A questão do genocídio do Holodomor é uma tentativa de determinar se o Holodomor foi um genocídio étnico contra os ucranianos. Em 1932–1933, uma fome matou 3,3–3,9 milhões de pessoas na República Socialista Soviética da Ucrânia, número que faz parte do total de 5,5–8,7 milhões de mortos pela Fome soviética de 1932–1933. Pelo menos 3,3 milhões de ucranianos étnicos morreram como resultado da fome na União Soviética.

Estudiosos continuam a debater "se a fome soviética provocada pelo homem foi um ato central em uma campanha de genocídio, ou se foi projetada simplesmente para acovardar os camponeses ucranianos à submissão, levá-los aos coletivos e garantir um suprimento constante de grãos para a industrialização soviética." De acordo com Simon Payaslian, o consenso acadêmico classifica o Holodomor como um genocídio, enquanto John Archibald Getty afirma que o consenso acadêmico classifica o Holodomor como resultado de atos desastrosos e inflexibilidade, em vez de algum plano genocida. Outros estudiosos dizem que continua sendo uma questão importante na política moderna e discutem se as políticas soviéticas se enquadram na definição legal de genocídio. Estudiosos que rejeitam o argumento de que a política estatal em relação à fome foi genocídio não absolvem Joseph Stalin ou quaisquer outras partes do regime soviético da culpa pelas mortes de fome, e ainda podem ver tais políticas como sendo, em última análise, de natureza criminosa.

Desde 2006, os governos de vários países também emitiram declarações reconhecendo o Holodomor como genocídio, incluindo a Ucrânia e 14 outros países, incluindo Austrália, Canadá, Colômbia, Geórgia, México, Peru e Polônia.

Fome como genocídio

Artigo do Simon Payaslian nas Bibliografias de Oxford
De acordo com Simon Payaslian, em uma visão geral no site Oxford Bibliographies Online, "um consenso se formou entre os estudiosos de que os genocídios no século 20 abrangeram (embora não se limitassem a) os seguintes casos: Herero em 1904-1907, o genocídio armênio no Império Otomano em 1915-1923, o Holodomor na antiga Ucrânia soviética em 1932-1933, o Holocausto Judeu em 1938-1945, Bangladesh em 1971, Camboja em 1975-1979, Timor Leste em 1975-1999, Bósnia em 1991-1995, e Ruanda em 1994."

Rafael Lemkin
O professor de direito Raphael Lemkin, que cunhou o termo genocídio, afirmou que a fome foi causada pelo homem e o Holodomor foi um genocídio. Em seu artigo de 1953 "Genocídio Soviético na Ucrânia", que ele apresentou como um discurso na cidade de Nova York, Lemkin afirmou que o Holodomor foi o terceiro ponto da russificação soviética da Ucrânia.O que quero falar talvez seja o exemplo clássico do genocídio soviético, seu mais longo e amplo experimento de russificação – a destruição da nação ucraniana. A terceira vertente do plano soviético visava os agricultores, a grande massa de camponeses independentes que são o repositório da tradição, do folclore e da música, da língua e literatura nacionais, do espírito nacional da Ucrânia. Como um político soviético Kosior declarou no Izvestiia em 2 de dezembro de 1933, 'o nacionalismo ucraniano é nosso principal perigo', e foi para eliminar esse nacionalismo, para estabelecer a horrível uniformidade do estado soviético que o campesinato ucraniano foi sacrificado. A safra daquele ano foi suficiente para alimentar o povo e o gado da Ucrânia, embora tenha caído um pouco em relação ao ano anterior, uma diminuição provavelmente devido em grande parte à luta pela coletivização. Mas a fome era necessária para os soviéticos e, assim, eles conseguiram encomendar uma, por plano, por meio de uma alocação de grãos excepcionalmente alta ao estado como impostos.

Roman Serbyn relacionou a visão de Lemkin ao Artigo 2 da Convenção das Nações Unidas de 1948 para a Prevenção e Punição do Genocídio e resumiu sua visão como tal:Como componentes integrais do mesmo processo genocida, Lemkin fala dele como tendo quatro pontas:

 a dizimação das elites nacionais ucranianas,
 a destruição da Igreja Ortodoxa Ucraniana,
 a fome da população agrícola ucraniana, e
 sua substituição por não-ucranianos da RSFSR e de outros lugares.

A única dimensão que falta na análise de Lemkin é a destruição dos ucranianos étnicos que vivem na República Russa (RSFSR), dos quais havia oito milhões às vésperas do genocídio.Timothy Snyder afirmou que, antes da adoção da convenção internacional pela ONU, os soviéticos "certificaram-se de que o termo genocídio, contrariamente às intenções de Lemkin, excluísse grupos políticos e econômicos". De acordo com Snyder, a fome ucraniana poderia ser apresentada como "de alguma forma menos genocida porque atingiu uma classe, os kulaks, bem como uma nação, a Ucrânia". De acordo com Olga Andriewsky, a redescoberta em 2009 do ensaio inédito de Lemkin e seu enquadramento do Holodomor como apenas um episódio, juntamente com o surgimento do campo de estudos do genocídio, ajudou os historiadores a reconceituar sua natureza genocida em uma história mais ampla de violência colonial e coerção, citando Douglas Irvin-Erickson dizendo que "tudo isso fazia parte de um padrão maior. 'O genocídio não foi que o regime de Stalin matou tantas pessoas', como um estudioso de Lemkin explicou, 'mas que esses indivíduos foram mortos com o propósito de destruir o modo de vida ucraniano'."

Robert Conquest
Em 1986, Conquest publicou The Harvest of Sorrow: Soviet Collectivisation and the Terror-Famine, tratando da coletivização da agricultura na Ucrânia e em outros lugares da União Soviética sob a direção de Stalin em 1929-1931 e a fome resultante, na qual milhões de camponeses morreram devido à fome, deportação para campos de trabalho e execução. Neste livro, Conquest apoiou a visão de que a fome foi um ato planejado de genocídio. De acordo com os historiadores Stephen Wheatcroft e RW Davies, "Conquest sustenta que Stalin queria a fome... e que a fome ucraniana foi deliberadamente infligida por si mesma". Em uma carta de 2003, Conquest esclareceu a eles que "Stalin infligiu propositalmente a fome de 1933? Não. O que eu argumento é que com a iminente fome resultante, ele poderia ter evitado isso, mas colocou "interesse soviético" acima de alimentar os famintos primeiro, assim conscientemente incentivando isso."

James Mace
O professor de ciência política James Mace ajudou Conquest a completar o livro The Harvest of Sorrow, e depois disso ele foi o único historiador dos EUA trabalhando na fome ucraniana, e o primeiro a nomeá-la categoricamente como um genocídio, enquanto os arquivos soviéticos permaneceram fechados e sem evidências diretas de intenção das autoridades. Em seu artigo de 1986 "A fome provocada pelo homem de 1933 na Ucrânia soviética", Mace escreveu: Para os ucranianos, a fome deve ser entendida como a parte mais terrível de uma política consistente realizada contra eles: a destruição de sua elite cultural e espiritual que começou com o julgamento da União para a Libertação da Ucrânia, a destruição da autoridade oficial ucraniana ala do Partido Comunista e a destruição de sua base social no campo. Contra eles a fome parece ter sido concebida como parte de uma campanha para destruí-los como fator político e como organismo social.Mace foi nomeado diretor da equipe da Comissão dos EUA sobre a Fome na Ucrânia. Embora não tivessem acesso aos arquivos, a comissão usou fontes soviéticas publicadas, relatos de sobreviventes e relatórios de jornalistas e diplomatas ocidentais para compilar um Relatório de 1988 ao Congresso que se manteve notavelmente bem, mesmo depois que uma imensa quantidade de informações da Ucrânia vieram à tona. Mace afirmou que, com base em evidências anedóticas, os soviéticos impediram propositalmente os ucranianos de deixar as regiões atingidas pela fome; isso foi posteriormente confirmado pela descoberta do decreto secreto de Stalin de janeiro de 1933 "Evitando o êxodo em massa de camponeses que estão morrendo de fome", restringindo as viagens de camponeses depois que "no Cubã e na Ucrânia começou um fluxo maciço de camponeses 'por pão'", que "como a saída da Ucrânia no ano passado, foi organizada pelos inimigos do poder soviético." Roman Serbyn chamou este documento de uma das "revelações fumegantes sobre o genocídio". Uma das dezenove principais conclusões do Relatório ao Congresso foi que "Joseph Stalin e aqueles ao seu redor cometeram genocídio contra os ucranianos em 1932-1933".

Stanislav Kulchytsky
Stanislav Kulchytsky e Hennadiy Yefimenko afirmam que a mortalidade, em todos os casos, entre diferentes grupos étnicos na Ucrânia reflete a distribuição étnica da população rural da Ucrânia. Pessoas de etnia ucraniana, moldava e búlgara foram desproporcionalmente afetadas pela fome principalmente por causa de seu status rural. Eles forneceram a seguinte tabela sobre mortalidade por todas as causas por etnia e a população de 1926 da RSS da Ucrânia no Censo de 1926 :

Steven Rosefielde
O professor de sistemas econômicos comparativos Steven Rosefielde afirma que a maioria das mortes veio da ação do Estado, não da má colheita. Em seu livro de 2009, Holocausto Vermelho, ele escreveu:Houve uma fome (escassez generalizada de alimentos prejudicial à saúde) 1932-33 causada por duas colheitas ruins em 1931 e 1932 atribuível em parte à coletivização e em parte ao clima (embora Kondrashin e Penner contestem a explicação), mas não causou os assassinatos . Os suprimentos de grãos eram suficientes para sustentar a todos se distribuídos adequadamente. As pessoas morriam principalmente de fome de terror (excesso de exportação de grãos, apreensão de comestíveis dos famintos, recusa do Estado em fornecer ajuda de emergência, proibições de emigração e deportação forçada para locais com déficit alimentar), não colheitas ruins e trapalhadas administrativas de rotina.

Norman Naimark
O professor de estudos do Leste Europeu Norman Naimark afirma que as mortes do Holodomor foram intencionais e, portanto, foram genocídio. Em seu livro de 2010, os Genocídios de Stalin, Naimark escreveu:Há evidências suficientes – se não evidências esmagadoras – para indicar que Stalin e seus tenentes sabiam que a fome generalizada na URSS em 1932-33 atingiu particularmente a Ucrânia e que eles estavam prontos para ver milhões de camponeses ucranianos morrerem como resultado. Eles não fizeram nenhum esforço para fornecer alívio; eles impediram os camponeses de buscar comida nas cidades ou em outros lugares da URSS; e eles se recusaram a relaxar as restrições às entregas de grãos até que fosse tarde demais. A hostilidade de Stalin aos ucranianos e suas tentativas de manter sua forma de "governo doméstico", bem como sua raiva pela resistência dos camponeses ucranianos à coletivização, alimentaram a fome assassina.

Timothy Snyder
O professor de história Timothy Snyder afirmou que a fome foi "deliberada"e que várias das políticas mais letais se aplicavam apenas, ou principalmente, à Ucrânia. Em seu livro de 2010 , Bloodlands, Snyder afirmou:Nas últimas semanas de 1932, sem enfrentar nenhuma ameaça de segurança externa e nenhum desafio interno, sem nenhuma justificativa concebível exceto para provar a inevitabilidade de seu governo, Stalin escolheu matar milhões de pessoas na Ucrânia soviética. . . . Não foi a escassez de alimentos, mas a distribuição de alimentos que matou milhões na Ucrânia soviética, e foi Stalin quem decidiu quem tinha direito a quê.Em uma sessão de perguntas e respostas de 2017, Snyder disse que acreditava que a fome era genocídio, mas se absteve de usar o termo porque poderia confundir as pessoas, explicando:Se você me perguntar, é o genocídio do Holodomor ucraniano? Sim, a meu ver, é. Na minha opinião, atende aos critérios da lei de genocídio de 1948, a Convenção – atende às ideias que Raphael Lemkin estabeleceu. A Armênia é genocídio? Sim, acredito que legalmente atende com muita facilidade a essa qualificação. Eu só não acho que isso significa o que as pessoas pensam que significa. Porque tem gente que ouve a palavra "genocídio" e acha que significa a tentativa de matar todo homem mulher e criança, e o genocídio armênio está mais próximo do Holocausto do que a maioria dos outros casos, né, mas não é a mesma coisa. Então, hesito em usar "genocídio" porque acho que toda vez que a palavra "genocídio" é usada, provoca mal-entendidos.

Fome como crime, mas não genocídio

Michael Ellman
O professor de economia Michael Ellman afirma que Stalin claramente cometeu crimes contra a humanidade, mas se ele cometeu genocídio depende da definição do termo. Em seu artigo de 2007, "Stalin and the Soviet Famine of 1932–33 Revisited", ele escreveu:O comportamento do "time do Stalin" em 1930-34 constitui claramente um crime contra a humanidade (ou uma série de crimes contra a humanidade), conforme definido no Estatuto de Roma de 1998 do Tribunal Penal Internacional, artigo 7, subseção 1 (d) e (h)[ . ] . . . O "time do Stalin" também foi culpado de genocídio? Isso depende de como 'genocídio' é definido. . . . O primeiro elemento físico é a exportação de grãos durante a fome. . . . O segundo elemento físico foi a proibição da migração da Ucrânia e do norte do Cáucaso. . . . O terceiro elemento físico é que 'Stalin não fez nenhum esforço para garantir assistência de grãos do exterior[.]'. . . Se o presente autor fosse um membro do júri neste caso, ele apoiaria um veredicto de inocente (ou possivelmente o veredicto escocês de não provado). Os motivos para isso são os seguintes. Primeiro, os três elementos físicos do suposto crime podem receber interpretações não genocidas. Em segundo lugar, os dois elementos mentais não são provas inequívocas de genocídio. A suspeita de um grupo étnico pode levar ao genocídio, mas por si só não é evidência de genocídio. Portanto, parece que falta a prova necessária da intenção específica.Ellman afirma que no final tudo depende da definição de genocídio e que se Stalin fosse culpado de genocídio no Holodomor, então "quaisquer outros eventos da era 1917-53 (por exemplo, a deportação de nacionalidades inteiras e as 'operações nacionais' de 1937-38) também se qualificariam como genocídio, assim como os atos de [muitos países ocidentais]", como o tráfico atlântico de escravos, os bombardeios atômicos de Hiroshima e Nagasaki e as sanções contra o Iraque na década de 1990, entre muitos outros. O historiador Hiroaki Kuromiya acha isso persuasivo.

Stephen Kotkin
De acordo com Stephen Kotkin, embora "não haja dúvida da responsabilidade de Stalin pela fome" e muitas mortes poderiam ter sido evitadas se não fossem as medidas soviéticas "insuficientes" e contraproducentes, não há evidências da intenção de Stalin de matar os ucranianos deliberadamente. Segundo Kotkin, o Holodomor "foi um subproduto previsível da campanha de coletivização que Stalin impôs à força, mas não um assassinato intencional. Ele precisava que os camponeses produzissem mais grãos e exportassem os grãos para comprar a maquinaria industrial para a industrialização. A produtividade camponesa e a produção camponesa foram fundamentais para a industrialização de Stalin."

Robert Davies e Stephen Wheatcroft
Os professores RW Davies e Stephen G. Wheatcroft afirmam que a fome foi causada pelo homem, mas não intencional. Eles acreditam que uma combinação de rápida industrialização e duas colheitas ruins sucessivas (1931 e 1932) foram a principal razão da fome. Davies e Wheatcroft concordam que as políticas de Stalin em relação aos camponeses foram brutais e implacáveis e não absolvem Stalin da responsabilidade pelas mortes em massa de fome; Wheatcroft diz que as políticas do governo soviético durante a fome foram atos criminosos de fraude e homicídio culposo, embora não de assassinato ou genocídio.  Wheatcroft comenta que a cultura nômade e camponesa foi destruída pela coletivização soviética, o que está de acordo com o antigo conceito de genocídio de Raphael Lemkin, que incluía a destruição cultural como um aspecto do crime, como os Índios Norte Americanos e os Aborígenes Australianos.

Em seu artigo de 2018 "The Turn Away from Economic Explanations for Soviet Famines", Wheatcroft escreveu:Todos concordamos que a política de Stalin foi brutal e implacável e que seu encobrimento foi criminoso, mas não acreditamos que tenha sido feito de propósito para matar pessoas e, portanto, não pode ser descrito como assassinato ou genocídio. . . . Davies e eu (2004) produzimos o relato mais detalhado da crise de grãos nesses anos, mostrando as incertezas nos dados e os erros cometidos por um governo geralmente mal informado e excessivamente ambicioso. O estado não mostrou sinais de uma tentativa consciente de matar muitos ucranianos e tentativas tardias que buscavam fornecer alívio quando finalmente viu a tragédia se desenrolando eram evidentes. . . . Mas nos dez anos seguintes houve um renascimento do lado 'feito pelo homem de propósito'. Isso reflete tanto um interesse reduzido em entender a história econômica quanto um aumento nas tentativas do governo ucraniano de classificar a 'fome como um genocídio'. É hora de voltar a prestar mais atenção às explicações econômicas.Michael Ellman criticou a visão de intenção de Davies e Wheatcroft como muito estreita, afirmando:Segundo eles [Davies e Wheatcroft], só conta como intenção realizar uma ação cujo único objetivo é causar mortes entre os camponeses. Tomar uma ação com algum outro objetivo (por exemplo, exportar grãos para importar maquinário), mas que o ator certamente sabe que também fará com que os camponeses morram de fome não conta como intencionalmente matar os camponeses de fome. No entanto, esta é uma interpretação de 'intenção' que vai contra a interpretação jurídica geral.

Ronald Grigor Suny
Ronald Grigor Suny contrasta as intenções e motivações para o Holodomor e outros assassinatos em massa soviéticos com os do genocídio armênio . Ele afirma que "embora por motivos morais uma forma de assassinato em massa seja tão repreensível quanto outra", para cientistas sociais e historiadores "há utilidade em restringir o termo 'genocídio' ao que poderia ser mais precisamente chamado de 'etnocídio', que é, a tentativa deliberada de eliminar um grupo designado." Sua definição de genocídio "envolve tanto o extermínio físico quanto o cultural de um povo".

Suny afirma que "as intenções e ações de Stalin durante a fome ucraniana, não importa quais afirmações sensacionalistas sejam feitas por nacionalistas e anticomunistas, não foram o extermínio do povo ucraniano", e "um conjunto diferente de explicações é necessário" para o Holodomor bem como para os Grandes Expurgos, o Gulag e as limpezas étnicas soviéticas de grupos étnicos minoritários.

Fome como resultado de fatores naturais

Mark Tauger
Mark Tauger, professor de história da West Virginia University, afirmou que a colheita de 1932 foi 30-40% menor do que as estatísticas oficiais e que a fome foi "o resultado de um fracasso da política econômica, da 'revolução de cima' ", não "uma política de nacionalidade 'bem-sucedida' contra ucranianos ou outros grupos étnicos". Em seu artigo de 1991 "The 1932 Harvest and the Famine of 1933", Tauger escreveu:Publicações ocidentais e até soviéticas descreveram a fome de 1933 na União Soviética como "feita pelo homem" ou "artificial". . . . Os defensores dessa interpretação argumentam, usando estatísticas soviéticas oficiais, que a colheita de grãos de 1932, especialmente na Ucrânia, não foi anormalmente baixa e teria alimentado a população. . . . Novos dados de arquivo soviéticos mostram que a colheita de 1932 foi muito menor do que se supunha e exigem revisão da interpretação do genocídio. A baixa colheita de 1932 agravou a grave escassez de alimentos já disseminada na União Soviética pelo menos desde 1931 e, apesar da redução acentuada das exportações de grãos, tornou a fome provável, se não inevitável, em 1933. . . . Assim, para a Ucrânia, a área semeada oficial (18,1 milhões de hectares) reduzida pela parcela da área semeada efetivamente colhida (93,8%) para uma área colhida de 17 milhões de hectares e multiplicada pelo rendimento médio (aproximadamente 5 centavos) dá uma colheita total de 8,5 milhões de toneladas, ou pouco menos de 60% das 14,6 milhões de toneladas oficiais.Tauger afirmou que "as duras aquisições de 1932-1933 apenas deslocaram a fome das áreas urbanas", mas a baixa colheita "tornou a fome inevitável". Tauger afirmou que é difícil aceitar a fome "como resultado das compras de grãos de 1932 e como um ato consciente de genocídio", mas que "o regime ainda era responsável pela privação e sofrimento da população soviética no início da década de 1930", e "se alguma coisa, esses dados mostram que os efeitos da [coletivização e industrialização forçada] foram piores do que se supunha".

Davies e Wheatcroft criticaram a metodologia de Tauger na edição de 2004 de The Years of Hunger. Tauger criticou a metodologia de Davies e Wheatcroft em um artigo de 2006. Na edição de 2009 de seu livro, Davies e Wheatcroft se desculparam por "um erro em nossos cálculos do rendimento [de grãos] de 1932" e afirmaram que o rendimento de grãos estava "entre 55 e 60 milhões de toneladas, uma colheita baixa, mas substancialmente maior do que os 50 milhões de Tauger." Embora discordem sobre a tonelagem exata da colheita, eles chegam a uma conclusão semelhante à de Tauger na edição mais recente de seu livro e afirmam que "houve duas más colheitas em 1931 e 1932, em grande parte, mas não totalmente, resultado de condições naturais",e "em nosso próprio trabalho, como V. P. Kozlov, não encontramos evidências de que as autoridades soviéticas tenham realizado um programa de genocídio contra a Ucrânia. . . . Não achamos apropriado descrever as consequências não intencionais de uma política como 'organizada' pelos formuladores de políticas."

Em um artigo de 2002 para o The Ucraniano Weekly, David R. Marples criticou a escolha de Tauger de rejeitar os números estatais em favor daqueles de fazendas coletivas, onde havia um incentivo para subestimar os rendimentos, e argumentou que a conclusão de Tauger é incorreta porque, em sua opinião "não existe fome 'natural', não importa o tamanho da colheita. Uma fome requer alguma forma de intervenção estatal ou humana." Marples criticou Tauger e outros estudiosos por não "distinguir entre escassez, seca e fome absoluta", comentando que as pessoas morreram aos milhões na Ucrânia, mas não na Rússia porque "o 'programa maciço de racionamento e alívio' era seletivo".

Veja também

 História da população dos povos indígenas das Américas
 Negacionismo do Holodomor

Referências

Leitura adicional

 Andriewsky, Olga. "Towards a decentred history: The study of the Holodomor and Ukrainian historiography." Leste/Oeste: Jornal de Estudos Ucranianos 2.1 (2015): 17–52. on-line .
 Boriak, H. (2001). A Publicação de Fontes sobre a História da Fome-Genocídio de 1932–1933: História, Estado Atual e Perspectivas . Estudos ucranianos de Harvard, 25 (3/4), 167-186.
 Collins, Laura C. "Resenha do livro: The Holodomor Reader: A Sourcebook on the Famine of 1932-1933 in Ukraine," Genocide Studies and Prevention (2015) 9#1: 114-115 online .
 Klid, Bohdan e Alexander J. Motyl, eds. The Holodomor Reader: A Sourcebook on the Famine of 1932-1933 in Ukraine (2012).
 Kul·chyts·kyi, Stanislav. "The Holodomor of 1932–33: How and Why?" East/West: Journal of Ukrainian Studies 2.1 (2015): 93–116. Online
 Moore, Rebekah. "'A Crime Against Humanity Arguably Without Parallel in European History': Genocide and the 'Politics' of Victimhood in Western Narratives of the Ukrainian Holodomor." Australian Journal of Politics & History 58#3 (2012): 367–379.

Ligações externas

 Holodomor Research and Education Consortium no Canadá
 Explicação sobre a Fome de 1932-1933

Josef Stalin
Holodomor

Questão do genocídio do Holodomor


An Wolffia angusta in uska species han Liliopsida nga ginhulagway ni Landolt. An Wolffia angusta in nahilalakip ha genus nga Wolffia, ngan familia nga Araceae. Ginklasipika han IUCN an species komo diri gud kababarak-an. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Wolffia

Wolffia angusta


الاستعلاء العرقي أو التمركز الإثني أو المركزية العرقية أو الاستِعراقية هو اعتقاد إنسان بأن أمته أو الجنس الذي ينتمي إليه الأحسن والأكثر اتساقًا مع الطبيعة. يشير إلى الاعتقاد بأن جماعة الفرد هي الأفضل بين كل الجماعات، وأن الحكم على الآخرين على أساس أن جماعة الفرد هي مرجع هذا الحكم إيماناً بالقيمة الفريدة والصواب التام للجماعة التي ينتمي إليها والترفع عن الجماعات الأخرى إلى حد اعتبارها نوع من غير نوع جماعته، ولا شك أن هذا التمركز العرقي يعد عاملاً هاماً في نشأة الصراعات العرقية والتعصبية والتي قد تصل في أحيان كثيرة إلى حد المذابح والإبادة والتمرد والثورة والإرهاب والحروب.

أدخل وليم جراهام سمنر، عالِم الاجتماع الأمريكي هذا المصطلح عام 1906م. عرّفه على أنه النظر إلى جماعة ما على أنها مركز كل شيء، وجميع الآخرين يوزنون ويرتبون بعدهم. ونتيجة لاتساع نطاق ثقافة ما فإن الناس أصبحوا يرون طرق مجتمعهم باعتبارها الطرق السليمة للتفكير والشعور والعمل ولهذا السبب فإن الاستعلاء العرقي قد لا يمكن تجنبه. إنه يعطي الناس شعورًا بالانتماء والكبرياء والرغبة في التضحية من أجل خير الجماعة ولكنه يصبح ضارًا إذا بلغ حدّ التطرف. كما أنه قد يسبِّب التحيُّز والتعصب ورفض الآراء الآتية من الثقافات الأخرى بل واضطهاد الجماعات الأخرى. والتعرض للثقافات الأخرى يكسب المرء فهمًا ومرونة قد تقلل مثل ردود الفعل هذه ولكن لا يمكن التغلب عليها كلية أبدًا. إن الهوى الأيديولوجي وهوَسْ التمركز الإثني العرقي والخيال الشخصي تقود إلى تزييف الوعي التاريخي والاستغراق في تعظيم التاريخ العرقي المصطفى على حساب الأمانة العلمية والمصداقية الفكرية.

بيئة التطور والنمو
ان هذه النزعة للتمركز حول الهوية تنمو في المجتمعات المغلقة معرفياً والفاقدة لعناصر التعددية في النظام الايديولوجي للسلطة السياسية والمؤسسة ضمن اطر اقتصادية- اجتماعية متخلفة تقنياً. حيث ان خطاب الهوية كمفهوم تأسيسي يمكن ان يشكل عنصر تشريحي لقراء التكوينات الأساسية للنظام الثقافي لمجتمع معين ولا يمكن فهم ابعاد هذا المفهوم بدون الاطلاع على تركيبة المجتمع والدلالات اللغوية الحافة به أي شبكة العلاقات الدلالية والتي تعمل داخل النظام الثقافي هذه الهوية لها اصولها الثقافية ومرجعياتها التاريخية والمؤسساتية (التقاليد. العادات الاجتماعية. المنظومات السيميائية. القيم الفلكورية).

أنواع التمركزية
يقترح أن هناك أشكال مختلفة من التمركزية، من بينها:
 التمركزية الدينية: بعض الطوائف المذهبية تعتقد أنها متفوقة على الآخرين، بمعنى أنها هي الحقيقة الوحيدة، وبقية المعتقدات والممارسات كلها وثنية. (شعب الله المختار، الفئة الناجية...)
 التمركزية اللغوية: يعتقد أن اللغة الشخصية هي الأكثر تعقيدا ومناسبة للتفكير عكس لغات الشعوب الأخرى الهمجية التي تفتقر إلى المرونة في التعبير.
 التمركزية العرقية: رأي مفاده أن ثقافة المجموعة أو العرق لديها تركيبة جينية تجعلها متفوقة أو الأفضل لمواكبة العصر. (النازيون والآرية...)
 التمركزية العكسية: يعتقد البعض أن ثقافتهم هي أقل شأنا وتطورا وتشكل عقبة في طريق الازدهار والتنمية الشخصية. (مستعمرات فرنسا...)

التمركزية الغربية
يصر الغرب على اعتبار اليونان نقطة البدء الحداثي تأسيساً واستمراراً لنزعة التفوق الأوروبي وقد ذهب البعض إلى اعتبار اليونان اختراعاً أوروبياً فلقد «تم اختراع اليونان المعجزة وفق نموذج التأصيل الغربي الساعي إلى تجسيد وهم تمركزية ذاته المتعالية وتمت عملية إعادة كتابة التاريخ الغربي باعتباره نتاج مميزات الرجل الأبيض كما أعيدت كتابة تاريخ اليونان بوصفها الأصل المعرفي والثقافي والحضاري لهذا الرجل عبر عملية تملك ومصادرة لتراث الحضارة اليونانية أفضت إلى إزالة كل ما يتصل بجذورها وامتداداتها المتوسطية أو المشرقية ومدت الروابط والجسور القائمة على أوهام التمركزية الأوروبية الميتافيزيقية فوق الفواصل التاريخية والجغرافية والذهنية بين الحضارات الإغريقية القديمة وحضارات الحداثة الأوروبية بغية التأكيد المزعوم على وحدة الحضارة الغربية انطلاقاً من ميتافيزيقيا مبدأ الوحدة والاستمرارية وأسطورة فكرة التقدم المطرد. لقد رسم الغرب الحديث صورة ميتافيزيقية للإغريق متخيلة وغير واقعية تظهرهم شعباً عملاقاً ومتفرداً في كل شيء: فهم أول الفلاسفة وأول من فكر في العقل وسكن الكينونة».

يقول إيريك وولف في كتابه أوروبا، ومن لا تاريخ لهم:

كان لنزعة الاستعلاء العرقي لدى الكتّاب الأميركيين أثر عميق على رؤيتهم للشعوب المسلمة التي احتكوا بها. فقد نالت جميع أعراق المغرب العربي –من عرب وأتراك وزنوج- حظها من التحيز العنصري في هذه الكتابات. فقد وصف كوتون ماثر سلطان المغرب بأنه «شيطان أفريقي» وعبر عن تقززه من وجود عبيد بيض في شمال إفريقيا يسوسهم سيد عربي-إفريقي، إذ العبودية في عرفه خاصة بالأفارقة السود. ونفس الصورة الشيطانية استخدمها المستعبَد الأميركي السابق جون فوس في وصفه لسكان الجزائر من الأتراك حيث كتب «إن طريقة لبسهم ولُحاهم الطويلة تجعلهم أقرب إلى الشياطين منهم إلى البشر». وفي المسرحية المعنونة «عبيد في الجزائر» وصف أحد أبطال المسرحية الأوربيين الأتراكَ بأنهم «أشرار، أنذال، أخِساء، أوغاد». أما المستعبَدة أليزا برادلي (وهي شخصية خيالية إذ لم يكن بين العبيد الأميركيين نساء) فقد اشتكتْ من «السحنة الوحشية في الوجوه العربية».

السفير والشاعر الأمريكي جوول بارلو يصف شمال أفريقيا في رسائله لزوجته:

الداروينية الاجتماعية

طور مفكري الداروينية الإجتماعية في أوروبا موقفاً لا أخلاقياً تجاه المجتمع الإنساني، كان من شأنه اتخاذ خيرية العرق الأوروبي الأبيض على غيره من الأجناس البشرية كمعيار أوحد للسياسة العامة والطهارة العرقية، ترى الدارونية أن الأخلاق غير ثابتة في حين أن التطور هو الثابت قدمت للكثيرين فرصة العمل على تغيير المبادئ الأخلاقية بحجة نسبية الأخلاق وأنها نتاج عرضي للتطور المادي وتغيرت النظرة لقضية حرمة الحياة عموماً والحياة البشرية. فحصل النازيون على التبرير العلمي للسياسات التي نفذوها عند وصولهم إلى السلطة، نجم عن هذا الفكر ممارسات وحشية وقهرية وظالمة ضد أولئك المعتبرين من عرق أدنى وراثياً، كالإبادة والتصفية العرقية والتجارب على البشر وتحسين النسل. كما برر هذا الفكر للغربيين استعمارهم وسيطرتهم على شعوب العالم بمختلف الوسائل سواءً عسكريٌّا أو ثقافيٌّا، أو فنيٌّا، أو اجتماعيٌّا، دون الحاجة إلى وجود مبررات مقنعة بدعوى أن هذه الشعوب متخلفة وأهلها في أسفل السلسلة البشرية.

التمركزية المسيحية
استعاضت المسيحية في العصور الوسطى معيار الفصل التقابلي في ثنائية: إغريق / برابرة بمعيار فصل ميتافيزيقي آخر يقوم على ثنائية: مؤمنون/ كافرون، وهو فصل يعتمد على معيار الإيمان بالمسيحية دون سواها من الأديان، ويتماشى مع الطبيعة التبشيرية للمسيحية، التي شنت الحروب الصليبية على خلفية الصور الميتافيزيقية التي بنتها متخيلات التمركز اللاهوتي وتعاليمه الكنسيّة. ومع النهضة الأوروبية دُعم التمركز العرقي، وبرز إلى الواجهة معيار» التقدم«أو» المدنية«لفصل جديد بين الشعوب، حيث بدا الغربي صورة للتفوق والصفاء والقوة. ثم بدأت، في العصر الحديث، حركة الأوربة التي تجلت بإخضاع مجتمعات وشعوب العالم للنموذج الأوروبي، عبر مختلف أشكال الانتداب والاستعمار والسيطرة، ورأت القوى المسيطرة في الغرب الحديث ضرورة إخضاع الشعوب للنموذج الغربي بوصفه النموذج الأمثل والأصلح لمختلف الشعوب، واحتل الغربي (الرجل الأبيض) فيه القطب الأول في ثنائية: المتقدم/ المتخلف التي شكلت جوهر التفكير الميتافيزيقي الفلسفي الغربي الحديث.

تعد الديانة المسيحية في نظر الفيلسيوف هيغل الديانة المطلقة بامتياز:

وينطلق هيجل في قوله بأفضلية الديانة المسيحية على غيرها من الديانات على أساس فلسفي يستمد نسقه من نظام الجدل في فلسفته، فهو يرى أن لنشأة الروح الواعي بذاته من حيث هو روح أصلا مزدوج، فهناك من جهة اغتراب الجوهر عن ذاته، وهناك من جهة أخرى حركة عكسية وهي اغتراب الذات عن نفسها وتساميها إلى مستوى الماهية". والقول بان المسيحية تتضمن الحقيقة المطلقة يعني كذلك بالضرورة أنها دين الوحي أو الكشف، فهو الدين الذي يكتشف فيه الإله عن نفسه تماما على ما هو عليه أي بوصفه روحيا عينيا بحيث تظهر الآن طبيعيته الكاملة."

أسهم هيغل أكثر مما فعل أي فيلسوف غربي حديث في تعميق صورة التمركز الغربي، القائم على أساس التفاوت بين الغرب الأسمى والأرفع عقليا وثقافيا ودينيا وعرقيا، والعالم الآخر الأدنى والأحط في كل ذلك، فصاغ بذلك غربا يتربع على هرم البشرية، ويدفع باتجاه تثبيتها في وضع يمكنه أن يظل في القمة، إلى أن يحدث تغيير في العمران البشري بمنطق الدورة الخلدونية.

التمركزية الإسلامية والعربية

التمركزية الإسلامية، ممثلة بدار الإسلام، ونظامها القيمي المعياري، هي الموجه الأكثر فعالية في صوغ ملامح الصورة النمطية للآخر، وهي في عمومها صور رغبوية تستقي مكوناتها من رغبة في تفخيم الأنا بمختلف أبعادها. وعليه يجب أن نستقصي تفاعلاتها المعاصرة، إذ أنه مع العصر الحديث لم تفلح المجتمعات الإسلامية في التخلص من مؤثرات الماضي، بل أن الحداثة والعولمة بذرت خلافاً جديداً تمثله مفاهيم التمركز والتفوق ومحاولة سيطرة نموذج ثقافي على حساب آخر، فصارت تنبعث اليوم المفاهيم التناقضية - السجالية بصورة إشكاليات الهوية والخصوصية والأصالة. فيما تعيش المجتمعات الإسلامية زمنين متناقضين في القيم والثقافة، حيث لم تستطع شعوبها أن تنجز فهماً تاريخياً متدرجاً ومطوراً للقيم النصية الدينية، بمعنى أنها لم تتمكن من إعادة إنتاج ماضيها بما يوافق حاضرها، ولم تتكيف مع سؤال الحداثة، فطرحت قضية الهوية، كقضية إشكالية متعددة الأوجه. وبالتالي فإن طرح صورة الآخر في المخيال الإسلامي، خلال القرون الوسطى، يعدّ قضية تتصل بالحاضر بدرجة لا تقل أهمية عن اتصالها بالماضي.

لقد ارتبط مفهوم دار الإسلام حسب التقسيم الإسلامي للعالم بالمجتمعات والأقاليم التي رضخت للسيادة الإسلامية، فيما ارتبط مفهوم دار الحرب بكل ما يقع خارج ذلك. وقد نُظر إلى الشعوب الأخرى القاطنة خارج دار الإسلام بوصفها شعوباً ضالة، ينبغي أن تمتثل للشريعة الإسلامية (باستثناء دار الصلح)، لذلك فهي في حالة حرب معلنة أو مضمرة مع دار الإسلام، وعليه قامت النظرة للآخر على أسس دينية وقيمية، وهذا ما يسم التفكير والمفاهيم في العالم القديم بمجمله، حيث تفرض المفاهيم صوراً إكراهية للآخر، توجهها منظومات قيمية مختلفة، بوصف الآخر هو المختلف قيمياً.
ويستمد هذا التصور في أذهان المسلمين حمولاته من التمركزية الدينية، باعتبارها البؤرة التي تنبثق منها قيم الحق المستمدة من الله. وما دام الحق ينبثق من دار الإسلام فهي المركز بكل المعاني الدينية والثقافية والجغرافية والأخلاقية، ووجدت هذه التمركزية الإسلامية تعبيراتها في التواريخ والآداب والفلسفات. وكانت الجغرافيا الوسيلة الأكثر فاعلية في تحديد أطرها الرمزية، حيث انطلق الجغرافيون من التسليم بها كحقيقة، حيث جعلوها موجهاً لتصوراتهم وفرضياتهم، وهذا ما ذهب إليه ابن حوقل حين جعل ديار العرب قلب الكرة الأرضية، كونها تضم الكعبة ومكة أم القرى، فيما جعل ممالك الكفار ضيقة وليس فيها أية قيمة مميزة، وكذلك فعل ابن خرداذبه وأبو الفداء.

ومع العصر العباسي نشأت مركزية العراق، حيث نظر إليه كأفضل الأقاليم، واعتبرت بغداد المركز الذي يستقطب الجميع، فالمسعودي قدم في كتبه براهين على هذه التمركزية، فوضع العراق في وسط الأقاليم السبعة التي اقترحها. وفي سياق هذه التمركزية تشكلت الصور الإكراهية للآخر، ولعبت فكرة العلاقة بين الأقاليم والطبائع التي ورثها المسلمون عن اليونان دوراً في الحكم القيمي بحق الآخر، من هنا يجيء تقسيم المسعودي للأجناس البشرية: بين شرقي مذكر، وغربي مؤنث، وشمالي غبي، وجنوبي متوحش. هذا التنميط حسب الأقاليم يقوم على تقسيم جنسي وأخلاقي وعقلي وشكلي، يهدف إلى ربط الأجناس بسمات وطبائع ثابتة، تحمل سمات دونية للآخر المختلف. ويمكن العثور على صورة أهل الشمال عند الحدود التي رسمها الرحالة من أمثال: الطرطوشي، وابن فضلان، وسلام الترجمان، وابن بطوطة، وأبي حامد الغرناطي، وأبي دلف الخزرجي، حيث ارتسم الشمال في أذهان القدماء باعتباره» بلاد الظلام«بناء على حكم اختزالي، وتكونت صورته بشكل متدرج، وهي تعنى بالجوانب البشرية أكثر من غيرها.

تناول أبو حيان التوحيدي خصائص الفرس والروم وغيرهما من الأمم في كتاب الإمتاع والمؤانسة، ومما قاله أبو حيان بهذا الصدد (بشكل مختصر):

ثم قال أبو حيان بعد ذلك:

مع بداية العصر الحديث راح مصطلح «العالم الإسلامي» يحل بالتدريج محل «دار الإسلام» فتسبب هذا في نشأة وضع إشكالي، يمثله التفكير في البحث عن المصطلح الذي يمكن إطلاقه على «العوالم الأخرى»، فما دام هذا العالم قد غُطي بغطاء ديني، فما الذي يمنع من خلع أغطية مماثلة على العوالم الأخرى التي تشترك بالعقائد، والثقافات، واللغات؟. العالم كمجال ثقافي سيبقى مضماراً للمنازعة والمدافعة، وقد تأخذ أشكالاً عنيفة، وتنتظم في أهداف فكرية، لكنها تستعين بالمكون الثقافي - العقائدي كمنشط في صراعها مع الآخر، ما زلنا بعيدين عن تصور حقيقي أرسى وظيفة فاعلة في دمج التكوينات الثقافية داخل أطر تفاعلية، تستبدل بالمساجلات الحوار.

مراجع

انظر أيضًا
 علم النفس القومي
 تنافر ثقافي
 شوفينية
 نرجسية
 برابرة

وصلات خارجية

 أيديولوجية التمركز العرقي فرج بوالعَـشّة.

ألفاظ وضعت في عقد 1900
استعلاء عرقي
جغرافيا ثقافية
شوفينية
عرقية
علم اجتماع الثقافة

استعراقية


Figo or FIGO may refer to:

Luís Figo (born 1972), retired Portuguese footballer
Figo (footballer) (born 1986), Cape Verdean footballer, legal name Osvaldo Tavares Oliveira
the original form of the Italian family name Piccio
International Federation of Gynecology and Obstetrics, a non-governmental organisation (Federation Internationale de Gynecologie et d'Obstetrique)
FIGO classification of ovarian cancer
FIGO classification of uterine bleeding
Ponta Figo, São Tomé and Príncipe, a village in São Tomé Island
Michelia figo, an evergreen tree
Ford Figo, a car manufactured by Ford

See also
 Figa (disambiguation)
 Vigo (disambiguation)

Figo


August Marius Nicolai Wimmer (født 26. februar 1872 i Odense, død 19. maj 1937), var en dansk læge og professor.

Wimmer blev Cand.med. i 1897 og tog en alsidig uddannelse i psykiatri og neurologi og blev dr.med. 1902. Fra 1905-10 var han første reservelæge på Kommunehospitalet i København, fra 1912-19 overlæge og direktør for Sankt Hans Hospital og fra 1920 overlæge på Kommunehospitalets sjette afdeling og professor i psykiatri ved Københavns Universitet.

Udvalgt bibliografi
 Evolutiv paranoia. Bidrag til forrykthedslæren (1902, akademisk afhandling)
 Degenererede børn (1909)
 Hukommelsestab og "dobbeltbevidsthed" (1918)
 Om besættelse (1924)
 Speciel Klinisk Psykiatri – for Studerende og Læger (1936)

Kilder

Eksterne henvisninger

Neurologer fra Danmark
Psykiatere fra Danmark
Ansatte ved Københavns Universitet
Personer fra Odense
Ugglan

August Wimmer


A Supercopa Italiana de Voleibol Masculino de 2000 foi a 5ª edição desta competição organizada pela Lega Pallavolo Serie A, consórcio de clubes filiado à Federação Italiana de Voleibol (FIPAV) que ocorreu em 14 de outubro.

O Sisley Volley conquistou seu segundo título da competição ao derrotar na final única o M. Roma Volley por 3 sets a 0.

Regulamento
O torneio foi disputado em partida única.

Equipes participantes

Resultado
|}

Premiação

Ligações externas

Supercopa Italiana de Voleibol Masculino
2000 no voleibol
Desporto na Itália em 2000


Freilassing ist der Name folgender Orte:

 Freilassing, Stadt im Landkreis Berchtesgadener Land, Bayern
 Freilassing (Gemeinde Herzogsdorf), Ortschaft der Gemeinde Herzogsdorf, Bezirk Urfahr-Umgebung, Oberösterreich

Freilassing (Begriffsklärung)


Na teologia cristã, mérito (latim: meritum) é um bom trabalho feito que é "visto como tendo direito a uma recompensa futura de um Deus gracioso". O papel do mérito humano na vida cristã é um ponto de disputa entre católicos e protestantes.

Dentro do cristianismo, tanto católicos como luteranos afirmam que "somente pela graça, na fé na obra salvífica de Cristo e não por qualquer mérito de nossa parte, somos aceitos por Deus e recebemos o Espírito Santo, que renova nossos corações enquanto nos equipa e nos chama às boas obras". A Igreja Católica ensina ainda que "quando os católicos afirmam o caráter 'meritório' das boas obras, eles desejam dizer que, de acordo com o testemunho bíblico, uma recompensa no céu é prometida a essas obras. Sua intenção é enfatizar a responsabilidade das pessoas por suas ações, não contestar o caráter dessas obras como dons, ou muito menos negar que a justificação permanece sempre o dom imerecido da graça".

O catolicismo romano "fala de mérito de três maneiras distintas": mérito condigno (que Deus coroa livremente), mérito congruente (recompensa não obrigatória que pode resultar em graça santificante), e mérito supererrogatório (dado por fazer acima do que é necessário a um Cristão).

A doutrina reformada, por outro lado, coloca mais ênfase no mérito de Cristo que os humanos recebem por meio da graça divina. Os protestantes geralmente ensinam que o mérito nunca pode ser usado para ganhar ou alcançar a salvação: "Como os cristãos são justificados apenas pela fé, sua posição diante de Deus não está de forma alguma relacionada ao mérito pessoal. Boas obras e santidade prática não fornecem as bases para a aceitação de Deus." "O único mérito que Deus aceita para a salvação é o de Jesus Cristo; nada que o homem possa fazer pode ganhar o favor de Deus ou acrescentar algo ao mérito de Cristo."

Catolicismo
Na filosofia católica, o mérito (como propriedade de uma boa obra que dá direito ao realizador de receber uma recompensa), é um ato salutar ao qual Deus, em cujo serviço a obra é feita, em consequência de sua promessa infalível, pode dar uma recompensa (prêmio, mercês).

Natureza do mérito
O mérito existe apenas em obras que são positivamente boas. A relação entre mérito e recompensa fornece a razão intrínseca de que, em matéria de serviço e sua remuneração, a norma orientadora só pode ser a virtude da justiça, e não a bondade desinteressada ou a pura misericórdia; pois destruiria a própria noção de recompensa concebê-la como um dom gratuito de generosidade (cf. Rom., xi, 6). Se, no entanto, os atos salutares podem, em virtude da justiça divina, dar direito a uma recompensa eterna, isso só é possível porque eles mesmos têm sua raiz na graça gratuita e, portanto, são por sua própria natureza dependentes em última instância da graça, como o Concílio de Trento declara enfaticamente (Sess. VI, cap. xvi, em Denzinger, 10ª ed., Freiburg, 1908, n. 810): "o Senhor... cuja generosidade para com todos os homens é tão grande, que Ele fará com que as coisas, que são Seus próprios dons, sejam seus méritos".

A ética e a teologia distinguem claramente dois tipos de mérito:

 Mérito condigno ou mérito no sentido estrito da palavra (meritum adœquatum sive de condigno), e
 congruente ou quase-mérito (meritum inadœquatum sive de congruo).

O mérito condigno supõe uma igualdade entre serviço e retorno; é medido pela justiça comutativa (justitia commutativa) e, portanto, dá um direito real a uma recompensa. O mérito congruente, devido à sua inadequação e à falta de proporção intrínseca entre o serviço e a recompensa, reclama uma recompensa apenas com base na equidade. Essa distinção e terminologia da primeira escolástica, que se desenvolveu nas controvérsias com os pelagianos e semipelagianos, foram novamente enfatizadas por João Eck, o famoso adversário de Martinho Lutero (cf. Greying, "Jo. Eck als Junger Gelehrter," Münster, 1906, pp. 153 m².). A diferença essencial entre mérito de condigno e meritum de congruo baseia-se no fato de que, além das obras que reivindicam remuneração sob pena de infringir a estrita justiça (como nos contratos entre patrão e empregado, na compra e venda, etc.), há são também outras obras meritórias que, no máximo, têm direito a recompensa ou honra por razões de equidade (ex œquitate) ou de mera justiça distributiva (ex iustitia distributiva), como é o caso das gratificações e condecorações militares. Do ponto de vista ético, a diferença consiste praticamente em que, retida a recompensa devida ao mérito condigno, há violação do direito e da justiça e a consequente obrigação em consciência de restituir, enquanto, no caso do mérito congruente, a retenção da recompensa não implica violação de direito nem obrigação de restituição, sendo apenas uma ofensa ao que convém ou uma questão de discriminação pessoal (acceptio personarum). Portanto, a recompensa do mérito congruente sempre depende em grande medida da bondade e liberalidade do doador, embora não pura e simplesmente de sua boa vontade.

Na teologia cristã, o homem não possui nada de próprio; tudo o que ele tem e tudo o que ele faz é um dom de Deus, e, uma vez que Deus é infinitamente auto-suficiente, não há vantagem ou benefício que o homem possa conferir a ele por seus serviços. Por isso, da parte de Deus, só pode ser questão de uma promessa gratuita de recompensa por certas boas obras. Por tais obras ele deve a recompensa prometida, não em justiça ou equidade, mas porque ele se comprometeu livremente, isto é, por causa de seus próprios atributos de veracidade e fidelidade. É somente com base nisso que podemos falar de justiça divina e aplicar o princípio: Do ut des (cf. Santo Agostinho, Serm. cviii, c. ii, em PL, XXXVIII, 863).

Condições de mérito
No ensinamento católico, para todo verdadeiro mérito, existem sete condições, das quais quatro dizem respeito ao trabalho meritório, duas ao agente que merece e um Deus que recompensa.

Para ser meritória, uma obra deve ser moralmente boa, moralmente livre, feita com a ajuda da graça real e inspirada por um motivo sobrenatural.

Quanto ao segundo requisito, ou seja, a liberdade moral, fica claro pela ética que as ações, por força externa ou compulsão interna, não podem merecer recompensa nem punição. É um axioma da jurisprudência criminal que ninguém deve ser punido por um delito cometido sem livre arbítrio; do mesmo modo, uma boa obra só pode ser meritória e digna de recompensa quando procede de uma livre determinação da vontade. Este é o ensino de Cristo (Mateus, 19, 21): "Se queres ser perfeito, vai vender o que tens, e dá-o aos pobres, e terás um tesouro no céu."

A necessidade da terceira condição, isto é, da influência da graça atual, é clara pelo fato de que todo ato merecedor do céu deve evidentemente ser sobrenatural, assim como o próprio céu é sobrenatural, e que, consequentemente, não pode ser realizado sem a ajuda de prevenientes e graça assistencial, necessária também para os justos. O destino estritamente sobrenatural da visão beatífica, pela qual o cristão deve lutar, necessita de meios e caminhos que vão totalmente além do que é puramente natural (ver GRAÇA).

Por fim, exige-se um motivo sobrenatural, porque as boas obras devem ser sobrenaturais, não apenas quanto ao seu objeto e circunstâncias, mas também quanto ao fim para o qual são realizadas (ex fine). Mas, ao atribuir as qualidades necessárias desse motivo, os teólogos divergem amplamente. Enquanto alguns exigem o motivo da fé (motivum fidei) para ter mérito, outros exigem também o motivo da caridade (motivum caritatis), e assim, tornando as condições mais difíceis, restringem consideravelmente a extensão das obras meritórias (como distinguido de meras boas obras). Outros ainda estabelecem como única condição de mérito que a boa obra do homem justo, que já tem fé e caridade habituais, esteja em conformidade com a lei divina, e não exija nenhum outro motivo especial.

O agente merecedor deve estar tanto em estado de peregrinação (status viœ) como em estado de graça (status gratiœ). Pelo estado de peregrinação deve ser entendida nossa vida terrena; a morte como limite natural (embora não essencialmente necessário), encerra o tempo de merecimento. O tempo de semear está confinado a esta vida; a colheita está reservada para a próxima, quando nenhum homem poderá semear nem trigo nem berbigão. A opinião proposta por alguns teólogos (Hirscher, Schell), de que para certas classes de homens ainda pode haver a possibilidade de conversão após a morte, é contrária à verdade revelada de que o julgamento particular (judicium particulare) determina imediata e definitivamente se o futuro é ser de felicidade eterna ou de miséria eterna (cf. Kleutgen, "Theologie der Vorzeit", II, 2ª ed., Münster, 1872, pp. 427 m²). As crianças batizadas, que morrem antes de atingir a idade da razão, são admitidas ao céu sem méritos, com o único título de herança (titulus hœreditatis); no caso dos adultos, porém, há o título adicional de recompensa (titulus mercedes), e por isso eles gozarão de maior medida de felicidade eterna.

Além do estado de peregrinação, o estado de graça (ou seja, a posse da graça santificante) é necessário para o merecimento, porque só os justos podem ser "filhos de Deus" e "herdeiros do céu" (cf. Rom., viii, 17). Na parábola da videira, Cristo declara expressamente o "permanecer nele" uma condição necessária para "dar fruto": "Quem está em mim, e eu nele, esse dá muito fruto" (João, XV, 5); e esta união constante com Cristo é efetuada somente pela graça santificante. Em oposição a Vasquez, a maioria dos teólogos é de opinião que aquele que é mais santo obterá maior mérito por uma determinada obra do que aquele que é menos santo, embora estes realizem a mesma obra exatamente nas mesmas circunstâncias e da mesma maneira. A razão é que um grau mais alto de graça aumenta a dignidade divina do agente, e essa dignidade aumenta o valor do mérito.

O mérito exige da parte de Deus que aceite (in actu secundo) a boa obra como meritória, ainda que a obra em si (in actu primo) e anterior à sua aceitação por Deus já seja verdadeiramente meritória. Os teólogos, no entanto, não concordam quanto à necessidade dessa condição. Os escotistas sustentam que toda a dignidade da boa obra repousa exclusivamente na promessa gratuita de Deus e em sua livre aceitação, sem a qual mesmo o ato mais heroico é desprovido de mérito, e com a qual até meras obras naturalmente boas podem se tornar meritórias.

Luteranismo e Calvinismo
Martinho Lutero enfatizou o mérito de Cristo ao considerar a justificação como inteiramente obra de Deus. Quando a justiça de Deus é mencionada no evangelho, é a ação de Deus de declarar justo o pecador injusto que tem fé em Jesus Cristo. A justiça pela qual a pessoa é justificada (declarada justa) não é sua (teologicamente, justiça própria), mas a de outro, Cristo, (justiça estranha). "É por isso que somente a fé torna alguém justo e cumpre a lei", disse Lutero. "Fé é aquilo que traz o Espírito Santo pelos méritos de Cristo". Assim, a fé, para Lutero, é um dom de Deus, e "... uma confiança viva e ousada na graça de Deus, tão certa do favor de Deus que arriscaria a morte por mil vezes confiando nele". Esta fé apreende a justiça de Cristo e se apropria dela para o crente. Ele explicou seu conceito de "justificação" em preparação para o Concílio de Trento em seus Artigos de Smalcalda:

Lutero se opôs à visão de que a lei não é destinada aos cristãos na Controvérsia Antinomiana com Johannes Agricola.

Em seu Comentário ao Sermão da Montanha de 1532, Martinho Lutero criticou a doutrina católica sobre o mérito condigno. Ele observou que, embora a recompensa que se ganha pelo mérito condigno seja muito maior do que a do mérito congruente, o tipo de boas obras que se diz atingir cada tipo de mérito é semelhante. Lutero achava que não fazia sentido que os dois tipos de mérito pudessem ser obtidos por ações semelhantes quando o benefício do mérito condigno é muito maior do que o benefício do mérito congruente.

De acordo com a doutrina de Calvino (Instit., III, ii, 4) boas obras são "impurezas e contaminação" (inquinamenta et sordes), mas Deus cobre sua hediondez inata com o manto dos méritos de Cristo, e as imputa ao predestinados como boas obras, para que as retribua não com a vida eterna, mas no máximo com recompensa temporal.

Além das declarações dogmáticas anteriores dadas no Segundo Sínodo de Orange de 529 e no Quarto Concílio de Latrão de 1215 (ver Denzinger, 191, 430), o Concílio de Trento sustentou a doutrina tradicional do mérito insistindo que a vida eterna é tanto uma graça e uma recompensa (Sess. VI, cap. xvi, em Denzinger, n. 809). Condenou como herética a doutrina de Lutero da pecaminosidade das boas obras (Sess. VI, pode. xxv), e declarou como dogma que os justos, em troca de suas boas obras feitas em Deus pelos méritos de Jesus, deveriam esperar uma recompensa eterna (loc. cit., cân. xxvi).

Ligações externas
 Catholic Encyclopedia "Merit"

Termos cristãos
Doutrina e teologia da Igreja Católica

Mérito (Cristianismo)


Isla Badiyah (también escrito Jazirat Badiyah; puesto que Jazirat significa Isla) es el nombre que recibe una isla ubicada en el Golfo de Omán en la costa este de los Emiratos Árabes Unidos. Administrativamente hace parte del Emirato de Fuyaira, en las coordenadas geográficas

Véase también
 Geografía de Emiratos Árabes Unidos
 Geografía de Asia

Referencias

 Gazeteer of the United Arab Emirates. Washington, D.C.: Defense Mapping Agency, 1987.

Enlaces externos
 Mapa satelital de la isla

Archipiélagos e islas de los Emiratos Árabes Unidos
Fuyaira

Isla Badiyah


Dudão (ou Turma do Dudão) é uma revista de histórias em quadrinhos brasileira voltada para o público infantil e evangélico, criado em 1992 pelo pastor Eduardo Samuel da Silva e Jairo Alves da Silva, sendo publicado inicialmente pela Editora Louvor, retornando em 1994 pela Editora Vida, onde além de ter os primeiros números republicados, também teve novos números sendo vendidos até 1997.

No mesmo ano de sua criação, o álbum musical A Turma do Dudão Chegou! (cantado por Aline Barros em seu início de carreira) foi criado baseado na história do Dudão.

Numa pesquisa acadêmica realizada em 2011, o personagem Dudão foi o 6º mais lembrado pelas crianças entre personagens de gibis brasileiros.

Sinopse
A história por trás dos quadrinhos do Dudão tem como cenário um bairro brasileiro no Rio de Janeiro, com foco em um grupo de crianças. O personagem principal, Dudão, é um menino cristão que sempre ensina aos amigos o que é certo e o que é errado, embora seja frequentemente intimidado por causa do peso. Todos os outros personagens também são ridicularizados devido a uma característica ou outra neles.

Popularidade na Internet
Em 2020, o quadrinho virou meme da internet após scans serem encontrados na internet, sendo redescoberto após vários anos esquecido, geralmente sendo alvo de piadas através de um grupo de shitposting no Facebook. A maioria das piadas se devia ao estilo de arte (considerado esquisito por muitos, principalmente pelo formato fálico dos olhos), e, principalmente, pelo fato de ser hiperevangélico, com fanatismo religioso e xingamentos constantes a qualquer personagem, principalmente Dudão, tanto por ser evangélico quanto por ser obeso. O que explica o xingamento é que, nos anos 90, pouco se discutia sobre racismo, homofobia e outros preconceitos, e hoje seria considerado "politicamente incorreto", daí a polêmica envolvida.

Personagens
Dudão
O protagonista do título. Um menino obeso e religioso, ele muitas vezes tenta educar seus amigos e impedi-los de cometer más ações. Na maioria de seus discursos, ele sempre menciona "Deus" e "Jesus".
Binho
O melhor amigo de Dudão. Ele também é religioso como Dudão, costuma fazer birra e chorar e muitas vezes é acalmado por Dudão. Ele mostra uma rivalidade com Zuca, e já foi racista com ele em uma história.
Rebeca
Amiga de Dudão e Binho e também a única menina da turma. Ela também é religiosa, mas costuma ser a mais agressiva e rebelde do trio, geralmente sendo repreendida por Dudão.
Paçoca
Um garotinho travesso que é um dos antagonistas dos quadrinhos. Ele tem cabelos loiros e costuma fazer brincadeiras maliciosas (geralmente com Zuca, Pita e Tato) por diversão que geralmente são reprovadas por Dudão que tenta repreendê-lo. Ele tende a ser o mais arrogante da gangue.
Zuca
Um menino afrodescendente que também é um dos antagonistas dos quadrinhos. Ele vem de uma família um pouco pobre, seu pai é alcoólico, é um pouco agressivo e costuma fazer brincadeiras maliciosas com Paçoca, Pita e Tato, que costumam ser reprovadas por Dudão.
Pita
Um menino nerd que também é um dos antagonistas dos quadrinhos. Ele usa óculos, boné e tem cabelos loiros. Costuma acompanhar Paçoca, Zuca e Tato em brincadeiras maliciosas que Dudão desaprova. Mostra interesse em videogames e estilos futuristas.
Tato
Outro menino que também é um dos antagonistas dos quadrinhos. Ele tende a ser o mais atleta, mas também é um pouco agressivo. Costuma acompanhar Paçoca, Zuca e Tato em brincadeiras maliciosas que Dudão desaprova.
Baldinho
O menino mais novo da turma que é amigo de Dudão. Ele geralmente fala algumas palavras e repete o que os outros dizem.
Lipão
Menino religioso que é amigo de Dudão, Binho, Rebeca e Baldinho. Ele tem poucas aparições nos quadrinhos.
Seu Jesão
Pai de Dudão.
Peludo
Gato de estimação de Dudão.

Revistas infantis
Revistas em quadrinhos do Brasil
Revistas extintas do Brasil
Evangelicalismo

Dudão


Breda Beban (Novi Sad, 1952. – London, 2012.) bila je jugoslavenska filmska i video umjetnica.

Breda je rođena u Novom Sadu, a studirala je umjetnost u Zagrebu. U Britaniju se preselila 1991.

Karijera
Od 1986. do 1994. snimala je filmove i video radove u suradnji s Hrvojem Horvatićem. Godine 1992. sudjelovala je na izložbi Committed Visions u Muzeju moderne umjetnosti u New Yorku. Bebanina video instalacija na dva platna pod nazivom Najljepša žena u Guči predstavljena je na Venecijanskom bijenalu 2007., a kasnije je otkupljena za stalni postav Speed Art Museuma. Godine 2001. dobila je nagradu Zaklade Paul Hamlyn za vizualne umjetnike. Godine 2010. njezin je projekt Endless School predstavljen na bijenalu u Tatton Parku. Od 15. lipnja do 1. studenoga 2023. godine njeni radovi postavljeni su u Muzeju suvremene umjetnosti u Zagrebu u sklopu izložbe Vidljive.

Videoografija

 Sve su naše tajne u slici sadržane, s Hrvojem Horvatićem (1987.)
 Taking On A Name, s Hrvojem Horvatićem (1987.)
 Geografija, s Hrvojem Horvatićem (1989.)
 The Left Hand Should Know the Right Hand, s Hrvojem Horvatićem (1993.)
 Absence She Said, s Hrvojem Horvatićem (1994.)
 Hod tri stolice (2003)
 Najljepša žena u Guči (2007)

Zbirke
Njezini su radovi uvršteni u zbirke Nacionalne galerije Kanade,  Zentrum für Kunst und Medien Karlsruhe-a, Zbirke Arts Councila, Muzeja suvremene umjetnosti u Zagrebu  i Muzeja Tate  i Neuer Berliner Kunstverein.

Izvori

Srbijanski filmski umjetnici

Breda Beban


John de Vere (c. 1482 - )  est un pair et courtisan anglais.

Carrière
John de Vere, né vers 1482, est le fils de John de Vere et d'Alice Kilrington (alias Colbroke), et l'arrière-petit-fils de Richard de Vere,  comte d'Oxford  succédant à son cousin germain, , dans le comté. De Vere a deux demi-frères, William Courtenay et Walter Courtenay, et une demi-sœur, Katherine Courtenay, par le second mariage de sa mère, avant 1491, avec Sir Walter Courtenay (d. 7 novembre 1506), un fils cadet de Sir Philip Courtenay de Powderham, Devon, par Elizabeth Hungerford .

De Vere est un écuyer du corps aux funérailles d'Henri VII en 1509  et est fait chevalier par Henri VIII le 25 septembre 1513 à Tournai, à la suite de la bataille des Spurs . Il assiste Henry VIII au camp du Drap d'Or en 1520, et lors de sa rencontre avec l'empereur romain germanique, Charles V, à Douvres en 1522 .

Le 19 décembre 1526, Oxford est nommé Lord grand chambellan à vie et fait chevalier de la Jarretière le 21 octobre 1527. Il signe la pétition des Lords contre le cardinal Wolsey le  décembre 1529  et est nommé au Conseil privé avant le 22 mars 1531 .

En 1531, il est rapporté de Venise qu'Oxford est « un homme de valeur et d'autorité... et c'est sa coutume de toujours cavaler avec deux cents chevaux » .

Oxford porte la couronne lors du couronnement de la reine Anne Boleyn en avril 1533, mais fait ensuite partie de la commission qui juge la reine le 15 mai 1536 . Le 15 octobre 1537, il assiste au baptême du futur Édouard VI et, le 12 novembre suivant, assiste aux funérailles de la reine Jeanne Seymour .

Les 2 et 3 décembre 1538, Oxford fait partie du panel de pairs lors des procès pour trahison du marquis d'Exeter et de Lord Montagu .

Oxford et son fils, John, sont dans la suite du roi à la réception d'Anne de Clèves à Blackheath .

Oxford est réputé être le premier comte protestant d'Oxford. Il parraine une compagnie de joueurs pour laquelle il charge John Bale d'écrire des pièces de 1534 à 1536 . En tant que Lord grand chambellan et favori d'Henri VIII, vers 1537, il ordonne à Bale d'écrire des pièces de propagande anti-catholique pour la campagne de Richard Morison contre le pape .

Oxford meurt le 21 mars 1540 dans son manoir de Colne, Essex et est enterré le 12 avril à Castle Hedingham .

Mariages et descendance
Il épouse Christian Foderingey (née vers 1481, décédée avant le 4 novembre 1498), fille de Thomas Foderingey (vers 1446–1491) de Brockley, Suffolk, et d'Elizabeth Doreward (vers 1446–1491) 1473-1491), fille de William Doreward de Bocking, Essex . Le couple n'a pas d'enfants.

Il se remarie avec Elizabeth Trussell, fille d'Edward Trussell (c. 1478 - 16 juin 1499) de Kibblestone (Cublesdon), Staffordshire, et Margaret Donne, la fille de Sir John Donne (d. 1503) et d'Elizabeth Hastings (d. 1508) . Ils ont quatre fils et trois filles.

 Elizabeth de Vere (av. 1512) épouse Thomas Darcy (1er baron Darcy de Chiche) (décédé le 28 juin 1558) et a des enfants
 John de Vere (16e comte d'Oxford) (1516 - 3 août 1562) épouse Dorothy Neville, fille de Ralph Neville (4e comte de Westmorland), et se remarie à Margery Golding. Il a des enfants avec les deux femmes.
 Frances de Vere (vers 1517 – 30 juin 1577) épouse Henry Howard, comte de Surrey, avec qui elle a un fils, Thomas Howard (4e duc de Norfolk) ; elle se remarie à Thomas Stainings
 Aubrey de Vere épouse Margaret Spring, la fille de Sir John Spring ; leur petit-fils, Robert de Vere, devient le  comte d'Oxford . Leur fille, Anne de Vere (décédée en 1617), épouse Christopher Shernborne (décédé le 7 juillet 1575) avec qui elle a un fils, Francis Shernborne. Elle se remarie à , dont la main droite fut coupée le 3 novembre 1579 pour sa paternité de La découverte d'un golfe béant qui critiquait le mariage proposé par la reine Elizabeth avec François, duc d'Alençon .
 Robert de Vere (né vers 1520 - 28 avril 1598) est seigneur du manoir de Wricklemarsh et enterré à Charlton, St Lukes, Kent.
 Anne de Vere, (née vers 1522, dc 14 février 1572) épouse Edmund Sheffield, 1er baron Sheffield (d. 31 juillet 1549) de Butterwick, Lincolnshire ; elle se remarie à John Brock de Colchester, Essex
 Geoffrey de Vere (né vers 1523) épouse Elizabeth Hardkyn, fille de Sir John Hardkyn.

Références

Bibliographie

Liens externes

Personnalité anglaise du XVIe siècle
Chevalier de la Jarretière
Comte d'Oxford
Famille de Vere
Date de naissance incertaine (XVe siècle)
Décès en mars 1540

John de Vere (15e comte d'Oxford)


Dichelodontium, monotipski rod pravih mahovina iz porodice Ptychomniaceae. Jedina priznata vrsta je D. nitidum endem iz Novog Zelanda na Sjevernom i Južnom otoku.

Bazionim
 Leucodon nitidus Hook. f. & Wilson

Izvori

Ptychomniales
Flora Novog Zelanda

Dichelodontium


Marc Bellemare (born 3 May 1956) is a lawyer and politician from Canada.

Background

He was born in Saint-Hyacinthe, Quebec, studied Law at the Université de Montréal and was admitted to the Bar of Quebec in 1979.

Provincial politics
Bellemare ran as a star candidate with the Liberal Party in the Quebec election of 2003. He was elected to the National Assembly of Quebec and represented the Quebec City electoral district of Vanier.

He was appointed to Premier Jean Charest's Cabinet on April 29, 2003 and served as Minister of Justice and Attorney General. Bellemare pushed for harsher sentences for organized crime. He was criticized several times by Justice Fraser Martin for the way he handled a juvenile prostitution case which took place in Quebec City and involved talk show host Robert Gillet.

For several years, Bellemare has been a strong advocate of abolishing Quebec's car insurance law. He tried to convince his colleagues to abolish the provincial no fault car insurance plan that had been established in 1978. The Liberals, who had made the proposed change part of their platform, soon abandoned the idea. Disappointed, Bellemare resigned from his cabinet post on April 27, 2004 and relinquished his seat the next day, lasting less than a year in office.

Mayoral candidate
After months of rumors, Bellemare announced that he would be candidate for Mayor of Quebec City. His announcement was made on March 11, 2004. He also founded a political party, Vision Quebec, which was registered on February 22, 2005. Bellemare ended up finishing a distant third. (See 2005 Quebec municipal elections) Originally leading the 2004 polls with over 80% support in the City of Quebec his support disappeared because when asked about his party finances he stated " I do not know where the funds are coming from I don't concern myself with questions of money." This gave citizens concern and he was resoundingly rejected in the election. He also put forward proposals to save the Agora, an outdoor concert venue in the old port of Quebec city.

An early mayoral election was called in 2007, after the death of incumbent Mayor Andrée Boucher. Bellemare ran and finished a distant third again. He resigned as party leader on December 26, 2007. In 2008, Bellemare unsuccessfully petitioned the Papal Nuncio to Canada for an eventual visit of Pope Benedict XVI in Quebec City. Nonetheless, Bellemare was still listed as party leader on the Quebec Chief Election Officer's web site as of June 2008.

Footnotes

External links

CAA Quebec information  about the No Fault and the former modification plans

1956 births
21st-century Canadian politicians
Marc
Living people
Quebec Liberal Party MNAs
Justice ministers of Quebec
Lawyers in Quebec
People from Saint-Hyacinthe
Politicians from Quebec City

Marc Bellemare


An Eulalia milsumi in uska species han Liliopsida nga ginhulagway ni Henry Nicholas Ridley. An Eulalia milsumi in nahilalakip ha genus nga Eulalia, ngan familia nga Poaceae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Eulalia (Poaceae)

Eulalia milsumi


Le théâtre de Zaporijjia , en ukrainien , est une salle de spectacle d'Ukraine situé à Zaporijjia. Elle se trouve au 183 de l'avenue Sobornyi.

Architecture

Histoire

Lien externe

Références

Zapourij
Culture à Zaporijjia
Patrimoine classé d'Ukraine

Salle de concert Glinka


بلدية المُنَكَّب (بالإسبانية: Almuñécar) هي بلدية تقع في مقاطعة غرناطة التابعة لمنطقة أندلوسيا جنوب إسبانيا.

الديموغرافيا
بلغ عدد سكان بلدية المنكب 27.754 نسمة عام 2011 (وفقاً للمعهد الوطني الإسباني للإحصاء).

توأمة
لالمنكب (إسبانيا) اتفاقيات توأمة مع كل من:

 فورستنفلدبروك (25 يونيو 2005 - )
 خان يونس
 تشرفيتيري

 العرائش
 بويرتو دي لا كروث

أعلام

 فرنسيسكو رودريغيز
 بابلو غونزاليس
 جون كروس
 أندريس رودريغيز
 باكو بونت

مراجع

مصادر
  الموقع الرسمي لبلدية المنكب

المواقع الرومانية في إسبانيا
بلديات غرناطة
مستعمرات فينيقية في إسبانيا
منتجعات ساحلية إسبانية
مواقع أثرية في إسبانيا
أماكن ذات اسم عربي الأصل في شبه الجزيرة الإيبيرية

المنكب (إسبانيا)


Heinz Engelbert (* 19. Juni 1922 in Ehrentalsmühle, heute Gemeinde Windeck) ist ein deutscher Jurist und ehemaliger Hochschullehrer an der Humboldt-Universität zu Berlin.

Leben
Engelberts Vater war Fabrikarbeiter und später Kleinbauer und Kleinhändler. 1928 begann er seine Schulbildung an der einklassigen Dorfschule in Ehrentalsmühle. Auf eine Begabten-Freistelle konnte er von 1933 bis 1936 das Realprogymnasium in Wissen und von 1936 bis zur Einberufung zum Reichsarbeitsdienst die Oberschule für Jungen in Betzdorf/Sieg besuchen. Als er im 6. Januar 1941 in den Reichsarbeitsdienst eingezogen wurde, schloss er das Gymnasium mit der Zuerkennung der Reife ab. Von Beginn des Russland-Feldzugs am 21. Juni 1941 wurde er mit seiner Arbeitsdiensteinheit auf Fahrrädern eingesetzt, um Munitionslager aufzubauen und (Rollbahnen) Aufmarsch-Straßen funktionsfähig zu halten. Nach Entlassung aus dem Reichsarbeitsdienst am 29. November 1941 wurde er am 6. Januar 1942 zum Wehrdienst einberufen und kam wieder an die Ostfront. Er war vom 15. Mai 1942 bis Januar 1944 bei der Leichten Nachrichten-Kolonne der 19. Panzer-Division und ab 27. Januar 1944 bei der Stabsbatterie des 19. Artillerie Regiments als Geräteverwalter, Kraftfahrer, Dolmetscher, "Panjekommandeur" und bei der "Wunderwaffe" als Artillerie-Vermessungskanonier. Im Februar 1945 in aussichtsloser Lage in den Obra-Sümpfen in Schlesien, setzte er sich von der Deutschen Armee ab. Drei Mal aufgegriffen und wieder eingesetzt, gelang ihm der vierte Versuch, sich bis zu den Alliierten  durchzuschlagen. Von Amerikanern gefasst, konnte er sich mit seinen Sprachkenntnissen als Displaced Person ausgebend, der Gefangenschaft entgehen.

Ausbildung und Karriere
Im Dezember 1945 nahm er der Universität Bonn das Studium der Staats- und Rechtswissenschaften auf, das er im März 1949 mit dem Ersten Juristischen Staatsexamen abschloss. Seine Erfahrungen aus dem Krieg bewogen ihn, sich der Studentengruppe der Kommunistischen Partei anzuschließen und an einen Studentenlehrgang im Sommer 1947 in der SBZ teilzunehmen. Von Juni bis Oktober 1945 war er bei der Fraktion der KPD im Parlamentarischen Rat im Bundeshaus in Bonn als ehrenamtlicher juristischer Mitarbeiter tätig.

Im November 1949 ging er als wissenschaftlicher Assistent an die Deutsche Verwaltungsakademie in Forst Zinna, später Akademie für Staats- und Rechtswissenschaft in Potsdam-Babelsberg. Mit seiner Dissertation "Der Rat des Bezirks und einige Grundlagen der rechtlichen Beziehungen zwischen ihm und den zentralen Organen der Staatsmacht in der DDR" promovierte er im März 1955 zum Dr. jur. Als Dozent für das Fach "Staatsrecht der sozialistischen Länder" las er von 1955 bis 1956 an der Akademie, an der Humboldt-Universität zu Berlin, an der Universität Halle und an der Hochschule des MfS in Potsdam-Golm über das Staatsrecht der Sowjetunion, Polens, der ČSSR, Ungarns, Bulgariens, Jugoslawiens, Chinas, Vietnams und der Mongolei. Er war Mitglied einer Kommission der Volkskammer der DDR zur Ausarbeitung eines neuen Wahlgesetzes der DDR und veröffentlichte mehrere Bücher und Artikel zu Fragen des Staatsrechts.

Weil er nach der "jähen Wende" in der Einstellung der Partei- und Staatsführung der DDR zu dem Parteichef Jugoslawiens, Marschall Tito, in seiner Vorlesung über das Staatsrecht Jugoslawiens nicht die gebotene Kritik an Jugoslawien geübt hatte, wurde er auf der Babelsberger Konferenz kritisiert. Wegen "Verbreitung revisionistischer und feindlicher Auffassungen und Verletzung der Prinzipien der revolutionären Wachsamkeit" erhielt er eine Strenge Rüge als Parteistrafe, und es wurde festgelegt (ihm aber nicht mitgeteilt): "...Engelbert... kann nicht als Wissenschaftler tätig sein". Um sich "in der Praxis zu bewähren" arbeitete er von Juni 1957 bis Dezember 1960 als Betriebszeitungsredakteur im Reichsbahn-Ausbesserungswerk Potsdam und als Stellvertretender Abteilungsleiter im Rat des Bezirkes Neubrandenburg. Am 1. Januar 1961 durfte er an die Akademie für Staats- und Rechtswissenschaft in Potsdam-Babelsberg zurückkehren. Als Leiter der Abteilung "Staats- und rechtswissenschaftliche Information" erhielt er die Aufgabe, nach dem Vorbild des "Referativnyj Shurnal Gasudarstvo i Pravo" der Sowjetunion und des "Science Citation Index" der USA die Herausgabe einer Referatezeitschrift "Staats- und rechtswissenschaftliche Information" in der DDR zu organisieren.

Als ihm nach vier Jahren erfolgreicher Arbeit bewusst wurde, dass er an der Akademie keine Chance hatte, wieder als Hochschullehrer auf seinem Fachgebiet zu arbeiten, und ihm an dem neugebildeten Institut für Information und Dokumentation an der Humboldt-Universität in Berlin eine Dozentur angeboten wurde, wechselte er Ende Juni 1967 an die Humboldt-Universität und wurde 1969 bei der Bildung der neuen Sektion Wissenschaftstheorie und -organisation (WTO) übernommen. Mit der Arbeit "Der Informationsbedarf in der Wissenschaft und seine Ermittlung" habilitierte er 1970 zum Dr. sc. Von 1971 bis zu seiner Emeritierung 1987 war er Professor an der Sektion WTO der Humboldt-Universität.

Als Mitglied der Arbeitsgruppe "Wissenschaftsorganisation und Leitung" des Allunionsinstituts für Probleme der Leitung (VNIPU) des Rates für gegenseitige Wirtschaftshilfe (RGW) nahm er an den jährlich stattfindenden Tagungen in Moskau, Budapest, Sofia, Berlin und Warschau teil und war Redakteur der vom VNIPU herausgegebenen Sammelbände. Am Institut für Wissenschaftsökonomie an der Universität Leningrad (Sankt Petersburg) hielt er Vorlesungen in russ. Sprache über Informationsrecherchesysteme und Informationsrecherchesprachen. Er initiierte die Zusammenarbeit der Sektion WTO mit dem Institut "Wissenschaftsleitung und -Organisation" an der Akademie G.M. Dobrow und nahm an den zweijährlich stattfindenden internationalen Tagungen in Kiew mit eigenen Vorträgen teil.

Er war Autor oder Mitautor von zwölf Monografien und von ihm erschienen 69 Beiträge in wissenschaftlichen Zeitschriften und Sammelbänden.

Werke
 Die Verfassungsgesetzgebung des Sowjetstaates. Deutscher Zentralverlag, Berlin, 1954.
 Die örtlichen Organe der Staatsgewalt in den europäischen Ländern der Volksdemokratie. Deutscher Zentralverlag, Berlin, 1956.
 Informationsrecherchesysteme in der Wissenschaft. Akademie-Verlag, Berlin, 1978.
 Rechtswörterbuch russisch-deutsch: mit rund 40000 Begriffen u. 1000 Abkürzungen Verlag Die Wirtschaft, Berlin, 1986, ISBN 3-349-00098-3.
 Informationsrecherchesysteme in der Wissenschaft. Akademie-Verlag, Berlin, 1978.
 Panjekommandeur. united p.c. Verlag 2013, ISBN 978-84-9015-942-2.
 Mein Leben im Wandel der Zeiten. 2017, ISBN 978-1522093275.

Einzelnachweise

Staatsrechtler (20. Jahrhundert)
Hochschullehrer (Humboldt-Universität zu Berlin)
Deutscher
Geboren 1922
Mann
DDR-Bürger
Wissenschaftstheoretiker

Heinz Engelbert


El Basalto Cráter es un campo volcánico ubicado en la Patagonia argentina, más precisamente en el límite de las provincias de Chubut y Río Negro. Basalto Cráter está a 400 km corresponde a un vulcanismo de retroarco. El campo volcánico posee 9 conos volcánicos siendo el Cerro Negro de 1359 m el de mayor altura.

Referencias
Crater Basalt, Global Volcanism Program

Volcanes de la provincia de Río Negro
Campos volcánicos

Basalto Cráter


L'alphabet arabe berbère ou alphabet arabe amazigh (en Tamazight:  et Agemmay Amaziɣ aɛrab ou  et Agemmay Amaziɣ aserɣin) est un système d'écriture semi-alphabétique et abjadique utilisée pour écrire le tamazight à partir du . Son influence et son utilisation va chuter à cause de la colonisation. Ainsi au Maroc, on utilise un alphabet tifinagh, et en Algérie, on utilise alphabet berbère latin, et, encore aujourd'hui, aucune grammaire et orthographe n'a été faite pour un tel alphabet.

Histoire

Du  au

L'alphabet arabe entre au Maghreb avec la conquête musulmane du Maghreb, grâce à l'implantation des écoles coraniques. De nombreux écrits de théologie, de jurisprudence et de science seront publiés et traduits en berbère avec des orthographes différents selon les auteurs.Les régions qui utilisent le plus l'écriture, c'est-à-dire la Kabylie (), le Souss () et le Mzab ( ou ), ont été les régions qui ont le plus utilisé cet alphabet, la première (Kabylie) grâce aux réseaux de Zaouïas soufis, la seconde à cause de l'héritage almoravide, et la dernière, à cause des Rostémides.

Une orthographe cohérente a été utilisée dans les quelques textes berbères existant du  de notre ère. [19] Ceux-ci ont été écrits dans une langue berbère plus ancienne susceptible d'être la plus étroitement liée au Tashelhiyt. La consonne « g » était écrite avec jīm ( ) ou kāf ( ), ẓ avec ṣād () ou parfois zāy () et ḍ avec ṭā' (), puis, ces lettres ont évolué, le son /g/ a été transcrit selon les régions en un  au Maroc, un  sur les hauts plateaux et un  au Maghreb central et oriental, puis ces lettres ont évolué en ,  et  pour transcrire ce son, de même le son /zˁ/ fut transcrit en  qui a évolué en . Les voyelles a, i, u étaient écrites comme des voyelles orthographiquement longues ‹ā›, ‹ī›, ‹ū›. Mot final wāw était généralement accompagné d'alif al-wiqāyah. Les voyelles signes fatḥah ou kasrah représentent un shwa phonémique /ə/ qui a été perdu dans la langue post-médiévale, par exemple tuwərmin ‹tūwarmīn› () « articulations, articulation ». La labialisation peut être représentée par ḍammah, par exemple tagʷərsa ‹tāgursā› () « soc ». Les prépositions, les compléments possessifs et autres sont généralement écrits sous forme de mots séparés. Les textes médiévaux présentent de nombreux archaïsmes dans la phonologie, la morphologie et le lexique.

Depuis le

Algérie

À cause de la colonisation française, de nombreux écrits ont été brûlés, des Zaouïas fermées, et une francisation de territoire avec l'obligation scolaire de 1882-1883. Le général Adolphe Hanoteau propose un orthographe en Alphabet latin, mais incomplète, le linguiste René Basset publie dans Manuel de la langue kabyle  un alphabet arabe détaillé mais qui ne contient pas les sons [e], [rˤ] et [zˤ], plus ou moins important dans la langue, que certains écrivent ,  et .

Depuis le début de la renaissance littéraire du berbère, notamment avec Mouloud Mammeri et Belaid At-Ali, les écrivains s'accordent à dire que l'alphabet latin est plus conforme à la langue, pour suivre « l'évolution technologique et pour y faire entrer le berbère. » À partir de l'indépendance en 1962, une politique d'arabisation est mise en place, et tous les alphabets sont interdits pour écrire le tamazight. La jeunesse berbèrophile commence à refuser fermement l'alphabet arabe, que l'extrême-droite identitaire berbère (ou les plus puristes) qualifiera de politique « arabo-islamique pour effacer le berbère ». Certaines politiques d'États nord-africains ont imposé l'écriture arabe par rapport à d'autres écritures suggérées par les groupes berbères ; cela a été perçu comme le colonialisme arabe remplaçant l'ancien colonialisme français. Les militants amazighs, cependant, évitent l'écriture arabe qui est généralement impopulaire parmi les Berbères qui croient qu'elle est symptomatique des vues panarabistes des gouvernements nord-africains. En 1995, le Haut commissariat à l'amazighité (HCA) adopte officiellement l'alphabet latin.

Aujourd'hui, l'écriture du berbère avec l'abjad arabe est sujet polémique et tabou notamment parce que les islamistes veulent plus ou moins de l'abjad arabe pour écrire le tamazight, suivant les exemples wolofs, ouïghours, persans}, et c'est aussi une raison pour expliquer pourquoi le HCA a adopté l'alphabet latin.En tout cas, l'alphabet arabe est utilisée dans les manuels scolaires en primaire et collège pour les débutants qui ont du mal à lire en ABL.

Maroc

Au Maroc, la colonisation a été beaucoup plus tardive, mais les tribus zénètes du Rif et du Moyen-Atlas n'avait pas de tradition écrite ; c'était un peuple de nomades et de mode de vie pastorale. Mais la Région du Souss et de l'anti-Atlas était habité par la tribu des Masmoudas (), qui parle le chleuh, et ces régions sont parmi les rares régions berbère où une tradition écrite est (presque) solide, ainsi, le souffle des revendications identitaires berbère n'ont pas vraiment balayer la région, et n'a éprouvé aucune manifestation d'intérêts lorsque le Gouvernement marocain a annoncé que le tamazight s'écrirait avec le Tifinagh.

Orthographe et codification
Au cours de l'histoire, l'alphabet arabo-berbère n'a jamais été codifié, et les scribes ont utilisé l'orthographe arabe ou pour certains documents très anciens, l'alphabet perso-arabe. De modestes tentatives ont été faites au cours du temps pour l'écriture du berbère en arabe, mais en vain, Cela est majoritairement dû à l'analphabétisme et un désintérêt de l'écriture par les tribus berbères, notamment les zénètes (), mais, à cause de l'incapacité d'une grande partie de la population de comprendre et lire l'arabe, bien qu'une grande partie d'entre eux sont allés aux écoles coraniques, et ont appris les signes arabes, les religieux et les intellectuels ont commencé à écrire des livres en berbère (alors que l'énorme majorité des livres sont en arabe), avec de rares exemples de lettres supplémentaires et une réelle codification. Il faudra attendre la fin du  pour qu'un alphabet arabo-berbère soit codifié.

Alphabet de René Basset

Notes et lettres supplémentaires:

Comparaison
Voici un texte kabyle écrit avec l'alphabet de René Basset, l'alphabet arabe utilisé dans les manuels scolaires algériens (A.A. dz), l'alphabet latin officiel en Algérie, et l'alphabet du général Hanoteau:

Galerie

Notes et références

Berbère
Langue berbère
Langue en Algérie

Alphabet arabe berbère


Hiroki Hattori (født 30. august 1971) er en tidligere japansk fodboldspiller og træner.

Han har spillet for flere forskellige klubber i sin karriere, herunder Yokohama Flügels og Avispa Fukuoka.

Han har tidligere trænet Thespakusatsu Gunma.

Eksterne henvisninger

Fodboldspillere fra Japan
Fodboldtrænere fra Japan

Hiroki Hattori


Der Humboldtpark im Kölner Stadtteil Humboldt/Gremberg ist eine 2,2 Hektar große denkmalgeschützte Grünflächenanlage und eine der wenigen innerstädtischen Anlagen im Stadtbezirk Kalk.

Lage
Der Park liegt im westlichen Teil der Humboldt-Kolonie, die durch eine Güterbahnstrecke gegen den Stadtteil Deutz hin getrennt wird. Er wird begrenzt durch die Straßen An der Pulvermühle, Gremberger Straße und Burgenlandstraße, von denen aus er auch betreten werden kann. Mit öffentlichen Nahverkehrsmitteln ist er über die Buslinie 153 (Weilburger Straße) erreichbar.

Geschichte
Im Bereich des heutigen Parks oder dessen Umfeld soll von 1858 bis 1870 eine Pulvermühle bestanden haben, nach der die angrenzende Straße An der Pulvermühle ihren Namen bekam. Eine planmäßige Aufschließung des östlich gelegenen Geländes als Wohngebiet erfolgte ab 1874/75 durch die Humboldt AG, die hier für ihre Arbeiter Häuser aufführen ließ. Das neu entstandene Viertel, die Humboldt-Kolonie, wurde dann im Jahre 1888 gemeinsam mit der damaligen Stadt Deutz aus dem Landkreis Köln aus- und als erste rechtsrheinische Stadtteile nach Köln eingemeindet.

Nach der Planungsaufstellung 1912 durch den Kölner Gartenbaudirektor Fritz Encke konnte 1913/14 die Parkanlage im Stil des Neoklassizismus und des Jugendstils angelegt werden. Ein hölzernes Milchhäuschen entstand nach einem Entwurf von Hans Verbeek.

100 Jahre nach der Parkerrichtung wurde der Park durch die Kölner Grün Stiftung mit Spendenmitteln von der Klosterfrau Healthcare Group (300.000 €) und in Zusammenarbeit mit lokalen Initiativen sowie dem Grünflächenamt, saniert und einer zeitgemäßen aber der Tradition verpflichteten Nutzung zugeführt. Die Sanierung des schadstoffbelasteten Spielplatzes (aus der Schwer- und Chemieindustriezeit des Viertels) erfolgte aus städtischen Mitteln. Die Arbeiten begannen im April 2012 und wurden im Dezember 2013 abgeschlossen.

Gestaltung
Der dreieckige Park ist durch Rundwege erschlossen und mit heute hohen Bäumen, Platanen und Kastanien umstanden. In der Freifläche in der Mitte ist ein Spielplatz angelegt. Daneben gibt es Blumengärten. Ein Küchen- und Schulgartenstück wurde durch einen Boule-Platz ersetzt.

Fotos

Literatur
 Henriette Meynen: Die Kölner Grünanlagen. Beiträge zu den Bau- und Kunstdenkmälern im Rheinland. Band 25, Schwann Verlag, Düsseldorf 1979, .
 Henriette Meynen: Köln: Kalk und Humboldt-Gremberg. (Stadtspuren – Denkmäler in Köln, Band 7), Bachem Verlag, Köln 1990, ISBN 3-7616-1020-3.
 Werner Adams, Joachim Bauer (Hrsg.): Vom Botanischen Garten zum Großstadtgrün – 200 Jahre Kölner Grün. (Stadtspuren – Denkmäler in Köln, Band 30) Bachem Verlag, Köln 2001, ISBN 3-7616-1460-8.

Medien
 Rheinhard Zeese: Historische Parks und öffentliche Gärten in Köln 1801 bis 1932. CD, LEB - Brühl, 2007.

Einzelnachweise

Parkanlage in Köln
Humboldt/Gremberg
Baudenkmal in Köln

Humboldtpark (Köln)


Testamentet - Tage Skou-Hansen er en dansk dokumentarfilm fra 2005 instrueret af Peter Øvig Knudsen efter eget manuskript.

Handling
Forfatteren Tage Skou-Hansen var et naturligt valg, da Peter Øvig skulle finde en person, der ville kunne fortælle noget væsentligt ud fra sit eget liv: Han er ikke blot en af det 20. århundredes største, danske forfattere – han har også i særdeleshed taget del i sin tid og skrevet skarpt om den, fra han som ung valgte at blive frihedskæmper under Besættelsen og siden skrev romanen De nøgne træer om netop de oplevelser.

I oktober 2002 tilbragte Peter Øvig og et filmhold tre dage på førstesalen af Tage Skou-Hansens villa i Egå nord for Århus, hvor forfatteren fortalte om nogle af de største oplevelser og traumer i sit liv: Om dengang hans far, bankdirektøren, blev fængslet for bedrageri, og historien blev holdt hemmelig for sønnen. Om dengang han mistede sin egen søn under tragiske omstændigheder. Og om netop selv at have været indlagt med en alvorlig depression.

Selvfølgelig fortæller Tage Skou-Hansen også om sin tid som frihedskæmper, og han bryder tabuer, når han fortæller om den unge mands glæde ved at "smadre" noget. Han er også bedre end nogen anden til at forklare om motiverne for at gå i livsfarlig frihedskamp: Grundene er ikke rationelle, selv om der findes masser af gode, rationelle grunde, men det afgørende valg træffes fra "et hårdt sted" i kroppen på én selv, ifølge Skou-Hansen.

Lars von Trier har sat de filmiske rammer: Optagelserne skete hjemme hos hovedpersonen og inddrog kun elementer – for eksempel fotografier og musik – som i forvejen var til stede, og som personen selv valgte under klipningen måtte kun bruges optagelser fra selve samtalerne, og alle klip i tid blev markeret med sort skærm.

Det er ikke en film med hurtige klip og meget action, men historien om hvordan et meget livsklogt og velformuleret menneske kan bidrage til også at gøre os klogere, fordi han kompromisløst søger at fortælle de mest sandfærdige udgaver af sit livs centrale oplevelser og erkendelser.

Referencer

Eksterne henvisninger

Dokumentarfilm fra Danmark
Danske film fra 2005

Testamentet - Tage Skou-Hansen


was a town located in Oe District, Tokushima Prefecture, Japan.

As of 2003, the town had an estimated population of 8,484 and a population density of 479.59 persons per km2. The total area was .

On October 1, 2004, Kawashima, along with the towns of Kamojima and Yamakawa, and the village of Misato (all from Oe District), was merged to create the new city of Yoshinogawa.

External links
 Yoshinogawa official website

Dissolved municipalities of Tokushima Prefecture
Yoshinogawa, Tokushima

Kawashima, Tokushima


Die Liste der denkmalgeschützten Objekte in Belá enthält die drei nach slowakischen Denkmalschutzvorschriften geschützten Objekte in der Gemeinde Belá im Okres Nové Zámky.

Denkmäler

Legende

Einzelnachweise

!
Bela

Liste der denkmalgeschützten Objekte in Belá (Nové Zámky)


Zgrada Stafileo u gradiću Trogiru, adresa Matije Gupca 20, predstavlja zaštićeno kulturno dobro.

Opis dobra
Gotička kuća Stafileo kamena je dvokatnica podignuta u sjeverozapadnom dijelu uže povijesne jezgre Trogira u 15. st. Reprezentativno pročelje okrenuto je na jug. Profilirani vijenci odjeljuju katove s gotičkim prozorima na svakom katu. Na sjevernom je pročelju kameno stubište s podestom (sularom) ograđenim kamenom ogradom, na prvom katu gotički prozor, a na drugom bifora s grbom obitelji u obliku grozda na štitu. Dogradnja glavnoj zgradi izvedena na pravokutnom tlocrtu i poprečno orijentirana prema glavnoj kući, podignuta je u kamenu u 18. st. bez značajnih stilskih obilježja. U interijeru se na drugom katu sačuvalo kameno pilo bogatog gotičkog ukrasa.

Zaštita
Pod oznakom Z-5105 zavedena je pod vrstom "nepokretno kulturno dobro - pojedinačno", pravna statusa zaštićena kulturnog dobra, klasificirano kao "stambene građevine".

Izvori

Zaštićene stambene građevine u Splitsko-dalmatinskoj županiji
Građevine u Trogiru

Zgrada Stafileo u Trogiru


An Bakoa lucens in uska species han Liliopsida nga syahan ginhulagway ni Josef Bogner, ngan ginhatag han pagkayana nga asya nga ngaran ni Peter Charles Boyce och S.Y.Wong. An Bakoa lucens in nahilalakip ha genus nga Bakoa, ngan familia nga Araceae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Bakoa

Bakoa lucens


Vardøhus fæstning er Norges østligste og nordligste fæstning og ligger i Vardø i Øst-Finnmark. Den blev beordret bygget af kong Håkon 5. af Norge og stod færdig omkring 1300 som forsvar mod folkene længere øst. De ottekantede fæstningsvolde blev bygget mellem 1734 og 1738.

Historie
Vardøhus fæstning er verdens nordligste fæstning. Den første befæstning blev bygget i første halvdel af 1300-tallet, da Norge lå i konflikt med den russiske republik Novgorod. Denne befæstning blev bygget omkring 1307 (da den første kendte kirke i Vardø blev indviet) af kong Håkon 5. af Norge, som også stod for opførslen af Akershus og Båhus.

Anlægget var en firkantet borg med ringmur på omkring 30x40 meters længde og en højde på fire meter og bredde på to meter. Inde på det befæstede område var der en række bygninger samt en brønd.

I 1600-tallet fandt nogen af de voldsomste hekseprocesser i Norge sted her – over 90 mænd og kvinder blev dømt til at blive brændt på bålet.

Den nuværende fæstning har ottekantet stjerneform og stod færdig i 1738. Indenfor fæstningsmurerne findes en række bygninger, som alle er bygget før 1825.

I 1769 foretog den østrigske jesuitpater Maximilian Hell nogle vellykkede astronomiske observationer af Venuspassage fra et observatorium han opførte på fæstningen. Efter nogle år blev bygningen fjernet, og der står intet tilbage i dag.

Kommandanter
Dagens fæstning er den 3. fæstningen, og den første fæstningen med en militær kommandant.
På fæstning 1 og 2 var de en lille militær styrke på 8-10 mand under ledelse af Lensherren /amtmanden

Udnævnte kommandanter ved Vardøhus fæstning:

 Oberstløjtnant Carl Albert von Passow 1739-1755
 Major Peter Hanson With (Huid) 1755-1757
 Jørgen Rosenkrantz 1757-1759
 Major Conrad Henrich Ecklef 1759-1780
 Major Otto Christian Rosenkrantz 1780-1785
 Major Hartvig Segelcke 1786-1787
 Major Hans Friderich Gemtze (Giemtze) 1788-1793
 Ingen kommandant fra 1793 til 1800.
 Kaptajn Edvard Hammer 1800-1802
 Kaptajn Hans Jørgen Jacob Trost 1803-1807
 Kaptajn Ole Christopher Broch (Brock) 1808-1812
 Kaptajn Christian Andreas Hiorth 1812-1814
 Kaptajn Joen Audensen (Andersen) Frey 1814-1818
 Premierløjtnant Gottfried Pleym 1818-1823
 Premierløjtnant Hermann Nicolai Scharfenberg	1823-1829
 Premierløjtnant Haldor Lykke 1829-1830
 Premierløjtnant Eilert Hegrem 1830-1832
 Premierløjtnant Reinert Ulfers 1832-1833
 Premierløjtnant Petter Heiberg Ross 1833-1838
 Kaptajn Paul Holst Conradi 1839-1852
 Kaptajn Christian Fredrik Wilhelm Scharffenberg 1853-1859
 Kaptajn Nicolai Beichmann 1859-1865
 Premierløjtnant Hans Juell Borchgrevink	1865-1866
 Kaptajn J. A. William. T. Apenes 1866-1868
 Kaptajn Carl Schulz 1868-1890
 Kaptajn V. Graf Lonnevig 1890-1894
 Major Mauric. Cock Arnesen 1894-1914
 Kaptajn Olav Sivertsen 1914-1915
 Major Axsel Fredrik Holter 1915-1934
 Kaptajn Johan B. Basilier 1935-1940
 Major Erik Presterud 1947-1955
 Major H. Willoch 1955-1957
 Major (Orlogskaptajn) K. Munck 1959-1970
 Orlogskaptajn A.J. Toreid 1970
 Kommandørkaptajn J. R. Nordli 1971-1974
 Orlogskaptajn P. M. Jakobsen 1974-1980
 Orlogskaptajn Per Evensen 1980-1987
 Orlogskaptajn Finn T. Erichsen 1987-1988
 Orlogskaptajn Aslak Hallaren 1988-1991
 Orlogskaptajn Svein H. Kristiansen 1991-1993
 Orlogskaptajn Rasmus Sindre Kvien 1993-1999
 Orlogskaptajn Ivar Olav Halse 1999-2003
 Orlogskaptajn Lasse Haughom 2003-2005
 Orlogskaptajn Lars Andreas Rognan 2005-2008
 Major Tor Arild Melby 2008-2010
 Kommandørkaptajn Åge Leif Godø 2010-2011
 Major Elisabeth Eikeland 2011-2014
 Major (P) Tor Arild Melby 2014-2015

Se også
 Norske middelalderborge

Litteratur

 Grepstad, Ottar og Kirsti Mathilde Thorheim (2005): Fotefar mod nord.Bodø.

Eksterne henvisninger

 Vardøhus fæstning
 Om Vardøhus fæstning i 1940
 http://www.forsvarsbygg.no/newsread/news.asp?N=5166&L=1
 http://www.forsvarsbygg.no/spesial/verneplaner/Landsverneplanen/Katalogdeler/200201%20Vardohus.pdf
 Forsvarets avdeling for kultur og tradisjon – Vardøhus
 Kystfort.com
 Tyske kystfort i Norge
 Verneplaner med liste over alle kommandanter

Fæstningsanlæg i Norge
Norges militær
Fredede bygninger i Norge

Vardøhus


İbni Asem el-Kûfi (ö. 926), Arap tarihçisi.

Yaşamı konusunda bilgi bulunmayan, hadis anlayışı ve yorumlayışı bakımından şii olan İbni Asem el-Kûfi, Kitab ül-Fütuh (Fetihler Kitabı) adlı yapıtının birinci cildinde halife Osman'ın ölümüne kadar olan olaylara, ikinci cildini Memun'a kadar olan olaylara, üçüncü cildini Memun ve Mutasım Billah dönemlerine ayırmıştır.

926 yılında ölenler
Arap tarihçiler

İbni Asem el-Kûfi


جنتا هي إحدى القرى اللبنانية من قرى قضاء بعلبك في محافظة بعلبك الهرمل، تبعد عن بيروت مسافة 75 كيلومتر وترتفع عن سطح البحر 1080 مترا. تبلغ مساحة جنتا 1373 هكتارات، ويبلغ عدد سكانها 345 نسمة.

المراجع

قضاء بعلبك
مدن لبنان

جنتا


Najveći element je onaj element x skupa parcijalno uređena skupa A. Taj je element maksimalan. Najveći element je maksimalan ali nije svaki maksimalan najveći, odnosno u skupu može biti više maksimalnih, ali samo je jedan najveći. Da bi maksimalni element x skupa A bio najveći, mora za taj element x vrijediti da ako je , za sve . Slično definiramo minimalni i najmanji element skupa. U skupu može biti više minimalnih, ali samo je jedan najmanji element. Najmanji element je minimalan ali nije svaki minimalan najmanji.

Ovi su elementi bitni u teoriji skupova i teoriji redova.

Izvori

Teorija skupova

Najveći i najmanji elementi


L'attaque LANtenna est une attaque informatique utilisant les ondes émanant de câbles. Le principe de l'attaque est d'exfiltrer des données de réseaux locaux isolés par le biais de câbles Ethernet qui relient les équipements entre eux.

Fonctionnement
L'attaque se compose de deux parties :

La première partie est d'infecter une machine grâce à du code malveillant qui recueille des données sensibles.
La deuxième partie est que la machine infectée encapsule les données sensibles puis les encode sur les ondes radio émanant des câbles Ethernet en les utilisant comme antennes.

Le code malveillant est inséré dans un ordinateur isolé, ensuite ce code va rassembler des données sensibles (mots de passe, identifiants, …). Les données récupérées sont encodées sur différentes fréquences et transmises sur un câble Ethernet afin que ces fréquences émettent des ondes électromagnétiques depuis les câbles.

Un appareil récepteur à proximité peut intercepter les signaux émis depuis les câbles Ethernet, décoder les données et les envoyer à l'attaquant. Le code malveillant qui envoie un trafic UDP brut peut s'exécuter dans un processus en mode utilisateur ordinaire et fonctionner avec succès à partir d'une machine virtuelle. Les expériences montrent qu'avec l'attaque LANtenna, les données peuvent être exfiltrées d'ordinateurs isolés à une distance de plusieurs mètres.

Le Blindage Des Câbles
Afin de maintenir une haute qualité de transmission des informations le blindage des câbles est utilisé. Le blindage des câbles Ethernet sert à protéger les brins de cuivre, mais aussi à protéger l'environnement extérieur des émanations d'ondes électromagnétique.

Il existe plusieurs types de blindage définis par 4 lettres :

 U : unfloied (non blindé)

 F : Floiled (blindage par feuillard aluminium)
 S : Shielded (blindage par tresse d'aluminium)

 TP : Twisted Pairs (pares torsadées)

Nous pouvons rencontrer sur les câbles les dénomination UTP (câble non blindé) ; FTP blindage global) ; S/FTP (blindage sur chaque pair plus tresse de blindage global).

Les câbles Ethernet sont repartie aujourd'hui sur des catégories allant de 5 a 8 se caractérisant par leurs fréquence d'émission et leurs débit maximum :

 Cat5 : 100Mhz / 100 Mbits/s

 Cat5e : 100Mhz / 1 Gbits/s

 Cat6 : 250Mhz et + / 1Gbits/s

 Cat7 : 600Mhz et + / 10Gbits/s

 Cat8 : 2000Mhz / 25 à 40Gbits/s

Lorsque des données sont transmises sur le câble et malgré le blindage des câbles une onde électromagnétique non intentionnel est émise. Cette onde est déterminée par la fréquence opérationnelle du câble. Par exemple de 0 à 250Mhz pour les câbles de catégorie 6. Cette émanation sera utilisée par la suite afin de pouvoir extraire des informations d'un équipement connecté à un câble Ethernet.

Références

Bibliographie

Sûreté informatique

Attaque LANtenna


An Steinchisma laxum in uska species han Liliopsida nga syahan ginhulagway ni Olof Swartz, ngan ginhatag han pagkayana nga asya nga ngaran ni Fernando Omar Zuloaga. An Steinchisma laxum in nahilalakip ha genus nga Steinchisma, ngan familia nga Poaceae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Steinchisma

Steinchisma laxum


Cap-Santé is a town in the Canadian province of Quebec. It is the county seat of Portneuf Regional County Municipality and was as well the county seat of the designated Portneuf County.

The name of the town means "Cape Health". Cap-Santé is on the northern bank of the Saint Lawrence River,  west of Quebec City. Legend has it that this community's name was coined when soldiers suffering from an unknown disease miraculously recovered from a cure discovered in the village.

The old settlement is situated just west of the nearby Jacques-Cartier River and on the embankment of the Saint Lawrence River.

History

The first settlers arrived around 1679, and in 1714 the village became an official parish.

The present-day church, a historical-registered building, was built from 1754 to 1767. Interrupted during construction by the Seven Years' War (1756–1763), it is one of the last buildings to be constructed under the French regime. The church has a facade and two towers, a baroque interior, a neoclassical reredos, and two tiers of openings on the bell tower, a presbytery (designed by architect Charles Baillargé in 1849) featuring five neatly lined dormer windows. A cemetery encircles the square, leading to the river below.

The Place de l'Église square is crowned with old wells dating back to 1799. Vieux Chemin street was built along the same geographical line as that Chemin-du-Roy, the first road linking Montreal and Quebec City in the 18th century. Wooden and stone homes dot the narrow and shaded street that borders the cape. The quay is on the Saint Lawrence River.

In 1759 following the defeat of the French at the Battle of the Plains of Abraham during the Seven Years' War, the commander of the French forces, Chevalier de Lévis, ordered the construction of Fort Jacques-Cartier at the mouth of the Jacques-Cartier River from materials originally destined for the construction of a church. The following year, using the fort as a logistics base, Lévis attempted unsuccessfully with 7,000 men to recapture Quebec City from the British. The British captured the fort in September 1760 and kept a garrison there until 1763 after which they abandoned it. Virtually nothing remains of the fort aside from archaeological remains, which is also situated on private land inaccessible to the public on the 'Plateau Jacques-Cartier' district of the municipality. Close by, is the Allsopp House (late 18th century), an old seigneurial manor named after the Allsopp family, now a private property registered as a historical building.

The founder of the Congregation of the Sisters of Bon Pasteur, Marie Fitzbach, lived in Cap-Santé from 1826–1840. Gérard Morisset, architect and art historian, was also a resident, and designed the interiors of many of the region's churches.

Demographics

In the 2021 Census of Population conducted by Statistics Canada, Cap-Santé had a population of  living in  of its  total private dwellings, a change of  from its 2016 population of . With a land area of , it had a population density of  in 2021.

Mother tongue:
 English as first language: 0.9%
 French as first language: 97.9%
 English and French as first language: 0.6%
 Other as first language: 0.4%

Citations

References

External links

 Town of Cap-Santé website

Cities and towns in Quebec
Incorporated places in Capitale-Nationale
1679 establishments in New France
1670s establishments in Canada
Canada geography articles needing translation from French Wikipedia

Cap-Santé