في بعض الكلمات مثلاً ( عصفور - ملعقة - رأيت ) تلفظ ( عفصور - معلقة - اريت)
 تحويل حرف (السين) إلى (صاد) إذا تبعها حرف النون مثلاً (سنور) تلفظ (صنور) وتعني( الهر )
 تحويل حرف (الميم) إلى ( نون) وخاصة حالة الجمع مثلاً (فيكم) تلفظ (فيكن) ، (بيتكم) تلفظ( بيتكن) مثل بقية اللهجات الشامية
 لفظ حرف القاف بشكل سليم ومميز و ضم التاء الفاعل في الفعل الماضي مثلاً ( قلت ) تلفظ ( قلتو)

مفردات من اللهجة

انظر ايضاً
لهجة مصلاوية

المصادر

 محمد بن أحمد المقدسي في كتاب أحسن التقاسيم في معرفة الأقاليم
 عادل محمد البكري في كتاب الفصيح في اللهجة الموصلية
 أحمد وصفي زكريافي كتاب عشائر الشام

ماردلية

لهجة ماردلية


O  Tibetano Amdo (ཨ་མདོའི་སྐད་ - também chamada Am kä) é a  Língua tibetana falada em Amdo (agora principalmente em Chingaii, alguns nas Prefeituras autônomas tibetanas de Ngawa e Qiang e Gannan). Possui dois dialetos, chamados dialetos do fazendeiro e o dialeto do nômade..

Amdo é um dos três ramos da classificação tradicional da língua tibetana (os outros dois sendo Khams tibetano e Ü-Tsang). Em termos de inteligibilidade mútua, Amdo não conseguia se comunicar nem mesmo em um nível básico com o ramo Ü-Tsang (incluindo o Lhasa tibetano).

O dialeto nômade de Tibetano Amdo está mais próximo de tibetano clássico escrito, pois preserva a característica da inicial da palavra ser aglomerado de consoantes se é não tonal, ambos agora omitidos no ramo Ü-Tsang (incluindo o Tibetano Lhasa). Assim, seu conservadorismo em fonologia]] torna-se uma fonte de orgulho entre os falantes do Tibetano Amdo.

Dialetos
Os dialetos são:
 Norte Kokonor (Kangtsa, Themchen, Arik, etc.)
 Oeste Kokonor (Dulan, Golmud Na'gormo, etc.),
 Sudeste Kokonor (Jainca, Thrika, Hualong, etc.)
 Labrang (Labrang, Luchu)
 Golok (Machen, Matö, Gabde)
 Ngapa (Ngapa, Dzorge, Dzamthang)
 KandzeBradley (1997)  inclui a [[lígua thewo-chone tão próxima dos dialetos Amdo, se não realmente Amdo.

Hua (2001) contém listas de palavras dos condados Xiahe 夏河, Tongren 同仁, Xunhua Salar 循化, Hualong Hui 化 隆, Hongyuan红 原, e Tianjun County 天 峻 dialetos de Tibetano Amdo nas províncias de Gansu e Chigai.

Fonologia

Consoantes

 Sons da oclusiva retroflexa  também podem ser pronunciados como sons africados  na variação livre.
 As consoantes sonoras são frequentemente ouvidas como vozes prévias (ou seja,  ) entre diferentes dialetos.
 , normalmente escrito fonemicamente como , pode ser ouvido como uma aba alveolar  em posições mediais de palavras.
  também pode ser ouvido como um palatal  na variação livre.
 Fricativas labio-dentais  e  também podem ocorrer em palavras de origem estrangeira.

Vogais

 Tibetano Amdo normalmente tem um sistema de quatro sons vogais como , pois todos os sons vogais próximos  foram fundidos em uma vogal { {IPA | / ə /}}. No entanto, quando há um som consoante dentro da posição final da palavra, a pronúncia de  é alterada, realizando um dos três sons próximos , dependendo da consoante em questão.
  pode ser ouvido normalmente antes de uma vogal média , e também pode ser percebido como um meio aberto  em alguns ambientes.

Mídia
Na China
 A estação Qinghai Tibetan Radio ( མཚོ་ སྔོན་ བོད་ སྐད་ རླུང་ འཕྲིན །) transmite a estação em Tibetano Amdo na FM 99.7.
Diáspora
 A Rádio Free Asia transmite em três línguas tibetanas: tibetano padrão, khams e amdo.

Notas

Bibliografia
Norbu, Kalsang, Karl Peet, dPal Idan bKra shis, & Kevin Stuart, Modern Oral Tibetano Amdo: A Language Primer. Edwin Mellen Press, 2000.
Hua Kan 华侃主编 (ed). 2001. Vocabulary of Tibetano Amdo dialects [藏语安多方言词汇]. Lanzhou: Gansu People's Press [甘肃民族出版社]. (Contains word lists of the Xiahe County 夏河, Tongren County 同仁, Xunhua County 循化, Hualong County 化隆, Hongyuan County 红原, and Tianjun County 天峻 dialects in Gansu and

Ligações externas
The Tibetan Phrasebook - A Phrasebook of Modern Amdo Tibetan
A Bibliography of Tibetan Linguistics
A Week in Rebkong, Amdo, an Amdo primer
AHP43 Amdo Tibetan Language
Tibetano Amdo em Oniglo.com
Tibetano Amdo em Ethnologue
Tibetano Amdo Wikivoyage
revised.pdf Tibetano Amdo em Lawrence.edu

Tibetano Amdo
Tibetano Amdo

Tibetano Amdo


Stephen Edward Blaire (Los Angeles, Califórnia, 22 de dezembro de 1941 - Modesto, Califórnia, 18 de junho de 2019) foi um ministro americano e bispo católico romano de Stockton.

O arcebispo de Los Angeles, o cardeal James Francis Aloysius McIntyre, ordenou-o sacerdote em 29 de abril de 1967.

O Papa João Paulo II o nomeou Bispo Auxiliar de Los Angeles e Bispo Titular de Lamzella em 17 de fevereiro de 1990. O arcebispo de Los Angeles, Roger Michael Mahony, o consagrou em 31 de maio do mesmo ano; Os co-consagradores foram os bispos auxiliares de Los Angeles, John James Ward e George Patrick Ziemann.

Ele foi nomeado Bispo de Stockton em 18 de janeiro de 1999 e foi empossado em 16 de março do mesmo ano.

O Papa Francisco aceitou sua aposentadoria em 23 de janeiro de 2018.

Ver também

Bispos católicos dos Estados Unidos

Stephen Edward Blaire


Dajana Čuljak (Pleternica, 1991.) je hrvatska kazališna, filmska i televizijska glumica.

Podrijetlom je iz Pleternice pokraj Požege. Završila je gimnaziju u Požegi. Glumila je u srednjoškolskoj kazališnoj družini. Diplomirala je na Akademiji dramske umjetnosti u Zagrebu, na koju se upisala u prvom pokušaju. Do sada je imala najznačanije uloge u tinejdžerskoj seriji "Nemoj nikome reći" i TV-seriji "Novine" te kazališni proboj u "Živjet ćemo bolje" u režiji Senke Bulić, za što je i nagrađena na 40. Danima satire Fadila Hadžića. Snimila je nekoliko reklama.

Filmografija

Filmske uloge
 "Poklon predsjednika Nixona" kao tajnica (2014.)
 "ZG80" kao Filipova djevojka Ana (2016.)
 "Partenza" (kratki film) (2017.)
 "Lutka" (kratki film) (2017.)
 "Pripravnici" (kratki film) kao Sara (2017.)
 "Otac" (kratki film) kao policajka (2018.)
 "Još jedan odlazak" (kratki film) (2019.)
 "Krhko" (kratki film) kao glumica (2019.)

Televizijske uloge
 "Granice zločina" kao Clara Savio (2015.)
 "Nemoj nikome reći" kao Tijana Božić (2015. – 2017.)
 "Novine" kao Hana Mašić (2016. – 2020.)
 "Čuvar dvorca" kao Lidija (2017.)
 "Ko te šiša" kao Karolina (2017.)
 "Žigosani u reketu" kao Una (2018.-2019.)
 "Kad susjedi polude" kao Mirela Čajkušić (2018.)
 "Slonko" kao pjevačica (2020.)
 "Minus i plus" kao Tanja (2021.)
 "Kumovi" kao Lucina prijateljica Ivana (2022.)
 "Gora" kao Tea (2023.)

Sinkronizacija
 "Patke za nemoguće zadatke" kao Erica (2017.)
 "Dugi iz kamenog doba" kao Goona (2018.)
 "Stopalići" kao jeti Kolka (2018.)
 "Lego Film 2" kao Lucy Wyldstyle (2019.)
 "Čudesni park" kao busni vodič Shannon (2019.)
 "Tabaluga" kao princeza Lili (2019.)
 "Princeza Ema" kao Ema (2019.)
 "Tom i Jerry Show" kao Ginger i Toodles (2020. – 2021.)
 "Tom i Jerry" kao Kayla Forester (2021.)
 "Cvrčak i Mravica" kao Entuzijastična (2023.)

Izvori

Vanjske poveznice
Kazališne uloge Dajane Čuljak

Hrvatski filmski glumci
Hrvatski kazališni glumci
Hrvatski televizijski glumci
Životopisi, Pleternica

Dajana Čuljak


Külliye  (Arapça: كلية), cami ile birlikte hamam, medrese, mektep, imaret, türbe, kütüphane, aşevi, darüşşifa, çarşı, tekke, zaviye binalarından oluşan yapılar topluluğu. (Kervansaraylar belirli bir süre sonra ücretli hale geldikleri ve hayır işi kavramını kaybettikleri için dahil değildir.)

Etimoloji
Kulliyye, Arapça külli kelimesinden türetilmiştir.

Gelişmesi

İslam toplumunun oluşumunda şehirlerde mahalle hayatı külliyeler çevresindeki mimari yapıda yoğunlaşıyordu. Külliye, İslam toplumunun vakıf hukuku sistemi ve hayrat kavramını geliştirmesiyle ortaya çıktı. Merkezindeki yapı camidir. Cami en az cuma namazlarındaki zorunlu toplanma yeri olması yanında bir forum ve ilim, tören ve müzakere merkeziydi. Külliye bu merkezi tamamlayan yapılardan oluşur.

Kentin en önemli yapısı olan cami zamanla kurumsallaşarak genişlemiş ve yeni işlevler eklenmiştir. Cami yanında küçük yapılarla başlayan külliyeler zamanla yerini büyük külliyelere bırakmışlardır. Osmanlı dönemi külliyeler açısından en ünlü örneklere sahiptir. Külliye içinde ve dışında han, çarşı, fırın, değirmen, mum imalathanesi, boyahane, sal-hane, bayram ve pazar yerleri gibi ticaret amacıyla kurulmuş yapılardan elde edilen gelirler külliye giderlerine ayrılırdı. Sosyal hizmet olarak üretilen külliye kavramının temelinde halka parasız hizmet ilkesi vardır.

Külliyenin merkezinde genellikle cami vardır. Diğer her şey camiyi çevreler. Manisa Ulu Camii ve Medresesi (1376), İlyas Bey Camii ve Türbesi (1403) önemli ilk örneklerdir. Osmanlı Beyliği'nde ilk külliye örneği cami ve hamamdan oluşan İznik Orhan Gazi Külliyesi'dir.  Bursa Orhan Bey Külliyesi (1340) ise cami, medrese, mektep, hamam ve şifahaneden oluşur. İstanbul'un alınmasından sonra Fatih Sultan Mehmet, Fatih'te 16 medrese, tabhane, kervansaray, darüşşifa, türbe, aşhane ve saire yapılardan oluşan geniş bir külliye oluşturmuştur.

İstanbul'daki külliyelerden bazıları
 Atik Ali Paşa Külliyesi (Çemberlitaş),
 Eyüp Sultan Külliyesi,
 Fatih Sultan Mehmet Külliyesi,
 Haseki Külliyesi,
 Kılıç Ali Paşa Külliyesi,
 Koca Sinan Paşa Külliyesi,
 Laleli Külliyesi,
 Mahmud Paşa Külliyesi,
 Mihrimah Sultan Külliyesi (Edirnekapı ve Üsküdar),
 Nuruosmaniye Külliyesi,
 Piyale Paşa Külliyesi (Kasımpaşa),
 Sinan Paşa Külliyesi (Beşiktaş),
 Yavuz Sultan Selim Külliyesi (Fener),
 Sultanahmet Külliyesi,
 Süleymaniye Külliyesi (Süleymaniye),
 Şehzade Külliyesi,
 Yeni Cami Külliyesi,
 Yeni Valide Külliyesi (Üsküdar),
 Zal Mahmud Paşa Külliyesi.

Kaynakça

Selçuklu yapıları
Osmanlı yapıları

Külliye


Akka, İsrail'in kuzeyinde Akdeniz kıyısında bir şehir. Nüfusu 45.000 civarıdır (2003). Müslümanların, Dürzilerin, Hristiyanların, Bahailerin ve Yahudiler'in birlikte yaşadıkları bir şehirdir.

Acre, Akko, Batı dilleri ile İbranice'deki isimleridir (Helenistik dönemde Ptolemais ya da Antiochia Ptolemais).

Tarihçe
Şehir, Mısır firavunu III. Tutmose (MÖ 1504-1450) zamanından başlayarak, dünya tarihinde sürekli olarak yerleşilmiş en eski yerlerden biridir. Eski çağlarda Kenan halkı ve İbraniler tarafından kullanılmış; Eski Yunan, Roma, Arap, Tolunoğulları, Haçlı ve 1517'de Osmanlı padişahı Yavuz Sultan Selim'in fethinden itibaren 1918'e kadar yeniden Türk hakimiyetine girmiş, İsrail'in kuruluşuna kadar da İngilizler'in denetiminde kalmıştır. Tolunoğlu Ahmed Bey Dönemi'nde Tolunoğulları Devleti'nin en büyük deniz üssü burada kurulmuştu.

Napolyon, 1799'da kaleyi kuşatmış, ancak Cezzar Ahmed Paşa'nın direnişi karşısında başarısız olarak ordularını geri çekmek zorunda kalmıştır.

Akka'yı çevreleyen kalın savunma duvarları, Cezzar Ahmed Paşa tarafından inşa edilmiştir.

Akka, özellikle, Bahai Dini'nin en kutsal şehridir ve kutsal ziyaretlerini gerçekleştirmek üzere her yıl pek çok inananı buraya  gelmektedir. Şehrin tarihi bölgeleri 2001 yılında UNESCO tarafından Dünya Mirası olarak ilan edilmiştir.

Kardeş şehirler
  Bregenz, Avusturya
  La Rochelle, Fransa
  Saint-Mandé, Fransa
  Recklinghausen, Almanya
  Bielsko-Biała, Polonya
  Youngstown, ABD
  Nagykanizsa, Macaristan
  Pisa, İtalya

Kaynakça

Dış bağlantılar
 http://www.jewishvirtuallibrary.org/jsource/vie/Acco.html

İsrail'deki Dünya Mirasları

Akka


Atif Lipovac, hrvatski nogometaš i nogometni sudac iz Zagreba.

Nogometaš
Kao nogometaš igrao je na poziciji braniča. Nastupao je za zagrebačku Lokomotivu, riječki Orijent, NK Zagreb, bjelovarsku Česmu i Vatrogasac iz Brezove. U igri je bio vrlo čvrst i pravodoban u startu.

Nogometni sudac
Nakon igračke karijere bavio se nogometnim suđenjem. Bio je sudcem na utakmicama najvišeg ranga u Hrvatskoj, 1. HNL. Nakon sudačke karijere 1998. godine postaje delegat HNS-a na utakmicama 1. lige.

Izvori

Nogometni leksikon: Lipovac, Atif

Nogometaši NK Zagreba
Hrvatski nogometni suci
Životopisi, Zagreb
Šport u Zagrebu

Atif Lipovac


Mosdyr (Bryozoa ) er en række af små vandlevende, fastsiddende, hvirvelløse dyr. De enkelte dyr er normalt under 1 mm store, men lever i kolonier som kan blive mange cm store. Mosdyr er filterædere, og filtrerer fødepartikler fra vandet ved en udskydelig "krone" af tentakler besat med fimrehår. Dyrenes bagkrop danner en skal (kaldet "zooecium") som hele dyret kan trække sig ind i. Kolonier af mosdyr dannes af mange sådanne zooecier siddende i et tæt "net", og kan danne en hvidlig overflade på sten, muslinger, alger og endog krebsdyr.

Mosdyr lever i eller i forbindelse med vand, enten permanent under vandet eller langs med kyster hvor de overskylles jævnligt. Visse arter lever på dybere vand, f.eks. i ocean-gravene. De fleste lever i tropiske vande, men der findes også arter som lever i koldere og endog arktiske vande. De flese lever i saltvand, men der findes også arter der lever i brak- eller ferskvand.

Kilder

Dyr

Mosdyr


Kiril Yúrievich Yeskov (en ruso Кирилл Юрьевич Еськов), a veces transliterado como Kirill Eskov, (Moscú, 16 de septiembre de 1956) es un biólogo, paleontólogo y escritor ruso, especializado en el Reino Araneae. Autor de numerosas publicaciones científicas, ha descrito 39 especies animales y otras 13 han sido nombradas en su honor. Como escritor, es conocido como el autor del libro fantástico El último anillo, una relectura y continuación de El Señor de los Anillos de J. R. R. Tolkien desde la perspectiva de los orcos, traducido a numerosos idiomas.

Biografía

Investigación biológica
Yeskov se graduó en el departamento de biología de la Universidad Estatal de Moscú en 1979. En 1986 defendió una tesis como candidato de ciencias biológicas del Instituto de Morfología Evolutiva y Ecología A. N. Severtsov de la Academia de Ciencias de la URSS, con el tema Arañas del norte de Siberia (análisis horológico). Sus principales intereses científicos como biólogo son los arácnidos de Siberia y el lejano Oriente ruso y, como paleontólogo, el Paleozoico y Cenozoico. Desde 2008 es investigador en el laboratorio de artrópodos del Instituto Paleontológico de la Academia rusa de Ciencias y vicepresidente de la sociedad aracnológica Eurasiática. En 2002 tenía 86 publicaciones científicas.

También es autor del libro Historia de la tierra y sus formas de vida, concebido como libro de texto de biología para escuelas secundarias.

Especies descritas
Yeskov descubrió varios nuevos géneros de arañas. Entre los siete descubiertos por él en 1988 destaca Kikimora palustris Eskov, 1988, perteneciente a la familia Linyphiidae, cuyo hábitat se extiende entre Rusia y Finlandia, y cuyo nombre se traduce del latín como "Kikimora de los pantanos". La Kikimora es un espíritu femenino de la mitología eslava.

Especies llamadas en su honor

Actividad literaria
Como escritor de ficción Yeskov ha publicado varios libros, entre los que destaca El último anillo (título original: Последний кольценосец, publicada en 1999), un relato alternativo a El Señor de los Anillos de J. R. R. Tolkien, contada desde el punto de vista de las fuerzas de Sauron, a partir del proverbio: "La historia es escrita por los vencedores". Novela de gran éxito editorial, fue traducida al español en 2004 y en inglés, bajo licencia no comercial, en 2010. En otra de sus obras, El evangelio secreto (título original Евангелие от Афрания, publicado en 1995), relata la vida de Jesús de Nazaret intentando desmitologizar los Evangelios y haciendo a Jesús víctima de los servicios secretos del Imperio Romano.

Obras traducidas al español

Referencias

Bibliografía
 Eskov, K.Y., 1992. - A review of the generic composition of the linyphiid spider fauna of the Russian Far East (Araneida Linyphiidae). Ent. Scand., vol.23(2), p.153-168.
 Marusik, Y. M., Eskov, K.Y., Logunov D.V. e Basarukin, A.M., 1992. A check-list of spiders (Arachnida, Aranei) from Sakhalin and Kurile Islands. Arthropoda Selecta, vol.1(4), p.73-85.
 Eskov, K.Y., Marusik, Y.M., 1993. New data on the taxonomy and faunistics of North Asian linyphiid spiders (Araneida Linyphiidae). Arthropoda Selecta, vol.2(4), p.41-79.
 Eskov, K.Y., 1994. Catalogue of the linyphiid spiders (Araneida Linyphiidae) of Northern Asia. Pensoft Publ., Sofia-Moscow, 144 pp.

Enlaces externos
 Blog de Kirill Eskov
 Breve biografía en el Instituto Paleontológico

Biólogos de Rusia del siglo XX
Paleontólogos de Rusia
Escritores de Rusia del siglo XX
Escritores de literatura fantástica de Rusia
Biólogos de Rusia del siglo XXI
Escritores de Rusia del siglo XXI
Nacidos en Moscú

Kiril Yeskov


Neovisni grad Rosenheim (srednjebavarski: Rousnam) smješten je u upravnom području Gornje Bavarske na samom jugoistoku Njemačke, na zapadnoj obali rijeke Inn. Treći je najveći grad Gornje Bavarske s 61.000 stanovnika i jedno od 23 bavarskih administrativna središta.

Zemljopis
U samom gradu živi malo više od 60.000 stanovnika, dok s okolicom broj raste do 125.000. Rosenheim je smješten u gornjobavarskom Salzkammergutu na 450 metara nadmorske visine i proteže se na površini od 37 četvornih kilometara. Od glavnog grada Bavarske Münchena udaljen je 52 kilometra u smjeru jugoistoka. Dio je željezničkih pruga München-Rosenheim, München-Innsbruck i Rosenheim-Salzburg, koja omogućuje izravno povezivanje s Austrijom.

Rosenheimski krajobraz oblikovan je tijekom posljednjeg ledenog doba tijekom tzv. Innskog glacijala, u kojem je oblikovano i Rosenheimsko jezero, koje je postojalo 10.000 godina na cjelokupnom području doline rijeke Inn i područje današnjeg grada Wasserburg na Innu, udaljenog 25 sjeverno kilometara od Rosenheima.

Susjedne općine

Povijest
Povijest grada Rosenheima seže u vrijeme Rimskog Carstva, otkada se javljaju prvi zapisi kao temelj za znanstveno i stručno proučavanje njegove povijesti temeljeno na povijesnim izvorima. Ne postoje arheološki pronalasci o naseljenosti prije Rimljana.

Pons Aeni
Osnivanje prvih ljudskih naseobnia na području Rosenheima vezano je uz područje doline rijeke Inn, poznate i kao Inntal. Pod vodstvom Nerona Klaudija Druza i Tiberija Rimljani su naselili ovo područje oko 15. pr. Kr. Istočno od rijeke Inn protezala se pokrajina Norik (Norricum), a zapadno Recija (Raetium). Rimski naseljenici izgradili su cestu preko Brennerskog prijevoja do Regensburga, tadašnje Castre Regine, i jednu u smjeru istok-zapad između Salzburga (Iuvavuma) i Augsburga (Augusta Vindelicorum), koje su pridonijele razvoju prometa i trgovinske razmjene.

Zbog velike važnosti ovih dviju trgovačkih putova, područje njihova protezanja bilo je zaštićenom vojnim utvrđenjem naziva Pons Aeni, dok su rjeđe koristili izrazi Ponte Aoni i Ad enum. Njegovu važnost potvrđuje smještanje na zemljovid Tabula Peutingeriana s ucrtanim najvažnijim rimskim cestama. Ime "Pons Aeni" kasnije je uklopljeno u imena obližnjih naselja poput "Pfunzena".

Podrijetlo naziva

Podrijetlo nazivlja Rosenheima nije potpuno razjašnjeno. Ime "Rosenheim" prvi put spominje se u zapisima iz 1234. godine o Dovrcu Rosenheim na istočnoj obali rijeke Inn. Zbog toga se smatra da ime Rosenheim dolazi od motiva ruže na grbu grofa Halla koji je dao izgraditi dvorac. Prema drugoj teoriji ime dolazi od izraza Rössern koji je bio vezan uz riječni promet preko Inna i njegovo prometno premošćivanje u srednjem vijeku.

Uključene mogućnosti su i Roas, Roze ili Ried, izraze koji označavaju močvaru ili baru, poplavna područja s brojnom vegetacijom učestalih u okolici grada, posebno u obližnjem okrugu Kolbermoor. U mjesnom govoru, riječ Rose (ruža) značila je "lijepa djevojka".

Izvori

Vanjske poveznice
 Ostali projekti

 Mrežna mjesta
 Službene stranice grada
 Službene stranice Gradskog arhiva u Rosenheimu
 Literatura o Rosenheimu  na stranicama Nacionalne knjižnice Njemačke

Bavarska
Gradovi u Njemačkoj

Rosenheim


was a district located in Ōita Prefecture, Japan.

District Timeline
 July 22, 1878 – Nishikunisaki District was founded after Kunisaki District broke off into Nishikunisaki and Higashikunisaki Districts.
 April 1, 1889 – Prior to activating the town and village status, the district founded the towns of Takada and Tamazu and 17 villages
 April 1, 1907 – The towns of Takada and Tamazu, and the villages of Kinawa and Miwa were merged to create the town of Takada.
 January 1, 1919 – The village of Kadaki was elevated to town status.
 April 1, 1941 – The villages of Nishimatama and Nakamatama were merged to create the village of Matama.
 April 1, 1951 The town of Takada, and the villages of Kawachi, Higashitoko, Nishitoko and Kusaji were merged to create the town of Takada.
 March 31, 1954:
 The village of Kuresaki was merged into the town of Takada.
 The villages of Matama, Kamimatama and Usuno were merged to create the village of Matama.
 May 10, 1954 – The town of Takada was renamed as the town of Bungotakada.
 May 31, 1954 – The village of Tahashi was merged with the town of Bungotakada to create the city of Bungotakada.
 August 31, 1954 – The town of Kakadi, and the villages of Miura and Mie were merged to create the town of Kakaji.
 October 1, 1954 – The villages of Asada and Tahara were merged to create the village of Ōta
 January 1, 1955 – The village of Matama was elevated to town status.
 March 31, 2005 – The towns of Kakaji and Matama were merged into the expanded city of Bungotakada.
 October 1, 2005 – The village of Ōta, along with the town of Yamaga (from Hayami District), was merged into the expanded city of Kitsuki. Nishikunisaki District was dissolved as a result of this merger.

Former districts of Ōita Prefecture

Nishikunisaki District, Ōita


معالج Intelxoen هو أحد معالجات الحاسوب من إنتاج شركة انتل. كان وما زال الهدف من تطوير الأنظمة الحاسوبية هو رفع الأداء بعض التقنيات التي تستخدم لزيادة الأداء التطوير النظام الحاسوبي لذلك تم إيجاد ما يسمى بالبنى المتوازية عمل أكثر من معالج على التوازي سنتحدث عن معالج IntelXoen بشكل بسيط.

لمحة عن معالج intelxoen

معالج IntelXeon5500 Series يستطيع أن يقدم الكفاءة العالية لبنى IT ويمكن أن يزود المشاريع بقدرات عالية.

خصائص هذه التكنولوجيا:
 الأداء العالي الذي يحسن الأداء بشكل أتوماتيكي لملائمة متطلبات التطبيق والعمل
 المرونة الافتراضية التي تقدم أفضل أداء في الصنف وقدرة على الإدارة

مخدمات العمل العالية الحجم القياسية ومحطات العمل التي بنيت بهذا الجيل الجديد من المعالجات التي تحمل الاسم Nehalem تقدم فرصة لتزويد المشاريع بقدرات عالية.

هذا بعضاً مما جاء في موقع Intel عن معالجات Intelxeon550 لوصف قدرات هذا النوع من المعالجات التي حلت محل المعالجات التي استخدمت (FSB(Front Side Bus لربط الذاكرة مع المعالج هذا المعالج يعتمد على نفس البنية الصغرية مثل IntelCorei7 بالإضافة إلى أن معالج xeon يدعم NUMA(Non Unform Memory Acess). وهو من البنى المتوازية MIMD.

على الرغم من أن معالج intelxeon لا يطبق في الأنظمة التفرعية الحالية لكن لمعالجات intelxoen دور أساسي في أنظمة العناقيد أو ما يسمى ب clusters

حيث أن غالبية العقد في Beowulf clusters من هذا النوع لهذا السبب سنناقش هذا النوع من المعالجات.سنركز على xoen,the server xeon version من عائلة intel64 هذا النوع الذي يوجد في العناقيد يوجد عادة في عقد2-sockets وبشكل متزايد في عقد 4-sockets و8-sockets.لهذا النوع من المعالجات أكثر من إصدار سنناقش هنا ما يسمى بNehalem أو x500 series معالج IntelXeon5500 Series يستطيع أن يقدم الكفاءة العالية لبنى IT ويمكن أن يزود المشاريع بقدرات عالية.

Black diagram of an Intel Nehalem processor

حالياً كل رقاقة (chips) لها متحكم ذاكرة خارجي وثلاث قنوات ذاكرة موصولة من ذاكرة DDR3 إلى رقاقة بالإضافة إلى ذلك لوصل chips مع مساري PCI Express قدمت intel ما يسمى QPI(Quick Path Interface) ذات عرض حزمة 25.6GB/S دور الساعة في هذا النوع من المعالجات أصغر من أدوار المعالجات التي ظهرت سابقاً 2.93,2.66,2.33 على التوالي.

أكبر عرض حزمة من الذاكرة إلى المعالج 32GHZ/S(10.833GB/S/channel) على كل حال عادة تيم الحصول على عرض الحزمة(bandwidth) من خلال برامج STREM triad benchmark.

كما هو واضح أن عرض الحزمة الفعلي لا يمكن أن يتجاوز مواصفات التصميم.

المعالج الجديد ظهر في نيسان 2009 وتم استخدامه في جميع أنظمة cluster vender الأساسية

لقد تحسن عرض الحزمة من 16GB/S إلى 32GB/S لكن بسبب memory controller المتكاملة الاختلاف للعديد من التطبيقات يمكن أن تكون أكبر حتى عملياً.

الNehalem EP معالج رباعي القنوات الذي ظهرت إحدى قنواته في الشكل السابق بينما الوصل إلى الذاكرة يظهر في الرابط التالي :

Diagram of the connection of Nehalem processor

لقد تحسن التنبؤ بالقفز لهذا المعالج ويوجد فيه مستويي TLB وكما في بنى القنوات الأولى أربع عمليات يمكن أن تنجز في الدورة الواحدة بالإضافة إلى بعض العمليات الصغرية التي يمكن أن تنجز في أقل معالجة. وبالإضافة إلى ذلك يمكن لهذا النوع من المعالجات أن ينجز عمليتين صغريتين إضافيتين مقارنة بالنوى السابقة كما تشاهد في الشكل 2.17 cores المعالج لها execution trace التي تحوي بشكل جزئي التعليمات التي حللت.

هكذا مرحلة ذهاب التعليمات المرمزة الذي قد يحدث فجوة في قنوات توارد التعليمات المجمع يبعث التعليمات المرمزة إلى محطات الحجز اتلي يمكن أن تصدر بحدود ست عمليات صغرية

في الدور الواحد إلى وحدات التنفيذ يدعى بExcution Engine.حوالي 128 عملية صغرية يمكن أن تكون طور التنفيذ أي وقت. الشكل 2.17 يظهر أن المنفذ ذو الرقم 0 والمنفذ ذو الرقم 5 يقود اثنتين من IntegerALU بالإضافة إلى وحدة IntegerSSE المنافذ 1,5,0 تهتم بعمليات الفاصلة العائمة.وحدتي الحساب والمنطق للأعداد الصحيحة في المنفذين 0,5 بسيطتين لكي يكون قادراً على إدارتهم مرتين في دور الساعة.

بالإضافة إلى ذلك لدينا ALU في المنفذ 1 لعمليات الأعداد الصحيحة المعقدة التي لا يمكن تنفيذها في دور ساعة واحد.

وحدات الفاصلة العائمة تضم بالإضافة إلى ذلك وحدات إضافية التي تنفذ ما يسمى ب
SSe4
 (streaming SIMD extension4) ذخيرة التعليمات.

التعليمة مجموعة من أكثر من 190 تعليمة التي تعنى بالعمليات الشعاعية مثل الصوت والصورة
و التطبيقات الثلاثية الأبعاد, لكن أيضاً من الفائدة للعمليات الشعاعية المنتظمة في الجبر الخطي
طول المعامل في هذه الوحدة 128 بت.

مترجم intel لديه القدرة على عنونة SSE4 هذا يعطيه من حيث المبدأ أداء أعلى في الفواصل العائمة.

المنافذ 2,3,4 تخدم وحدة التحميل وتخزين العناوين وتخزين المعطيات على التوالي.

التحسين البارز أن Nehalem تدعم تقنية MultiThreading كثيراً في نموذج
IBM'S Simultaneous Threading وتسمى ب Intel HyperThreading.
HyperThreading ظهر في وقت سابق في معالجات البنتيوم لكن اختفى في معالجات Intel
التالية لأن الربح في الأداء كان منخفض جداً.

الآن مع عرض حزمة أعلى وذواكر خابية أكبر سرع أكثر من 30% في HyperThreading

و يوجد ميزة أخرى ما يسمى بTrubo Mode هذا يعني أن دور الساعة سيرتفع من سرعته
2.93GHZ إلى سرعة مختلفة تماماً بخطوة من 133 ميغاهرتز إلى أكثر من 3 غيغاهرتز طالما الطاقة الحرارية للرقاقة لم يتم تجاوزها.

لذا عندما بعض القنوات cores عاطلة نسبياً يمكن للقنوات الأخرى أن تستفيد من سرعة الساعة الأعلى.

الذواكر الخابية في المستوى الأول لها نفس الحجم كما في المعالجات التي ظهرت سابقاً لكن الذواكر الخابية في المستوى الثاني أصغر بكثير 256 كيلوبايت بدلاً من 6 ميغابايت
وهي أسرع بكثير على كل حال وقادرة على تسليم المعطيات المطلوبة في عشر أدوار أو أقل

إضافة إلى ذلك هناك ذاكرة خابية في المستوى الثالث مشتركة تستخدم من قبل الأربع قنوات المكون منها المعالج.

الذاكرة الخابية L3 شاملة هذا يعني أنها تحوي كل البيانات الموجودة في المستوى L1,L2 نتيجة ذلك عندما لا توجد المعطيات المطلوبة في المستوى L3 فهي غير موجودة في مستويات الذاكرة الأخرى لباقي القنوات وبالتالي لا يتم البحث فيهم.

نلاحظ من الشكل 2.18 أن 72GB Memory/Processer على كل حال هذا يمكن أن يعمل على حساب سرعة مساري الذاكرة.

أخيراً هناك خياران على سبيل المثال لأنظمة قاعدة البيانات التي تستفيد من الذاكرة الكبيرة ليس من الضروري أن يكون في السرعة الأعلى.لأغراض HPC الصور فقط مع ذاكرة واحدة.

المراجع

Overview09

PDF Intel® 64 and IA-32 Architectures optimization Reference Manual

معالجات إنتل

معالج IntelXoen


Süleler, Ankara ilinin Kızılcahamam ilçesine bağlı bir mahalledir.

Tarihçe

1840 yılında Yabanabad kazasına bağlı olan Süleler köyü "İstanbul tımarı" olup, 48 hanedir. Pir oğlu Molla Mustafa köy camii imamı, Molla İbrahim cami hatibi, Çakır oğlu Hüseyin ise köy imamıdır. 1840 yılında Pir oğulları, Ömer Paşa oğulları, Kel Ali oğulları, Bal Ali oğulları ve Emir oğulları köyde sayıca fazla olan aileler olup, tarım ve hayvancılık yapılır.

Cumhuriyet döneminde önce Yabanabad kazası Kızılcahamam nahiyesine bağlanan Süleler, daha sonra Kızılcahamam Güvem bucağına bağlanır.

1960 yılında 800 nüfuslu, 1975 yılında 395 nüfuslu, 1990 yılında 115 nüfuslu iken 2007 yılı adrese dayalı nüfus sayımında 57 kişiye düşer. Süleler'de geleneksel mimaride yapı çok az olup, çok katlı yeni yapılar bulunmaktadır.

İki minareli ve kubbeli camii ile köy konağı bulunan yerleşmede içme suyu şebekesi ve kanalizasyon şebekesi vardır. Günümüzde kısmi tarım ve hayvancılık yapılır.

Nüfus

Dış bağlantılar
 Yerelnet - Süleler Köyü

Kızılcahamam'ın mahalleleri

Süleler, Kızılcahamam


Jeffrey Jendryk II (Wheaton, 15 de setembro de 1995) é um jogador de voleibol norte-americano que atua na posição de central.

Carreira

Clubes
Jendryk começou atuando no voleibol universitário da Universidade Loyola de Chicago, de 2014 a 2018. Seu primeiro contrato profissional foi pelo Berlin Recycling Volleys. Pelo clube da cidade de Berlim o central conquistou 3 títulos: o Campeonato Alemão de 2018–19, a Copa da Alemanha de 2019–20 e a Supercopa Alemã de 2019.

Em 2020, o norte-americano assinou contrato de 2 anos com o Asseco Resovia Rzeszów para disputar no campeonato polonês. No ano seguinte, o central rescindiu o contrato com o clube polonês e voltou a atuar no voleibol alemão para defender as cores do Berlin Recycling Volleys novamente. Em outubro de 2021, voltou a ganhar o seu segundo título da Supercopa Alemã.

Em 2022, voltou ao voleibol polonês para defender as cores do LUK Lublin. Ao término da temporada 2022–23, Jendryk assinou com o Gioiella Prisma Taranto, time da primeira divisão italiana.

Seleção
Pelas categorias de base, Jendryk foi vice-campeão da Copa Pan-Americana Sub-21 de 2015, onde foi superado pela seleção brasileira por 3 sets a 0.

Fez sua estreia na seleção adulta norte-americana na Liga Mundial de 2017, onde ficou na quarta colocação. No ano seguinte, conquistou o terceiro lugar no Campeonato Mundial de 2018 após derrotar a seleção sérvia por 3 sets a 1.

Em 2019, conquistou o vice-campeonato da Liga das Nações de 2019 em Chicago, e o terceiro lugar na Copa do Mundo de 2019 no Japão. Em 2022, foi vice-campeão da Liga das Nações após derrota para a seleção francesa.

Títulos
Berlin Recycling Volleys
Campeonato Alemão: 2018–19, 2021–22
Copa da Alemanha: 2019–20
Supercopa Alemã: 2019, 2021

Clubes

Prêmios individuais
2019: Campeonato NORCECA – Melhor central

Ligações externas
 no USA Volleyball
 no Volleybox

Naturais de Illinois
Voleibolistas dos Estados Unidos
Centrais de voleibol

Jeffrey Jendryk


Maximilian Florian (* 20. Dezember 1901 in Klagenfurt; † 24. Jänner 1982 in Klosterneuburg) war ein österreichischer Landschafts-, Stillleben- und Porträtmaler. Er zählt zu den Malern der "Kärntner Gruppe", der auch Franz Wiegele, Anton Kolig, Herbert Boeckl angehören.

Leben und Werk
Maximilian Florian wurde am 20. Dezember 1901 im Zentrum von Klagenfurt, in der Sterneckstrasse 8, als zweites von drei Kindern von Mutter Katharina (geborene Krahsnig) und Vater Josef Maximilian geboren.

Auch wenn sein nicht zu übersehendes Zeichentalent bereits in der Kindheit zutage trat, konnte Maximilian Florian, vor allem bedingt durch eine Krankheit seines Vaters nicht studieren, sondern musste als Lehrling in ein Lebensmittelgeschäft eintreten. Auf Grund seiner zarten Konstitution hielt er diese Lehre aber nicht durch und so wechselte er im Jahre 1916 im Alter von 15 Jahren ins Goldschmiedhandwerk über.

Nach dem Ersten Weltkrieg freundete sich Florian mit dem Kärntner Maler Ernst Riederer an, der ihn förderte und ihm ein Stipendium an der Akademie der bildenden Künste in Wien verschaffte. So studierte Florian in den Jahren von 1922 bis 1930 unter Karl Sterrer und Rudolf Bacher.

Im Jahre 1934 wurde Florian Augenzeuge der Februarkämpfe. Unter diesen Eindrücken schuf er ein Schlüsselbild der österreichischen Zwischenkriegszeit, nämlich Die Revolution. Es zeigt die Verteidigung des Engelsplatzhofes, also eines Wiener Gemeindebaues in Wien-Brigittenau durch Einheiten des Schutzbundes. Die "Revolution" wird von einer Frau im roten Kleid dargestellt, die von einem Sterbenden von hinten umklammert und in den hinteren Bildraum gezogen wird, wo weitere Tote und Verwundete liegen. Das Gemälde befindet sich heute in der Dauerausstellung des Heeresgeschichtlichen Museums (Saal "Republik und Diktatur") in Wien. Ebendort ist auch das Gemälde Der brennende Stephansdom ausgestellt, das erst 1960, einige Jahre nach dem persönlichen Erlebnis, entstanden war.

Maximilian Florian malte Landschaften, Stillleben, Figurenkompositionen und Porträts, wobei er sich stilistisch an den expressiven Realismus des Herbert Boeckl, einen der Hauptvertreter der österreichischen Moderne, anschloss. Regine Schmidt schreibt im Katalog zur Florian-Ausstellung 1990 in der Österreichischen Galerie über die Stillleben des Malers: "Eine Verbindung von Akt und Stilleben findet sich im 'Liegenden Akt' von 1930 (eigentlich: Das rote Bett, Anm.), der im Flächigen und dem dominierenden Rot an Matisse gemahnt, in der Lösung des ruhenden Aktes an sicherem Können einem Kolig nicht nachsteht: gewagt setzt Florian Rot, Gelb, Blau und Grün zueinander, Blau vor allem als Kontur verwendend."

Und weiter: "Ebenfalls aus dem Jahre 1932 stammt das kleinformatige Bild Stilleben mit Pfeife, das nichts von Wiegele, dafür aber die Kraft von Van Gogh hat. Demus (Otto Demus, Anm.) schreibt über dieses Bild mit dem raffiniert gewählten Bildausschnitt: 'Ganz auf Kontur und Flächenwirkung gestellt ist das folgende Bild, ein Stilleben mit kurzer Pfeife. Die farbigen Flächen sind sauber abgewogen und in ruhiger Ordnung ausgebreitet. Hier kommt dem Maler sein auf die Fläche gerichtetes dekoratives Talent zustatten'".

Während des Zweiten Weltkriegs galt er als entarteter Künstler. 1946 war er der erste Maler, der nach dem Ende des Krieges in Wien seine Werke ausstellte (Galerie Würthle).

Technik und Stil
"Maximilian Florian hat in seiner Kunst einen der farbigsten Beiträge zur modernen österreichischen Malerei geleistet. Seine tief empfundene lyrische Art der Darstellung zeigt eine bedeutende malerische Kultur. Für ihn sind Farben und Formen jedoch kein bloßes "Äußeres", sondern Zeichen für eine rational nicht erfassbare Welt. Diese Erkenntnis bewirkt bei ihm jedoch keine Abkehr von der Gegenständlichkeit, vielmehr erscheint ihm diese wie Menschen, Blumen, Landschaften, Zeichen für eine Welt zu sein, die nicht durch das Zuviel des modernen Bewußtseins und Denkens deformiert ist. Die Erfahrung seines Lebens als schöpferischer Künstler erhalten eine persönliche Gestaltung, deren ästhetisch malerische Komponente, die Herkunft, die Ausbildung erkennen lässt." So formuliert es Kunsthistoriker und Museumsdirektor Wilhelm Mrazek bei der Werkausstellung 1973 im Museum für Angewandte Kunst.

Öl, Aquarell und Kreidezeichnung waren seine bevorzugten Techniken. Seine Werke sind ständiger Bestandteil der Staatsgalerien und privater Sammlungen im In- und Ausland. Ohne allzu deutlicher Kritik, aber in erschütternder Wahrheit stellt er in seinen Bildern soziale Missstände und schwerwiegende Ereignisse dar, Wiener Revolution 1935, Der brennende Dom 1945 und Schwangere Frau, um nur einige Werke zu nennen. In seinen Landschaften, Stillleben und Porträts zeigt er neben seiner enormen Vitalität der Farben eine weit über das Thema hinausgehende malerische Verinnerlichung. Unter seinen sakralen Bildern sei wohl eines seiner späten Werke Die Auserwählten des Lebens (Abendmahl) genannt.

Der Expressionismus des Maximilian Florian zeigt Alter und Tod mit der gleichen Eindringlichkeit wie jener des Herbert Boeckl. Vor allem die Ölfarbe und die Technik der Ölmalerei spielte für Florian von Beginn an eine tragende Rolle. Er schuf aber auch Aquarelle, Zeichnungen und Plastiken. Weiters beschäftigte er sich mit Kunsthandwerk, u. a. mit der Herstellung von Marionetten.

Ausstellungen und Auszeichnungen
Florian beschickte zahlreiche Ausstellungen, u. a. in Wien (1946), die II. Internationale Schau sakraler Kunst in Triest (1966), vielfache Ausstellungen in Klagenfurt (u. a. 1967 und 1971 im Künstlerhaus Klagenfurt). 1973 zeigte er gemeinsam mit seiner Tochter Henriette eine umfangreiche Werkausstellung im Museum für Angewandte Kunst. Ein Jahr vor seinem Tod stellte er 1981 im Historischen Museum der Stadt Wien einige Werke aus. 1990 erfolgte eine Gedächtnisausstellung in der Österreichischen Galerie Belvedere.

Florian wurde für seine Leistungen vielfach ausgezeichnet. In jungen Jahren erhielt er den Österreichischen Staatspreis für Grafik (1935) und bildende Kunst (1936). In den 1950er Jahren wurde ihm der Theodor-Körner-Preis überreicht. Für sein großformatiges Bild Die Auserwählten des Lebens (Abendmahl) verlieh ihm Papst Paul VI. 1967 die Goldmedaille von Jerusalem für Verdienste um die sakrale Kunst. Am 16. Dezember 1971 wurde ihm die Ehrenmedaille der Bundeshauptstadt Wien in Silber überreicht.

Bilder Maximilian Florians besitzen u. a. die Graphische Sammlung der Albertina, die Österreichische Galerie, die Sammlung Leopold, die Sammlung Hans Dichand und die "Sammlung Dr. L. Pressburger in Los Angeles, Kalifornien.". Als der mit Florian befreundete Jurist und Sammler Dr. Pressburger nach Amerika emigrierte, tauschte er ein Hammerklavier der Firma Johann Fritz, das einst Franz Grillparzer gehört hatte und auf dem auch Ludwig van Beethoven gespielt haben soll, gegen einige Bilder Florians.

Tod und Nachwirken
Maximilian Florian verstarb am 24. Jänner 1982 in Klosterneuburg-Weidling. Maximilian Florian hatte zwei Söhne, Ernst und Paul, und eine Tochter, Henriette Florian, die ebenfalls Künstlerin wurde.

"Die Bedeutung des künstlerischen Schaffens von Maximilian Florian reicht weit über seine Lebensspanne hinaus. Entgegen den Zeitströmungen blieb er seinem Künstlertum treu. Ein wesentlicher Grund, dieses Werk zu vertreten und weiterzutragen, ist die geistige, ästhetische und verantwortungsvolle Einstellung der beiden Künstler gegenüber der Kunst und der Schöpfung. Der Mensch in seiner Individualität und die Natur in ihrem kosmischen Werden finden in ihrem Werk ein zentrales Anliegen. In ihrem Schaffen steht die Würdigung alles Seienden in seiner Wahrheit und Schönheit, die keine Verletzung zulässt."

Werke (Auszug)

 Das rote Bett, 1930, Öl auf Leinwand, 54 × 82 cm, bez. li. u.: M Florian 1930, Sammlung Florian, Wien
 Stilleben mit Pfeife, 1932, Öl auf Leinwand, 45 × 40 cm, bez. li. u.: Florian 32, re. u.: Wien, Sammlung Florian, Wien
 Wiener Revolution 1935, Öl auf Leinwand, 90×70 cm, Heeresgeschichtliches Museum, Wien
 Der Pflug, 1953, Öl auf Leinwand, 71 × 92 cm, bez. re. u.: m. Florian, Sammlung Florian, Wien
 Der brennende Dom 1945, 1960, Öl auf Leinwand, 110×170 cm, Heeresgeschichtliches Museum, Wien
 Die Auserwählten des Lebens (Abendmahl), 1960, Öl auf Leinwand, 750 × 280 cm, Kapelle des Klosters St.Rafael, Wien
 Der blaue Berg, 1963, Öl auf Leinwand, 130 × 100 cm, bez. re. u.: m. Florian 1963, Sammlung Florian, Wien
 Am Grab, 1977, Öl auf Leinwand, 73 × 125 cm, bez. li. u.: maximilian Florian Nov. Dez. 1977, Sammlung Florian, Wien

Einzelnachweise

Literatur
 Heinrich Fuchs: Die österreichischen Maler des 20. Jahrhunderts. Band 1: A-F. Wien 1985, S. K 209 f.
 Manfried Rauchensteiner, Manfred Litscher (Hrsg.): Das Heeresgeschichtliche Museum in Wien. Wien 2000, ISBN 3-222-12834-0, S. 77.

Weblinks

Maler (Österreich)
Träger der Ehrenmedaille der Bundeshauptstadt Wien in Silber
Österreicher
Geboren 1901
Gestorben 1982
Mann

Maximilian Florian


Le Championnat de France de football de National 3 2022-2023 est la  du championnat de France de football de cinquième division. Il est géré par les treize ligues régionales, à l'exception du groupe Corse-Méditerranée qui reste géré par l'organe fédéral.

Le cinquième niveau du championnat oppose cent soixante-huit clubs français répartis en douze groupes régionaux de quatorze clubs, en une série de vingt-six rencontres jouées durant la saison de football entre le  et le .

La première place de chaque groupe permet de monter en National 2 lors de la saison suivante alors que les cinq dernières places de chaque groupe sont synonymes de relégation en ligues régionales

Participants

Clubs relégués de National 2

Clubs promus de Régional 1

Décisions administratives, retraits et repêchages
L'AS Monaco fait le choix de supprimer son équipe réserve, reléguée en N3, ce qui permet au Istres FC d'être repêché dans le groupe Corse-Méditerranée.
Le club de l'AS Béziers, est rétrogradé par la DNCG en National 3. Le club de SO Romorantin, meilleur  de N2 de la saison précédente est repêché.

Groupe Auvergne-Rhône-Alpes

Clubs participants

Compétition
Source : Classement.

|}

Source : Résultats.

Groupe Bourgogne-Franche-Comté

Clubs participants

Compétition
Source : Classement.

|}

Source : Résultats.

Groupe Bretagne

Clubs participants

Compétition
Source : Classement.

|}

Source : Résultats.

Groupe Centre-Val de Loire

Clubs participants

Compétition
Source : Classement.

|}

Source : Résultats.

Groupe Corse-Méditerranée

Clubs participants

Compétition
Source : Classement.

|}

Source : Résultats.

Groupe Grand-Est

Clubs participants

Compétition
Source : Classement.

|}

Source : Résultats.

Groupe Hauts-de-France

Clubs participants

Compétition
Source : Classement.

|}

Source : Résultats.

Groupe Normandie

Clubs participants

Compétition
Source : Classement.

|}

Source : Résultats.

Groupe Nouvelle-Aquitaine

Clubs participants

Compétition
Source : Classement.

|}

Source : Résultats.

Groupe Occitanie

Clubs participants

Compétition
Source : Classement.

|}

Source : Résultats.

Groupe Paris Île-de-France

Clubs participants

Compétition
Source : Classement.

|}

Source : Résultats.

Groupe Pays de la Loire

Clubs participants

Compétition
Source : Classement.

|}

Source : Résultats.

Classement déterminant le champion
Le titre de champion de France de National 3 est attribué entre les premiers de chaque groupe au club ayant obtenu le meilleur classement établi selon les critères suivants :
 nombre de points obtenus dans les rencontres domicile et éxterieur qui ont opposé dans chaque groupe le premier aux cinq autres clubs les mieux classés ;
 en cas d'égalité de points, différence entre les buts marqués et les buts concédés lors de ces rencontres ;
 en cas de nouvelle égalité, plus grand nombre de buts marqués lors de ces rencontres ;
 en cas de nouvelle égalité, est retenu le club ayant le moins de pénalité au titre du Carton Bleu ;
 en cas de nouvelle égalité, tirage au sort entre les équipes.

|}

Bilan de la saison

Sportif

Administratif

L'AS Cherbourg, maintenu en N3, est exclu des championnats nationaux.
4 clubs de N2 sont rétrogradés en R1 : C' Chartres Football, rétrogradés, l'AS Poissy et Évreux FC, exclu des championnats nationaux et le FC Sète 34 annonce la liquidation du club et un retour au niveau régional.
Les six meilleurs , Chambéry SF, GSI Pontivy, Chambray FC, Entente UGA Ardziv, SU Dives-Cabourg et FC Girondins de Bordeaux, sont repêchés.
L'AS Béziers se voit refuser d'accéder en N2 et est même rétrogradé en Régional 1, c'est son dauphin, Toulouse FC, qui est promu.

Liens externes
 Page officielle sur fff.fr

Notes et références

Notes

Références

Championnat de France de football de National 3
Football M5
France M5
Championnat M5


Yasuyuki Kuwahara (født 22. december 1942, død 1. marts 2017) var en japansk fodboldspiller.

Japans fodboldlandshold

|-
|1966||4||2
|-
|1967||1||1
|-
|1968||2||1
|-
|1969||4||1
|-
|1970||1||0
|-
!Total||12||5
|}

Referencer

Eksterne henvisninger

Japan National Football Team Database

Fodboldspillere fra Japan

Yasuyuki Kuwahara


Arthur Gene Housey, (nacido el  en Buffalo, Nueva York) es un exjugador de baloncesto estadounidense. Con una altura de 2,08 metros ocupaba la posición de pívot.

Trayectoria
Formando en la Universidad de Kansas (1979-1981), fue elegido en el draft de la NBA de 1981 por los Dallas Mavericks en la tercera ronda, puesto 47, aunque no llegaría a debutar en la NBA.

Jugó en Italia antes de llegar a la liga ACB: Joventut de Badalona (1985-1986), Breogán Lugo (1986–1987) y Manresa (1987-1988).

Referencias

Enlaces externos
 Ficha de Housey en ACB.com

Baloncestistas de Nueva York
Baloncestistas de la Liga ACB
Baloncestistas de la Serie A2
Baloncestistas de los Kansas Jayhawks
Baloncestistas del Club Baloncesto Breogán
Baloncestistas del Pallacanestro Treviso
Baloncestistas del Club Joventut de Badalona
Baloncestistas del Bàsquet Manresa
Nacidos en Búfalo

Art Housey


In der Liste der Baudenkmale in Hohen Sprenz sind alle denkmalgeschützten Bauten der Gemeinde Hohen Sprenz (Mecklenburg-Vorpommern) und ihrer Ortsteile aufgelistet (Stand 10. Februar 2021).

Legende

Baudenkmale nach Ortsteilen

Hohen Sprenz

|}

Ehemalige Denkmale

|}

Quelle

Weblinks

Hohen Sprenz
!

Liste der Baudenkmale in Hohen Sprenz


Republička liga Crne Gore (Crnogorska republička nogometna liga) je bila liga trećeg stupnja nogometnog prvenstva Jugoslavije u sezoni 1985./86.  Sudjelovalo je 16 klubova, a prvak je bio "Bokelj" iz Kotora.

Ljestvica

 Titograd – tadašnji naziv za Podgoricu

Rezultatska križaljka

 Izvori:

Unutrašnje poveznice

Vanjske poveznice

Izvori

 Novak Jovanović: Fudbalska takmičenja u Crnoj Gori : 1925-1985 , Cetinje, 1991., UDK: 796.332.093(497.16)"1925/1985", str. 60
 Zdravko V. Gavrilović: Od Sloge do Iskre : (monografija) : 85 godina fudbala u Bjelopavlićima 1919-2004 , Podgorica, 2004., UDK: 796.332(497.16)"1919/2004" 796.332:061.2(497.16)(091), str. 357-359
 Slaven Zambata i dr: Nogomet 86, Zagreb, 1986., UDK: 796.332.093(497.1+100)"1985/1986", str. 75

1985-86 1
CG 1 republička
1985-86 1 republička
1985-86 1

Crnogorska republička nogometna liga 1985./86.


Chicago Bears, ABD'nin Chicago, Illinois şehrinde bulunan profesyonel bir Amerikan futbolu takımıdır. Takım National Football League (NFL)'nin NFC Konferansı'nda Kuzey grubundadır.

Chicago Bears'ın, 8'i NFL'de biri Superbowl'da olmak üzere 9 şampiyonluğu vardır. 26 oyuncusu Pro Football Hall of Fame listesine girerek bu alanda en başarılı takım olmuşlardır.

Kulüp 1919 yılında Decatur, Illinois'de kurulmuş ancak 1921'de Chicago'ya taşınmıştır. 1970 yılına kadar maçlarını Wrigley Field adlı stadyumda yapmıştır. 1971 yılından beri (sadece 2002 sezonu hariç) tüm maçlarını Michigan Gölü kenarındaki Soldier Field'da yapmaktadır.

Takım tarihi

 Decatur Staleys (1919-1920)
 Chicago Staleys (1921)
 Chicago Bears (1922-...)

Başarılar

Lig Şampiyonlukları
9 kez
 NFL Şampiyonluğu (8) 1921, 1932, 1933, 1940, 1941, 1943, 1946, 1963
 Super Bowl Şampiyonluğu (1) 1985 (XX)

Konferans Şampiyonluğu
4 kez
 NFL Batı: 1956, 1963
 NFC: 1985, 2006

Dış bağlantılar
 Chicago Bears resmi site

Bears
NFL takımları
Soldier Field
1910'larda Illinois'da kurulan oluşumlar
1919'da Amerika Birleşik Devletleri'nde kurulan oluşumlar
1919'da kurulan spor kulüpleri

Chicago Bears


الدمغة ضريبة تفرضها الدولة على أنواع معينة من المعاملات التي تتضمنها وثائق مكتوبة، وتتخذ عادة طابعًا بقيمة معينة يلصق على الوثيقة ومن ذلك طوابع بالدمغة التي يتعين وضعها على الإيصالات والعرائض و الأوراق القضائية وقد زادت أهمية ضريبة الدمغة زيادة كبيرة على أثر اتساع نطاق المعاملات المكتوبة.

طالع أيضاً
 دمغة المصوغات
 قانون الطابع

مراجع

الضرائب في السويد
الضرائب في المملكة المتحدة
الضرائب في الولايات المتحدة
الضرائب في جمهورية أيرلندا
الضرائب في سنغافورة
الضرائب في هونغ كونغ
ضرائب حسب النوع
مصطلحات قانونية

دمغة


James Tolmie est un nom pouvant désigner:

James Tolmie (1855-1917), homme politique canadien en Colombie-Britannique
 (1862-1939), homme politique australien du Queensland
 (1862-1938), homme politique canadien en Ontario

Voir aussi

Tolmie, James

James Tolmie


إنها لائحة بأسمياء كوردون وأكنياء ماكدونالد—هل المقصود:
 كوردون ماكدونالد، ٰ1 بارون ماكدونالد كوينيسكور
 كوردون ماكدونالد (سياسي)
 كوردون ماكدونالد (سياسي ألبرتا)

صفحات توضيح أشخاص

كوردون ماكدونالد (توضيح)


I'll Cry Tomorrow este un film dramatic american din 1955 regizat de Daniel Mann. În rourile prinipale joacă actorii Susan Hayward și Richard Conte.

Actori
 Susan Hayward ca Lillian Roth
 Richard Conte ca Tony Bardeman
 Eddie Albert ca Burt McGuire
 Jo Van Fleet ca Kaite Silverman Roth, Lillian mama
 Don Taylor ca Wallie
 Ray Danton ca David Tredman
 Margo ca Selma
 Virginia Gregg ca Ellen
 Don 'Red' Baryy ca Jerry
 Peter Leeds ca Richard Elstead
 Tol Avery ca Drunk party guest, Joe
 Ralph Edwards ca Himself

Note

Legături externe

Filme din 1955
Filme în limba engleză
Filme americane
Filme MGM
Filme dramatice
Filme dramatice americane

I'll Cry Tomorrow


ෆාහ්රිඩ් මුරේ ඒබ්රහම් (උපත ඔක්තෝම්බ්ර 24, 1939) ඇමෙරිකානු ජාතික Assyrian පාරම්පරිකයෙකි. ඔහුව ලෝකයා වඩාත් හඳුනා ගත්තේ Amadeu හි  Antonio Salieri ලෙස රඟපැමෙන් පසු  හොඳම නළුවා ලෙස Acadamy සම්මාන දිනා ගනීමෙන් පසුවය. ඔහු විවිධ ප්‍රධාන සහ සහය චරිත වලට පනපොවා ඇත.
ඒබ්රහම් , කාර්මිකයකු Fahrid Abraham  වු සහ Josephine ට උපත ලැබීය. ඔහුගේ පියා 1920 දී සිරියාවෙන් සංක්‍රමණය වු Assyrian ක්‍රිස්තියානි ජාතිකයකු විය. ඔහුගේ මව ඉතාලියනු අමෙරිකානු සම්භවයක් සහිත කාන්තාවක් විය. ඒබ්රහම් හැදී වඩුනේ මෙක්සිකානු දේශසීමාව අසල පිහිටි එල්පාසූ වලය. එහිදී ඔහු කලක් කල්ලියක සාමාජිකයකු වී සිටියේය. ඔහු Texas Western College හි ඉගෙනුම ලැබීය, එහිදී ඔහු හොඳම නළුවා ලෙස නම් කරන ලදී. පසුව ඔහු Uta Hagen හිදී ද ඉගෙනුම ලැබීය. ඔහු වේදිකාවෙන් තම රංඟන ජීවිතය පටන් ගත්තේය.

නළුවෝ

මුරේ ඒබ්‍රහම්


Karl Fritzsche (* 20. Dezember 1906 in Ottendorf bei Sebnitz; † 20. November 2000) war ein deutscher Veterinär. Er gilt als Nestor der Geflügelmedizin in Deutschland.

Leben
Der Sohn des Böhlener Schulleiters Oskar Fritzsche besuchte ab 1916 das Königin-Carola-Gymnasium in Leipzig, das er 1926 mit dem Reifezeugnis verließ. Anschließend studierte er an der Universität Leipzig und in Wien Veterinärmedizin und promovierte 1930 bei Karl Nieberle.

Seine berufliche Laufbahn führte ihn zunächst nach Breslau, wo er am Tiergesundheitsamt unter Martin Lerche tätig wurde, von dem er seine wissenschaftliche Prägung erhielt. Er forschte und publizierte zur Marek'schen Geflügelkrankheit und machte sich einen Namen durch die Einrichtung eines Geflügelgesundheitsdienstes.

1940 habilitierte er sich an der Universität Leipzig mit einer Arbeit über Geflügellähme. Nach Ableistung des Kriegsdienstes in einer Veterinäruntersuchungseinheit wurde er 1946 mit der Errichtung des Landes-Veterinäruntersuchungsamtes für Rheinland-Pfalz in Koblenz beauftragt, das er als Direktor bis zum Eintritt in den Ruhestand im Jahre 1971 leitete.

Ab 1953 lehrte er an der Universität Gießen das Fach Geflügelkrankheiten. Daneben entstanden über 250 wissenschaftliche Arbeiten zu verschiedenen Themen der Veterinärmedizin. Zudem war er Mitherausgeber eines Lehrbuchs für Geflügelkrankheiten, das zu einem Standardwerk in der Tiermedizin wurde.

Als langjähriger Leiter der Fachgruppe Mikrobiologie der Deutschen Veterinärmedizinischen Gesellschaft wurde er zu deren Ehrenmitglied ernannt.

1971 erhielt er die Ehrendoktorwürde der Tierärztlichen Hochschule Hannover

1993 stiftete er den Karl-Fritzsche-Preis der Veterinärmedizinischen Gesellschaft, mit dem junge Wissenschaftler der Veterinärmedizin ausgezeichnet werden sollen, die erfolgreich zu Infektionskrankheiten des Geflügels forschen.

Schriften (Auswahl)
 Forschendes Lernen und Lehre der Geflügelkrankheiten, Giessen 1993
 mit Karl Trautwein: Aufzuchthygiene und Aufzuchtkrankheiten der Haustiere, Frankfurt am Main 1962
 mit Edzard Gerriets: Geflügelkrankheiten. Lehrbuch für Tierärzte und Studierende der Veterinärmedizin, Berlin, Hamburg 1959
 Die häufigsten Geflügelkrankheiten und ihre Bekämpfung, Berlin, Stuttgart 1953

Weblinks

 Die Karl-Fritzsche-Stiftung der Deutschen Veterinärmedizinischen Gesellschaft e. V.

Einzelnachweise

Tierarzt
Mediziner (20. Jahrhundert)
Hochschullehrer (Justus-Liebig-Universität Gießen)
Ehrendoktor der Tierärztlichen Hochschule Hannover
Ottendorf (Sebnitz)
Deutscher
Geboren 1906
Gestorben 2000
Mann
Person (Sebnitz)

Karl Fritzsche (Tiermediziner)


An Stenoptera peruviana in uska species han Liliopsida nga ginhulagway ni Karel Presl. An Stenoptera peruviana in nahilalakip ha genus nga Stenoptera, ngan familia nga Orchidaceae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Stenoptera

Stenoptera peruviana


Mijat Gaćinović (în , ; n. 8 februarie 1995) este un fotbalist sârb care joacă pe postul de mijlocaș pentru clubul german Eintracht Frankfurt.

Cariera pe echipe

Voivodina
Gaćinović s-a născut la Novi Sad, în timp ce tatăl său Vladimir a jucat pentru FK Bečej. Familia sa este din Trebinje, unde Gaćinović s-a întors când tatăl său s-a retras din activitate. A început să joace fotbal la Leotar, înainte de a se alătura Academiei de tineret a Voivodinei. El a debutat la prima echipă sub conducerea lui Nebojša Vignjević pe 19 martie 2013, intrând de pe bancă în locul lui Miroslav Vulićević într-o victorie scor 3-0 pe teren propriu asupra lui Donji Srem. La 18 mai 2013, Gaćinović a marcat primul său gol în deplasare într-o victorie scor 3-2 în campionat cu Radnički Niš.

A devenit titular și a ajutat-o pe Vojvodina să câștige Cupa Serbiei 2013-2014 în anul în care echipa sărbătorea o sută de ani de la înființare. El a fost numit căpitanul echipei la începutul anului 2015, devenind golgheter în sezonul 2014-2015 cu 11 goluri.

Eintracht Frankfurt
În vara anului 2015, Gaćinović s-a mutat în Germania și a semnat cu Eintracht Frankfurt. El și-a făcut debutul într-un meci oficial pentru noua sa echipă la 28 noiembrie 2015, jucând în cele 90 de minute într-o înfrângere scor 1-2 în deplasare împotriva lui Mainz 05. La 19 mai 2016, Gaćinović a marcat golul egalizator în prima etapă a play-off-ului de retrogradare din Bundesliga 2015-2016 împotriva Nürnbergului, dând o pasă decisivă la singurul gol marcat în retur, care i-a menținut pe cei de la Eintracht în Bundesliga.

Cariera la națională
Gaćinović a jucat pentru Bosnia și Herțegovina la categoria sub 17 ani, înainte de a alege în cele din urmă să reprezinte Serbia la echipa națională sub 19 ani. El a făcut parte din echipa care a câștigat Campionatul European sub 19 ani din 2013. În plus, Gaćinović a marcat un golul egalizator împotriva Portugaliei în minutul 85 al semifinalei. A jucat, de asemenea, la Campionatul European de tineret sub 19 ani din 2014.

Ulterior, Gaćinović a reprezentat Serbia la Campionatul Mondial U-20 din 2015, câștigând medalia de aur.

A debutat pentru echipa națională mare la 24 martie 2017 împotriva Georgiei, înlocuindu-l pe Filip Kostić în minutul 81, și a marcat al treilea gol pentru Serbia în minutul 86. În mai 2018, el a fost numit în lotul lărgit al Serbiei pentru Campionatul Mondial din 2018 din Rusia, dar nu a fost păstrat în lotul final.

Statistici privind cariera

Club

 Până în 18 mai 2019

Meciuri la națională

Goluri la națională

 Din 2 septembrie 2017

Titluri

Club
Voivodina

 Cupa Serbiei: 2013-2014

Eintracht Frankfurt

 DFB-Pokal: 2017-2018

Internaţional
Serbia

 Campionatul European sub 19 ani: 2013
 Campionatul Mondial FIFA U-20: 2015

Individual

 Echipa sezonului în Superliga Sebiei: 2013-2014

 Decorații

 Medalia de merit (Republica Srpska)

Referințe

Legături externe

Fotbaliști ai Eintracht Frankfurt
Fotbaliști bosniaci
Fotbaliști internaționali sârbi
Fotbaliști sârbi
Mijlocași
Oameni în viață
Nașteri în 1995

Mijat Gaćinović


Islands Socialdemokratiske Parti eller Folkepartiet (islandsk: Alþýðuflokkurinn) var et islandsk socialdemokratisk parti, der blev grundlagt i 1916 af De Samvirkende Fagforbund (Alþýðusamband Íslands) for at fungere som fagbevægelsens politiske talerør. Partiet afbrød sin formelle tilknytning til arbejderbevægelsen efter Island blev en republik i 1944.

Kernevælgere
Partiets base var bybefolkningen i det sydvestlige Island (Reykjavik-regionen) og arbejdere i Vestfjordenes fiskeribyer. Derimod havde det næsten ingen opbakning i landdistrikterne.

Historie
Det islandske socialdemokrati blev repræsenteret i Altinget i 1920. Det ledede regeringer i tre korte perioder; 1947-49 under Stefán Jóhann Stefánsson, 1958-59 under Emil Jónsson og 1979-80 under Benedikt Sigurðsson Gröndal. Desuden var socialdemokraterne i regering med det konservative Selvstændighedspartiet 1959-1971. Partiet stod i hele sin levetid markant svagere end sine søsterpartier i de øvrige nordiske lande. Kun ved valgene i 1934 og 1978 opnåede det over 20% af stemmerne. Efter Folkealliancens oprettelse i 1956 fik socialdemokraterne normalt 10-15% af stemmerne.

Udover konkurrencen fra Folkealliancen medvirkede hyppige splittelser med dannelse af udbryderpartier med udgangspunkt i partiets venstrefløj (1930, 1938, 1956, 1983 og 1994) til at svække Socialdemokraterne.

Islands Socialdemokratiske Parti indgik i 1999 i en valgalliance med de tre øvrige venstrefløjspartier Folkealliancen, Kvindelisten og Folkebevægelsen, der i 2000 blev omdannet til partiet Socialdemokratisk Alliance.

Udbryderpartier

 I 1930 dannede udbrydere fra partiets revolutionære fløj Kommúnistaflokkur Íslands (Islands kommunistiske parti), der blev den islandsk sektion af Komintern.

 I 1937 brød venstrefløjen på ny ud af partiet. Udbryderne etablerede året efter det uafhængige kommunistparti Socialistpartiet.

 I 1956 etablerede en udbrydergruppe af pacifister og venstreorienterede Folkealliancen sammen med Socialistpartiet med Islands Socialdemokratiske Partis tidligere formand Hannibal Valdimarsson som første leder.

 I 1982 brød den tidligere justits- og undervisningsminister Vilmundur Gylfason med partiet og etablerede året efter Bandalag Jafnaðarmanna (Socialistalliancen) som et venstresocialdemokratisk alternativ. Ved altingsvalget 1983 fik partiet 7,3% og fire mandater, men opnåede kun 0,2% i 1987, hvorefter det blev opløst.

 I 1994 brød en kreds omkring Jóhanna Sigurðardóttir ud og etablerede Folkebevægelsen (Þjóðvaki) som et populistisk venstreparti, der efter altingsvalget 1995 blev repræsenteret i Altinget.

Partiformænd

 Ottó N. Þorláksson (1916)
 Jón Baldvinsson (1916–1938)
 Stefán Jóhann Stefánsson (1938–1952)
 Hannibal Valdimarsson (1952–1954)
 Haraldur Guðmundsson (1954–1958)
 Emil Jónsson (1958–1968)
 Gylfi Þ. Gíslason (1968–1974)
 Benedikt Sigurðsson Gröndal (1974–1980)
 Kjartan Jóhannsson (1980–1984)
 Jón Baldvin Hannibalsson (1984–1996)
 Sighvatur Björgvinsson (1996–1998)
 Guðmundur Árni Stefánsson (1998–2000)

Valgresultat

Referencer

Socialdemokratiske Parti
Socialdemokratiske partier
Etableret i 1916
Ophørt i 2000

Islands Socialdemokratiske Parti


La saison 1957-1958 de Serie B, organisée par la Lega Calcio pour la douzième fois, est la  du championnat de deuxième division en Italie. Le premier est promu directement en Serie A, le vice-champion dispute les barrages contre l'avant-dernier de la Serie A. Il n'y a pas de relégations cette saison pour porter la saison suivante à 20 équipes.

À l'issue de la saison, le Triestina termine à la première place et monte en Serie A 1958-1959 ( division). Le vice-champion, Bari l'accompagne en première division, après avoir remporté les barrages contre Hellas Vérone.

Compétition
La victoire est à deux points, un match nul à 1 point.

Classement

|valign=top align=left width=50%|

|}
 Pas de relégation cette saison, le championnat suivant passe à 20 équipes.
 Bari remporte ses deux matchs de barrage contre Hellas Vérone (1-0 et 2-0) et monte en Serie A.

Notes et références
 saison 57-58 sur calcio-seriea.net

1957-1958
Championnat Italie Football 1957-1958 Serie B
Championnat Italie Football 1957-1958 Serie B
Italie
Italie

Championnat d'Italie de football de deuxième division 1957-1958


Massimo de Mattia (* 1959 in Pordenone) ist ein italienischer Jazz- und Improvisations-Flötist und Komponist.

Leben und Wirken
De Mattia, der aus dem Friaul stammt, spielt verschiedene Flöten, darunter Piccoloflöte und Bassflöte. Er begann autodidaktisch Flöte zu spielen und zu komponieren; in den 1970er Jahren arbeitete er zu Beginn seiner Karriere als Musiker bei Lanfranco Malaguti, Bruno Cesselli, Umberto Trombetta Gandhi, Gianluigi Trovesi und Ares Tavolazzi. Er hatte in den 1980er Jahren Unterricht bei dem Saxophonisten Tom Kirk. 1993 legte er sein Debütalbum Poesie pour Pasolini bei Splasc(H) Records vor. In dieser Zeit arbeitete er u. a. auch mit Gianluigi Trovesi, Giovanni Maier und Giorgio Pacorig. Sein 2003 entstandenes "Jazz-Oratorium" Schiele verglich der Kritiker des Allmusic mit der Radikalität des frühen John Zorn.

Diskographische Hinweise
Poesie pour Pasolini (1993), mit Glauco Venier, Giovanni Maier
The Silent Drama (Splasc(H), 1995)
 Maier, Ghirardini, Pacorig, de Mattia + Gianluigi Trovesi – Masut (Nota, 1995)
Viaggio al termine delle notte (Setola Di Maiale, 2003)
Schiele (Splasc(H), 2003)
 Massimo De Mattia  /Ermes Ghirardini /Giovanni Maier – Cityloops (Palomar Records, 2004)
Pulp (2006)
 Duel (Denis Biason / Massimo de Mattia) – Duel 2 (Setola di Maiale, 2010)
Atto Di Dolore (2010)
Mikiri+3 (2011)
Massimo De Mattia /Giovanni Maier /Zlatko Kaučič – The Jazz Hram Suite (Palomar Records, 2011)
Black Novel (Rudi Records, 2012)
 Trilemma (Caligola, 2021)

Weblinks

Einzelnachweise

Jazz-Flötist
Komponist (Jazz)
Improvisationsmusiker
Musiker (Italien)
Italiener
Geboren 1959
Mann

Massimo de Mattia


Peraceae, biljna porodica u redu malpigijolike. Raširena je u tropima, Amerike, Afrike i Azije. Postoji preko 100 vrsta grmlja i drveća, često zimzelena, bez lateksa, podijeljenih u pet rodova.

Drveće ili grmlje, obično zimzeleno, bez lateksa (rijetko se javlja žućkasti vodenasti eksudat), bez ekstracvjetnih nektarija. Listovi naizmjenični (rijetko nasuprotni), jednostavni, rubovi cjeloviti, peteljka prisutna, prilično kratka, žljezdasta, stipule prisutne i ljuskaste do velike ili (gotovo) odsutne do nevidljive. Reproduktivni tip, oprašivanje.

Rodovi
 Chaetocarpus Thwaites
 Clutia Boerh. ex L.
 Pera Mutis
 Pogonophora Miers ex Benth.
 Trigonopleura Hook. f.

Izvori

Malpigijolike

Peraceae


حامد حدادي (ولد في 19 مايو 1985) هو لاعب كرة سلة إيراني من الأحواز، محترف في الرابطة الوطنية لكرة السلة (NBA) حيث يلعب في صفوف نادي ميمفيس غريزليس، ويعد أول إيراني يلعب في تلك البطولة. لعب قبل ذلك لصالح نادي صبا باتري لكرة السلة.

في عام 2002، حصل حامد حدادي مع المنتخب الإيراني للناشئين على المركز الثاني في البطولة الآسيوية التي أقيمت في الكويت، حيث وصل المنتخب الإيراني للمباراة النهائية ولكنه خسر أمام المنتخب الصيني بنتيجة 70 - 81. في عام 2004، فاز مع المنتخب ببطولة آسيا لكرة السلة للشباب التي أقيمت في طهران. وفاز أيضاً ببطولة غرب آسيا لكرة السلة لعامي 2004 و 2005، وحصل على الميدالية البرونزية في دورة الألعاب الآسيوية 2006 في الدوحة. كما حصل على الميدالية الذهبية في بطولة أمم آسيا لكرة السلة في عام 2007 في اليابان، وكذلك في عام 2009 في الصين، وتوج في تلك البطولتين كأفضل لاعب (MVP). كما شارك في كرة السلة في الألعاب الأولمبية الصيفية 2008.

أما على صعيد الأندية، فقد حصل على الميدالية الفضية في بطولة غرب آسيا لكرة السلة للأندية في إيران سنة 2008، كما حصل على الميدالية الذهبية مع ناديه صبا باتري في بطولة آسيا للأندية لسنة 2008 في الكويت. وسبق له وأن احترف في الإمارات العربية المتحدة. يلعب منذ أغسطس 2008 لصالح ميمفيس غريزليس في NBA، وقد مدد عقده مع النادي حتى عام 2013.

روابط خارجية

مصادر

أشخاص على قيد الحياة
أشخاص من الأهواز
أعلام كرة سلة إيرانيون مغتربون في الإمارات العربية المتحدة
أعلام كرة سلة إيرانيون مغتربون في الصين
أعلام كرة سلة إيرانيون مغتربون في الولايات المتحدة
أعلام كرة سلة إيرانيون مغتربون في لبنان
أعلام كرة سلة مغتربون في الصين
أعلام كرة سلة مغتربون في إيطاليا
رياضيون عرب إيرانيون
إيرانيون مغتربون في الإمارات العربية المتحدة
حائزون على ميداليات في الألعاب الآسيوية في كرة السلة
حائزون على ميداليات في دورة الألعاب الآسيوية 2006
حائزون على ميداليات في دورة الألعاب الآسيوية 2014
رياضيون إيرانيون مغتربون في لبنان
رياضيون مغتربون من أصل إيراني
فائزون بميداليات برونزية في الألعاب الآسيوية لإيران
فائزون بميداليات فضية في الألعاب الآسيوية لإيران
فائزون بميداليات في الألعاب الآسيوية 2018
لاعبو أحرار الدوري الأمريكي لكرة السلة
لاعبو الرابطة الوطنية لكرة السلة من إيران
لاعبو بطولة كأس العالم لكرة السلة 2010
لاعبو بطولة كأس العالم لكرة السلة 2014
لاعبو بطولة كأس العالم لكرة السلة 2019
لاعبو تشينغداو دبلستار
لاعبو سنجان فلاينج تايجرز
لاعبو سيشوان
لاعبو فينيكس صنز
لاعبو كرة سلة أولمبيون إيرانيون
لاعبو كرة سلة رجالية إيرانيون
لاعبو كرة سلة في الألعاب الأولمبية الصيفية 2008
لاعبو كرة سلة في الألعاب الأولمبية الصيفية 2020
لاعبو كرة سلة في دورة الألعاب الآسيوية 2006
لاعبو كرة سلة في دورة الألعاب الآسيوية 2014
لاعبو كرة سلة في دورة الألعاب الآسيوية 2018
لاعبو ميمفيس غريزليس
لاعبو نادي مهرام طهران
لاعبو وسط كرة سلة
مغتربون إيرانيون في الولايات المتحدة
مواليد 1405 هـ
مواليد 1985
رياضيون من محافظة خوزستان
رياضيون من الأهواز

حامد حدادي


An Festuca venusta in uska species han Liliopsida nga ginhulagway ni St.-yves. An Festuca venusta in nahilalakip ha genus nga Festuca, ngan familia nga Poaceae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Mga sumpay ha gawas

Festuca

Festuca venusta


Dominique Champluvier (1953 ) es una botánica belga. Trabaja como investigadora en el "Dto. de Biología", del Jardín Botánico Nacional de Bélgica. Desarrolla sistemática, florística, y ecología de África, Bélgica, Francia, cartas de vegetación, y estudios de campo

Algunas publicaciones
 dominique Champluvier. 2005. Duosperma clarae (Acanthaceae), a New Species from Katanga (D.R. Congo): The Second Record of Orbicules within the Family. Systematics and Geography of Plants 75 ( 1): 51-60

 ----------------------------------, ingrid Parmentier, ludovic Ngok, jean Lejoly. 2003. New Taxa in Acanthaceae from Inselbergs and Rainforest in Equatorial Guinea and Gabon. Systematics and Geography of Plants 73 ( 2): 209-214

 ----------------------------------. 2002. A New and an Unrecognized Species of Justicia (Acanthaceae, Justiciineae) from Kwango and Katanga (R.D. Congo). Systematics and Geography of Plants 72 ( 1/2): 231-235

 ----------------------------------. 2000. A New Species of Rungia (Acanthaceae) from Cameroon. Systematics and Geography of Plants 70 ( 1): 137-140

Libros
 dominique Champluvier, andré Fraiture, serge Rouxhet. 2003. Contribution à l'étude des prairies semi-naturelles de l'Ouest de la Gaume (Lorraine Belge) en rapport avec l'écologie du rare et méconnu "Ranunculus serpens" Subsp. "Polyanthemoides". Volumen 174 de Lejeunia: Nouvelle série. Editor	Lejeunia, 14 pp.

Referencias

Enlaces externos

Botánicos de Bélgica del siglo XX
Escritores en inglés del siglo XXI
Escritores en francés del siglo XXI
Botánicos de Bélgica del siglo XXI

Dominique Champluvier


Alonso García Bravo (Ribera del Fresno, 1490 - Ciudad de México, 1561) fue un soldado español de la Conquista de México, que como alarife realizó el primitivo trazado urbano de algunas ciudades, como Ciudad de México, Veracruz y la Villa de Antequera, hoy Oaxaca.

Biografía
Participó en la expedición de Pedro Árias Dávila en 1513, y en 1518 en la de Diego Muñoz Camargo, batiéndose contra los indígenas y resultando herido en dichos choques. Poco después se integró a la expedición de Hernán Cortés. Dado que poseía el grado de geómetra, construyó diversas fortificaciones militares para defensa del ejército español.

Traza de la Ciudad de México
Consumada la Caída de México-Tenochtitlan, Cortés le encomendó realizar la primera traza de la nueva Ciudad de México sobre la antigua capital mexica. García lo realizó a la usanza española, con cuadrángulos que parten de la plaza mayor central, en la que se encontrarán simbólicamente asentados el poder civil y religioso, así como las casas consistoriales. Probablemente se basó en los planos de Santo Domingo, en la que Cortés estuvo cinco años. La traza de la nueva urbe hispana la realizó basándose en la distribución mexica, aprovechando las tres calzadas que partían de su Templo Mayor, pero reorientando de norte a sur la plaza principal, en lugar de oriente a poniente como México-Tenochtitlan, adaptando las convenciones medievales adaptadas a la retícula existente.

Además proyectó las casas de Cortés en Coyoacán  (actualmente es la sede del gobierno de la Delegación Coyoacán), según el dicho del capitán Martín de la Mesquita.

Traza de la Villa de Antequera
Realizadas las labores en la Ciudad de México, en las que probablemente también proyectó la Casa de la Real Audiencia, se mudó en 1532 o 1533 a la Villa de Antequera, hoy Oaxaca de Juárez, de la cual realizó también la primera traza. Poco después se convirtió en alcalde de la misma y en alguacil mayor, encabezando las expediciones para combatir las sublevaciones indígenas en Ixtlán, Tlacolula y Miahuatlán.

En su honor hay una plaza y una escultura suya en el Centro Histórico de la Ciudad de México, en la calle Jesús María. También es conocida como Plaza de la Merced, ubicada junto a dicho convento.

Referencias

Nacidos en Ribera del Fresno
Militares de España del siglo XVI
Arquitectos de España en el virreinato de Nueva España
Conquistadores españoles del siglo XVI de México
Conquistadores extremeños
Alarifes

Alonso García Bravo


Landssammenslutningen af Kursusstuderende (LAK) var en interesseorganisation, der fra 1964 til 2006 organiserede forskellige grupper af kursister såsom studenterkursister, hf-kursister, voksenkursister, m.fl. Organiseringen skete bl.a. gennem de forskellige kursussteders elevråd og kursistråd.

Organisationen blev oprindeligt stiftet i 1964 som De Kursusstuderendes Landsråd, men med oprettelsen af højere forberedelseseksamen, HF skiftede organisationen dog navn til Landssammenslutningen af Kursusstuderende i 1968.

LAK definerede bl.a. sit arbejde som  "at arbejde for de studerendes krav samt for lighed i uddannelsessystemet for alle gennem konsekvent uddannelsespolitik uden partipolitiske hensyn".

Ud over formålet med at varetage de forskellige kursusstuderendes interesser, så blev LAK også i begyndelsen af 1970'erne medlem af De Uddannelsessøgendes Samarbejdsudvalg, DUS, og efterhånden blev forskellige udenomsparlamentariske aktiviteter en hjørnesten i LAK's arbejde.

I september 1972 etablerede LAK et fælles sekretariat sammen med Landsorganisationen af Elever og Danske Gymnasieelevers Sammenslutning et fællesskab der varede ved frem til begyndelsen af 1990'erne.

I lighed med flere af organisationerne i 1970'ernes elev- og studenterbevægelse blev LAK også indviklet i en politisk fløjkamp mellem forskellige grupper på den danske venstrefløj, herunder især Danmarks Kommunistiske Ungdom.

I en kort periode fra 1977 til 1980(?) fik LAK konkurrence i organiseringen af de kursusstuderende fra en organisation der kaldte sig Kursusstuderendes Tværpolitiske Organisation, KTO.

I 2006 blev LAK nedlagt, og organiseringen af de kursustuderende varetages nu i væsentlig grad af Danske Gymnasieelevers Sammenslutning.

De bevarede dele af LAK's arkiv befinder sig i dag på Arbejderbevægelsens Bibliotek og Arkiv, ABA.

Referencer

Elev- og studenterbevægelsen
Etableret i 1964
Ophørt i 2006


Rudolf Stähelin bzw. Rudolf Staehelin ist der Name folgender Personen:

* Rudolf Staehelin (1875–1943), Schweizer Internist
 Rudolf Stähelin-Stockmeyer (1841–1900), Schweizer Theologe

Rudolf Stähelin


George-Edward Dircă (n. ) este un senator român, ales în 2016.

Educație
George Edward Dircă este licențiat în Drept la Universitatea Nicole Titulescu din București, cu specializări ulterioare în "Stiințe penale" și "Politici și Instituții Europene", obținând două diplome de master în cadrul aceleiași universități, Universitatea Nicole Titulescu din București.

Ulterior, în perioada iulie-august 2005, a urmat cursul "Private International Law", la Hague Academy of International Law, Olanda.

Carieră
George Edward Dircă a fost ales senator în Parlamentul României în anul 2016, urmând ca în octombrie 2018 să fie numit președinte al Comisiei pentru constituționalitate, libertăți civile, monitorizarea executării hotărârilor Curții Europene a Drepturilor Omului.

De asemenea, este membru în Comisia juridică, de numiri, disciplină, imunități și validări, Comisia pentru regulamentul Senatului și Comisia de validare.

Din anul 2007 până în prezent, este avocat la SCA Dircă, Gherbea și Asociații, București.

Vezi și
 Legislatura 2016-2020 (Senat)
 Parlamentul României

Legături externe
Activitatea parlamentară

Politicieni români în viață
Senatori români 2016-2020
Membri ai Uniunii Salvați România

George-Edward Dircă


Mackinac or Mackinaw may refer to:

Geography

Landforms
 Straits of Mackinac, a waterway in the U.S. state of Michigan connecting two of the Great Lakes, Lake Michigan and Lake Huron and separating the Upper and Lower Peninsulas of Michigan
 Mackinac Island, an island in the Straits of Mackinac
 Mackinaw River, a tributary of the Illinois River in the U.S. state of Illinois
 Little Mackinaw River, a tributary of the Mackinaw River

Populated areas
 Mackinac County, Michigan
 Mackinac Island, Michigan, the city on Mackinac Island
 Mackinaw Township, Michigan, in Cheboygan County
 Mackinaw City, Michigan, a village in Mackinaw Township
 Mackinaw Township, Tazewell County, Illinois
 Mackinaw, Illinois, a village in Mackinaw Township
 Little Mackinaw Township, Tazewell County, Illinois
 Mackinaw Historic District, a historic residential area in Franklin, Ohio

Structures and places
 Mackinac Bridge, a bridge over the Straits of Mackinac
 Old Mackinac Point Lighthouse, a lighthouse in Mackinaw City
 Fort Mackinac, a British, later American, fort on Mackinac Island
 Mackinac Island State Park, a state park on Mackinac Island
 Straits of Mackinac Shipwreck Preserve, a state-designated preservation area within much of the Straits of Mackinac
 Mackinac Wilderness, a designated area within the Hiawatha National Forest in Mackinac County, Michigan
 Mackinac Trail (or Mackinaw Trail), two related, but separate, roadways in Michigan
 Mackinac Trail – Carp River Bridge, a bridge along the Mackinac Trail over the Carp River in Mackinac County
 Mackinaw State Forest, a state-owned forested area in the northern Lower Peninsula of Michigan
 Mackinaw River State Fish and Wildlife Area, a state park in Tazewell County, Illinois, bisected by the Mackinaw River

Corporations and organizations
 Mackinac Island State Park Commission, an appointed board that administers state parklands in the Straits of Mackinac area
 Mackinac Transportation Company, a train ferry service that shuttled railroad cars across the Straits of Mackinac from 1882 until 1984
 Cincinnati, Jackson and Mackinaw Railroad, a railroad that formerly operated in Ohio and Michigan
 Detroit and Mackinac Railway, a railroad that formerly operated in Michigan
 Mackinac Center for Public Policy, a research and educational organization advocating free-market policies
 Mackinac Financial Corporation, a bank holding company

Ships
 USCGC Mackinac, several ships of the United States Coast Guard
 USCGC Mackinaw, several ships of the United States Coast Guard
 USRC Mackinac (1903) or USCGC Mackinac, a patrol boat
 USS Mackinac, several ships of the United States Navy
 USS Mackinaw, a United States Navy gunboat commissioned twice between 1864 and 1867

Sailing
 Mackinaw boat, a type of small sailboat used in the Upper Great Lakes
 Port Huron to Mackinac Boat Race
 Chicago Yacht Club Race to Mackinac

Other uses
 Mackinaw cloth, a heavy and dense water-repellent woolen cloth
 Mackinaw jacket, a short double-breasted wool coat
 Mackinaw trout or Lake trout
 Mackinac Rendezvous, an annual Boy Scouts of America event held in the Straits of Mackinac area
 Mackinac Republican Leadership Conference (also known as the Midwest Mackinac Republican Leadership Conference), a biannual political conference held on Mackinac Island
 Mackinac Policy Conference, an annual political and economic conference held on Mackinac Island
 Mackinac Island meteorite, a meteorite found on the planet Mars by the Opportunity rover on October 13, 2009

See also
 Mackinawite, an iron nickel sulfide mineral
 Michilimackinac, a former term for the entire region around the Straits of Mackinac
 Fort Michilimackinac, a French, later British, fort and trading post on the northern tip of Michigan's Lower Peninsula at the Straits of Mackinac
 Mékinac (disambiguation)

Mackinac


Joan Tozzer, née le  à Boston (Massachusetts) et morte le  à Dedham (Massachusetts), est une patineuse artistique américaine qui patine en individuel et en couple artistique. Elle est triple championne nationale dans les deux disciplines.

Biographie

Carrière sportive
Joan Tozzer est la fille de l'anthropologue Alfred Tozzer (1877-1954) et de Margaret Castle (1886-1979). Son premier contact avec le patinage artistique se fait à l'âge de trois ans, lorsque son père utilise un tuyau d'arrosage pour créer une patinoire dans le jardin de la maison en hiver. Il est vite devenu évident qu'elle avait à la fois de l'enthousiasme et du talent pour le sport, et elle a donc rejoint le prestigieux Skating Club de Boston, l'un des plus anciens clubs de patinage artistique aux États-Unis.

Elle concourt en patinage individuel et en patinage de couple avec son partenaire Bernard Fox. En individuel, elle est triple championne des États-Unis de 1938 à 1940 et vice-championne nord-américaine en 1939. En couple artistique, elle est championne junior des États-Unis en 1936, puis triple championne nationale de 1938 à 1940 et championne nord-américaine en 1939.

Elle est nommée capitaine de l'équipe américaine de patinage sur glace pour les Jeux olympiques d'hiver de 1940, qui devaient avoir lieu à Sapporo, au Japon. A la suite de l'annulation des Jeux à cause du second conflit mondial, elle se voit refuser les honneurs olympiques et arrête les compétitions en 1940 à l'âge de 18 ans.

Vie privée
Elle épouse Philip Spalding Jr. en 1940 et le couple déménage à Honolulu à Hawaï. Après son divorce, elle épouse William Ames Lincoln en 1952 et retourne avec lui dans le Massachusetts, à Chestnut Hill. Après la mort de son deuxième époux en 1969, elle se marie une dernière fois, avec Edward Cave, chirurgien orthopédiste au Massachusetts General Hospital jusqu'à son décès en 1976.

Elle a sept enfants, dont l'un est décédé de la grippe à l'âge de sept ans. Bien que ses enfants aient appris à patiner, Joan Tozzer ne les a jamais poussé vers une carrière sportive.

Hommage
Joan Tozzer est intronisée au Temple de la renommée du patinage artistique américain en 1997.

Palmarès
En couple artistique avec Bernard Fox.

Notes et références

Liens externes

Patineuse artistique américaine
Naissance en septembre 1921
Naissance à Boston
Décès en avril 2012
Décès à Dedham (Massachusetts)
Décès à 90 ans
Championne d'Amérique du Nord de patinage artistique

Joan Tozzer