Cathy Baron Tamraz (* 10. Oktober 1953 in Portland) ist eine US-amerikanische Wirtschaftsmanagerin und seit 2005 Vorstandsvorsitzende von Business Wire.

Leben

Cathy Baron Tamraz studierte Englisch (Undergraduate Degree) und Literatur (Master Degree) an der Stony Brook University in Manhattan.

Sie trat 1979 in das Unternehmen Business Wire ein und arbeitete zunächst im Büro in San Francisco. Im Jahr 1980 eröffnete sie für das Unternehmen ein Büro in New York City und übernahm 1987 die Gebietsverantwortung für den Bundesstaat New York. Seit 1990 gehört sie dem Führungskreis an, wo sie 2000 die Rolle des Chief Operating Officer und 2005 die Funktion des Chief Executive Officer übernahm.

Ihr wird die entscheidende Rolle bei der Übernahme von Business Wire durch Berkshire Hathaway im März 2006 zugeschrieben, die sie im November 2005 mit einem Brief an Warren Buffett vorschlug.

Weblinks
 Webseite von Business Wire

Einzelnachweise

Manager (Vereinigte Staaten)
Geboren 1953
Frau
US-Amerikaner

Cathy Baron Tamraz


SphereWars. Otro mundo es un juego de miniaturas de estrategia.

Ambientación
El juego está ambientado en un universo medieval-fantástico.

Alejado de los mundos de fantasía tradicionales, no existen ni elfos, ni orcos, ni dragones... Si bien hay humanos,  el resto de razas son completamente nuevas. Un pequeño resumen de las diferentes facciones sería:

-Alianza: consta de humanos divididos en dos subfacciones: las Mercenarias de Isha y la Legión de los Cien Corazones; permitiendo formar una banda con las primeras (débiles cuerpo a cuerpo pero con armas de proyectiles y magia), los segundos (fornidos guerreros con pesadas armaduras), o una combinación de ambos.

-Adeptos de Malesur: humanos cuya devoción al dios del aire les permite cambiar de forma y adquirir rasgos animales, lo que les hace guerreros únicos.

-Manadas de Urueh: hordas de demonios de fuego cuyo único interés es reducir el mundo de Saphir a cenizas.

-Vástagos de Kurgan: criaturas adoradoras del dios del hielo, estos gigantescos guerreros se basan no sólo en sus grandes armas sino también en sus tentáculos para sembrar la destrucción entre sus enemigos.

-Neonatos: huyendo de la opresión de la Legión de los Cien Corazones, esta facción de humanos se ha centrado en el estudio de las ciencias para hacerse un hueco en el mundo, portando armas como pistolas y mosquetes.

-Malditos de Malakoy: hordas de no muertos que buscan eterna venganza contra un agravio cometido largo tiempo ya.

Cada una de las bandas tiene la oportunidad de organizarse de dos o tres formas diferentes en función del líder que las comande, lo que permite una gran flexibilidad y variedad de oponentes.

Sistema de juego

SphereWars es un juego para dos o más jugadores, con un sistema de juego muy rápido basado en la realización de tiradas enfrentadas de dados de 6 caras. Eso le confiere gran simplicidad y rapidez. Por otra parte, se dispone de órdenes que se pueden emitir desde el líder o el mensajero, que permiten pequeñas recolocaciones, superar chuequeos de moral, etc. lo que le da al juego un importante toque estratégico.

Por otro lado, hay multitud de reglas opcionales para interaccionar con el entorno, trepar obstáculos, determinar el tiempo atmosférico, etc que pueden conferir a la partida variables adicionales, convirtiendo los obstáculos en objetos estratégicos, o cambiando totalmente los planes de batalla si una lluvia torrencial ha mojado tus reservas de pólvora.

El juego está organizado para disputar escaramuzas entre bandas, en la línea de otros juegos de miniaturas como Mordheim o Blood Bowl. Las partidas se estructuran en escenarios que indican el tipo de despliegue, reglas especiales y condiciones de victoria; de tal manera que la aniquilación del enemigo no siempre es el objetivo, aunque las bajas causadas suelen usarse para resolver los desempates en torneos y ligas. Esto hace que la conformación de las bandas pueda variar y adaptarse en función del escenario a jugar y la táctica de cada jugador.

Un punto curioso es que los líderes y avatares (hechiceros) tienen el perfil de un héroe relevante en la historia de Saphir, con un nombre y descripción propia. Asimismo, se incluye dentro del perfil una característica llamada Puntos Arcanos, que pueden invertirse en adquirir objetos encantados sin aumentar el valor de puntos del héroe en cuestión.

En una partida a 600 puntos (aproximadamente, de una hora de duración) se controlan entre 6 y 8 miniaturas, dependiendo de la facción o raza escogida.Aunque la duración puede estar sometida a variaciones según las condiciones de cada escenario, suelen tratarse de partidas de como mucho 2 horas de duración; jugándose en tableros de 100x100 cm.

Enlaces externos
 Sitio oficial

Juegos de miniaturas

SphereWars


Chiharaea, rod crvenih algi smješten u potporodicu Corallinoideae, dio porodice Corallinaceae. Rod je opisan 1966. postoje četiri vrste a tipična je Chiharaea bodegensis uz pacifičku obalu Amerike (Kalifornija, Washington, Britanska Kolumbija).

Vrste
 Chiharaea americana (E.Y.Dawson & R.L.Steele) Martone, S.C.Lindstrom, K.A.Miller & P.W.Gabrielson
 Chiharaea bodegensis H.W.Johansen - tip
 Chiharaea rhododactyla K.R.Hind & G.W.Saunders
 Chiharaea silvae (H.W.Johansen) Martone, S.C.Lindstrom, K.A.Miller & P.W.Gabrielson

Izvori

Koralinske alge

Chiharaea


El dimensionamiento geométrico y tolerancia (GD&T, por sus siglas en inglés) es un sistema para definir y comunicar tolerancias de fabricación. Es un lenguaje usado en dibujos de diseño mecánico compuesto por símbolos que son usados para describir explícitamente la geometría nominal de una pieza o elemento y su variación permitida o tolerancia.

Este sistema de dimensionamiento y tolerancias, hace posible la fabricación en serie de infinidad de piezas y partes que posteriormente deben ser perfectamente ensambladas, para formar un conjunto utilizable para el fin que ha sido diseñado.

Representación gráfica

Símbolo
Para delimitar las posibles imperfecciones de geometría, se utilizan las tolerancias geométricas aplicables a los distintos elementos constitutivos de una pieza. Cada norma, según el país, establece las definiciones, símbolos e indicaciones utilizadas para los dibujos. A continuación se resumen las indicadas por la norma: UNE 1-121-91.

Datums y referencias datum
Un datum es un plano, línea, punto o cilindro teóricamente ideal. Una característica datum es una característica física de la parte identificada por un símbolo de característica datum y su correspondiente símbolo de característica datum, p. ej.,

Estos son entonces referenciados por uno o más referencias de características datum las cuales indican mediciones con respecto a la correspondiente característica datum y pueden encontrase en un rectángulo de referencia datum :).

Marco de control
La indicación de tolerancia geométrica se realiza por medio de un rectángulo dividido en compartimentos, donde se sitúan por orden el tipo de tolerancia, el perfil de la zona de tolerancia, el valor de la tolerancia el modificador de la condición en la que se aplica la tolerancia y las referencias dato con sus respectivos modificadores.

Normas o estándares usados en GD&T

ISO/TC 10 Dibujo técnico y documentación técnica
 ISO 128 Dibujos técnicos – Principios generales de representación
 ISO 7083 Dibujos técnicos – Símbolos para las tolerancias geométricas - Proporciones y medidas
 ISO 13715 Dibujos técnicos - los Bordes de forma indefinida - Vocabulario e indicaciones.
 ISO 15786 Dibujos técnicos - Representación simplificada y dimensionamiento de agujeros
 ISO 16792 Documentación técnica del producto - Prácticas de los datos de la definición digital del producto

ISO/TC 213 Dimensiones y especificaciones geométricas de producto (GPS)
En la ISO/TR 14638 GPS – Masterplan se define la diferencia entre la normas para la GPS globales, generales y complementarias.

 Norma GPS Fundamental
 ISO 8015 Conceptos, principios y reglas

 Normas GPS Globales
 ISO 14660-1 Geometrial features
 ISO 1101 Geometrical tolerancing – Tolerances of form, orientation, location and run-out
 ISO 1119 Series of conical tapers and taper angles
 ISO 2692 Geometrical tolerancing – Maximum material requirement (MMR), least material requirement (LMR) and reciprocity requirement (RPR)
 ISO 3040 Dimensioning and tolerancing – Cones
 ISO 5458 Geometrical tolerancing – Positional tolerancing
 ISO 5459 Geometrical tolerancing – Datums and datum systems
 ISO 10578 Tolerancing of orientation and location – Projected tolerance zone
 ISO 10579 Dimensioning and tolerancing – Non-rigid parts
 ISO 14406 Extraction
 ISO 22432 Features utilized in specification and verification

 Normas GPS Generales: Areal and profile surface texture
 ISO 1302 Indication of surface texture in technical product documentation
 ISO 3274 Surface texture: Profile method – Nominal characteristics of contact (stylus) instruments
 ISO 4287 Surface texture: Profile method – Terms, definitions and surface texture parameters
 ISO 4288 Surface texture: Profile method – Rules and procedures for the assessment of surface texture
 ISO 8785 Surface imperfections – Terms, definitions and parameters
 Form of a surface independent of a datum or datum system. Each of them has a part 1 for the Vocabulary and parameters and a part 2 for the Specification operators:
 ISO 12180 Cylindricity
 ISO 12181 Roundness
 ISO 12780 Straightness
 ISO 12781 Flatness
 ISO 25178 Surface texture: Areal

 General GPS standards: Extraction and filtration techniques
 ISO/TS 1661 Filtration
 ISO 11562 Surface texture: Profile method – Metrological characteristics of phase correct filters
 ISO 12085 Surface texture: Profile method – Motif parameters
 ISO 13565 Profile method; Surfaces having stratified functional properties

Normas ASME American Society of Mechanical Engineers
 ASME Y14.41-2003 Digital Product Definition Data Practices
 ASME Y14.5 - 2009 Dimensioning and Tolerancing
 ASME Y14.5M-1994 Dimensioning and Tolerancing
 ASME Y14.5.1M-1994 Mathematical Definition of Dimensioning and Tolerancing Principles

Normas GD&T para el intercambio de datos e integración
 ISO 10303 Industrial automation systems and integration — Product data representation and exchange
 ISO 10303-47 Integrated generic resource: Shape variation tolerances
 ISO/TS 10303-1130 Application module: Derived shape element
 ISO/TS 10303-1050 Application module: Dimension tolerance
 ISO/TS 10303-1051 Application module: Geometric tolerance
 ISO/TS 10303-1052 Application module: Default tolerance
 ISO/TS 10303-1666 Application module: Extended geometric tolerance
 ISO 10303-203 Application protocol: Configuration controlled 3D design of mechanical parts and assemblies
 ISO 10303-210 Application protocol: Electronic assembly, interconnection, and packaging design
 ISO 10303-214 Application protocol: Core data for automotive mechanical design processes
 ISO 10303-224 Application protocol: Mechanical product definition for process planning using machining features
 ISO 10303-238 Application protocol: Application interpreted model for computerized numerical controllers (STEP-NC)]]

Véase también
 Acotación

Referencias

Lecturas posibles

 HENZOLD, Georg. Geometrical Dimensioning and Tolerancing for Design, Manufacturing and Inspection. 2nd Edition, Elsevier, Oxford, UK, 2006.
 DRAKE JR, Paul J. Dimensioning and Tolerancing Handbook. McGraw-Hill, New York, 1999
 Bramble, Kelly L. Geometric Boundaries II, Practical Guide to Interpretation and Application ASME Y14.5-2009, Engineers Edge, 2009

Enlaces externos

 Tolerancias Geométricas - Escuela Universitaria de Ingeniería Técnica Aeronáutica (UPM)
 Que es la GD&T
 General tolerances for linear and angular dimensions according to ISO 2768
 Mapa interactivo de la GD&T. (en inglés)

Dibujo técnico

fr:Tolérance géométrique
zh:幾何尺寸和公差

Dimensionamiento geométrico y tolerancia


Daphni or Dafni (Modern Greek: Δαφνί; Katharevousa: Δαφνίον, Daphnion) is an eleventh-century Byzantine monastery  northwest of central Athens in the suburb of Chaidari, south of Athinon Avenue (GR-8A). It is situated near the forest of the same name, on the Sacred Way that led to Eleusis. The forest covers about , and surrounds a laurel grove. "Daphni" is the modern Greek name that means "laurel grove", derived from Daphneion (Lauretum).

The Daphni Monastery, along with the famous monasteries of Hosios Loukas near Delphi and Nea Moni on the island of Chios, are designated UNESCO World Heritage Sites for their significant historical and architectural value. These monasteries are famed as masterpieces of middle Byzantine architecture, and are especially noted for their sumptuous interior gold-ground mosaics.

History
The Daphni Monastery was founded towards the end of the sixth century A.D. on the site of the Sanctuary of Apollo which had been desecrated by the Goths in 395.  The Sanctuary of Apollo was built in the Ionic style using the thinnest and smallest columns. The columns stand on a base with an ornamental scroll at the top. A few of the columns of the temple have been preserved. One of the four Ionic columns of the ancient Sanctuary of Apollo remains at the site, as it was re-used in the Daphni Monastery. The other columns were removed and taken to London by Thomas Bruce, Earl of Elgin (best-known for taking the Parthenon Marbles). The columns, column bases, and column tops from the Sanctuary of Apollo are currently in the possession of the British Museum; they are currently not on display but can be seen on the museum's website .

The first monastery on the site was constructed in the style of a castle with a basilica in the middle. It was fortified with enclosing walls and small cells that were usually just inside the walls and used by monks or nuns. The walls were attached to the church rather than standing free around the perimeter of the property and one of the columns from Apollo was built into the southern wall of the church.  Some of the rectangular blocks of porous stone were also salvaged and used in the western outer wall of the church. This first monastery fell into decline when Greece was severely damaged following invasions of barbarians from the North and the sea in the ninth and tenth Centuries A.D.

During a period of renewed prosperity In the eleventh and twelfth centuries, the Daphni Monastery was restored. A new octagonal church, a refectory and a chapel for the cemetery were built. The old basilica was completely demolished except for the enclosing walls and cells from the former church which were incorporated into the new church. Traces of old frescoes found on the walls show a person with bands, perhaps Emperor Basil II, holding a scroll. The craftsmanship used in the church construction suggests Basil II brought in workers from Constantinople.

The Daphni Monastery fell into decline after it was sacked by Frankish crusaders in 1205. The region became part of the Duchy of Athens under Othon de la Roche. Othon gave the Daphni Monastery to the Cistercian Abbey of Bellevaux, who added their own cloister and twin pointed arches in the Gothic style to the façade of the church. The Daphni Monastery became a popular burial place for Knights. In 1458, immediately after the coming of the Turks and the visit of Sultan Mehmed II to Athens, the Cistercians abandoned the Daphni Monastery and the Duchy of Athens was abolished.

Architecture
The exterior of the church has a cloisonné style, which is very common for middle Byzantine churches in Greece. The cloisonné style of masonry consists of rectangular blocks of stone separated or framed on all four sides by bricks. The windows are set off from the cloisonné work by arched frames made of brick. The contrast between the light color of the stone blocks of the cloisonné and the red bricks around the windows, and the orange roof create a sophisticated and understated elegance.

The floor plan for the Church of Daphni is a simple Greek cross-octagon arranged with various levels of light and illumination. The upper church, particularly the dome symbolizes the Heavens while the lower area symbolizes the earth. A square bay in the center of the church is covered by a broad dome. Squinches, small half-domes that span the corner of a square are connected by tall L-shaped piers to form the transition from the square to the circle of the dome. The four squinches in the square bay transform it into an octagon. The wall surfaces fan out at the top above the squinches and join together to form the circular base of the dome.

A Greek cross is formed by four barrel-vaulted arms of the same length that project from the center bay. Small bays covered with groin vaults (ceilings made up of two barrel vaults) that intersect at right angles give the building its rectangular shape. The bays that fill in the cross are only one-story high and with a low-level of illumination to subordinate them from the Greek cross.

Mosaics
The interior of The Daphni Monastery has an elegant interplay of spaces and light with the windows at the base of the dome illuminating the vertical space above; as the space becomes taller, it also become brighter. This graduated light enhances the radiant gold-ground tesserae used to create the remarkable quality of the mosaics. The unknown artist was from the early Komnenian period (). The wide assortment of colored shades of glass tesserae further enhances the mosaics. Several important studies have been conducted on the composition of the glass used in the tesserae for these mosaics as the unusually bright color of the gold-ground tesserae and the deep brilliance of the colors combine with important stylistic qualities to make these mosaics unique   One of the factors that identifies mosaics from different areas is the variance in glass used. The glass can be crafted locally or imported from other areas; in the case of Daphni, it is believed the glass was created on site.  This group of mosaics is considered one of the most important and best-preserved mosaic cycles from this period. They are evidence of the iconographic and stylistic conceptions formulated at the end of the iconoclastic crisis (AD 843) by the Church of Constantinople. The decoration shows a rigid consistency in the distribution of subject characteristic of Constantinopolitan art.

In Byzantine theology, the church building was a symbol of the Christian universe, intended to reflect the splendor of heaven. A standardized program in Byzantine churches established the order in which the representations were arranged. The most sacred characters were depicted in the dome and the apse, while below, the dome scenes were arranged from higher to lower levels relating to their level of religious importance.

Visitors to the church are immediately drawn to the most important and famous of the mosaics: Christ Pantocrator (Lord of the Universe) watching over all from the crown of the dome. He is depicted with a stern face and a threatening gaze with only his head and shoulders shown. This medallion is recognized as representing high artistic quality and as "one of the greatest creations in art"

Christ is wearing a purple robe and a blue mantle, he is the King of Kings and shows strength, austerity and power. The artist created a bold and realistic drawing, executed with very simple means. The eyebrows are shown with a strong arch to accentuate the vertical lines and the long nose that intersects with the horizontal lines of the halo to create a symbolic cross. Several studies have been conducted in an attempt to determine whether significant changes have been made during restorations to the appearance of the Christ Pantocrator mosaic, but there is general agreement that changes have not been significant. Christ is surrounded by sixteen Prophets at the base of the dome, between the windows that illuminate Christ as the dominant figure in the church. The prophets are wearing ancient garments and hold a parchment containing text proclaiming the glory of Christ or the Second Coming.

On the pendentives there are four scenes from the life of Christ. The Crucifixion scene shows three figures: Christ on the cross, with Mary and Saint John are at the foot of the cross, one on each side. The figures are arranged in the shape of a triangle against the empty golden background. Each figure is separate and unified with the other figures. This balanced arrangement is similar to the way Greek sculptors placed their figures in the pediments of temples. The figure of St. John is depicted in a bending position, with his weight on one leg – a pose used by Greek sculptors. The body of Christ is depicted in a classic, athletic style, but unlike Greek sculpture, the anatomy is not true to life. The faces of Saint John and the Madonna have the flatness and heavy lines of the Byzantine style, but they express the calm of Greek statues.

According to the Encyclopædia Britannica, "the ensemble represents a visualization of the Christian cosmos, its effect created by an intricately conceived interplay of pictures and architecture. Space in fact fuses the decoration into one giant image, in which the ruler, hailed by the prophets surrounding him, presides in his sphere above the host of saints that people the lower part of the room."

Other important mosaics include: Prayers of Joachim and Anna, Annunciation of Joachim, The Virgin with Anna, Annunciation of the Mother of God, The Baptism of Christ, The Washing of the Disciples, Entering Jerusalem, Christ at the Last Supper, The Crucifixion, The Resurrection, Dormition of the Mother of God, Angel to Receive the Mother of God, Prophet Sophonia, St. Bacchus.

Byzantine art often survives as an ecclesiastical art. The Daphni Monastery was built during a period of renaissance in culture and art and a return to classical traditions. The figures in the mosaics are more naturalistically represented, and they blend more smoothly into their surroundings The decoration of the monastery is inspired by the spirit of the times. Faces are dematerialized, austere and depicted with unemotional expressions. The bodies are heavy and rigid, common characteristics in depicting the icons of the Bishops, Monks and the Martyrs. The pictorial perspective, the figure styles and gestures, the modeling of the figures along with simplicity of design, and the dazzling splendor of color reflecting from the gold and silver tesserae distinguish the Daphni mosaics among the mosaics of the eleventh and twelfth centuries as particularly grand specimens of Byzantine art in general.

See also
History of Roman and Byzantine domes

References

Bibliography

 Cormack, Robin. Byzantine Art. Oxford: Oxford University Press, 2002.
 Cormack, Robin. "Rediscovering the Christ Pantocrator at Delphi." Journal of the Warburg and Courtauld Institutes 71:55-74
 Darling, Janina Kacena, Architecture of Greece. Westport, CT: Greenwood Press, 2004
 Diez, Ernest, and Otto Demus. Byzantine Mosaics in Greece. Hosios Lucas & Daphni. Cambridge, Massachusetts: Harvard University Press, 1931.
 Entwistle, Christopher, and Liz James. New Light on Old Glass: Recent Research on Byzantine Mosaics and Glass. London: British Museum, 2013.
 James, Liz. "Byzantine Glass Mosaic Tesserae: Some Material Considerations. "Byzantine and Modern Greek Studies 30, no. 1" (2006): 29-47
 Kyriacopoulou, Helen D., Argyrios Petronotes, Nilkos A. Belels, and T.S.R. Boase. The Daphni Monastery: History, Architecture, Mosaics. Athens: Society for Peloponnesian Studies, 1956.
 Setton, K.M. The Byzantine Empire. Vol. IV. The Cambridge Medieval History. The Latins in Greece and the Aegean from the Fourth Crusades to the End of the Middle Ages, Cambridge University Press, 1966, 409.
 Mosaic images: Ellopos http://www.ellopos.net

Haidari
Byzantine church buildings in Athens
Byzantine art
Greek Orthodox monasteries in Greece
World Heritage Sites in Greece
Cistercian monasteries
Gothic architecture in Greece
Macedonian Renaissance architecture
Burial sites of the De la Roche family
11th-century churches in Greece
11th-century establishments in the Byzantine Empire

Daphni Monastery


رافاييل بينيتيز مودز  (؛ مواليد 16 أبريل 1960) هو مدرب كرة قدم إسباني ولاعب كرة قدم سابق.

مسيرته التدريبية
ولد في مدريد، لعب كرة القدم في اكاديمية ريال مدريد وبسبب دراسته الجامعية توقف رافا عن اللعب وبدأ بالتدريب في عمر 26 عاما، حيث بدأ بتدريب نادي ريال مدريد تحت 19 سنة، ومن ثم الفريق الرديف حتى أصبح مساعد مدرب للفريق الأول، انتقل بينيتيز بعيدا عن ريال مدريد حيث درب في بلد الوليد واوساسونا لفترة قصيرة، بعد ذلك وقع رافا مع نادي اكسترامدورا الإسباني وتأهلوا معه للاليقا الإسبانية موسم 97 ولكنهم هبطوا في الموسم الذي يليه.
وبعد فترة استراحة من كرة القدم تولى تدريب تينيريفي في عام 2000 لمدة موسم واحد، وتم تعيينه مدربا لفالنسيا عام 2001 حتى عام 2004 واثبت انه من كبار مدربي الدوري بفوزه باللقب الإسباني مرتين وكاس الاتحاد الاوربي (الدوري الاوربي حالياً) ومع ذلك، فإن الخلافات بين بينيتيز ومدير النادي جعلته يترك النادي ويوقع مع ليفربول الإنجليزي بالصيف.
وكان بينيتيز على موعد مع انجازات عالية في أول موسم له عندما قاد ليفربول للفوز في دوري أبطال أوروبا في عام 2005، كما فاز بكأس الاتحاد الإنجليزي في عام 2006 ووصل إلى نهائي دوري أبطال أوروبا 2007، لكنه ظل غير قادر على الفوز في الدوري الممتاز وكان أفضل انجاز له هو المركز الثاني موسم 2008–2009، وتمت اقالته في 2010 بعد خلافات حادة مع ملاك النادي الأمريكيين جيليت وهيكس، وفي نفس العام تم الاتفاق بينه وبين إدارة نادي انتر ميلان الإيطالي ليكون مدرباً للفريق وقاده لتحقيق لقبين (كأس السوبر الإيطالي وكأس العالم للأندية) لكنه اقيل في منتصف موسم 2010–11، وفي نوفمبر 2012 تم تعيينه مدرباً مؤقتا لنادي تشيلسي الأنجليزي للفترة المتبقية من الموسم وقاد الفريق لتحقيق لقب الدوري الأوربي 2013.
ومن ثم انتقل إلى نادي نابولي الإيطالي في عام 2013–2015 وحقق معه لقبين كأس إيطاليا وكأس السوبر الإيطالي حتى أعلن استقالته ورحيله لنادي العاصمة مدريد فريق ريال مدريد إلا انه تمت اقالته في منتصف الموسم بعد التعادل الإيجابي 2–2 مع نادي فالنسيا.

الإنجازات

كلاعب
 بارلا
 الدوري الإسباني الدرجة الثالثة (1): 1981–82

كمدرب
المصدر:

 فالنسيا
 الدوري الإسباني (2): 2001–02، 2003–04
 كأس الاتحاد الأوروبي (1): 2003–04

 ليفربول
 كأس الاتحاد الإنجليزي (1): 2005–06
 درع الاتحاد الإنجليزي (1): 2006
 دوري أبطال أوروبا (1): 2004–05
 كأس السوبر الأوروبي (1): 2005

 إنتر ميلان
 كأس السوبر الإيطالي (1): 2010
 كأس العالم للأندية (1): 2010

 تشيلسي
 الدوري الأوروبي (1): 2012–13

 نابولي
 كأس إيطاليا (1): 2013–14
 كأس السوبر الإيطالي (1): 2014

 نيوكاسل يونايتد
 دوري البطولة الإنجليزية (1): 2016–17

الفردية
 جائزة أفضل مدرب في الدوري الإسباني (1): 2002
 جائزة أفضل مدرب من الويفا (2): 2003–04، 2004–05
 مدرب العام الأوروبي – جائزة ألف رامسي (1): 2005
 جوائز رابطة مُدرِّبي الدوري (1): 2006
 مدرب الشهر في الدوري الإنجليزي الممتاز (7): نوفمبر 2005، ديسمبر 2005، يناير 2007، أكتوبر 2008، مارس 2009، أبريل 2013، نوفمبر 2018
 مدرب الشهر في دوري البطولة الإنجليزية (1): أكتوبر 2016

انظر أيضًا
 قائمة المدربين الفائزين بدوري أبطال أوروبا
 قائمة المدربين الفائزين بالدوري الأوروبي

المراجع

وصلات خارجية

لاعبو كرة قدم رجالية إسبان
أشخاص على قيد الحياة
خريجو جامعة مدريد التقنية
رياضيون إسبان مغتربون في الصين
رياضيون إسبان مغتربون في إنجلترا
رياضيون إسبان مغتربون في إيطاليا
رياضيون من مدريد
لاعبو ريال مدريد ج
لاعبو ريال مدريد كاستيا
لاعبو كرة قدم إسبان
لاعبو كرة قدم من مدريد
لاعبو كرة قدم من منطقة مدريد
مدافعو كرة قدم رجالية
مدربو الدوري الإسباني
مدربو الدوري الإسباني الدرجة الثانية
مدربو الدوري الإنجليزي الممتاز
مدربو الدوري الإيطالي
مدربو أوساسونا
مدربو إنتر ميلان
مدربو داليان ييفانغ
مدربو دوري الدرجة الأولى الإنجليزي
مدربو دوري السوبر الصيني
مدربو ريال بلد الوليد
مدربو ريال مدريد
مدربو ريال مدريد كاستيا
مدربو كرة القدم
مدربو كرة قدم إسبان
مدربو كرة قدم إسبان مغتربون
مدربو كرة قدم مغتربون في الصين
مدربو كرة قدم مغتربون في إنجلترا
مدربو كرة قدم مغتربون في إيطاليا
مدربو نادي إكستريمادورا
مدربو نادي إيفرتون
مدربو نادي تشيلسي
مدربو نادي تنريفه
مدربو نادي فالنسيا
مدربو نادي ليفربول
مدربو نادي نابولي
مدربو نيوكاسل يونايتد
مدربون فائزون بدوري أبطال أوروبا
مدربون فائزون بدوري أوروبا
مواليد 1960
مواليد في مدريد

رافاييل بينيتيز


.44 Remington Magnum, eller blot .44 Magnum (10.9×33mmR), og ofte .44 Mag, er en stor kaliber patron, der oprindeligt blev designet til revolvere. Efter dens introduktion blev den hurtigt adopteret til karabiner og rifler. Selvom den har navnet ".44", bruger pistoler til .44 Magnum-kugler og dens forløber .44 Special, 0.429 in (10.9 mm) patroner.

.44 Magnumen er baseret på en længere udgave af .44 Special-hylsteret, der er ladet til et højere tryk for at give efter hastighed (pg dermed kraft). Kaliberen .44 Magnum er siden blevet overskygget i kraft af .454 Casull, og de seneste .460 S&W Magnum og .500 S&W Magnum. Alligevel er det fortsat den mest populære højkaliber magnum patron. Når den bliver ladet til sit maksimum med tunge, panserbrydende projektiler kan .44 Magnum bruges til jagt på kort afstand, dog på bekostning af stort rekyl og mundingsild, når den affyres af pistoler. I karabiner og rifler sker dette ikke i samme grad.

0.44 Magnum er berømt fra Dirty Harry-serien, hvor Clint Eastwood i rollen som politibetjenten Harry Callahan benytter sin Smith & Wesson Model 29 0.44 Magnum til at holde ro og orden i gaderne.
Brugen af revolveren har bl.a. afledt et af de mest berømte filmcitater:

Oprindelse
.44 Magnum-patronen var et resultat af flere års tunede håndladede .44 Special. Kaliberen .44 Special og andre store pistolpatroner, blev ladet med tunge kugler der gav dem bedre jagtegenskaber, da det kunne affyres med større hastighed. En af de personer, der udførte disse håndladede patroner, var Elmer Keith som var forfatter og friluftsmands i 1900-tallet.ref name="50years" />

Elmer Keith endte med at bruge .44 Special patroner som udgangspunkt for sine eksperimenter, i stedet for den større .45 Colt. På dette tidspunkt var udvalget af .44 kaliber projektiler til pistoler mere varieret og .44 special messing var tykkkere og stærkere end det ældre .45 Colt-hylster. Derudover var .44 Special-hylsteret mindre i diameter en .45 Colt-hylstret. I revolvere med samme cylinderstørrelse betød dette, at .44 kaliberrevolvere havde tykkere og dermed stærkere cylindervægge end for .45-kaliberen. Dette tillod at det kunne opbygges større tryk med mindre risiko for at sprænge cylinderen.

Keith opfordrede Smith & Wesson og Remington til at producere kommercielle versioner af hans nye højtryksladning, og revolvere der passede til. Smith & Wessons første .44 Magnum revolver var Model 29, der blev fremstillet den 15. december 1955, og denne pistol blev offentliggjort 19. januar 1956 til en pris på $140. Julian Hatcher, (teknisk redaktør på American Rifleman) og Elmer Keith modtog to eksemplarer af de første modeller. Hatchers anmeldelse af den nye Smith & Wesson revolver og .44 Magnum-patronerne blev udgivet i marts 1956 i tidsskriftet. Smith & Wesson producerede 3.100 af disse revolvere i 1956.

I sommeren 1956 blev våbenproducenten Sturm, Ruger & Co. opmærksom på projektet, og begyndtde at arbejde på en Blackhawk revolver til den nye .44 Magnum-patron. Et rygte fortæller at en medarbejder fra Ruger fandt et patronhylster med teksten ".44 Remington Magnum" og tog det med til Bill Ruger, mens andre siger at en ansat i Remington gav Ruger et tidligt prøveeksemplar af ammunitionstypen. Ruger began shipping their new revolver in late November, 1956.

.44 Magnum-hylstret er en smule længere en patronhylstret til .44 Special, men ikke for at give mere plads til drivmidlet, men derimod for at forhindre at de bliver brugt i ældre og svagere våben fremstillet til .44 Special, da disse ikke er designet til det højere tryk, der er i 044 Magnum, og man derfor forhindre skader og mulige dødsfald, hvis en pistol sprænges af kraften.

.44 Magnum blev en øjeblikkelig succes, og de direkte efterkommere af S&W Model 29 og .44 Magnum Ruger Blackhawks er stadig i produktion, har fået følgeskab af utallige andre fabrikanter og modeller af .44 Magnum revolvere og også en håndfuld semiautomatiske modeller, hvor af de første blev produceret i 1960'erne. I filmen Dirty Harry benytter hovedpersonen Harry Callahan, spillet af Clint Eastwood en S&W M29, hvilket har fået modellen popularitet til at stige voldsomt, og detfor også kaliberen.

Ruger introducerede sin første lange pistol, en semiautomatisk karabin kaldet Ruger Model 44 til .44 Magnum i 1959. Marlin fulgte efter kort efter med deres Model 1894 til .44 Magnum. Det er en gammel tradition at introducere en karabin og en pistol i samme kaliber; .44-40 Winchester blev introduceret af Winchester i 1873, og Colt fulgte efter i 1978 med en revolver i samme kaliber. .38-40 Winchester og .32-20 Winchester var også tilgængelige som både karabin og revolver, hvilket tillod at skytter brugte samme ammunition i begge våben.

Selvom forbedrede moderne legeringer og fremstillingsteknikker har gjort det muligt at producere endnu stærkere cylindere, hvilket har ledt til større og kraftigere patroner som eksempelvis .454 Casull og .480 Ruger til revolvere i samme størrelse som .44 Magnum, bliver .44 Magnum stadig betragtet som et ekseptionelt våben. I 2006 introducerede Ruger en special 50-års jubilæumsudgave af Blackhawk revolveren i andledning af 50-året for .44 Magnum-kaliberen.

Referencer

Skydevåben
Våben fra USA

.44 Magnum


Olaylar
 25 Aralık - İlk Noel kutlaması Roma'da yapıldı.

Doğumlar
 Hanzei, Japonya'nın geleneksel veraset düzenine göre 18. imparatoru (ö. 410)
 Richū, Japonya'nın geleneksel veraset düzenine göre 17. imparatoru (ö. 405)

Ölümler
 7 Ekim - Papa Aziz Markus, papa
 tarihi bilinmeyen
 Arius, Libya kökenli çileci Hristiyan din adamı, mezhep kurucusu (d. 256)

336


Masivaribeni, jedno od nestalih plemena iz skupine sjevernih Arawaka koje je u vrijeme konkviste živjelo uz rijeku Tebiare u Kolumbiji. Govoril isu istoimenim jezikom ili dijalektom.

Izvori

Arawakan
Kolumbijski Indijanci
Indijanska plemena

Masivaribeni


Zsanett Jakabfi (født 18. februar 1990 i Lengyeltóti) er en ungarnsk fodboldspiller, der spiller for VfL Wolfsburg i Tysklands Frauen Bundesliga. Hun har tidligere spillet for MTK Hungária i Ungarns øverste fodboldrække for kvinder, Női NB I. Jakabfi har spillet for Ungarns landshold siden 2007.

Hæder

MTK Hungária
 Női NB I: Vinder 2005

VfL Wolfsburg
Bundesliga: Vinder 2012–13,  2013–14, 2016–17
UEFA Women's Champions League: Vinder 2012–13, 2013–14
DFB-Pokal: Vinder 2012–13, 2014–15, 2015–16, 2016–17

Individuel
 Topscorer ved UEFA Women's Champions League 2016-17 med seks mål (sammen med Vivianne Miedema)

Referencer

Ekster henvisninger

Fodboldspillere fra Ungarn
Kvindelige fodboldlandsholdsspillere fra Ungarn
Kvindelige fodboldspillere
Fodboldspillere fra VfL Wolfsburg (kvinder)

Zsanett Jakabfi


Spider-Man je američki akcijski film iz 2002. godine. U režiji Sama Raimija, film se temelji na Marvelovom istoimenom strip junaku. Također je prvi film u trilogiji filmova o Spider-Manu. Glavnu ulogu tumači Tobey Maguire kao Peter Parker, tinejdžer koji nakon ugriza pauka dobiva pauku-slične nadljudske moći koje kao Spider-Man koristi za borbu protiv zločina. U Spider-Manu također glume Willem Dafoe, Kirsten Dunst, James Franco, Cliff Robertson i Rosemary Harris.

Nakon što je napredak filma zastao na skoro 25 godina, Columbia Pictures licencirao je film za svjetsku objavu 1999. godine, dobivši sve MGM-ove prijašnje scenarije koje su razvili Cannon Films, Carolco Pictures i New Cannon. Nakon razgledavanja svih scenarija, odlučeno je da će se raditi po dva scenarija, (drugačije scenarije napisali su James Cameron, Ted Newsom, John Brancato, Barney Cohen i Joseph Goldman), pa je tako Sony zaposlio Davida Koeppa da ih spoji u jedan scenarij po kojem će se raditi. Prije no što je Raimi zaposlen kao redatelj 2000. godine, za potencijalne redatelje bili su razmatrani Roland Emmerich, Ang Lee, Chris Columbus, Jan de Bont, M. Night Shyamalan, Tony Scott i David Fincher. Koeppov scenarij doradio je Scott Rosenberg tijekom pred produkcije te je kasnije njegovu dorađeni scenarij uredio Alvin Sargent usred produkcije. Snimanje se odvijalo u Los Angelesu i New Yorku od 8. siječnja do 30. lipnja 2001. godine.

Spider-Man premijerno je prikazan na Filipinima, 30. travnja, 2002. godine, a u Sjedinjenim Američkim Državama 3. svibnja, 2002. godine. Postao je i kritički i komercijalni uspjeh: prvi je film koji je zaradio 100 milijuna dolara u jednom vikendu te je postao najuspješniji film baziran na strip junaku. Sa zaradom od čak 821.7 milijuna dolara širom svijeta, bio je treći film s najvećom zaradom iz 2002. godine te je također bio sedmi film s najvećom zaradom ikada. Film je, računajući zaradu od prikazivanja i video izdanja zaradio ukupno zaradio 1.5 milijardi dolara. Film se natjecao na 75. dodjeli oscara za najbolje vizualne efekte i najbolji zvuk. Film je poznat kao jedan od najutjecajnijih filmova o superjunacima te se ujedno smatra jednim od najboljih filmova o superjunacima.  Zbog ogromnog uspjeha filma, izlaze i dva nastavka - Spider-Man 2 (2004.) i Spider-Man 3 (2007.).

Radnja

Srednjoškolac Peter Parker, sramežljiv i povučen učenik živi s tetom May i ujakom Benom. Na školskom izletu, posjećuje genetski laboratorij, zajedno s najboljim prijateljem Harryjem Osbornom i simpatijom Mary Jane Watson. Tijekom fotografiranja Mary Jane, Petera ugriza tzv. "super pauk". Nakon izleta, počne osjećati jaku nelagodu pa se onesvijesti kod kuće. U međuvremenu, Harryjev otac, dobro poznati znanstvenik Norman Osborn, milijarder i vlasnik kompanije Oscorp, pokušava sklopiti važan vojnički ugovor. Kako vrijeme izmiče, na sebi testira opasnu i nestabilnu kemikaliju koja povećava performanse čovjeka. Nakon samoprimjene kemikalije, postane lud te ubija pomoćnika, doktora Stromma.

Idućeg jutra, Peter spozna da više nije kratkovidan te da mu se povećala mišićna masa. Tijekom ručka u školi, otkrije da može proizvoditi i pucati mrežu te da su mu se refleksi bitno povećali. Flash Thompson, školski nasilnik pokušava istući Petera, no Peter, sa svojom novom snagom i refleksima pobjeđuje Flasha. Peter otkriva da ima nadljudsku brzinu, snagu i mogućnost da se prilijepi za površinu te da ima novo čulo s kojim može osjetiti opasnost.

Ignorirajući savjet ujaka Bena " S velikom moći, dolazi i velika odgovornost", Peter planira kupiti automobil kako bi impresionirao Mary Jane. Kasnije sudjeluje u ilegalnom borilačkom turniru kako bi osvojio 3000 dolara koji su pobjedom u turniru obećani. Peter pobjeđuje svog protivnika, no vlasnik ga prijevari te mu odbija isplatiti dobitak. Kada pljačkaš opljačka ured vlasnika, Peter ga pušta da pobjegne s novcem, izvršavajući tako osvetu nad vlasnikovom prijevarom. Nekoliko trenutaka kasnije, Peter saznaje da je ujak Ben ubijen te da su mu ukrali auto. Peter, plačući nad svojim ujakom kreće u potjeru za njegovim ubojicom. Peter ga ubrzo uhvati te saznaje da je to isti čovjek kojeg je pustio da pobjegne s vlasnikovim novcem. Bijesni Peter gurne pljačkaša kroz prozor, ubijajući ga. U međuvremenu, poludjeli Norman prekida vojnički eksperiment Oscorpovih protivnika te ubija nekoliko znanstvenika i generala vojske.

Nakon mature, Peter izrađuje kostim za svoj novi alter-ego Spider-Mana te počinje koristiti svoje nove moći kako bi pomogao ljudima New Yorka, a tako se i iskupio za ubojstvo ujaka Bena. J. Jonah Jameson, vlasnik novinske kompanije, zapošljava Petera kao fotografa, pošto je on jedini koji mu donosi kvalitetne fotografije Spider-Mana.
Kada sazna da ga članovi Oscorpa planiraju otpustiti u prodati mu firmu, Norman izrađuje specijalno odijelo i unaprijeđenu letjelicu, koju kasnije iskoristi kako bi ubio članove Oscorpa koji su ga planirali otpustiti. Jameson je nazvao misterioznog ubojicu "Zeleni Goblin". Tijekom susreta sa Spider-Manom, Zeleni Goblin predlaže Spider-Manu da mu se pridruži u kriminalu, no Spider-Man odbija. Kasnije se bore, što ostavlja Petera ozljeđenim. Na Dan zahvalnosti, May poziva Mary Jane, Harryja i Normana na ručak. Usred ručka, Norman, nakon što je vidio ozljedu na Peterovoj ruci, koju je pridobio u borbi s njim prije nekoliko trenutaka, shvati da je Peter ustvari Spider-Man. Ubrzo nakon što je Norman otišao, Zeleni Goblin tj. Norman napada tetu May, hospitalizirajući je.

Mary Jane priznaje da je zaluđena Spider-Manom, koji ju je spasio dva puta. Pita Petera da li se Spider-Man ikako raspitivao za nju. Harry, koji je u vezi s Mary Jane, ušeta u sobu te ugleda Mary Jane i Petera kako se drže za ruke, zbog čega pretpostavlja kako Mary Jane ima osjećaje prema Peteru. Shrvan, Harry otkriva ocu kako Mary Jane ipak voli Petera te tako nenamjerno otkriva Zelenom Goblinu Spider-Manovu najveću slabost.

Zeleni Goblin ubrzo otima Mary Jane i gondolu prepunu djece. Drži Mary Jane u jednoj ruci dok gondolu drži za konopac u drugoj ruci. Zeleni Goblin daje Spider-Manu izbor između njegove ljubavi Mary Jane, ili gondole prepune nevine djece. Peter uspijeva spasiti i Mary Jane i gondolu, dok gledatelji tj. građani bacaju stvari na Zelenog Goblina. Zeleni Goblin zgrabi Spider-Mana te ga odvodi u napuštenu zgradu gdje ga brutalno prebija. Kada Zeleni Goblin počne govoriti Spider-Manu kako će ubiti Mary Jane nakon što ubije njega, Spider-Man ga nadjačava te baci zid na njega.
Zeleni Goblin ubrzo otkrivije svoj pravi identitet Spider-Manu, što ga ostavlja bez riječi. Moli ga za oprost dok potajno kontrolira letjelicu da ga ubije s leđa. Nakon što osjeti opasnost, Peter se izmiče smrtonosnoj letjelici koja zatim ubije Normana. Kroz svoje posljednje riječi, Norman zamoli Petera da ne kaže Harryju da je on ustvari Zeleni Goblin. Spider-Man odnosi Normanovo tijelo kod njegove kuće. Harry iznenada ulazi u sobu, vidjevši Spider-Mana kako stoji pored očevog beživotnog tijela. Uperi pištolj u njega, no on ubrzo nestaje zajedno s Normanovom opremom.

Na Normanovom sprovodu, Harry se zaklinje kako će jednoga dana ubiti Spider-Mana, kojega krivi za očevo ubojstvo. Govori Peteru kako mu je on sad jedina obitelj koja mu je preostala. Mary Jane priznaje Peteru kako je zaljubljena u njega, no Peter shvaća kako ju mora zaštiti od protivnika njegova drugog života – Spider-Mana te zato mora skriti svoje prave osjećaje prema njoj. Pri odlasku, Peter joj kaže da mogu biti samo prijatelji te se dvoje poljube. Dok Peter odlazi, Peter se prisjeća posljednjih riječi ujaka Bena te prihvaća svoj novi život i odgovornost kao superjunak - Spider-Man.

Uloge

 Tobey Maguire kao Peter Parker / Spider-Man
Pametan i nadaren, ali društveno sramežljivi samostalni fotograf, koji nakon ugriza pauka dobiva pauku-slične nadljudske moći koje kao maskirani junak Spider-Man koristi za borbu protiv zločina. Maguire je ulogu dobio u srpnju 2000. godine. Bio je Raimijev prvi izbor za ulogu nakon što ga je gledao u filmu The Cider House Rules. Studio je htio da Peterovu ulogu dobije netko tko se na prvu ruku ne dojma kao čovjek od adrenalina, ali Maguire je svojom audicijom uspio impresionirati studio. Glumac je potpisan za cijenu u rasponu od 3 do 4 milijuna dolara, s povećanjem tog istog iznosa s eventualnim nastavcima. Kako bi se pripremio, Maguirea su trenirali razni treneri, a yoga instruktori, ekspert borilačkih vještina i ekspert penjanja, svi kako bi u nekoliko mjeseci poboljšao svoju građu. Maguire je također proučavao paukove kako bi bolje imitirao samo kretanje pauka. Također je bio na posebnoj dijeti. Za ulogu Petera, bili su razmatrani glumci Leonardo DiCaprio, Edward Furlong, Freddie Prinze Jr., Chris Klein, Wes Bentley i Heath Ledger. James Cameron je 1996. godine razmatrao Edwarda Furlonga za ulogu pa se Raimi našalio da "neće moći ni kupiti kartu za projekciju filma." Osim već navedenih, glumci Scott Speedman, Jay Rodan i James Franco također su odradili audiciju za glavnu ulogu. Franco je kasnije dobio ulogu Harryja Osborna.

 Kirsten Dunst kao Mary Jane Watson
Cura u koju je Peter Parker zaljubljen još od ranog djetinjstva. Mary Jane ima nasilnog oca: teži tome da postane glumica, no postaje konobarica u restoranu, što skriva od svoga dečka Harryja. Prije no što je Raimi odabrao Dunst za ulogu, htio je da ulogu tumači Alicia Witt. Dunst je odlučila otići na audiciju nakon što je čula da je Maguire dobio ulogu, jer je mislila kako će film tada imati samostalniji osjećaj. Dunst je dobila ulogu samo mjesec dana prije snimanja.

 Willem Dafoe kao Norman Osborn / Zeleni Goblin
Znanstvenik, inženjer, milijarder, osnivač i vlasnik Oscorpa, koji testira iznimno nestabilnu i opasnu kemikaliju za povećanje ljudskih pefromansi, nakon kojeg poludi te postaje zli Zeleni Goblin. Nesvjestan Spider-Manovog pravog identiteta, ponaša se kao očinska figura Peteru, ignorirajući tako svog pravog sina, Harryja. Dafoe dobio je ulogu u studenom 2000. godine, nakon što su Nicolas Cage, John Malkovich, Christopher Walken i John Travolta odbijeni za ulogu. Dafoe je inzistirao da će on nositi neudobno odijelo na snimanju, jer je osjećao kako kaskader neće moći utjeloviti nepotrebne pokrete tijela lika. Odijelo od 580 dijelova, Dafoe oblačio je i preko pola sata.

 James Franco kao Harry Osborn
 Student, Peterov najbolji prijatelj i Normanov sin. Prije no što je dobio ulogu za Harryja Osborna, Franco je i sam pokušao dobiti ulogu Spider-Mana.

 Cliff Robertson kao Ben Parker
Muž May Parker i ujak Petera Parkera, nezaposleni električar koji pokušava pronaći posao. Zabrinut za Peterovu promjenu ponašanja, govori mu važan savjet, prije no što ga pljačkaš ubija kojega Peter nije uspio zaustaviti. Prenio je Peteru životnu poruku - "S velikom moći, dolazi i velika odgovornost."

 Rosemary Harris kao May Parker
Žena Bena Parkera i teta Petera Parkera. Podupire ljubav između Petera i Mary Jane Watson.

 J.K. Simmons kao J. Jonah Jameson
Mrzovoljni i škrti vlasnik novinarske tvrte Daily Bugle, koji prezire Spider-Mana. Odbija vjerovati kako je superheroj te misli kako je ništa nego običan kriminalac. Ipak ima i vedru stranu, plača Peteru za fotografije Spider-Mana, te kasnije odbija reći Zelenom Goblinu identitet fotografa.

 Joe Manganiello kao Flash Thompson
Školski nasilnik koji maltretira Petera, koji ga kasnije pobjeđuje u borbi nakon što je prvi put otkrio svoje nove moći.

 Bill Nunn kao Robbie Robertson
Dragi urednik novina Daily Bugle, koji, za razliku od J. Jonah Jamesona, brine za Petera.

 Michael Papajohn kao pljačkaš
Kriminalac koji pljačka vlasnika ilegalne tučnjave, koji odbija platiti Peteru Parkeru novac koji je pobjedom trebao osvojiti. Vjeruje se da je ubio Bena Parkera te pobjegao s njegovim autom. Umire nakon što ga Peter gurne te pada kroz prozor napuštene zgrade. Ime mu je Dennis Carradine, ali biva neotkriveno sve do trećeg filma.

 Elizabeth Banks kao Betty Brant
Kao što je već viđeno u  Spider-Man stripovima, Betty Brant je J. Jonah Jamesonova sekretarica koja tu i tamo flertuje s Peterom.

 Ron Perkins kao Dr. Mendel Stromm
Znanstvenik u  Oscorpu koji pomaže Normanu Osbornu da testira opasnu i nestabilnu kemikaliju, koja ga kasnije pretvara u ludog Zelenog Goblina koji kasnije ubija Dr. Stromma.

 Randy Savage kao Bone Saw McGraw
Hrvač kojeg Spider-Man pobjeđuje u ilegalnom borilačkom turniru.

Bruce Campbell, dugoročni kolega i prijatelj redatelja Sama Raimija, pojavio se nakratko u filmu kao najavljivač borba na turniru u kojem je Peter sudjelovao. Nekoliko godina kasnije, Jeffrey Henderson, koji je radio na knjizi snimanja za otkazani nastavak Spider-Man 4, objavio je informacije koje su otkrile koji bi se zlikovci pojavljivali u otkazanome filmu. Jednog od tih utjelovio bi Bruce Campbell, a to bi bio zlikovac i "mađioničar" Mysterio. Ted Raimi, glumac te brat Sama Raimija, glumi u maloj ulozi urednika novina, nadimka "Hoffman". Sam Raimi, iza kamere baca kokice na Petera Parkera u trenutku kada ulazi u arenu da se bori protiv Bonesaw McGrawa. Spider-Manov stvoritelj Stan Lee, također se nakratko pojavljuje u filmu, Pita Petera Parkera "bili volio imati ove sunčane naočale? Nošene su u samom X-Men filmu." Ipak, scena je izbačena iz filma te se Lee pojavljuje na dvije sekunde kako spašava djevojčicu od padajućih stijena tijekom borbe između Spider-Mana i Zelenog Goblina na Times Squareu. Pjevačica Macy Gray pojavljuje se kao ona sama. Jedan od kaskadera na filmu je glumac Johnny Tri Nguyen. Robert Kerman, najbolje znan kao glumac u pornografskim filmovima, pojavljuje se nakratko kao vozač šlepera. Lucy Lawless pojavljuje se kao punk rock cura. Tada nepoznata Sara Ramirez pojavljuje se nakratko kao jedna od policajki na mjestu ubojstva ujaka Bena. Još jedna, tada nepoznata glumica Octavia Spencer pojavljuje se cura na ulazu za turnir, koja je protiv ideje da se Peter bori ptovi Bonesaw McGrawa. I komičar Jim Norton, kao vozač kamiona koji jedini iskazuje svoje nezadovoljstvo prema Spider-Manu. Glumica u pozadini Jesse Heiman pojavljuje se kao jedna od gledateljica školske tučnjave između Petera i Flasha. Glumac Hugh Jackman, poznat kao Wolverine iz X-Mena, također se trebao nakratko pojaviti u filmu, no Wolverinov kostim nije se mogao pronaći pa je ideja propala. Novelizacija samog filma Spider-Man navodi da Liz Allan, djevojku iz stripova o Spider-Manu utjelovljuje Sally Livingstone.

Produkcija

Razvoj

U travnju 1999. godine, iako su se Sony Pictures primarno zanimali za  Metro-Goldwyn-Mayerove scenarije, trebali su se koristiti takozvani "Cameronovi materijali," tj. scenariji sastavljani od više inačica i knjiga snimanja od četrdeset pet strana, čije su zasluge pripale samo Jamesu Cameronu. Studio je objavio kako neće zaposliti Camerona da režira film niti će koristiti njegov materijal. Studio je objavio kako bi potencijalni redatelji filma mogli biti Roland Emmerich, Tony Scott, Chris Columbus, Ang Lee, David Fincher, Jan de Bont i M. Night Shyamalan. Fincher nije htio da se film bazira na Spider-Manovoj priči o osnutku, jer je mislio kako je priča previše bazirana na filmu The Night Gwen Stacy Died, ali studio se nije složio. Sam Raimi zaposlen je kao redatelj filma u siječnju 2000. godine, za ljetnu objavu filma 2001. godine. U mladosti, Sam Raimi je bio veliki obožavatelj istoimenog stripa, te mu je strast prema Spider-Manu osigurala posao.

Cameronov rad postao je uzor na Davidovu Koeppovu prvu skicu scenarija, skoro od riječi do riječi. Cameronove verzije Marvelovih zlikovaca Elektra i Pješčanog ostali su antagonisti filma. Koeppovov prerad nadomjestio je Zelenog Goblina kao glavnog antagonista i dodao Doktora Hobotnicu kao sekundarnog antagonista. Raimi je osjetio kako bi Zeleni Goblin i surogatna veza oca i sina između Normana Osborna i Petera Parkera bila zanimljivija, prema tome, izbacio je Doktora Hobotnicu iz filma. U lipnju, Columbia Pictures zaposlili su Scotta Rosenberga da doradi Koeppov materijal. Jedina stvar koja je bila stalna u svim inačicama scenarija je "organski ispaljivač mreže" tj. Spider-Manova mogućnost da puca mrežu iz tijela, a ne pomoću naprava. Raimi nije vjerovao u napravu koja ispaljuje paukovu mrežu.

Rosenberg je izbacio Doktora Hobotnicu i dodao još nekoliko akcijskih sekvenca u scenarij Raimi je osjetio kako bi dodavanje treće priče o osnutku zakompliciralo film. Sekvence koje su bile uklonjene iz konačnog filma sadržavale su Spider-Mana kako štiti Maximiliana Fargasa, izvršnog direktora Oscorpa u invalidskim kolicima, od Goblina, te Spider-Mana kako spašava vlak pun talaca. Kako se produkcija približavala, producentica Laura Ziskin zaposlila je svog muža, nagrađivanog pisca Alvina Sargenta, da uredi dijaloge, primarno između Petera i Mary Jane. Columbia Pictures dao je popis četiri pisaca koji su radili na scenariju konačnog Spider-Man fila: Rosenberg, Sargent i James Cameron, od kojih su se sva trojica dobrovoljno odrekli zasluga, i Koepp.

Snimanje
S konačnom glumačkom postavom filma Spider-Man, snimanje je zakazano za studeni u New Yorku te na Sonyjevim setovima. Film je zakazan za objavu sljedeće godine, ali je s vremenom objava odgođena sve do 3. svibnja, 2002. godine. Snimanje je službeno započelo 8. siječnja 2001. godine u Culver Cityju, Kalifornija. Nakon terorističkih napada 11. rujna 2001., određene scene su ponovno snimljene, te je Svjetski trgovački centar digitalno uklonjen iz dijelova filma, fotografija i promotivnih plakata. Sonyjeva Stage 29 korišten je za Peterov Forest Hills dom, te je Stage 27 korišten za borilačku scenu u kojoj Peter pobjeđuje Bonesaw McGrawa (Randy Savage). Stage 27 također je korišten za scenu na Times Squareu u kojoj se Spider-Man i Zeleni Goblin bore po prvi put, gdje je balkon sagrađen. Scena je također zahtijevala snimanje u Downeyju, Kalifornija. Dana 6. ožujka, 45-godišnji građevinski radnik Tim Holcombe ubijen je kada se viljuškar, modificiran kao konstrukcijska dizalica srušio na njega. Sud je novčano kaznio Sony za 58.805 dolara.

Lokacije na kojima je snimano u Los Angelesu uključuju Prirodoslovni muzej Los Angelesa (Laboratorij Columbia Sveučilišta gdje Petera ugriza pauk), Pacific Electricity Building (za Daily Bugle urede) i Greystone Mansion (za unutarnji dom Normana Osborna). U travnju, četiri Spider-Man kostima su bila ukradena, te je Sony nudio nagradu od 25.000 dolara za njihov povratak. Kostimi su pronađeni 18 mjeseci nakon nestanka te su bivši sigurnosni čuvar studia i njegov saučesnik uhićeni. Produkcija je premještena u New York na dva tjedna, na mjesta kao što most Queensboro, vanjština Columbia Sveučilišta i njihove knjižnice te javne New York knjižnice, kao i vrt na krovu Rockefeller centra. Ekipa se vratila u Los Angeles kada su snimanja i produkcija završila u lipnju. Zgrada Flatiron korištena je kao zgrada za Daily Bugle.

Dizajn
Prije nego što su raspravo o izgledu filmskog kostima, prvobitna maska za Zelenog Goblina bila je robot, kojeg su stvorili Amalgamated Dynamics. Dizajni su bili mnogo više slični kao onima u stripu no što su konačni dizajni bili, i emocije nosača bile su vidljive. Na kraju, maska je izbačena prije no što je glumac za Zelenog Goblina uopće odabran, te je statična maska zamijenila robotsku masku.

Iako su završili odani stripovima, mnogo dizajna za Spider-Manov kostim bilo je napravljeno: jedan koncept kostimografa Jamesa Achesona osvrtao se na ideju da crveni amblem prekriva crni kostim. Drugi, koji je eventualno doveo do konačnog kostima, imao je uvećani logotip Spider-Mana na prsima i crvene pruge oko nogu kostima. Da se Spider-Manov kostim napravi, Maguire morao je prije njega obući još jedan kostim, trebao je biti prekriven supstancama kako bi se postigao Spider-Manov oblik tijela. Kostim je dizajniran od glave do vrata kao jedan dio, s maskom kao drugim dijelom. Nosač maske nosio je još jednu ispod glavne, onu koja je oblikovala glavu bolje te u isto vrijeme bila udobna za njezina nosača. Za scene u kojima bi skinuo masku, postojao je još jedan kostim koji je bio dizajniran samo za takve scene. Tkanina, koja je naglašavala kostim, digitalno je izbrisana iz filma. Oči na maski dizajnirane su kao zrcalo.

Vizualni efekti
Nadglednik vizualnih efekata John Dykstra, zaposlen je da producira vizualne efekte filma u svibnju 2000. godine. Uvjerio je Raimia da velika većina vratolomija bude kompjuterski obrađena, pošto bi bile nemoguće za izvesti. Raimi je više koristio tradicionalne specijalne efekte u svojim prijašnjim filmovima, te tvrdi kako naučio mnogo o korištenju računala tijekom snimanja. Raimi je mnogo radio kako bi isplanirao scene u kojima se Spider-Man njiše za zgrade, koje je opisao kao "balet na nebu." Složenost takvih scena, značilo je da bi se budžet za scene kretao između 70 milijuna do otprilike 100 milijuna dolara. Snimke su napravljene na teži način, zbog drugačijih boja kostima likova, pa su tako Spider-Man i Zeleni Goblin morali biti snimljeni odvojeno za specijalne efekte: Spider-Man je snimljen iza zelenog ekrana, dok je Zeleni Goblin smimljen iza plavog ekrana. Da su se dva lika snimala zajedno, rezultiralo bi u brisanju jednog lika iz cijele snimke.

Dykstra je izjavio kako je najteži dio stvaranja Spider-Mana bio karakterizacija lika, pošto je mnogo iste bilo izgubljeno jer je sam lik maskiran. Bez konteksta očiju i usta, govor tijela je govorio veliku većinu emocije kod maskiranog Spider-Mana. Raimi je htio prenijeti suštinu Spider-Mana kao, "tranziciju koja se pojavljuje između njega kao mladića koji prolazi kroz pubertet i njega kao superjunaka." Dykstra je rekao kako njegova ekipa animatora nikad nije dostigla takvu profinjenost da naprave Spider-Mana da izgleda kao ljudsko biće. Kada je kompjuterski generirani lik pokazan dvojici direktora studija, vjerovali su kako to zapravo Maguire izvodi vratolomije. U dodatku, Dykstraova ekipa morala je izraditi mjesta New Yorka i zamijeniti svaki auto s digitalnim modelom. Raimi nije htio da cijeli film izgleda kao animacija, pa nijedna scena u filmu nije 100% kompjuterski animirana.

Kino distribucija

Nakon terorističkih napada 11. rujna 2001. godine u Sjedinjenim Američkim Državama, Sony je morao povući promotivne plakate koji su prikazivali odraz New York zgrada u Spider-Manovim očima (koje ukljućuju srušeni Svjetski trgovački centar). Prvi promotivni trailer filma, objavljen 2001. godine koji je prikazan prije filmova Atlantis: The Lost Empire, Američka pita 2, Final Fantasy: The Spirits Within, Planet majmuna, i Jurski park 3, a sadržavao je kratku priču filma, u kojoj grupa pljačkaša bježe u Eurocopter AS355 Twin Squirrel helikopteru, kojega zaustavlja, što isprva izgleda kao konopac, veliko paukovo gnijezdo tj. mreža koja je ispletena između Svjetskog trgovačkog centra. Prema Sonyju, trailer nije sadržavao nijednu scenu iz konačnog filma pa je stoga jedan od najpopularnijih "Special Shoot" trailera još od filma Terminator 2: Sudnji dan. Trailer i promotivni posteri povučeni su nakon napada, ali mogu se pronaći na internetu kao na primjer na YouTubeu.

Prije objave filma u Engleskoj u lipnju 2002. godine, britanski odbor za klasifikaciju filmova dao je filmu certifikat za "12" godina. Zbog Spider-Manove popularnosti kod mlađe djece, ovo je izazvalo mnogo polemike. Britanski odbor za klasifikaciju filmova branio je svoju odluku, govoreći kako je film mogao dobiti i certfikiat za "15" godina. Unatoč ovome, neke su države dali filmu certifikat "PG" tj. za djecu preko 8 godina s nadzorom roditelja, a neke i certifikat "PG-12". Sjedinjene Američke Države dale su filmu certifikat "PG-13" zbog "nasilja i akcije". Krajem kolovoza, britanski odbor za klasifikaciju filmova promijenio certifikat zbog čega je Sony trebao ponovno objaviti film u Engleskoj.

Kritike

Rezultati zarade
Spider-Man je postao prvi film u povijesti koji je zaradio preko 100 milijuna dolara u jednom vikendu, čak i kod prilagođavanja za inflaciju, s ukupno 114,844.116 dolara u prvom vikendu objave. Zarada je nadmašila prijašnjeg rekordera, film Harry Potter i Kamen mudraca koji je u prvom vikendu zaradio 90 milijuna dolara; zbog ovoga, Rick Lyman iz The New York Timesa napisao je da, "iako su direktori industrije očekivali veliku zaradu u prvom vikendu, zbog relativno niske konkurencije, i zbog zainteresiranosti ljudi iz svih grupnih skupina, no nitko nije mogao predvidjeti da će Spider-Man nadmašiti legendarnog Harryija Pottera."

Film je također nadmašio prekretnicu, zaradivši više 100 milijuna dolara u tri dana, što je u to vrijeme bio rekordan iznos u jednom vikendu. U prvom vikendu, film je zaradio 31,769 dolara po jednom kinu, što je u to vrijeme, Box Office Mojo izjavio bio "najveća zarada po kinu filma objavljenog po cijelom svijetu." Filmov rekord od tri dana, četiri godine kasnije nadmašio je film Pirati s Kariba: Mrtvačeva škrinja. Zarada od 114.8 milijuna dolara u prvom vikendu bila je najviša u Sjevernoj Americi, sve dok rekord nije nadmašio film objavljen osam godina kasnije, Alisa u zemlji čudesa.

S objavom filma u Sjedinjenim Američkim Državama i Kanadi 3. svibnja 2002. na 7,500 ekrana u 3,615 kina, film je zaradio 39,406.872 dolara u prvom danu objave, s prosjekom od 10,901 dolara po kinu. Bila je to najveća zarada za film u prvom danu objave, sve dok ga nije nadmašio vlastiti nastavak Spider-Man 2 sa zaradom od 40.4 milijuna u 2004. godini. Spider-Man je također držao rekord najveće zarede u drugom danu objave, s vrtoglavih 43,622.264 dolara, rekord je kasnije nadmašio animirani film Shrek 2 iz 2004. godine. U nedjelju prvog vikenda filma, zaradio je dodatnih 31,814.980 dolara, koji i dan danas drži rekord za najveću zaradu filma u nedjelju.

Film je ostao na najvećoj poziciji i tijekom drugog vikenda prikazivanja, dok je zarada pala samo 38% koja je na kraju drugog vikenda bila 71,417.527 dolara, s prosjekom od 19,755.89 dolara po kinu. U to vrijeme, bila je to najveća zarada u drugom vikendu prikazivanja filma. Tijekom drugog vikenda prikazivanja, film je prošao granicu od 200 milijuna dolara na deveti dan prikazivanja, što je također bio rekord u to vrijeme. Na kraju drugog vikenda, film je u deset dana zaradio ukupno 223,040.031 dolara.

Film je pao na drugo mjesto tijekom trećeg vikenda prikazivanja, s prvim mjestom koje je zauzeo film Zvjezdani ratovi II: Klonovi napadaju, ali svejedno zaradio 45,036.912 dolara, s padom zarade od samo 37%, s prosjekom od 12,458 dolara po kinu, s ukupnom zaradom u sedamnaest dana od 285,573.668 dolara. Također je postavio rekord zarade u trećem vikendu,, kojeg je prvo nadmašio film Avatar iz 2009. godine. Pao je na drugo mjesto u četvrtom vikendu prikazivanja, u kojem je zaradio 35,814.844 dolara te je zarada pala za 21% dok se prikazivao u 3,876 kina, s prosjekom od 9,240 po kinu. Kroz dvadeset pet dana prikazivanja, film je ukupno zaradio 333,641.492 dolara. S ukupnom zaradom, Spider-Man postao je film s najvećom zaradom iz 2002. godine, s iznosom od 403,706.375 dolara u Sjedinjenim Američkim Državama i Kanadi, nadmašivajući tako filmoveGospodar prstenova: Dvije kule i Zvjezdani ratovi II: Klonovi napadaju.

Spider-Man je na ljestvici trenutno 29. film s najvećom zaradom u Sjedinjenim Američkim Državama i Kanadi. Film je također zaradio 418,002.176 dolara iz svjetskih kina, što, zajedno s zaradom iz Sjedinjenih Američkih Država i Kanada daje ukupnu zaradu od 821,708.551 dolara, čime je treći film iz 2002. godine s najvećom zaradom, iza filmova Gospodar prstenova: Dvije kule i Harry Potter i Odaja tajni. Film je 58. film s najvećom svjetskom zaradom u povijesti kinematografije. Film je prodao oko 69,484.700 karata u Sjedinjenim Američkim Državama Držao je rekord za najveću prodaju karata filma baziranim na stripovskom junaku, sve dok ga Vitez tame 2008. godine nije nadmašio. Kasnije je i taj film preteknut od ostalih filmova baziranim na Marvel superjunacima. Film je još uvijek je na petom mjestu po prodaji karata baziran na strip junaku. Samo su filmovi Osvetnici: Rat beskonačnosti, Vitez tame, Black Panther i Osvetnici prodali više karate nego Spider-Man. Spider-Man je bio film s najvećom zaradom baziran na priči o osnutku superjunaka, rekord kojeg je nakon petnaest godina nadmašio film Wonder Woman iz 2017. godine. Film je na osmom mjestu po zaradi za filmove koji su bazirani na stripovskom junaku.

Zarade po državama, s dodatnih 10 milijuna dolara, uključuju: Australija ($16.9 milijuna), Brazil ($17.4 milijuna), Francuska, Alžir, Monako, Maroko i Tunis ($32.9 milijuna), Njemačka ($30.7 milijuna), Italija ($20.8 milijuna), Japan ($56.2 milijuna), Meksiko ($31.2 milijuna), Južna Koreja ($16.98 milijuna), Španjolska ($23.7 milijuna), i Ujedinjeno Kraljevstvo, Irska i Malta ($45.8 milijuna).

Spider-Man je postao film baziran na strip superjunaku s najvećom zaradom, i u zemlji podrijetla i svjetski. Zaradu u zemlji podrijetla nadmašio jeVitez tame iz 2008. godine, a svjetsku zaradu nadmašio je Spider-Man 3 iz 2007. godine.

Recenzije

Na popularnoj web stranici Rotten Tomatoes film Spider-Man na temelju 239 kritika ima ukupan postotak tj. ocjenu od 90% uz prosječnu ocjenu 7.7/10. Tako jedna kritika kaže da, "Spider-Man, ne samo da sadrži veliku dozu njihanja s mrežom, također ima i srce, zahvaljujući spojenim šarmovima redatelja Sama Raimia i glumca Tobeyja Maguirea." Na drugoj web stranici Metacritic, film na temelju 37 kritika ima prosječnu ocjenu 73 od 100, što ukazuje na "uglavnom pozitivne kritike". Publika web stranice CinemaScore dala je filmu prosječnu ocjenu "A–" na "A+ do F" ljestvici.

Glumačka postava, pogotovo Tobey Maguire, Willem Dafoe i J.K. Simmons, je često hvaljena kao najbolja točka filma. Eric Harrison, kritičar Houston Chroniclea, bio je u početku skeptičan u vezi Maguirea kao Petera, ali nakon što je pogledao film, izjavio je da, "unutar nekoliko sekundi, postaje teško zamisliti bilo koga drugog u ulozi Petera Parkera tj. Spider-Mana." Kritičar USA Todaya, Mike Clark vjerovao je kako se Maguire kao Spider-Man mogao usporediti kao Christopher Reeve kao Superman u istoimenom filmu iz 1978. godine. Owen Gleiberman, kritičar Entertainment Weeklyja, imao je miješane osjećaje u vezi glumačke postave, naročite Tobeyja Maguirea. Napisao je da "Maguire, iako pobjeđuje tko god da je, nikad ne dobije pravu priliku da prikaže dvije strane Spidey dječaka i muškarca, da bude romantik i osvetnik u isto vrijeme." Kritičar The Hollywood Reportera Kirk Honeycutt mislio je kako je, "mašta redatelja odradila pretjerano dobar posao, od mrežanostog uvoda do naopakog poljupca Spider-Mana i Mary Jane te njenog spašavanja pa do teškog emocijonalnog udarca kada ju mora odbiti na kraju filma."

Obrnuto svim ovim kritikama, kritičarka LA Weeklyja Manohla Dargis je napisala da, "to nije taj Spider-Man koji je pogodan za dugometražni film; stvar je u tome da nije naročito zanimljiv, pa ni animiran." Roger Ebert dao je filmu dvije i pol od četiri zvjezdice jer je smatrao kako filmu nedostaje akcijskih scena; "Uzmimo u obzir scenu u kojoj Spider-Man mora odlučiti hoće li spasiti Mary Jane ili gondolu punu nedužne djece. Pokuša spasiti oboje, tako da se objesi za mrežu koja izgleda da će puknuti svakog trena. Prikazi ovdje mogu davati dojam da odluke teže same za sebe, ali umjesto ova se scena čini kao scena dodana samo da bude tu." Stilski, bilo je mnogo negativnih kritika u vezi kostima Zelenog Goblina, što je dovelo Richarda Georgea da godinama kasnije napiše, "Ne kažem da je kostim iz stripa nešto izrazito dobar ni poseban, ali kostim (naročito glava) izSpider-Maan je skoro smiješno loša... Ne samo da nije strašna, također maskira i emocije."

Entertainment Weekly stavili su "poljubac iz Spider-Mana" na njihovu njihovu ljestvicu, uz komentar, "Postoji linija između romantike i smijeha. Naopaki i mokri poljubac Spider-Mana i Mary Jane iz 2002. godine predstavlja tu liniju. Razlog zašto je to upalilo? Čak i ako je posumnjala da je on Peter Parker, nije htjela saznati. I to je seksi." Empire magazin stavio je Spider-Mana na 437. mjesto na njihovoj 500 najboljih filmova ikada ljestvici.

Nagrade
Film je osvojio nekoliko nagrada, od Teen Choice Awards do Nagrade Saturn te je također nominiran za Oscara (najbolje vizualne efekte i najbolji zvuk (Kevin O'Connell, Greg P. Russell i Ed Novick), ali izgubio je od filmova The Lord of the Rings: The Two Towers i Chicago. Dok je samo Danny Elfman odnio Nagradu Saturn, Raimi, Maguire, i Dunst bili su nominirani za svoje poštovane uloge. Film je dobio Nagradu People's Choice za "Omiljeni film." Film je također nominiran za omiljeni film Nagrade Nickelodeon Kids' Choice, ali je izgubio od filma Austin Powers in Goldmember.

Nastavci
U siječnju 2003. godine, Sony je objavio da je nastavak Spider-Man u razvoju, te da će ga producirati i režirati Sam Raimi. Dana 15. ožujka 2003. godine, trailer filma otkrio je da će, Spider-Man 2, biti objavljen 30. lipnja 2004. godine. Spider-Man 3, drugi nastavak Spider-Mana i konačan film u serijalu redatelja Sama Raimija, objavljen je 4. svibnja 2007. godine. Spider-Man: Nova animirana serija alternativni je nastavak prvog filma, koji nema nikakve veze sa Spider-Manom 2 i Spider-Manom 3.

Kućne objave
Spider-Man je objavljen na DVD-u i VHS-u dana 1. studenog 2002. godine. Blu-ray izdanje objavljeno je 5. srpnja 2011. godine. Spider-Man je također dio Spider-Man Legacy Collection, koji sadrži pet Spider-Man filmova u 4K UHD Blu-ray izdanju, koji je objavljen 17. listopada 2017. godine.

Filmova prava na prikazivanje u Americi (Fox, TBS/TNT) su prodana za 60 milijuna dolara. Ukupna prodaja igračaka baziranim na filmu iznosila je 109 milijuna dolara. Američka DVD izdanja do srpnja 2004. godine zaradila su 338.8 milijuna dolara. Američka VHS izdanja do srpnja 2004. godine zaradila su 89.2 milijuna dolara. Od 2006. godine, film je, uključujući zaradu od objave i prodaje kućnih izdanja, igračaka, igrica itd. zaradio 1.5 milijardi dolara.

Izvori

Vanjske poveznice
 Službena web stranica

Sestrinski projekti

Akcijski filmovi
Američki filmovi 2000-ih

Spider-Man (2002.)


الكِيسَة [او بالإنجليزية: cyts] طور هامد من دورة حياة جرثومة أو طفيلي، لمقاومة الظروف البيئية غير المناسبة.

يمكن اعتبارها حالة معلقة حيث يتم إبطاء عمليات التمثيل الغذائي للخلية وتتوقف الخلية عن جميع الأنشطة مثل التغذية والحركة. يساعد التشكُّل، وهو تكوين الكيس، الميكروب على الانتشار بسهولة، من مضيف إلى آخر أو إلى بيئة أكثر ملاءمة. عندما يصل الميكروب المغمور إلى بيئة مواتية لنموه وبقائه، ينهار جدار الكيس بعملية تعرف باسم الإثارة. في التحفيز، يكون التحفيز الدقيق غير معروف لمعظم الأوليات.

مراجع

طلائعيات
علم الأحياء الدقيقة
علم الأمراض

كيسة (أحياء)


يانيس طافر  (11 فبراير 1991 في غرونوبل) لاعب كرة قدم فرنسي ذو أصول جزائرية ويونانية يلعب حاليا في نادي الدرجة الأولى تولوز الفرنسي في مركز المهاجم .

المسيرة الرياضية مع الأندية
بدأ يانيس مسيرته الرياضية في نادي إتشيروليس المحلي . بعدما أمضى سبع سنوات قرر الانتقال إلى نادي ليون حامل لقب بطولة دوري الدرجة الأولى لثلاث مواسم متتالية آنذاك .

في موسم 2007/2008 وقع على أول عقد احترافي مع نادي ليون يمتد لثلاث سنوات . في بداية موسم 2008/2009 تمت ترقيته إلى الفريق الأول وتم منحه القميص رقم 34 ثم تم تغيير رقم القميص إلى 29 . لقد كان لاعب أساسي في بداية التحضير للموسم حيث شارك في أربع مباريات من أصل خمس واستطاع تسجيل ثلاث أهداف في مرمى فرق نيم ، رابيد بوخارست ، ونانسي . على الرغم من ذلك فقد تم وضعه على مقاعد الاحتياط وشارك في أكثر الأحيان مع الفريق الرديف . شارك للمرة الأولى في مباراة رسمية بديلا لمدة 15 دقيقة في 24 يناير 2009 في بطولة كأس فرنسا في مواجهة فريق كونسارنو الهاوي والتي انتهت بفوز فريق ليون 6-0 . وفي تلك المباراة ساهم في تسجيل الهدف الخامس حيث سدد الكرة ولكن حارس مرمى الفريق الخصم ارتدت منه الكرة نحو زميله المهاجم العاجي عبد القادر كيتا الذي أسكنها الشباك .

المسيرة الرياضية مع المنتخبات
شارك يانيس مع منتخب فرنسا للناشئين تحت 17 سنة ثم مع منتخب فرنسا للناشئين تحت 18 سنة . ساهم بشكل فعال في احتلال منتخب فرنسا المركز الثاني في بطولة نهائيات كأس الأمم الأوروبية للناشئين 2008 التي أقيمت في تركيا . واستطاع يانيس أن يسجل أربعة أهداف في دور المجموعات في مرمى منتخبات جمهورية أيرلندا، إسبانيا، وسويسرا (هدفين) .

الحياة الشخصية
يانيس قريب عزيز تافر الذي يلعب حاليا في نادي غلوريا بوزاو الروماني . يعتبر يانيس كل من مواطنه كريم بن زيما والبرازيلي رونالدو مثل أعلى له .

روابط خارجية

مراجع

لاعبو كرة قدم رجالية مغتربون في لوكسمبورغ
لاعبو كرة قدم رجالية فرنسيون
لاعبو كرة قدم رجالية فرنسيون مغتربون
لاعبو كرة قدم رجالية مغتربون في سويسرا
لاعبو كرة قدم رجالية مغتربون في تونس
لاعبو كرة قدم من غرينوبل
مهاجمو كرة قدم رجالية
أشخاص على قيد الحياة
جزائريون من أصل برتغالي
رياضيون فرنسيون مغتربون في تونس
رياضيون فرنسيون مغتربون في سويسرا
رياضيون فرنسيون مغتربون في لوكسمبورغ
رياضيون فرنسيون من أصل جزائري
رياضيون من غرينوبل
فرنسيون من أصل برتغالي
فرنسيون من أصل جزائري
لاعبو أولمبيك ليون
لاعبو الدوري الفرنسي
لاعبو الدوري الفرنسي الدرجة الرابعة
لاعبو الرابطة التونسية المحترفة الأولى
لاعبو النجم الرياضي الساحلي
لاعبو تولوز
لاعبو دوري السوبر السويسري
لاعبو دوري لوكسمبورغ الوطني
لاعبو كرة قدم جزائريون
لاعبو كرة قدم جزائريون مغتربون
لاعبو كرة قدم فرنسيون
لاعبو كرة قدم فرنسيون مغتربون
لاعبو كرة قدم مغتربون في تونس
لاعبو كرة قدم مغتربون في سويسرا
لاعبو كرة قدم مغتربون في لوكسمبورغ
لاعبو كرة قدم من أوفيرني-رون ألب
لاعبو منتخب فرنسا لكرة القدم للشباب
لاعبو نادي سانت غالن
لاعبو نادي لوزان
لاعبو نادي نيوشاتل خاماخ
مواليد 1411 هـ
مواليد 1991

يانيس تافر


Andrea Chiarabini (* 12. März 1995 in Rom) ist ein italienischer Wasserspringer. Er startet im 10-m-Turm- und Synchronspringen und springt für den Verein AS AEK Rom, außerdem gehört er zur Gruppi Sportivi Fiamme Gialle, einer Sportfördergruppe der Guardia di Finanza.

Chiarabini feierte im Jahr 2009 seine ersten Erfolge bei der Junioreneuropameisterschaft in Budapest, wo er einen kompletten Medaillensatz gewinnen konnte. Im gleichen Jahr startete er mit seinem Synchronpartner Francesco Dell'Uomo auch im Erwachsenenbereich bei seinen ersten internationalen Titelkämpfen. Bei der Europameisterschaft in Turin und der Weltmeisterschaft in seiner Heimatstadt erreichten sie das Finale und belegten jeweils Rang fünf.

Weblinks
  (italienisch)
 Ergebnisübersicht auf www.the-sports.org (englisch)

Einzelnachweise

Olympiateilnehmer (Italien)
Teilnehmer der Olympischen Sommerspiele 2012
Teilnehmer der Olympischen Sommerspiele 2016
Wasserspringer (Italien)
Sportler (Rom)
Italiener
Geboren 1995
Mann

Andrea Chiarabini


An Dendrobium protractum in uska species han Liliopsida nga ginhulagway ni Elizabeth Anne Dauncey. An Dendrobium protractum in nahilalakip ha genus nga Dendrobium, ngan familia nga Orchidaceae.

Mabibilngan ini ha Papua New Guinea. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Dendrobium

Dendrobium protractum


Die DJK Ammerthal ist ein Sportverein aus der Oberpfälzer Gemeinde Ammerthal. Er wurde ursprünglich als Fußballverein gegründet. Heute verfügt er über weitere Abteilungen für Motorradsport, Wandern, Radsport, Skisport und Gymnastik und zählt etwa 720 Mitglieder.

Geschichte
Die DJK Ammerthal wurde am 9. Februar 1958 gegründet und trat dem DJK-Diözesanverband in der Diözese Regensburg bei. In den ersten 35 Jahren seines Bestehens spielte der Verein in den Ligen des Fußballkreises Amberg. Erst Mitte der 1990er Jahre stieg er erstmals in die Bezirksliga Oberpfalz auf.

2006 übernahm Trainer Robert Ziegler das Team und führte es gleich im ersten Jahr zur Vizemeisterschaft in der Bezirksoberliga Oberpfalz. In den Relegationsspielen zur Landesliga Mitte unterlag die DJK dem FC Amberg. In der Saison 2008/09 gelang dann – wieder über die Relegation – der Aufstieg. Nach zwei siebten Plätzen in den Saisonen 2009/10 und 2010/11 stieg die DJK Ammerthal in der Saison 2011/12 dank des erweiterten Aufstiegsrechts im Rahmen der Spielklassenreform des Bayerischen Fußball-Verbands in die Bayernliga auf. 2015 musste man den Abstieg in die Landesliga Mitte hinnehmen, schaffte aber den sofortigen Wiederaufstieg in die Bayernliga.

Persönlichkeiten
 Thomas Götzl
 Bernd Hobsch
 Tobias Wiesner
 Rafał Wodniok

Erfolge
 Aufstieg in die Landesliga Bayern Mitte: 2009
 Aufstieg in die Bayernliga: 2012, 2016

Weblinks
 Website des Vereins

Fußballverein aus Bayern
Verein im Bayerischen Fußball-Verband
Sportverein (Landkreis Amberg-Sulzbach)
DJK
DJK AMMERTHAL

DJK Ammerthal


සමූල ඝාතනය යනු සාමාන්‍යයෙන්,දෙවන ලෝක යුද්ධය අතරතුර දී ඇඩොල්ෆ් හිට්ලර් මඟින් අණ දුන් ජර්මනියේ ජාතික සමාජවාදී ආධිපත්‍ය මඟින් සැලසුම් කර ක්‍රියාවට නැංවූ සමුච්ඡේදන වැඩසටහන්හි කොටසක් ලෙස මිලියන 6ක පමණ යුරෝපීය යුදෙව්වන් ඝාතනය කිරීම විස්තර කිරීමට  යොදා ගන්නා වදනකි.

රෝම, සෝවියට් (යුද්‍ධයේ සිරකරුවන්) , ජාති වාදී ධ්‍රැව, අනෙකුත් ස්ලේවික් මිනිසුන්, ආබාධිතයින්, සමලිංගික මිනිසුන්, දේශපාලනික හා ආගමික විරුද්ධවාදීන් ඇතුළත්ව අනෙකුත් කණ්ඩායම් ජර්මානු ආධිපත්‍ය විසින් ඝාතනය කරන ලදී. බොහොමයක් රාජ්‍ය මෙම කණ්ඩායම් සමූල ඝාතනය යන්න අර්ථ දැක්වීමට ඇතුළත් කර නොගන්නා අතර ඔවුන් එය අර්ථ දක්වන්නේ යුදෙව් සංහාරය හෝ නාසිවරු විසින් හඳුන්වන පරිදි යුදෙව් ප්‍රශ්නයට අවසාන විසඳුම ලෙස නාසි හිංසා කිරීම්වල සියලුම ගොදුරු සැලකිල්ලට ගත් කළ මරණ ප්‍රමාණය සැලකිය යුතු ප්‍රමාණයක් දක්වා ඉහල ගොස් ඇති අතර ආසන්න වශයෙන් මුළු ගොදුරු ගණන මිලියන 9 සිට 11 දක්වා පරාසගත වේ.

වද දීම හා ඝාතනය කිරීම අදියර කිහිපයක් යටතේ සම්පූර්ණ වේ. සිවිල් සමාජයෙන් යුදෙව්වන් ඉවත් කිරීම සඳහා වූ ප්‍රවර්ධනය 2වන ලෝක යුද්ධය ආරම්භ වීමට වසරකට පෙර අක්‍රීය කරන ලදී. සාන්ද්‍රණ කඳවුරු ප්‍රකාශයට පත් වූ අතර පදිංචිකරුවන් අධික වැඩ ගැනීමෙන් හෝ ලෙඩ රෝගවලින් මරණයට පත් වන තෙක් වහල් සේවකයන් ලෙස සේවයෙහි යොදවා ගැනේ. තුන්වන ජර්මන් රාජ්‍යය නැඟෙනහිර යුරෝපයේ නව භූමියක් ආක්‍රමණය කිරීමෙන් පසුව එයින්සැට්ස්ගෘපේන් (Einsatzgruppen) ලෙසින් හැඳින්වූ විශේෂිත කණ්ඩායමක් විසින් යුදෙව්වන් හා දේශපාලනික ප්‍රතිවාදීන් මරා දමනු ලැබීය. යුදෙව්වන් හා රෝමානුවන් ප්‍රවාහන දුම්රියවලින් ඝාතනය කිරීමේ කඳවුරුවලට ගෙනයාමට පෙර යුදෙව් ජනාවාසවල තබනු ලැබීය. ඔවුන් ඔවුන්ගේ ගමන මරණයට ලක්වීමෙන් තොරව අවසාන කළ ද ඔවුන්ගෙන් වැඩි පිරිසක් ගෑස් කුටි තුළ දී මරණයට පත් වනු ලැබීය. ජර්මනි නිල තන්ත්‍රයේ සියළුම හස්තයන් මෙම සමූල ඝාතන ප්‍රවර්ධනය කිරීමට මැදිහත් වූ අතර එමඟින් ජර්මනිය එක් සමූල ඝාතන ප්‍රාඥයෙක් විසින් පවසා ඇති පරිදි මහජන සංහාර රාජ්‍යයක් බවට පරිවර්තනය විය.

References
http://en.wikipedia.org/wiki/The_Holocaust

නාසි විසින් යුදෙවුවන් සමූලඝාතනය කිරීම


75308 Shoin este un asteroid din centura principală de asteroizi.

Descriere
75308 Shoin este un asteroid din centura principală de asteroizi. A fost descoperit pe  la Kuma Kogen de Akimasa Nakamura. Asteroidul prezintă o orbită caracterizată de o semiaxă mare de 2,36 ua, o excentricitate de 0,11 și o înclinație de 7,0° în raport cu ecliptica.

Vezi și
 Lista planetelor minore: 75001-76000
 Centura de asteroizi

Referințe

Obiecte astronomice descoperite în 1999
Centura de asteroizi

75308 Shoin


Jorge Ramos (Montevideo, Uruguay) es un periodista uruguayo que actualmente trabaja para ESPN Deportes e ESPN Latinoamérica. Empezó su carrera en los Estados Unidos como escritor y editor de La Raza un conocido periódico en español basado en Chicago. Antes de unirse a ESPN, él y Hernan Pereyra copresentaron, "Locura por el Fútbol" en Univisión Radio.

Carrera
Jorge Ramos tiene un programa nacional en vivo de 2 horas en ESPN Deportes. Su programa lleva el nombre de éxito, "Jorge Ramos y su Banda". Es emitido simultáneamente en radio y televisión de lunes a viernes de 5:00 p. m. a 7:00 p. m. EST.

Jorge Ramos es conocido como "el relator de América" – el comentarista de las Américas – y es sinónimo de fútbol para
millones de aficionados en los Estados Unidos. Ahora el famoso comentarista en español se une a ESPN Deportes Radio como la voz principal de la alineación de fútbol. Con su combinación de marcas de entusiasmo y conocimiento, Ramos saca puntos más finos del juego y los marca con su singular sentido del humor en su show diario, "Jorge Ramos y su banda".

En su ilustre carrera de treinta años, Ramos ha servido como narrador comentarista para más de 3,000 partidos de fútbol, incluyendo 1,400 juegos de la Liga Mexicana de fútbol. Ha cubierto cuatro Copas del Mundial de FIFA, la Copa Mundial Femenina de Fútbol de 2003, dos Copa Américas y varias Eurocopas.

Aunque es conocido por su comentario de fútbol, Ramos tiene un conocimiento profundo de todos los deportes que ha puesto le frente y al centro de grandes eventos deportivos en todo el mundo. Estos incluyen la radiodifusión de los Juegos Panamericanos, proporcionando cobertura en profundidad de los Juegos Olímpicos de Sídney 2000 y sirviendo como la voz de español de los Lakers de Los Ángeles. Uno de los momentos más gratificantes en su carrera fue proporcionar estelares para la Copa Mundial de Fútbol de 1986 – el primer Mundial en español por radio en los Estados Unidos.

Él es vocero de National Automobile Parts Association (NAPA) e hizo un comercial nacional en inglés y español.

Trayectoria

Radio
 KPLS 830 AM (199?-199?)
 Radio Única (1998-2004)
 Univisión Radio (2004-2005)
 ESPN Deportes Radio (2005-6 de septiembre de 2019)

Televisión
 Telemundo (1994-2000)
 Univisión (2002-2006)
 Fox Sports en Español (2006-2009)
 ESPN Deportes (2009-presente)
 ESPN Latinoamérica (2013-presente)

Referencias
http://www.espnmediazone3.com/us/2010/05/04/jorge-ramos/

Periodistas de Uruguay
Emigrantes uruguayos hacia Estados Unidos
Relatores deportivos

Jorge Ramos (periodista uruguayo)


Bilardo bir spor çeşididir. Son yıllarda spor dalları içinde önemli bir yer kaplamaya başlamıştır. Şu anda, Avrupa'nın en çok ilgilenilen 5 sporu arasındadır. Bilardo oynamak için gereken aletler; bilardo salonu, bilardo masası, isteka (bilardo sopası), bilardo topu, tebeşir (istekanın topa daha ölçülü vurmasını ve gereksiz yere kaymamasını sağlar, özellikle falsolu vuruşlarda çok işe yarar), köprü(isteğe göre) (zor uzanılan toplara yetişmeyi sağlar) gerekir.

Bilardoda açı hesaplamak ve hızı ayarlamak iki temel kuraldır. Bilardo kapalı bir alanda oynanır. Bilardo en başta cepli (delikli) bilardo ve cepsiz (deliksiz) bilardo olarak iki temel gruba ayrılır. Cepli bilardo'ya örnek olarak bilinen 8-Top (Amerikan) bilardosu ve Snooker vardır. Cepsiz bilardoysa 3-Top (3-Bant) bilardo olarak bilinir. Tabii bunların bugüne kadar ulaşamayan çeşitleri de vardır. İngiliz bilardosu ve Rus piramidi altı cepli büyük bir masada oynanır. Cepsiz bilardo (Karambol bilardo) türlerine Üç bant bilardo, sanatsal bilardo, dört top bilardo, Goriziana aittir.

Amerikan Bilardosu (pool)

8 Top

Amerikalı bilardosu, bilardonun bugüne kadar gelebilen ilk cepli bilardo çeşididir. Amerikan bilardosu adından da anlaşılacağı gibi Amerikalıların keşfettiği bilardo çeşididir. Amerikan bilardosunda düz olarak adlandırılan 1-7 arasında numaralanmış yedi tane top, çizgili (pijamalı) olarak adlandırılan 9-15 arasında numaralanmış top, 8 numaralı siyah bir top bir de vuruş yapılan beyaz bir top vardır. Yani tam olarak 16 tane top vardır.

Oyun, 2 kişi ya da 2 takım olarak, Bantlı veya Bantsız olarak oynanabilir. Oyunun amacı iki gruptan birini tamamlayıp siyah topu en son topun girdiği cep'e veya oyuncunun değiştirmemek kaydıyla deklare edeceği cep'e girdirmesidir. "Bantsız" (topların cep'e girmeden önce veya Beyaz topun oyuncunun deklare ettiği topa değmeden önce bantı görmesi zorunlu değildir) Oyun, topların şamadan farklı olarak (1 ve 15 numaralı toplar 3 ve 10 numaralı topların yerini alır) dizildikten sonra beyaz topun masanın diğer tarafından, masanın ilk çeyrek çizgisinden, oyuncunun istediği açıdan vurarak başlar. Cep'e ilk giren top oyunu başlatan oyuncunun hangi grupla oynayacağını belirler, açılışta top düşmemesi halinde rakip oynayacağı grubu seçer, açılışta iki farklı gruba ait topların cep'e girmesi faul sayılmaz, giren toplar çıkartılmaz, gruplar seçilerek oyun rakibe geçer. Oyun başladıktan sonra oyuncu her vuruşta hangi topu hangi cep'e girdireceğini vuruş öncesi deklare etmek zorundadır. 1 numara ve 15 numara toplar farklı olmak kaydıyla orta ceplere girdirilmesi zorunludur. İlk açılış ta 1 veya 15 numaralı toplardan birinin veya ikisinin ceplerden birine girmesi halinde cepten çıkartılmaz ve oyun devam eder, biri girmesi halinde rakip diğer topu orta ceplerden birine girdirmek zorundadır.

Fauller, (Rakibe beyaz topu istediği yerden başlatma hakkı sağlar), beyaz topu sokmak, herhangi bir topun masadan dışarı çıkması, yanlış gruptaki topun direkt veya çaptırarak cep'e sokulması, beyaz topun ilk önce diğer gruptan topa ya da siyah topa değmesi ya da hiçbir topa değmeden gitmesi, oyuncunun isteği haricinde herhangi bir eli, kıyafeti veya bir aletle herhangi bir topa dokunması, istekanın beyaz topa iki kere değmesi ya da beyaz top haricinde bir topa değmesi halinde uygulanır.
Beyaz topun deliğe girdiği ya da masadan çıktığı durumlarda rakip oyuncu beyaz topu başlama çizgisinden istediği açıda başlatır, ancak ilk vuruşta vuracağı herhangi bir top masanın diğer yarısında olması veya beyaz topu banttan sektirerek ilk yarıda deklare edeceği topa vurabilir.

Oyunun kaybedilmesine sebep olan fauller, siyah topun daha siyah topa sıra gelmeden sokulması, siyah topun masadan dışarı çıkması ve siyah topun deklare edilenden başka bir cebe sokulmasıdır. Açılışta sadece siyah topun ceplerden birine girmesi halinde açılış yapan oyuncu oyunu kazanır, siyah topla birlikte başka herhangi topun ceplerden birine girmesi, oyunun kaybettirir. (Eğer son topta siyahın sokulacağı delik seçildikten sonra,önce beyaz top başka bir deliğe girerse ardından siyah top söylenen deliğe girerse, deliği seçen oyuncu oyunu kazanır.Deklare etme zorunluğu olan ya da olmayan tüm atışlarda son top olarak siyah top kalmış olsa dahi beyaz top ve siyah topun aynı atışta cebe sokulması durumunda beyazı ve siyahı sokan taraf kaybeder.Bu durumda beyaz ve siyah toptan hangisinin önce girdiğine bakılmaz.)
Oyun "Bantlı" oynanması halinde beyaz topun deklare edilen topa değmeden önce veya deklare edilen topun cep'e girmeden önce bantı görmesi zorunludur.

Amerikan bilardosu en çok tercih edilen cepli bilardo çeşididir.

Ayrıca 9-top, 14+1 ve Bank pool gibi çeşitleri vardır.

Yine, standart Amerikan Bilardo masasında oynanan bir oyundur. Kuralları hemen hemen aynıdır. Ancak bu oyunda sadece 1-9 arasındaki toplar kullanılır. Toplar, 1 numaralı top en önde ve 9 numaralı top tam ortada kalmak üzere diamond şeklinde 1 numaralı top açılış noktasında olacak şekilde birbirine yapışık olarak dizilir. Oyunun amacı, açılıştan sonra 1 numaralı toptan başlayarak sırayla gitmek ve en son 9 numaralı topu sokarak oyunu bitirmektir. Buradaki önemli nokta sıradaki topu gördükten sonra başka bir topu sokma hakkı olmasıdır. Örneğin sıra 2 numaralı toptayken, oyuncu beyaz topla önce 2 numaralı topu görüp daha sonra 9 numaralı topu sokarak oyunu kazanabilir. Bu durum bütün toplar için geçerlidir. 9 top oyununda deklarasyon yapılmaz.istediğiniz gibi oynayın.

14+1

Yine standart Amerikan Bilardo masasında oynanan bir oyundur. Bütün toplar 8-top düzeninde yerleştirilerek oyuna başlanır. Bu oyunda her iki oyuncu da sıra kendisindeyken istediği her topu sokabilir. Deliğe nizami olarak giren her top 1 sayıdır. Önceden belirlenen sayıya ulaşan oyuncu maçı kazanır. Bu oyunda da deklare yapmak zorunludur. Deklare edilen top yanlış deliğe girerse ya da başka bir top deliklerden birine girerse söz konusu top çıkarılıp açılış noktasına konur. Oyun sonu ise diğer türlerden tamamen farklıdır. Masadaki 15 topun sonuncusuna atış yapılmaz, masada kaldığı yerde bırakılarak önceden sokulmuş 14 top üçgen içinde en öndeki top olmadan dizilir. Topların diziliş sırası yoktur. Dizilişten sonra son toptan bir önceki topu yani 14. topu sokan oyuncu oyuna devam eder. İdeal devam biçimi masada önceki seriden kalan tek topu sokarak beyaz topla diğer 14 topu dağıtmak ya da "kırmaktır". Bu yapılamıyorsa güvenli vuruş yapmak gereklidir. Eğer 15. top üçgenin konacağı alanda kalmışsa üçgen içine konur ve 15 top birlikte dizilmiş olur. Aynı şey beyaz top için geçerli olursa açılış çizgisinden başlanır. Bu oyunda fauller -1 puan olarak hesaplanır. Faulden sonra beyaz topun kaldığı yerden devam edilir. Beyaz topun deliklere girmesi halinde açılış çizgisinde bir noktadan başlanabilir ancak açılış noktasının gerisindeki toplara atış yapılamaz. Üst üste 3 kez faul yapan oyuncudan 15 puan düşülür. Ayrıca bant kuralı da vardır. Bu kurala göre beyaz top ya da diğer toplardan en az biri vuruştan sonra en az 1 banta temas etmelidir.

Snooker

Cepli bilardoya diğer bir örnek Snookerdır. İki kişi ya da iki takımla oynanır. Snookerı İngilizler savaşa giderken can sıkıntısından keşfetmişlerdir. Diğer bilardo çeşitlerinden canları sıkıldığı için keşfetme gereği duymuşlardır. İngilizler ilk keşfettiğinde renkli toplar yoktu. Renkli toplar sonradan keşfedildi bunlar sarı top (2 puan), yeşil top (3 puan), kahverengi top(4 puan), mavi top(5 puan), pembe top (6 puan) ve son olarak da siyah top(7 puan) olarak sıralanır. Bunların yanında 15 tane kırmızı top (1 puan) olarak sayılır ama kırmızı toplar en baştan beri vardır. Bir de yine bir tane beyaz top vardır. Yani toplam olarak 22 top vardır. Kuralları bir kırmızı top sokmak sonra da bir renkli top sokmak ardından yine bir kırmızı top sokmak gibi bir döngüye sahiptir. Faul olsa da olmasa da deliğe giren kırmızı top asla ve asla çıkartılmaz ama renkli toplar çıkartılır. Masada hiç kırmızı top kalmayınca renkli toplar kıdem sırasına göre küçükten büyüğe doğru (sarı-yeşil-kahverengi-mavi-pembe-siyah) sokulur.

Fauller, sıra kırmızı toptayken beyaz topun deliğe girmesi (4 puan), sıra kırmızı toptayken renkli bir topun sokulması durumunda (sarı, yeşil, kahverengi için 4 puan, mavi için 5 puan, pembe için 6 puan, siyah için 7 puan) karşı tarafa geçirilir. Sıra renkli bir toptayken vurulan ilk renkli top yerine herhangi başka bir topun sokulması durumunda (kırmızı, sarı, yeşil, kahverengi için 4 puan, mavi için 5 puan, pembe için 6 puan, siyah için 7 puan) sokulan ya da ilk vurulan topun sayısı toplanmaz hangisinin puanı daha fazlaysa ona göre rakibe puan geçer. Herhangi bir topun masayı, yapılan vuruş sonrası terk etmesi ya da herhangi bir topa isteka harici herhangi bir şeyle değilmesi ya da beyaz topa iki kere vurulması halinde 7 puan karşı tarafa geçirilir. Oyunun adını aldığı "snooker" terimi aynı zamanda oyunun ayırıcı ve can alıcı bir özelliğini adlandırmak için de kullanılır. Pot şansı olmayan ya da riske girmek istemeyen oyuncu beyaz topu masada rakibinin top görmesini engelleyecek bir noktaya bırakırsa - faul yapmadan - buna "snooker" bırakmak denir. "çin snookerı" ise beyaz topu bir topa yapıştırmak suretiyle rakibi kontrolsüz, zor bir vuruş yapmaya zorlamaktır. Üst seviye oyuncular için pot yüzdesi ne kadar önemliyse snooker bırakabilmek ve snooker çözebilmek de o kadar önemlidir. Oyunculardan biri herhangi bir durumda faul yaptıktan sonra, sıra rakibine geçtiğinde eğer bu oyuncu masadaki kırmızılardan herhangi birinin her iki maksimum incesini düz bir vuruş çizgisinden göremiyorsa "free ball" veya "açık top" kuralı uygulanır. Bu kurala göre masa üstündeki tüm toplar (yani renkliler) kırmızı top olarak sayılır ve oyuncu istediği topa vurabilir. Renklilerden birini kırmızı yerine pot yaparsa kırmızı topların değeri olan 1 sayı kazanır ve renkli top yerine konur. Oyunun devamı normal şekilde oynanır.

Hesaplandığında bu oyunda en fazla 147 sayı yapılabilir (fauller sayılmazsa). En çok 147 Ronnie O'Sullivan tarafından(9 kez-3'ü Crucible Tiyatrosunda olmak üzere)yapılmıştır. Steven Hendry ise, 8 kez maksimum seriye ulaşmıştır.Ronnie'nin yaptığı bu 9 seriden 5 seri en hızlı 5 maksimum seridir. Bu hızlı oyun tarzından dolayı kendisine roket Ronnie denir. Snookerın devleri(lokomotifleri) olarak bilinen oyuncular Ronnie O'Sullivan, Stephen Hendry, Paul Hunter (Kanser olmasına rağmen kemoterapi gördüğü hafta maça çıkmıştır, 2006 yılında kanserden öldü.)(Peter Ebdon), (John Higgins), (Ken Doherty), (Steve Davis(80'lerin en büyük oyuncusu))

Kuralları pek bilinmediği için Türkiye'de çok tercih edilen bir bilardo çeşidi değildir. Yabancı turistleri (özellikle de İngiliz turistleri) ağırlayan oteller snookerı tercih eder. Snooker masasının boyu 3.60, eni 1.80'dir. Dünyanın en fazla tercih edilen bilardo oyunu olmaya doğru ilerlemektedir. Yavaş yavaş Britanya dışında da oynanmaya başlanmıştır.

3-Top (Karambol)

Cepsiz bilardoya en iyi örnekse 3-Top (Karambol bilardo) ve Üç-Bant Bilardodur. Prensip olarak bu iki oyun arasında çok az fark vardır. Bu iki oyun da aynı masada ve aynı toplarla oynanır. 3-Topta ve 3-Bantta bir bitiş sayısı seçilir örnek olarak (20) ve bu sayıya ilk ulaşan kazanır. Bu iki oyunda da bir beyaz top, bir sarı top ve bir de kırmızı top vardır. İki kişi ya da iki takım olarak oynanır. Kural olarak rakiplerden biri beyaz topa diğeri ise sarı topa vurur bu iki oyunda da kırmızı topa vurulmaz. 3-Topta sayı yapmak için vuruş yapılan topun diğer iki topa değmesi lazımdır. 3-Bantta ise sayı yapmak için vuruş topunu 3 kez banta (bir banta üç kez ya da 3 ayrı banta gibi) temas etmesi ve diğer iki topa vurmasıdır. 3-bant oyununun esası vuruşu yaparken ıstakanın çıkış noktasını dikkate alarak, topların masa içinde hangi hızda ve hangi açılarda yol alacağını hesap etmeye dayanır. Masa üstündeki nokta ya da diamond şeklindeki işaretler bu hesaplamaları yapmaya yardımcı olur. bu hesapların yapılabilmesi için farklı sayı sistemleri kullanılmaktadır. Sayı yapan kişi tekrar vurur. Faullerde karşı tarafa sayı geçmez. Herhangi bir topun masayı terk etmesi halinde faul olur. 3-Top 3-Banta göre daha kolay sayı yapılan bir oyundur.

Oyunda belirli bir seviyenin üzerine çıktıktan sonra sayıyla birlikte atış bırakmanın ve tuş engellemenin öğrenilmesi gerekir. Atış bırakmak için geometri hesabının yanı sıra oyun temposunun iyi ayarlanması gerekir.Ayrıca zor pozisyonlarda sayı almak yerine rakibe karot atmak tabir edilen vuruşlarla pozisyon vermemek düşünülebilir. Öbür türlü sayı alınamazsa rakibe sote ya da sota tabir edilen kolay vuruş bırakılması kuvvetle muhtemeldir.

Türkiye'nin en başarılı bilardocularından Avrupa Şampiyonu Semih Saygıner Türkiye'de bilardonun özellikle de 3-Bant ve Karambol bilardonun öncüsü olarak görülür. Kendisinin Dünya Şampiyonlukları ve pek çok Türkiye şampiyonluğu vardır. Dünya genelindeki diğer büyük 3 bant oyuncularını Raymond Ceulemans, Torbjörn Blomdahl, Sanchez olarak sayılabilir.

Bu oyun eskiden sadece göz kararı oynanırken büyük üstat Raymond Ceulemans'ın bulduğu diamond sistemle bir matematik hesaba dayandırılmıştır.

Turnike, ters turnike, 5 bant, viyana turnikesi, brikol, efekare, acem gibi pek çok özel vuruşu vardır.

Carom bilardonun karambol ve 3 bant dışında Bant, Artistik bilardo, 4 top gibi çeşitleri vardır.

Kaynakça

Ayrıca bakınız
 Dünya Artistik Bilardo Şampiyonası
 Dünya Snooker Şampiyonası
 Dünya Profesyonel Bilardo ve Snooker Birliği
 Snooker turnuvaları listesi
 Türkiye Bilardo Federasyonu
 Masters (snooker)
 English Open (snooker)

Dış bağlantılar
 Bilardo terimleri sözlüğü
 (diamond system basics)

Eğlence sporları
Fransız icatları

Bilardo


Palandöken Dağı, Erzurum'da bulunan, 3125 metre rakımlı, tektonik bir dağdır. Sadece Palandöken'e özgü bir çiçek olan Palandökenensis Mayıs ayında bulunabilmektedir. Başköy mevkiinde bir kayak merkezi bulunur.

Adı palan (eşek semeri) ile döken kelimelerinden kuruludur. Eşeğin palanına vurulan heybelerin dağın dik yollarında devrilmesine kinayedir.

Erzurum şehrinin 10 km kadar güneyinde bulunan zirvesiyle çevrenin en yüksek noktasıdır. Erzurum şehir merkezinin 1950 metreyi bulan yüksekliğinden ve kütle olarak bir sıradağ olmasından dolayı Türkiye'nin 3000 metrenin üzerindeki diğer dağları kadar büyük gözükmemektedir. Ancak mitolojide bilhassa da Anadolu'daki birçok efsânede ismi geçmektedir.

Palandöken, kış mevsiminde kuzey yamacında barındırdığı kar miktarı, kar kalitesi ve Türkiye'nin en uzun pistine sahip olan kayak merkezi ile ülkenin önde gelen kayak merkezlerinden biridir.

Teknik tırmanış açısından herhangi bir zorluğa sahip olmamasına rağmen kış mevsiminde diğer 3000'liklerde de olduğu gibi her türlü olasılık göz önünde bulundurularak, o şekilde teknik malzeme ile tırmanılmalıdır. Dağın bazı dik parkurları, yöresel olarak kışların aşırı sert geçmesinden dolayı tehlikeli olabilir. Erzurum şehir merkezinden 3125 m'lik zirveye giden en iyi ve en rahat yol kayak merkezinden geçer.

Erzurum şehir merkezine yaklaşık 4 km uzaklıkta olan 2100 m râkımdaki oteller mevkiinde her türlü ihtiyaç giderilebilecek imkânlar bulunmaktadır. Güvenlik açısından jandarma 24 saat görev yapmaktadır. Kamp için de bu mevkii idealdir. Devam eden kara yolu ile daha yukarıda bulunan oteller mevkiine ulaşılır. Burası ise 2450 m yüksekliktedir ve bu seviyeden sonra telesiyej hattı tâkip edilerek sırt üzerinden zirveye ulaşılır. Diğer yol ise dağın güney yamacında bulunan Başköy köyünden zirveye ulaşılan yoldur. Bu rota da teknik bir tırmanış zorluğu içermez.

Palandöken Dağları'nın en yüksek noktası Büyükejder Tepesi olarak isimlendirilir. Burada, iletişim vericileri ve özel bir işletmeye ait kafeterya bulunmaktadır ve kayak sezonunda telesiyej vâsıtasıyla da zirveye ulaşılabilmektedir. Zirveden inen hat üzerinde, 2500 metre irtifâda Ejder Lifti'nin bitiminde de özel bir kafeterya bulunmaktadır.

Bunun yanında Palandöken Dağı ve Erzurum'da oluşturulan birçok tesis ve kayak merkeziyle 2011 Dünya Üniversitelerarası Kış Oyunları'na ev sahipliği yapmıştır.

Ayrıca bakınız
 Türkiye'deki dağlar listesi
 Türkiye'deki yanardağlar

Kaynakça

Dış bağlantılar
 Palandöken Notlari {

Erzurum ilinin dağları
Türkiye'deki kış sporları merkezleri
Üçbinlikler
Çat

Palandöken Dağı


Warhol superstars were a clique of New York City personalities promoted by the pop artist Andy Warhol during the 1960s and early 1970s. These personalities appeared in Warhol's artworks and accompanied him in his social life, epitomizing his dictum, "In the future everyone will be famous for fifteen minutes". Warhol would simply film them, and declare them "superstars".

History

The first recognised superstar was Baby Jane Holzer, whom Warhol featured in many of his early film experiments. The superstars would help Warhol generate publicity while Warhol offered fame and attention in return. Warhol's philosophies of art and celebrity met in a way that imitated the Hollywood studio system at its height in the 1930s and 1940s.

Among the best-known of Warhol's superstars was Edie Sedgwick. She and Warhol became very close during 1965 but their relationship ended abruptly early in the next year. Warhol would continue to associate himself with people including Viva, Candy Darling, Ultra Violet, Nico and International Velvet.

Warhol's studio, The Factory, played host to most of his superstars and as his experiments in film continued he became more interested in the bohemian eccentrics attracted to the studio. Some of the most important superstars to emerge from the period of the first Factory (known as the 'Silver Factory' because silver foil had been applied to the walls and ceilings) include Paul America, Ondine, Taylor Mead, Rolando Peña, Mary Woronov, Eric Emerson, Gerard Malanga, Billy Name, Brigid Berlin and Sappheo.

In the later films, made in collaboration with Paul Morrissey, Warhol brought in new superstars including Joe Dallesandro, Penny Arcade, Andrea Feldman, Jane Forth, Geraldine Smith, and Sylvia Miles. During this period Warhol developed an increasing fascination with trans women and drag queens, and promoted Candy Darling, Holly Woodlawn and Jackie Curtis to superstar status.

Many of the superstars were celebrated in Lou Reed's song Walk on the Wild Side.

Warhol significantly reduced his public accessibility after being shot by Valerie Solanas in 1968. The age of the Warhol superstar soon faded.

Films
The 1966 film Chelsea Girls, about life amongst the superstars at Hotel Chelsea, was notable for finding success beyond New York City underground arthouse scene.

The later Warhol/Morrissey collaborations Flesh, Trash, Heat, and Women in Revolt are more frequently screened.

List of Warhol superstars

Allen Midgette
Andrea Feldman
Benedetta Barzini
Bibbe Hansen (mother of musician Beck)
Billy Name
Brigid Berlin
Candy Darling
Cherry Vanilla
Chuck Wein
Cyrinda Foxe
 Ed Hood (actor in Warhol's My Hustler)
Edie Sedgwick
 Elecktrah Lobel (actress who starred in Kitchen and The Life of Juanita Castro)
Eric Emerson
Fred Herko
Gerard Malanga
Holly Woodlawn
Ingrid Superstar
Isabelle Collin Dufresne (Ultra Violet)
Ivy Nicholson (Batman Dracula; Couch; Four Stars; I, a Man; John and Ivy)
Jack Smith
Jackie Curtis
Jane Forth
Jane Holzer
Jayne County
Joe Campbell
Joe Dallesandro
Louis Waldon (The Nude Restaurant, Lonesome Cowboys, San Diego Surf, Flesh, Blue Movie)
Mario Montez (Batman Dracula; Camp; The Chelsea Girls; Harlot; Hedy; Mario Banana; More Milk, Yvette)
Mary Woronov
Naomi Levine
Nico
Ondine
Pat Ast
Paul America
Richard Bernstein (artist who did the covers of Interview for 15 years)
Rolando Peña (also known as El Principe Negro / The Black Prince)
Ruby Lynn Reyner
Sally Kirkland
Susan Bottomly (later known as International Velvet)
Taylor Mead
Viva

References

External links
Warholstars Andy Warhol Films, Art and Superstars

American artist groups and collectives

Warhol superstars