Marmara Gölü, Manisa'nın ilçesi Gölmarmara'nın güneyindeki bir alüvyal set gölüdür. Ege Bölgesi'nde yer alır. Gölün bulunduğu saha çukur olup batı ve kuzeyi tepelerle çevrilidir. Doğu kısmı Gediz Ovası'na, kuzeybatı kısmı Akhisar Ovası'na açık olup buralardan alüvyon setleriyle ayrılır. Bu durum, Marmara Gölü'ne set gölü karakterini verir. Gediz çöküntü havzası içinde bulunan gölün seviyesi, Gediz Ovası'nın seviyesinden daha alçaktır. Derinliği az olan gölün yüzölçümü 44,5 km²dir. Gediz Nehri ile Demrek Deresi'nden ve kuzeydeki Kum Çayı'ndan göle kanallar açılmıştır. Bu kanallar bilhassa ilkbahar sonlarında kabarık olan akarsuların sularını göle taşırlar. Göl kapalı bir çukurda olup suları tuzludur. 12 Haziran 2017'de "Ulusal Öneme Haiz Sulak Alan" ilan edildi.

Göl 1940'larda rezervuara dönüştürülmeden önce kapalı havza konumundaydı, dışa akışı yoktu. Çünkü göl alanı çevresinden, özellikle Gediz Nehri'nden daha alçaktadır. Göl, yağış suları, Akpınar kaynakları, Şeyh Abbas Deresi ile beslenmekteydi. Kasım 2022'de imzalanan protokol ile gölün üçte biri oranında küçültülmesi ve üçte ikilik alanın tarıma açılması kararlaştırıldı.

Rezervuara dönüştürülmesi
Marmara Gölü, mevcut tabii bir depresyonun 1938-1945 yılları arasında doğu ve güneydoğusunun 5.750 m uzunluğunda ve 5,54 m yüksekliğindeki yapı ile seddelenmesi suretiyle Gediz Havzası sulamalarına su vermek için rezervuar hâline getirilmiştir.

Marmara Gölü Rezervuarı'nda su biriktirmek amacıyla;
a) Yapımı 1939-1945 yılları arasında gerçekleşen ve Demirköprü Barajı'nın mansabında yer alan Adala Regülatörü ile Gediz Nehri'nden alınan suyu Marmara Gölü rezervuarına aktarmak amacıyla yapımı 1948-1964 yılları arasında meydana gelen 20.245 m uzunluğunda maksimum debisi 30 m³/sn kapasiteli Adala Besleme Kanalı,
b) Yapımı 1944-1952 yılları arasında gerçekleşen Kumçayı üzerindeki Çömlekçi Regülatörü ile Kumçayı'ndan (Gördes Çayı) Marmara Gölü Rezervuarı'na su aktarmak amacıyla 12000 m uzunluğunda 800 m³/sn yatak kapasiteli Kumçayı Derivasyonu Kanalı,
c) Ahmetli Regülatörü menbasındaki Ahmetli Pompa İstasyonu ile Marmara Gölü Rezervuarı arasında Ahmetli Pompa İstasyonu'ndan basılan suyu Marmara Gölü Rezervuarı'na ve Karayahşi Sulaması'na iletmek amacıyla 15520 m uzunluğunda ve 15 m³/sn. kanal kapasiteli Marmara Gölü Besleme Kanalı inşa edilmiştir.

Bununla birlikte rezervuara aktarılarak biriktirilmiş olan suların kontrolü ve kullanımı amacıyla

a) Marmara Gölü Rezervuarı'nın güneydoğu ucunda göl seddesine bitişik olarak, rezervuarda depolanan suların Gediz Nehri'ne verilmesi ve gölden suyun kontrolü biçimde alınması için Marmara Regülatörü,
b) Marmara Gölü Rezervuarı'nın güneydoğu ucunda Marmara Regülatörü'ne bitişik olarak, gölden suyun kontrolsüz boşalarak seddenin üzerinden taşmasını önlemek amacıyla 200 m³/sn. kapasiteli Marmara Rezervuarı Dolusavağı,
c) Marmara Regülatörü ile Gediz Nehri arasında Marmara Regülatörü veya Marmara Gölü Rezervuarı Dolusavağı ile gölden boşaltılan suların Gediz nehrine iletimini sağlamak amacıyla 9000 m uzunluğunda 65 m³/sn. kapasiteli Marmara Gölü Boşaltım Kanalı inşa edilmiştir.

Görüldüğü üzere Marmara Gölü, üç derivasyon yapısı ile beslenen, gövde inşası ve su alma yapısı ile sulamada kullanılan suyu depolayan, göl yüzey alanı doğal durumuna göre yaklaşık iki kat büyüklüğe erişerek 71 km²ye, maksimum derinliği 7,20 m'ye ve hacmi 320 hm³ kapasiteye ulaşmış olan, hacmi itibarıyla aynı bölgedeki Seferhisar Barajı (29,1 hm³), Avşar Barajı (69 hm³), Sevişler barajı (127 hm³), Güzelhisar Barajı (158.0 hm³) vs. Barajlardan daha büyük olma özelliği taşıyan ve Gediz sulamalarının ana su kaynağı olarak teknik ve idari bakımdan bir rezervuar (gölet) olarak kabul edilmektedir.

Canlı türleri
Gölde Gediz ve Batı Anadolu'ya ait endemik türler; Capoeta bergamae, Chondrostoma holmwoodii, Cobitis fahirae, Knipowitschia mermere, göle ait endemik tür Ladigesocypris mermere yaşamaktadır. Göl 1992 yılında kuruyarak balık popülasyonunu kaybetmiştir.

Göl barındırdığı 144 tür su kuşu ile uluslararası önemli su alanı listesinde yer alır. Küçük karabatak, tepeli pelikan, küçük balaban, angut, büyük akbalıkçıl, fiyu, pasbaş pakta, elmabaş pakta, bıyıklı sumru ve mahmuzlu kızkuşu alanda üreyen önemli türlerdir. Özellikle; kılıçgaga, dikkuyruk küçük karabatak, tepeli pelikan, angıt, fiyu, büyük akbalıkçıl, pasbaş pakta, elmabaş pakta kış mevsimini gölde geçirir. Bahri, küçük ak balıkçıl, gri balıkçıl, kara boyunlu batağan, gece balıkçılı, kaşıkçı, erguvani balıkçıl, boz kaz, kuğu, yeşilbaş, boz ördek, elmabaş patka, çıkrıkçın, uzunbacak ve sakarmeke yörede üreyen diğer türlerdir.

Ayrıca bakınız
 Oluşumlarına göre Türkiye'nin gölleri listesi
 Türkiye'deki göller

Kaynakça

Dış bağlantılar

 Uzaydan Marmara Gölü

Manisa ilindeki yeryüzü şekilleri
Türkiye'deki göller
Türkiye'deki Önemli Kuş Alanları
Gölmarmara
Salihli
Türkiye'deki Alüvyal Set Gölleri

Marmara Gölü


An Diaphananthe rohrii in uska species han Liliopsida nga syahan ginhulagway ni Heinrich Gustav Reichenbach, ngan ginhatag han pagkayana nga asya nga ngaran ni Victor Samuel Summerhayes. An Diaphananthe rohrii in nahilalakip ha genus nga Diaphananthe, ngan familia nga Orchidaceae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Diaphananthe

Diaphananthe rohrii


Albrecht, Duke and Crown Prince of Württemberg (Albrecht Maria Alexander Philipp Joseph; 23 December 1865 – 31 October 1939) was the last heir presumptive to the Kingdom of Württemberg, a German military commander of World War I, and the head of the House of Württemberg from 1921 to his death.

Early life
Duke Albrecht was born in Vienna as the eldest child of Duke Philipp of Württemberg and his wife Archduchess Maria Theresa of Austria, daughter of Archduke Albert, Duke of Teschen.

Albrecht entered the armies of the Kingdom of Württemberg and the German Empire in 1883, rose quickly through its ranks, and became the heir apparent to the throne of Württemberg.

In 1910, Albrecht attended the funeral of Edward VII. He was a third cousin of Mary of Teck, who was the Queen consort of George V.

World War I
When World War I began, Duke Albrecht's VI Inspectorate Corps was formed into the 4th Army, 123 battalions strong. As King William II had no sons, Albrecht was appointed the army's commander and assigned to the Ardennes, with Walther von Lüttwitz serving as his chief of staff. This army he led to victory alongside Crown Prince Wilhelm's 5th Army at the Battle of the Ardennes in August 1914. Following that victory, the 4th Army saw action in the First Battle of the Marne before being transferred to Flanders in October, where Albrecht commanded them during the Battle of the Yser. Albrecht also commanded the German forces during the Second Battle of Ypres, where poison gas was used on a large scale for the first time.

Albrecht was awarded the Pour le Mérite in August 1915 and promoted to Generalfeldmarschall in August 1916. The new Army Group Duke Albrecht was placed under his command in February 1917, and he was responsible for the southern sector of the Western Front until the Armistice.

Postwar
Albrecht had become heir presumptive to the Kingdom of Württemberg following the death of his father in October 1917, but the German Empire's World War I defeat and the abdication of his cousin King Willhelm II of Württemberg following the German Revolution prevented him from ever succeeding to the throne. He became head of the House of Württemberg after the death of Wilhelm on October 2, 1921.

Albrecht died at Altshausen Castle. His son Duke Philipp Albrecht succeeded him as head of the House of Württemberg.

Family

Albrecht was married in Vienna on 24 January 1893 to Archduchess Margarete Sophie of Austria, a daughter of Archduke Carl Ludwig. They had seven children:
 Philipp Albrecht, Duke of Württemberg (1893–1975).
 Duke Albrecht Eugen of Württemberg (born 8 January 1895 in Stuttgart; died 24 June 1954 in Schwäbisch Gmünd), who married Princess Nadezhda of Bulgaria (1899–1958), daughter of Tsar Ferdinand I. They had five children.
 Duke Carl Alexander of Württemberg (born 12 March 1896 in Stuttgart; died 27 December 1964 in Altshausen), a Benedictine monk known as "Father Odo".
 Duchess Maria Amalia of Württemberg (born 15 August 1897 in Gmunden; died 13 August 1923 in Altshausen), briefly engaged to Crown Prince George of Saxony.
 Duchess Maria Theresa of Württemberg (born 16 August 1898 in Stuttgart; died 26 March 1928 in Eibingen).
 Duchess Maria Elisabeth of Württemberg (born 12 September 1899 in Potsdam; died 15 April 1900 in Meran).
 Duchess Margarita Maria of Württemberg (born 4 January 1902 in Stuttgart; died 22 April 1945 in Altshausen).

Decorations and awards

Ancestry

Notes

References

External links
 Albrecht, Duke of Württemberg
 Pictures of the children of Albrecht ( 2009-10-25)

1865 births
1939 deaths
Nobility from Vienna
German Roman Catholics
Dukes of Württemberg (titular)
Members of the Württembergian Chamber of Lords
German Army personnel of World War I
Field marshals of the German Empire
Pretenders to the throne of Württemberg
Military personnel of Württemberg
German landowners
Knights of the Golden Fleece of Austria
Grand Crosses of the Order of Saint Stephen of Hungary
Recipients of the Military Merit Cross (Mecklenburg-Schwerin), 1st class
Grand Crosses of the Military Order of Max Joseph
Annulled Honorary Knights Grand Cross of the Royal Victorian Order
Grand Crosses of the Order of Saint-Charles
Recipients of the Pour le Mérite (military class)
Military personnel from Vienna

Albrecht, Duke of Württemberg


عمرو بن الجموح (المتوفي سنة 3 هـ) صحابي، وأحد زعماء المدينة وسيد من سادات بني سَلِمة، وشريفاً من أشرافهم، وواحد من أجواد المدينة، كان آخر الأنصار اسلاماً، وكان مصاهرًا لعبدالله بن عمرو بن حرام؛ فقد كان زوجًا لأخته: هند بنت عمرو.

في يوم أحد أراد عمرو الخروج للغزو مع النبي محمد، وكان برجل عمرو عَرَجْ، فمنعه بنوه، إلا أن عمرو بن الجموح أبى إلا أن يشهد المعركة مع أبنائه الأربعة، فقال للنبي محمد:

اسمه ونسبه
كان عمرو بن الجموح سيد بني سلمة، فهو ابن الجموح بن زيد بن حَرَامِ بنِ كَعْبِ بن غَنْمِ بن كَعْبِ بن سلمة بن سعد بن علي بن أسد بن سَارِدَةَ بن تزيد بنِ جُشَمَ بن الخزرج الأنصاريُّ السَّلَمِيَ الغَنْمِيُّ من سادات بني سَلِمَةَ وأشرافهم، وأمه رُهْمُ بنت القين بن كعب بن سواد، من بني سَلِمَةَ. وله من الأخوة إدام بنت الجموح وهي شقيقته لأب وأم، وتزوجها مسعود بن كعب بن عامر بن عدي بن مجدعة بن حارثة، وقد أسلمت أدام، وبايعت النبي محمد.

سيرته
كان عمرو بن الجموح سيد بني سلمة قبل الإسلام، ولما قدم مصعب بن عمير إلى يثرب مبعوثًا من النبي محمد ليُعلّم أهل يثرب الإسلام، بعث إليه عمرو بن الجموح، فقال: ، فقال مصعب: ، فقال: . فقرأ مصعب أول سورة يوسف، فقال عمرو: ، وكان فتيان بني سلمة فيهم ابنه معاذ ومعاذ بن جبل قد أسلموا، فكانوا إذا ذهب الليل دخلوا إلى بيت الصنم، فيطرحونه في أنتن حفرة مُنكّسًا، فإذا أصبح عمرو غمّه ذلك، فيأخذه، فيغسله ويُطيّبه، ثم يعودون لمثل فعلهم. فخرج ودخل على صنمه مناف، فقال: ، ثم قلّده السيف وخرج، فقام أهله فأخذوا السيف، فلما رجع قال: . ثم قال لأهله: . فذهب، فأخذوه فكسروه وربطوه مع كلب ميت وألقوه في بئر، فلما جاء قال: ، قالوا: . فقال عمرو: ، قالوا: . فأشرف فرآه، فبعث إلى قومه فجاءوا، فقال: ، قالوا: ، قال: .

وقد اختاره النبي محمد سيّدًا على قومه، فقد روى البخاري في كتابه الأدب المفرد عن جابر أن النبي محمد سئل: . وقيل أن النبي محمد اختار لهم بشر بن البراء بن معرور.

وقد أنشد أحد شعراء الأنصار في ذلك، فقال:

لما دعا النبي محمد أصحابه للخروج إلى غزوة بدر، همّ عمرو بن الجموح بالخروج، فمنعه أبنائه لعرجه. فلما كان يوم أحد أراد بنوه أن يحبسوه وقالوا: . قال:، فقالت هند بنت عمرو بن حرام امرأته: ، فخرج ولحقه بنوه  يكلمونه في القعود، فأتى النبي محمد، فقال:. فقال النبي محمد: . فأبى  فقال النبي محمد لبنيه: . وقبل المعركة، قام النبي محمد، فخطب وقال:  فقام عمرو وهو أعرج، فقال: ، فقاتل هو وابنه خلاد لما انكشف المسلمون، حتى قُتلا. وقد دفن هو وعبد الله بن عمرو بن حرام في قبر واحد. بأمر من النبي محمد حيث قال يومئذ حين أَمر بدفن القتلى: . وكان يسمى قبرهما قبر الأخوين.

وفي سنة 49 هـ، أصاب سيل موضع قبر عمرو بن الجموح، فخرّبه. فحُفر لهما ليُغيّرا مكانهما، فوجدا جثتيهما لم تتغيرا، كأنما ماتا بالأمس. وكان أحدهما قد جرح، فدُفن ويده على موضع جرحه، فأميطت يده عن جرحه، فسال الدم، ثم أعيدت، فرجعت كما كانت.

زوجاته وذريته
تزوج عمرو بن الجموح من هند بنت عمرو بن حرام، وهي من المسلمات اللاتي بايعن النبي محمد، وشهدت مع النبي محمد غزوة خيبر، ومنها أنجب معاذ ومعوذ وخُلاد وابنة واحدة هي هند التي تزوجها محيصة بن مسعود من بني حارثة.

انظر أيضا

 معاذ بن عمرو بن الجموح

المراجع

أشخاص بهم عرج
أنصار
شهداء غزوة أحد
صحابة شهدوا غزوة أحد
عرب في القرن 6
مواليد عقد 540
وفيات 3 هـ
وفيات 625

عمرو بن الجموح


كومبتون  هي إحدى مدن مقاطعة لوس أنجليس، كاليفورنيا. تم إعطاءها لقب مدينة في 11 مايو، 1888.

توأمة
لكومبتون (كاليفورنيا) اتفاقيات توأمة مع كل من:
 كانكون
 اونيتشا
 أبيا
 تارغوفيشته

أعلام

 إيرلين براون
 كيندريك لامار
 روي هوكينز
 يوجين جاكسون
 تايشون برينس
 ديمار ديروزان
 إيزي إي
 كريست نوفوسيليتش
 شيرمان أوتيس هوتون

مراجع

أماكن مأهولة أسست في 1888
إن.دبليو.أيه
تأسيسات سنة 1888 في كاليفورنيا
ثقافة إفريقية أمريكية
عصابة الدم
مدن كاليفورنيا
مدن لوس أنجلوس (كاليفورنيا)
مناطق اقتصادية خاصة

كومبتون (كاليفورنيا)


Vilina kosa (lat. Cuscuta), velik i brojan biljni rod koji je nekada sačinjavao samostalnu porodicu Vilinovke (predenjače, predenčanice, lat. Cuscutaceae), a danas čini tribus porodice Convolvulaceae (slakovke). Vilinovke nemaju korijena ni lista, ne vrši fotosintezu pa nemaju ni klorofila, i kao paraziti žive obavijajući se oko drugih biljaka i sišići hranu iz svog domaćina, poput djeteline.

Raširene su po Euroaziji i Africi, a ima ih preko 200 vrsta
Stabljika vilinovki je veoma tanka, manje od milimetra, crvene je boje. Cvjetovi su dvospolni, ugodnog mirisa, i primamljivi pčelama zbog nektara i peluda. Razmnožava se sjemenom, a svježa biljka nije zdrava za ispašu stoke.

Vrste

 Cuscuta abyssinica A.Rich.
 Cuscuta acuta Engelm.
 Cuscuta acutiloba Engelm.
 Cuscuta africana Willd.
 Cuscuta alata Brandegee
 Cuscuta alatiloba Yunck.
 Cuscuta americana L.
 Cuscuta andina Phil.
 Cuscuta angulata Engelm.
 Cuscuta appendiculata Engelm.
 Cuscuta approximata Bab.
 Cuscuta argentinana Yunck.
 Cuscuta atrans Feinbrun
 Cuscuta australis R.Br.
 Cuscuta azteca Costea & M.A.R.Wright
 Cuscuta babylonica Aucher ex Choisy
 Cuscuta balansae Boiss. & Reut. ex Yunck.
 Cuscuta basarabica Buia
 Cuscuta bella Yunck.
 Cuscuta bifurcata Yunck.
 Cuscuta blepharolepis Welw. ex Hiern
 Cuscuta boldinghii Urb.
 Cuscuta boliviana Yunck.
 Cuscuta bonafortunae Costea & I.García
 Cuscuta brachycalyx (Yunck.) Yunck.
 Cuscuta bracteata Engelm.
 Cuscuta brevistyla A.Braun ex A.Rich.
 Cuscuta bucharica Palib.
 Cuscuta burrellii Yunck.
 Cuscuta californica Hook. & Arn.
 Cuscuta callinema Butkov
 Cuscuta camelorum Pavlov
 Cuscuta campestris Yunck.
 Cuscuta capitata Roxb.
 Cuscuta carnosa Costea & I.García
 Cuscuta cassytoides Nees ex Engelm.
 Cuscuta castroviejoi M.A.García
 Cuscuta ceanothi Behr
 Cuscuta cephalanthi Engelm.
 Cuscuta chapalana Yunck.
 Cuscuta chilensis Ker Gawl.
 Cuscuta chinensis Lam.
 Cuscuta chittagongensis Sengupta, M.S.Khan & Huq
 Cuscuta choisiana Yunck.
 Cuscuta cockerellii Yunck.
 Cuscuta colombiana Yunck.
 Cuscuta compacta Juss. ex Choisy
 Cuscuta convallariiflora Pavlov
 Cuscuta corniculata Engelm.
 Cuscuta coryli Engelm.
 Cuscuta corymbosa Ruiz & Pav.
 Cuscuta costaricensis Yunck.
 Cuscuta cotijana Costea & I.García
 Cuscuta cozumeliensis Yunck.
 Cuscuta cristata Engelm.
 Cuscuta cuspidata Engelm. & A.Gray
 Cuscuta decipiens Yunck.
 Cuscuta deltoidea Yunck.
 Cuscuta dentatasquamata Yunck.
 Cuscuta denticulata Engelm.
 Cuscuta desmouliniana Yunck.
 Cuscuta draconella Costea & M.A.R.Wright
 Cuscuta durangana Yunck.
 Cuscuta elpassiana Pavlov
 Cuscuta epilinum Weihe
 Cuscuta epithymum (L.) L.
 Cuscuta erosa Yunck.
 Cuscuta europaea L.
 Cuscuta exaltata Engelm.
 Cuscuta ferganensis Butkov
 Cuscuta flossdorfii Hicken
 Cuscuta foetida Kunth
 Cuscuta friesii Yunck.
 Cuscuta gennesaretana Sroëlov ex Feinbr. & S.Taub
 Cuscuta gerrardii Baker
 Cuscuta gigantea Griff.
 Cuscuta glabrior (Engelm.) Yunck.
 Cuscuta globiflora Engelm.
 Cuscuta globosa Ridl.
 Cuscuta globulosa Benth.
 Cuscuta glomerata Choisy
 Cuscuta goyaziana Yunck.
 Cuscuta gracillima Engelm.
 Cuscuta grandiflora Kunth
 Cuscuta gronovii Willd. ex Schult.
 Cuscuta gymnocarpa Engelm.
 Cuscuta harperi Small
 Cuscuta haughtii Yunck.
 Cuscuta haussknechtii Yunck.
 Cuscuta hitchcockii Yunck.
 Cuscuta howelliana P.Rubtzov
 Cuscuta hyalina Roth ex Schult.
 Cuscuta iguanella Costea & I.García
 Cuscuta incurvata Progel
 Cuscuta indecora Choisy
 Cuscuta insolita Costea & I.García
 Cuscuta insquamata Yunck.
 Cuscuta jalapensis Schltdl.
 Cuscuta japonica Choisy
 Cuscuta jepsonii Yunck.
 Cuscuta karatavica Pavlov
 Cuscuta kilimanjari Oliv.
 Cuscuta kotschyana Boiss.
 Cuscuta krishnae Udayan & Robi
 Cuscuta kurdica Engelm.
 Cuscuta lacerata Yunck.
 Cuscuta legitima Costea & M.A.R.Wright
 Cuscuta lehmanniana Bunge
 Cuscuta leptantha Engelm.
 Cuscuta letourneuxii Trab.
 Cuscuta liliputana Costea & M.A.R.Wright
 Cuscuta lindsayi Wiggins
 Cuscuta longiloba Yunck.
 Cuscuta lophosepala Butkov
 Cuscuta lucidicarpa Yunck.
 Cuscuta lupuliformis Krock.
 Cuscuta macrocephala Schaffner ex Yuncker
 Cuscuta macrolepis R.C.Fang & S.H.Huang
 Cuscuta macvaughii Yunck.
 Cuscuta maroccana Trab.
 Cuscuta membranacea Yunck.
 Cuscuta mesatlantica Dobignard
 Cuscuta mexicana Yunck.
 Cuscuta micrantha Choisy
 Cuscuta microstyla Engelm.
 Cuscuta mitriformis Engelm. ex Hemsl.
 Cuscuta modesta Costea & M.A.R.Wright
 Cuscuta monogyna Vahl
 Cuscuta montana Costea & M.A.R.Wright
 Cuscuta natalensis Baker
 Cuscuta nevadensis I.M.Johnst.
 Cuscuta nitida E.Mey. ex Choisy
 Cuscuta nivea M.A.García
 Cuscuta obtusata (Engelm.) Trab.
 Cuscuta obtusiflora Kunth
 Cuscuta occidentalis Millsp.
 Cuscuta odontolepis Engelm.
 Cuscuta odorata Ruiz & Pav.
 Cuscuta orbiculata Yunck.
 Cuscuta ortegana Yunck.
 Cuscuta pacifica Costea & M.A.R.Wright
 Cuscuta paitana Yunck.
 Cuscuta palaestina Boiss.
 Cuscuta palustris Yunck.
 Cuscuta pamirica Butkov
 Cuscuta parodiana Yunck.
 Cuscuta partita Choisy
 Cuscuta parviflora Engelm.
 Cuscuta pauciflora Phil.
 Cuscuta pedicellata Ledeb.
 Cuscuta pellucida Butkov
 Cuscuta pentagona Engelm.
 Cuscuta peruviana Yunck.
 Cuscuta planiflora Ten.
 Cuscuta plattensis A.Nelson
 Cuscuta platyloba Progel
 Cuscuta polyanthemos Schaffner ex Yuncker
 Cuscuta polygonorum Engelm.
 Cuscuta potosina Schaffner ex S.Watson
 Cuscuta prismatica Pav. ex Choisy
 Cuscuta pulchella Engelm.
 Cuscuta punana Costea & M.A.R.Wright
 Cuscuta purpurata Phil.
 Cuscuta purpusii Yunck.
 Cuscuta pusilla Phil. ex Yunck.
 Cuscuta racemosa Mart.
 Cuscuta rausii M.A.García
 Cuscuta reflexa Roxb.
 Cuscuta rojasii Hunz.
 Cuscuta rostrata Shuttlew. ex Engelm. & A.Gray
 Cuscuta rostricarpa Yunck.
 Cuscuta rotundiflora Hunz.
 Cuscuta rubella Yunck.
 Cuscuta rugosiceps Yunck.
 Cuscuta runyonii Yunck.
 Cuscuta ruschanica Yunusov
 Cuscuta rustica Hunz.
 Cuscuta salina Engelm.
 Cuscuta sandwichiana Choisy
 Cuscuta santapaui Banerji & S.Das
 Cuscuta scandens Brot.
 Cuscuta schlechteri Yunck.
 Cuscuta serrata Yunck.
 Cuscuta sharmanum Mukerjee & P.K.Bhattach.
 Cuscuta sidarum Liebm.
 Cuscuta somaliensis Yunck.
 Cuscuta squamata Engelm.
 Cuscuta stenocalycina Palib.
 Cuscuta stenolepis Engelm.
 Cuscuta strobilacea Liebm.
 Cuscuta suaveolens Ser.
 Cuscuta suksdorfii Yunck.
 Cuscuta syrtorum Arbajeva
 Cuscuta taimensis P.P.A.Ferreira & Dettke
 Cuscuta tasmanica Engelm.
 Cuscuta tatei Yunck.
 Cuscuta timida Costea & M.A.R.Wright
 Cuscuta timorensis Decne. ex Engelm.
 Cuscuta tinctoria Mart. ex Engelm.
 Cuscuta tolteca Costea & M.A.R.Wright
 Cuscuta trichostyla Engelm.
 Cuscuta triumvirati Lange
 Cuscuta tuberculata Brandegee
 Cuscuta umbellata Kunth
 Cuscuta umbrosa Beyr. ex Hook.
 Cuscuta vandevenderi Costea & M.A.R.Wright
 Cuscuta veatchii Brandegee
 Cuscuta victoriana Yunck.
 Cuscuta violacea Rajput & Syeda
 Cuscuta volcanica Costea & I.García
 Cuscuta warneri Yunck.
 Cuscuta werdermannii Hunz.
 Cuscuta woodsonii Yunck.
 Cuscuta xanthochortos Mart. ex Engelm.
 Cuscuta yucatana Yunck.
 Cuscuta yunckeriana Hunz.

Vanjske poveznice

Izvori

Slakovke

Vilina kosa


Lamouroux peut désigner:
 Jean Vincent Félix Lamouroux, biologiste français ;
 Vincent Lamouroux, artiste plasticien français ;

Voir aussi

Lamouroux


Harput ( Harpert), Elazığ'da bulunan bir antik kenttir. MÖ 20. yüzyıldan beri yerleşimin bulunduğu Harput, tarih ve kültürüyle adeta Yukarı Fırat bölgesini temsil eder. İslam hakimiyeti öncesi ve sonrasında pek çok medeniyete ev sahipliği yapan şehir bu medeniyetlerden günümüze ulaşan eserleriyle açık hava müzesi gibidir ve önemli bir turizm merkezidir.

Girişimci Burak Soylu'nun geliştirdiği GoArt Metaverse platformunda yer alan Elazığ'ın küresel simgesi Harput, GoArt evreninde, metaverse literatüründe dünyanın ilk meta kenti olduğu kabul edilmektedir.

Tarihçe

Etimoloji
Surguroğlu; Harput adının kökeninin "Har-pu-ta-va-nas" veya "Har-pu-ta-aş" kelimelerinden türediğini, bu kelimelerin ise "Ga-ar-ba-ta" veya "Har-pu-ta-aş" adlı bir tanrı/tanrıça veya lider adından gelme olabileceğini belirtirse de, bu isimlerin nerede yer aldığını ve hangi kültüre ait olduğunu belirtmez. Bütün bu açıklamaların aksine Nurettin Ardıçoğlu, Harput'un en eski adının "Carcathiocerta" olduğunu belirtirken; "Carcath=şehir", "Certa=kale" anlamlarını koyarak, Carcathiocerta/Karkathiokerta adının "Şehir kale" anlamına geldiğini söylemektedir.

Net ve bilimsel olmayan bu isim kökeni açıklamaları ile birlikte, tarihsel gelişim sürecinde Harput kenti; çeşitli kaynaklarda Hartabert/Hartabird/Khartabirf, Haratparat, Hısn-ı Ziyad/Hisn Ziyad/Hısn Zait/Hesna de Ziyad, Zaid/Zait, Ziata Castellum, Karkathioker-ta/Carcathiocerta, Hasan Ziyad, Kharpot/ Kharpote/ Kharpeta/ Karpata", Quartapiert/Quart-Piere, Harputaş, Kharpert/ Kharberd/ Karbed/ Harberd/ Garpert/ Harbert/ Hoiberd, Harpote, Kharput/Karput, Hayr al-buyut, Harputauanas, Harpurt/Harpurd, Hartpirt/ Hargirt/ Harbit/ Harbirt/ Harbid/ Harbut, Herburt/ Herbrut/ Herput/ Herprut, Handzit/Hinzit, Ilüsnüziyad gibi adlarla anılmıştı.

Bu isimlerin pek çoğu birbirine benzer. Özellikle "Har", "Her" veya "Khar" kökenli isimler, tek grupta bir araya gelebilir. Hatta biraz zorlamayla "Quar" köklü isimleri de bu gruba eklemek mümkündür. "Hısn-ı Ziyat/ziyad" ve "Ziata Castellum" isimlerindeki "Ziyat/ziyad/ziata" kelimeleri, "kale" anlamına gelen "Castellum" ve "Hısn" kelimeleri ile birleşerek, "Ziyad kalesi" anlamında kullanılmıştır. Üç kaynakta rastlanılan "Hasan Ziyad" ismi ise, olasılıkla "Hısn-ı ziyad" dan bozularak kullanılmış olmalıdır.

Bütün bu isimler dışında olup, en farklı isimleri oluşturan "Carcathiocerta / karkathiokerta", Sophane bölgesinde bir kent adı olarak anılsa da"; bunu kanıtlayacak verilerimiz yoktur. "Hayr al-buyut" ve "Handzît/Hinzit" isimlerinin kökeni anlaşılamamıştır. "Hüsnü ziyad" adı ise, Muaviye Döneminde Harput'ta valilik yapan "İbni Ziyad"a bağlanmaktaysa da, konuya ilişkin net bilgi bulunmamaktadır.

Türk hakimiyeti öncesi
Harput, Altınova denilen Elâzığ Ovası'na hakim noktada, savunmaya elverişli ve işlek yollar üzerinde, güneyi yalçın kayalıklarla kesilmiş bir tepe üzerinde bulunmaktadır. Buraya yerleşen bilinen ilk medeniyet M.Ö. 2000 yıllarında Hurriler olmuştur. Hurriler, İran'ın batısından Doğu Akdeniz'e kadar olan bölge içinde yayılmışlar, M.Ö. 2. bin yılda ise en güçlü zamanlarına ulaşmışlardır.

Hurriler'den sonra bölge Hitit hakimiyeti altına girmiştir. Hititler'in 'İşuva' adını verdiği bölge içinde Harput, Hitit tabletlerinde 'Karpata' olarak geçer. Çok uzun sürmeyen Hitit hakimiyetinden sonra M.Ö. 9. yüzyıldan itibaren Harput, Doğu Anadolu Bölgesi'nde hakimiyet kurmaya çalışan Urartular ve Asurlular arasında birkaç kez el değiştirmiş, nihayetinde üstün gelen Urartular 'Supani' adını verdikleri Harput'ta uzun süre hüküm sürmüştür. Harput Kalesi'nin Urartuların hakimiyeti zamanında yapıldığı bilinmektedir.

MÖ 7. yüzyıldan itibaren İran üzerinden gelen Medler ve İskitler tarafından yönetilen kale, MÖ 3. yüzyılda Roma hakimiyetine girer. Roma İmparatorluğunun bir sınır kalesi olan Harput, birkaç kez Partlar'ın eline geçse de Roma hakimiyeti bu devletin yıkıldığı 395 yılına kadar sürmüştür. Harput Roma'nın parçalanmasından sonra Bizans devletinin eline geçmiş, Ziata adını verdikleri kale 518 yılına kadar Bizans ile Sasani devleti arasında sürekli el değiştirmiştir.

640 yılında, halife Ömer döneminin sonlarında Müslüman Araplar'ın Şam ordusu tarafından alınan kaledeki Arap hakimiyeti 11. yüzyıla kadar sürmüştür.

Türk hakimiyeti
Harput ve çevresine ilk Türk akınları, 1071 yılındaki Malazgirt Muharebesi'nden önce başlamıştır. Fakat bölge üzerinde üstünlüğünü korumaya çalışan Bizans devletinin zayıflaması 1071'den sonra olmuştur. Bizans'ın çekildiği bölgedeki otorite zayıflığından faydalanan bir Türk beyi olan Çubuk Bey 1085 yılında Çubukoğulları Beyliği'ni kurmuştur.

Selçukluların emrinde bir Türkmen beyi olan Artuk Bey, 1102 yılında Diyarbakır çevresinde Artuklu Beyliği'ni kurmuştur. 1113 yılında torunu Balak Gazi, Palu üzerine yürüyerek burayı merkez yaparak Harput'u Çubukoğulları'nın elinden aldı. Hakimiyet alanını kuzeyde Erzincan'a kadar genişleten Balak Gazi, güneyde bir yandan da Haçlı seferlerinden sonra Urfa yöresinde kurulan Hristiyan kontluğuyla da mücadele etmiştir. Haçlılarla mücadeleden sonra Halep'e kadar ilerleyen Balak Gazi 1124 yılında savaşta ölünce Harput, 1184 yılına kadar Artuklu beylerinin yönetiminde kaldı. Ulu Cami bu dönemde inşa edilen en önemli Artuklu eseridir. Artuklu beylerinin Eyyübiler'le ittifak etmesinden rahatsız olan Alaeddin Keykubat, 1234 yılında Harput'u kuşatarak aldı. 1244 yılında ise şehir Moğol istilalarında harap oldu. 14. yüzyılın ortalarına kadar İlhanlı devletinin hakimiyetinde kalan Harput, daha sonra Dulkadiroğulları'nın, Akkoyunlular'ın, Safeviler'in eline geçmiştir.

Safevilerin, Osmanlı'nın doğu sınırlarına yaptığı akınlar ve Şiileştirme faaliyetleri nedeniyle Yavuz Sultan Selim 1514 yılında doğu sınırı üzerine sefere çıkmıştır. 23 Ağustos 1514 yılında yapılan Çaldıran Muharebesi'ni kazanan Osmanlı ordusu doğu sınırlarını güvenceye aldı. Bu muharebeden sonra Osmanlı ordusu, 26 Mart 1516 Harput Kalesi'ni kuşattı ve kale Osmanlı hakimiyetine girdi.

Harput, bu tarihten sonra 19. yüzyıla kadar Diyarbekir Eyaleti'ne bağlı bir sancak merkezi olarak kaldı. 1834'te ıslah hareketleri için gönderilen Mehmed Reşid Paşa, eskisine göre önemini kaybetmiş sancak merkezini ovada yeni kurulan 'Mezre' isimli yerleşim yerine taşımıştır. Mezre adı daha sonra dönemim padişahı Abdülaziz'e ithafen Mamüratü'l Aziz, daha sonra söylenişi kolay olduğu için Elaziz, Cumhuriyetten sonra da Elâzığ olarak değiştirilmiştir.

Harput Ermenileri

bkn. Harput Ermenileri

Osmanlı Ermeni halkları 19. ve 20. yüzyılları arasında Harput ve çevresinde yaşamlarını sürdürmüştür. Kentin mimarisine birçok katkıda bulunmuşlardır. Kurtuluş savaşı ve akabinde cumhuriyetin ilanından sonra bu çevrede önemli ölçüde göç olmuştur.

İklim
Harput' da karasal iklim egemen olup, kışlar soğuk ve yağışlı, yazlar ise sıcak ve kurak geçmektedir. Rakımı (1250m) sebebiyle, ovada bulunan Elâzığ merkezine nispeten daha soğuktur.

Ulaşım
Harput'a karayolu ile her yerden rahat ulaşım sağlanır. Elâzığ Belediyesi saat başı otobüs seferleri düzenlemektedir. Demiryolu ulaşımı da mevcuttur. Yöreye en yakın havalimanı Elâzığ Havalimanıdır. Elazığ - Diyarbakır Karayolu 12. km'sinde yer almaktadır. Ulaşım Havaş Servisleri ile özel taksilerle sağlanmaktadır.

Gezi yerleri

Harput Kalesi (M.Ö. 7. yüzyıl)
Kale dışında bulunan kale hamamı
Kale içinde bulunan kale zindanı
Dabakhane Mescidi
Meryem Ana Kilisesi (5. yüzyıl)
Surp Hagop Kilisesi
Surp Garabet Kilisesi (Kızıl Kilise)
Ulu Camii (1157)
Alacalı Camii (1203)
Esadiye Camii (13. yüzyıl)
Sarahatun Camii (1465)
Kurşunlu Camii  (1740)
Meydan Camii (16. yüzyıl)
Ahmet Bey Camii
Ağa Camii
Mansur Baba türbesi  (12. yüzyıl)
Ahi Musa türbesi (1185)
Arap Baba türbesi (1280)
Fatih Ahmet Baba türbesi (1313)
Anguzu Baba türbesi
Zahiri Baba türbesi
Buzluk Mağarası
Harput Müzesi: Müzede Elazığ ve Harput civarında bulunan tarihi eserler sergilenmektedir. Bunlar arasında kitabeler, İçme Höyüğü buluntuları ve çeşitli etnoğrafik eserler yer almaktadır. (Nisan 2003'te kapatılmış olup 2008 yılı itibarıyla hâlen kapalıdır. Son zamanlarda tamamen yıkılması gündemdedir.)
Şefik Gül Kültür Evi: Elâzığlı iş insanı Şefik Gül'ün kendi adına restore ettirdiği Şefik Gül Kültür Evi, Ulu Caminin bitişiğinde halkın ziyaretine ücretsiz olarak açık tutulmaktadır.
Harput Konağı: Son yıllarda ayağa kaldırılan yapılardandır. Butik Otel, lokanta, şark köşelerinden oluşmaktadır. Yörenin kültürünü yansıtması açısından önemlidir.

Yöre mutfağı

Elazığ-Harput mutfağı yörenin özelliklerine bağlı olarak çok büyük çeşitlilik ve zenginlik gösterir. İlin kendine has ve kendi ismiyle anılan pek çok yemeği vardır. Bu yemekler Türkiye'nin birçok yöresinde Elazığ yemeği olarak yapılmaktadır. Kellecoş, İşgene, Harput köfte, içli köfte, taş ekmeği, peynirli ekmek (peynir ve şeker), patile, fodula, gömme, ufalama, sırrın, keşkek, tahana, orcik, dut pekmezi, tulum peyniri, şavak peyniri, söğürtme, ışkın, pirpirim, Heside, Gaygana, Pestilli Yumurta, çiğ köfte, Dolangel, Kalbur Hurması, dilber dudağı, Elazığ'a has yemek ve tatlılara örnek olarak verilebilir.

Yöreye ait üzüm ve cevizden yapılan orcik ve pestil, tulum peyniri, dut unu, çedene kahvesi veya lezzetli buzbağ şaraplarından, el sanatları ürünleri, iğne oyaları, yerel halılar, kilimler, bakır ve yemenilere.

Folklor
Zengin bir folklor çeşitliliğine sahiptir

Türkiye'de en çok bilinen çayda çıra oyunu mumla oynanan Elâzığ iline has bir oyundur. Bu oyun Dünya da "mumlu dans " olarak tanınır. Ayrıca Elâzığ halayı, temirağa, avreş, nure, keçike, ağır halay, delilo... yine Elâzığ'a has oyunlardır. "Dil Folkloru Açısından Harput Ağzı" adında yayınlanmış bilimsel bir kitabı bulunan ünlü folklor araştırmacısı ve müzik sanatçısı Fatih Kısaparmak da, aslen Harputludur.

Ünlü Harputlular
Harputlu İshak Efendi (1803 - 1892), devlet adamı ve yazar
Tlgadintsi (1860 - 1915), yazar
Karekin Deveciyan (1868 - 1964), zoolog ve yazar
Yakup Şevki Subaşı
Mustafa Temizer (1923 - 1998), akademisyen
Sami Şekeroğlu (d. 1937), yönetmen
Canan Karatay (d. 1943), doktor
Rahim Er (d. 1950), yazar ve hukukçu
Ahmet Tevfik Ozan (d. 1953), yazar
Muhammed Necati Şaşmaz (d. 1971), oyuncu

Bibliyografya
 İshak Sunguroğlu, Harput Yollarında
 Nureddin Ardıçoğlu, Harput Tarihi
 Tarihi Kentler ve Ermeniler: Harput, Richard G. Hovannisian, 2017, Türkçe çeviri Zulal Kılıç
 Ermeni İsyanı ve Harput Ermenileri, Ramazan Demir

Kaynakça

Dış bağlantılar

 Elâzığ İl Kültür Ve Turizm Müdürlüğü

Urartu kentleri
Türkiye'deki eski yerleşim birimleri
Elazığ tarihi
Türkiye'deki antik kentler

Harput


Yvette Broch (n. 23 decembrie 1990, în Monster) este o handbalistă neerlandeză care joacă pentru clubul maghiar Győri Audi ETO KC. În trecut, Broch a fost componentă echipei naționale a Țările de Jos, cu care a participat la Campionatul Mondial din 2011, desfășurat în Brazilia, și a câștigat medalia de argint la Campionatul Mondial din 2015, desfășurat în Danemarca.

Yvette Broch este cunoscută și pentru postura de finalistă a concursului Holland's Next Top Model.

Palmares
Liga Campionilor EHF:
 Câștigătoare: 2017, 2018
Finalistă: 2016

Cupa EHF:
Finalistă: 2013

Nemzeti Bajnokság I:
Câștigătoare: 2016, 2017, 2018

Magyar Kupa:
 Câștigătoare: 2016, 2018
Finalistă: 2017

Campionatul Franței:
Câștigătoare: 2013, 2014
Medalie de argint: 2015

Cupa Franței:
 Câștigătoare: 2013

Campionatul Mondial:
 Medalie de argint: 2015
 Medalie de bronz: 2017

Campionatul European:
 Medalie de argint: 2016

Note

Nașteri în 1990
Sportivi neerlandezi în viață
Jucătoare de handbal din Țările de Jos
Handbaliști expatriați
Neerlandezi expatriați în Ungaria
Neerlandezi expatriați în Franța
Neerlandezi expatriați în Spania
Handbaliști la Jocurile Olimpice de Vară 2016
Handbaliști olimpici neerlandezi
Handbaliste ale Győri ETO KC
Handbaliste câștigătoare ale Ligii Campionilor EHF Feminin

Yvette Broch


النَحَشية أو النَحَشيين أو الحنشية أو الحنشيين هي طائفة غنوصية مسيحية كانت موجودة في حوالي المائة ميلادي سموا بهذا الاسم نسبة إلى النَحَش נָחָשׁ الذي بالعبري يعني الحنش.

مثلّوا هم وطوائف أخرى ما يعرف بالغنوصية الأوفية (نسبة إلى ὄφις -أوفيس- التي تعني الثعبان بالإغريقي) والتي تميزت الطوائف المنضوية تحتها بأنها قدست الحية المذكورة في سفر التكوين. كانت النحشية تدعي بأن ماريامن أحد تلاميذ يعقوب البار هو من علمهم علومهم.

مراجع

انظر أيضًا
 شيثية

طوائف

نحشية


Marija Eufrazija Pelletier (rođena kao Ruža Virginija Pelletier, Noirmoutier, departman Vendée, 31. srpnja 1796. – Angers, 24. travnja 1868.), francuska katolička redovnica i svetica.

Životopis

Mladost i obrazovanje
Rođena je kao jedna od osmero djece na otoku Noirmoutier, u pokrajini Vendeji, kamo se njena obitelj sklonila pred francuskim revolucionarima. Školovala se kod sestara uršulinki. Godine 1814. ulazi u Družbu sestara Gospe od Milosti (Ordo Dominae Nostrae de Caritate) u Toursu. Godine 1817. polaže redovničke zavjete i dobiva redovničko ime Marija Eufrazija.

Pastoralno djelovanje
Već s 29 godina postaje poglavarica, a 1829. godine u Angersu osniva kuću koja postaje matica nove Družbe sestara Gospe od ljubavi Dobroga Pastira ili Sestara Dobroga Pastira (Congregationis Sororum a Bono Pastore). Družba je posvećena brizi o djevojkama i ženama koje su bile napuštene ili siročad, onima koje su se bile bavile prostitucijom, te onima koje su izdržavale kazne u kaznionicama. Omogućava im smještaj, hranu i školovanje. Marija Eufrazija je za života osnovala stotinjak kuća Družbe. Umrla je od raka 1868. godine u Angersu. Družba djeluje u više stotina kuća diljem svijeta.

Štovanje
Mariju Eufraziju Pelletier proglasio je blaženom papa Pio XI. 30. travnja 1933., a svetom papa Pio XII. 2. svibnja 1940. godine.

Izvori
Bilješke i literatura
 Sveta Marija Eufrazija Pelletier, sveci.net, pristupljeno 2. siječnja 2018.
 The Story of St. Mary Euphrasia Pelletier, Good Shepherd Sisters Province of Singapore-Malaysia, Ampang, 2014., ISBN 978671170328

Vanjske poveznice
Ostali projekti

Mrežna mjesta
 Sestre Dobroga Pastira , službeno mrežno mjesto

Francuski sveci

Marija Eufrazija Pelletier


Heinz Ohf (né le  à Eutin et mort le  à Berlin) est un critique d'art et auteur allemand. Il est le rédacteur en chef du Der Tagesspiegel et publie également sous le pseudonyme N. Wendevogel.

Biographie
Ohff est né dans une famille d'enseignants anglophiles de la Suisse holsteinoise. Ohff est enrôlé dans la Wehrmacht à un très jeune âge et est interné comme prisonnier de guerre dans un camp du désert près de Casablanca en 1943. Il y est interrogé, entre autres, par Erika Mann, ce qui le conduit à être envoyé aux États-Unis pour faire des travaux agricoles. Bien qu'il n'a jamais revu la fille de Thomas Mann, Ohff lui-même suppose que sans cette "rencontre clé", il ne serait probablement jamais devenu éditeur de feuilletons. C'est au , publiée dans la zone d'occupation américaine en Allemagne à partir d', qu'il commence sa carrière de journaliste, qui le mène, en passant par le  (où il rédige également des revues de ballet), le  et le , au Berliner Tagesspiegel en 1961. Il y est responsable de la gestion du feuilleton avec  et plus tard . Après que Siedler soit devenu éditeur et que Scholz soit parti en 1976, il devient l'unique chef de département aux côtés du critique de théâtre Günther Grack. En 1987, Ohff prend sa retraite.

En lien avec le groupe de peintres connu sous le nom de « Jeunes Fauves », dont la branche berlinoise est fondée en  et dirige la  à Berlin-Kreuzberg (les représentants importants sont Rainer Fetting, Helmut Middendorf, Salomé et Bernd Zimmer, le "Ur à quatre feuilles -Kleeblatt vom Moritzplatz"), Ohff gagne beaucoup grâce à de nombreux articles. Il jette un regard critique sur eux dans Die Wilden sind wieder da dans son œuvre de 1982 Von Krokodilen und anderen Künstlern. Dans le même ouvrage, on trouve entre autres des critiques sur Robert Rauschenberg, Joseph Beuys, Wolf Vostell, Bernard Schultze, Gerhard Richter et . Il acquit une grande renommée avec ses nombreuses biographies, par exemple sur Karl Friedrich Schinkel, Theodor Fontane, le prince Pückler-Muskau ou la reine Louise de Prusse et enfin Heinrich von Kleist. Ohff est également un critique littéraire profond et connait et est ami avec de nombreux écrivains, dont , , Heinrich Eduard Jacob, William Somerset Maugham (il l'interviewe en 1957 pour le Tagesschau) ou encore .

Ohff est membre du  et pendant de nombreuses années président de la section allemande de l'Association internationale des critiques d'art Association Internationale des Critiques d'Art (AICA). Depuis 1957, il est avec la photographe Christiane Ohff, née Hartmann (née en 1935), se marie et vit alternativement à Berlin et dans la colonie d'artistes de St Ives dans le sud de l'Angleterre en Cornouailles. Ohff est enterré dans le  à Berlin-Schoeneberg.

Travaux
 Pop und die Folgen oder die Kunst, Kunst auf der Straße zu finden. Visualisiert von Wolf Vostell. Droste Verlag, Düsseldorf 1968, 2. Auflage 1969.
 Hannah Höch. (Mit Bibliographie und Werkeverzeichnis von Hannah Höch.) Gebr. Mann Verlag, Berlin 1968.
 Galerie der neuen Künste. Revolution ohne Programm. Bertelsmann Kunstverlag, Gütersloh 1971 .
 Kunst ist Utopie. Visualisiert von . C. Bertelsmann Verlag, Gütersloh 1972.
 Anti-Kunst. Droste Verlag, Düsseldorf 1973 .
 Fritz Köthe. (Monographie und Werkverzeichnis von ). Nicolai Verlag, Berlin 1976 .
 Auch sie waren Preußen: 15 Lebensbilder. Safari-Verlag, Berlin 1979 .
 Von Krokodilen und anderen Künstlern: 30 Kritiken aus 20 Jahren. Galerie Ars-Viva-Edition, Berlin 1982 .
 2mal Berlin (mit 38 Fotos von Christiane Hartmann-Ohff). Piper Verlag, München/Zürich 1985 .
 William Turner. Die Entdeckung des Wetters. Piper Verlag, München 1987 .
 Ein Stern in Wetterwolken: Königin Luise von Preußen. Piper Verlag, München 1989 .
 Elegie auf Potsdam: das Ende der Garnisonkirche (zus. mit Martin Seidel / Fotos). Stapp Verlag, Berlin 1991 .
 Karl Friedrich Schinkel oder die Schönheit in Preußen. Piper Verlag, München 2000 .
 Gebrauchsanweisung für England. Piper Verlag, München 2001 .
 Reiseleesboek Engeland. Spectrum Verlag, Utrecht 2005 .
 Preußens Könige. Piper Verlag, München 2001 .
 Theodor Fontane. Leben und Werk. Piper Verlag, München 2002 .
 Der grüne Fürst. Das abenteuerliche Leben des Hermann Pückler-Muskau. Piper Verlag, München 1991 . Neuausgabe 1993: Piper Verlag, München 2002 .
 Gebrauchsanweisung für Schottland. Piper Verlag, München 2002 .
 König Artus. Eine Sage und ihre Geschichte. Piper Verlag, München 2003 .
 Peter Joseph Lenné. Jaron, Berlin 2003
 Königin Luise von Preußen. Ein Stern in Wetterwolken. Piper Verlag, München 2005  (erweiterte Neuausgabe).
 Heinrich von Kleist – Ein preußisches Schicksal. Piper Verlag, München 2005 .

Sous le pseudonyme N. Wendevogel
 Vielgeliebtes Heidelberg: N. Wendevogels Heidelberger Romanzen (mit Illustrationen von Hans Fischer & Horst Lemke). Karl Bergmann Verlag, Heidelberg 1953.
 Auf Reisen bin ich Mensch. Stapp Verlag, Berlin 1983 .
 Zuhause und anderswo. Stapp Verlag, Berlin 1984 .
 Ein Mensch ist unterwegs. Stapp Verlag, Berlin 1987 .

Rédaction
 Vöglein singe mir was Schönes vor. Dokumente aus Kindertagen. (Zusammen mit  herausgegeben). Sigbert Mohn Verlag, Gütersloh 1965.
 Eine Sprache, viele Zungen: Autoren der Gegenwart schreiben in deutschen Mundarten. (Zusammen mit Hans Scholz herausgegeben). Sigbert Mohn Verlag, Gütersloh 1966. Zu den insgesamt 77 für die Anthologie gewonnenen Autoren gehörten u. a.: , , Oskar Maria Graf, Heinrich Eduard Jacob, Erich Kästner, Siegfried Lenz, Heinz Piontek, Wolfdietrich Schnurre und .
 Briefe eines Verstorbenen: Hermann Fürst Pückler-Muskau. (Vollständige Ausgabe, neu herausgegeben von Heinz Ohff). Kupfergraben Verlag, Berlin 1986 . Zuletzt erschienen: Propyläen Verlag, Berlin 2006 .

Traductions
 Julietta Low: Das Leben der ersten Pfadfinderin Amerikas: Helen Boyd Higgins. Von Heinz Ohff unter seinem Pseudonym N. Wendevogel aus dem Amerikanischen übersetzt. Kerle Verlag, Heidelberg 1953.
 Frank G. Slaughter: Die heilenden Hände. Roman. Zusammen mit Heinrich Ringleb aus dem Amerikanischen übersetzt von Heinz Ohff. Kindler Verlag, München 1955.
 Walter Blair: Das große Lügengarn: Von Trappern, Schelmen und anderen Amerikanern. Aus dem Amerikanischen übersetzt von Heinz Ohff. Deutscher Taschenbuch Verlag, München 1962.

Expositions
 Heinz Ohff et les artistes (photographies de 1978 à 1987 par Christiane Hartmann) . Vernissage :  ; Durée : du  au  à la galerie de l'Art Foundation Poll à Berlin (Mitte).

Prix
 Croix fédérale du mérite sur ruban ()
 Médaille d'Or de la Ville de Rome

Bibliographie
 Eberhard Roters (Hrsg.): Von Krokodilen, Max & Moritz und anderen Wendevögeln. Für Heinz Ohff (erschienen zum 65. Geburtstag von Heinz Ohff am 12. Mai 1987). Argon Verlag, Berlin 1987 .
 : Am Anfang Montage, am Ende Magie. Vorwort zum Ausstellungskatalog der Galerie Michael Schultz, Berlin 1992.
 : Literarische Führungen durch Heidelberg. Eine Stadtgeschichte im Gehen. Verlag Das Wunderhorn, Heidelberg 1996  (über Ohff: S. 54 und 123).
 : So kam die Moderne nach West-Berlin. Die liebenswürdigste Verkörperung des Kulturjournalismus: dem Biografen, Kritiker und Rätselmeister Heinz Ohff zum Achtzigsten. In: Der Tagesspiegel, 12. Mai 2002, S. 30.
 Bernhard Schulz: Liebe zur Kunst. Zum Tod unseres Kritikers Heinz Ohff. In: Der Tagesspiegel, 3. März 2006, S. 29.
 Rdh. [d. i. Hermann Rudolph]: Der Flaneur. Lebenskünstler, Kunstliebhaber [Heinz Ohff]. In: Der Tagesspiegel, 11. Mai 2006, S. 27.
 : A Tribute of Heinz Ohff (1922–2006). Polleditionen, Berlin 2006.
 Ekhard Haack, Lothar C. Poll (Hrsg.): Schreiben für die Kunst. Lesebuch Heinz Ohff. Polleditionen, Berlin 2007, Neuauflage 2011 .

Liens externes

 Walter Vitt : Retrouvailles avec Heinz Ohff AICA
 Archives Heinz Ohff à la Berlinische Galerie

Références

Journaliste allemand
Critique d'art
Chevalier de l'ordre du Mérite de la République fédérale d'Allemagne
Naissance en mai 1922
Naissance à Eutin
Décès en février 2006
Décès à Berlin
Décès à 83 ans

Heinz Ohff


Os torneios de Voleibol nos Jogos Olímpicos de Verão de 2024 em Paris, na França serão disputados entre os dias 27 de julho e 11 de agosto de 2024 no Paris Expo Porte de Versailles. Um total de 288 atletas pertencentes à 12 CONs participarão do evento.

Qualificação

Serão vinte e quatro equipes de vôlei. A qualificação para o voleibol é dividida em três partes. Primeiro, o país-sede garantiu vagas para equipes masculinas e femininas. Em segundo lugar, seis equipes masculinas e seis femininas se classificarão por meio de seis torneios de qualificação olímpica pelos vencedores e vice-campeões de cada torneio. Finalmente, as últimas cinco equipes masculinas e cinco femininas se classificarão com base no ranking mundial da FIVB após terminar as rodadas preliminares da Liga das Nações de 2024. No entanto, para garantir que todos os continentes participem das Olimpíadas, qualquer continente que não tenha se classificado será considerado primeiro.

Resumo de medalhas

Quadro de medalhas

Medalhistas

Veja também
 Voleibol nos Jogos Asiáticos de 2022
 Voleibol nos Jogos Pan-Americanos de 2023

Voleibol nos Jogos Olímpicos
Eventos dos Jogos Olímpicos de Verão de 2024


Fernando Affonso Collor de Mello (født 12. august 1949 i Rio de Janeiro) var præsident for Brasilien i perioden 15. marts 1990 til 29. december 1992.

Collor de Mello er oprindelig fra en velstående familie i delstaten Alagoas. Ved præsidentvalget i 1989 vandt han over udfordreren Luiz Inácio Lula da Silva. Collor de Mello ønskede at åbne for og revitaliser Brasiliens økonomi. Hans hårdhændet økonomiske politik mødte imidlertid gradvis større modstand eftersom de negative konsekvenser blev mere og mere synlige. Det skulle imidlertid være hans indblanding i en omfattende korruptionsskandale som gjorde at han blev tvunget til at forlade præsidentposten. Den 29. december 1992 gik Collor de Mello af fra præsidentposten og nogen timer senere stævnede Senatet ham for en rigsret. Collor de Mello flygtede derefter i eksil i Miami. Anklagen mod Mello blev frafaldet i 1994, på grund manglende beviser, men han blev samtidig frataget alle politiske rettigheder for en periode på otte år. Han prøvede i 2000 at blive valgt som borgermester i São Paulo. samt som guvernør i Alagoas i 2002, begge gange blev han ikke valgt. I 2006 blev Collor valgt som delstaten Alagoas repræsentant til det brasilianske senat.

Referencer

Brasiliens præsidenter

Fernando Collor de Mello


Le Red Star Algérois (en ), plus couramment abrégé en RS Alger, est un club algérien de football fondé en 1913, situé dans la ville d'Alger.

Il évoluait au Stade Municipal d'Alger.

Histoire

Le Red Star Algérois est créée en 1913 dans la ville d'Alger, par des colons européens qui étaient des amateurs de sport et de football.

Après l'indépendance de l'Algérie, le Red Star Algérois intègre le championnat national lors du Critérium Honneur 1962-1963, championnat organisé sous forme de  de 10 clubs chacun. le Red Star Algérois commence dans le Groupe I de la ligue d'Alger et se classe quatrième de son groupe.

Palmarès

Section football

Classement en championnat d'Alger par année

 1920-21 : Division d'Honneur,
 1921-22 : Division d'Honneur,
 1922-23 : Division d'Honneur,
 1923-24 :
 1924-25 :
 1925-26 :
 1926-27 :
 1927-28 :
 1928-29 :
 1929-30 :
 1930-31 :
 1931-32 :
 1932-33 :
 1933-34 : Deuxième Division,   Champion
 1934-35 : Première Division,
 1935-36 : Première Division,
 1936-37 : Première Division,  Champion
 1937-38 : Division d'Honneur,
 1938-39 : Division d'Honneur,
 1939-40 : Division d'Honneur,
 1940-41 : Division d'Honneur,
 1941-42 : Division d'Honneur,
 1942-43 : Division d'Honneur,
 1943-44 : Division d'Honneur,
 1944-45 : Division d'Honneur,
 1945-46 : Division d'Honneur,
 1946-47 : Division d'Honneur,
 1947-48 : Division d'Honneur,
 1948-49 : Division d'Honneur,
 1949-50 : Division d'Honneur,
 1950-51 : Division d'Honneur,
 1951-52 : Division d'Honneur,
 1952-53 : Division d'Honneur,
 1953-54 : Division d'Honneur,
 1954-55 : Division d'Honneur,
 1955-56 : Division d'Honneur,
 1956-57 :
 1957-58 :
 1958-59 :
 1959-60 :
 1960-61 :
 1961-62 : CFA Algérie,  Compétition arrêter

Personnalités du club

Entraîneurs du club

Anciens joueurs du club
Quelques joueurs qui ont marqué l'histoire du Red Star Algérois.

Références

Liens externes

Club de football fondé en 1913
Club de football disparu en 1962
Club de football disparu en Algérie

Red Star Algérois


The names for chemical elements in East Asian languages, along with those for some chemical compounds (mostly organic), are among the newest words to enter the local vocabularies. Except for those metals well-known since antiquity, the names of most elements were created after modern chemistry was introduced to East Asia in the 18th and 19th centuries, with more translations being coined for those elements discovered later.

While most East Asian languages use—or have used—the Chinese script, only the Chinese language uses logograms as the predominant way of naming elements. Native phonetic writing systems are primarily used for element names in  Japanese (Katakana), Korean (Hangul) and Vietnamese (chữ Quốc ngữ).

Chinese
In Chinese, characters for the elements are the last officially created and recognized characters in the Chinese writing system. Unlike characters for unofficial varieties of Chinese (e.g., written Cantonese) or other now-defunct ad hoc characters (e.g., those by the Empress Wu), the names for the elements are official, consistent, and taught (with Mandarin pronunciation) to every Chinese and Taiwanese student who has attended public schools (usually by the first year of middle school). New names and symbols are decided upon by the China National Committee for Terminology in Science and Technology.

Native characters
Some metallic elements were already familiar to the Chinese, as their ores were already excavated and used extensively in China for construction, alchemy, and medicine. These include the long-established group of "Five Metals" (五金) — gold (金), silver (銀/银), copper (銅/铜), iron (鐵/铁), and tin (錫/锡) — as well as lead (鉛/铅) and mercury (汞).

Some non-metals were already named in Chinese as well, because their minerals were in widespread use. For example,
 boron (硼) as part of borax
 carbon (碳) in the form of charcoal
 sulfur (硫) had been used to make gunpowder since at least the 10th century in China.

Characters based on European pronunciations
However, the Chinese did not know about most of the elements until they were isolated during the Industrial Age. These new elements therefore required new characters, which were invented using the phono-semantic principle. Each character consists of two parts, one to signify the meaning and the other to hint at the sound:

The semantic (meaning) part is also the radical of the character. It refers to the element's usual state at room temperature and standard pressure. Only four radicals are used for elements: / (jīn "gold; metal") for solid metals,  (shí "stone, rock") for solid non-metals, / (shuǐ "water") for liquids, and  (qì "air, steam") for gases.

The phonetic (sound) part represents the character's pronunciation and is a partial transliteration of the element. For each element character, this is a unique phonetic component. Since 118 elements have been discovered, over 100 phonetic components are used in naming the elements.  Because many characters in modern Chinese are homophones, including for tone, two different phonetic components can be pronounced the same.  Current practice dictates that new names should avoid being homophonous with previous element names or with organic functional groups.  However, this rule was not rigorously followed in the past, and confusingly, the names of tin (锡) and selenium (硒) both have the pronunciation xī with the same tone. The alternative pronunciation xí for tin is recommended by the National Committee for Approval of Terms in Science and Technology (全国科学技术名词审定委员会).

锡 (tin) and 硒 (selenium) are not homophones in Nanjing Mandarin, which was the prestige dialect of Chinese when most elements were named, which was until the late 19th century. The phonetic component of 锡, 易 (yì), was accurate when the character was invented around 3000 years ago, but not now because of sound change. In Middle Chinese 锡 was an entering tone character, a closed syllable ending in -p/-t/-k (or -ʔ in some modern dialects). But 硒 was constructed in the late 19th century using the (still accurate) phonetic 西 (xī), which in Middle Chinese was a level tone character, an open syllable with a vowel ending.  In Beijing Mandarin, the variety on which Standard Modern Chinese is based, stop consonant endings of syllables were dropped, and the entering tone was merged into the other tones in a complex and irregular manner by the 16th–17th centuries, and 锡 and 西 both became Tone 1 (high tone) characters.  In dialects that preserve the entering tone, like Nanjing Mandarin and Shanghainese and Cantonese, 锡 retains a -k or -ʔ ending and 锡 and 西 (硒) are pronounced differently.

This sometimes causes difficulty in verbal communication, as Sn and Se can both be divalent and tetravalent.  Thus, SnO2 二氧化锡 and SeO2 二氧化硒 would be pronounced identically, as èryǎnghuàxī, if not for the variant xí for 锡. To avoid further confusion, P.R.C. authorities avoided using the name 矽 xī (or any tonal variants) for silicon. (On Taiwan 矽 is pronounced xì.)

† / is primarily pronounced as nèi, but less commonly as nà, the source of /. Likewise, the primary pronunciation of  is dì, but the alternate reading of tì gave rise to /.
* The derived pronunciation differs (in tone or in sound) from the pronunciation of the element.

The "water" radical () is not used much here, as only two elements (bromine and mercury) are truly liquid at standard room temperature and pressure. Their characters are not based on the European pronunciation of the elements' names. Bromine (), the only liquid nonmetal at room temperature, is explained in the following section. Mercury (), now grouped with the heavy metals, was long classified as a kind of fluid in ancient China.

Meaning-based characters
A few characters, though, are not created using the above "phono-semantic" design, but are "semantic-semantic", that is, both of its parts indicate meanings. One part refers to the element's usual state (like the semanto-phonetic characters), while the other part indicates some additional property or function of the element. In addition, the second part also indicates the pronunciation of the element. Such elements are:

Usage in the nomenclature for simple inorganic compounds
Simple covalent binary inorganic compounds EmXn are named as

 n X 化 (huà) m E   (with n and m written as Chinese numerals),

where X is more electronegative than E, using the IUPAC formal electronegativity order.  化 as a full noun or verb means 'change; transform(ation)'.  As a noun suffix, it is equivalent to the English suffixes -ized/-ated/-ified. It is the root of the word 化学 (huàxué) 'chemistry'.

For example, P4S10 is called 十硫化四磷 (shíliúhuàsìlín) (literally: 'ten sulfur of four phosphorus', 'decasulfide of tetraphosphorus').  As in English nomenclature, if m = 1, the numerical prefix of E is usually dropped in covalent compounds.  For example, CO is called 一氧化碳 (yīyǎnghuàtàn) (literally: 'one oxygen of carbon', 'monoxide of carbon').

However, for compounds named as salts, numerical prefixes are dropped altogether, as in English. Thus, calcium chloride, CaCl2, is named 氯化钙 (literally: 'chloride of calcium'). The Chinese name for FeCl3, 氯化铁, literally means 'chlorinated iron' and is akin to the archaic English names 'muriated iron' or 'muriate of iron'. In this example, 氯 is 'chlorine' and 铁 is 'iron'.

There is a Chinese analog of the -ic/-ous nomenclature for higher/lower oxidation states: -ous is translated as 亚 (yà, 'minor; secondary'): for example, FeCl2 is 氯化亚铁 and FeCl3 is 氯化铁.  In a four-way contrast, hypo- is translated as 次 (cì, 'inferior; following') and per- is translated as 高 (gāo, 'high, upper').  For example, the acid HClO is 次氯酸 "inferior chlorine acid", HClO2 is 亚氯酸, HClO3 is 氯酸, and HClO4 is 高氯酸.  In this example, the character 酸 (suān, 'sour') means (organic or inorganic) acid.  The more modern Stock nomenclature in which oxidation state is explicitly specified can also be used: thus, tin(IV) oxide (SnO2) is simply 氧化锡(IV).

Recently discovered elements

In 2015, IUPAC recognised the discovery of four new elements. In November 2016, IUPAC published their formal names and symbols: nihonium (113Nh), moscovium (115Mc), tennessine (117Ts), and  oganesson (118Og).

Subsequently, in January 2017, the China National Committee for Terms in Sciences and Technologies published four naming characters for these elements. The National Academy for Educational Research under the Ministry of Education of the Republic of China on Taiwan published an almost identical list (the only differences being the use of the traditional Chinese metal radical '釒' in place of the simplified Chinese form '钅' for nihonium and moscovium) in April 2017.

For traditional Chinese, nihonium and moscovium were then existing characters; while in simplified Chinese, only moscovium already existed in the Unicode Standard. The missing characters were added to Unicode version 11.0 as urgently-needed characters in June 2018.

The Chinese characters for these symbols are:
 Nihonium: Traditional:  Simplified:   (nǐ)
 Moscovium: Traditional:  Simplified:  (mò)
 Tennessine: Both Traditional and Simplified:   (tián)
 Oganesson: Both Traditional and Simplified:   (ào)

In the periodic table

Pronunciations for some elements differ between Mainland China and Taiwan, as described in the article. Simplified characters and Mainland Chinese pronunciations are shown above. Some of the characters for the superheavy elements may not be visible depending on fonts.

Notes

A minority of the "new characters" are not completely new inventions, as they coincide with archaic characters, whose original meanings have long been lost to most people. For example, 鈹 (beryllium), 鉻 (chromium), 鑭 (lanthanum), and 鏷 (protactinium), are obscure characters meaning "needle", "hook", "harrow", and "raw iron", respectively.

Some elements' names were already present as characters used in the names of members of the House of Zhu. In the early Ming dynasty, the Hongwu Emperor established a rule that his descendants' given names must follow the order of the Five Phases per generation, and should have a character including the radical for one of the Five Phases. Some later descendants had to adopt rarely used characters, and even created new characters to fit this rule, which were later readopted for chemical elements. For example,
 radium (鐳/镭) from  (朱慎鐳, 1572–1598), Prince Yonghe Gongyi
 polonium (釙/钋) from  (朱徵釙, 1440–1469), Prince Hanhui
 cerium (鈰/铈) from  (朱恩鈰, 1460–1497), Prince Yuanling Xuanmu.

Most element names are the same in Simplified and Traditional Chinese, merely being variants of each other, since most of the names were translated by a single body of standardization before the PRC-ROC split. However, elements discovered close to, during, or after the split sometimes have different names in Taiwan and in Mainland China. In Hong Kong, both Taiwanese and Mainland Chinese names are used. A few pronunciations also differ even when the characters are analogous: cobalt gǔ (PRC) / gū (ROC); palladium bǎ (PRC) / bā (ROC); tin xī (PRC) / xí (ROC); antimony tī (PRC) / tì (ROC); polonium pō (PRC) / pò (ROC); uranium yóu (PRC) / yòu (ROC); bohrium bō (PRC) / pō (ROC).

The isotopes of hydrogen – protium (1H), deuterium (D) and tritium (T) – are written 氕 piē, 氘 dāo and 氚 chuān, respectively, in both simplified and traditional writing.
鑀 is used in Taiwan for both einsteinium (mainland China: 锿) and ionium, a previous name for the isotope thorium-230.

History
In 1871, John Fryer and Shou Xu proposed the modern convention of exclusively using single character for element names.

Japanese
Like other words in the language, elements' names in Japanese can be native (yamatokotoba), from China (Sino-Japanese) or from Europe (gairaigo).

Names based on European pronunciations
Even though the Japanese language also uses Chinese characters (kanji), it primarily employs katakana to transliterate names of the elements from European languages (often German/Dutch or Latin [via German] or English). For example,

Native names
On the other hand, elements known since antiquity are Chinese loanwords, which are mostly identical to their Chinese counterparts, albeit in the Shinjitai, for example, iron () is tetsu (Tang-dynasty loan) and lead () is namari (native reading). While all elements in Chinese are single-character in the official system, some Japanese elements have two characters. Often this parallels colloquial or everyday names for such elements in Chinese, such as 水銀/水银 () for mercury and 硫黃/硫黄 () for sulfur. A special case is tin (, suzu), which is more often written in katakana ().

Meaning-based names
Some names were later invented to describe properties or characteristics of the element.
They were mostly introduced around the 18th century to Japan, and they sometimes differ drastically from their Chinese counterparts. The following comparison shows that Japanese does not use the radical system for naming elements like Chinese.

Korean
As Hanja (Sino-Korean characters) are now rarely used in Korea, all of the elements are written in Hangul.
Since many Korean scientific terms were translated from Japanese sources, the pattern of naming is mostly similar to that of Japanese. Namely, the classical elements are loanwords from China, with new elements from European languages. But recently, some elements' names were changed. For example:

Pre-modern (18th-century) elements often are the Korean pronunciation of their Japanese equivalents, e.g.,

Vietnamese
In Vietnamese, some of the elements known since antiquity and medieval times are loanwords from Chinese, such as copper (đồng from ), tin (thiếc from ), mercury (thuỷ ngân from ), sulfur (lưu huỳnh from ), oxygen (dưỡng khí from ; oxi or oxy is the more common name) and platinum (bạch kim from ; platin is another common name).
Others have native or old Sino-Vietnamese names, such as sắt for iron, bạc for silver, chì for lead, vàng for gold, kền for nickel (niken or nickel are the more common names) and kẽm for zinc.
In either case, now they are written in the Vietnamese alphabet. Before the Latin alphabet was introduced, sắt was rendered as , bạc as , chì as , vàng as , kền as  and kẽm as  in Chữ Nôm.

The majority of elements are shortened and localized pronunciations of the European names (usually from French). For example:
 Phosphorus becomes phốtpho and phosphor.
 The -ine suffix is absent, e.g., chlorine, iodine and fluorine become clo, iốt (or iod) and flo, respectively; compare French chlore, iode, fluor.
  The -um suffix is lost, e.g., caesium becomes xêzi (or caesi), pronounced ; compare the French césium, pronounced  (whereas the English is ).
 Similarly, beryllium, tellurium, lithium, natrium (sodium), and lanthanum become berili, telua, liti, natri, and lantan respectively
 The -gen suffix is lost, e.g., nitrogen, oxygen and hydrogen become nitơ, ôxy and hiđrô, respectively

A minority of elements, mostly those not suffixed with -ium, retain their full name, e.g.,
 Tungsten (aka wolfram) becomes volfram.
 Bismuth becomes bitmut.
 Aluminium becomes nhôm (), because the ending -nium has a similar pronunciation. It was the first element to be known in English in Vietnam.
 Elements with the -on suffix (e.g. noble gases)  seem to be inconsistent. Boron and silicon are respectively shortened to bo and silic. On the other hand, neon, argon, krypton, xenon and radon do not have common shorter forms.
 Unlike the other halogens, astatine retains its suffix (astatin in Vietnamese).
 Antimony is shortened to antimon, and arsenic to asen; these names are similar to the German ones (Antimon and Arsen, respectively).

Some elements have multiple names, for instance, potassium is known as pô-tát and kali (from kalium, the element's Latin name).

See also
Discoveries of the chemical elements
Organic nomenclature in Chinese

References

Wright, David (2000). Translating Science: The Transmission of Western Chemistry into Late Imperial China, 1840–1900. Leiden; Boston: Brill. See especially Chapter Seven, "On Translation".

External links

Periodic tables
 Interactive table in Traditional Chinese
 Interactive table in Simplified Chinese
 Interactive table in Japanese
 Interactive table in Korean
 Interactive table in Vietnamese
 English-Chinese periodic table of elements

Articles
 The Chinese Periodic Table: A Rosetta Stone for Understanding the Language of Chemistry in the Context of the Introduction of Modern Chemistry into China
 A New Inquiry into the Translation of Chemical Terms by John Fryer and Xu Shou
 Chinese Terms for Chemical Elements

East Asian languages
Languages of East Asia
Periodic table
Science and technology in East Asia

Chemical elements in East Asian languages


Die Korea Open 1997 im Badminton fanden vom 20. bis zum 26. Januar 1997 im Seoul National University Gymnasium in Seoul statt. Das Preisgeld betrug 250.000 US-Dollar. Es war die 7. Auflage der Korea Open. Hauptsponsoren des Turniers war Samsung. Das Turnier hatte einen Sechs-Sterne-Status im World Badminton Grand Prix. 276 Spieler aus 16 Ländern nahmen am Turnier teil, welches von KSTV und STAR im Fernsehen übertragen wurde.

Finalergebnisse

Weblinks

1997
Badmintonwettbewerb in Seoul
World Badminton Grand Prix 1997

Korea Open 1997


Simona Mafai De Pasquale, née à Rome le , morte à Palerme le , est une femme politique italienne.

Partisane, puis cadre dirigeante du Parti communiste italien, elle est sénatrice et militante pour les droits des femmes et contre la mafia. Elle a fondé et animé le magazine féministe Mezzocielo.

Biographie

Jeunesse et résistance
Fille des artistes Mario Mafai, né à Rome de père inconnu, et Antonietta Raphaël, juive lituanienne, fondateurs de l'École romaine de peinture, Simona Mafai grandit avec ses sœurs Miriam (1926-2012) et Giulia (1930-2021), dans un environnement culturel riche, proche des antifascistes.

Expulsée de l'école publique par la promulgation des lois raciales de 1938, elle est inscrite dans des écoles privées puis la famille déménage à Gênes à l'été 1939 où, lycéenne, elle se rapproche des mouvements communistes, son père abritant des réunions entre membres du CLN génois et du Parti communiste italien clandestin.

De retour à Rome après la chute du régime fasciste, Simona et Miriam Mafai participent à partir de septembre 1943 à l'organisation clandestine du Parti communiste pour laquelle elles distribuent le matériel de presse et de propagande, rencontrent d'autres groupes communistes, transportent du matériel.

Favorable au « virage de Salerne », elle occupe avec d'autres militants communistes, lors de la libération de Rome, en juin 1944, le siège du journal Il Lavoro fascista, via Quattro Novembre, qui devient le siège de l'organe du parti, l'Unità. Elle travaille comme dactylographe à la Commission nationale de propagande du PCI, où elle rencontre Franco Calamandrei, Carlo Salinari, Fabrizio Onofri et Mario Spinella.

Débuts au PCI
Elle décide de s'engager pleinement au sein du parti, quitte le foyer familial pour vivre avec sa sœur aînée. Comme dactylo, elle recopie pour la première fois les carnets de prison de Gramsci. Elle intègre rapidement la Commission des femmes dirigée par Rita Montagnana et Lina Fibbi, et suit la formation des cadres féminins du parti. Elle parcourt le Latium et l'Ombrie pour organiser l'action partisane et cherche à agréger en 1948 les paysans de la plaine du Pô et les ouvriers du tabac de Padoue, dans une Vénétie, traditionnellement chrétienne-démocrate.

En septembre 1950, alors qu'elle vient d'être envoyé comme à Gênes comme responsable féminine, elle rencontre à l'école des cadres à Rome Pancrazio De Pasquale, secrétaire fédéral du PCI à Palerme, mais accusé de fractionnisme. Elle l'épouse à Rome en janvier 1952, les problèmes de son époux l'amenant à adopter une vision plus critique de son parti.

Messine
Ayant suivi son mari dans son éloignement imposé à Gênes et Naples, Simona Mafai De Pasquale s'installe avec lui à Palerme puis Messine, dont il reprend la direction de la fédération provinciale à laquelle elle participe, et où naissent leurs deux filles, Raffaella et Sabina.

Active au sein du comité fédéral comme invitée et plus membre à part entière à partir de 1954, elle participe également à la section féminine qu'elle dirige aux côtés de Valeria Jülg et Erminia Paludetti, et à l'Union des femmes italiennes dont elle est responsable régionale au milieu des années 1950. Elle s'intéresse au sort des femmes actives dans la province, travaillant sans droits ni protections dans la plaine entre Milazzo et Barcellona Pozzo di Gotto pour les plantations d'agrumes et de tomates ainsi que la culture du jasmin, sur la côte tyrrhénienne pour la récolte des olives, dans les Nebrodi pour la récolte des noisettes, mais aussi le commerce, l'artisanat, la broderie et la couture, la petite industrie chimique et pharmaceutique. A San Piero Patti, elle initie en 1952 une grève des ramasseurs de noisettes aboutissant à une augmentation du salaire journalier. Elle participe également à la lutte des cueilleurs de jasmin dans la plaine de Milazzo entre les années 1950 et 1960 aux côtés Tindaro La Rosa et Alfredo Bisignani. A Messine, subissant encore les séquelles du séisme de 1908, elle milite aussi pour le droit au logement, dénonçant les intérêts et abus qui engendre la crise du logement, l'enrichissement de propriétaires d'auberges où sont hébergé temporairement les personnes sans toit.

Elle collabore à l'hebdomadaire Il Riscatto, publié par les fédérations communistes et socialistes de Messine dirigé par Alfredo Bisignani. Elle y consacre des articles sur l'histoire des mouvements politiques à Messine entre 1918 et 1925, aux figures comme Ettore Lombardo Pellegrino ou Giuseppe Toscano.

Palerme
Son mari élu à la Chambre des députés depuis 1958, Simona Mafai emménage à Rome en 1962. Elle est engagée à la fédération communiste romaine, collabore au périodique Iniziativa Comunista puis intègre la Commission de propagande de la Direction nationale.

Mais en 1967, Pancrazio De Pasquale est élu à l'Assemblée régionale sicilienne et prend la direction du groupe parlementaire régional communiste. Sa femme revient donc s'installer à Palerme où il prend la responsabilité de la propagande et du travail culturel de la Fédération communiste de Palerme. Elle se rapproche des mouvements étudiants et participe à l'aide aux populations frappées par le tremblement de terre de la vallée du Belice de janvier 1968. Au milieu des années 1970, Mafai reprend son combat féministe : elle promeut un Conseil régional des femmes, milite pour la légalisation du divorce et l'avortement, lutte contre la mafia et contre la propagation de la drogue.

En 1976, elle est élue sénatrice du Parti communiste italien dans la circonscription de Gela, poste qu'elle occupe jusqu'en 1979. Elle siège à la commission de la Santé qui travaille sur la loi 194 sur l'avortement, dont elle valide le vote en tant que membre du Bureau du Sénat.

Elle n'est pas réélue aux élections générales de 1979, mais devient l'année suivante conseillère municipale de Palerme pour le PCI, et est réélue en 1985, jusqu'en 1990. Dans ces années, chef du groupe municipal communiste, elle s'élève au conseil municipal contre l'emprise mafieuse dans les affaires publiques, visant l'attribution des marchés publics municipaux qui vaut l'arrestation puis la condamnation de l'ancien maire Vito Ciancimino.

Elle laisse les fonctions électives en 1990 et quitte le PCI en réaction au Tournant de Bologne. En 1991, elle fonde avec la photojournaliste Letizia Battaglia  Rosanna Pirajno, Carla Aleo Nero et la journaliste Silvia Ferraris, la revue politique et culturelle Mezzocielo, qui cherche à traiter des questions sociales siciliennes et italiennes. Elle s'exprime sur l'évolution de la gauche sicilienne, l'absence de politiques publiques en faveur des banlieues et de l'égalité femmes-hommes, contre la mafia.

Après la mort du juge Paolo Borsellino dans l'attentat de la via D'Amelio elle participe au mouvement , femmes qui manifestent dans la rue et jeûnent en signe de protestation.

Notes et références

Notes

Références

Voir aussi

Bibliographie

 Egle Palazzolo, Simona e Mezzocielo, Palerme, Istituto poligrafico europeo, 2020.
 Un lungo incantesimo : storie private di una comunista raccontate a Giovanna Fiume, Palerme, Gelka, 1999

Liens externes

Naissance en juillet 1928
Naissance à Rome
Décès à Palerme
Décès en juin 2019
Personnalité du Parti communiste italien
Sénateur de la septième législature de la République italienne
Résistante italienne
Féministe italienne
Décès à 90 ans
Conjoint de personnalité politique

Simona Mafai


හාසරා නගරය (උර්දු: , හාසරාගි: ) යනු 70,000 පමණ ජනගහනයකින් යුතු සහ, එයින් හතරෙන් තුන් පංගුවක් පමණ හාසරා ජනයාගෙන් සමන්විත සහ හාසරා නගරයේ දකුණු කොටසේ සුළුතර බලූච් සහ පෂ්ටුන් ගෝත්‍ර සහිත,   පාකිස්තානයේ  ක්වේටා නගරය අසබඩ බටහිර දිගින් පිහිටි,  පහළ-මධ්‍යම ආදායම් ලාභී ප්‍රදේශයකි.

පාකිස්තානයේ හාසරා ජනප්‍රජාවන්
ක්වේටා දිස්ත්‍රික්කය

හාසරා නගරය


"At My Most Beautiful" er en sang af det amerikanske alternative rockband R.E.M., og den blev udgivet i 1999 som den tredje single fra albummet Up, der var udkommet året før. Mens sangen blev skrevet lagde gruppen mærke til en lighed med the Beach Boys' arbejde, og prøvede med vilje at få den til at ligne bandets musik. Forsanger Michael Stipe stræbte efter at få teksten til at blive den mest romantiske han nogensinde havde skrevet, og den klaver-baserede ballade blev R.E.M.'s første ligefremme kærlighedssang. Sangen nåede nummer 10 på UK Singles Chart.

Spor
Alle sange er skrevet af Peter Buck, Mike Mills og Michael Stipe med mindre andet er indikeret.

CD
 "At My Most Beautiful" (Radio Remix)
 "The Passenger" (Live, Later with Jools Holland – BBC Radio Theatre, London) (Iggy Pop)
 "Country Feedback" (Live, Later with Jools Holland – BBC Radio Theatre, London) (Bill Berry, Buck, Mills, and Stipe)

Japanse 3" CD
 "At My Most Beautiful" (Live, Later with Jools Holland – BBC Radio Theatre, London)
 "So. Central Rain (I'm Sorry)" (Live, Later with Jools Holland – BBC Radio Theatre, London) (Berry, Buck, Mills, and Stipe)

Hitlister

Referencer

R.E.M. sange
Sange fra 1999

At My Most Beautiful


Union des communistes peut désigner :
 Union des communistes en Bulgarie
 Union des communistes burkinabè
 Union des communistes combattants en Italie
 Union des communistes de France marxiste-léniniste
 Union des communistes italiens (marxistes-léninistes)

Voir aussi

Union des communistes


Xerosecta explanata, le Caragouille des dunes, est une espèce de mollusques gastéropodes de la famille des Hygromiidae.

Elle vit dans les dunes du littoral méditerranéen et est considérée en danger par l'UICN.

Description
Xerosecta explanata est un petit escargot d'un centimètre de long.

Il vit dans les dunes littorales se nourrissant de débris végétaux ou de lichen. Il se déplace quand tombe la fraicheur.

Répartition
Cette espèce peuple les littoraux méditerranéens français et valencien. Les populations héraultaises représentent 70 % de la population mondiale.

Notes et références

Liens externes

Espèce de gastéropodes (nom scientifique)
Hygromiidae
Statut UICN En danger

Xerosecta explanata


Sort Sol - 422 dage i dybet er en portrætfilm om det danske band Sort Sol fra 2004 instrueret af Wadt Thomsen.

Handling
I mere end et kvart århundrede har Sort Sol haft status som en af Danmarks mest kompromisløse og fornyende rockgrupper. Med rødder i 70'ernes punk, og med tråde ud til mange af de nyeste strømninger på den eksperimenterende kunstscene, har Sort Sol (tidligere Sods) gang på gang investeret deres unikke gruppedynamik og energi i projekter, som på samme tid har glædet og udfordret en støt voksende fanskare og sat nye dagsordener for progressiv rock. I filmen følges på tætteste hold tilblivelsen af Sort Sols svanesang, albummet Snakecharmer (2001). Et intenst indblik i 422 dages opslidende kreativ kamp i gruppens eget lydstudio i en bunker på Holmen. Og et monument og testamente over et af de mest perspektivrige kapitler i dansk rockhistorie.

Referencer

Eksterne henvisninger

Musikfilm fra Danmark
Portrætfilm fra Danmark
Danske film fra 2004

Sort Sol - 422 dage i dybet


Viorel Pîrligras (n. 29 ianuarie 1959, Drobeta-Turnu Severin, județul Mehedinți) este un desenator român, grafician, traducător și scriitor de literatură științifico-fantastică.

Biografie
În copilărie s-a mutat la Craiova.
A fost redactor al lucrării enciclopedice Mic dicționar de autori SF de  Aurel Cărășel, Editura Vlad & Vlad, 1996.

în 1991, îi apare primul album de benzi desenate științifico-fantastice, Escală pe Tobra (Editura SFVA Craiova), care va fi premiat la Romcon în 1991.

A tradus în 1991 Swap-Swap, un roman științifico-fantastic din 1990 al scriitorului francez Richard Canal. Pîrligras a tradus povestirea Coșmaruri în Armageddon de Ray Bradbury ("Asleep in Armageddon", 1948), povestire tipărită în revista Quasar, nr. din 1992. Pîrligras a tradus și Jurnalul unui monstru de Richard Matheson, Vântul sufla liber de Chad Oliver, Noaptea saurianului (The Night-blooming Saurian) de James Tiptree, Jr., Simulant/Simulant de Michel Jeury, Cine-și cunoaște fratele de Graham Door.

A publicat mai multe benzi desenate cu personajul său Fergonautul: Un animal fantastic (Almanahul Anticipația 1984), Stare nevrotică algoritmică în efectuarea cubului Rubik-fergonaut (almanahul Știință și Tehnică 1985), Noile frontiere ale cunoașterii fergonautului (almanahul Știință și Tehnică, 1987), Totul despre Fergonaut și sex (Realitatea Bănățeană, 1995). Dr. Octavian Laiu-Despau a publicat Dicționarul de cuvinte și notiuni din SF-ul românesc în care apare și cuvântul fergonaut, alături de altele inventate de Pîrligras (fagree, arayak, baldor, lavar etc).

A primit 10 premii de creație la concursuri naționale de literatură SF (1981-1990), dintre care două oferite de Uniunea Scriitorilor din România (în 1982 pentru povestirea "Impact" și în 1987 pentru  povestirea "Fantastica lume a lui Cristobald").

Lucrări
 "Un animal fantastic" și "Cordoba stelelor" - benzi desenate  în Almanahul Anticipația 1984
 "Arhipelagul timpului" (1981, nuvelă).
 "Scena pustie" (1982).
 "Impact" (1982). Apare și în colecția de povestiri Cosmos XXI: întîmplări dintr-un univers al păcii editată de Alexandru Mironov, George Veniamin. Editura Politică, 1987.
 "Între nasturi" (1985) în colecția de povestiri Avertisment pentru liniștea planetei editată de Constantina Paligora. Editura Albatros (Fantastic Club)
 Amintiri (desene) în Almanah Anticipația 1986
 "Un mutant perfect" în Almanah Anticipația 1986
 "Sculptură lentă" în Almanah Anticipația 1986
 "Fantastica lume a lui Cristobald" în Almanah Anticipația 1987
 "Fratele meu geamăn sunt chiar eu" în Almanah Anticipația 1988
 "Curcubeu pe cer" în Almanahul Anticipația 1989
 "Dimineața unui faun" (1989) în almanahul Știință și tehnică.
 Povestirea "Cordoba stelelor" (1990) în colecția de povestiri La orizont, această constelație...  Editura Albatros (Fantastic Club)
 "Pe plajă" în Almanahul Anticipația 1990
 coperta și ilustrațiile din cartea Aventurile lui Theodore și alte povestiri (1985) de Radu Honga, Ed. Scrisul Românesc
 Zona de vest , serial de benzi desenate în CPSF Anticipația (Editura Nemira)

Note

Legături externe
 Viorel Pîrligras la isfdb.org
Viorel Pîrligras la lumiparalele.ro
 Viorel Pîrligras la srsff.ro

Vezi și
 Listă de desenatori, caricaturiști și graficieni
 Listă de creatori de benzi desenate români
 Pompiliu Dumitrescu
 Valentin Tănase
 Puiu Manu

Traducători români
Desenatori de bandă desenată
Scriitori români de literatură științifico-fantastică
Nașteri în 1959
Ilustratori români
Graficieni români
Creatori de benzi desenate români

Viorel Pîrligras


Charles Kao (Šangaj, 4. studenoga 1933. – 23. rujna 2018.), hongkonško-britansko-američki fizičar. Doktorirao (1965.) na Londonskom sveučilištu. Radio za američku telekomunikacijsku tvrtku International Telephone And Telegraph (od 1957. do 1970.), bio profesor na Kineskom sveučilištu u Hong Kongu (od 1970. do 1974.), bavio se istraživanjem optičkih vlakana i elektrooptičke telekomunikacijske opreme u Virginiji, SAD (od 1974. do 1987.), bio je predsjednik (od 1987. do 1996.) Kineskoga sveučilišta u Hong Kongu, potom radio za tamošnje optičke tvrtke. S britanskim inženjerom G. Hockhamom otkrio (1966.) da se kroz vlakna od čistoga stakla svjetlosni signali mogu bez gubitka prenositi na velike udaljenosti. Otkriće je vrlo brzo našlo primjenu, do kraja 20. stoljeća većina je svjetskih telekomunikacijskih sustava koristila svjetlovodne kabele. Za revolucionarna postignuća u prijenosu svjetlosti telekomunikacijskim svjetlovodima dobio Nobelovu nagradu za fiziku 2009. (te su godine nagrađeni i W. Boyle te G. E. Smith).

Optičko vlakno ili svjetlovod

Optičko vlakno ili svjetlovod je prozirna nit, najčešće izrađena od vrlo čistoga stakla ili polimernoga materijala, kroz koju se prenosi svjetlost. Primjenjuje se za prijenos svjetlosnih signala u telekomunikacijama i računalnim mrežama, prijenos svjetlosti i slike u znanosti (osjetnici), medicini (endoskopi), za dekoraciju (rasvjetna tijela) i drugo, te za prijenos svjetlosne energije u medicini i obradi materijala (takozvani laserski noževi). U telekomunikacijama i računalstvu svjetlovodom se signali obično prenose infracrvenim zrakama valnih duljina od 800 do 1 675 nm, pri čem se javljaju najmanji gubitci (optičke elektrokomunikacije). Takvi se svjetlovodi u osnovi sastoje od jezgre, katkad i omotača, te zaštitnoga sloja. Jezgra i omotač izrađuju se od stakla (staklena vlakna), polistirena ili pleksi-stakla (polimetakrilati). Kod debljih svjetlovoda (promjera jezgre od 50 μm do 1 mm) indeksi loma materijala se, postupno ili naglo, smanjuju od središta svjetlovoda (jezgra) prema rubu (omotač) i tako se svjetlost lomi, reflektira i usmjerava u smjeru osi svjetlovoda. Nedostatak je tih svjetlovoda to što zrake svjetlosti od izvora do odredišta prelaze različite putove, ne stižu istodobno i tako oslabljuju signale. Stoga se takvi svjetlovodi rabe na kratkim udaljenostima i za prijenos većih snaga. Vrlo tankim svjetlovodima (promjer jezgre manji od 10 μm, to jest manji od valne duljine svjetlosti), signali se prenose znatno pouzdanije, jer se u njima svjetlost ne reflektira i ne odstupa od osi, pa svi dijelovi pojedinoga signala stižu na cilj istodobno. Takvi se svjetlovodi najčešće koriste za prenošenje signala na udaljenosti veće od 200 metara, a nedostatak im je visoka cijena predajnika i prijamnika signala. Svjetlovod koji prenosi signale na vrlo velike udaljenosti (više od 80 kilometara) ima umetnute dijelove obogaćene primjesama erbija, koji omogućuju pojačavanje signala s pomoću lasera. Za mnoge primjene svjetlovodi se povezuju u svežnjeve ugrađene u zaštitne omotače (kabel).

Mogućnosti prenošenja informacija suvremenim svjetlovodom stotinama su puta veće od bilo kojih drugih sredstava, na primjer jednim se vlaknom na različitim frekvencijama i u serijskim paketima prenose desetci milijuna telefonskih razgovora istodobno, a mogu se prenositi i drugi elektronički oblikovani signali, na primjer televizijski programi, multimedijski internetski sadržaji (optoelektronika).

Izvori

Britanski fizičari
Američki fizičari
Kineski znanstvenici
Dobitnici Nobelove nagrade za fiziku
Životopisi, Hong Kong

Charles Kao


Evgraf Fiódorovich Krendovski (Arzamas, 1810 – Izmailovo, provincia de Nizhegorodsk, en la década de 1870) fue un pintor ucraniano, alumno de Alekséi Venetsiánov y uno de los más importantes continuadores de su estilo. Se caracterizó por su interés en la representación objetiva de la naturaleza y en la importancia que concedía a la perspectiva y la luz. También son típicos de su estilo los cuadros en los que representa pasajes interiores con figuras.

En 1830 se trasladó a San Petersburgo, donde recibió clases en la Academia Imperial de las Artes, al tiempo que se convirtió en discípulo de Venetsiánov. Posteriormente, se instaló en Ucrania, donde  desarrolló buena parte de su carrera.

Sus obras forman parte de importantes museos, como el Hermitage (donde se encuentra su Vista de la Sala del Trono de la emperatriz María Fiódorovna en el Palacio de Invierno, 1830-1835) y el Museo Ruso  (Retrato de mujer con vestido violeta) de San Petersburgo o la Galería Tretiakov de Moscú (Reunión de artistas para cazar, 1836).

Bibliografía
VV.AA: La pintura rusa del siglo XIX en la Galería Tretiakov, BBV, 2009.

Notas

Enlaces externos
Biografía de Krendovski en la Gran Enciclopedia Soviética (en ruso)
Gran Diccionario Enciclopédico (en ruso)

Pintores de Ucrania
Pintores del siglo XIX
Ucranianos del siglo XIX

Evgraf Krendovski


La zona metropolitana de Irapuato-Salamanca es la región urbana resultante de la fusión de la ciudad de Irapuato con el municipio de Salamanca y las poblaciones cercanas, se encuentra el estado de Guanajuato, esta zona Metropolitana tiene un total de población de 866 370  habitantes (2020). Oficialmente es reconocida por el Gobierno de Guanajuato, sin embargo, aún carece del reconocimiento oficial del Gobierno Federal pese a estar en proceso de acreditación, por lo que se encuentra en una situación sin determinar oficialmente.

Delimitación
La Zona Metropolitana de Irapuato-Salamanca actualmente está compuesta por solo 2 municipios Irapuato y Salamanca y alcanza una población de 866,370 habitantes, según datos del XIII Censo de Población y Vivienda 2020 del INEGI en el año 2020 siendo así la XX por población de las Zonas Metropolitanas de México.

La Zona Metropolitana es la segunda más importante del estado de Guanajuato de acuerdo al reconocimiento estatal.

Es un área en crecimiento, desarrollo, modernización y urbanización.

Oficialidad
Oficialmente no se ha declarado la Zona Metropolitana de Irapuato-Salamanca como una más a nivel federal, sin embargo, es reconocida como tal por las autoridades del estado de Guanajuato.

En 2011 los dos municipios firmaron un convenio con el Gobierno de Guanajuato en cual se constituía el conglomerado urbano. En noviembre de 2012, el diputado Genaro Carreño Muro presentó una solicitud a organismos federales para que se estableciera el área metropolitana en caso de existir los requisitos técnicos tras un estudio.

En octubre de 2014, la Secretaría de Desarrollo Agrario, Territorial y Urbano aprobó la solicitud para la unión de los municipios de Irapuato y Salamanca en una Zona Metropolitana, lo que dejó para 2015 como el posible año de oficialidad.

En julio de 2015 se informó sobre el inicio de los estudios para determinar la viabilidad de la Zona Metropolitana, asegurando que los dos municipios debían cumplir ciertos requisitos como una distancia inferior a 10 kilómetros; el número de población de las ciudades; el intercambio entre ambas demarcaciones; y el flujo poblacional de las dos plazas. En diciembre se dio a conocer que según los estatutos del Instituto Nacional de Estadística y Geografía (INEGI), no se puede constituir como área metropolitana a la conurbación de Irapuato y Salamanca por existir una distancia de 10.7 kilómetros, cuando el organismo señala que debe ser menor a los diez kilómetros entre las dos cabeceras municipales.

En marzo de 2016 se reconoció la existencia de un proceso para el reconocimiento oficial a nivel federal de la Zona Metropolitana de Irapuato - Salamanca, sin embargo, se informó que la falta de recursos federales tenía detenido el desarrollo.

En junio de 2017 se aseguró que los dos municipios se encontraban cerca de lograr la declaratoria oficial y que podría ser anunciada a finales del mismo año. Por lo cual, se mantiene en su situación de semioficialidad, siendo reconocida por el gobierno guanajuatense como una Zona Metropolitana, pero al no tener la declaratoria federal no puede acceder a recursos públicos destinados a las áreas metropolitanas mexicanas.

Véase también
 Áreas metropolitanas de México
 Anexo:Localidades de Guanajuato por población
 Región Metropolitana del Bajío

Referencias

Véase también
 Áreas metropolitanas de México
 Anexo:Localidades de Guanajuato por población
 Industria Automotriz en México
 Región Metropolitana del Bajío

Irapuato-Salamanca
 Zona
Geografía del estado de Guanajuato
 Zona

Zona metropolitana de Irapuato-Salamanca


O 9M133 Kornet (; "corneta", designação da OTAN AT-14 Spriggan; designação de exportação Kornet-E) é um lançador de mísseis guiados antitanque portátil russo usado principalmente contra tanques de guerra. Foi introduzido pela primeira vez em serviço com o exército russo em 1998.

O Kornet está entre as mais capazes armas antitanque russas. Entre suas variantes está a versão aprimorada 9M133 Kornet-EM, que aumentou o alcance e tinha uma ogiva aprimorada.

O Kornet tem sido amplamente exportado e produzido sob licença em vários países. Foi usado pela primeira vez em combate em 2003 e desde então tem sido usado em muitos conflitos.

Ver também
 9K111 Fagot
 9M113 Konkurs
 BGM-71 TOW

Mísseis ar-terra da Rússia
Mísseis antitanque da Rússia
Equipamentos militares de 1990-1999

9M133 Kornet


David Holmgren (1955) es un ecólogo, ingeniero de diseño ecológico y escritor. Es conocido como uno de los creadores del concepto de Permacultura, junto con Bill Mollison.

Vida y obra
Holmgren nació en el estado de Australia occidental. Estudió en la Universidad de educación avanzada de Hobart, en Tasmania, donde conoció a Bill Mollison en 1972, que era entonces conferenciante en la Universidad de Tasmania. Los dos compartían un profundo interés por las relaciones entre el ser humano y los sistemas naturales. Sus amplias conversaciones y experiencias en jardinería animaron a Holmgren a escribir el tratado que se publicaría en 1978 bajo en nombre de Permaculture One.

"Escribí el tratado, que se basa parcialmente en nuestras continuas conversaciones y en nuestro trabajo práctico conjunto en el jardín y en nuestras visitas a otros sitios en Tasmania. Usé el tratado como referencia primaria para mi tesis, que presenté y defendí en 1976."

El libro era una mezcla de introspecciones acerca de la agricultura, la arquitectura del paisaje y la ecología. Las relaciones entre estas disciplinas se sintetizaron en un nuevo sistema de diseño llamado Permacultura.
Aunque este libro está relacionado con el de Russell Smith "Tree crops: A permanent agriculture" publicado originalmente en 1929, la principal fuente de inspiración de Holmgren fueron los trabajos del ecologista estadounidense Howard T. Odum, sobre la dinámica energética (Environment, Power and Society, 1971).

La palabra permacultura fue creada por Bill Mollison y él mismo a mediados de los 70, con el fin de describir un "sistema integrado y evolutivo de especies animales y plantas perennes utiles para el ser humano". Una definición más actual de la permacultura, que refleja la extensión de otras esferas diferentes a las estrictamente reflejadas en el "Permaculture One", es la de "paisajes creados ex-profeso que imitan los modelos y relaciones encontrados en la naturaleza y que proporcionan abundancia de alimento, fibras y energía necesarios para satisfacer las necesidades locales". La permacultura coloca en el centro de su visión al ser humano, sus construcciones y los modos de organización que utiliza. Así, el concepto de permacultura ha evolucionado de una agricultura permanente a una cultura de la sostenibilidad.

El éxito inesperado de la publicación de "Permaculture One" está ligado al hecho de que confluyó con las necesidades de una contracultura ecologista emergente deseosa de un enfoque positivo y consistente sobre el que inspirarse. El libro se publicó en cinco idiomas aunque actualmente está agotado. Su valor es principalmente histórico ya que ha sido refinado y mejorado en trabajos posteriores.

Mientras que Bill Mollison ha estado viajando por todo el mundo para promover y enseñar la Permacultura, Holmgren se ha dedicado al aspecto del potencial de la Permacultura a la hora de cumplir con las promesas que se han hecho sobre ella.
Ha concentrado sus esfuerzos en verificar y refinar su idea original, primero sobre los terrenos de su madre en Nueva Gales del Sur (Permaculture in the Bush, 1985; 1993) y posteriormente en su misma propiedad "Melliodora Permaculture Gardens" trabajando junto a su pareja Su Dennett (Melliodora, Hepburn Permaculture Gardens - Ten Years of Sustainable Living, 1996a; Payne, 2003).

En 2002, Holmgren publicó el libro "Permaculture: Principles & Pathways Beyond Sustainability", en el que teoriza sobre un conjunto de 12 principios sobre los que apoyarse para construir una sociedad sostenible. Su visión de la sostenibilidad difiere de la versión clásica, en la que el consumo de energía se estabiliza aproximadamente en la situación de la sociedad actual. Holmgren se basa en la previsión de un descenso energético siguiendo el pico del petróleo, en el cual la energía disponible decrecerá con cada generación. Este libro ha inspirado a Rob Hopkins en su iniciativa de las comunidades de transición, que se centra en preparar a las comunidades para la doble crisis del pico del petróleo y el cambio climático.

Desde 1983 Holmgren ha actuado a través de su empresa Holmgren Design Services como consultor para un gran número de proyectos. Ejemplo de ellos podemos encontrarlos en el informe Trees on Treeless Plains: Revegetation Manual for the Volcanic Landscapes of Central Victoria (1994).

Bibliografía
 1978 Mollison, Bill et David Holmgren Permaculture One: A Perennial Agriculture for Human Settlements. Melbourne: Transworld.
 1985 Permaculture in the Bush. Hepburn, Victoria: Holmgren Design Services.
 1994 Trees on the Treeless Plains: Revegetation Manual for Volcanic Landscapes of Central Victoria. Hepburn, Victoria: Holmgren Design Services.
 1995 'The Permaculture Movement and Education' in Goldfields Permaculture and Landcarers, 3, 14-16.
 1996 a Melliodora (Hepburn Permaculture Gardens): Ten Years of Sustainable Living. Holmgren Design.
 1996 b 'Fryers Forest Village'. In Green Connections, 2.2, 20-21.
 1997 'Getting Started'. In Green Connections, 10, 28-31.
 2002 a Permaculture. Principles and Pathways beyond Sustainability., Holmgren Design.
 2002 b David Holmgren: Collected Writings 1978-2000.CD, Holmgren Design.
 2005 Mellidora (Hepburn Permaculture Gardens): A Case Study in Cool Climate Permaculture 1985 - 2005 eBook, Holmgren Design.
 2006 a Trees on the Treeless Plains: Revegetation Manual for Volcanic Landscapes of Central Victoria. eBook, Holmgren Design.
 2006 b David Holmgren: Collected Writings & Presentations 1978 - 2006 eBook, Holmgren Design.
 2008 Future Scenarios:How communities can adapt to Peak Oil and Climate Change, Chelsea Green.
 2013 Permacultura: Principios y Senderos más allá de la Sustentabilidad, Kaicron.

Véase también
 Permacultura
 Bill Mollison
 Agricultura ecológica, Agroecología y Silvicultura
 Bioconstrucción
 Masanobu Fukuoka
 Ecologismo, Ecología profunda y Ecologismo radical
 Cambio climático, Huella ecológica, Decrecimiento y Downshifting
 Ecoaldea
 Ferias de productos ecológicos
 Portal:Rural

Referencias

Enlaces externos
 Sitio oficial de David Holmgren (en inglés)
 La Esencia de la Permacultura
 Colapso por encargo
 Dinero contra energía fósil: La batalla por el control del mundo

 Principios de la Permacultura (en inglés)
 Peak Oil and Permaculture: David Holmgren on Energy Descent (en inglés)
 Peak Oil and Permaculture: David Holmgren Video  (en inglés)
 David Holmgren speaks with GPM's Julian Darley (en inglés)
 Retrofitting the Suburbs for Sustainability (en inglés)

Permacultura
Ecologistas
Horticultores de Australia
Ensayistas de Australia

David Holmgren


Teoman Kumbaracıbaşı (d. 18 Ekim 1971, Arjantin), Türk oyuncu.

Arjantinli bir anneyle, Türk bir babanın oğlu olarak Arjantin'de doğdu. 6 yaşındayken Türkiye'ye geldi. Türkçeyi ilkokulda öğrenen Teoman Kumbaracıbaşı, tiyatroyla Avusturya Lisesindeyken tanıştı. İTÜ Gemi İnşaatı Mühendisliğini kazandı ve bitirdi.

Çeşitli tiyatrolarda sahne önü ve arkasında çalıştı.

2003 yılında "Yazı Tura" filmi, ilk uzun metrajlı filmi oldu ve burada homoseksüel bir karakter olan "Teoman"ı canlandırdı. Bu role hazırlanışını şöyle anlatıyor:

Aslı Tandoğan ve Beste Bereket ile Kraft Dublaj Stüdyosunu kurdu.

2005 yılında Aşk Yolu isimli TV filminde rol aldı.

Yine 2005 yılında Mahsun Kırmızıgül ve Beren Saat ile birlikte "Aşka Sürgün" isimli dizide "Arda ve Civan Azizoğlu" karakterlerini canlandırdı. Dizi bitmeden diziden ayrıldı.

2006 yılında "Gözyaşı Çetesi" isimli dizide "Serdar" rolüne hayat verdi.

2010 yılında Ata Demirer'in başrolünde olduğu Eyyvah Eyvah, Eyyvah Eyvah 2 ve Eyyvah Eyvah 3 filmlerinde rol aldı.

"Omzumdaki Melek" isimli tiyatro oyununda rol aldı. "Güneşin Kızları" dizisinde "Ahmet" karakterini canlandırdı. "Kördüğüm" adlı diziye "Murat" karakteriyle dâhil oldu.

Özel bir lisenin tiyatrosunu yönetmektedir.

Kendi yaptığı süt reçelini pazarlarda sattığı, Türkiye ve 14 yaşından beri gitmediği Arjantin'de internete yansımıştır.

Tiyatro oyunları
 Matmazel Julie'den Esinti : Partick Marber - Nilüfer Sanat Tiyatrosu - 2012
 Şems Unutma : Özen Yula - CEF Tiyatro ve Aysa Prodüksiyon Tiyatrosu - 2011
 Omuzumdaki Melek : Stephan Levi - İstanbul Devlet Tiyatrosu - 2007

Filmografisi
 Girdap
 Made in Europa
 Yazı Tura (2004)
 Gecenin Kanatları
 Jack Hunter and the Lost Treasure of Ugarit
 Aşka Sürgün (2005)
 Gözyaşı Çetesi (2006)
 Binbir Gece (2006-2007)
 Kara Duvak (2007)
 Ayışığı (2008)
 Aşk Yolu
 Kılıç Günü (2010)
 Eyyvah Eyvah 2 (İspanyol İsmail) (2011)
 Sinyora Enrica ile İtalyan Olmak
 Evim Sensin (2012)
 Bir Zamanlar Osmanlı: Kıyam (2012)
 Aşk Kırmızı (2013)
 Eyyvah Eyvah 3 (İspanyol İsmail) (2013)
 Galip Derviş (Selman Teker) (Konuk oyuncu)
 Güneşin Kızları - 2015 (Ahmet)
 Kördüğüm - 2016 (Murat)
 Hayat Bazen Tatlıdır - 2017 (Savcı Tamer)
 Vatanım Sensin - 2017
 Sevda'nın Bahçesi - 2017 (Hakan)
 Avlu - 2018 (Hakan Demir)
 Bir Deli Rüzgar - 2018 (Ayhan Kozan)
 Kuruluş Osman - 2021 (Kara Şaman Togay)
 Destan - 2021-2022 (Balamir Beg)
 1973: Biltmore Oteli Cinayeti - 2023- (Gürgen Yanıkyan)
 Dilek Taşı - 2023- (Aras Rona)

Kaynakça

Dış bağlantılar

1971 doğumlular
Türk erkek sinema oyuncuları
Türk erkek tiyatro oyuncuları
Türk erkek dizi oyuncuları
Arjantin asıllı Türkler
Avusturya Lisesinde öğrenim görenler
Yaşayan insanlar

Teoman Kumbaracıbaşı


Kuglački klub "Elektra" (KK "Elektra"; Elektra Križevci; Elektra) je muški kuglački klub iz Križevaca, Koprivničko-križevačka županija. Republika Hrvatska.
U sezoni 2019./20. klub se natjecao u "1. B hrvatskoj kuglačkoj ligi - Sjever", ligi drugog stupnja hrvatske kuglačke lige za muškarce.

O klubu
KK "Elektra" je osnovan 2008. godine. Od osnutka je pretežno nastupao u ligama regije "Sjever". U sezoni 2019./20. su bili članovi "1. B hrvatske lige - Sjever".
Kako u Križevcima nema kuglane, KK "Elektra" za nastupe i treninge koristi kuglanu u Koprivnici.

Uspjesi

Ekipno
 2. HKL - Sjever
 prvak: 2018./19.

 3. HKL - Sjever
 prvak: 2016./17. (Zona Varaždin)
 doprvak: 2014./15. (Varaždin)

Pregled plasmana po sezonama

Unutrašnje poveznice
 Križevci

Vanjske poveznice
 kuglanje.hr, Elektra Kž
 kuglanje.hr, Elektra - 810024 (Kuglački savez Koprivničko-križevačke županije)
 krizevackisport.com, Kuglački klub Elektra Križevci
 krizevci.info, kuglanje
 sportilus.com, KUGLAČKI KLUB ELEKTRA KRIŽEVCI

Izvori
 poslovna.hr, KUGLAČKI KLUB ELEKTRA KRIŽEVCI
 fininfo.hr, KK "ELEKTRA" KRIŽEVCI
 bisnode.hr, KUGLAČKI KLUB "ELEKTRA" KRIŽEVCI
 companywall.hr, KK "ELEKTRA" KRIŽEVCI

Elektra
Šport u Križevcima

Kuglački klub Elektra Križevci


An Puccinellia nudiflora in uska species han Liliopsida nga syahan ginhulagway ni Eduard Hackel, ngan ginhatag han pagkayana nga asya nga ngaran ni Nikolai Nikolaievich Tzvelev. An Puccinellia nudiflora in nahilalakip ha genus nga Puccinellia, ngan familia nga Poaceae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Puccinellia

Puccinellia nudiflora