O mergulhão-do-titicaca (Rollandia microptera) é uma ave da família Podicipedidae, que se distribui pelo Altiplano andino. Como o seu nome comum sugere, o local mais importante para a espécie é o lago Titicaca.

Conservação
Esta espécie encontra-se ameaçada, estando na categoria "Em Perigo".

Aves do Brasil
Aves descritas em 1868
Rollandia

Mergulhão-do-titicaca


Ásvallagata er gata í Vesturbæ Reykjavíkur. Verkamannabústaðirnir við Hringbraut teygja sig á Ásvallagötu. Gatan nær til austurs að Hólavallakirkjugarði. Kjötborg, gömul hverfisverslun er við miðja götuna.

Götur í Reykjavík
Vesturbær Reykjavíkur

Ásvallagata


Blanka Teleki de Szék () a fost o contesă maghiară care a activat pentru drepturile femeii, promotoare a educației și artei feminine. Ea este considerată ca fiind o precursoare a feminismului și o pionieră în promovarea educației femeilor.

Biografie
Blanka Teleki s-a născut pe 5 iulie 1806 în Satulung, aflat acum în România.

Familia ei avea o moșie în județul Satu Mare, în apropiere de Ucraina. A fost nepoata pionierului în educație, . A studiat pictura la München și Paris, și sculptura cu  în Budapesta.

După ce și-a publicat ideile cu privire la educația femeilor, a fondat propria școală pentru fete în Budapesta în 1846. În 1848 ea și elevele ei au fost primele femei din Ungaria care au semnat o petiție prin care cereau drepturi egale pentru bărbați și femei, dreptul de vot pentru  femei și dreptul femeilor de a studia în universități.

A participat la Revoluția de la 1848, și, prin urmare, a fost condamnată la închisoare. În 1851 a fost închisă cu , care a fost eliberată în anul 1856. După ce și-a ispășit pedeapsa, a părăsit Ungaria, plecând la Paris, unde a și murit, pe 23 octombrie 1862.

Note

Nașteri în 1806
Decese în 1862
Oameni din județul Maramureș
Maghiari din secolul al XIX-lea
Familia Teleki
Feministe maghiare
Militanți pentru drepturile omului
Contese
Femei maghiare
Participanți la Revoluțiile de la 1848

Blanka Teleki


Flex-Able, Amerikalı gitar ustası ve besteci Steve Vai'ın bireysel sanatçı olarak çıkardığı ilk albümdür. 1984 yılına ait bir özgün stüdyo albümü olan Flex-Able, Steve Vai'ın Frank Zappa'dan büyük oranda etkilenmiş olmasının izlerini taşır ve buna bağlı olarak da kimilerince yalnızca sıkı Steve Vai hayranlarına hitap edebilecek bir albüm olarak değerlendirilir.

Parçalar (özgün LP dağıtımı)
Albüm ilk olarak 1984'te vinil olarak yayımlandı.

Tüm şarkılar Steve Vai tarafından yazılmıştır.

Ön yüz
"Little Green Men" - 5:39
"Viv Woman" - 3:09
"Lovers Are Crazy" - 5:39
"Salamanders in the Sun" - 2:26
"The Boy/Girl Song" - 4:02

Arka yüz
"The Attitude Song" - 3:23
"Call It Sleep" - 5:09
"Junkie" - 7:23
"Bill's Private Parts" - 0:16
"Next Stop Earth" - 0:34
"There's Something Dead in Here" - 3:46

Notlar

Dış bağlantılar

Epic Records albümleri
Steve Vai albümleri
1984 albümleri
Enstrümantal rock albümleri
Hard rock albümleri
Heavy metal albümleri

Flex-Able


Antioquita marcuzzii es una especie de insecto blatodeo de la familia Blaberidae, subfamilia Epilamprinae.

Distribución geográfica
Se pueden encontrar en Venezuela.

Referencias

Blaberidae

Antioquita marcuzzii


Johanna Malangré (née en 1989 à Cologne) est une cheffe d'orchestre allemande.

Biographie
Johanna Malangré est diplômée de la classe de direction de Johannes Schläfli à Zurich. Ses professeurs et mentors incluent Bernard Haitink, Paavo Järvi, Nicolas Pasquet et Reinhard Goebel. Elle a été cheffe d'orchestre à l'Académie du Festival de Lucerne et cheffe assistante au Bergische Symphoniker et à l'Orchestre de chambre de Cologne. En 2019, elle a remporté le premier prix du concours MAWOMA, premier concours international de jeunes cheffes d'orchestre, à Vienne en Autriche.

Elle est cheffe d'orchestre désignée de l'Orchestre de Picardie à Amiens, et elle est également cheffe assistante de l'Orchestre contemporain du Festival de Lucerne. Elle a travaillé avec la Meininger Hofkapelle, l'Orchestre symphonique de Munich, l'Orchestre de l'Opéra royal de Versailles, l'Orchestre du Staatstheater Cottbus, l'Orchestre Lamoureux, l'Orchestre National de Bretagne, l'Orchestre philharmonique de Kiel et l'Orchestre de chambre de Vienne.

Depuis 2019, elle est directrice musicale du Festival Hidalgo pour la jeune musique classique à Munich. L'Orchestre du Festival Hidalgo, qu'elle a fondé, est composé de membres et d'universitaires des principaux orchestres de Munich, dont l'Orchestre d'État de Bavière, l'Orchestre philharmonique de Munich et l'Orchestre symphonique de la radio bavaroise.

En 2020, elle est nommée directrice musicale de l'Orchestre de Picardie à compter de 2022.

Récompenses
 2019 : Premier prix et prix d'orchestre à la MAWOMA (Music And Women Maestra) Conducting Competition à Vienne

Source

Références

Liens externes

Cheffe d'orchestre allemande
Naissance en 1989
Naissance à Cologne

Johanna Malangré


Vulcanizarea este un proces chimic care presupune transformarea cauciucului natural sau a polimerilor corespunzători prin adiția de sulf, pentru a se obține produși mult mai rezistenți și mai elastici. Cantitatea de sulf adăugată este în proporție de 1,8 - 2,5%, iar procesul are loc sub influența factorilor timp, temperatură (120-160°C) și presiune. Aditivii modifică polimerul, în sensul că formează așa-zise punți de sulf între lanțurile de  polimeri  individuale. Materialele vulcanizate sunt mai puțin lipicioase și au proprietăți mecanice și de rezistență chimică superioare.

Vezi și
Cauciuc natural
Cauciuc sintetic

Referințe

Invenții americane
Procese chimice
Cauciuc

Vulcanizare


Cette page présente les meilleures performances des skieurs et skieuses français dans les épreuves des Championnats du monde de ski alpin depuis leur création en 1931.

De 1931 à 1939, ces championnats sont organisés chaque année. À partir de 1948, ils sont organisés tous les 2 ans, mais de 1948 à 1982 ce sont les Jeux olympiques qui décernent officiellement les titres de champions du monde pour les années olympiques (donc pour un championnat sur deux). Pendant ces années, l'épreuve de combiné disputée pendant les Jeux ne décerne pas de titre olympique, mais un titre de Champion du monde. À partir de 1985, les championnats du monde sont disputés toutes les années impaires.

Les représentants français ont ainsi remporté :

 25 titres pour les hommes ;
 21 titres pour les dames.

Classement de chaque discipline
Les tableaux qui suivent listent les skieurs et skieuses français ayant terminé au moins une fois dans les dix premiers d'une des disciplines des championnats du monde.

Descente

Hommes

Dames

Super G
Cette compétition est organisée depuis 1987.

Hommes

Dames

Slalom géant

Hommes

Dames

Slalom

Hommes

Dames

Combiné

Hommes

Dames

Parallèle
La première édition est disputée en 2020.

Hommes

Dames

Synthèse des titres remportés

Hommes

Seul Jean-Claude Killy a remporté un titre dans l'ensemble des disciplines de son époque (descente, slalom géant, slalom et combiné).

Dames

Seule Marielle Goitschel a remporté un titre dans l'ensemble des disciplines de son époque (descente, slalom géant, slalom et combiné).

Notes et références

Articles connexes
 Championnats du monde de ski alpin
 Meilleures performances françaises en Coupe du monde de ski alpin
 Meilleures performances françaises en ski alpin aux Jeux olympiques

Championnats du monde de ski alpin

Meilleures performances françaises aux Championnats du monde de ski alpin


معركة أيا درانج  كانت من أولى المعارك الكبرى التي وقعت بين قوات الولايات المتحدة، وقوات جيش فيتنام الشعبي التابعة لفيتنام الشمالية على حد تعبير الأمريكيين، حيث بدأت في 14 نوفمبر واستمرت حتى 18 نوفمبر 1965، وذلك على اثنين من سفوح المرتفعات الوسطى في فيتنام الجنوبية. استمدت المعركة اسمها من «وادي ونهر درانغ» المكان الذي وقعت فيه.

معلومات اساسية
طرأت في الفترة بين عامي 1963 و1964 سلسلة من الأحداث السياسية والعسكرية التي كان لها تبعات خطيرة على قدرات الجيش الجمهوري الفيتنامي (ARVN) القوى الرئيسية في فيتنام الجنوبية، خصوصا أن الجيش تلقى أوامره من الرئيس «نغو دين ديم» بتفادي الصدام مع ما أصبح يعرف؛ بفضل ترويج الدعاية الأمريكية، «الفيتكونغ». مما فتح المجال أمام قوات جيش فيتنام الشعبي والفيتكونغ اتدريب والنمو دون اعتراض. واستمر الوضع حتى بعد الإطاحة بنظام الحكم، حيث لم الرغبة موجودة لدى كبار القادة من خلق أية مواحهة مع الفيتكونغ.

مراجع

معارك وعمليات حرب فيتنام في 1965
فيتنام في 1965
أحداث نوفمبر 1965
حروب فيتنام
محافظة زا لاي
معارك الولايات المتحدة
معارك فيتنام
نزاعات في 1965
أحداث نوفمبر 1965 في آسيا

معركة أيا درانج


Enumeratio Plantarum Omnium Hucusque Cognitarum (abreviado Enum. Pl.) es un libro con descripciones botánicas que fue escrito por Carl Sigismund Kunth y editado en 5 volúmenes en los años 1833-1850. Fue publicado con el nombre de Enumeratio Plantarum Omnium Hucusque Cognitarum, Secundum Familias Naturales Disposita, Adjectis Characteribus, Differentiis, et Synonymis.

Referencias

Enlaces externos
 Descripción en IPNI

Libros de botánica de Alemania del siglo XIX
Libros de 1833
Ciencia de 1833
Alemania en 1833


කුරුණෑගල දිස්ත්‍රික්කයේ දඹදෙණිය හත්පත්තුවේ රැකව කෝරළයේ හෙවත් වර්තමානයේ පොතුහැර නගරයට නුදුරින් පිහිටි උඩුගම ගම්මානයේදී 1930 වසරේ මාර්තු 17 දා උපත ලැබූ බුද්ධරක්ඛිත මහානාහිමියන්ගේ ගිහිනම වූයේ ජයසුන්දර මුදියන්සේලාගේ අමරසිංහය. ජයසුන්දර මුදියන්සේලාගේ පුංචි බණ්ඩාර මහතා හා ජයසුන්දර මුදියන්සේලාගේ මුතුමැණිකේ මහත්මිය බුද්ධරක්ඛිත මහානාහිමියන්ගේ දෙමව්පියෝ වූහ .

උඩුගම ගමේ පාසලෙන් ගිහිකාලේ මූලික අධ්‍යාපනය ලැබූ උන්වහන්සේ 1945 ජූලි 19 දා සිය ගිහිකල ඥාතීයෙක්ද වූ , පසුකලෙක අස්ගිරි පාර්ශ්වයේ මහානාහිමියන් වූ උඩුගම රතනපාල මහානාහිමියන් යටතේ පැවිදිබිමට පත්විය .

මාතලේ ධර්මරාජ පිරිවෙනින් පිරිවෙන් අධ්‍යාපනය ලැබූ උන්වහන්සේගේ පිරිවෙන් ආචාර්යයන්වහන්සේලා වූයේ ගම්මුල්ල ශ්‍රී චන්ද්‍රජෝති හිමි, මෙල්පිටිය සෝමරතන හිමි හා පරණගම සුමනජෝති හිමියන්ය.

1951 ජූනි 12 දා එවක මහානාහිමි වූ යටවත්තේ ධම්මරතන මහානාහිමියන්ගේ උපාධ්‍යායත්වයෙන් , ගොඩමුන්නේ ධම්මානන්ද හා හලියාලේ සුමනතිස්ස යන හිමිවරුන්ගේ කර්මාචාර්‍යත්වයෙන් උපසම්පදාව ලැබූ උන්වහන්සේ 1955 දී අස්ගිරි  මහාවිහාරයට පැමිණ 1957 දී කර්මවාගාචාර්‍ය් ධුරයටත්, 1966 දී කාරක සභාවටත් තේරිපත්විය.

1992 දී රංගිරි දඹුල්ල රජමහා විහාරයේ අධිපතිධුරයට පත්වූ  උන්වහන්සේ යටවර සංඝරක්ඛිත නාහිමියන්ගේ අපවත්වීමෙන් පසු පුරප්පාඩු වූ අනුනායක ධුරයට 1998 දී තේරිපත්විය.

1999 දී පලිපාන ශ්‍රී චන්දානන්ද මහානාහිමියන්ගේ අපවත්වීමෙන් පසු පුරප්පාඩු වූ මහානාහිමි ධුරයට එම වසරේදී දෙසැම්බර් 13 දා පත්වූ උන්වහන්සේ පොතුහැර සඟ පරම්පරාව නියෝජනය කරමින් මහානාහිමි ධුරයට පත්වූ සිව්වන භික්ෂුව ලෙස බුද්ධරක්ඛිත මහානාහිමියන් ඉතිහාසගත විය. එමෙන්ම පොතුහැර සඟ පරම්පරාවට මහානාහිමි ධුරය හිමිවූයේ 1970 වසරෙන් පසු වන අතර , අවසාන වරට පොතුහැර සඟ පරම්පරාව වෙනුවෙන් මහානාහිමි ධුරය දැරුවේ බුද්ධරක්ඛිත මහානාහිමියන්ගේ ගිහිකල ඥාතී මෙන්ම පැවිදි ආචාර්යයන්වහන්සේ වූ උඩුගම  රතනපාල මහානාහිමියන්ය.

බුරුමයෙන් අග්ගමහාපණ්ඩිත  උපාධියෙන් පිදුම් ලැබූ උන්වහන්සේ දශක එකහමාරක් මහානාහිමි ධුරය දරා 2015 අප්‍රේල් 8 දා සිංගප්පූරුවෙ මවුන්ට් එලිසබත් රෝහලේදී අපවත්වූහ.

උඩුගම බුද්ධරක්ඛිත හිමි


جايمي موريرا باتشيكو ، من مواليد 22 يوليو 1958، لاعب كرة قدم برتغالي سابق، ومدرب كرة قدم برتغالي حالي.

لعب مع منتخب البرتغال لكرة القدم.
درب في عام 2009 نادي الشباب السعودي وحصل معه علي بطولة كأس خادم الحرمين الشريفين.

مسيرته الكروية

الأندية
جايمي باتشيكو كان لاعب خط وسط دفاعي، حيث بدأ مسيرته في بداية الثمانينات، لعب لنادي بورتو حتى موسم 1983/1984، لكنه انتقل لنادي سبورتنغ لشبونة في موسم 1984/1985 بسبب انتقال اللاعب الشاب باولو فيتور من نادي سبورتنغ لشبونة إلى بورتو، ثم انتقل إلى نادي فيتوريا سيتوبال ثم إلى نادي باغوس فييرا ومنه إلى نادي براغا، قبل أن ينهي مسيرته كلاعب في عام 1995

المنتخب
بدأ في الظهور لأول مرة مع منتخب بلاده في 23 فبراير 1983، عندما تغلب منتخب بلاده 1-0 على منتخب ألمانيا الغربية في مباراة ودية، لديه حوالي 25 مشاركة مع منتخب بلاده، 11 مباراة خارجية مع نادي بورتو، 13 مباراة خارجية مع نادي سبورتنغ لشبونة، ومباراة خارجية واحدة مع نادي فيتوريا سيتوبال، قاد منتخب بلاده للتأهل لكأس الأمم الأوروبية عام 1984 وكأس العالم 1986، بعد غياب أربع سنوات تقريبا، أنهى مسيرته الدولية مع منتخب بلاده في 12 سبتمبر 1990 في مباراة منتخب بلاده 0-0 مع منتخب فنلندا في التصفيات المؤهلة لكأس الأمم الأوروبية 1992

مسيرته التدريبية
كمدير فني لكرة القدم، كان المسؤول عن النجاحات الكبيرة لنادي بوافيستا، حيث حقق معه بطولته الأولى في الدوري البرتغالي الممتاز موسم 2000/2001، والوصول للمباراة قبل النهائية لكأس الاتحاد الأوروبي في الموسم 2002/2003، قبل الانضمام لنادي بوافيستا في عام 1998، قاد نادي فيتوريا غيماريش للمركز الخامس في الدوري البرتغالي الممتاز موسم 1996/1997، والمركز الثالث موسم 1997/1998، درب نادي ريال مايوركا مدة قصيرة عام 2003 ثم عاد إلى ناديه السابق بوافيستا ليحل محل المدرب المقال إيروين سانشيز عام 2004 بعد سلسلة من النتائج السلبية، وفي أبريل 2005 تنازل عن تدريب نادي بوافيستا، ثم تعاقد مع نادي فيتوريا غيماريش لكنه استقال في ديسمبر 2005، ثم عاد للمرة الثالثة كمدير فني لنادي بوافيستا في 23 أكتوبر 2006، ترك تدريب بوافيستا بعد أن نفوا النادي إلى الدرجة الثانية بعد فضيحة الحكام والتلاعب بالنتائج في موسم 2003/2004، في 9 أكتوبر 2008 ذهب لتدريب نادي بلينينسيس، ولكن استقال في عام 2009 ليذهب لتدريب نادي الشباب السعودي وحصل معه علي بطولة كأس خادم الحرمين الشريفين، ولكن استقال في عام 2014 وحالياهو المدير الفني نادي الزمالك المصري في موسم 2014/2015 , ويوم 1/1/2015 سافر جايمي باتشيكو الي البرتغال دون ابداء أي اسباب ثم ارسل باتشيكو المدير الفني البرتغالي السابق لفريق الزمالك رسالة بريد إلكتروني إلى إدارة الزمالك يشرح فيها اسباب رحيله.
وأعلن مسئولو الزمالك صباح السبت أن المدير الفني غادر البلاد ورحل عن منصبه دون ابداء أي اسباب.
وأفاد مراسل يالاكورة ان المدير الفني للزمالك أرسل رسالة إلكترونية صباح السبت إلى مجلس إدارة الزمالك أكد فيها أنه يتقدم باستقالته رسميا من منصبه كمدير فني للفريق.
وادعى البرتغالي أنه رحل بسبب ظروف خاصة لديه، كما أن الأجواء في مصر لا تناسبه.
وكشفت مصادر بأن الهجوم المتتالي من جانب مرتضى منصور رئيس النادي ضد المدرب عجل برحيله وكان أخرها من خلال المداخلية التليفزيونية مساء الأربعاء.
وكان مرتضى منصور قد شن هجوما ضاريا من قبل على المدرب وعلى بعض اختياراته في المباريات لاسيما بعد مباراة انبي في الدوري.

الإنجازات
 الدوري البرتغالي 1988، 2001
 كأس البرتغال 1984، 1988
 كأس السوبر البرتغالي 1982، 1984، 1987
 كأس السوبر الأوروبي 1987
 كأس إنتركونتينينتال 1987
 كأس خادم الحرمين الشريفين 2009
 وصيف دوري أبطال إفريقيا 2020

روابط خارجية

مراجع

لاعبو كرة قدم رجالية برتغاليون
لاعبو وسط كرة قدم رجالية
أشخاص على قيد الحياة
أشخاص من بارديس
رياضيون برتغاليون مغتربون في السعودية
رياضيون برتغاليون مغتربون في الصين
رياضيون برتغاليون مغتربون في إسبانيا
رياضيون برتغاليون مغتربون في مصر
رياضيون من محافظة بورتو
لاعبو الدوري البرتغالي الدرجة الأولى
لاعبو الدوري البرتغالي الممتاز
لاعبو باريديس
لاعبو باكوش فيريرا
لاعبو بطولة أمم أوروبا 1984
لاعبو بورتو
لاعبو ريو أفي
لاعبو سبورتينغ براغا
لاعبو سبورتينغ لشبونة
لاعبو فيتوريا سيتوبال
لاعبو كأس العالم 1986
لاعبو كرة قدم برتغاليون
لاعبو منتخب البرتغال لكرة القدم
مدربو الدوري الإسباني
مدربو الدوري البرتغالي لكرة القدم الدرجة الممتازة
مدربو الدوري المصري الممتاز
مدربو دوري السوبر الصيني
مدربو دوري المحترفين السعودي
مدربو ريال مايوركا
مدربو فيتوريا دي غيماريش
مدربو كرة قدم برتغاليون
مدربو كرة قدم برتغاليون مغتربون
مدربو كرة قدم مغتربون في السعودية
مدربو كرة قدم مغتربون في الصين
مدربو كرة قدم مغتربون في إسبانيا
مدربو كرة قدم مغتربون في مصر
مدربو نادي الزمالك
مدربو نادي الشباب (السعودية)
مدربو نادي باسوش دي فيريرا
مدربو نادي بكين غوان
مدربو نادي بوافيشتا
مدربو نادي بيراميدز
مدربو نادي بيليننسش
مدربو نادي تيانجين تيدا
مدربو نادي ريو أفي
مواليد 1958
مواليد في بارديس
لاعبو كرة قدم من محافظة بورتو

جايمي باتشيكو


Tieleman Franciscus Suys auch Tilman-François Suys (* 1. Juli 1783 in Ostende; † 11. Juli 1861 auf Schloss Munken in Wingene, südlich von Brügge) war ein aus Flandern stammender niederländisch/belgischer Architekt des 19. Jahrhunderts. Als Hofbaumeister des niederländischen Königs Willem I. und des belgischen Königs Leopold I. war er einer der herausragenden Architekten der nördlichen und südlichen Niederlande seiner Zeit. Er wird als einer der wichtigsten Vertreter des Klassizismus und des Eklektizismus betrachtet.

Name
Der Nachname Suys wird ‹sö'is› ausgesprochen. (Der Buchstabe U wird im Niederländischen im Normalfall so wie das deutsche Ü ausgesprochen. Folgt dem U jedoch ein I oder ein Y, ähnelt das U mehr dem deutschen Buchstaben Ö.) Es sind verschiedene Namensversionen gebräuchlich. Während im niederländischen Sprachraum die Schreibweise Tieleman Frans Suys verwendet wird, ist im französischen Sprachraum die Namensform Tilman-François Suys gebräuchlich. Gelegentlich finden sich auch Kombinationen des Namens als Tieleman-François Suijs oder Tilman-Francis Suys.

Leben
Geboren wurde er 1783 in Oostende als Tieleman Franciscus Suys. Er studierte in Brügge und Paris und gewann im Jahr 1812 eine Studienreise nach Rom, wo er bis 1815 verblieb. Wegen der veränderten politischen Lage musste er dann Rom verlassen. Von 1816 bis 1819 unternahm er dann eine ausgedehnte Studienreise durch Italien, die von König Wilhelm I. finanziert wurde. Dabei führte er unter anderem eine gründliche Vermessung des "Palazzo Massimi alle Colonne" durch, die später in Paris herausgegeben wurde.

Schließlich ging er, zusammen mit seiner Frau Rosalie nach Amsterdam und ließ er sich dort nieder. Hier kamen auch seine beiden Kinder zur Welt. Er arbeitete nun als Architekt für die Krone der damals noch recht jungen Vereinigten Niederlande (Verenigd Koninkrijk der Nederlanden). 1820 ernannte ihn der König zum Professor der Baukunst an der Koninklijke Academie van Beeldende Kunsten in Amsterdam. Im selben Jahr wurde er Mitglied der Königlich Niederländischen Akademie der Wissenschaften (damals Koninklijk Instituut).

Ab 1825 wirkte er auch in Brüssel, die neben Den Haag die zweite Hauptstadt der Vereinigten Niederlande war. Nach der belgischen Revolution von 1830 blieb Suys in Brüssel, arbeitete allerdings auch weiterhin in den nördlichen Niederlanden. Auch der belgische König schätzte den Architekten, machte ihn zum Hofbaumeister und ließ eine Reihe Projekte unter dessen Federführung realisieren, wie beispielsweise das Leopoldviertel mit dem Leopoldpark in Brüssel.

Von 1835 bis 1861 wirkte T. F. Suys als Professor an der Académie royale des Beaux-Arts de Bruxelles und wurde damit zum Lehrer wichtiger belgischer Architekten, wie Hendrik Beyaert, Joseph Poelaert and Alphonse Balat. Durch diese Lehrtätigkeit hatte er hinsichtlich Klassizismus und Eklektizismus einen wesentlichen Einfluss auf die belgische Architektur des 19. Jahrhunderts. Ein weiterer bekannter Schüler von Suys war der ursprünglich aus den nördlichen Niederlanden stammende, eklektizistische belgische Architekt Jean-Pierre Cluysenaar, der auch in der Gegend um Aachen gewirkt hat.

Im Juli des Jahres 1861 (nach anderen Quellen 1864) starb Suys auf Schloss Munken, dem Anwesen seines Schwiegersohnes. Das Schloss liegt in Wingene bei Brügge.

In Eindhoven wurde eine Straße nach ihm benannt, da er als der wichtigste Vertreter des Klassizismus in den Niederlanden gilt. Suys war ebenfalls Mitglied des Koninklijk Nederlands instituut.

Familie
Verheiratet war er mit Rosalie Sophie de Ridder, geboren in Oostende. Das Ehepaar hatte drei Kinder. 1820 kam noch in Oostende Tochter Louise als erstes Kind zur Welt. Es folgten Leon Pieter Suys, geboren am 14. Juni 1823 in Amsterdam sowie Hortense Therese Suys, geboren am 27. Juni 1825, ebenfalls in Amsterdam. Rosalie de Ridder starb kurz nach der Geburt der Tochter am 4. Juli 1825 im Wochenbett.
Sein Sohn Leon Pieter wurde ebenfalls ein bekannter belgischer Architekt, der heute jedoch meistens in der französischen Namensversion Léon-Pierre Suys erscheint. Dieser entwarf unter anderem das eklektizistische Gebäude der Brüsseler Börse (1868–1875).

Arbeiten
In den nördlichen Niederlanden (ab 1839: Königreich der Niederlande) war er unter anderem an folgenden Gebäudeerrichtungen bzw. Umbauten beteiligt:
 Orgelgehäuse mit Kanzel in der Neuen Lutherischen Kirche (Ronde Lutherse Kerk) in Amsterdam 1826
 des Utrechter Landsitzes Het Hoogeland im Jahr 1824,
 des Westportales am St.-Martinus-Dom in Utrecht im Jahr 1824,
 der St.-Antonius-von-Padua-Kirche (Mozes-en-Aaronkerk) am Waterloo-Platz in Amsterdam von 1837 bis 1841,
 der Kirche St. Theresia von Ávila in Den Haag von 1839 bis 1841
 und ebenfalls in Den Haag die nicht mehr bestehende Boskantkerk von 1843 bis 1845,
 sowie der St.-Antonius-Kirche (Groenmarktkerk) in Haarlem im Jahr 1844.
Beteiligt war er in Brüssel und den südlichen Niederlanden (ab 1839: Königreich Belgien) am Bau bzw. Umbau folgender Gebäude,
 des Königlichen Palastes in Brüssel von 1827 bis 1829, wobei jedoch die von Suys entworfene Nordfassade zum Warandepark hin im Jahr 1904 beseitigt wurde.
 des Palast des Prinzen von Oranien in Brüssel von 1820 bis 1826 (heutiger Palast der Akademien),
 der markanten Gewächshäuser im Botanischen Garten von Brüssel (St-Joost-ten-Noode), (Suys' Pläne wurden von 1826 bis 1829 in etwas veränderter Form von P.F. Gineste ausgeführt),
 des Halletores, des letzten erhaltenen Stadttores von Brüssel, heute Museum,
 des linken Flügels und des Gartenflügels am Egmontpalast (ehemaliger Arenbergscher Palast) am Kleinen Zavel in Brüssel ab 1830,
 des Leopold-Viertels und des Leopoldparks in Brüssel,
 des Schlosses Boechout im Nationalen Botanischen Garten von Belgien, in Meise nördlich von Brüssel,
 Pavillons und Orangerien in Tervuren, östlich von Brüssel,
 der St.-Josefs-Kirche aus blauem Stein im Neobarock in Brüssel nach 1842,
 der St.-Jakobs-Kirche auf dem Koudenberg in Brüssel im Jahr 1849 (u. a. den Glockenturm),
 und der St.-Georgs-Kirche (Sint-Joriskerk) in Antwerpen von 1847 bis 1850.

Weblinks
 Ausführliche Biographie von T. F. Suijs bei: suijs.org (niederländisch)
 Arbeiten von T. F. Suys bei: belgiumview.com (englisch)

Einzelnachweise

Architekt (Flandern)
Architekt des Klassizismus
Hochschullehrer (Koninklijke Academie van Beeldende Kunsten)
Hochschullehrer (Brüssel)
Mitglied der Königlich Niederländischen Akademie der Wissenschaften
Belgier
Geboren 1783
Gestorben 1861
Mann

Tieleman Franciscus Suys


Rimavské Janovce (slowakisch 1927–1948 "Jánošovce" – bis 1927 "Janošovce"; ungarisch Jánosi) ist eine Gemeinde in der Süd-Mitte der Slowakei, mit  Einwohnern (Stand ) und liegt im Okres Rimavská Sobota, einem Kreis des Banskobystrický kraj.

Geographie

Die Gemeinde liegt im Kessel Juhoslovenská kotlina (wörtlich Südslowakischer Kessel), Untereinheit Rimavská kotlina am Fluss Rimava, der den Ort in einem Halbkreis westlich umgeht. Die Stadt Rimavská Sobota befindet sich sechs Kilometer nördlich des Ortszentrums.

Geschichte
Der Ort Rimavské Janovce wurde zum ersten Mal 1221 als Janus schriftlich erwähnt. Die Siedlung war ein Gut einer Benediktiner-Abtei, die zur Zeit der Reformation unterging; 1427 sind hier 33 Porta verzeichnet. Danach gehörte der Ort zu verschiedenen Grundbesitzern. 1837 hatte der Ort 1276 Einwohner, die überwiegend mit Landwirtschaft und Tabakanbau beschäftigt waren.

Bevölkerung
Ergebnisse nach der Volkszählung 2001 (1207 Einwohner):

Bauwerke
 romanische römisch-katholische Kirche aus dem 12. Jahrhundert
 gotische reformierte Kirche
 fünf Herrschaftssitze der ehemaligen Grundbesitzer

Einzelnachweise

Weblinks

Ort in der Slowakei
Ersterwähnung 1221

Rimavské Janovce


Jagex Limited is a British video game developer and publisher based at the Cambridge Science Park in Cambridge, England. It is best known for RuneScape and Old School RuneScape, both free-to-play massively multiplayer online role-playing games. The company's name is derived from the company's original slogan, "Java Gaming Experts".

In addition to RuneScape, Jagex has released multiple casual games on its FunOrb portal, as well as other titles. Jagex was owned by U.S. investors between 2012 and 2016, by Chinese investors from 2016 to 2020, by Macarthur Fortune Holding LLC for about a year in 2020, and is presently owned by The Carlyle Group.

History

After initially creating the Jagex name and logo for their projects, brothers and computer programmers Andrew Gower and Paul Gower began trading under the Jagex name in 1999, describing Jagex Software as a "small software company based in England who specialise in producing top-quality Java-games for webpages." That same year they began work on the MMORPG RuneScape, which was released in January 2001. In December 2001, Andrew Gower, Paul Gower, and Constant Tedder launched Jagex in its current incarnation, with Tedder as its CEO. Jagex formally acquired the Jagex name from Andrew Gower in 2001.

RuneScape grew dramatically; one year after its release over a million free accounts had been registered. The game was originally supported by advertisements, however, the dot-com bubble meant that there were fewer advertisers. The new company created a paid version of the game with extra features, to support hosting costs and continued development. The pay-to-play version of RuneScape was released on 27 February 2002, and gained 5,000 subscribers in the first week, making it one of the largest Java pay-to-play games in the world at the time.

Until the release of War of Legends in 2010, the company used the slogan "Java Gaming Experts" as it had only produced games written in Java up to that point. Following the launch of the Flash-based War of Legends, the company name was said to stand for "Just About the Game Experience".

Company structure
As RuneScape gained users, Jagex grew. By 11 December 2003, RuneScape had 65,000 paying members, and Jagex had 29 employees. On 4 May 2007, RuneScape had over 6,000,000 active free accounts and over 1,000,000 active pay-to-play subscribers. By July 2012, Jagex had over 500 employees.

On 23 October 2007, Geoff Iddison, former European REO of PayPal, replaced Constant Tedder as CEO. Iddison resigned as CEO in January 2009, replaced by Mark Gerhard, who had been Jagex CTO before his appointment. Jagex became a member of the United Kingdom's game developer trade body, TIGA, on 15 April 2009. Richard Wilson, TIGA's CEO, described Jagex as "one of the most successful game developers in the world, not just the UK. Jagex has developed extraordinarily popular games and is at the leading edge in terms of online safety and security."

Jagex received an investment from Insight Venture Partners in October 2005, before which the company had been self-funded. In December 2010 The Raine Group and Spectrum Equity Investors invested in the company, while Insight increased their investment. Andrew Gower, Paul Gower, and Constant Tedder left the board of directors at that time. In January 2012, Insight increased its stake in Jagex from 35% to 55%, giving it a controlling interest in the company. However, in an interview, Gerhard stated that Insight took their 55% stake 13 months prior in December 2010. On 11 September 2014, Mark Gerhard announced his resignation from Jagex by 2015. On 2 April 2015, Rod Cousens was appointed CEO of Jagex following his departure from Codemasters. In July 2016 Jagex was purchased by Hongtou, a Chinese investment company, which was subsequently acquired by Zhongji Holdings, which later changed its name to Fukong Interactive Entertainment. Jagex remained under Hongtou within Fukong's structure until it was sold to Macarthur Fortune Holding, a US-based asset management company, in April 2020 for .

Phil Mansell became Jagex' CEO in January 2017. The Carlyle Group acquired a majority stake in the firm in January 2021 from Macarthur in a deal for an undisclosed amount, which The Daily Telegraph estimated was greater than the  Macarthur had paid for it previously. After announcement of this, Plutos Sama Holdings filed a legal complaint asserting that the sale of Jagex from Shanghai Hongtou to Macarthur was invalid due to past issues over business dealings with Shanghai Hongtou. Plutos Sama stated in their complaint they had put in a sole bid to acquire Hongtou, including Jagex, around August 2020, but this deal never was complete, but as it should have gone through, they are the rightful owners of Jagex.

In July 2022, Jagex acquired US games company Pipeworks Studios. In December 2022, Jagex acquired Croatian studio Gamepires, which was best known for developing Scum.

Charity fundraising

Since 2004 Jagex has made donations to a number of national and international charities, as well as running charity auctions for signed merchandise. In 2008 they donated artwork and prizes to the MMOCalendar, which raises funds for St. Jude Children's Research Hospital.

In 2011, the firm donated a total of £150,076 to a number of local and US-based charities.

In 2013, the firm introduced the "Well of Goodwill" to RuneScape, which allowed players to gift in-game items or wealth to charity, featuring a hi-scores page for the players who donated. For every 10 million gold pieces from the community, Jagex donated $2 to a range of charitable causes. On the weekend of 21 to 24 February 2014, Jagex reopened Well of Goodwill to donations. They also hosted livestreams for the then-active double experience weekend and released a limited-offer virtual purchase to raise money for SpecialEffect, a charity geared towards making games accessible to children with disabilities.

In July 2014, Jagex helped raise awareness about the illegal poaching of black and white rhinos by adding rhinoceros pets and trivia questions to RuneScape. This campaign was partnered with United for Wildlife. In November 2014, Jagex reopened the Well of Goodwill to support 3 new charities: AbleGamers, DonateGames, and YoungMinds.

Games

Developed

RuneScape

RuneScape is a fantasy MMORPG released in January 2001 by Andrew and Paul Gower. It is a graphical browser game implemented on the client-side in Java, and incorporates 3D rendering. The game has over 200 million registered accounts, and is recognised by the Guinness World Records as the world's most popular free-to-play MMORPG.

RuneScape takes place in the world of Gielinor, a medieval fantasy realm divided into different kingdoms, regions, and cities. Each region offers different types of monsters, resources, and quests to challenge players. The game's fictional universe has also been explored through a tie-in video game on its maker's other website, FunOrb, Armies of Gielinor, and the novels Betrayal at Falador, Return to Canifis and Legacy of Blood.

Players are represented in the game with customisable avatars. RuneScape does not follow a linear storyline; rather, players set their own goals and objectives. Players can choose to fight non-player character (NPC) monsters, complete quests, or increase their experience in the available skills. Players interact with each other through trading, chatting, or by participating in mini-games and activities, some of which are competitive or combative in nature, while others require cooperative or collaborative play.

Old School RuneScape

Old School RuneScape is a separate incarnation of RuneScape released on 22 February 2013, based on a copy of the game from August 2007. It was opened to paying subscribers after a poll to determine the level of support for releasing this game passed 50,000 votes (totaling 449,351 votes), followed by a free-to-play version on 19 February 2015. Old School RuneScape receives regular content updates, which must be voted on by its players before they can be added to the game. On 17 July 2017, Jagex announced the development of a mobile version of Old School RuneScape.

DarkScape
On 16 September 2015 Jagex released DarkScape, a separate version of RuneScape which featured open-world player versus player combat. DarkScape was originally released with most of RuneScape's content, but received separate content updates. DarkScape was completely free to play, with some additional benefits reserved for paying subscribers. On 29 February 2016 it was announced that DarkScape would close on 28 March due to lack of interest.

Block N Load

On 11 December 2014, Block N Load, a sandbox building tactical first-person shooter (FPS) game went into closed beta. On 5 March 2015, Jagex announced that Block N Load would be released for PC on 30 April 2015.

FunOrb

FunOrb was a casual gaming site created by Jagex. Launched on 27 February 2008, it was the company's first major release after RuneScape. All of the games were programmed in Java. FunOrb was permanently shut down on the 7th of August 2018.

The site was mainly targeted towards the "hard casual", "deep casual" or "time-pressured" gamer market.

8Realms

8Realms was an HTML-based empire-building massively multiplayer online strategy game developed by Jagex. It was the company's first internally developed MMORTS, and second published MMORTS after War of Legends.

The 8Realms closed beta was released on 5 May 2011; players were given advanced access to the closed beta by invitation and through the game's Facebook page. On 28 May 2012, Jagex announced they were closing the game, stating that "it has become clear that the game doesn't meet our high expectations for success."

Carnage Racing

On 11 October 2012 Jagex announced it was developing a racing game on Facebook called Carnage Racing. The game runs on the Unity game engine and was released in November 2012.

Chronicle: RuneScape Legends
Jagex announced Chronicle: RuneScape Legends at RuneFest 2014 for launch in the coming year. It allows players to build their own adventure with cards using characters from RuneScape.

On 25 November 2015 Chronicle entered closed beta, and it was released on Steam on 26 May 2016. On 8 May 2018, it was announced that the game would be removed due to "multiple technical issues" combined with a dwindling player base. The servers for the game remained running until 6 August 2018.

Published

War of Legends

War of Legends was an MMORTS set in a world of ancient Chinese mythology, which was released on 19 January 2010. It was Jagex's first MMORTS, the company's first externally developed game, the first game published by Jagex not to be written in Java, and the company's first microtransactional game. The game was shut down on 22 December 2014, and on 29 January 2015 Jagex announced that the game would not come back online due to security issues that could not be resolved by the external development studio.

Herotopia

On 10 May 2011 Jagex announced that it was working with the New York-based children's media company Herotainment to publish a new browser-based game called Herotopia, which was released on 25 May. According to Jagex the game will be a "virtual world which provides kids with a fun and enjoyable experience they can make their own." The game is now closed.

Ace of Spades

On 1 November 2012 it was announced that Jagex would publish the sandbox game Ace of Spades. The game was released on Steam on 12 December 2012. The game's servers were shut down on 6 March 2019.

Space Punks
On 1 July 2021, Jagex announced it was publishing a loot shooter called Space Punks, developed by games studio Flying Wild Hog. It launched in early access on the Epic Games Store on the 14 July.

Melvor Idle
On 21 October 2021, Jagex announced it was publishing a Runescape-inspired idle game called Melvor Idle. The game is being developed in partnership with its previous solo developer Brendan Malcolm, of Games By Malcs. It left early access a month prior to the partnership announcement.

Mobile
Jagex released its first mobile game, Bouncedown, for the iPhone and iPod Touch on 3 December 2009, followed by StarCannon on 15 April 2010, Miner Disturbance on 8 June 2010, and Undercroft on 23 September 2010.

8Realms, the company's first HTML based game, was designed to work on the iPad.

Cancelled games

Transformers Universe

On 14 March 2011, Jagex announced a partnership with Hasbro to create a Transfomers Universe MMO based on the Transformers intellectual property that was due to launch in North America, Latin America, Europe, New Zealand and Australia in 2013. The game entered open beta on 4 July 2014, but it was announced on 16 December 2014 that the game would be cancelled and the beta shut down on 31 January 2015.

Stellar Dawn

Stellar Dawn was an upcoming browser-based sci-fi themed MMORPG under development by Jagex. Originally known as MechScape, the project was scrapped and renamed after it was decided that the completed project did not meet the standards of the original design brief. The project was overhauled and formally announced as Stellar Dawn on 14 July 2010 when Jagex released the official Stellar Dawn website. On 10 August 2010 the first official Stellar Dawn teaser was released. The game was slated for a 2011 launch, but in March 2012 Jagex announced that development had been paused in favour of Transformers Universe and RuneScape.

RuneScape: Idle Adventures
RuneScape: Idle Adventures was an idle game set in the RuneScape universe developed by Hyper Hippo Productions. A closed beta was opened on Steam on 23 April 2016, then was subsequently shutdown on 15 May 2017 due to lack of users.

References

External links

2001 establishments in England
British companies established in 2001
Companies based in Cambridge
English brands
MUD organizations
Software companies of England
Video game companies established in 2001
Video game companies of the United Kingdom
Video game development companies
Video game publishers
2021 mergers and acquisitions
The Carlyle Group companies

Jagex


Peach Aviation, kurz Peach (, Pīchi abiēshon Kabushiki-gaisha), ist eine japanische Billigfluggesellschaft mit Sitz in Osaka und Basis auf dem Flughafen Kansai. Sie ist eine Tochtergesellschaft der ANA Holdings.

Geschichte

Peach Aviation wurde zu Beginn des Jahres 2011 ins Leben gerufen. Damals noch unter dem Arbeitstitel A&F Aviation einigten sich die in Hongkong beheimatete Investorengruppe First Eastern und die japanische Fluggesellschaft All Nippon Airways auf die Gründung eines Joint Ventures, der als Billigtochter der ANA an den Start gehen sollte. Die Basis sollte der Flughafen Kansai in Osaka werden.

Im Mai änderte man den Namen der Gesellschaft in "Peach Aviation", wobei der Pfirsich (engl. peach) in der Region Glück, Energie und auch langes Leben darstellt. Daneben lassen sich die Buchstaben in Peach nach Cheap vertauschen. Inzwischen war die Gesellschaft der Betriebsaufnahme näher gekommen und hatte sich für das Leasing von 10 Airbus A320-200 von GECAS festgelegt. Die Flugzeuge sollten dabei mit 180 Sitzen die Maximalbestuhlung erhalten. Peach bezeichnet sich selbst als die erste japanische Billigfluggesellschaft, was auch insofern Bestätigung findet, dass Peach Aviation im Preis und auch im Service, der zum Beispiel in etwa auf dem Niveau von easyJet liegt, deutlich unter den bisher in Japan als Billigfluggesellschaft bezeichneten Carriern liegt. Der Vertrag für die Flugzeuge war im Februar geschlossen worden und sah vor, die Flugzeuge ab Ende 2011 schrittweise über einen Zeitraum von zwei Jahren zu übergeben. Anfang November 2011 traf dann das erste Flugzeug in Japan ein; der Ticketverkauf startete am 5. Januar 2012.

Zur Jahresmitte wurde der Termin für den ersten Flug, der zuvor erst schwammig irgendwann zwischen Mitte 2010 und Anfang 2011 festgelegt wurde, für März 2012 bestimmt.

Im August 2015 eröffnete Peach Aviation mit einer neuen Strecke vom Flughafen Tokio-Haneda zum Flughafen Taiwan Taoyuan in Taipeh ihr viertes Drehkreuz.

Im April 2017 erhöhte die ANA Holdings, das Mutterunternehmen der All Nippon Airways, ihren Anteil an Peach Aviation von 38,7 % auf 67,0 %, wodurch diese zu einem Tochterunternehmen der ANA Holdings wurde.

Im September 2017 folgte mit Flügen vom Flughafen Sendai nach Neu-Chitose und Taiwan Taoyuan das fünfte Drehkreuz der Fluggesellschaft.

Im März 2018 gab ANA bekannt, Peach Aviation und die in Tokio-Narita ansässige weitere ANA-Tochtergesellschaft Vanilla Air bis April 2020 fusionieren zu wollen, wobei die Marke "Vanilla Air" verschwinden werde. Dies geschehe u. a., um sich effektiver und einheitlicher im asiatischen Billigflugmarkt positionieren zu können. Im Juli 2018 wandelte Peach Aviation 2 Bestellungen für Airbus A320neo in Airbus A321LR mit erweiterter Reichweite um. Peach wird der erste asiatische Betreiber dieses Typs sein und damit Langstreckenziele in Asien bedienen. Im Januar 2019 wurden zusätzlich als Ersatz für die bestehende Airbus-A320-Flotte 18 Exemplare des Typs Airbus A320neo bestellt, die ab 2021 über einen Zeitraum von 5 Jahren ausgeliefert werden sollen.

Anteilseigner der Peach Aviation sind ANA Holdings (67,0 %), First Eastern Aviation Holdings (17,9 %) und INCJ (15,1 %).

Flugziele
Peach Aviation bedient von ihren fünf Luftfahrt-Drehkreuzen aus neben Zielen im Inland Städte in Südost- und Ostasien.

Flotte
Mit Stand März 2023 besteht die Flotte der Peach Aviation aus 33 Flugzeugen mit einem Durchschnittsalter von 4,1 Jahren:

Siehe auch
 Liste von Fluggesellschaften

Weblinks

 Webpräsenz der Peach Aviation (japanisch, englisch)

Einzelnachweise

Fluggesellschaft (Japan)
All Nippon Airways
Unternehmen (Präfektur Osaka)
Gegründet 2011
Tajiri (Osaka)

Peach Aviation


Julius Lothar von Meyer (Varel, 19. kolovoza 1830. – Tübingen, 11. travnja 1895.), njemački kemičar. Bio je profesor kemije najprije u Eberswaldeu i Karlsruheu, a zatim, od 1876. u Tübingenu. Neovisno o D. I. Mendeljejevu, razvio je periodičku klasifikaciju kemijskih elemenata. Njegova knjiga Moderne teorije u kemiji (njem. Die modernen Theorien der Chemie, 1864.), poznata po izvanrednim raspravama o osnovnim načelima kemije, sadrži i preliminarnu klasifikaciju elemenata temeljenu na valenciji. Godine 1870. objavio je svoj sustav kemijskih elemenata i krivulju omjerâ atomskoga volumena i atomskoga broja, čime je jasno pokazao periodičke odnose između kemijskih elemenata. Prijedlog benzenove formule njegov je prilog organskoj kemiji. Njegovu metodu priprave jodovodika reakcijom crvenoga fosfora s jodom i vodom organski kemičari koriste i danas.

Periodni sustav elemenata

Periodni sustav elemenata je sustavni tablični poredak kemijskih elemenata koji odražava njihovu atomsku građu i sličnost njihovih fizikalnih i kemijskih svojstava. Periodičkomu ponavljanju kemijskih i fizikalnih svojstava elemenata uzrok je periodička sličnost elektronske konfiguracije atoma elemenata poredanih po rastućem atomskom broju. Nova perioda u periodnom sustavu započinje kada se u elektronskoj konfiguraciji atoma počne popunjavati nova elektronska ljuska. Stoga atomi elemenata u jednoj periodi imaju jednak broj ljusaka, ali različit broj elektrona u vanjskoj ljusci (valentni elektroni). Suprotno, atomi elemenata unutar jedne skupine (stupac) imaju različit broj ljusaka, ali im je broj valentnih elektrona jednak. Kako broj valentnih elektrona određuje kemijska svojstva elementa, elementi jedne skupine imaju slična kemijskih svojstva.

Suvremena tablica periodnoga sustava, prema preporuci Međunarodne unije za čistu i primijenjenu kemiju (IUPAC, 1988.), sadrži 7 perioda i 18 skupina elemenata. Svi su elementi u periodnome sustavu naznačeni svojim kemijskim simbolima, kojima se dodaju oznake: atomski broj (redni broj) kao lijevi supskript, a maseni broj kao lijevi superskript.

Elementi koji imaju slična kemijska svojstva imaju atomsku masu koja je ista ili relativno slična (na primjer Pt, Ir, Os) ili kojima se povaćava (na primjer K, Rb, Cs). Svrstavanje elemenata po atomskoj masi, sveden je na valencije, kao i na kemijska svojstva. Tu se ubrajaju elementi kao Li, Be, Ba, C, N, O i Sn. Elementi koji su najrasprostranjeniji imaju malu atomsku masu.

Ne znajući za Mendeljejeva, J. L. von Meyer je također radio na periodnom sustavu. Njegov rad, izdan 1864. sadržavao je samo 28 elemenata raspoređenih po samo valencijama. Uz to, Meyer nikad nije došao na ideju da predvidi otkriće novih elemenata, i da ispravi atomske mase. Samo nekoliko mjeseci nakon Mendeljejevog sustava, Meyer izdao je virtualno identičan sustav. Neki ljudi smatraju Mendeljejeva i Meyera ko-stvoritelje periodnog sustava, no Mendeljejev je točno predvidio kvalitete elemenata koje je on zvao eka-silicij (germanij), eka-aluminij (galij) i eka-bor (skandij) i to mu je dalo veći dio slave. U to vrijeme Mendeljejeva predviđanja oduševila su sve i naknadno su dokazana kao točnim.

Izvori

 Njemački kemičari

Julius Lothar von Meyer


John Knight Giles, né le 16 février 1895 à Elgin au Tennessee et décédé le 8 février 1979 à Sierra Madre en Californie. Ce voleur et meurtrier américain est connu pour avoir été l'auteur d'une tentative d'évasion du pénitencier fédéral d'Alcatraz en 1945.

Biographie

Condamnations
John K. Giles fut condamné à une peine de prison à perpétuité pour meurtre et commença à purger sa peine en Oregon mais il s'évada par la suite de cette prison.

Après cette évasion, il fit une tentative de vol du train postal Denver and Rio Grande Western mais il fut repris par les forces de l'ordre et condamné à une nouvelle peine de prison pour cette tentative de vol le 11 mai 1945.

Giles commença à purger sa peine à la prison de l'île McNeil à partir du 17 juin 1935.

Néanmoins, en raison de ses risques d'évasion et de la longévité de sa peine, il fut décidé , le 28 août 1935 de transférer John K. Giles au pénitencier fédéral d'Alcatraz.

Incarcération et tentative d'évasion d'Alcatraz
Après avoir été incarcéré à Alcatraz, Giles travailla à la blanchisserie du pénitencier chargée de nettoyer les uniformes militaires de l'armée. Alors qu'il avait pour tâche de décharger les bateaux apportant ces uniformes sur l'île, il en profita pour en voler un. Une fois déguisé en militaire grâce à cet uniforme, il réussit à repartir avec les militaires à bord du bateau qui avait amené les uniformes à Alcatraz par une trappe à marchandises située sous le pont. Néanmoins, le bateau fit route, non pas vers San Francisco comme l'espérait Giles mais vers Angel Island.

Pendant ce temps, les gardiens du pénitencier avaient constaté en comptant les prisonniers que Giles était absent et avaient lancé une vedette après le bateau militaire en lui demandant de ne laisser débarquer personne. Giles tenta de justifier sa présence auprès des militaires, qui avaient remarqué sa présence à bord alors qu'il leur était inconnu, en prétendant être un monteur de lignes travaillant sur le câble.

Néanmoins, les militaires finirent par découvrir la supercherie en réalisant que l'uniforme de John K. Giles était incorrect et que son laissez-passer était faux. Il fut ramené à Alcatraz dans la matinée même de son départ du pénitencier à bord du bateau.

Après l'évasion
L'histoire de la capture de Giles et de sa tentative d'évasion a été présentée en 1945 dans Gang Busters, une émission de radio américaine relatant des affaires policières.

John K. Giles meurt le 8 février 1979 à Sierra Madre en Californie à l'âge de 83 ans.

Références

Naissance en février 1895
Décès en février 1979
Histoire de San Francisco
Emprisonnement et détention aux États-Unis
Évasion en Californie
Évadé américain
Prisonnier à Alcatraz
Prisonnier de droit commun américain
Décès à 83 ans

John K. Giles


Else Lose Andersen (født 1919 på Samsø, død 17. februar 2006 i København) var en dansk sygeplejerske og missionær.

Liv og gerning
Allerede som ung traf hun beslutningen, at hun ville være missionær, og efter at have afsluttet en uddannelse som sygeplejerske læste hun på missionsskoler, først i Danmark og senere i England. I 1947 blev hun af Det Danske Missionsselskab udsendt til Orissa i Indien, hvor hun virkede indtil 1960, dels som missionssygeplejerske i Øst-Jeypore, dels 1957-1959 som sygeplejerske ved Kotagiri Medical Fellowship Hispital i Sydindien.

I 1959 måtte hun af helbredsmæssige årsager vende tilbage til Danmark. Her arbejdede hun først i to år som forstander på Gammel Kloster Plejehjem på Østerbro i København og dernæst tre år som rejsesekretær for Det Danske Missionsselskab.

I de efterfølgende 18 år virkede hun som forstander på Dr. Caroline Amalies Plejehjem i København, hvor hun var en vellidt leder, indtil hun blev pensioneret i 1983.

Pensionisttilværelsen nød hun i vinterhalvåret dels ved at deltage ivrigt i det københavnske kulturliv, dels ved at samle venner og familie i sin lejlighed i Dronningens Tværgade. I sommerhalvåret opholdt hun sig i sit sommerhus i Rørvig. I år 2000 siden blev hun ramt af en blodprop i hjernen og flyttede derefter til "Nybodergården", hvor hun døde.

Noter

Eksterne henvisninger
 Kristeligt Dagblad (18. februar 2006): mindeord , hentet 21. august 2017.
 Jeypore (Danmission)
 Else Lose Andersen i Danmissions fotoarkiv

Missionærer fra Danmark

Else Lose Andersen


An Fargesia dracocephala in uska species han Liliopsida nga ginhulagway ni Tong Pei Yi. An Fargesia dracocephala in nahilalakip ha genus nga Fargesia, ngan familia nga Poaceae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Mga sumpay ha gawas

Fargesia

Fargesia dracocephala


An Tylostigma hildebrandtii in uska species han Liliopsida nga syahan ginhulagway ni Henry Nicholas Ridley, ngan ginhatag han pagkayana nga asya nga ngaran ni Schltr.. An Tylostigma hildebrandtii in nahilalakip ha genus nga Tylostigma, ngan familia nga Orchidaceae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Tylostigma

Tylostigma hildebrandtii


Desmozomul (de asemenea denumit și macula adhaerens ) este un tip de joncțiune celulară specializată în adeziunea puternică a două celule. Au un aspect ca de pete, acestea reprezintând punctele în care membranele plasmatice ale părților laterale ale celor două celule sunt legate. Desmozomul a fost descoperit de către Giulio Bizzozero, un patolog italian.

Vezi și
 Hemidesmozom
 Joncțiune celulară

Note

Biologie celulară

Desmozom


Đorđo Peruničić (Cetinje, 4. kolovoza 1993.), crnogorski rukometaš. Igrao za Lovćen s Cetinja i Boku odnosno današnji Partizan 1949 iz Tivta. S klubom se natjecao u Challenge kupu. Povremeni je crnogorski reprezentativac.

Izvori

Crnogorski rukometaši
Životopisi, Cetinje

Đorđo Peruničić


علال القلدة هو فيلم مغربي صدر في عام 2003 من إخراج محمد إسماعيل وتأليف بنسالم حميش وإنتاج القناة الثانية، وبطولة كل من رشيد الوالي، سعيد باي، نعيمة المشرقي، محمد البسطاوي، أمل الأطرش، وغيرهم.

حاز الفيلم على جائزة أفضل إخراج والجائزة الذهبية لأفضل فيلم تلفزيوني بمهرجان القاهرة للإذاعة والتلفزيون.

قصة
يحكي الفيلم قصة علال القلدة (رشيد الوالي) بائع متجول للخضر بإحدى الدواوير يعمل بجد، لكي يتمكن من اقتناء الأدوية الكافية لابنته اليتيمة المصابة بمرض مزمن، والتي ترعاها جدتها من أمها، ولسوء الأحوال المادية بالقرية وكذلك المشاكل العديدة التي وقعت له مع أصحاب المحلات بسوق القرية، يقرر علال الهجرة لمدينة الدار البيضاء حيث عمل كسائق شاحنة، وكله أمل في تحسن وضعيته المادية بعد أن وعده أحد أصدقائه (الحاج الصقلي) بالعمل في شركة ابنه العائد من كندا، فأصبح هذا مصدر أمل له.

مراجع

روابط خارجية

أفلام دراما إنتاج عقد 2010
أفلام دراما مغربية
أفلام مغربية إنتاج 2003

علال القلدة (فيلم)


Mănăstirea franciscană din Orăștie este un ansamblu de monumente istorice aflat pe teritoriul municipiului Orăștie. În Repertoriul Arheologic Național, monumentul apare cu codul 87647.09.

Ansamblul este format din următoarele monumente:
 Biserică ()
 Claustru ()

Istoric
Autoritățile comuniste i-au fixat arhiepiscopului Alexandru Cisar domiciliu obligatoriu în această mănăstire. Arhiepiscopul Cisar a locuit aici din 1949 până în 1953, când i s-a permis întoarcerea la București.
În cadrul mănăstirii este un călugăr care are grijă de copii orfani.

Note

Orăștie
Orfelinate
Monumente istorice din județul Hunedoara
Biserici romano-catolice din România
Mănăstiri franciscane din România

Mănăstirea franciscană din Orăștie


Tribina ( iz srlat. tribuna preko fra. tribune) je javna rasprava, diskusija, o nekom problemu na koju je pozvano više govornika.

Vidi
Okrugli stol (rasprava)

Izvori

Akademija

Tribina (rasprava)


قـُرْشِقَة أو قَرْسَقَة أو كُرْسِكة أو كُرس الجنوبية أو (نقحرة: كورس دو سود) : هو إقليم فرنسي تابع لمنطقة كُرسِكَة . عدد سكانه 118593 نسمة. ومركز الإقليم أجَكسيَة.

معرض صور

مراجع

تأسيسات سنة 1975
تأسيسات سنة 1975 في فرنسا
تأسيسات سنة 1976 في فرنسا
دول وأقاليم أسست في 1976
كورسيكا

كورس دو سود (إقليم فرنسي)


بريمسل بيكوفيسكي ، من مواليد 18 أغسطس 1950، لاعب كرة قدم تشيكوسلوفاكي سابق، ومدرب كرة قدم تشيكي سابق.

لعب مع منتخب تشيكوسلوفاكيا لكرة القدم.

مراجع

روابط خارجية

لاعبو كرة قدم رجالية تشيكيون
لاعبو كرة قدم رجالية مغتربون في النمسا
أشخاص على قيد الحياة
تشيكيون مغتربون في سلوفاكيا
رياضيون تشيكوسلوفاكيون مغتربون في النمسا
رياضيون تشيكيون مغتربون في سلوفاكيا
لاعبو بطولة أمم أوروبا 1976
لاعبو دوكلا براغ
لاعبو كأس العالم 1982
لاعبو كرة قدم تشيكوسلوفاكيون مغتربون
بيكوفيسكي
بيكوفيسكي
لاعبو كرة قدم مغتربون في النمسا
لاعبو منتخب تشيكوسلوفاكيا لكرة القدم
لاعبو نادي بوهيميانز 1905
لاعبو نادي تيبليتسه
لاعبون فائزون ببطولة أمم أوروبا
مدربو كرة قدم تشيكوسلوفاكيون
مدربو كرة قدم تشيكيون
مدربو كرة قدم مغتربون في سلوفاكيا
مهاجمو كرة قدم رجالية
مواليد 1950

بريمسل بيكوفيسكي


An Aponogeton vallisnerioides in uska species han Liliopsida nga ginhulagway ni John Gilbert Baker. An Aponogeton vallisnerioides in nahilalakip ha genus nga Aponogeton, ngan familia nga Aponogetonaceae. Ginklasipika han IUCN an species komo diri gud kababarak-an. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Aponogeton

Aponogeton vallisnerioides


Johann Dreyer ist der Name folgender Personen:

* Johann Carl Heinrich Dreyer (1723–1802), deutscher Rechtswissenschaftler und Politiker, siehe Carl Henrich Dreyer
 Johann Heinrich Dreyer (1670–1737), Kaufmann und Lübecker Bürgermeister
 Johann Konrad Dreyer (1672–1742), deutscher Tenor und Kantor
 Johann Matthias Dreyer (1717–1769), deutscher Schriftsteller, Journalist und diplomatischer Agent
 Johann Melchior Dreyer (1747–1824), deutscher Komponist
 Johann Traugott Dreyer von der Iller (1803–1871), k. k. Generalmajor, Generalstabsarzt, Ophthalmologe und Hochschullehrer

Siehe auch:
 Johan Ludvig Emil Dreyer (1852–1926), dänischer Astronom
 Johan F. L. Dreier (1775–1833), norwegischer Maler, Zeichner und Illustrator

Johann Dreyer


Un planeta circumbinario es un planeta que orbita alrededor de dos estrellas en lugar de una sola. Debido a la proximidad y la órbita de algunas estrellas binarias, la única manera de que se formen planetas es que lo hagan por fuera de la órbita de las dos estrellas.

En la actualidad, a fecha de 15 de octubre de 2012, sólo hay 16 sistemas confirmados de planetas circumbinarios: PSR B1620-26, HW Virginis, Kepler-16, Kepler-34, Kepler-35, Kepler-38, Kepler-47, Ross 458, NY Vir, UZ For, RR Cae, HU Aqr, DP Leonis, NN Serpentis, NSVS 14256825 y PH1.

Observaciones y descubrimientos

Planetas confirmados
El primer planeta extrasolar circumbinario confirmado se encuentra en órbita alrededor del sistema PSR B1620-26, que contiene una púlsar de milisegundos y una enana blanca y se encuentra en el cúmulo globular M4. La existencia del tercer cuerpo fue comunicado por primera vez en 1993, y se ha sugerido la existencia de este planeta sobre la base de 5 años de datos observacionales. En 2003, el planeta fue caracterizado por tener 2,5 veces la masa de Júpiter en una órbita de baja excentricidad con un semieje mayor de 23 UA

Anunciado en 2008, el sistema eclipsante binario HW Virginis, que comprende una estrella subenana B y una enana roja, fue considerado como el centro de un sistema planetario. Los planetas interior y exterior tienen masas mayores de 8,47 y 19,23 veces la masa de Júpiter, respectivamente, y tienen periodos orbitales de 9 y 16 años. El planeta externo es lo suficientemente masivo que puede ser considerado como una enana marrón de acuerdo con algunas definiciones del término, pero los descubridores alegan que la configuración orbital implica que se formó como un planeta de un disco circumbinario. Ambos planetas pueden haber tenido acreción de masa adicional cuando la estrella principal perdió material durante su fase de gigante roja.

Otras observaciones

Se anunció en 1999 un planeta descubierto a través de un sistema de microlente astronómica, en órbita alrededor del par binario próximo MACHO-1997-BLG-41. Se dice que el planeta está en una órbita amplia alrededor de las dos enanas rojas compañeras, pero los autores se retractaron más tarde, pues después se vio que la detección podría ser mejor explicada por el movimiento orbital de las propias estrellas del sistema binario.

Se han hecho varios intentos para detectar planetas alrededor del sistema binario eclipsante CM Draconis, que a su vez forma parte del sistema triple GJ 630.1. Ena binaria eclipsante se han reconocido planetas en tránsito, pero las detecciones que se hicieron no eran concluyentes y, finalmente, se descartó la existencia de todos los candidatos a planetas Más recientemente, se han hecho esfuerzos para detectar las variaciones con el tiempo de los eclipses de estrellas causadas por el movimiento reflejo asociado con un planeta en órbita, pero en la actualidad ningún descubrimiento ha sido confirmado. La órbita de las estrellas binarias es excéntrica, lo cual es normal para un sistema binario pues las fuerzas de marea deberían haber circularizado la órbita. Esto puede indicar la presencia de un planeta masivo o enana marrón en órbita alrededor de la pareja cuyos efectos gravitatorios mantienen la excentricidad de la binaria.

Se han encontrado discos circumbinarios que pueden indicar procesos de formación de planetas alrededor de varias estrellas, y de hecho son comunes alrededor de sistemas binarios con separaciones de menos de 3 UA. Un ejemplo notable es el sistema HD 98800, que consta de dos pares de estrellas binarias separadas por alrededor de 34 UA. El subsistema binario HD 98800 B, que consiste en dos estrellas de 0,70 y 0,58 masas solares en una órbita muy excéntrica con semieje mayor 0,983 UA, está rodeado por un disco de polvo complejo que está siendo deformado por los efectos gravitacionales de las órbitas estelares mutuamente inclinadas y excéntricas. El otro subsistema binario, HD 98800 A, no se asocia con cantidades significativas de polvo.

El 15 de septiembre de 2011, unos astrónomos anunciaron el descubrimiento de un planeta real que gira alrededor de dos soles. El planeta, llamado Kepler-16b, está a unos 200 años luz de la Tierra, en la constelación del Cisne, y se cree que es un mundo congelado de roca y gas, del tamaño de Saturno. Orbita alrededor de dos estrellas que están dando vueltas entre sí, una de ellas con una tamaño aproximado de dos tercios del de nuestro sol, y la otra con alrededor de un quinto del tamaño de nuestro sol. Cada órbita tiene 229 días, mientras que Kepler-16b orbita el centro de masas del sistema cada 225 días. Las estrellas se eclipsan entre sí, aproximadamente cada tres semanas. Los científicos hicieron el descubrimiento a través de nave espacial Kepler de la NASA, que fue lanzada en 2009 y ha sido una fuerza impulsora en la reciente explosión en el descubrimiento de planetas lejanos.

Lista de planetas circumbinarios

Planetas confirmados

No confirmados o dudosos

Ficción
 En la serie Star Wars, el planeta Tatooine orbita en torno a un sistema binario muy próximo.
 En la serie Doctor Who, el planeta Gallifrey orbita en torno a un sistema estelar binario.
 En la serie de videojuegos Star Fox, los planetas orbitan en torno a Lylat y Solar (una  enana roja de clase M)
 En la novela Solaris, el planeta que da título a la obra orbita alrededor de dos soles.El planeta posee una órbita estable, lo que es imposible para los científicos del hipotético futuro en el que transcurre. Esta violación de las teorías es lo que atrae la investigación sobre ese planeta descubriéndose fenómenos aún más sorprendentes.
 En La Película K-Pax,  el protagonista, Prot, afirma y demuestra usando los sistemas de proyección y cálculo de un planetario que su planeta de origen, homónimo a la película gira en órbita estable alrededor de las estrellas Ágape y Satori de la constelación que "nosotros llamamos Lyra".

Referencias

Lecturas adicionales
 Planets in Binary Star Systems, Nader Haghighipour, Springer, 2010, ISBN 978-90-481-8686-0

Exoplanetología
Planetas
Estrellas binarias
Tipos de planetas

Planeta circumbinario


"Solitudevej" er en dansk vise lanceret i revyen Cirkus Ib fra 1953. Visen har tekst af Poeten og musik af Sven Gyldmark og blev i revyen sunget af Elga Olga.

"Solitudevej" er en af de 12 evergreens, der kom med i kulturkanonen.

Sangteksten
Visen har fire vers, der hver kan opdeles i et A- og et B-stykke. A-stykkerne består af to gange tre linjer, hvor linje 3 og ikke mindst linje seks er noget længere end de øvrige. B-stykkerne fungerer som omkvæd, og består af otte linjer hver, hvoraf linjerne to, fire og otte helt konsekvent gentager frasen "Om manda'n. I regnvejr. På Solitudevej." Linjerne inden disse slutter hver især med meget opfindsomme rim på ordet "Solitudevej", fx "huede mig" og "stra-pude-maj". Parret hedder naturligvis Gertrude og Kaj, hvor han viser sig som "et studekvaj", ligesom stråhatten "buede sig", og "så åbnede skoenes snude sig".
Indholdsmæssigt beretter visen den i grunden triste historie om pigen Gertrude fra Solitudevej (sangerinden), der venter i regnvejret på sin kæreste Kaj, men opdager, at han bedrager hende, hvorpå hun i sidste vers sidder tilbage alene. Ordvalget, som teksten lægger hende i munden, er et lavstatus-københavnsk, som blandt andet omfatter "forkerte" udtaler af fremmedord (fx "melankolisk"), hvilket er med til karakterisere figuren Gertrude for publikum.

Melodi
Sven Gyldmarks melodi går i trefjerdedelstakt og er holdt i en relativt neutral tone, hvor A-stykket primært har korte, staccato-agtige toner, mens tonerne i omkvædet er længere, ikke mindst ved ordet "Solitudevej" og rimene herpå.

Original fremførelse

"Solitudevej" blev Elga Olgas helt store glansnummer, selv om hun fra begyndelsen ikke troede på visens potentiale. Årsagen til visens popularitet skal sikkert ikke mindst findes i hendes meget indfølte foredrag, der i løbet af de tre første vers lægger op til Gertrudes opdagelse af Kajs svigt, hvilket udløser nærmest en hel tudetur på sidste "Solitudevej" i tredje vers; undervejs fornemmer man hendes kortvarige håb i stemmen, da hun lige opdager Kaj. I begyndelsen af fjerde vers virker hun ganske afklaret – her deklamerer hun mere end egentlig synger – inden de mere dybe følelser slår igennem i det sidste omkvæd, og hun afslutter sangen i en større energiudladning.

Andre versioner
"Solitudevej" er ikke en vise, mange nyere solister har fortolket, men Anne Herdorf sang den i forestillingen Revyperler 2013.

Referencer

Sange fra Danmark
Kulturkanonen
Revyviser

Solitudevej (vise)


Vine Grove est une ville américaine située dans le comté de Hardin, dans le Kentucky. Selon le recensement de 2020, sa population est de .

Liens externes

Ville au Kentucky
Comté de Hardin (Kentucky)

Vine Grove (Kentucky)


Sterie Petrașincu (n. 5 mai 1890, Crușova, Imperiul Otoman – d. 1968, București) a fost un medic român de origine aromână. A participat la Primul Război Mondial, cu grad de medic sublocotenent în Regimentul 8 Călărași. A lucrat ca medic de divizie și apoi, timp de 20 de ani, ca medic șef la Așezământul Brâncovenesc din București. În 1921 s-a specializat la Paris în urologie. A fost președinte al Societății Române de Urologie. A fost închis în lagărul de la Slobozia, fiind acuzat de autoritățile comuniste de colaborare cu regimul legionar, fiind eliberat în urma intervențiilor scrise a mai multor medici și cunoscuți ai săi. În ultima parte a vieții a profesat într-una din policlinicile bucureștene.

Bibliografie
 Messailă, Nicolae, Ascendență, Biblioteca Bucureștilor, București, 2010, pp. 59–69.

Legături externe

 Biografia lui Sterie Petrașincu

Nașteri în 1890
Nașteri pe 5 mai
Decese în 1968
Medici români
Români din secolul al XX-lea

Sterie Petrașincu


Kurucu meclis, yeni bir anayasa hazırlamak için oluşturulan bir kuruldur. Kurucu meclis anayasada istediği değişikliği yapabilir onu sınırlayacak hiçbir güç bulunmamaktadır.

Genelde askeri darbeler sonrası oluşturulan kurucu meclisin görevi yönetimin sivil kişilere verilmesine kadar devam eder. Kurucu meclisin başkanı aynı zamanda devlet başkanı sıfatını haizdir. Daha sonra gelecek sivil yönetim anayasada değişiklik yapmak isterse kurucu meclisin anayasaya koyduğu kurallara bağlı kalmak zorundadır ve ancak onların çizdiği sınırlar dahilinde değişiklik yapabilir. Bu sınırlar ise sadece Kurucu referandum kullanılarak değiştirilebilir.

Ayrıca bakınız
 TBMM 1 Nisan 1923  meclisi
 TBMM 1961 Temsilciler Meclisi
 TBMM 1981 Danışma Meclisi
 Kurucu Meclis (Rusya)

Parlamento
Kurucu meclisler

Kurucu meclis


Mount Pentelicus or Pentelikon (,  or ) is a mountain in Attica, Greece, situated northeast of Athens and southwest of Marathon. Its highest point is the peak Pyrgari,  with an elevation of 1,109 m. The mountain is covered in large part with forest (about 60 or 70%), and can be seen from southern Athens (Attica), the Pedia plain, Parnitha, and the southern part of the northern suburbs of Athens. Houses surround the mountain, especially in Vrilissia, Penteli, Ekali, Dionysos, and north of Gerakas. Marble from Mount Pentelicus is of exceptionally high quality and was used to construct much of the Athenian Acropolis. Later, Pentelic marble  was exported to Rome, where it was used in construction and in sculptures.

In ancient times it was also called Brilissos or Brilittos (, ) which is the origin of the name of the nearby suburb of Vrilissia.

Mountain
Mount Pentelicus has been famous for its marble since antiquity. Pentelic marble was used for the construction of buildings in ancient Athens, particularly the Acropolis. The ancient quarry is protected by law, and used exclusively to obtain material for the Acropolis Restoration Project. The roadway used to transport marble blocks from the quarry to the Acropolis in antiquity is a continual downhill, and follows the natural lay of the land. It has been researched and fully documented by the chief Acropolis restoration architect, Professor Manolis Korres, in his award-winning book From Pentelicon to the Parthenon. A monastery is also located in the middle of the mountain, north-east of the city center.

Pentelic marble
Pentelic marble is white with a uniform, faint yellow tint, which makes it shine with a golden hue under sunlight. Pentelic marble is calcitic in composition with quartz as an accessory mineral. It is fine grained with sporadic calcitic fossil clasts. Pentelic marble is divided into 3 units distinguishable by δ13C and δ18O values. δ13C and δ18O values have been used to precisely match marbles from the Acropolis to their source quarries. The Elgin Marbles have been traced to Unit 3 using this method.

Fires
A fire in early July 1995 consumed much of the mountain forest, and the eastern half became residential districts of the Athens area. The volume of smoke was tremendous; it nearly covered the entire northeastern part of Athens, and all terrestrial televisual media covered the fire. The blaze lasted about five days; it reached east of Penteli about 5:30 p.m. local time, and then into the Pentelis and Vrilissia, consuming a group of houses on Friday night (about 9:00 p.m. EET, 7:00 p.m. UTC), the northern range on Saturday morning, Rhea on Saturday afternoon, Anoixi on Monday, and the Dionysus communities on Saturday. It consumed three quarters of the slopes of Mount Pentelicus, and was the worst forest fire Athens and Greece had seen in the 20th century. Housing development took place in the eastern half of the mountain which removed what was left of nature from the mountain, and streets are grid and circular.  Many are luxurious and several houses were later added; a mining area also removed what was left from nature in the eastern half.  The northern half remains heavily forested.

A series of fires also occurred after the major fire devastated the mountain range, from 1998 to 2001. Many of the fires were arson-related and suspects were arrested. After the major forest fire of July 1995, three years later in the area of Drafi, mudslides blocked roads as a rock clogged off a residential road; a series of mudslides also occurred several years later and devastated some homes, continuing in part to this day.

Yet again, twelve years after the major fire, flames once more encroached on the urban areas of Athens from June 30, 2007, the same day as the Parnitha fire, and a minor fire was seen northeast of Vrilissia, in which tens of houses and properties fell to the flames, along with its forests. The fire even burnt its dry grass which was the chief pattern of spread; the people of the area now favor removal of dry grass from future wildfires. The blaze burnt tens of hectares and lasted through the late afternoon to the late-night hours, and was seen as far as neighborhood streets and broader Athens. One and a half months later, a huge fire yet again battered the forests adjoining Penteli and Vrilissia. This time the wildfire was larger and more destructive, with flames towering as high as 50 to 60 m, and almost blocking any view of the sky, along with an attendant smoke. The blaze spread, burning tens or hundreds buildings, many of them  near the forested areas, and a western portion 10 km long from north to south, and 4 to 5 km wide from east to west. Firefighters along with the neighborhood's panicked residents battled the blaze on neighborhood streets, and helicopters sprayed the blaze. The fire had begun in the afternoon hours and quickly spread. One conflagration burnt trees in seconds, another extended to balconies with grills destroyed, and several roofs collapsed - the blaze lasted into the evening hours and its head burnt near the town, while Vrilissia, eastern Nea Erythraia, Ekali, and Dionyssos were also hit. Its cause, like most of the fires of 2007, was arson; a former firefighter was charged with fire-setting  and has been  sentenced and jailed. During the country's worst ever fire, which broke the 1950s record on August 26, 2007, flames sparked by arson  ravaged the forests of the remainder of the area around Mount Pentelicus and burnt pine, spruce and fir trees, lasting for several days; this was not the same blaze that had arrived from Keratea and Markopoulo to the south.

In July 2022 another wildfire destroyed several hectares of forest land in the eastern side of the mountain.

See also
Aloula
List of mountains in Greece

References

Ancient Greece
Landforms of Attica
Pentelicus
Landforms of East Attica
Landforms of North Athens (regional unit)

Mount Pentelicus


Mamutul de stepă (Mammuthus trogontherii sau Mammuthus armeniacus) este o specie de mamut care a apărut și a trăit în timpul Pleistocenului mijlociu (cu aprox. 600.000-370.000 de ani în urmă). Se presupune că apărut în Siberia, evoluând din mamutul meridional (Mammuthus meridionalis) și s-a răspândit apoi în cea mai mare parte a nordului Eurasiei, reprezentând primul stadiu de evoluție al elefanților de stepă și de tundră, fiind un strămoș al mamutului lânos (Mammuthus primigenius).

Comparativ cu mamutul meridional, mamutul de stepă a avut un craniu mai mic și un maxilar mai scurt. Marea majoritate a indivizilor ajungeau la înălțimea de 4 m și lungimea totală (cu tot cu fildeși) de aproximativ 4,9 m. Acest fapt face din mamutul de stepă, unul dintre cei mai mari reprezentanți ai proboscidenilor și probabil cel mai mare reprezentant al mamuților. În muzeul din Azov, Rusia, există un schelet asamblat cu o înălțime de 4,5 metri, dar se crede ca dimensiunea sa este supraestimată deoarece vertebrele sale au fost plasate între vârfurile omoplaților. Un alt individ, reprezentat de un humerus înalt de 1,45 m se află la muzeul din Mosbach Sande, Germania. Se presupune că ar fi avut o înălțime de 4,5 m și ar fi cântărit aproximatix 9-10 t. Acesta ar putea fi cel mai mare mamut descoperit vreodată.

Galerie de imagini

Referințe

Fauna Pleistocenului
Elefanți preistorici
Mamifere dispărute

Mamut de stepă


La culture tissulaire est la croissance de tissus ou de cellules dans un milieu artificiel séparé de l'organisme parent. Cette technique est également appelée micropropagation. Elle est généralement facilitée par l'utilisation d'un milieu de culture liquide, semi-solide ou solide, tel que le bouillon ou la gélose. La culture tissulaire fait généralement référence à la culture de cellules et de tissus animaux, le terme plus spécifique de culture de tissus végétaux étant utilisé pour les plantes. Le terme « culture tissulaire » () a été inventé par le pathologiste américain .

Histoire
En 1885, Wilhelm Roux a prélevé une section de la plaque médullaire d'un poulet embryonnaire et l'a maintenue dans une solution saline chaude pendant plusieurs jours, établissant ainsi le principe de base de la culture tissulaire. En 1907, le zoologiste Ross Granville Harrison démontre la croissance de cellules embryonnaires de grenouille qui donneront naissance à des cellules nerveuses dans un milieu de lymphe coagulée. En 1913, E. Steinhardt, C. Israeli et R. A. Lambert ont cultivé le virus de la vaccine dans des fragments de tissu cornéen de cobaye. En 1996, la première utilisation de tissus régénérables a servi à remplacer une petite longueur d'urètre, ce qui a permis de comprendre que la technique consistant à obtenir des échantillons de tissus, à les faire croître en dehors du corps sans échafaudage et à les réappliquer, ne peut être utilisée que pour de petites distances inférieures à .

Gottlieb Haberlandt a été le premier à souligner les possibilités de la culture de tissus isolés, la culture de tissus végétaux. Il a suggéré que les potentialités des cellules individuelles via la culture de tissus ainsi que les influences réciproques des tissus les uns sur les autres pouvaient être déterminées par cette méthode. Depuis les premières affirmations d'Haberlandt, des méthodes de culture de tissus et de cellules ont été mises au point, conduisant à des découvertes importantes en biologie et en médecine. Son idée originale, présentée en 1902, était appelée totipotentialité : .

Usage moderne

Dans l'usage moderne, la « culture tissulaire » désigne généralement la croissance in vitro de cellules provenant d'un tissu d'un organisme multicellulaire. Ces cellules peuvent être des cellules isolées d'un organisme donneur (cellules primaires) ou une lignée cellulaire immortalisée. Les cellules baignent dans un milieu de culture, qui contient les nutriments essentiels et les sources d'énergie nécessaires à la survie des cellules. Ainsi, dans son sens le plus large, la culture de tissus est souvent utilisée de manière interchangeable avec la culture cellulaire. D'autre part, le sens strict de « culture de tissus » fait référence à la culture de morceaux de tissus, c'est-à-dire à la culture d'explants.

La culture tissulaire est un outil important pour l'étude de la biologie des cellules d'organismes multicellulaires. Elle fournit un modèle in vitro du tissu dans un environnement bien défini qui peut être facilement manipulé et analysé. Dans la culture de tissus animaux, les cellules peuvent être cultivées en monocouches bidimensionnelles (culture conventionnelle) ou dans des échafaudages fibreux ou des gels pour obtenir des structures tridimensionnelles plus naturelles ressemblant à des tissus (culture 3D). Eric Simon, dans un rapport de subvention NIH SBIR de 1988, a montré que l'électrofilage pouvait être utilisé pour produire des échafaudages fibreux polymères à l'échelle nanométrique et submicronique spécifiquement destinés à être utilisés comme substrats cellulaires et tissulaires in vitro. Cette utilisation précoce de treillis fibreux électrofilés pour la culture cellulaire et l'ingénierie tissulaire a montré que divers types de cellules pouvaient adhérer et proliférer sur des fibres de polycarbonate. On a constaté que, contrairement à la morphologie aplatie généralement observée dans la culture en 2D, les cellules cultivées sur les fibres électrofilées présentaient une morphologie tridimensionnelle plus arrondie, généralement observée dans les tissus in vivo.

La culture de tissus végétaux en particulier s'intéresse à la culture de plantes entières à partir de petits morceaux de tissus végétaux, cultivés dans un milieu.

Notes et références

Voir aussi

Articles connexes
 Culture cellulaire

 Culture de tissus végétaux

Liens externes

Histologie
Technique de laboratoire

Culture tissulaire


Octavian Muntean (n. 1860, Simeria, județul Hunedoara – d. 1923) a fost un deputat în Marea Adunare Națională de la Alba Iulia, organismul legislativ reprezentativ al "tuturor românilor din Transilvania, Banat și Țara Ungurească", cel care a adoptat hotărârea privind Unirea Transilvaniei cu România, la 1 decembrie 1918.

Biografie
Octavian Muntean a făcut școala primară și, ajuns la maturitate, este unul dintre cei mai destoinici locuitori ai satului, fiind ales primar. Era singurul cetățean din sat abonat la Foaia Poporului. Cunoștea alfabetul chirilic și a cântat și în strana bisericii. A decedat în anul 1923, fiind înmormântat în cimitirul din satul Tâmpa județul Hunedoara.

Activitatea politică
Ca deputat în Adunarea Națională din 1 decembrie 1918, Octavian Muntean a fost delegat al Cercului electoral Deva.

Note

Bibliografie
 Ioan I. Șerban, Dorin Giurgiu, Ionela Mircea, Nicolae Josan, Dicționarul personalităților Unirii. Trimișii românilor transilvăneni la Marea Adunare Națională de la Alba Iulia, Muzeul Național al Unirii, Alba Iulia, 2003, ISBN 973-8141-90-7.

Lectură suplimentară
 Gelu Neamțu, Mircea Vaida-Voevod, 1 decembrie 1918. Mărturii ale participanților, vol. I-II, Editura Academiei Române, București, 2005, ISBN 973-27-1258-9 (vol. I); ISBN 973-27-1264-3 (vol. II).
 Daniela Comșa, Eugenia Glodariu, Maria M. Jude, Clujenii și Marea Unire, Muzeul Național Transilvania, Cluj-Napoca, 1998.
 Florea Marin, Medicii și Marea Unire, Editura Tipomur, Târgu-Mureș, 1993.
 Silviu Borș, Alexiu Tatu, Bogdan Andriescu, (coord.), Participanți din localități sibiene la Marea Adunare Națională de la Alba Iulia din 1 decembrie 1918, Editura Armanis, Sibiu, 2015.

Legături externe
  Membrii de drept ai Marii Adunării Naționale de la Alba-Iulia din 1 decembrie 1918, lista publicată în "Gazeta Oficială", Sibiu, nr. 1, 1/14 decembrie 1918
 1 decembrie 1918, Marea Unire de la Alba Iulia. Mărturii, documente și semnificații
http://centenarulromaniei.ro/delegatii-alesi-ai-romanilor-din-transilvania-adunarea-nationala-1-decembrie-1918-alba-iulia

Vezi și
 Lista delegaților la Marea Adunare Națională de la Alba Iulia

Nașteri în 1860
Delegați la Marea Adunare Națională de la Alba Iulia
Decese în 1923
Primari din România

Octavian Muntean (delegat)


دائرة بئر مقدم إحدى دوائر ولاية تبسة الجزائرية . عاصمتها هي بئر مقدم وتضم بلديات :
 الحمامات
 قريقر
 بئر مقدم

مصادر

بئر مقدم

دائرة بئر مقدم


Parcul Național Peninsula Dilek-Delta Büyük Menderes (în ), înființat la 19 mai 1966, este un parc național amplasat în vestul Turciei. Cuprinde peninsula Dilek în întregime, precum și delta întinsă a . Administrativ, parcul este situat în districtul  din provincia Aydın, parte a Regiunii Egeene a Turciei. Direct la vest de parc este situat mic oraș de coastă , conectat cu rute de autobuz și feribot de centrul districtului Kuşadası, aflat la aproximativ 30 km.

Între parcurile naționale ale Turciei, acesta dispune de o biodiversitate din cele mai bogate. Este habitatul și popasul a sute de specii de păsări, mamifere, plante și vietăți marine, unele dintre care sunt endemice și nu pot fi întâlnite nicăieri altundeva în lume. Din aceste considerente, este protejat de numeroase convenții privind protecția animalelor și zonelor umede și este considerat de importanță națională și internațională în aceste domenii.

Parcul este despărțit de insula greacă Samos (în ) de una din cele mai înguste strâmtori ale Mării Egee,  (în ). Numele provine de la , cel mai mare și mai proeminent munte de pe peninsulă.

Istorie
De-a lungul timpului, zona situată între peninsula Dilek și gura de vărsare a Büyük Menderes nu a fost populate de oameni sau a avut populații foarte mici și răzlețe, astfel fiind relativ neafectată de factorul antropic. Această izolare a contribuit la diversificarea faunei și florei. Primele așezări omenești permanente, cum ar fi Priene și Milet, au fost construite în apropiere de muntele Mycale și delta Büyük Menderes în timpul ocupării teritoriului de grecii antici și ionieni. Nu departe, a fost ridicat sanctuarul , loc de întâlnire a . Populația în zonă a crescut semnificativ către începutul secolului al XX-lea, datorită orașului-port Kuşadası. Statutul de protecție a fost acordat peninsulei Dilek abia în 1966, la 19 mai, de către . Câteva decenii mai târziu, în 1994, în parcul național a fost adăugată și zona adiacentă a deltei Büyük Menderes, amplasată la sud de peninsula Dilek.

La începutul anului 2005, o focă-călugăr (Monachus monachus) a fost găsită rănită grav în deltă. A fost tratată imediat, dar a murit la scurt timp din cauza unor complicații. Specia este pe cale de dispariție, cu o populație globală de doar aprox. 600 de indivizi, dintre care peste 100 viețuiesc pe țărmul Turciei.

În aprilie 2010, președintele Asociațiaei Apicultorilor din Aydın, Kadir Kılıç, a declarat că parcul național ar urma să fie exploatat de apicultori, lucru interzis de la înființarea parcului, în 1966. Declarația a stârnit controverse, dar la scurt timp un reprezentant al Biroului Guvernatorului Provinciei Aydın a confirmat că poziția oficială este de a limita accesul prisăcarilor în parc. Apicultura este interzisă ca mijloc de a proteja flora abundentă.

Geografie

Suprafața totală a parcului este de  ha. Peninsula se întinde pe o suprafață de  ha, cu o lățime de aproximativ 6 km de la nord la sud și o lungime de 20 km de la est la vest. Parcul se află în vecinătatea apropiată a orașului de coastă  și este situat la aprox. 8 km de orașul  și la aprox. 26 km de  (estimările variază între 23-30 km). Alte orașe din provincia Aydın cu drumuri de acces la parc sunt Aydın, Söke și, într-o măsură mai mică, Didim.

, numită după muntele Mycale de pe peninsulă, desparte parcul de insula greacă Samos. Cu o lățime de doar  km, este una din cele mai înguste strâmtori ale Mării Egee.

Atracții

Terenul muntos al peninsulei și numeroasele peșteri, defilee și văi fac parcul o zonă de interes deosebit pentru turiști și cercetători. De-a lungul țărmului se înșiră mai multe golfuri mici. La intrarea în parc dinspre est (dinspre Güzelçamlı), primul golf de acest fel este golful Içmeler (în ). Apele acestuia nu sunt adânci, iar plajele sunt de nisip, spre deosebire de alte golfuri din parc. Astfel, İçmeler este cea mai populară plajă pentru turiști. Golful Aydınlık este situat la aprox. 5 km spre vest, are plaje de pietriș și este mai adânc. De aici încolo accesul la țărm este mai dificil, plajele fiind vizitate în general doar de înotătorii experimentați și oamenii locului.

După punctul de control al , drumul duce la un canion din apropiere, aflat imediat la stânga. De aici, mai multe trasee duc în pădurile peninsulei. Unul din ele duce la satul  și continuă spre vechiul oraș-port elenistic Karine. Ultimii 9 km ai traseului sunt accesibili doar cu permis sau cu însoțirea unui ghid.

Cel de-al treilea golf de-a lungul peninsulei este golful Kavaklı Burun, urmat de cel mai vestic golf accesibil publicului, Karasu. De la ambele se deschid priveliști spre insula Samos, dar sunt cu mult mai rar vizitate decât celelalte golfuri. Capătul peninsulei este marcat de  (în ), care domină asupra strâmtorii omonime.

Peștera lui Zeus

Imediat la intrarea în parcul național, traseul se bifurcă, iar unul din trasee trece prin centrul peninsulei și duce la o cavernă cunoscută ca Peștera lui Zeus (în ). Intrarea este parțial acoperită de vegetație densă. Pe un arbore din apropiere vizitatorii leagă diferite obiecte, pentru a-și împlini dorințele. Peștera este umplută cu apă de izvor cristalină, ceea ce o face o altă atracție turistică a parcului. În ultima perioadă, turiștii vizitează peștera tot mai des, datorită apelor tot mai tulburi ale plajelor din apropiere, care le fac mai puțin atrăgătoare. Numele peșterii vine de la o legendă conform căreia zeul grecesc Zeus se scălda în peșteră.

Delta Büyük Menderes
 (din ) se varsă în Marea Egee, printr-un estuar larg cu suprafața de  ha, mai mult decât întreaga peninsulă Dilek, care are  ha. Delta este una dintre cele mai diverse zone umede din Turcia în ceea ce privește vegetația și viața marină și are un statut de protecție reiterat de mai multe convenții naționale și internaționale, cum ar fi Convenția Ramsar. Biodiversitatea excepțională se datorează, în mare parte, terenurilor fertile și apei proaspete, care atrag numeroase specii de animale, inclusiv multe păsări migratoare. Munții din regiune cauzează o diferență de temperatură între partea de nord și cea de sud a peninsulei, ceea ce contribuie la diveristatea speciilor din deltă. Sunt amenajate mai multe trasee de hiking, cât și locuri pentru canotaj și picnic.

Climă
Clima Parcului Național Peninsula Dilek-Delta Büyük Menderes este mediteraneană (clasificarea climatică Köppen Csa) și, astfel, este uscată și blândă pe tot parcursul anului, cu excepția iernii, când cad cele mai multe precipitații. Temperatura medie anuală este aprox. 18°C, variind de la 8°C – temperatura medie în timpul iernii – până la aprox. 27°C – temperatura medie în timpul verii. Pe munte, la altitudini mari, temperaturile sunt de obicei mult mai mici, temperatura medie anuală fiind de obicei nu mai mare de 13°C. Cantitatea de precipitații variază în funcție de altitudine și, de asemenea, între laturile de nord și sud ale peninsulei. Astfel, precipitațiile variază între  și  mm anual. Diferențele de temperatură și precipitații dintre diferite zone ale parcului contribuie la diversitatea speciilor de licheni și plante.

Geologie

Terenul peninsulei corespunde caracteristicilor geologice ale întregii regiuni a Mării Egee. Forma actuală a peninsulei se datorează fuziunii tectonice a formațiunilor paleozoice de , calcarului mezozoic și depozitelor de marmură, urmată de acumularea argile și alte sedimente în timpul neogenului. Această combinație geologică este posibilă datorită instabilității sesismice a regiunii și amplasării în proximitatea hotarului dintre plăcile tectonice  și , factori care au contribuit la formarea masivelor de munți din tot vestul Turciei. Peninsula, cât și munții dimprejurul râului Büyük Menderes, fac parte din structura geologică numită Masivul Menderes.

Relieful peninsulei este muntos, cele mai înalte piscuri atingând înălțimi de  m. Cel mai mare munte, , este de aproximativ  m înălțime.

Biologie
Fauna și flora este foarte diversă, parcul găzduind aproximativ 804 specii distincte de plante, 256 specii de păsări și o varietate mare de mamifere, reptile și animale marine. Întreg teritoriul este protejat de Convenția Ramsar, ,  și .

Floră
Datorită diferențelor de temperatură și climat între diferite zone ale parcului (inclusiv în funcție de altitudine), flora cuprinde, pe lângă vegetație tipică regiunii egee, multe specii întâlnite în mod normal în alte zone de coastă din Turcia, cum ar fi regiunea Mediterană, regiunea Marmara și regiunea Mării Negre.

Din cele 804 specii de plante, șase sunt endemice, adică se întâlnesc numai în parc și nicăieri altundeva pe pământ. Alte 30 de specii sunt indigene (native). Cele mai frecvente și răspândite plante sunt specii machia, ca  (Juniperus phoenicea). Alte specii reprezentative sunt  (Pyrus elaeagnifolia),  (Pinus brutia) și  (Rhus coriaria).

Faună
În parc sunt atestațe 28 specii de mamifere, 42 specii de reptile și 45 specii de pești. Mai mulți mistreți (Sus scrofa) sunt stabiliți aici. Ei frecventează des plajele, unde se hrănesc cu resturi și gunoaie lăsate de vizitatori. Mai adânc în pădure poposesc șacali aurii (Canis aureus), râși eurasiatici (Lynx lynx), mai rar hiene dungate (Hyaena hyaena) și caracali (Caracal caracal).

De-a lungul țărmului sudic al peninsulei, cât și în delta râului, viețuiesc păsări și animale marine. Multe dintre aceste specii sunt pe cale de dispariție, ceea ce a reprezentat unul din motivele principale de luare a deltei sub protecție. Cele mai întâlnite zburătoare sunt cormoranul mic (Microcarbo pygmeus), egreta mică (Egretta garzetta), vânturelul mic (Falco naumanni), prundărașul de sărătură (Charadrius alexandrinus), codalbul (Haliaeetus albicilla) și pelicanul creț (Pelecanus crispus), pentru care parcul este un loc de cuibărit.

Viața marină este formată în mare parte din specii tipice Mării Egee. Biodiversitatea faunei marine nu este bine studiată. Observările arată că zona este populată de țestoase marine și mamifere, inclusiv foci-călugăr și delfini, dar răspândirea lor nu este clară. Au mai fost raportate și balene din specia , în apele turcești fiind documentați un singur individ în trecere și cinci alții eșuați pe țărm.

Activități

Datorită diversității florei și faunei, cât și peisajelor cu teren muntos și verde, o activitate preferată a vizitatorilor în parc este fotografia de natură. Mai multe trasee prin păduri și pe munte sunt folosite pentru hiking și, respectiv, alpinism. Există numeroase alte activități disponibile pentru vizitatori, cu excepția celor interzise. De exemplu, deși pescuitul recreativ este permis, vânătoarea în parc este pedepsită grav.

Turism
Parcul este cel mai vizitat primăvara și vara, când este deschis între orele 8:00 și 19:00, ora locală. Toamna și iarna, ora de închidere este 17:00. Intrarea este contra plată. Campingul nu este permis, aprinderea focului este strict interzisă, iar vizitatorii nu pot rămâne pe noapte — măsurile sunt luate pentru a proteja ecosistemul. La parc se poate ajunge din centrul orașului  cu  (maxi-taxi), care circulă regulat până la . Mai recent, Kuşadası și Güzelçamlı sunt conectate prin feribot, care oferă un acces mai ușor. Parcul are în jur de 700.000 de vizitatori din țară și străinătate în fiecare an.

Note

Legături externe
 Site oficial
 Milli Parklar // / Parcuri naționale din Turcia
 T. C. Kuşadası Kaymakamlığı

Peninsula Dilek-Delta Buyuk Menderes
Categoria II IUCN


Vinhedo es un municipio brasileño en el interior del estado de São Paulo. Se localiza a una latitud 23º01'47" sur y a una longitud 46º58'31" oeste, estando a una altitud de 725 metros. Su población estimada en 2010 era de 63 685 habitantes, de las cuales 61 688 viven en el área urbana y 1997 en el área rural. Son 43 804 electores y 94 secciones electorales.
La ciudad posee 11 agencias bancarias.
El área del municipio es de 81,956 km².

Referencias

Enlaces externos

 Página de la prefectura
 Vinhedo en el WikiMapia

Localidades de São Paulo

Vinhedo