Karlskrona2 es uno de los proyectos o herramientas desarrollados por el grupo artístico danés Superflex, en colaboración con el arquitecto Rune Nielsen. El proyecto aspira, desde 1999, a crear una versión digital de la ciudad sueca de Karlskrona. La copia es accesible a los ciudadanos de Karlskrona vía Internet. En ella, las representaciones digitales de los ciudadanos (avatares) y de las calles del centro de la ciudad crean una réplica virtual de la estructura y las relaciones personales en la ciudad real. La Karlskrona virtual es visible en la ciudad real a través de una proyección de vídeo a gran escala en la plaza principal de la ciudad. En ella los ciudadanos pueden reunirse en el espacio real para seguir las actividades de sus avatares y considerar las divergencias entre Karlskrona y Karlskrona2.

La herramienta
El proyecto está diseñado como un experimento de investigación, usando internet más como una red local que como una herramienta de comunicación global. Karlskrona2 es un "espacio libre", en el sentido de no tener que obedecer las normas legales, económicas o sociales de Karlskrona. Al mismo tiempo, está habitado por al menos parte de la misma comunidad de individuos que la ciudad real, llevando el reto de la realidad virtual a las vidas de vecinos y amigos. Inicialmente, Karslkrona2 es una replica exacta de la ciudad pero a medida que sus ciudadanos virtuales se encuentran e interactúan las cosas cambian, los edificios redefinen su función, las jerarquías sociales se alteran, las leyes son reconstituidas y renovadas.
¿Hasta qué punto se producirá el cumplimiento de las fantasías individuales o colectivas?. Karlskrona2 es quizás un modelo para otros lugares y situaciones. En Wolfsburg, Alemania se puso en practica un proyecto similar; Wolfsburg2.

Superflex con sus proyectos provee herramientas que se basan en su interés específico en el compromiso social. La instalación se desarrolla en colaboración con distintos expertos que añaden sus propios intereses específicos. Cualquiera que lo desee puede asumir estas herramientas y ponerlas en funcionamiento. Los escenarios resultantes, una sucesión constantemente cambiante de posibilidades, continuarán mientras los intereses permanezcan vivos.

Diseño social
Existen al menos tres acepciones para el término diseño social: la que apela a la responsabilidad social del profesional, la que pone en valor la dimensión económico-social de su trabajo, en campos como el diseño de productos (industriales y artesanales), de servicios, de sistemas (incluidos los sociales), arquitectura, urbanismo, comunicación...entre otros y la que pretende convertir la actividad del diseño de empresas y organizaciones en general (incluidas las estructuras sociales) en una actividad científica. Superflex es considerado como un grupo de artistas que destaca por el hincapié que pone en la acción, difusión y/o debate de sus propuestas estéticas. Con el proyecto Karlskrona2 Superflex se interesa por las consecuencias de tratar con una ciudad virtual, en el sentido de cómo dos comunidades, la ficticia y la real, se afectan la una a la otra.

Nicolás Bourriaud dice de Karlskrona2 que «al poder acceder mediante internet es posible hacer que un grupo funcione de manera diferente, y que esto es suficiente para vivir una vida de manera diferente. Bourriaud además se pregunta si se podría decir que se trata de una vida virtual. Y afirma que no, que se trata de algo muy pagmático: los políticos locales no son menos 'virtuales' en su supuesta realidad que sus homólogos electrónicos, y que sólo aquellos que creen en la metafísica, es decir, en una separación radical entre la esencia y la existencia, pueden mantener que el mundo virtual es un mundo de ilusiones. Todos los políticos concretos son de la misma naturaleza virtual. Y Karlskrona2 es una herramienta política».

Democracia radical
Superflex investiga procesos de comunicación en los que el poder, la hegemonía, la aseveración y la opresión, así como la ganancia o pérdida de terreno se hace evidente. Distintas partes interesadas, individuales o grupales, entran en escena con intereses específicos y pelean para imponerlos. El punto no es meramente definir una expresión cultural, sino asegurar y especificar su relación con la realidad (en el sentido de la representación) para legitimar los propios intereses de cada uno. Los proyectos de Superflex no sólo conducen a una mayor sensibilidad hacia la existencia de discursos ideológicos, también reflejan contradicciones y controversias, y muestran que cualquier individuo que entre en este campo ya está siendo definido por otros discursos y prácticas. Las mismas batallas ideológicas se inscriben y articulan en un campo de discursos económicos, culturales y políticos. Los proyectos de Superflex muestran una comprensión modificada de la práctica artística. Su punto de partida es una sociedad heterogénea y compleja. Cuando reúnen además del proyecto y el equipo de desarrollo, a los usuarios, tienen en cuenta los intereses específicos de cada grupo individual, sus diferentes oportunidades de articulación, sus intereses y proyecciones. Aquí, las instituciones artísticas y sus representantes no tienen asignado un papel destacado, simplemente representan a socios colaboradores potenciales con sus propios intereses específicos.

Los filósofos de la política Ernesto Laclau y Chantal Mouffe han perfilado la necesidad de una democracia radical: La democracia radical pide que se reconozca la diferencia -lo particular, lo múltiple, lo heterogéneo- en efecto, todo lo que ha sido excluido del concepto abstracto de hombre. La democracia radical pide «la creación de nuevas posiciones subjetivas que permitan la articulación común de, por ejemplo, el anti-racismo, el anti-sexismo y el anti-capitalismo. Estas luchas no convergen espontáneamente. Con el fin de establecer equivalencias democráticas, es necesario un nuevo sentido común; uno que transformaría la identidad de grupos diferentes para que las demandas de cada grupo se pudiesen articular con las de otros de acuerdo con el principio de equivalencia democrática. Porque no se trata solo de establecer una mera equivalencia entre intereses dados, sino de modificar realmente la misma identidad de estas fuerzas». Tomado en este sentido, la práctica artística significa una intervención cultural que media entre diferentes intereses o al menos, los hace visibles. Ha de eliminarse la noción de sujeto soberano, autoreferencial a favor de un sujeto contingente que no pueda contar en ninguna clase de evidencia o universal y que deba moverse en un campo de relaciones de poder que lo reconstituya continuamente. Con sus proyectos, Superflex intenta crear las condiciones para crear nuevas formas de pensar, actuar, hablar e imaginar. Con este fin, hacen tanto uso de su competencia estética, como de su compromiso social. Bajo esta luz, el trabajo de Superflex no es utópico sino emancipatorio en el sentido de la democracia radical.

Karlstrona2 y Superchannel
Superchannel es un sistema de bajo coste que permite distribuir producciones audiovisuales en internet casi a tiempo real. Al mismo tiempo, permite desarrollar un chat en el mismo sitio web en el que se emite el video, y por medio del chat, el espectador puede enviar mensajes directamente al estudio de producción, y así posiblemente influir la producción en curso. Además de esta tecnología, también incluye un servidor anexo a través del cual es posible tener acceso a producciones anteriores.
Superchannel, como Karlstrona2, son herramientas a través de las cuales Superflex investiga los efectos de la ciudad virtual en la ciudad real y explora la cuestión de hasta que punto las dos comunidades son capaces de influenciarse entre sí. Además del video y el audio en directo, y las habitaciones de chat y texto de Karlstrona2, Superchannel -un proyecto en colaboración con Sean Treadway - proporciona una oportunidad para mostrar fotogramas o animaciones. Superchannel está abierto a cualquier persona interesada, aunque personas concretas de distintas disciplinas pueden ser específicamente invitadas para tomar parte. El tiempo de difusión puede ser reservado directamente en el estudio o vía internet. Todas las actividades llevadas a cabo se ensamblan en un archivo virtual para permitir el acceso al desarrollo del proyecto.

La colisión de diversos discursos ideológicos resulta más evidente con Karlskrona2 y Superchannel: estas plataformas son creadas en una forma condensada que demuestra la controversia entre actitudes, interpretaciones e ideas diversas. La copia digital exacta de Karlskrona es accesible a los habitantes de la ciudad vía internet. Cualquiera sin acceso privado a internet podría acceder desde las bibliotecas, los cafés o las universidades de la ciudad o utilizar una terminal cercana a la pantalla gigante para moverse por la ciudad virtual como un avatar (una representación digital de uno mismo), planteando iniciativas, haciendo negocios o haciendo cambios en la arquitectura. Los avatares podían asignarse una identidad de género o étnica, pero a través de sus expresiones y acciones pueden asumir cualquier rol y abandonarlo después. A través de la pantalla gigante instalada en Karlskrona1 es posible observar los cambios diarios de Karlskrona2, por lo cual el espacio real y el virtual se entrelazan. Karlskrona2 se convierte en un espacio de experimentación en el cual las normas políticas, económicas y sociales se redefinen. Cada uno de los posibles participantes trae su propio punto de vista acerca de la vida en la ciudad y sus fantasías, anhelos y nociones utópicas se confrontan con las de los demás. De este modo, es posible que patrones comunales tradicionales de Karlskrona1 aparezcan en Karlskrona2. Al mismo tiempo, es también posible que fantasías individuales o colectivas produzcan cambios en Karlskrona1

Referencias

Enlaces externos

 Superflex
 Superchannel
 The Centre for Advanced Visualization and Interaction, CAVI
 Letter to the Mayor of Karlskrona from a Karlskrona2 Citizen

Artistas de Dinamarca

Karlskrona2


Jad Assouab (en ), né le  à Rabat, est un footballeur marocain évoluant au poste de défenseur aux FAR de Rabat.

Biographie

En club
Formé au Raja de Beni Mellal, le 15 septembre 2019, Jad Assouab signe un contrat professionnel aux FAR de Rabat. Le 1er mai 2020, il entre en jeu face à l'Olympique de Safi en championnat marocain (victoire, 0-3). Le 27 juin 2021, il reçoit sa première titularisation face au Chabab Mohammedia (victoire, 0-2).

Notes et références

Notes

Références

Liens externes

Footballeur marocain
Joueur de l'AS FAR
Naissance à Rabat
Naissance en janvier 1995

Jad Assouab


ඇපලෝ 8 යනු පහළ පෘථිවි කක්ෂයෙන් ඉවතට ගමන් කළ ප්‍රථම මිනිසුන් සහිත අභ්‍යාවකාශ ගමන විය. එමෙන්ම පෘථිවිය හැර වෙනත් අභ්‍යාවකාශ වස්තුවකට (චන්ද්‍රයාට) ළඟා වූ ප්‍රථම මිනිසුන් සහිත අභ්‍යාවකාශ ගමන එය විය. එහි ත්‍රිපුද්ගල කණ්ඩායමෙහි වූ කමාන්ඩර් ෆෑන්ක් බොර්මන් විධාන මොඩියුලයේ නියමු ජේම්ස් ලොවෙල් හා චන්ද්‍ර මොඩියුලයේ නියමු විලියම් ඇන්ඩර්ස් සඳෙහි නොපෙනෙන පෙදෙස දැක ගත් ප්‍රථම මිනිසුන් තිදෙනා වුහ. මෙම මෙහෙයුමට සැටර්න් 5 රොකට්ටුවේ මිනිසුන් සහිත ප්‍රථම පිටත්වීම ඇතුළත් වූ අතර මෙය ඇපලෝ වැඩසටහනේ මිනිසුන් සහිත දෙවන මෙහෙයුම විය.

මුල්වරට අඩු පහත් පෘථිවි කක්ෂයක චන්ද්‍ර මොඩියුල හා විධාන මොඩියුල පරීක්ෂණයක් ලෙස ඇරඹි මෙම මෙහෙයුම 1968 අගොස්තු මස දී චන්ද්‍ර ගමනක් දක්වා දික්විය. එයට හේතුව වූයේ ගමන සඳහා සැලසුම් කර තිබූ චන්ද්‍ර මොඩියුලය පමා වීමයි. නව මෙහෙයුම් කාලසටහන,ක්‍රියාවලි හා පුද්ගල අවශ්‍යතා, පුහුණුවීම් හා සුදානම්වීම සඳහා ඉතිරි වුයේ අසාමාන්‍ය ලෙස ඉතා කුඩා කාලයක් පමණි.

1968 දෙසැම්බර් මස 21 ක් වන දින ගුවන් ගත කිරීමෙන් පසු චන්ද්‍රයා කරා ගමන් කිරීමට ඔවුන්ට දින තුනක් ගත විය. ඔවුන් පැය 20 ක් පුරා දස වාරයක් කක්ෂයේ ගමන් කළ අතර ඒ අතර තුර ඔවුන් උත්පත්ති කථාව (Book of Genesis) කියවා ඇති පරිදි නත්තල් සැඳෑ රූපවාහිනියේ විකාශනයක්ද සිදු කරන ලදී. එම කාලය වන විට එම විකාශනය වැඩිම පිරිසක් නැරඹූ රූපවාහිනී වැඩසටහන වේ. ඇපලෝ 8 හි සාර්ථක මෙහෙයුම මගින් ඇමෙරිකානු ජනාධිපති ජෝන් එෆ් කෙනඩිගේ (අදාළ දශකය ඉවර වීමට පෙර)මිනිසෙකු සඳමතට ගොඩ බැස්සවීමේ සිහිනය සැබෑකළ ඇපලෝ 11 මෙහෙයුමට මග පාදන ලදී.

ඇප‍ලෝ 8 - සැලසුම් කිරිම

1967 සැප්තැම්බර් මාසයේ දී ටෙක්සාස්හි හූස්ටන් නුවර පිහිටි මිනිසුන් රැගත් අභ්‍යවකාශ යානා සදහා මධ්‍යස්ථානය විසින් චන්ද්‍රයා මතට මිනිසුන් ගොඩබැස්සවීම සදහා ව්‍යාපෘති දාමයක්  යෝජනා කරන ලදි.  එකිනෙකට සම්බන්ධ පියවර හතකින් යුත් ව්‍යාපෘති 7 ක් ඊට ඇතුලත් විය.

A.	මිනිසුන් රහිත කමාන්ඩ්/ සර්විස් මොඩියුල (CSM) පරීක්ෂාව

B.	මිනිසුන් රහිත චන්ද්‍ර මොඩියුල පරීක්ෂාව  (LM)

C.	මිනිසුන් සහිත පහත් පෘථිවි කක්ෂයේ  CSM පරීක්ෂාව

D.	 මිනිසුන් සහිත පහත පෘථිවි කක්ෂයේ  CSM සහ LM

E.	මිනිසුන් සහිත ඉලිප්සාකාර පෘථිවි කක්ෂයේ CSM හා LM පරීක්ෂාව

F.	මිනිසුන් සහිත චන්ද්‍රයාගේ කක්ෂයේ CSM හා LM පරීක්ෂාව

G.	මිනිසුන් සහිතව චන්ද්‍රයා වෙත ගොඩබැසීම

ඇපලෝ 4 හා 6  'A'  ගණයේ මෙහෙවරක් වූ අතර එමඟින් පෘථිවි කක්ෂයට මිනිසුන් රහිත කමාන්ඩ්/සර්විස් මොඩියුලයක් ගොඩබස්වන ලදි. 1968 ඔක්තෝබර් මාසයේ දී ඇපලෝ 7 හි කාර්යභාරය  'C' ගණයට අයත් වූ අතර එමඟින් මිනිසුන් සහිත  CSM පෘථිවි කක්ෂය වටා ගමන් කරවීමට නියමිත විය.

මීළග පියවර තීරණය වුයේ චන්ද්‍ර මොඩියුලයේ සුදානම මතය. නියමිත කාලයට එය නිමකර ගත නොහැකි වූ අතර 1968 ජුනි මාසයේ දී ප්‍රථම මොඩියුල ඉදිරිපත් විය. එහි දී මොඩියුලයේ  දෝෂ හඳුනාගැනුණු බැවින් 1969 පෙබරවාරි වන තුරු එය නිමකරගත නොහැකි විය. එබැවින්  'D' පියවර ප්‍රමාද වු අතර 1969 අවසන් වන්නට ප්‍රථම සඳමතට ගොඩ බැසීමට තිබුනු අරමුණට අනතුරක් එල්ල විය.

ඇපලෝ අභ්‍යාවකාශ වැඩසටහන් කාර්යාලයේ කලමණාකරු ජොර්ජ් ලෝ නැමැත්තා විසින් මෙයට විසඳුමක් යෝජනා කලේ 1968 අගෝස්තු මාසයේ දීය.  CSM මොඩියුලය, LM මොඩියුලයට මාස 3 කට පෙර සුදානම් වන බැවින් 1968 දෙසැම්බර් මාසයේදී CSM පමණක් අභ්‍යාවකාශගත කිරීමට මෙහිදී යෝජනා වුනි. C පියවරෙහි ඇති පරිදි ඇප‍ලෝ 7 ගුවන් ගත කරනු වෙනුවට චන්ද්‍රයා වෙත  CSM පමණක් යැවිය හැකි බව ඔහුගේ අදහස විය.  'F' පියවරෙහි එන ඇපලෝ 10 මගින් චන්ද්‍රයා මතට යානා ගොඩ බැස්වීමේ ක්‍රියාවලියද මේ පියවර සමඟම ක්‍රියාත්මක කළ හැකි බවද ඔහු තවදුරටත් පෙන්වා දුන්නේය.

නාසා ආයතනයේ සෑම ජ්‍යෙෂ්ඨ කලමණාකරුවෙක්ම මීට එකඟ වූ අතර එකඟ කරවා ගැනීමට අපහසු වූ එකම පුද්ගලයා වුයේ නාසා හි පරිපාලක ජේමිස් ඊ වේබිය. කෙසේ නමුත් අවසානයේ දී ව්‍යාපෘතිය වෙනස් කිරිමට ඔහුද එකඟ වූ අතර එය මහජනයාට දන්වන ලද්දේ නොවැම්බර් 12 වන දාය. එනම් පෘථිවි කක්ෂය වටා ඇපලෝ 7 යානාව සාර්ථකව ගමන් කිරීමෙන් සති 3 කට පසුවය.

ව්‍යාපෘති පියවරවල වෙනසක් සමඟම යානා කාර්යමණ්ඩලයේ වෙනසක් කිරීමට ද සිදුවිය. මේ  අනුව ඇපලෝ 8 යානාවේ අණ දෙන නිළධාරියා ලෙස බෝමන් නැමැත්තා පත් කෙරුණි.

සැප්තැම්බර් 9 වන දින අභ්‍යාවකාශ ගමනට අවශ්‍ය සුදානම් වීමේ කටයුතු ඇරඹුනි. මෙහිදි අභ්‍යාවකාශ ගමනට ගතවන සෑම පැයක් සදහාම පැය 7 ක පුහුණුවක් ලබා ගැනීමට කාර්ය මණ්ඩලයට සිදුවිය. සෑම සාමාජිකයෙක්ම ව්‍යාපෘතියේ සෑම පැතිකඩක් සඳහාම පොදුවේ පුහුණුව ලද නමුත් ඇතැම් දේ සඳහා යම් යම් සාමාජිකයින්ට විශේෂ පුහුණුවක් ලබා දිය යුතු විය. මේ අනුව බෝමන්හට නැවත පෘථිවිය වෙත ඇතුලු වීමේ දී යානාව හැසිරවිය යුතු අන්දම පුහුණු කරවන ලදි.පෘථිවිය සමඟ සන්නිවේදනය ඇණ හිටි‍යහොත් යානය පැදවිය  යුතු අයුරු ලොවෙල් නැමැති සාමාජිකයාට පුරුදු කරන ලදි. යානය නිසි තත්වයේ පවතින්නේ දැයි සොයා බැලීමට ඇන්ඩර්ස් නැමැත්තා පත් කරන ලදි.

සටහන්

ඇපලෝ 8
Apollo 08
Crewed missions to the Moon
Spacecraft launched in 1968
1968 in the United States
Spacecraft which reentered in 1968
December 1968 events
Spacecraft launched by Saturn rockets
Jim Lovell
William Anders
Frank Borman

ඇපලෝ 8


Events from the year 1806 in Canada.

Incumbents
Monarch: George III

Federal government
Parliament of Lower Canada: 4th
Parliament of Upper Canada: 4th

Governors
Governor of the Canadas: Robert Milnes
Governor of New Brunswick: Thomas Carleton
Governor of Nova Scotia: John Wentworth
Commodore-Governor of Newfoundland: Erasmus Gower then John Holloway
Governor of Prince Edward Island: Joseph Frederick Wallet DesBarres

Events
 Minor trouble arises after 1806 when a governor attempts to anglicize Lower Canada, but he is able to quell dissent if not to achieve his goal.
 Russian-American Company Company collects otter pelts from Alaska to Spanish California.
 Mungo Park killed by natives on Niger River in Africa.
 On return trip John Colter is released from the Lewis and Clark Expedition to join Forrest Hancock and Joseph Dickson (Dixon) to trap the Yellowstone River.
 Le Canadien, a Quebec nationalist newspaper, is founded.

Births
April 12 – Peter Rindisbacher, painter (d.1834)
May 6 – Charles Dewey Day, lawyer, judge and politician (d.1884)
August 12 – George Ryan, politician (d.1876)
November 2 – Henry Kellett, officer in the Royal Navy, oceanographer, Arctic explorer (d.1875)
December 9 – Jean-Olivier Chénier, physician and Patriote (d.1837)

Deaths
 May 31: Louis Dunière, politician (b. 1723)
 July: Robert Gray, merchant sea-captain and explorer (b.1755)
 October 26: John Graves Simcoe, first lieutenant governor of Upper Canada (b.1752)
 December 31: Deborah Cottnam, schoolmistress and poet (b. c.1725–1728)

Historical documents
"Saakies" (Sauks?) and Potawatomi seek help against encroachment on their lands from U.S.A.; their request is deferred

Chief Joseph Brant asks to welcome new Upper Canada lieutenant governor with "leading chiefs and principal warriors" of Grand River

References

Canada
06
1806 in North America

1806 in Canada


NGC 6672 je dvostruka zvijezda u zviježđu Liri.

Izvori

Vanjske poveznice

  Hartmut Frommert: Revidirani Novi opći katalog
  Izvangalaktička baza podataka NASA-e i IPAC-a
  Astronomska baza podataka SIMBAD
   VizieR
 DSS-ova slika NGC 6672
  Auke Slotegraaf: NGC 6672 Deep Sky Observer's Companion
   DSO-tražilica
  Courtney Seligman: Objekti Novog općeg kataloga: NGC 6650 - 6699

6672

NGC 6672


ماكسفيلد باريش  (اسمه الحقيقي: فريدريك باريش 25 يوليو 1870 في فيلادلفيا، بنسيلفانيا - 30 مارس 1966 في كورنش، نيوهامشير) كان رساماً أمريكياً. عُرف بأعماله الخيالية وغير المادية.

أدب
 لودفيغ كوي: ماكسفيلد باريش، نيويورك: واتسون غوبتل (1973)
 لورانس س. كاتلر وجودي غوفمان كاتلر: المتحف الوطني الأمريكي. ماكسفيلد باريش والصورة الأمريكية.

مراجع

وصلات خارجية

 سيرة عن ماكسفيلد باريش (باللغة الإنجليزية)

أعضاء هيئة تدريس رابطة طلاب الفن في نيويورك
أمريكيون
خريجو كلية هافرفورد
رسامون أمريكيون
رسامون أمريكيون في القرن 20
رسامون توضيحيون أمريكيون
فنانون ذكور أمريكيون في القرن 20
فنانون من فيلادلفيا
مواليد 1870
مواليد في فيلادلفيا (بنسيلفانيا)
وفيات 1966
وفيات في نيوهامبشير

ماكسفيلد باريش


Engenthal ist ein Ortsteil des Marktes Elfershausen im unterfränkischen Landkreis Bad Kissingen.

Geographische Lage
Das Kirchdorf Engenthal liegt südöstlich von Elfershausen und ist von Weinbergen umgeben.

Nördlich von Engenthal verläuft die B 287, die in nordöstlicher Richtung nach Euerdorf und Bad Kissingen und in südwestlicher Richtung nach Hammelburg führt sowie kurz vor Langendorf mit der A 7 die Anschlussstelle Hammelburg 97 bildet. Die A 7 verläuft westlich von Engenthal in Nord-Süd-Richtung.

Geschichte
Die erste dokumentarisch belegte Erwähnung des Ortes stammt aus einer Verkaufsurkunde aus dem Jahr 1234, als Mechtildis von Henneberg, die Witwe Heinrichs von Trimberg, Engenthal sowie weitere Güter an das Hochstift Würzburg veräußerte. Die Einwohner des Ortes standen ursprünglich in Diensten der Burgherren der Trimburg.

Einziger Lebensunterhalt für die Bevölkerung Engenthals, deren Wachstum sich auf Grund eines Mangels geeigneter Anbauflächen in Grenzen hielt, blieb der Weinanbau.

In den Jahren 1722 bis 1727 entstand unter Michel Ströhlein die Engenthaler St.-Valentin-Kirche. Der Hochaltar der Kirche wurde im Jahr 1740 erbaut.

Am 1. April 1971 wurde Engenthal im Zuge der Gemeindegebietsreform ein Ortsteil von Elfershausen.

Weblinks
 Engenthal auf der Internetpräsenz von Elfershausen

Einzelnachweise

Ort im Landkreis Bad Kissingen
Elfershausen
Ehemalige Gemeinde (Landkreis Bad Kissingen)
Ersterwähnung 1234
Gemeindeauflösung 1971
Kirchdorf (Siedlungstyp)

Engenthal (Elfershausen)


الاستبهام هو حالة طبية تتسم بعدم القدرة على الفهم أو التعبير عن أية علامات أو رموز.
وهذه الحالة أشد من الحبسة، وهي عدم القدرة على فهم العلامات اللغوية. وينتج الاستبهام عن تلف أجزاء المخ المسؤولة عن معالجة الاتصال. وعلى نحو أكثر تحديدًا، عندما يكون هناك تلف بالجانب الأيسر من المخ في الأجزاء التي تعالج الاتصال مثل منطقة بروكا وفرنيك. ويمكن أن يقع التلف بفعل إصابة رضحية جسدية بالمخ، إلا أنه عادةً ما ينتج عن سكتة دماغية وأحيانًا ينتج عن الأورام. وتكون بداية هذه الحالة في العادة سريعة ولكنها ليست دائمة. وعلاج هذه الحالة هو علاج النطق التقليدي، وفيه يجب على الفرد المصاب بالحالة أن يتعلم من جديد كيف يقرأ ويكتب ويتكلم. وقد تستغرق عملية الاستشفاء من أيام إلى سنوات حسب شدة الإصابة. ويُعد تحقيق المصاب نسبة كبيرة من الشفاء أمرًا شائعًا، ولكنه غالبًا لا يحقق الشفاء التام ليرجع إلى قدرته الأساسية.

الأعراض
الاستبهام هي حالة أشد من الحبسة، فمعنى ذلك أن هناك أوجه شبه بين الحالتين. الأشخاص المصابون بالاستبهام لا يملكون القدرة على فهم أو استعمال الرموز والإشارات وحتى اللغات.يحتفظ المصابون بالقدرة على الكتابة الاستبهامية وهي تشبه الكتابة التقليدية ولكن لا تقوم بتوصيل محتوى منطقي ولا تحتوي على جمل مفيدة. الكتابة الاستبهامية لا تتبع قواعد النحو ولا تحتوي على دلالات ولا تعتبر وسيلة تواصل.

الأسباب
من أكثر الأسباب شيوعاً هو الإصابة بتلف الدماغ نتيجة جلطة دماغية أو ورم. الأسباب الأخرى تتضمن الإضابة بمرض ألزهايمر والاتهابات التي تصيب الجهاز العصبي المركزي. استطاع العالم روجر وولكوت سبيري من خلال أبحاثه
على مرضى (انفصال شقي الدماغ) أن يكتشف أن العقل البشري يقوم بتخصيص فصي الدماغ بوظائف عمل مختلفة، مما يعني أن لكل فص وظايف مختلفة عن الأخر. والتلف الدماغي خاصةً الذي يصيب الجهة اليسرى ينتج عنه فقدان للقدرة على الكلام والقدرة على فهم اللغات. هذه الملاحظات أدت إلى استنتاج سبيري أن وظايف الدماغ منفصلة، وأن مركز اللغة عند غالبية البشر في الجهة اليسرى للدماغ. بالتالي أي تلف للجهة اليسرى قد ينتج عنه إصابة بالغة للكلام سواء كان هذا التلف في إيصال أم استقبال اللغة.

العلاج
علاج النطق التقليدي هو أكثر العلاجات شيوعاً لهذه الحالة. علاج النطق يمكن المرضى من تحسين قدرتهم على الكلام والفهم وقدرتهم على الكتابة. المصابين بالاستبهام يجب عليهم اكتساب جميع هذه المهارات مجدداً نظراً لانعدام قدرتهم على الفهم والتعبير. في الحالات الأقل تأثراً، فأن تحسن المريض قد يتم الوصول إليه بوقت أقل من إذا كانت الحالة معقدة أو شديدة. علاج النطق يتم بواسطة التدريب على النطق بالإضافة إلى برامج حاسب مخصصة من شأنها أن تساعد المرضى في تطوير قدراتهم على التواصل، باستعمال عبارات قصيرة وبسيطة أو عن طريق كتابة هذه العبارات.

غالباً علاج النطق يوصل المريض إلى الشفاء التام من هذه الحالة. ولكن، في بعض الحالات فإن الشفاء يكون جزئي فقط حتى بعد تلقى علاج النطق.

المراجع

http://medical-dictionary.thefreedictionary.com/asemia
http://www.wisegeek.com/what-is-asemia.htm

اضطرابات التواصل
أعراض وعلامات الجهاز العصبي
حبسات

استبهام


Catherine Steadman (født 8. februar, 1987) er en engelsk skuespiller og forfatter, bedst kendt for sin rolle som Mabel Lane Fox i sæson 5 af ITV dramaserien Downton Abbey. I 2018 debuterede hun med romanen Something in the Water. I 2019 udkommer denne på dansk med titlen Noget i vandet.

Karriere
Steadman er uddannet ved Oxford School of Drama og debuteret som tv-skuespiller i ITV serien Mansfield Park overfor Billie Piper, James D'arcy, Rory Kinnear og Michelle Ryan. Siden da har hun medvirket i tv-dramaer, såsom The Tudors , Law & Order: UK, Missing, og Lewis. Hun har også optrådt i flere komedie-serier herunder The Inbetweeners, Fresh Meat, Try Again og Bucket.

Hun kan også ses i filmene Laksefiskeri i Yemen, Richard Curtis' About Time, Dust, Princess Kaiulani, Astral, og Outpost: Black Sun.

Referencer

Eksterne henvisninger

Skuespillere fra Storbritannien

Catherine Steadman


The common bottlenose dolphin or Atlantic bottlenose dolphin (Tursiops truncatus) is a wide-ranging marine mammal of the family Delphinidae. In the order Cetacea, the common bottlenose is most similar to whales, porpoises, and other dolphins, and they are found in the waters around the globe. The common bottlenose dolphin is a very familiar dolphin due to the wide exposure it gets in captivity in marine parks and dolphinariums, and in movies and television programs. It is the largest species of the beaked dolphins. It inhabits temperate and tropical oceans throughout the world, and is absent only from polar waters. While formerly known simply as the bottlenose dolphin, this term is now applied to the genus Tursiops as a whole. As considerable genetic variation has been described within this species, even between neighboring populations, many experts think additional species may be recognized.

Taxonomy
Until 1998, all bottlenose dolphins were considered one species T. truncatus. That year, the Indo-Pacific bottlenose dolphin (T. aduncus) was recognized as a separate species. The two species are thought to have split during the mid-Pleistocene, about 1 million years ago.

Currently, four common bottlenose dolphin subspecies are recognized:
T. t. truncatus, the nominotypical subspecies
T. t. ponticus, or the Black Sea bottlenose dolphin
T. t. gephyreus, or Lahille's bottlenose dolphin
T. t. nuuanu, or the Eastern Tropical Pacific bottlenose dolphin

Bottlenose dolphins along the southern California and Baja California coasts were previously recognized as the Pacific bottlenose dolphin, T. t. gillii, originally described as distinct species T. gillii. The name has since been reclassified as a junior synonym of Tursiops truncatus. Additionally, bottlenose dolphins along the Pacific coast of Central America were described as T. nuuanu in 1911. A review of T. gillii and T. nuuanu specimens supported T. gillii as a synonym of T. truncatus and T. nuaanu as a unique subspecies.

A 2020 study identified four distinct lineages within T. truncatus, each of which could be a distinct subspecies: a lineage native to the coastal regions of the western North Atlantic (off the coast of North America), an offshore lineage found worldwide in pelagic ecosystems, a lineage native to the Mediterranean, and a lineage restricted to the Black Sea (previously described as T. truncatus ponticus). The study noted only weak differentiation between the Black Sea and Mediterranean lineages, and found them to form a sister group to the offshore lineage, indicating that they likely descended from offshore bottlenoses that colonized the Mediterranean and Black Seas. The clade containing the offshore, Mediterranean, and Black Sea populations was sister to the western North Atlantic lineage, indicating deep divergence between the two. An analysis of the morphology, genetics, and evolutionary divergence of the western North Atlantic coastal and offshore ecotypes supported the coastal form as being a distinct species. While the offshore type was retained within T. truncatus, the coastal dolphins are now recognized as Tamanend's bottlenose dolphin (T. erebennus).

Description
Common bottlenose dolphins are grey, and between  long, and weigh between . Males are generally larger and heavier than females. In most parts of the world, adult length is between ; weight ranges between . Dolphins have a short and well-defined snout that looks like an old-fashioned gin bottle, which is the source for their common name.

Like all whales and dolphins, though, the snout is not a true nose; the nose instead evolved into the blowhole on the top of their heads. Their necks are more flexible than other dolphins' due to five of their seven vertebrae not being fused together like in other dolphins.

Intelligence

The common bottlenose dolphin has a larger brain than humans. Many investigations of bottlenose intelligence include tests of mimicry, use of artificial language, object categorization, and self-recognition. This intelligence has driven considerable interaction with humans. The common bottlenose dolphin is popular in aquarium shows and television programs such as Flipper. It has also been trained for military uses such as locating sea mines or detecting and marking enemy divers, as for example in the U.S. Navy Marine Mammal Program. In some areas, they cooperate with local fishermen by driving fish toward the fishermen and eating the fish that escape the fishermen's nets.

Ecology and behavior

As a very social species, the common bottlenose dolphin lives in groups called pods that typically number about 15 individuals, but group size varies from pairs of dolphins to over 100 or even occasionally over 1,000 animals for short periods of time. Their geographic range dictates a lot of their behaviors including the densities of dolphins while travelling. The types of groups include: nursery groups, juvenile groups, and groups of adult males. Male dolphins tend to form pair bonds which is the strongest of dolphin bonds, while females stay with their calves for 3–8 years and then females tend to stay in social groups.

Echolocation
Dolphin use of their blowholes and nasal sacs to communicate and their ability to echolocate with their melon are keys to their success.

Diet
Its diet consists mainly of eels, squid, shrimp and a wide variety of fishes. It does not chew its food, instead swallowing it whole. Dolphin pods often work as a team to harvest schools of fish, though they also hunt individually. Dolphins search for prey primarily using echolocation, which is a form of sonar.

The diet of common bottlenose dolphin pods varies depending on area. Along the U.S. Atlantic coast, the main prey includes Atlantic croakers (Micropogonias undulatus), spot (Leiostomus xanthurus) and American silver perch (Bairdiella chrysoura), while in South Africa, African maasbankers (Trachurus delagoa), olive grunters (Pomadasys olivaceus), and pandora (Pagellus bellottii) are common bottlenose dolphin's typical prey.

According to combined stomach content and stable isotope analyses in the Gulf of Cádiz, although European conger (Conger conger) and European hake (Merluccius merluccius) are most important prey of common bottlenose dolphins, mass-balance isotopic mixing model (MixSIAR), using δ13C and δ15N shows that Sparidae species; seabreams (Diplodus annularis and D. bellottii), rubberlip grunt (Plectorhinchus mediterraneus), and common pandora, (Pagellus erythrinus) and a mixture of other species including European hake, mackerels (Scomber colias, S. japonicus and S. scombrus), European conger, red bandfish (Cepola macrophthalma) and European pilchard (Sardina pilchardus) are the assimilated diet.

Research indicates that the type and range of fish in a dolphin's diet can have a significant impact on its health and metabolism. Dolphins eat 10-20% of their body weight each day, with pregnant and nursing females eating the most.

Communication
Dolphins also use sound for communication, including squeaks emitted from the blowhole, whistles emitted from nasal sacs below the blowhole, and sounds emitted through body language, such as leaping from the water and slapping their tails on the water. The dolphins address each other individually through matched whistling, where individuals respond to whistles of other dolphins by using the same whistle.

Their heads contain an oily substance that both acts as an acoustic lens and protects the brain case. They emit clicking sounds and listen for the return echoes to determine the location and shape of nearby items, including potential prey.

While communicating with each other, bottlenose dolphins grab ahold of each other with their teeth, which forms unique knicks and notches on the dorsal fins making them individually identifiable. These unique identifiers are universally used in studies around the globe, and in Marco Island Florida the dolphin study team aboard The Dolphin Explorer, keeps track of resident dolphins.

Reproduction

Mating behavior of bottlenose dolphin is polygamous. Although they can breed throughout the year, it mostly occurs in spring. Males form alliances to seek an estrous female. For a chance to mate with the female, males separate the female from her home range. Females bear a calf every three to six years. After a year-long gestation period, females bear a single calf. Newborn calves are between  long and weigh between . The calf's suckling lasts between 18 and 20 months and they are weaned between three and eight years of age. Females typically reproduce every 3 to 6 years when sexual maturity is reached, and there is no recorded menopause in the bottlenose dolphin species. Sexual maturity varies by population, and ranges from 5–14 years of age; sexual maturity occurs between 8 and 13 years for males and 5 to 10 years for females.

Life expectancy
The average life span of common bottlenose dolphins is at least 40 years old and up to 60 years old, with females typically living longer than males. but in captivity they have been known to live to up to 51 years old.

Distribution
The common bottlenose dolphin can be found in temperate, subtropical, and tropical oceans around the world. The global population has been estimated at 600,000. Some bottlenose populations live closer to the shore (inshore populations) and others live further out to sea (offshore populations). Generally, offshore populations are larger, darker, and have proportionally shorter fins and beaks. Offshore populations can migrate up to  in a season, but inshore populations tend to move less. However, some inshore populations make long migrations in response to El Niño events. The species has occurred as far as 50° north in eastern Pacific waters, possibly as a result of warm water events. The coastal dolphins appear to adapt to warm, shallow waters. It has a smaller body and larger flippers, for maneuverability and heat dispersal. They can be found in harbors, bays, lagoons and estuaries. Offshore dolphins, however, are adapted to cooler, deeper waters. Certain qualities in their blood suggest they are more suited to deep diving. Their considerably larger body protects them against predators and helps them retain heat.

Other human interactions

Some interactions with humans are harmful to the dolphins. Dolphin hunting industry exists in multiple countries including Japan, where common bottlenose dolphins are hunted for food annually in the town of Taiji, and the Faroe Islands. Also, dolphins are sometimes killed inadvertently as a bycatch of tuna fishing.

Tião was a well-known solitary male bottlenose dolphin that was first spotted in the town of São Sebastião in Brazil around 1994 and frequently allowed humans to interact with him. The dolphin later became infamous for killing a swimmer and injuring many others, which earned it the nickname of killer dolphin.

Fungie is another solitary male bottlenose, living in close contact with humans in Dingle Harbour, Ireland, since 1983. He has become a symbol of the town, although some doubt exists over whether he is a single dolphin.

Conservation
The North Sea, Baltic, Mediterranean and Black Sea populations of the common bottlenose dolphin are listed in Appendix II to the Convention on the Conservation of Migratory Species of Wild Animals (CMS) of the Bonn Convention, since they have an unfavorable conservation status or would benefit significantly from international cooperation organized by tailored agreements.

The species is included in Appendix II of the Convention on International Trade in Endangered Species (CITES), meaning international trade (including in parts/derivatives) is regulated.

Estimated population of a few specific areas are including:

The species is covered by the Agreement on Small Cetaceans of the Baltic, North East Atlantic, Irish and North Seas (ASCOBANS), the Agreement on the Conservation of Cetaceans in the Black Sea, Mediterranean Sea and Contiguous Atlantic Area (ACCOBAMS), the Memorandum of Understanding for the Conservation of Cetaceans and Their Habitats in the Pacific Islands Region, and the Memorandum of Understanding Concerning the Conservation of the Manatee and Small Cetaceans of Western Africa and Macaronesia.

Marine pollution

Common bottlenose dolphins are the most common apex predators found in coastal and estuarine ecosystems along the southern coast of the US, thus serve as an important indicator species of bioaccumulation and health of the ecosystem.

It is believed that some diseases commonly found in dolphins are related to human behaviors, such as water pollution. Water pollution is linked to point and non-point source pollution. Point source pollution comes from a single source such as an oil spill and/or chemical discharge from a specific facility. The environmental impact of the Deepwater Horizon oil spill caused a direct impact and still serves as a long-term impact of future populations. Common bottlenose dolphins use these important habitats for calving, foraging, and feeding. Environmental impacts or changes from chemicals or marine pollution can alter and disrupt endocrine systems, affecting future populations. For example, oil spills have been related to lung and reproductive diseases in female dolphins. A recent study suggested signs of lung disease and impaired stress in 32 dolphins that were captured and assessed in Barataria Bay, Louisiana, US. Out of these 32 dolphins, 10 were found pregnant and, upon a 47-month check up, only 20% produced feasible calves, compared to a previous success rate of 83%, in the same area. It is believed that a recent oil spill in this area is partially to blame for these severely low numbers.

Dense human development along the eastern coast of Florida and intense agricultural activity have resulted in increased freshwater inputs, changes in drainage patterns, and altered water quality (i.e. chemical contamination, high nutrient input, decreased salinity, decreased sea grass habitat, and eutrophication. High nutrient input from agriculture chemicals and fertilizers causes eutrophication and hypoxia, causing a severe reduction in water quality. Excess of phosphorus and nitrogen from these non-point sources deplete the natural cycle of oxygen by overconsumption of algae. Harmful algal blooms are responsible for dead zones and unusual mortality events of common bottlenose dolphins consuming these toxic fish from the brevetoxin produced by the dinoflagellate Karenia brevis. Brevetoxins are neurotoxins that can cause acute respiratory and neurological symptoms, including death, in marine mammals, sea turtles, birds, and fishes.

See also

List of cetaceans
Unihemispheric slow-wave sleep

References

External links

 View the dolphin genome on Ensembl

common bottlenose dolphin
Tool-using mammals
Cosmopolitan mammals
Pantropical fauna
common bottlenose dolphin
Symbols of Mississippi
Habitats Directive Species

Common bottlenose dolphin


بدمستان ، قرية صغيرة تقع في داخل الجبال وتتبع ناحية كوخرد ( بالفارسية: بخش كوخرد ) من توابع مدينة بستك وتقع في محافظة هرمزگان في جنوب إيران. هي قرية من قرى وادي بدمستان، وأعمال جبال بربار، تقع بين هضبتين عاليتين، بينهما ماء وعيون عذبة.

حدود قرية بدمستان
من الشمال: سلسلة جبال الناخ، ومن الجنوب أرض فضاء ومزارع النخيل، ومن المغرب « جبل بدمستان » ومن الشرق تنتهي بـقرية بربار.

السكان
يبلغ عدد سكان هذه القرية الصغيرة في حدود 25 شخص
من البدو الرحل من أهل السنة والجماعة وعلى المذهب الشافعي يتكلمون الفارسية باللهجة المحلية، ولهم مسجد وبركة واحدة لحفظ الماء.

مهنة السكان
يمتهنون بمهنة تربية المواشي والأغنام، والزراعة، تبعد القرية عن قرية بربار بحوالي كيلومتر واحد، وبها سد كبير يخزن الماء على مدار السنة. وفيها حوالي 300 نخلة. وكذلك يجلبون الأعشاب الطبية الموجودة على سفح الجبل وبيعها في القرى المجاورة لهم.

مراجع

المصادر

 الكوخردى، محمد، بن يوسف، (كُوخِرد حَاضِرَة اِسلامِيةَ عَلي ضِفافِ نَهر مِهران kookherd، an Islamic District on the bank of Mehran River) الطبعة الثالثة، دبى: سنة 1997 للميلاد.
 محمديان، كوخردي، محمد، " «به ياد كوخرد» "، ج1. چاپ أول، دبي: سال انتشار 2002 ميلادي.(فارسي)
 سلامى، بستكى، احمد.  (بستك در گذرگاه تاريخ)  ج2 چاپ أول، 1372 خورشيدى.
 عباسي، قلي، مصطفي،  «بستك وجهانگيريه»، چاپ أول، تهران : ناشر: شركت انتشارات جهان معاصر، سال 1372 خورشيدي.
 محمديان، كوخردى، محمد،  (شهرستان بستك وبخش كوخرد) ، ج1. چاپ أول، دبي: سال انتشار 2005 ميلادي.
 بالود، محمد.  (فرهنگ عامه در منطقه بستك)  ناشر همسايه، چاپ زيتون، انتشار سال 1384 خورشيدي.
 بنى عباسيان، بستكى، محمد اعظم،  « تاريخ جهانگيريه»  چاپ تهران، سال 1339 خورشيدى.
 بختيارى، سعيد، ،  « اتواطلس إيران » ، " مؤسسه جغرافيايى وكارتگرافى گيتا شناسى، بهار 1384 خورشيدى

وصلات خارجية
 الادارية لمحافظة هرمزگان
 الادارية لمحافظة هرمزگان (بلده كوخرد)

أماكن مأهولة في مقاطعة بستك
بلدة كوخرد
مدن إيران
مقاطعة لارستان

بدمستان


Eugenia Greceanu () a fost o arhitectă română cu o activitate profesională însemnată în domeniul protecției și restaurării monumentelor istorice. A fost autoarea unor studii istorico-arhitecturale și de istorie a orașelor, realizând studii istorice de fundamentare pentru documentații de urbanism și de sistematizare pentru orașe și teritorii cu un valoros patrimoniu arhitectural. Atât ca șef de proiect, cât și în cadrul unor colective de arhitectură, a participat la restaurarea unor importante monumente istorice.

Biografie
Eugenia Greceanu a fost fiica maiorului Mihail Gh. Popescu, ofițer, și a Smarandei Panaiot, care provenea dintr-o familie de negustori greci. Între anii 1939 și 1947 a urmat învățământul secundar în cadrul liceului "Carmen Sylva" din București unde a dezvoltat o adevărată pasiune pentru literatură și limbi străine (germană, engleză, franceză și italiană, alături de limba latină) dorind să urmeze o carieră în domeniul istoriei literaturii și a filologiei comparate. Influențată de anumite evenimente politice cât și de o discuție cu profesoara Constanța Georgescu, acestea au determinat-o să se orienteze spre alte domenii oscilând astfel între profesiile celor mai apropiate rude din familie: Adrian Gheorghiu, arhitect și a soției acestuia, Marcela, medic. Viitoarea profesie aleasă a fost arhitectura, având mai multe tangențe cu literatura. Pregătirea pentru admiterea la facultate a realizat-o în cadrul biroului de proiectare al arhitectului Adrian Gheorghiu, reușind în 1947 să fie admisă în primii 15 studenți.

În 1952 a finalizat studiile Facultații de Arhitectură "Ion Mincu", București.

În primăvara anului 1953, în cadrul atelierului de proiectare al arhitectului Adrian Gheorghiu, l-a cunoscut pe Radu Scarlat Greceanu, istoric arhivist, dat afară de la Institutul de Istorie al Academiei RPR și de la Arhivele Statului, integrate Ministerului de Interne. Tot în același an, pe data de 24 decembrie 1953, Eugenia Greceanu și Radu Scarlat Greceanu s-au căsătorit civil.

Eugenia Greceanu a murit pe data de 11 iunie 2016 la București și este înmormântată la Cimitirul militar Ghencea.

Activitate
A început cariera de arhitect în anul 1952 în atelierul arhitecților Adrian Gheorghiu și Henri H. Stahl, realizând studii de sistematizare la ICSOR (Institutul Central pentru Sistematizarea Orașelor și Regiunilor).

Între anii 1954 și 1959 a realizat proiecte de restaurare în cadrul atelierului "Monumente istorice" din ICSOR-ISCAS (Institutul de studii și proiectare pentru construcții, arhitectură și sistematizare), atelier condus de arhitecții Ștefan Balș și Radu Udroiu.

În anul 1960 a devenit referent al Direcției Monumentelor Istorice (DMI) din CSCAS (Comitetul de Stat pentru Construcții, Arhitectură și Sistematizare) pentru regiunile Brașov, Mureș și Hunedoara. După 1968 a preluat ca referent și județele Brașov, Sibiu, Covasna și Harghita. În această perioadă până în 1970 a participat la revizuirea și completarea Listei Monumentelor Istorice.

În noiembrie 1972 a fost numită șef al serviciului de avizare al Direcției Monumentelor Istorice din CSCAS. În tot acest timp, a scris teza de doctorat cu titlul "Arhitectura bisericilor românești de zid din Transilvania, secolele XIII-XVII", sub îndrumarea profesorului Grigore Ionescu. Finalizată în 1974, teza o va susține în 1977.

În 1974 a fost transferată la echipa de proiectare a DPCN (Direcția Patrimoniului Cultural Național) unde, printr-o conjunctură mai puțin favorabilă, va avea obligația să studieze doar orașele extra-carpatice.

Între anii 1974 și 1977 a realizat trei studii de delimitare a valorilor arhitecturale și urbanistice din orașele Roman, Pitești și Botoșani, a redactat un normativ de proiectare a restaurării monumentelor istorice și a participat la corectarea proiectului Legii Patrimoniului Cultural Național.

În urma desființării DMI în 1977, a fost transferată la Muzeul de Istorie al RSR, în cadrul secției de evidență a siturilor arheologice, unde a continuat să studieze orașele extra-carpatice: Botoșani, Pitești, Câmpulung-Muscel. A publicat studiile de istorie a orașelor extra-carpatice la MIRSR, cu definitivarea proiectului Botoșani (1980-1981). A redactat studii pentru ansamblurile medievale din Pitești și Botoșani, dar și pentru transformarea Cetățuii Brașovului în restaurant și hotel. Tot în această perioadă a făcut cercetări de teren în județele Arad și Timiș pentru avizări ale Direcției Economice și a Patrimoniului Cultural Național din cadrul CCES (Consiliul Culturii și Educației Socialiste). A lucrat la aceste proiecte până în anul 1983, când a ieșit la pensie.

Anii 1983-1989 au reprezentat o perioadă prosperă de cercetare și de publicare a studiilor realizate. După 1990 și-a reluat activitatea în domeniul conservării și restaurării monumentelor ca membru al Comisiei Monumentelor, Ansamblurilor și Siturilor Istorice.

Între 1993 și 2001 a fost președinte al ICOMOS, fiind numită între timp Președinte de Onoare al CNR-ICOMOS, funcție la care a renunțat în 2004. Tot în această perioadă a susținut cursuri, în calitate de profesor asociat, la catedra de Istoria Arhitecturii din cadrul Universității de Arhitectură "Ion Mincu", București.

Lucrări
În cadrul atelierelor de proiectare, a fost șef de proiect pentru restaurarea următoarelor monumente istorice:
 1955-1956 - Mănăstirea Gura Motrului;
 1958 - Biserica și vechea stăreție a mănăstirii Strâmba;
 1958 - Incinta mănăstirii Sucevița;
 1958-1959 - Bastionul Bethlen și Turnul Cizmarilor din Cluj;
 1960 - Casa Hirscher, Brașov;
 1964 - Casa de piatră din Herăști;
 1964 - Biserica mănăstirii Cotmeana;
 1965 - Reconstituirea vechii stăreții și a incintei schitului Clocociov;
 1959 - Cetatea Râșnovului;
 1971 - Mănăstirea Brâncoveni;
În colaborare cu alți șefi de proiect, a lucrat la restaurarea următoarelor monumente istorice:
 1953 - Palatului Cuza Vodă, Iași;
 1955 - Casa aurarului din Bistrița;
 1955 - 1957 - Castelul Huniazilor, Hunedoara;
 1957 - 1958 - Biserica Sfântul Nicolae din Densuș;
 1959 - Mănăstirea Galata, Iași;
 1961 - Mănăstirea Mamu;
 1961 - Clopotnița bisericii din Valea Danului;
 Incinta mănăstirii Govora;
 Mănăstirea Tismana;
Activitatea în zona de urbanism și sistematizare, ca șef de proiect, a fost marcată prin proiectul de sistematizare a bazinului Argeșului (1952), a bazinului inferior al Dunării pe sectorul Oltenița-Galați (1953), proiectele de sistematizare a râului Buzău (1953) și a bazinului inferior al Dunării pe sectorul Călărași-Măcin (1959).

Publicații
A publicat peste 75 de lucrări și studii istorice, printre care:
studiul "La structure urbaine médiévale de la ville de Roman" , Revue Roumaine d Histoire, XV, nr. 1, 1976, pp. 39–56
studiul "Un problème actuel: l'urbanisme médiéval en Roumanie", Revue Roumaine d'Histoire, XVIII, nr. 1, 1979, pp. 133–153

Distincții
 1965 - Premiul UAR pentru proiectul de restaurare Casa de piatră din Herăști
 2006 - Opera Omnia - Anuala de Arhitectură a Municipiului București

Decorații
 Ordinul național "Pentru Merit" în grad de Cavaler (1 decembrie 2000) "pentru realizări artistice remarcabile și pentru promovarea culturii, de Ziua Națională a României"

Note

Bibliografie
Uniunea Arhitecților din România, Arhitecți în timpul dictaturii: Amintiri, Simetria, 2005
Eugenia Greceanu, Ansamblul urban medieval Botoșani: Botoșanii care s-au dus , ediție îngrijită de Octavian Liviu Șovan, prefață de Ioan Caproșu, indice general de Alexandrina Ioniță, Casa Editorială Demiurg, Iași, 2009
Victoria Dragu Dimitriu, Povestea unei familii din București, Grecenii, Editura Vremea, 2012

Nașteri în 1928
Decese în 2016
Arhitecți din secolul al XX-lea
Arhitecți români
Înmormântări în Cimitirul Ghencea

Eugenia Greceanu


Jens Christian Carl Volmer Bek (født 29. juli 1905 i Mogenstrup i Sevel sogn (dengang i Ringkøbing amt), konfirmeret i samme sogn i 1919, død 25. juni 1981 i Farum) var lærer og forstander på drengehjemmet Godhavn i Tisvilde (1950-1975).

Forældrene var købmandsfolk i Mogenstrup, Jens Bek f. 1873 i Sevel sogn og Ane Marie Madsen f. 1868 i det nærliggende sogn Ejsing.  Parret fik i 1907 yderligere sønnen Magnus. Faren var ved sin død i 1948 i Mogenstrup forhenværende gårdmand, aldersrentenyder, og enkemand.

Behandlingen af drengene på Godhavn, som forstander Bek havde ansvaret for, var ulovlig på flere måder. Myndighederne så gennem fingre med misbruget, netop fordi det var anbragte børnehjemsbørn. Forældre anmeldte Bek for vold, men han blev frifundet. Overgrebene på drengehjemmet Godhavn blev først dokumenteret 2011 i »Godhavnsrapporten« skrevet af historikeren Maria Rytter.

Filmen og TV 2s tv-serie Der kommer en dag er baseret på virkelige hændelser på drengehjemmet Godhavn i 1960'erne. Lars Mikkelsen spiller rollen som forstander Frederik Heck.

Referencer

Eksterne henvisninger
 Godhavnsrapporten. En undersøgelse af overgreb og medicinske forsøg på Drenge- og Skolehjemmet Godhavn samt 18 andre børnehjem i perioden 1945-72

Lærere fra Danmark

Christian Bek


Niestkowo (deutsch Nesekow) ist ein Dorf der Gemeinde Ustka (Stolpmünde) im Powiat Słupski der polnischen Woiwodschaft Pommern.

Geographische Lage
Niestkowo liegt in Hinterpommern, am rechten Ufer der Stolpe, etwa zehn Kilometer nordwestlich der Stadt Słupsk (Stolp) und acht Kilometer südöstlich der Hafenstadt Ustka (Stolpmünde) an der Ostsee.

Geschichte
Der historischen Dorfform nach war die Ortschaft als Hagenhufendorf angelegt worden. Es handelt sich um das älteste urkundlich erwähnte Dorf im Landkreis Stolp. 1227 wird es unter dem Namen Nestic in einer Urkunde erwähnt, mit der Herzog Barnim I. von Westpommern das Dorf Nestic in Stolp minore, in parvo Ztolp, dem Kloster Belbuck schenkte. Später gehörte es zu dem Besitz der Stanislauskirche in Garde, der Herzog Mestwin II. von Pommerellen im Jahr 1282 die Schenkungen seines Vaters, Swantopolk II., bestätigte. 1499 befand sich das Gut Nesekow im Besitz eines Angehörigen der Familie Ramel. Um 1580 befand es sich im Besitz von Damian von Winterfeld, der unter Pommernherzog Bogislaw XIII. Landvogt der Lande Schlawe und Stolp gewesen war. 1622 erwarb es ein Angehöriger der Familie Winterfeld auf Wintershagen, danach die Familie Zitzewitz. Um das Jahr 1784 gab es in Nesekow ein Vorwerk, fünf Bauern und insgesamt acht Haushaltungen.
1810 erwarb Johann Kratz die Dörfer Nesekow und Wintershagen von Otto Graf von Podewils. 1811 verkaufte Kratz Nesekow wieder. Das Ackervorwerk kaufte der vorherige Pächter auf, und die Bauernhöfe wurden von den Pächtern aufgekauft, die diese zuvor bewirtschaftet hatten. 1861 erwarb ein Herr Wiese das Gut Nesekow für 50.500 Taler. Danach befand es sich im Besitz einer Familie Küttner. 1928 war Otto Küttner der Besitzer, 1931 Georg von Wühlisch und 1938  Heinz Perrin.

Im Jahr 1925 standen in Nesekow 39 Wohngebäude. Im Jahr 1939 wurden in Nesekow 213 Einwohner gezählt, die in 51  Haushaltungen lebten. Außer dem Gut mit einer Betriebsfläche von zuletzt 166 Hektar gab es in Nesekow 24 weitere landwirtschaftliche Betriebe.

Vor Ende des Zweiten Weltkriegs gehörte das Dorf Nesekow zum Landkreis Stolp im Regierungsbezirk Köslin der Provinz Pommern. Die Gemeindefläche war 438 Hektar groß. Nesekow war der einzige Wohnort in der Gemeinde Nesekow.

Gegen Ende des Zweiten Weltkriegs  wurde Lindow am 8. März 1945 von  der Sowjetarmee besetzt. Im Juli 1945 kamen Polen in das Dorf und übernahmen Häuser und Gehöfte der deutschen Einwohner. Das Gut blieb bis Frühjahr 1946 von den sowjetischen Truppen besetzt. Alle Dorfbewohner wurden vertrieben. Nesekow wurde in Niestkowo umbenannt.

Später wurden in der Bundesrepublik Deutschland 98 und in der DDR 95 aus Nesekow vertriebene Dorfbewohner ermittelt.

Im Jahr 2007 hatte das Dorf 164 Einwohner.

Kirche
Die vor 1945 in Nesekow anwesenden Dorfbewohner waren evangelisch. Nesekow war dem Kirchspiel Weitenhagen angegliedert und gehörte damit zum Kirchenkreis Stolp-Stadt.

Schule
Vor 1945 hatte Nesekow eine eigene Volksschule. Im Jahr 1932 war diese Schule einstufig; zu diesem Zeitpunkt unterrichtete hier ein einzelner Lehrer 47 Schulkinder.

Literatur
 Karl-Heinz Pagel: Der Landkreis Stolp in Pommern. Lübeck 1989, S. 757–759 (Download Ortsbeschreibung Nesekow) (PDF; 630 kB)
 Ludwig Wilhelm Brüggemann: Ausführliche Beschreibung des gegenwärtigen Zustandes des Königl. Preußischen Herzogtums Vor- und Hinterpommern. Teil II, Band 2, Stettin 1784, S. 987, Nr. 93 und S. 868–870, Nr. 15.

Fußnoten

Ort in Pommern
Ort der Woiwodschaft Pommern
Gmina Ustka

Niestkowo


An Stanhopea hernandezii in uska species han Liliopsida nga syahan ginhulagway ni Carl Sigismund Kunth, ngan ginhatag han pagkayana nga asya nga ngaran ni Schltr.. An Stanhopea hernandezii in nahilalakip ha genus nga Stanhopea, ngan familia nga Orchidaceae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Mga sumpay ha gawas

Stanhopea

Stanhopea hernandezii


Toshihiko Uchiyama (født 21. oktober 1978) er en tidligere japansk fodboldspiller.

Han har spillet for flere forskellige klubber i sin karriere, herunder Montedio Yamagata og Vissel Kobe.

Eksterne henvisninger

Fodboldspillere fra Japan

Toshihiko Uchiyama (fodboldspiller, født 1978)


Kliplev kirke blev opført i det 15. århundrede i gotisk stil, men er gradvist blevet ombygget i barok.

Eksterne henvisninger

 Om Kliplev Kirke af Grænseforeningen
 Kliplev Kirke hos KortTilKirken.dk

Kirker i Aabenraa Kommune
Kirker i Haderslev Stift
Kirker i Aabenraa Amt

Kliplev Kirke


William Gaskell ( - ) est un pasteur unitarien anglais, travailleur caritatif et pionnier de l'éducation de la classe ouvrière. Époux de la romancière et biographe Elizabeth Gaskell, il est lui-même écrivain et poète et est le président le plus ancien de la bibliothèque Portico de 1849 à sa mort en 1884.

Sa théologie personnelle est le rationalisme sacerdotal et il rejette la doctrine du péché originel, croyant que les humains ont une capacité innée pour le bien, et cette croyance semble avoir sous-tendu son engagement de toute une vie dans des projets caritatifs et éducatifs. Contrairement à beaucoup de ses contemporains de Manchester, Gaskell a toujours privilégié le travail social et éducatif au-dessus du lobbying politique pour le libre-échange ou la réforme des usines . Sa philosophie personnelle peut se résumer dans la dédicace qu'il écrit lors de la publication de son recueil de poèmes Temperance Rhymes : « aux ouvriers de Manchester... levier qui est de les élever dans l'échelle de l'humanité.

Jeunesse et éducation
Gaskell est né à Latchford, une banlieue de Warrington, l'aîné de six enfants. La famille Gaskell comprend d'éminents dissidents. Son père, également William, est un fabricant de voiles avec une entreprise sur Buttermarket Stree  et également un professeur de théologie unitarienne et selon une source, sa mère, Margaret Jackson, est femme de ménage. Il est instruit par un ministre local, Joseph Saul. Interdit en tant que non-conformiste d'aller à Oxford ou à Cambridge, Gaskell étudie à l'Université de Glasgow (1820-1825), obtenant son BA et son MA en 1825. Il se forme ensuite pour le ministère unitarien au Manchester New College (1825-1828), à cette époque situé à York, où ses tuteurs sont Charles Wellbeloved et James Turner.

Carrière

Ministère

Gaskell est ministre adjoint de la Cross Street Chapel à Manchester de 1828 à 1854, et ministre principal par la suite, poste qu'il occupe jusqu'à sa mort. Fondée en 1694, Cross Street est la principale chapelle unitarienne de la ville et sa congrégation comprend de nombreuses personnalités influentes de Manchester, dont cinq députés. Les éminents réformateurs de la santé publique James Kay-Shuttleworth, Benjamin Heywood et Samuel et William Rathbone Greg fréquentent tous la chapelle. Les contemporains considèrent Gaskell comme un brillant prédicateur, bien qu'il n'ait jamais parlé de façon impromptue ; il est certainement un travailleur acharné, prêchant souvent trois fois le dimanche.

Les ministres de la chapelle se sont dans l'ensemble abstenus de toute implication politique manifeste, mais ils sont actifs dans le travail social, soutenant l'élan de leurs laïcs. William Gaskell dirige la congrégation de 1828 à 1884, exerçant une large influence à l'intérieur et à l'extérieur du mouvement unitarien. Il soutient la Manchester Domestic Mission Society, qui aide les pauvres « de telle sorte qu'à aucun moment un nom ou un test confessionnel ou sectaire ne soit introduit ». Il défend les écoles de Lower Mosley Street, que la Cross Street Chapel parraine pour desservir les zones proches de la rivière Medlock. Un fonds de bourses soutient les congrégations dans les endroits les plus pauvres. Une infirmière dirigée par une dame de la congrégation est financée pour visiter les familles pauvres près du centre-ville. Gaskell travaille pour des opportunités d'éducation pour la classe ouvrière de la région et plaide pour le mouvement Mechanics Institute.

Gaskell est légendaire dans les efforts humanitaires. Pour honorer son cinquantenaire dans le ministère de Cross Street, une soirée se tient à l'hôtel de ville de Manchester et réunit plus d'un millier de personnes. La congrégation l'honore d'un cadeau d'argenterie, et pendant les festivités, une grosse somme d'argent est collectée pour la fondation d'une bourse pour les étudiants ministériels à Owen's College (maintenant l'Université de Manchester).

William Gaskell est soutenu dans son travail éducatif et humanitaire par son épouse, la romancière Elizabeth Gaskell.

Il en vient à être compté parmi les unitariens les plus éminents du pays et en 1859, on lui offre le ministère à Essex Street Chapel à Londres, le poste principal du ministère unitarien britannique, mais le refuse, préférant rester à Cross Street. À partir de 1865, il est président de l'Assemblée des ministres presbytériens et unitariens du Lancashire et du Cheshire. En 1861, il cofonde le Unitarian Herald, une publication destinée au public ouvrier, et en est rédacteur en chef jusqu'en 1875.

Œuvres caritatives
Tout au long de sa vie, Gaskell travaille pour de nombreuses organisations caritatives locales afin de réduire la pauvreté, d'améliorer les conditions de vie et de réduire la transmission de maladies, en particulier le choléra épidémique et le typhus. Au cours des années 1830-1860, certaines des pires conditions pour les pauvres en Angleterre se trouvent à Manchester.

C'est aussi une ville d'inégalité sociale extrême entre la soi-disant « millocratie » et les travailleurs. Elizabeth Gaskell décrit un jour une connaissance assistant à un bal portant  de dentelle et  de diamants. La famille Gaskell se déplace entre les deux mondes, permettant à Gaskell non seulement de collecter des souscriptions caritatives de leur large cercle et de promouvoir des changements plus durables au sein de la bureaucratie locale, mais aussi de comprendre les véritables préoccupations de ceux qui vivent dans la pauvreté, avec qui il est probablement plus à l'aise. En 1833, il aide à fonder la Manchester Domestic Home Mission, non confessionnelle, dont il est le secrétaire pendant de nombreuses années. Inspirée par une visite du ministre bostonien Joseph Tuckerman, la mission apporte une aide pratique telle que de la nourriture et des couvertures aux pauvres. Il est également actif dans la District Provident Society, une organisation fondée par James Kay et William Langton avec des objectifs pragmatiques similaires. Gaskell soutient les mesures de santé publique et la réforme du logement, siégeant au comité de la Manchester and Salford Sanitary Association, ainsi qu'à un autre comité formé pour réglementer les brasseries de la région.

Éducation et sociétés
Gaskell est un enseignant et un conférencier doué, déterminé depuis toujours à élargir les opportunités éducatives offertes aux classes ouvrières de Manchester. De telles opportunités sont limitées dans les années 1830 ; un rapport de la Manchester Statistical Society de 1834 montre qu'à l'exception de la Manchester Grammar School et du Chetham's Hospital, les principaux établissements impliqués dans l'éducation des pauvres sont les écoles du dimanche. Ces écoles donnent aux enfants de 5 à 15 ans quelques heures d'enseignement chaque dimanche, dont les deux tiers en bénéficient. Les deux tiers des écoles du dimanche travaillent en dehors de l'Église d'Angleterre.

Les Gaskell enseignent tous les deux dans les deux écoles du dimanche de Mosley Street, qui instruisent les jeunes ouvriers de l'usine. Les cours couvrent le calcul et l'alphabétisation de base en plus de l'enseignement biblique traditionnel, et Gaskell défend la pratique consistant à donner un enseignement non religieux le dimanche, affirmant qu'ils font « les affaires de leur père » en enseignant la lecture. Lui et d'autres font pression avec succès en 1832 pour que les deux écoles soient déplacées dans des locaux améliorés, et quelque  sont inscrits en 1847.

En 1836, Gaskell commence à donner des cours du soir à l'Institut de mécanique de Manchester, qui devient plus tard l'Institut des sciences et technologies de l'Université de Manchester. Fondé en 1824 pour enseigner aux ouvriers les plus pauvres, l'institut est le premier du genre dans le pays. Son objectif principal est de donner aux ouvriers d'usine des connaissances suffisantes pour qu'ils puissent suivre le rythme des progrès technologiques rapides de l'époque. Dès le début, cependant, Gaskell semble avoir embrassé l'idée d'une éducation plus large : sa première série de conférences s'intitule « Les poètes et la poésie de la vie humble ». Elizabeth écrit que les conférences de son mari visent à accroître l'appréciation de «la beauté et la poésie de la plupart des choses communes et des événements quotidiens de la vie dans son aspect le plus humble». Les conférences sont populaires et Gaskell les prononcent dans plusieurs autres lieux . Personne ne sait qui sont ces «humbles poètes», mais il est connu pour avoir étudié JF Bryant et de nombreux autres poètes contemporains vivant à Manchester, notamment son ami, . Gaskell devient célèbre pour sa lecture, qu'un ancien étudiant décrit comme « claire et douce » ; sa lecture de la poésie est rappelée comme ayant « un charme particulier, car alors qu'il avait une oreille attentive pour les subtilités de la rime, du rythme et du mètre, rien n'a jamais été perdu du sens ou de la beauté des mots ».

Lorsque le New College déménage à Manchester en 1840, Gaskell continue à donner des conférences sur la littérature. De 1846 à 1853, il est professeur d'histoire, de littérature anglaise et de logique au New College (Un autre professeur est le contemporain de Gaskell de ses études à York, l'éminent unitarien James Martineau). Lorsque le collègen déménage à Londres, il est président du conseil d'administration. Il enseigne également à l'Owens College, fondé en 1846 avec un héritage de John Owens (il devient l'Université Victoria de Manchester en 1904). À partir de 1858, Gaskell enseigne la littérature au Manchester Working Men's College. Il donne également des cours particuliers aux hommes et aux femmes; parmi les élèves notables figurent la traductrice d'hymnes Catherine Winkworth et sa sœur, la traductrice Susanna Winkworth.

En 1854, Gaskell co-fonde (avec John Beard) le Unitarian Home Missionary Board, qui forme des ministres unitariens de la classe ouvrière. Il enseigne la littérature, l'histoire et le grec du Nouveau Testament, initialement depuis ses études à Plymouth Grove. Il en devient le principal en 1874 .

En plus de son tutorat et de ses conférences, Gaskell fait campagne pour une meilleure éducation pour les classes ouvrières, cofondant la Lancashire Public Schools Association en 1847. Il siège au comité de la Manchester Literary and Philosophical Society, qui donne des conférences publiques et fait campagne pour le changement social ; en 1849, il devient président de la Portico Library, une bibliothèque de prêt par abonnement. En 1861, il aide à organiser une réunion de la British Association for the Advancement of Science qui réunit des scientifiques du monde entier à Manchester. Gaskell semble apprécier l'immense charge d'enseignement qu'il a accumulée plus tard dans sa vie. Elizabeth Gaskell s'est plainte que « vous pourriez aussi bien demander à St Pauls de s'effondrer, que de le prier d'abandonner ce travail ; ce qui l''' intéresse beaucoup, & que nul ne saurait faire si bien assurément. . .' Bien qu'elle fasse spécifiquement référence à ses conférences à l'Owens College, il semble avoir poursuivi avec diligence tous ses divers projets et trouvé des excuses pour éviter d'abandonner toute obligation qu'il avait une fois commencée.

 Littérature et écrits
Gaskell a une fascination pour la langue et est un expert du dialecte du Lancashire. Des extraits de ses conférences sur le dialecte sont publiés dans The Examiner et l'édition de 1854 du premier roman d'Elizabeth Gaskell, Mary Barton, est accompagnée de ses notes sur le dialecte. Il publie de nombreux pamphlets et sermons, et écrit ou traduit plus de soixante-dix hymnes, dont certains sont encore chantés.

Son poème, « Sketches Among the Poor, No. 1 » (co-écrit avec sa femme à la manière de Crabbe), est publié dans le magazine d'Édimbourg de Blackwood en 1837, et son recueil de poésie Temperance Rhymes (1839) obtient l'approbation de Wordsworth. Sa poésie varie dans la forme, mais emploie toujours un langage simple et tente de représenter avec sensibilité des personnages issus des classes ouvrières. Le poème "Manchester Song" fournit deux des épigraphes de chapitre à Mary Barton.

 Vie personnelle et Elizabeth Gaskell

Gaskell épouse Elizabeth Cleghorn Stevenson, fille du ministre unitarien , en 1832. Le couple a quatre filles survivantes.

Malgré des différences de personnalité, le couple semble avoir une relation solide, bien qu'ils aient souvent passé de longues périodes séparément, et la biographe d'Elizabeth Gaskell, Jenny Uglow, la décrit comme respirant plus librement lorsque William est absent, mais a toujours envie de son retour. Malheureusement, aucune des nombreuses lettres d'Elizabeth ne subsiste.

Gaskell aurait encouragé sa femme à écrire son premier roman pour se consoler de son chagrin à la mort de leur fils en bas âge de la scarlatine en 1845. Les romans industriels d'Elizabeth Gaskell Mary Barton et North and South sont directement inspirés de ses expériences en tant qu'épouse de ministre dans la ville industrielle de Manchester. Gaskell a toujours encouragé l'écriture de sa femme, la conseillant sur le dialecte, éditant ses manuscrits et agissant comme son agent littéraire. Il la soutient lorsque certains de ses romans, en particulier Mary Barton et Ruth, suscitent de vives critiques pour leurs opinions radicales, ainsi qu'à travers les menaces de poursuites contre sa biographie de Charlotte Brontë.

Elizabeth est décédée subitement en 1865. William Gaskell survit à sa femme pendant près de deux décennies, travaillant à temps plein jusqu'à six mois avant sa mort, aidé de ses deux filles célibataires. Il meurt d'une bronchite à Manchester en 1884, et est enterré à côté d'Elizabeth à Brook Street Chapel, Knutsford.

 Héritage

Le portrait et le buste de Gaskell sont exposés dans la nouvelle chapelle de Cross Street. Gaskell est interprété par Bill Nighy dans la mini-série de Granada Television , God's Messengers (1994) .

 Références

 Sources

 Brill B. William Gaskell, 1805-1884 (Manchester Literary and Philosophical Publications, 1984) ( )
 Chapple JAV, Pollard A, éd. Les lettres de Mme Gaskell (Mandolin; 1997) ( )
 Uglow J. Elizabeth Gaskell: Une habitude d'histoires (Faber et Faber, 1993) ( )
 Webb RK. « Les Gaskells en tant qu'Unitariens » dans Shattock J (ed). Dickens et autres victoriens (Palgrave Macmillan; 1988) ( )
 Head, Geoffrey 'Les fondateurs : John Relly Beard et William Gaskell' dans Len Smith et autres Unitarian to the Core : Unitarian College Manchester, 1854-2004 (Carnegie Publishing, 2004) pp. 30–51
 Un portrait de William Gaskell en tant que ministre de la chapelle de Cross Street :  dans l'histoire unitarienne''

Liens externes

Étudiant de l'université de Glasgow
Décès en juin 1884
Naissance en juillet 1805
Pasteur britannique
Décès à 78 ans

William Gaskell


The Thousand Islands International Bridge () is an American-maintained international bridge system over the Saint Lawrence River connecting northern New York in the United States with southeastern Ontario in Canada. Constructed in 1937, with additions in 1959, the bridges span the Canada–US border in the middle of the Thousand Islands region. All bridges in the system carry two lanes of traffic, one in each direction, with pedestrian sidewalks.

Structure
The Thousand Islands International Bridge system is a series of five bridges spanning the St. Lawrence River. From south to north, they are:
 American mainland to Wellesley Island (main span)
 Wellesley Island to Hill Island (international crossing)
 Hill Island to Constance Island
 Constance Island to Georgina Island
 Georgina Island to Canadian mainland

The bridges's southern end connects with Interstate 81, and the northern end with Highway 401 via Highway 137. There is also an interchange with the Thousand Islands Parkway on the Ontario side.

The actual international border bridge crossing is a set of two parallel  bridges between Wellesley Island in the United States and Hill Island in Canada.

Administration
The bridge system is administered by the Thousand Islands Bridge Authority, a New York State public benefit corporation, whose seven board members (Four Americans and three Canadians) are appointed by the Jefferson County Board of Legislators. The Authority also maintains and administers Boldt Castle.

Tolls are paid only by cash, E-ZPass, or Commuter Discount Fare Trip Tags, which are prepaid for either 16 trips (US$20.00) or 72 trips (US$32.00). The Bridge Authority is a member of the multi-state E-ZPass consortium, and introduced electronic toll collection in June 2019. No other ETC transponders are currently offered or accepted, although the Bridge Authority offers sales of transponders of Florida's SunPass for the convenience of Canadian travelers en route to Florida.

Border crossing

The Thousand Islands Border Crossing connects the towns of Alexandria Bay, New York and Ivy Lea, Ontario at the Thousand Islands Bridge.

It is the westernmost of the three St. Lawrence River crossings, and is very busy, with up to two-hour waits in the summer. The US border station at Alexandria Bay is sometimes called Thousand Islands. The Canada border station of Lansdowne is sometimes called Gananoque, for the nearby town where international ferry service is provided. These border stations are also responsible for inspecting vessel traffic between the countries. The US has seasonal vessel inspection stations on Heart Island and at Cape Vincent, NY, and Canada has seasonal vessel inspection stations at Rockport, Ontario and Gananoque, Ontario. Both Canada Border Services Agency (CBSA) and the U.S. Customs and Border Protection (CBP) travel to selected ports and marinas on request for inspections.

History

The entire Thousand Islands Bridge system took sixteen months to build. Completed ten weeks ahead of schedule, its total cost was $3.05 million (equivalent to $ million in  dollars).

Shortly after opening, the bridge displayed aerodynamic oscillation problems that were quickly corrected via structural upgrades.

In its early years of its operation, around 150,000 vehicles crossed the bridge annually. Today, annual crossings exceed 2,000,000 vehicles.

Gallery

See also
List of bridges in Canada
List of crossings of the Saint Lawrence River and the Great Lakes
Boldt Castle (landmark owned by the Thousand Islands Bridge Authority)
Dewolf Point State Park
Sewells Road Bridge
Ogdensburg–Prescott International Bridge
Ambassador Bridge
Buffalo and Fort Erie Public Bridge Authority

References

External links
Thousand Islands Bridge Authority
Aerial photos of the Thousand Island Bridge System
Ian Coristine's Thousand Islands Canadian Span & Area Gallery
Tim Kocher's Riverview Photography of Ships Navigating Under the American Span & Gallery
 CBC Digital Archives: Recording of Franklin Delano Roosevelt's address at the opening of the Thousand Islands Bridge

Suspension bridges in New York (state)
Suspension bridges in Canada
Road bridges in Ontario
Bridges completed in 1937
Canada–United States bridges
Interstate 81
Bridges on the Interstate Highway System
Buildings and structures in Leeds and Grenville United Counties
Thousand Islands
Bridges over the Saint Lawrence River
Road bridges in New York (state)
Transport in Leeds and Grenville United Counties
Tolled sections of Interstate Highways
Toll bridges in New York (state)
Toll bridges in Canada
Open-spandrel deck arch bridges in the United States
Open-spandrel deck arch bridges
Truss bridges in the United States
Truss bridges in Canada

Thousand Islands Bridge


الحُمَّى القِلَاعِيَّةُ أو الجُلَاخُ  مرض فيروسي، غير قاتل غالبًا، لكنه معدٍ جدا. يصيب الأبقار والخنازير، وأيضًا الماعز والأغنام وحيوانات أخرى كالفيلة والفئران. لا تُصَابُ الخُيْوُلُ بهذا المرض، ونادرًا ما يصيب الإنسان.

تاريخ
قام فريدريك لوفلر عام 1897م بإثبات الأصل الفيروسي للمرض. بعد تمرير دم حيوان مصاب برشاحة زجاجية وجد أن السائل المحصل عليه لا يزال بإمكانه تسبيب المرض لدى حيوانات سليمة.

الحمى القلاعية منتشرة في العديد من البلدان، ويصيب بصفة جزئية أوروبا، أفريقيا، آسيا وأمريكا الجنوبية. استأصلت بعض البلدان كأستراليا والولايات المتحدة الأمريكية وكندا (استأصلت المرض منذ عام 1929) لم تسجل حالة إصابة بالمرض.

انتشار العدوى سريع جدا وهذا شاغل كبير للعالم أجمع. في المملكة المتحدة عدوى عام 2001 فرضت قتل الكثير من الحيوانات وإلغاء العديد من المناسبات الرياضية والترفيهية. بعد الحرب العالمية الثانية انتشرت الحمى القلاعية في كافة أنحاء العالم. في عام 1996، انتشرت العدوى في آسيا وأفريقيا ومناطق محددة في أمريكا الجنوبية، (شيلي، الأرجنتين...) لم تشهد حالات إصابة منذ عام 1994م

عرفت البلدان الأوروبية بأنها غير مصابة أما البلدان في نطاق الاتحاد الأوروبي فقد أوقفت التلقيحات ضد المرض. أمريكا الشمالية والوسطى، أستراليا ونيوزيلاندا والجزر البريطانية لم تعرف حالات إصابة منذ عدة سنوات.
وظهرت أيضاً في 7-3-2012 في جمهورية مصر العربية بعدد المحافظات وأعلن الطب البيطري وقتها حالة الطوارئ.

بين عامي1960 و 1970 عالج البياطرة الفرنسيين هذا المرض، وقاموا بحملات واسعة للوقاية. يوجد علاج لكنه سحب من الخدمة بقرار تقني.

سبب المرض

يسبب الحمى القلاعية فيروس يحمل ذات الاسم، حجمه من 25 إلى 30 نانومتر، يحوي على حمض ريبي نووي (رنا) أحادي ذا شحنة موجبة.

توجد 7 أنواع مصلية من الحمة القلاعية:
 O
 A
 C
 SAT-1
 SAT-2
 SAT-3
 Asie-1.
وتظهر هذه الأنواع المصلية بصفات مختلفة حسب المناطق.

الخطر في هذا الفيروس هو إمكانية تغيير التركيب الوراثي له من حين لآخر؛ حيث تظهر فصائل خطيرة جديدة في الحيوانات تتسبب في خسائر فادحة في الإنتاج الحيواني (3، 4).

الأعراض
تتراوح فترة حضانة المرض بين 2-7 أيام كما ترتفع درجة حرارة الحيوان ويتكاثر الفيروس بسرعة كبيرة في الدم (Viraemia) وبعد ذلك تظهر حويصلات مليئة بسائل شفاف داخل الفم وبخاصة الغشاء الطلائي للسان وفي شق الأظلاف وعلى حلمات الضرع، ثم يزداد إفراز اللعاب وسيولته وعندما تنفجر الحويصلات تترك منطقة قابلة للعدوى بالبكتيريا حيث تلتهب وتتعفن وهذه الأنسجة الملتهبة في الفم تمنع الحيوان من الأكل وعند وجودها في القدم تمنعه من الحركة كما يقل إنتاج اللبن.

كما أن المرض يكون في قمته في الحيوانات التي تعتمد على الرعي في حياتها فهي تفقد القدرة على الحركة كما تفقد القدرة على الأكل فيقل وزنها، وفي الصغار تزيد نسبة الوفاة عن 50% أما في الكبار فالمرض غير قاتل ونسبة الوفاة تصل إلى 5%، ومن الآثار السيئة لهذا المرض على الحيوان المصاب الإجهاض، العقم وضعف في المواليد ونقص إنتاج اللبن لفترة كبيرة تصل إلى ستة أشهر أو أكثر.

الانتشار
انتشر هذا المرض بعد الحرب العالمية الثانية في العالم ففي عام 1996 وجدت مناطق موبوءة مثل آسيا وأفريقيا كذلك أجزاء من جنوب أمريكا ووجد أن الأرجنتين خالية من المرض منذ عام 1994 وعرفت معظم الأقطار الأوروبية على أنها خالية من المرض كما أن الأقطار التي تنتمي للاتحاد الأوروبي أوقفت التحصين ضد هذا المرض.

لقد أعلنت مقاطعة جوانغ نام الواقعة في وسط فيتنام رسميا انتشار مرض الحمى القلاعية الذي أصاب حوالي ألفي بقرة ومعظمها من الجاموس والأبقار والثيران. وأصاب مرض الحمى القلاعية 27 منطقة في ستة بلدان وأقاليم منذ الأول من ديسمبر عام 2003 وحسبما ذكرت صحيفة «يونغ بيبل» المحلية.

قد شكلت السلطات في المقاطعات فرقا بين القطاعات لضمان سلامة صحة المواد الغذائية، ونصحت المواطنين المحليين بعدم تناول منتجات الأبقار المصابة على الرغم من عدم وجود أي حالة إصابة لإنسان بهذا المرض بعد تناوله لحوم البقر المصاب. وتسبب انتشار مرض الحمى القلاعية، الذي ضرب أجزاءً كثيرة من آسيا وأفريقيا وأمريكا اللاتينية في خسائر اقتصادية فادحة لأنه يؤدي إلى إضعاف مناعة البقر وخفض كمية إنتاج اللحم والحليب كما يؤدي أيضا إلى الإجهاض.

حالات حديثة للحمى القلاعية
 المملكة المتحدة 2001م: نجم عن العدوى بشمال أوروبا سنة 2001م خسائر قُدّرت ب 13 مليار أوروبا.

حسب النظرية فإن النوع المصلي o المسببة لهذه العدوى جاءت من طبق أحد المطاعم الآسيوية، عدم احترام القوانين الأوروبية بأحد مزارع تربية الخنازير أدى إلى عدوى شملت كل بريطانيا العظمى وجزء كبير من أوروبا.
 المملكة المتحدة 2007م: ظهرت في أول 2007 ب إنجلترا عدوى جديدة للحمى القلاعية.
 في أبريل 2010 انتشرت عدوى الحمى القلاعية في اليابان وكوريا الجنوبية مسببة أضرار فادحة في قطاع المواشي وإنتاج اللحوم.
 مصر 2012م ظهرت في العديد من المحافظات الريفية وأصابت المئات من المواشي.
 الجزائر سنة 2014 م ظهر في 23 ولاية من 40 ولاية جزائرية.

طرق انتقال العدوى

يعتبر هذا المرض من أكثر الأمراض عدوى حيث ينتقل من الحيوان المصاب إلى السليم عن طريق مباشر أو غير مباشر نتيجة الملامسة لمواد ملوثة بالفيروس مثل: اللعاب، اللبن، البراز، البول. كما ينتشر عن طريق الطيور والسيارات والآدميين علاوة عن انتقاله بواسطة الحيوانات الأليفة والبرية والتي تحمل الفيروس لمدة طويلة بعد شفائها، كما ينتقل عن طريق الرياح تحت الظروف الجوية الملائمة.

يمكن إرجاع سهولة انتشار فيروس الحمى القلاعية إلى ثلاثة عوامل مهمة هي مقاومة الفيروس القوية لكل اللقاحات وقابليته للتطاير بالإضافة إلى ازدياد عدد مزارع التربية وارتفاع الكثافة فيها، وسهولة حركة الحيوانات من مكان إلى آخر، وهذا كله يجعل مرض الحمى القلاعية ينتشر بشكل أسرع ويصيب حيوانات أكبر. يقول الاختصاصي البيطري برنار فالا: (يستطيع الفيروس العيش بضعة أيام في الهواء الخارجي، ثم ينتقل من حيوان إلى آخر بالاحتكاك المباشر، أو عن طريق الهواء، أو أرجل الحيوانات الملوثة التي تضعها في الطين، وأيضاً عن طريق  الأحذية  وتوجد عوامل بيئية واجتماعية واقتصادية أخرى تساعد على سرعة انتقال العدوى وعلى رأسها انتشار تربية الحيوانات على نطاق واسع وبشكل مكثف، بعد أن كانت مقصورة على بعض المزارع المعزولة ومن ثم فإن تكدس هذه الحيوانات في مصانع اللحوم يسهل عملية انتقال الفيروس، إضافة إلى سائر الفيروسات المعدية  كما يلعب تبادل الحيوانات، وهو أسلوب متبع في تربيتها دوراً حيوياً في العدوى، فلم تعد الحيوانات تقضي عمرها بالكامل في مزرعة واحدة بل تنتقل من وحدة متخصصة في التكاثر إلى وحدة أخرى متخصصة في التسمين. وهكذا يجد الفيروس نفسه محمولاً من ضحية إلى أخرى مجاناً وبسهولة كبيرة.
 تكون عن طريق الرذاذ المحمل بالفيروس
 عن طريق الجماد الملوث بالفيروس من إفرازات الحيونات المصابة (قيء أو لعاب)
 عن طريق السائل المنوي وخاصة في الأبقار
 يمكن أن تنقل الحيوانات المفترسة والأليفة المرض وهي لا يظهر عليها أعراض واضحة للمرض فقط تحمل الفيروس
 يمكن للإنسان أن يساهم في نقل المرض من المناطق المصابة إلى المناطق الأخرى عن طريق حمل الفيروس على الملابس أو الجلد.

في الإنسان
 لا ينتقل المرض في الغالب إلى الإنسان إلا في بعض الحالات النادرة لأن الفيروس يتأثر بالأحماض (الحمض المعدي) وبالتالي الانتقال يكون عن طريق الفم قبل البلع ووصول الفيروس إلى المعدة.

التشخيص
 تؤخذ عينة من الغشاء الطلائي للسان أو سائل الحويصلات.
 توضع العينة في محلول 50% جلسيرين ملحي معقم على أن تكون نسبة تركيز الأس الهيدروجيني فيه لا يقل عن 7.4.
 تستخدم تقنية الإليزا (Elisa) في تشخيص هذا المرض.
 التعرف على الفيروس المسبب للمرض وذلك لاختيار اللقاح المناسب لاستعماله كلقاح مضاد للمرض.

الوقاية
 رفع درجة الحرارة حيث تساهم في قتل الفيروس
 شراء اللحم من مصدر موثوق به.

أعراض مشابهة لفيروس آخر
يوجد مرض فيروسي أخر ينتج عنه نفس الأعراض يُعرف باسم مرض اليد والقدم والفم الذي يُصيب الإنسان، خاصة الأطفال ويسببه فيروس مختلف عن فيروس الحمى القلاعية يُسمى فيروس فيروس كوكساكي أ.

انظر أيضًا
 مرض اليد والقدم والفم

المراجع

وصلات خارجية
 الحمى القلاعية بحوث ودراسات موقع الشامسي
 الحمى القلاعية من موقع سيريا فيت
 الحمى القلاعية من موقع سبانا
 الحمى القلاعية من موقع عرب فيت
 علاج الحمى القلاعية بمستخلصات بعض النباتات الطبية

أمراض الأبقار
أمراض الأغنام والماعز
أمراض فيروسية حيوانية
أمراض معدية مع جهود لاستئصالها
تاريخ الزراعة في المملكة المتحدة
سلامة الغذاء في الاتحاد الأوروبي
علم الفيروسات الحيوانية
قانون الأغذية
كوارث صحية

حمى قلاعية


Diken başlı solucanlar, Spiralia üstşubesine bağlı bir hayvan şubesidir.

Dış bağlantılar

Kaynakça

Spiralia

Diken başlı solucanlar


Kesire Yıldırım (d. 21 Ekim 1951, Karakoçan), PKK üyesi, örgütün kurucusu ve lideri Abdullah Öcalan'ın 1978'de evlendiği eşi. 10 yıl süren beraberlik, Yıldırım'ın 1988'de Öcalan'la yollarını ayırarak onu "diktatör" olmakla suçlamasıyla noktalandı. Çiftin resmî olarak boşanmadığı iddia edilir.

Hayatı
1940'lı yıllarda Elazığ'ın Karakoçan ilçesinde doğan Ali Yıldırım'ın altı çocuğundan  en büyüğüdür. Doğum tarihini 21 Ekim 1953 olarak değiştirmiştir. 1970 yılında Elazığ Lisesi'nden mezun olduktan sonra Karakoçan'ın Yeniköy İlkokulu'nda öğretmenlik yapmış, 1974 yılında da Ankara Gazi Üniversitesi Basın-Yayın Yüksek Okulu'nda eğitim görmüştür. Radyo-Televizyon bölümünü 1977 yılında bitirdi. 1971 yılında tanıştığı Abdullah Öcalan ile 1978 yılına kadar Bahçelievler, Ankara'da oturmuşlar, daha sonra evlenmiş ve Diyarbakır'a geçmişlerdir. 1975'te "Ankara grubu" olarak bilinen ve bağımsız-sosyalist bir Kürt devleti için Marksist-Leninist bir örgüt kurmaya karar veren grubun içinde Mustafa Karasu, Cemil Bayık, Duran Kalkan, Ali Haydar Kaytan ve Ali Rıza Altun ile birlikte yer aldı.

Kesire Yıldırım PKK'nın Bekaa Vadisi'nde yapılandığı dönemde Abdullah Öcalan'la anlaşmazlığa düşerek örgütten ayrılmıştır. Yazar  Necdet Pekmezci, Kesire Yıldırım'ın Öcalan'a suikast girişimi iddiasıyla suçlandığını belirtir: "Kesire 300 sayfalık özeleştiri veriyor. Suikast değil de düşünsel bir şey ortaya koyuyor. Suikastı göz ardı ediyorlar. Zaten o süreçte özeleştiri verip de hayatta kalan tek isim Kesire". 2012 yılında, Yıldırım'ın hâlen Stockholm'de bir sığınma evinde koruma eşliğinde yaşadığını belirten Pekmezci süreci şöyle anlatıyor: "Kesire Öcalan, 1986'da PKK kongresinde yerden yere vuruldu ve tutuklandı. Tasfiyecilikle suçlanan Kesire Öcalan, Yunanistan'daki kampta PKK'lıların elbiselerini yıkamakla görevlendirildi. Avukat Hüseyin Yıldırım aracılığıyla önce Berlin'e oradan da vatandaşı olduğu İsveç'e kaçırıldı. Kısa bir süre PKK'dan ayrılanların kurdukları PKK-Vejin ile hareket eden  ve Öcalan aleyhine basın açıklaması yapan Kesire Öcalan, bir daha konuşmadı." Bir dönem Öcalan'ın sağ kolu olarak bilinen Avukat Hüseyin Yıldırım, bu sessizliği ya örgütle aralarında gizli bir anlaşmanın varlığına ya da devletin konuşmaması için tehdit etmesine bağlar.

Babası Ali Yıldırım'ın Millî İstihbarat Teşkilatı (MİT) çalışanı olduğu yönünde iddialar vardır. Uğur Mumcu'nun da bu konuda araştırma yaptığı bilinmektedir. Öcalan bu konuyla ilgili olarak, eşinin MİT ajanı olup olmadığını bilemediğini belirterek şöyle demiştir: "Kayınpeder MİT çalışanı ama MİT ajanı falan değil. MİT'te basit bir hizmetliydi. Yani ajan falan değil..."

Müslüm Yücel'in Amara'dan İmralı'ya Abdullah Öcalan adlı biyografisindeki Mola: Kalp Zamanı: Aşk ve Savaş' ara başlığı Kesire Yıldırım'a
ayrılmıştır. Bu bölümle ilgili olarak tek yanlı yargılama yapıldığı, Öcalan'ı övmek adına, bir kadına erkek cephesinden hakaretler yağdırıldığı yönünde düşünceler vardır.

Olof Palme Cinayeti
Türk güvenlik güçlerince yakalanan Abdullah Öcalan, 1999 yılında mahkemede yapılan duruşmasında; 1986 yılında İsveç eski başbakanı Olof Palme'nin hayatını kaybetmesi ile sonuçlanan suikastin arkasında Kesire Yıldırım'ın olabileceğini ifade etmiştir.

Kaynakça

Yaşayan insanlar
1953 doğumlular
Karakoçan doğumlular
PKK üyeleri
Öcalan ailesi

Kesire Yıldırım


La  est l'une des dix-huit circonscriptions législatives que compte la préfecture de Kanagawa au Japon. Cette circonscription comptait  électeurs en date du .

Description géographique

La première circonscription de la préfecture de Kanagawa regroupe trois arrondissements du sud-est de Yokohama : Isogo, Naka et Kanazawa.

Députés

Notes et références

Voir aussi

Articles connexes

 Chambre des représentants du Japon

Circonscription législative au Japon

Première circonscription de la préfecture de Kanagawa


Les onze espaces intercostaux sont les régions comprises entre deux côtes. Ils portent le numéro de la côte qui lui est supérieure.

Description
Tous les espaces sont limités en arrière par les vertèbres thoraciques et en haut et en bas par les côtes et leur cartilage costal.

Les six premiers espaces intercostaux sont limités en avant par le sternum.

Les septième, huitième et neuvième espaces intercostaux sont limités en avant par les articulations interchondrales.

Les dixième et onzième espaces sont ouverts à l'avant.

Ils contiennent un ensemble de muscles et le pédicule vasculonerveux intercostal.

Éléments musculaires
Les muscles intercostaux interviennent dans les mouvements respiratoires et sont organisés en trois couches.

Couche externe
La couche externe est composée par les muscles intercostaux externes. Ils occupent les espaces intercostaux entre les vertèbres et les articulations costo-chondrales.

En avant ils sont prolongés par la membrane intercostale antérieure.

En profondeur la membrane intercostale externe sépare les muscles intercostaux externes des muscles intercostaux internes.

Couche moyenne
La couche moyenne est composée par les muscles intercostaux internes. Ils occupent la moitié postérieure des espaces intercostaux.

En profondeur la membrane intercostale interne sépare les muscles intercostaux internes des muscles intercostaux intimes.

Couche profonde
La couche profonde est composée par les muscles intercostaux intimes. Ils occupent la partie médiale des espaces intercostaux entre les angles de la côte et les articulations costo-chondrales.

En profondeur la fascia endothoracique sépare les muscles intercostaux intimes de la plèvre.

Pédicule vasculonerveux intercostal
Les pédicules vasculonerveux intercostaux sont composés, de haut en bas, d'une veine intercostale, d'une artère intercostale et d'un nerf intercostal.

Il chemine dans un canal ostéo-fibreux formé pal le sillon costal et un dédoublement de la membrane intercostale externe qui s'insère de chaque côté du sillon. Ils passent entre les muscles intercostaux internes et les muscles intercostaux intimes.

Aspect clinique
Les procédures invasives telles que la ponction pleurale sont réalisées avec une entrée de l'instrument directement au-dessus du bord supérieur de la côte concernée, pour éviter d'endommager les faisceaux neurovasculaires qui est situé sous les bords inférieurs des côtes.

Notes et références

Liens externes

Cage thoracique

Espace intercostal


Lilli Ann var et amerikansk tøjfirma, som blev grundlagt i San Francisco, Californien i 1934 af Adolph Schuman, som navngav det efter sin hustru Lillian. Igennem 1940'erne og 1950'erne var firmaet kendt for deres gode håndværk og tekstiler i høj kvalitet. De var kendt for deres frakker og spadserdragter.

Schuman døde i 1985, og virksomheden lukkede i 2000.

Referencer

Eksterne henvisninger
 "Adolph Schuman Dies at 73; Was Apparel Maker on Coast" UPI, The New York Times, October 2, 1985, retrieved August 1, 2006

Beklædningsvirksomheder fra USA
Etableret i 1934
Ophørt i 2000

Lilli Ann


Romanya millî futbol takımı, Romanya Futbol Federasyonu yönetiminde Romanya'yı uluslararası müsabaka ve turnuvalarda temsil eden futbol takımıdır.

Romanya, Fransa, Brezilya ve Belçika ile birlikte ilk dört FIFA Dünya Kupası'na katılan 4 ülke içinde yer almaktadır. Ancak Dünya Kupası'na ara verilen II. Dünya Savaşı sonrası 1950 ile 1986 arasında sadece bir kez elemeleri geçerek katılabilmiştir.

Tarihçe

II. Dünya Savaşı öncesi
1930 yılında Uruguay'da düzenlenen ilk Dünya Kupası'na katılım FIFA'ya üye ülkelerin isteklerine bırakılmıştı. Çoğu Avrupa ülkesi, ilk kez düzenlenen ve uzun bir deniz yolculuğu gerektiren bu turnuvaya katılmazken, katılmaya karar veren Belçika, Fransa ve Yugoslavya'nın haricindeki 4. Avrupa ülkesi Romanya oldu. Seyahat masrafları için Romanya Kralı II. Carol'un desteğini alan Romanya millî takımı, Uruguay'daki 1930 FIFA Dünya Kupası'nın ilk maçında Peru'yu 3-1 mağlup etmesine rağmen, bir sonraki maçta turnuvayı şampiyonlukla tamamlayacak olan ev sahibi Uruguay'a 4-0 kaybetti. 1934 FIFA Dünya Kupası'nda ilk turda Çekoslovakya'ya 2-1 yenilerek elenen Romanya, 1938 FIFA Dünya Kupası elemelerinde Mısır'la eşleşmiş olmasına rağmen Mısır'ın elemelerden çekilmesi üzerine de maç yapmadan 1938 FIFA Dünya Kupası'na katılma hakkı kazandı. İlk turda Küba ile eşleşen Romanya, normal süresi 2-2 sona eren maçın uzatmalarında 3-3 berabere kaldı. Dört gün sonra oynanan tekrar maçında, maçın ilk yarısı 1-0'lık Romanya üstünlüğüyle geçilse de, ikinci yarının başlarında Küba'nın bulduğu iki gol sonrası Romanya, bir kez daha kupaya ilk turda veda etti.

Sosyalist dönem
II. Dünya Savaşı sonrasında yeniden inşa edilen Romanya futbolu, 1947 yılında sosyalist yönetime geçilmesiyle sporda devlet eliyle yapılandırıldı. 1970 FIFA Dünya Kupası elemelerinde Yunanistan, İsviçre ve son Dünya üçüncüsü Portekiz'le grupta mücadele eden Romanya, grubu lider tamamlayarak 1970 FIFA Dünya Kupası'na katılma hakkı elde etti. İlk turda Brezilya, İngiltere ve Çekoslovakya ile aynı gruba düşen Romanya, şampiyon olacak Brezilya'ya 3-2 ve İngiltere'ye de 1-0 yenildi. Sadece Çekoslovakya önünde 2-1'lik skorla galip gelip grupta üçüncü sırayı alan Romanya, turnuvaya grup maçları sonunda veda etti. 1980'lerin ikinci yarısında Romanya futbolunu domine etmeye başlayan Steaua București'nin 1985-86 sezonunda Şampiyon Kulüpler Kupası'nda şampiyon olan kadrosunun millî takımın çekirdeğini oluşturmaya başlamasıyla yükselişe geçen Romanya millî futbol takımı, ilk kez katılma hakkı elde ettiği 1984 Avrupa Futbol Şampiyonası'nda İspanya, Portekiz ve Batı Almanya ile aynı gruba düştü. Ancak aldığı 1-1'lik İspanya beraberliğini Batı Almanya ve Portekiz yenilgileri takip edince grubu 4. sırada bitirerek turnuvadan elendi.

Altın yıllar
1987'de Steau'ya transfer olan Gheorghe Hagi'nin de millî takımda oynamaya başlamasıyla 1990 FIFA Dünya Kupası elemelerinde Danimarka, Bulgaristan ve Yunanistan ile mücadele ettiği grubu ilk sırada tamamlayarak 20 yıl aradan sonra tekrar Dünya Kupası'na katılma hakkı elde eden Romanya, Sovyetler Birliği'ni mağlup edip son şampiyon Arjantin'le de berabere kalınca, Kamerun'a yenilmesine rağmen ikinci tura yükseldi. Bu turda ise, golsüz tamamlanan İrlanda maçında penaltı vuruşlarıyla 5-4 mağlup olan Romanya, çeyrek finale yükselemeden kupadan elendi.

ABD'de düzenlenen 1994 FIFA Dünya Kupası'na da katılan Romanya, ilk turda İsviçre'ye yenilmesine karşın ABD ve Kolombiya'yı mağlup ederek grubunu lider tamamladı. İkinci turda Arjantin'le karşılaşan Romanya Maradona'nın yokluğundaki takımı 3-2 yenerek çeyrek finalde İsveç'in rakibi oldu. İsveç, 78. dakikada Brolin'le öne geçtiyse de, 88'de Răducioiu'dan gelen golle uzatmalara giden maçın ilk yarısı, 101'de Răducioiu'nun ikinci golüyle Romanya'nın 2-1'lik üstünlüğüyle tamamlanmıştı. Ancak, bitime beş dakika kala Andersson'un skoru eşitlemesinden sonra geçilen penaltı vuruşları sonucunda Romanya, aynen dört sene öncesinde olduğu gibi bir kez daha 5-4 mağlup olarak turnuvaya veda etti.

1994'ten sonra duraklama devrine giren Romanya futbolu, 1996 Avrupa Futbol Şampiyonası'nda Rumenlerin ilk turda Fransa, İspanya ve Bulgaristan'la yaptıkları üç maçı da kaybetmesiyle kendini göstermeye başladı. 1998 FIFA Dünya Kupası'nda, İngiltere, Kolombiya ve Tunus'un bulunduğu ilk tur grubundan lider çıkan Romanya, ikinci turda Hırvatistan'a tek golle mağlup olarak dört sene önceki başarısını tekrarlayamadı. Hagi, Popescu, Petrescu ve Belodedici gibi deneyimli isimlerin millî takım formasını son kez giydikleri 2000 Avrupa Futbol Şampiyonası'nda ise, ilk turda alınan İngiltere galibiyeti ile Almanya beraberliği sayesinde topladığı 4 puanla Portekiz'in ardından grup ikincisi olarak Avrupa Futbol Şampiyonası tarihinde ilk kez gruptan çıkan Romanya, çeyrek finalde İtalya'ya 2-0 kaybederek kupadan elendi.

Son yıllar
1990'ların bitiminden itibaren altın yılları sona eren Romanya millî futbol takımı, 1998'den sonraki üç Dünya Kupası'na da katılamadı. 2002 FIFA Dünya Kupası elemelerinde İtalya'nın ardından grubu 2. sırada tamamlayan Romanya, Slovenya ile oynadığı baraj maçlarından ilkini deplasmanda 2-1 kaybedip, ikincisinde sahasında 1-1 berabere kalınca Dünya Kupası'na katılamadı. 2004 Avrupa Futbol Şampiyonası elemelerinde ise, Danimarka'nın 1. olduğu grupta, Norveç'le aynı puanı paylaşıp Norveç'ten daha iyi bir gol averajı elde eden Romanya, ikili averaj sonucu Norveç tarafından geçilince grubu 3. sırada tamamlayıp baraj maçı oynama hakkı elde edemedi. Rumenlerin 2000 yılındaki çeyrek final sonrası katıldıkları tek uluslararası turnuva, eleme grubunu Hollanda'yı geçerek 1. sırada tamamladıkları 2008 Avrupa Futbol Şampiyonası oldu. Ancak o turnuvada da Fransa ve İtalya ile berabere kalan Romanya, Hollanda'ya yenilince ilk tur maçları sonunda elendi. Son maçlara kadar Türkiye ve Macaristan'la grup 2.'liği için mücadele ettiği 2014 FIFA Dünya Kupası elemelerinde Hollanda'nın arkasında grup ikincisi olan Romanya, baraj maçında Yunanistan'ın rakibi oldu. deplasmandaki ilk maçı 3-1 kaybeden Romanya, kendi sahasında 1-1 berabere kalınca Dünya Kupası'na katılma hakkı elde edemedi. 2016 Avrupa Futbol Şampiyonası elemelerini Kuzey İrlanda'nın bir puan gerisinde grup ikincisi olarak tamamlayan Romanya, 2016 Avrupa Futbol Şampiyonası'na katılma hakkı elde etti.

Turnuva tarihi
 Şampiyon   İkincilik   Üçüncülük   Dördüncülük    Yükseldi   Aynı ligde kaldı   Düştü   Finaller ev sahibi

FIFA Dünya Kupası tarihi

Avrupa Futbol Şampiyonası tarihi

UEFA Uluslar Ligi tarihi

Yaz Olimpiyatları

Formalar

Güncel kadro
Aşağıdaki oyuncular 20 Kasım 2022, Moldova maçına çağrıldılar.

En çok maça çıkanlar
 Güncelleme: 5 Mart 2014

En fazla gol atanlar
 Güncelleme: 5 Mart 2014

Kaynakça

Dış bağlantılar

 RomanianSoccer.ro - Romanya millî futbol takımı arşivi
 RSSSF 1922-2003 yılları arası tüm sonuçlar.
 RSSSF en çok millî olan ve gol atan oyuncular arşivi
 RSSSF 1922-1999 yılları arası tüm teknik direktörler arşivi

Romanya millî futbol takımı


Olaylar
 Sui Hanedanı devrildi.
 Tang Hanedanı kuruldu.
 Siyenpiler dağıldı (kuruluşu 315).
 Tong Yabgu Kağan, Batı Göktürk Kağanlığı'nın yeni kağanı oldu.

Doğumlar

Ölümler
 İmparator Yang, Çin'in Sui Hanedanı'nın ikinci imparatoru (d. 569)

618


Svijet

Natjecanja

Svjetska natjecanja
 Od 12. do 21. siječnja – Svjetsko prvenstvo u rukometu u Švedskoj: prvak Čehoslovačka
 Od 21. svibnja do 11. lipnja – Svjetsko prvenstvo u košarci u Urugvaju: prvak SSSR

Kontinentska natjecanja

Europska natjecanja
 Od 28. rujna do 8. listopada – Europsko prvenstvo u košarci u Helsinkiju i Tampereu u Finskoj: prvak SSSR

Osnivanja
 AZ Alkmaar, nizozemski nogometni klub
 Trabzonspor, turski nogometni klub

Rekordi

Nagrade

Ostali događaji

Rođenja

Smrti

Hrvatska i u Hrvata

Natjecanja

Timski športovi

Pojedinačni športovi

Osnivanja

Rekordi

Nagrade

Ostali događaji

Rođenja

Smrti

Izvori

Vanjske poveznice

Šport u 1967.


Karahasanlı, Karaisalı - Adana ili Karaisalı ilçesine bağlı mahalle
 Karahasanlı, Bala - Ankara ili Balâ ilçesine bağlı mahalle
 Karahasanlı, Kozaklı - Nevşehir  ili Kozaklı ilçesine bağlı belde

Karahasanlı