No confundir con Canuto Hardeknut (c. 1018 – 1042), hijo de Canuto el Grande.

Harthacnut o Canuto el Recio (nórdico antiguo: Harðaknútr) (n. h. 880) fue un legendario caudillo vikingo, rey de Dinamarca. Se desconoce su parentesco con sus predecesores, aunque se teoriza la paternidad con dos caudillos del , uno llamado "Sweyn" (o Svend) y otro justificado con la obra medieval Ragnarssona þáttr, Sigurd Ragnarsson, uno de los hijos del legendario Ragnar Lodbrok, aunque es más probable que fuera nieto de Sigurd pese a que actualmente es imposible de afirmar.

Protohistoria
Según Adán de Bremen el rey Halga fue derrocado y su reino conquistado por el vikingo de origen sueco Olof el Descarado, junto a sus hijos Gyrd y Gnupa, instaurando la dinastía de la casa de Olaf en Dinamarca. Sigtrygg Gnupasson sucedió a su padre Gnupa.

Adán menciona que Sygtrigg reinó por poco tiempo, durante el ministerio del arzobispo Hoger de Bremen (909–915/917). Harthacnut procedía de "Northmannia" o la "tierra de los Norsemen", lo que implica un origen noruego o de, por aquel entonces, la reciente colonización de la Normandía por vikingos daneses. Harthacnut derrocó al joven Sigtrygg, y gobernó sin oposición durante unos treinta años. Sin embargo, las crónicas sajonas de Viduquindo de Corvey informan la derrota y bautismo forzado del rey danés Chnuba en 936 por Enrique I de Alemania. Por otro lado, la Saga de Olav Tryggvasson cita la derrota de Gnupa, que fue vencido por Gorm el Viejo, por lo que parece que Gnupa siguió gobernando una parte de Dinamarca bastante más tarde de lo indicado por Adán de Bremen.

Las únicas citas que mencionan a Harthacnut pertenecen a la crónica de Adán de Bremen:

1,52:
el hijo del rey Sveins, Hardegon

en el manuscrito primitivo, luego cambiado por el hijo del rey Sveins, Harthacnut y también el hijo del rey Sveins, Athelstan.

1,55:
Hardecnudth Vurm

Un nombre doble que no era común en aquel periodo, cambiado a hijo de Hardecnudths, Vurm y también Athelstan Vurm. Los historiadores coinciden que el apodo germánico Vurm (o serpiente), se refiere a Gorm el Viejo, lo que se podría interpretar como Harthacnut y Gorm eran la misma persona.

1,56:
Se menciona que Vurm fue atacado por el rey Heinrich I (916-936), en el año 934 y Viduquindo de Corvey afirma que el nombre del rey era Chnuba.

Aunque Adán de Bremen menciona a Svend II de Dinamarca en sus fuentes, no implica que se encuentre exento de errores. Algunas historias de las crónicas de Adán de Bremen han sido refutadas por los historiadores.

Referencias

Reyes vikingos de Dinamarca del siglo X

Harthacnut I


Hannes Þór Halldórsson (født 27. april 1984 i Reykjavik) er en islandsk fodboldspiller, der spiller for Qarabağ og for .

Han spillede samtlige kampe for det islandske hold, der overraskede positivt ved holdets første A-slutrundedeltagelse nogensinde, EM 2016 i Frankrig. Desuden har han arbejdet som filminstruktør.

Klubkarriere
Hannes Halldórsson spillede indledningsvis i en række islandske klubber, flest i Knattspyrnufélagið Fram og KR Reykjavik, hvor han begge steder var i tre sæsoner. Men han var i KR, var han kortvarigt udlånt til SK Brann, hvis normale målmand, Piotr Leciejewski, var skadet.

I december 2013 skiftede han til den norske klub Sandnes Ulf, hvor han i oktober samme år havde trænet som forberedelse til s EM-playoffkampe mod .

6. juni 2015 meddelte den hollandske klub NEC Nijmegen, at den havde indgået en toårig kontrakt med Halldórsson. Herfra blev han i foråret 2016 udlejet til norske FK Bodø/Glimt.

Efter den succesfulde EM-slutrunde sikrede Randers FC sig Halldórsson fra juli 2016 på en treårig aftale.

Den 3. juli 2018 skrev Halldórsson under på en toårig kontrakt med Qarabağ FK.

Landsholdskarriere
Hannes Halldórsson fik debut på det islandske landshold 6. september 2009 i en EM-kvalifikationskamp mod , som Island vandt 1-0. Siden 2012 har han været førstemålmand og spillet i alt 38 landskampe. Han var en del af truppen ved EM i 2016, hvor spillede samtlige kampe, og blev også udtaget til VM 2018.

Anden virke
Halldórsson har i fodboldfrie perioder i Island arbejdet som filminstruktør. Han har mest instrueret reklamefilm, men stod også bag videoen til Gréta Salóme og Jónsis bidrag til Eurovision Song Contest 2012, "Never Forget". Da han flyttede fra Island for at blive professionel fodboldspiller, lovede hans arbejdsgiver ham, at han kan få sit instruktørjob tilbage efter sin fodboldkarriere.

Referencer

Eksterne henvisninger

 Hannes Halldórsson  på randersfc.dk

Fodboldspillere fra Island
Filminstruktører fra Island
Deltagere ved det europæiske mesterskab i fodbold 2016
Deltagere ved verdensmesterskabet i fodbold 2018
Fodboldspillere fra Leiknir Reykjavík
Fodboldspillere fra UMF Afturelding
Fodboldspillere fra Knattspyrnufélagið Fram
Fodboldspillere fra Knattspyrnufélag Reykjavíkur
Fodboldspillere fra SK Brann
Fodboldspillere fra Sandnes Ulf
Fodboldspillere fra NEC Nijmegen
Fodboldspillere fra FK Bodø/Glimt
Fodboldspillere fra Randers FC

Hannes Þór Halldórsson


Belfius Mons-Hainaut () ist ein belgischer Basketballverein aus Mons im wallonischen Hennegau. Die professionelle erste Mannschaft wird seit 2001 von der Dexia-Bank gesponsert und war daher vor der Umbenennung der Bank in Belfius zwischen 2001 und 2012 als Dexia Mons-Hainaut bekannt.

Geschichte
Der Verein wurde 1959 als Union St. Joseph Quaregnon in einer Fusion von "BC Borain" und "Jeunesse Sportif" in Quaregnon gegründet, einem Vorort von Mons. Zunächst hatte man keine eigene Halle, sondern spielte auf Freiplätzen, bevor man später in eine Schulsporthalle wechselte.

1991 gelang erstmals der Aufstieg in die höchste nationale Spielklasse, die man nach einem 14. Platz in der Meisterschaft sofort wieder verlassen musste. Ein Jahr später folgte die sofortige Rückkehr in die oberste Liga und der Umzug in die Halles de Jemappes in Jemappes, einem Stadtteil von Mons. In der Spielzeit 1995/96 spielte man erstmals international im europäischen Vereinswettbewerb Korać-Cup. Nach einem dritten Platz in der nationalen Meisterschaft 1998 änderte der Verein, der sich mittlerweile nach dem Namenssponsor Belgacom Union Quaregnon-Mons nannte, seinen Namen in die neue Marke des ehemaligen staatlichen TK-Monopolisten Belgacom um und trat fortan als Telindus Union Mons-Hainaut an.

2001 wurde Telindus Namenssponsor des flandrischen Konkurrenten BC Ostende und die Dexia-Bank übernahm als Namenssponsor. 2003 erreichte man mit Trainer Yves Defraigne, der früher noch selbst für den Verein gespielt hatte, und mit George Evans einen zweiten Platz in der regulären Saison, scheiterte aber erneut in den Play-offs am Einzug ins Finalserie um die Meisterschaft. 2005 musste Defraigne schließlich den Verein verlassen und für die Spielzeit 2005/06 in der neuen Mons Arena übernahm der Kroate Nikša Bavčević als Trainer. Mit ihm und den aus den USA stammenden Spielern Omar Cook und Thomas Kelati gewann man erstmals einen nationalen Titel mit dem belgischen Pokal nach dem Finalsieg über den regionalen Rivalen aus dem Hennegau, Spirou BC Charleroi. Im europäischen Vereinswettbewerb FIBA Europe League erreichte man die Viertelfinal-Play-offs, welche gegen den späteren russischen Finalisten BK Chimki verloren gingen. Auch in der Meisterschaft konnte man erstmals die Finalserie erreichen, musste aber den Titel Telindus Oostende überlassen, in deren Reihen unter anderem der deutsche Nationalspieler Denis Wucherer spielte. In der folgenden Spielzeit konnte man die Erfolge nicht wiederholen und die erstmalige Teilnahme am ULEB Cup 2006/07 endete mit nur einem Sieg in zehn Gruppenspielen frustrierend.

2007 übernahm Chris Finch als Trainer, der 2005 die belgische Meisterschaft mit Euphony Bree gewonnen hatte und seit 2006 in Vorbereitung der Olympischen Spiele 2012 die neue Britische Basketballnationalmannschaft betreute. Mit ihm erreichte man im FIBA EuroCup, dem Nachfolgewettbewerb der FIBA Europe League und Vorgängerwettbewerb der EuroChallenge, das Finale, welches knapp mit einem Punkt gegen den lettischen Verein Barons LMT aus Riga verloren ging, in dessen Reihen mit dem lettischen Nationalspieler Raimonds Vaikulis ein ehemaliger Spieler des belgischen Vereins stand. Damit verpasste man den ersten Titelgewinn einer belgischen Vereinsmannschaft in einem europäischen Wettbewerb. Anschließend verließen der damals bereits 37-jährige George Evans sowie der britische Nationalspieler Michael Lenzly, ehemals in der deutschen Basketball-Bundesliga für den TBB Trier aktiv, den Verein. Evans selbst ging zum deutschen Erstligisten nach Trier, wo bereits sein ehemaliger Trainer Yves Defraigne arbeitete, während vom deutschen Verein Caleb Green in den Hennegau wechselte. In der Meisterschaft gelang erst im folgenden Jahr 2009 wieder ein Finaleinzug; die Serie ging jedoch an den Titelverteidiger und regionalen Rivalen Spirou BC. Trainer Finch wechselte anschließend in die NBA Development League zu den Rio Grande Valley Vipers und in den Trainerstab der Houston Rockets in der NBA.

2009 wurde der israelische Nationaltrainer Arik Shivek neuer Trainer. Nach einer eher enttäuschenden Spielzeit 2009/10 gewann man 2011 im Finale gegen Rekordsieger und Titelverteidiger Ostende erneut den belgischen Pokal und erreichte in der Meisterschaft den dritten Platz. In der folgenden Spielzeit konnte man sich erfolgreich gegen Beşiktaş Milangaz für den Eurocup 2011/12 qualifizieren, wo man in der ersten Gruppenphase ausschied, während Beşiktaş die EuroChallenge 2012 gewann. Durch die Restrukturierung der in der Folge der Bankenkrise schwer angeschlagenen Dexia-Bank wurde auch der Vereinsname ab März 2012 in Belfius Mons-Hainaut geändert. In der Meisterschaft gelang nach einem fünften Platz in der regulären Saison der Einzug in die Play-off-Halbfinalserie gegen den Hauptrundenersten Ostende. Für die folgende Saison 2012/13 wurde dann erneut Yves Defraigne als Trainer verpflichtet. In der Saison 2012/13 scheiterte man erneut in den Play-offs erneut an Titelverteidiger Ostende, jedoch erst in der Finalserie, die glatt in drei Spielen an die Mannschaft aus Flandern ging.

Wichtige Spieler

Ehemalige Trainer
  André Barbieux 1986–1991
  Michel Voituron 1991–1993
  Julien Marnegrave 1993–1999
  Yves Defraigne 1999–2005
  Nikša Bavčević 2005–2007
  Chris Finch 2007–2009
  Arik Shivek 2009–2012

Weblinks
 Belfius Mons-Hainaut – Vereinsprofil auf den Webseiten der ULEB (englisch)
 Info teams – Belfius Mons-Hainaut – Profil auf den Webseiten der belgischen Liga (englisch)

Einzelnachweise

Mons-Hainaut
Mons-Hainaut, Belfius
Sport (Mons)

Belfius Mons-Hainaut


Gerda de Vries () é uma matemática canadense, cujos interesses de pesquisa incluem sistemas dinâmicos e fisiologia matemática. É professora de ciências matemáticas e estatísticas na Universidade de Alberta, e ex-presidente da Society for Mathematical Biology.

Formação e carreira
De Vries se formou na Universidade de Waterloo em 1989 e completou um doutorado em 1995 na Universidade da Colúmbia Britânica. Sua tese, Analysis of Models of Bursting Electrical Activity in Pancreatic Beta Cells, foi orientada por Robert Miura.

Após pesquisa de pós-doutorado com Arthur Sherman no Institutos Nacionais da Saúde, juntou-se ao corpo docente da Universidade de Alberta em 1998. Foi promovida a professora titular em 2008.

Publicações
De Vries publicou pesquisas altamente citadas sobre células beta e beta-actina. Com Thomas Hillen, Mark Alun Lewis, Johannes Müller e Birgitt Schönfisch, também é autora de um livro de 2006, A Course in Mathematical Biology: Quantitative Modeling with Mathematical and Computational Methods.

Reconhecimentos e serviços
De Vries atuou como presidente da Society for Mathematical Biology de 2011 a 2013 e tornou-se membro da sociedade em 2017. Em 2014, a Sociedade Matemática do Canadá concedeu-lhe seu prêmio de excelência no ensino. A sociedade listou de Vries em sua classe inaugural de fellows em 2018.

Referências

Ligações externas

Membros da Sociedade Matemática do Canadá
Professores da Universidade de Alberta
Matemáticos do Canadá
Matemáticas do Canadá
Alunos da Universidade de Waterloo
Alunos da Universidade da Colúmbia Britânica
Pessoas vivas

Gerda de Vries


මලයාලම් සාහිත්‍යය යන පදය භාවිතා වන්නේ මලයාලම් භාෂාවෙන් රචිත සාහිත්‍යයට අදාලවය. මලයාලම් යනු මිලියන 30ක ජනතාවක් කතා කරන භාෂාවකි. ප්‍රධාන වශයෙන්ම කේරල ප්‍රාන්තවාසීන් හා ඉන්දියාවේ ලක්ෂදීප දූපත්වාසීන් ඒ අතරට ගැනේ. මෙය ද්‍රවිඩ භාෂාවක් වන අතර එබැවින් වෙනත් ද්‍රවිඩ භාෂාවන් සමඟ, විශේෂයෙන්ම දෙමළ භාෂාව සමඟ සංයෝජනය වී ඇත. සංස්කෘත භාෂාව ද සමඟ එසේමය. ඓතිහාසිකව කේරළ ප්‍රාන්තය විදේශීය බලපෑමට ලක් වූ අතර එය මලයාලම් සාහිත්‍යයට ද බලපෑවේය. එය කාලානුරූපව පරිණාමය විය.

සාහිත්‍යය
ඉන්දියාව

මලයාලම් සාහිත්‍යය


Illustriertes Handbuch der Laubholzkunde, (abreviado Ill. Handb. Laubholzk.), es un libro con descripciones botánicas que fue escrito por botánico y arquitecto paisajista austríaco; Camillo Karl Schneider y editado en el año 1904–1912.

Referencias

Enlaces externos
Descripción en IPNI

Literatura científica
Libros de botánica


Akvetskoe ('lake town'), nekadašnje ljetno selo Huna Indijanaca, plemena iz porodice Koluschan, koje se nalazilo na zaljevu Lituya na Aljaski. Populacija mu je 1835. iznosila 200.

Ostali rani nazivi za Akvetskoe su Ahkvaystkie (Elliott, 1875.), Akwetz (Holmberg, 1855.)

Izvori

Indijanska sela, Tlingit

Akvetskoe


«Casa con diez pinos» o muy frecuentemente llamada «Una casa con diez pinos», es una canción del grupo de rock argentino Manal. Es la sexta canción de su homónimo álbum editado en 1970.  La canción fue incluida entre los 15 mejores mitos del rock nacional según la revista Rolling Stone de Argentina.

Origen
Este tema está inspirado en un lugar real, una casa quinta situada en la localidad de Monte Grande, al sur de la ciudad de Buenos Aires. Con cinco pinos a cada lado de la entrada, ese inmueble había sido alquilado por el pintor Roy Mackintosh, con la idea de hacer una de las primeras comunidades hippies de la época. A la casa concurrían artistas como Tanguito, Pajarito Zaguri, Pappo, Miguel Abuelo y Javier Martínez entre otros tantos. Durante el día, los visitantes ocupaban el parque de una hectárea componiendo música, pintando o dibujando. Por la noche se juntaban en la casa y se mostraban sus obras. En ese contexto bohemio Martínez compuso la canción.

Composición
Es la canción más dharma del álbum. Habla de escapar de la vida solitaria en la ciudad, para irse con los amigos a una casa en el campo, al margen de la sociedad. El arreglo del tema se inicia con un inusual solo de batería, tras el cual entra todo el grupo. La línea de bajo de Medina apoya y responde a la voz soulera de Martínez. La guitarra emplea también recursos propios del soul, inspirados en el estilo del guitarrista Steve Crooper. La coda final alterna un scat de Martínez con fraseos de la guitarra.

Grabación
Al igual que las otras canciones del álbum Manal, Casa con diez pinos se grabó en 1970 en los Estudios TNT, ubicados en la calle Moreno casi Avenida 9 de julio. El técnico de grabación fue Tim Croatto, exmiembro de Los TNT. La grabación de la canción contó con: Javier Martínez en batería y voz, Claudio Gabis en guitarra eléctrica y guitarra acústica, y Alejandro Medina en bajo eléctrico y piano.

Publicaciones
«Casa con diez pinos» fue publicada en el aclamado álbum Manal de 1970, poco después apareció en el álbum doble compilatorio Manal de 1973. Una versión fue registrada en vivo y grabada en En vivo en el Roxy de 1995, pero sin Claudio Gabis. Existe una única versión en vivo de la canción que apareció en 2016 en Vivo en Red House, grabada en 2014.

Créditos
Manal
 Javier Martínez: voz y batería
 Claudio Gabis: guitarra eléctrica
 Alejandro Medina: bajo eléctrico

Otros
 Jorge Álvarez y Pedro Pujo: productores
 Salvador y Tim Croatto: técnicos en grabación

Crítica
El músico Luis Alberto Spinetta ha comentado:

Versiones

El guitarrista Pappo grabó su propia versión de la canción.

Juanse en conjunto con Peteco Carabajal grabó una versión de la canción. Otros que hicieron versiones fueron Pez, El Bordo y O'Connor.

Véase también
 Anexo:Discografía de Manal
 Anexo:Canciones de Manal
 Anexo:Canciones de Pappo

Referencias

Enlaces externos
 Postales argentinas en blanco y negro: el primer Blues Patrio
 Yendo de la victrola al wincofón

Canciones de 1970
Canciones de blues
Canciones de Manal
Canciones de Pappo
Canciones de Javier Martínez
Canciones en español

Casa con diez pinos


Denne liste over borge og slotte i England er ikke en liste over alle bygninger og steder, hvor ordet "castle" indgår i navnet eller en liste over bygninger, som er en borg i middelalderlig henseende. Det er heller ikke en liste over alle borge og slotte, der nogensinde er bygget i England: Mange er forsvundet sporløst, men er hovedsageligt en liste over bygninger og ruiner . De bygninger, som er bevaret, er alle blevet ændret i løbet af historien.

Borge og slotte, der er forsvundet eller hvis rester knap er synlige, er ikke med på listen, bortset fra visse vigtige eller velkendte bygninger eller steder. Fæstninger fra før middelalderen er ikke på listen, og ej heller follyer. Det er vanskeligt at identificere en fast grænse mellem de to gruppe bygninger, hvoraf den ene skal på listen, og dem som ikke skal. Kriterierne for at være med på listen: hvor meget der er bevaret fra middelalderen, hvor stærkt befæstet bygninger var, hvor borg-agtig de bevarede bygninger er, om bygningen har titlen "castle", hvor sikkert det er, at det stod en borg der i middelalderen, eller om de bevarede dele er fra middelalderen, hvor velkendt eller interessant bygninger er, og om man ved at medtage eller fjerne bygningen kan gøre listen bedre.

For at kunne skabe en liste, er det nødvendigt at opsætte grænser. Castellarium Anglicanum, et stort værk om borge i England og Wales fra 1983, har over 1500 borgsteder i Wales og England. Mange af dem er forsvundet, eller også er der stort set intet tilbage. Denne liste inkluderer mere end 800 middelalderlige borge, hvor der findes synlige dele. De 300 har store dele bevaret i sten eller mursten.

Forklaring
{|class="toccolours collapsible" cellpadding="4"
!colspan="2"|Forklaring
|-
|
|Tilgængelig i åbent område
|-
|
|Borg eller slot åben for offentligheden
|-
|
|English Heritage
|-
|
|Historisk hus åbent for offentligheden
|-
|
|Museum
|-
|
|National Trust
|-
|NGS
|Privat, område under National Gardens Scheme
|-
|Navn
|Normalt navnet på den overlevende bygning, men ikke altid. Eksempelvis blev Bampton Castle inkorporet i en senere bygning kaldet Ham Court
|-
|Type
|Normalt typen af borge repræsenteret af den primære overlevende forsvarsværker
|-
|Datering
|Normalet det tidspunkt, hvor den primære bygning blev opført
|-
|Stand
|En indikation af hvilken stand den oprindelige del af borgstrukturen er i
|-
|Billede
|Bygningen eller stedet som det ser ud i dag
|-
|Ejerskab/tilgængelighed
|Kort information om det nuværende ejerskab eller brug, et ikon der viser om stedet er åbent for offentligheden
|}

 Bedfordshire

Borge og slotte som kun eksisterer som jordvolde, fragmenter eller intet er bevaret:

† Bedford Castle blev revet ned efter en veldokumenteret 8-ugers belejring af Henrik 3., med omkring 2000 mænd i 1224.

 Berkshire

Borge og slotte som kun eksisterer som jordvolde, fragmenter eller intet er bevaret:

 Bristol

Borge og slotte, hvor kun rester findes inkluderer:

 Buckinghamshire

Borge og slotte som kun eksisterer som jordvolde, fragmenter eller intet er bevaret:

 Cambridgeshire

Borge og slotte som kun eksisterer som jordvolde, fragmenter eller intet er bevaret:

 Cheshire

Borge og slotte som kun eksisterer som jordvolde, fragmenter eller intet er bevaret:

 County Durham

Borge og slotte hvor kun jordvolde eller rester er bevaret inkluderer:

 Cornwall

Borge og slotte hvoraf kun lidt eller intet er tilbage inkluderer:

 Cumbria

Borge eller slotte hvoraf kun jordvolde, rester eller ingen spor er bevaret inkluderer:

 Derbyshire

Borge eller slotte hvoraf kun jordvolde, rester eller ingen spor er bevaret inkluderer:

 Devon

Borge og slotte hvor kun jordvolde eller rester er bevaret inkluderer:

 Dorset

Borge og slotte som kun eksisterer som jordvolde, fragmenter eller intet er bevaret:

 East Riding of Yorkshire

Borge og slotte som kun eksisterer som jordvolde, fragmenter eller intet er bevaret:

 East Sussex

Borge og slotte hvoraf kun lidt eller intet er tilbage inkluderer:

 Essex

Borge hvoraf kun jordvolde er bevaret:

† Pleshey Castle is a good example of a motte-and-bailey castle: only earthworks and a medieval brick bridge remain.

 Gloucestershire

Borge og slotte som kun eksisterer som jordvolde, fragmenter eller intet er bevaret:

 Greater London

Borge og slotte hvor der ikke finde nogle rester inkluderer:

Tabellen inkluderer ikke The White House, en replica af et polsk palads i London.

 Greater Manchester

Borge og slotte som kun eksisterer som jordvolde, fragmenter eller intet er bevaret:

 Hampshire

Borge og slotte hvor kun jordvolde eller rester er bevaret inkluderer:

 Herefordshire

Borge og slotte hvor kun jordvolde eller rester er bevaret inkluderer::

† Ewyas Harold Castle er nævnt i Domesday Book og blev sandsynligvis bygget omkring 1048.

 Hertfordshire

Borge og slotte som kun eksisterer som jordvolde, fragmenter eller intet er bevaret:

 Isle of Wight

Borge og slotte hvoraf kun lidt eller intet er tilbage inkluderer:

 Isles of Scilly

Borge og slotte, hvor kun rester findes inkluderer:

 Kent

Borge og slotte hvoraf kun lidt eller intet er tilbage inkluderer:

 Lancashire

Borge og slotte hvor kun jordvolde eller rester er bevaret inkluderer:

 Leicestershire

Borge og slotte hvor kun jordvolde eller rester er bevaret inkluderer:

 Lincolnshire

Borge og slotte hvor kun jordvolde eller rester er bevaret inkluderer:

† Goltho Castle was built on the site of a Saxon fortified dwelling of c. 850, established by excavation.

 Merseyside

Borge og slotte hvor der ikke finde nogle rester inkluderer:

 Norfolk

Borge og slotte hvor kun jordvolde eller rester er bevaret inkluderer:

† Den bevarede motte på Thetford Castle er en af de højeste i England, omkring 24 m høj.

 Northamptonshire

Borge og slotte hvoraf kun lidt eller intet er tilbage inkluderer:

† Fotheringhay Castle was the scene of the trial and execution of Mary, Queen of Scots in 1587.

 Northumberland

Borge og slotte hvoraf kun lidt eller intet er tilbage inkluderer:

 North Yorkshire

Borge og slotte, hvor kun rester findes inkluderer:

 Nottinghamshire

Borge og slotte, hvor kun rester findes inkluderer:

 Oxfordshire

Borge og slotte hvoraf kun lidt eller intet er tilbage inkluderer:

 Rutland

Borge og slotte hvoraf kun lidt eller intet er tilbage inkluderer:

 Shropshire

Borge og slotte hvor kun jordvolde eller rester er bevaret inkluderer:

 Somerset

Borge og slotte hvor kun jordvolde eller rester er bevaret inkluderer::

 South Yorkshire

Borge og slotte som kun eksisterer som jordvolde, fragmenter eller intet er bevaret:

 Staffordshire

Borge og slotte hvoraf kun lidt eller intet er tilbage inkluderer:

 Suffolk

Borge og slotte som kun eksisterer som jordvolde, fragmenter eller intet er bevaret:

 Surrey

Borge og slotte hvor kun rester findes inkluderer:

 Tyne and Wear

Borge og slotte hvor kun rester findes inkluderer:

 Warwickshire

Borge og slotte hvor kun jordvolde eller rester er bevaret inkluderer:

 West Midlands

Borge og slotte hvoraf kun lidt eller intet er tilbage inkluderer:

 West Sussex

Borge og slotte hvoraf kun lidt eller intet er tilbage inkluderer:

 West Yorkshire

Borge og slotte som kun eksisterer som jordvolde, fragmenter eller intet er bevaret:

 Wiltshire

Borge og slotte hvoraf kun lidt eller intet er tilbage inkluderer:

 Worcestershire

Borge hvoraf kun jordvolde er bevaret:

 Se også
 Britisk militærhistorie
 Borge og slotte i Storbritannien og Irland
 Borge og slotte i Nordirland
 Borge og slotte i Skotland
 Borge og slotte på Isle of Man
 Borge og slotte i Wales
 Liste over borge og slotte

 Referencer
Primære kilder
 BLB – British Listed Buildings hjemmeside (hentet marts; senest besøg 5. oktober 2012)
 PSC – Pastscape hjemmeside (hentet marts; senest besøg 5. oktober 2012)

 Litteratur
 Emery, A. (1996) Greater Medieval Houses of England and Wales, 1300-1500: Volume 1, Northern England Cambridge: Cambridge University Press.
 Blair, J. (1998) Anglo-Saxon Oxfordshire London: Sutton. .
 Brown, R. Allen (1962) English Castles London: Batsford. .
 Creighton, Oliver (2002) Castles and Landscapes London: Continuum. .
 Elton, G.R. (1991) England Under the Tudors London: Routledge. .
 Harrington, P. (2007) The Castles of Henry VIII Oxford: Osprey. .
 Higham, Robert; Barker, Philip (1992) Timber Castles London: Batsford. .
 Impey, Edward; Parnell, Geoffrey (2000) The Tower of London: The Official Illustrated History Merrell Publishers in association with Historic Royal Palaces. .
 King, D.J. Cathcart (1983) Castellarium Anglicanum: An Index and Bibliography of the Castles in England, Wales and the Islands London: Kraus International Publications .
 King, D.J. Cathcart (1988) The Castle in England and Wales: An Interpretative History London: Croom Helm. .
 Renn, Derek (1984) "Review: Castellarium Anglicanum by D.J. Cathcart King" Medieval Archaeology 28': 277–278.
 Thompson, Michael (1987) The Decline of the Castle'' Cambridge: Cambridge University Press. .

Eksterne henvisninger
 Castles of England and Wales
 CastleXplorer
 Castles in England A–Z
 CastleStories - Google Map Explorer
 Gatehouse - comprehensive gazetteer and bibliography of the castles of England and Wales

Slotte i England
Lister over bygninger, konstruktioner og anlæg

Borge og slotte i England


Kona er plata með íslenska tónlistarmanninum Bubba Morthens sem kom út 6. júní 1985. Hún er bæði fyrsta edrúplata Bubba sem og fyrsta skilnaðarplata hans, en hann gerði hana eftir skilnað sinn við Ingu Sólveigu Friðjónsdóttur ljósmyndara. Á Konu syngur Bubbi bæði um skilnað sinn við Ingu Sólveigu og dópneyslu sína sem hann fór í meðferð fyrir 15. janúar 1985 eða 13 dögum eftir að vinnsla á Konuplötunni hófst.

Lagalisti
 Frosin gríma
 Talað við gluggann
 Kona
 Söngurinn hennar Siggu
 Seinasta augnablikið
 Rómeó og Júlía
 Eina nótt í viðbót
 Systir minna auðmýktu bræðra
 Sandurinn í glasinu
 Spegillin í bréfinu

Á sérútgáfu plötunar sem kom út 6. júní 2006 bættust eftirfarandi lög og upptökur við:

11. Kona (Upptaka frá afmælistónleikum á Hótel Borg 6. júní 1986)

12. Talað við gluggann (Upptaka frá afmælistónleikum á Hótel Borg 6. júní 1986)

13. Rómeó og Júlía (Upptaka frá afmælistónleikum á Hótel Borg 6. Júní 1986)

14. Systir minna auðmýktu bræðra (Upptaka frá afmælistónleikum á Hótel Borg 6. júní 1986)

15. Dylan 2 (ónotuð upptaka, taka 2, hljóðversupptaka frá janúar 1985)

16. Hvernig hún kyssir mig (kassetudemó, hljóðversupptaka frá janúar 1985)

Seinasta augnablikið (ónotuð upptaka, hljóðversupptaka frá janúar 1985)

Bubbi Morthens
Hljómplötur gefnar út árið 1985

Kona (breiðskífa)


Et torsionsfelt er et postuleret fysisk felt, hvori partiklers kvantemekaniske spin kan anvendes til at skabe en transmission af information uden masse og energi gennem vakuum hurtigere end lysets hastighed. Teorien anses som pseudovidenskab og har dannet basis for en række pseudovidenskabelige påstande og direkte svindelnumre.

Historie
Teorien om torsionsfeltet blev udviklet i Sovjetunionen af en gruppe af fysikere i 1980'erne og var løst baseret på Einstein-Cartan teorien og nogle forskellige løsninger af Maxwells ligninger, men har ikke et solidt grundlag i videnskabelige kendsgerninger. Gruppen var ledet af Anatoly Akimov og Gennady Shipov og begyndte sin forskning under det statsstøttede Center for Utraditionelle Teknologier. Gruppen blev opløst i 1991, da deres forskning blev afsløret som svindel og misbrug af offentlige midler. På trods af at forskningen blev bevist som værende uvederhæftig modtog Akimov og Shipov fra 1992 til 1995 midler fra Ruslands Ministerium for Videnskab og fra 1996 til 1997 fra det russiske forsvarsministerium. Herefter fortsatte programmet som et privat foretagende under navnet Det Internationale Institut for Teoretisk og Anvendt Fysik (UVITOR) og modtog ikke-officielle bevillinger.

Teorien anses i dag for værende udenfor enhver form for videnskabelig fundering og værende i strid med sædvanlig teoretisk fundament. Teorien er imidlertid anvendt til støtte for teorier om rejser med overlyshastighed, ekstrasensorisk perception (ESP), homøopati, levitation, og andre paranormale fænomener, og har været brugt til at give en begrundelse for den påståede virkning af mirakelkure og lignende produkter.

Henvisninger

Litteratur

Pseudovidenskab

Torsionsfelt


Ummidia insularis est une espèce d'araignées mygalomorphes de la famille des Halonoproctidae.

Distribution
Cette espèce est endémique de la province d'Independencia aux République dominicaine. Elle se rencontre sur l'île Cabritos et vers Puerto Escondido.

Description
Le mâle holotype mesure  et la femelle paratype .

Systématique et taxinomie
Cette espèce a été décrite par Santos, Ortiz et Sánchez-Ruiz en 2022.

Publication originale
 Santos, Ortiz & Sánchez-Ruiz, 2022 : « Ummidia insularis new species, first record of the family Halonoproctidae (Araneae: Mygalomorphae) for Hispaniola. » Zootaxa, , .

Liens externes

Notes et références

Halonoproctidae
Espèce d'araignées (nom scientifique)
Faune endémique de République dominicaine

Ummidia insularis


Filiki Eterya (Yunanca: Φιλική Εταιρεία), Osmanlı Devleti'nden bağımsızlık kazanmak amacıyla bir grup Yunan'ın 1814 yılında kurmuş olduğu bir cemiyettir. Bazı kaynaklarda Etnik-i Eterya olarak da geçmektedir.

Anlamı "Dostluk Cemiyeti"dir. Batı Avrupa'daki gizli mason cemiyetlerinin kuruluş ve işleyiş yöntemini benimsemişlerdir. Filiki Eterya 1814 yılında Emmanuil Ksanthos, Nikolaos Skufas ve Atanasios Çakalof adlı üç Yunan tarafından, o zamanki Rusya'da günümüzde Ukrayna'nın sınırları içinde kalan Odessa (Hocabey) kentinde kuruldu. Amacı Yunan Bağımsızlık Savaşı hareketini gerçekleştirip Bizans'ı tekrar canlandırmaktı. Bu örgüt paralar toplamış, silah dağıtmış, ayaklanma için propaganda faaliyetlerinde bulunmuştur. Hareketin lideri Aleksandro İpsilanti'ydi.

Bu kararlarda birleşen derneğin merkezi Manya idi. Merkez 1818 yılında İstanbul'a taşınmıştır. 12 Nisan 1820 tarihinde yapılan toplantıda, derneğin başına Çar I. Aleksandr'ın yaveri Aleksandros İpsilantis getirildi. 1820 yılına gelindiğinde cemiyetin 200.000 üyesinin bulunduğu bilinmektedir. Eflak-Boğdan hareketlerinde, Mora (1821) ve Girit ihtilallerinde (1897) etkin rol oynayan Filiki Eterya, Osmanlı İmparatorluğu'nun yıkılma döneminde asıl amaçlarından saparak "Megali İdea" (Büyük Yunanistan) fikrini savunarak emperyalist bir nitelik kazanmışlardı.

Ayrıca bakınız
 Mavri Mira

Kaynakça

Konuyla ilgili yayınlar
 Gazi Üniversitesi Kırşehir Eğitim Fakültesi Dergisi Cilt 6 sayı 1 (2005) 263-287

1810'larda kurulan kuruluşlar
1814'te kurulan oluşumlar
1821'de feshedilmiş oluşumlar
Osmanlı İmparatorluğu'ndaki kuruluşlar

Gizli örgütler
Yunan Bağımsızlık Savaşı

Filiki Eterya


නිල් පැහැති පසුබිමේ ඉහළ දකුණු කොනේ (ඉහළ ඔසොව්වේ පළමු වම් හතරෙන් කොටස ) එක්සත් රාජධානියේ ධජයක්  සහ පහත ඔසොව්වේ දෙවන වම් හතරෙන් කොටසේ පැති හතකින් සමන්විත විශාල සුදු පැහැති තාරකාව  මගින් පොදු රාජ්‍ය මණ්ඩලීය තාරකාවක් පෙන්වයි. ධජයේ දකුණු කොටස මගින් පෙන්නුම් කරනුයේ  කුරුසයක ස්වරුපයේ සුදු පැහැති තාරකා පහකින් සැදුම්ලත් තාරකා මණ්ඩලයකි - එක් පැති පහකින් සමන්විත කුඩා තාරකාවක් සහ පැති හතකින් සමන්විත විශාල තාරකා හතරක්.

ධජයේ මුල් නිර්මාණය (පැති හයක් ඇති සමුහාණ්ඩුවේ තාරකාව සමඟ) තෝරාගෙන ඇත්තේ 1901දී සමුහාණ්ඩුකරණය නිමිති කරගෙන පැවති ලෝක ව්‍යාප්ත තරගයට ඇතුළත් වීමේදී , සහ ධජය ප්‍රථමයෙන්ම ලෙලවූයෙ 1901 සැප්තැම්බර් 3 වෙනිදා මෙල්බර්න්හිදීය. එම දිනය ඔස්ට්‍රේලියවේ ජාතික කොඩි දිනය ලෙස ප්‍රකාශයට පත් කරන ලදී. 1902 දී VII වන එඩ්වඩ් රජතුමා විසින් නිර්මාණයේ සුළු වෙනස්කම් අනුමත කරන ලදී. මීළග අවුරුදු කිහිපය තුල, ධජයේ නියම ස්වරුපය කිහිප වරක්ම අරමුනුගතව මෙන්ම වයාකුලයන් වල ප්‍රථිපලයක් ලෙසත් වෙනස් විය. දැන් පවතින ධජයේ ස්වරුපය 1934 දී විධිමත් ලෙස ගැසට් කිරීම , සහ 1954 දී 1953 වන ධජ පනත අනුව "ඔස්ට්‍රේලියාවේ ජාතික ධජය " ලෙස නිතයානුකූලව හදුනා ගැනීම සහ නියම කිරීම සිදු විය.

මීට අමතරව, ඕස්ට්‍රේලියාව, එහි ජනතාව සහ ආණ්ඩුවේ ප්‍රධාන ක්‍රියාකාරකම් නියෝජනය කරන වෙනත් නිල ධජයන්ද ඇත.

ලාංඡන

ඕස්ට්‍රේලියානු ධජය ප්‍රධාන සංකේත තුනක් භාවිතා කරයි: ඒකාද්ධතා ධජය,  සමුහාණ්ඩුවේ තාරකාව සහ කුරුසයක ස්වරුපයේ තාරකා පහකින් සැදුම්ලත් තාරකා මණ්ඩලය.
එක්සත් රාජධනියේ බ්‍රිතාන‍ය සහ අයර්ලන්තයේ ධජය ලෙස එක්සත් රාජධනියේ නියෝජියත රටවල් නිරූපනය කරමින් එම ඒකාද්ධතා ධජයම වංශාවලීන් තුනක් සම්බන්ධ කරමින් සකස් කර ඇත (1801 දී කල සංස්ථාපනයට අනුව).
•	එංගලන්තයේ සාන්ත ජෝර්ජ්ගේ රතු පැහැති කුරුසය
•	ස්කොට්ලන්තයේ සාන්ත ඇන්ඩ්රුගේ විකර්ණ කුරුසය
•	අයර්ලන්තයේ සාන්ත පැට්රික්ගේ විකර්ණ කුරුසය

ඒකාබද්ධතා ධජයෙන් නිරූපිත අදහස වූයේ දේශීය වශයෙන් ඕස්ට්‍රේලියාවේ ඉතිහාසය බ්‍රිතාන‍ය ජනාවාස හයක් ලෙස ඕස්ට්‍රේලියානු සමුහාණ්ඩුවේ මූලධර්ම මත පදනම්ව සංකේතවත් කිරීමයි, එනමුත් බොහෝ ඉතිහාසගත දර්ශනයන් එහි නිර්මාණයේ අන්තර්ගතය දකිනුයේ බ්‍රිතාන්‍ය  අධිරාජ‍යයේ පක්ෂපාතීත්වය පෙන්නුම් කිරීමක් ලෙසය.
පොදු රාජ්‍ය මණ්ඩලීය තාරකාවේ මූල් කාලයේ තිබී ඇත්තේ ඒකාබද්ධ වූ ජනාවාස හය නිරූණය කිරීමට පැති හයක් පමණි. කෙසේ නමුත් එය වෙනස්කරමින් 1908දී පැපුවාහි භූමිප්‍රදේශය සහ අනාගත භූමිප්‍රදේශයන් සංකේතවත් කරමින් සත් වන අග්‍රය එකතු විය.අනෙක් තාර්කික වෙනස් වීම වූයේ change was to match the star used on the Coat of Arms, which was created in the same year.මෙම තරුව සමුහාණ්ඩුවේ තාරකාව ලෙසද හැදින්වේ.පොදු රාජ්‍ය මණ්ඩලීය තාරකාව, එය පිහිටි ස්ථානය සහ දීප්තිය හැර නිළ වශයෙන් බීටා තාරකා මණ්ඩලයට කිසිදු සම්බන්ධයක් නොදක්වයි; කෙසේ නමුත් දකුණු ඕස්ට්‍රේලියා ධජයේ 1870දී සිදු වූ සංස්කරණයේදී ඇල්ෆා සහ බීටා තාරකා මණ්ඩලයේ තාරකා අග්‍රයන් විය.

දකුණු කුරුසය යනු දකුණු අර්ධගෝලයේ විශේෂ තාරකා මණ්ඩල වලින් එක් දෘශය තාරකා මණ්ඩල වලින් එකක් සහ බ්‍රිතාන‍ය ගිවිසුමේ මුල් අවධියේ සිට ඕස්ට්‍රේලියාව නිරූපණය කිරීමට යොදාගෙන ඇත.ධජයේ එක් නිර්මාණකරුවෙක් වන අයිවර් ඉවාන්ස් දකුණු කුරුසය මගින් අදහස් කර ඇත්තේ ඩේන්ටිගේ සදාචාරාත්මක ගුණාංගයන් සතර  ප්‍රධාන තාරකා සතරට ආරෝපණය  කිරීමයි: යුක්තිය, ප්‍රඥාව, මත් පැනින් වෙන් වීම සහ ධෛර්යය. වත්මන් ඕස්ට්‍රේලියා ධජයේ, දකුණු කුරුසයේ ඇති තාරකා වල අග්‍රයන් ගණන, තරඟ ජයග්‍රහනය කල මුල් නිර්මාණයෙන් වෙනස් වන්නේ ඒවායේ අග්‍රයන් හැම එකක්ම පහත් නවයත් අතර පරාසයක පිහිටීමත්, රාත්‍රී අහසේ දිස් වන සාපේක්ෂ දීප්තියත් මතය.
නිර්මාණය කිරීම සරල කිරීම සඳහා බ්‍රිතාන‍ය නෞකා බලස්ථානය පිටත පිහිටි සෑම විශාල තාරකාවන් හතරෙහිම අග්‍රයන් හතක්ද, මැද පිහිටි කුඩා තාරකාවේ අග්‍රයන් පහක් තිබීමටද හැර සම්මතගත කර ඇත. මෙම වෙනස 1903 පෙබරවාරි 23 වන දින නිල වශයෙන් ගැසට් කරන ලදී. දැනට පවතින සම්පූර්ණ නිර්මාණයේ නියමාවලිය 1934දී පොදු රාජ්‍ය මණ්ඩලයේ ගැසට් කර ප්‍රකාශයට පත් කර ඇත.

නිර්මාණය කිරීම

Under the Flags Act, the Australian National Flag must meet the following specifications:
<li> the Union Flag occupying the upper quarter next the staff;
<li> a large seven-pointed white star (six representing the six states of Australia and one representing the territories) in the centre of the lower quarter next the pye and pointing direct to the centre of St George's Cross in the Union Flag;
<li> 5 white stars (representing the Southern Cross) in the half of the flag further from the staff.
ධජ පනත යටතේ,  ඔස්ට්‍රේලියාවේ ජාතික ධජය පහත සඳහන් නියමාවලීන් අනුගමනය කළ යුතුයි;

 a.the Union Flag occupying the upper quarter next the staff ඒකාබද්ධ ධජය;
 b. අග්‍ර හතක් ඇති සුදු පැහැති විශාල තාරකාවක් (හයක් මගින් ඔස්ට්‍රේලියාවේ රාජ්‍යන් හය සහ අනෙක මගින් භූමි ප්‍රදේශයද නිරූපනය කරයි) පහත හතරෙන් එකෙහි මධ්‍යයේ pye එකට පසුව සහ එක්සත් ධජයේ සාන්ත ජෝර්ජ්ගේ කුරුසයේ මධ්‍යට කෙලින්ම ස්ථානගත කර ඇත.;[15]
 c.ධජයේ අර්ධයක සුදු පැහැති තාරකා 5 [15]

තාරකාවල පිහිටීම පහත පරිදි වේ:[15]
•පොදු රාජ්‍ය මණ්ඩලීය තාරකාව - ඔසොව්ව මධ්‍යයේ ඇති අග්‍රයන් 7ක් ඇති තාරකාව. [15]
• ඇල්ෆා තාරකාව - පහළ කෙළවරේ සිට 1/6 ඉහලටද, කෙලින්ම මැද සිට පහලට පිහිටි තැනඇති අග්‍ර 7ක් ඇති තාරකාව. [15]
•බීටා තාරකාව - 1/4ක් වම් පැත්තට වූ සහ 1/16ක් මැද සිට ඉහලට පිහිටි තැන ඇති අග්‍රයන් 7ක් ඇති තාරකාව.[15]
• ගැමා තාරකාව - කෙලින්ම මැද සිට ඉහල සහ 1/6ක් ඉහල කෙළවරේ දක්වා පිහිටි තැන ඇති අග්‍රයන් 7ක් ඇති තාරකාව.[15]
•ඩෙල්ටා තාරකාව - 2/9ක් දකුණු පසට වෙන්නට සහ මැද සිට ඉහළට 31/240ක් ඇති ස්ථානයේ පිහිටා ඇති අග්‍රයන් 7ක් ඇති තාරකාව.[15]
• එප්සිලන් තාරකාව - 1/10ක් දකුණු පසට වෙන්නට සහ මැද සිට පහළට 1/24ක් ඇති ස්ථානයේ පිහිටා ඇති අග්‍රයන් 5ක් ඇති තාරකාව.[15]

සමුහාණ්ඩුවේ තාරකාවේ බාහිර විශ්කම්භය ,ධජයේ පළල මෙන් 3/10ක් වන අතරතුර 1/12ක භාගයක් සහිත එප්සිලන් හැර දකුණු කුරුසයේ ඇති තාරකා ධජයේ පළල මෙන් 1/7කි. හැම තාරකාවකගේම අතුළත විශ්කම්භය, පිටත විශ්කම්භයෙන් 4/9කි. ධජයේ පළල යනු ධජයේ ඔසොව්වේ මායිමයි (ඉහළ සිට පහළට ඇති දුර).

වර්ණයන්
කෙසේ නමුත්, ධජ පනත මගින් ධජයේ ඇති වර්ණයන් පිළිබඳ සඳහන් කර නැත, අග්‍රාමාත්‍ය සහ අමාත්‍ය මණ්ඩල දෙපාර්තමේන්තුවේ තීන්දු සහ සංස්කෘතික අංශය විසින් පැන්ටෝන් වර්ණ නියමාවලිය සඳහන් කර ඇත.

මඟ පෙන්වීමේ නීති
ධජය ලෙලවීමට අදාල මඟ පෙන්වීමේ නීති ඇත්තේ 1953 ධජ පනතේ සහ ඕස්ට්‍රේලියා රජය විසින් කලාතුරකින් ප්‍රකාශයට පත් කරන "ඕස්ට්‍රේලියාවේ ජාතික ධජය" කුඩා පොතෙහිය. ඕස්ට්‍රේලියාවේ ජාතික ධජය වසරේ ඕනෑම දිනයක ලෙලවීමට හැකියවක් ඇති බව මෙම මඟ පෙන්වීමේ නීතිවල සඳහන් කර ඇති අතර "ජාතියේ වඩාත් වැදගත් සංකේතය වන බැවින් එයට අවශ්‍ය උපහාරය සහ ගෞරවය දැක්විය යුතුයි"

ඔස්ට්‍රේලියාවේ කොඩිය


Fuat Usta (født 3. juli 1972) er en tidligere tyrkisk fodboldspiller.

Eksterne henvisninger

Fodboldspillere fra Tyrkiet

Fuat Usta


Agrilus quadripunctatus é uma espécie de inseto do género Agrilus, família Buprestidae, ordem Coleoptera.

Foi descrita cientificamente por Deyrolle, 1864.

Referências

quadripunctatus

Agrilus quadripunctatus


Manor Park est la banlieue la plus au nord de la ville de Lower Hutt, située dans le sud de l'île du Nord de la Nouvelle-Zélande.

Situation
La banlieue est localisée sur le côté ouest du fleuve Hutt  et sur le trajet de la route .

Municipalités limitrophes

Elle contient la

Histoire
À la fin de l'année 1925, W.H. George possédait l'établissement de Manor Park Estate,  qui à cette époque était une partie de la banlieue d'Haywards.
La plus grande partie fut subdivisée et vendue comme parcelles constructibles de la ville.
Une partie des terres fut achetée par le Karori Golf Club, qui se renomma lui-même le Manor Park Golf Club après s'être déplacé et avoir ouvert un parcours en 1926.
Une inondation en  balaya le pont de la localité de Manor Park, qui était un pont privé, qui reliait la banlieue avec la ville de Stokes Valley.
L'inondation causa aussi d'importants dommages au parcours de golf de Manor Park .

Éducation
La banlieue était auparavant le domicile de l'école de Manor Park School,  qui avait des admissions enregistrées depuis l'année 1962.
L'école fut déclarée fermée le .

Caractéristiques
La banlieue de Manor Park est le siège du Manor Park Golf Club.
La banlieue est principalement résidentielle, en dehors du club de golf déjà mentionné, et d'un petit hôpital privé.
Dans les années récentes, de nouvelles maisons ont été construites à l'extrémité sud de la banlieue.

Voir aussi

Liste des villes de Nouvelle-Zélande

Notes et références

Liens externes
 Manor Park Golf Club website

Banlieue de Wellington City

Manor Park


Madeleine Hilby (født 4. marts 1994) er en norsk håndboldspiller, som spiller i Tertnes HE.

Referencer

Håndboldspillere fra Norge

Madeleine Hilby


Die Q School 2012/1 war das erste von drei Qualifikationsturnieren für die Snooker-Saison 2012/13. Es wurde vom 13. bis 17. Mai 2012 in der World Snooker Academy in Sheffield ausgetragen.

Modus
Die 115 gemeldeten Spieler wurden 4 Gruppen zugelost. Jede Gruppe spielte im K.o.-System einen Gruppensieger aus, der einen Platz auf der Main Tour der Saison 2012/13 und 2013/14 erhielt und somit im zweiten und dritten Qualifikationsturnier nicht mehr antreten musste.

Sämtliche Spiele wurden im Best of 7-Modus gespielt.

 Spieler, die in der abgelaufenen Saison 2011/12 Main-Tour-Spieler waren, jedoch aus der Weltrangliste herausfielen und eine direkte Wiederqualifikation anstrebten, sind mit einem "" gekennzeichnet.
 Spieler, die für die Q School gemeldet waren, die Qualifikation für die Main-Tour jedoch auf anderem Wege schafften (z. B. Nominierung durch den Landesverband oder internationale Meisterschaften), sind mit einem "" gekennzeichnet.

Ergebnisse

Gruppe 1

Gruppe 2

Gruppe 3

Gruppe 4

Century-Breaks

Anmerkungen

Einzelnachweise

2012 1
Snookerveranstaltung 2012
Billardturnier in Sheffield

Q School 2012/1


O Campeonato Carioca de Futebol Feminino Sub-20 é uma competição futebolística de categoria de base da modalidade feminina organizada pela Federação de Futebol do Estado do Rio de Janeiro (FERJ).

História
O campeonato teve duas edições realizadas entre 2008 e 2009, no qual foram vencidas pelo Vassouras e pelo , respectivamente.

O campeonato retornou em 2019 na categoria sub-18, com o objetivo de fomentar o futebol feminino, revelar novos talentos e aumentar a prática do esporte, a tabela da primeira edição foi divulgada no dia 9 de agosto, junto com os 10 clubes participantes: , , , , , , , Jacarepaguá,  e Vasco da Gama. Posteriormente, o Barcelona, Jacarepaguá e Pérolas Negras desistiram do certame, enquanto o Real Maré entrou na competição. Na primeira edição, o Vasco conquistou o título ao derrotar o Fluminense na decisão. A edição seguinte que seria realizada em 2020 foi cancelada junto com outras competições devido a pandemia de covid-19.

O torneio retornou em 2021, com uma equipe a mais referente a edição anterior. O Fluminense conquistou a competição ao empatar no tempo regulamentar e vencer nos pênaltis na decisão contra o Flamengo. Para o ano de 2022, a FERJ aumentou a faixa etária do campeonato, de sub-18 para sub-20, e o retorno da categoria sub-17. Nessa temporada, o Botafogo saiu vencedor da competição após superar o Fluminense na final.

Campeões
Categoria sub-20

Categoria sub-18

Categoria sub-20

Títulos por clube

Títulos por cidade

Ligações externas
 Site oficial da Federação de Futebol do Estado do Rio de Janeiro

Campeonato Carioca de Futebol Feminino Sub-20
Competições de futebol de categorias de base do Rio de Janeiro


البكرة  آلة بسيطة تتكون من عجلة محيطها مجوف يلتف حوله حبل  أو حزام.

تستخدم البكرات لتغيير اتجاه القوة المؤثرة، أو توصيل حركة تدويرية، أو وضع تفوق ميكانيكي في نظام تدويري أو خطي للحركة.

نظام البكرة والحزام يوصف بكونه بكرتين أو أكثر مرتبطتين بحزام. يساعد هذا على إيصال القوة، أو السرعة عبر المحاور، وإن كانت البكرات ذات أحجام وأقطار مختلفة، تساعد أيضاً على تحقيق ربح ميكانيكي.

تكون كفاءة أنظمة البكرة والحزام عالية جدًا، بكفاءة قد تصل 98%.

أنظمة البكرة والحبل

البكرة السهلة يمكن تشبيهها بوضع حبل حول شجرة. أنظمة البكرة والحبل (الحبل قد يكون خيط رفيع أو قابل قوي) يمكن وصفهم بصورة حبل واحد يوصل القوة الحركية الخطية إلى الحمل عن طريق بكرة واحدة أو أكثر من أجل رفع الثقل (عادة ضد الجاذبية). لا طالما تم ذكر هذا النظام تحت قائمة المكائن البسيطة. في نظام الحبل الواحد والبكرات، يكون الربح الميكانيكي (في الوضعية الكاملة) مساوي لعدد البكرات في النظام. إن تم استخدام بكرة واحدة فعادة ما تكون من أجل تغيير الاتجاه فقط. ولكن في الحقيقة، كلما زاد عدد البكرات في النظام، قلت كفاءته، وذلك بسبب الاحتكاك الذي تولده في النظام.

لم يتم تدوين متى أو من طوّر أول بكرة، ولكن يُعتقد أن أرخميدس طور أول نظام بكرة "الثقل والمراوغة". كما هو مدون من قبل "بلوتارخ. بلوتارخ ذكر أن أرخميدس حرّك سفينة حربية كاملة مع رجالها باستخدام نظام بكرات معقد باستخدام قوته وحده فقط.

أنواع الأنظمة

هناك العديد من الأنواع المختلفة لأنظمة البكرات:
 النظام الثابت: أي أن للبكرة محور ثابت مركز في مكانه ولا يتحرك.
 النظام المتحرك: أي أن البكرة لها محور حر يمكن أن يتحرك في الفراغ.
 النظام المعقد: هو مجموع النظامين الثابت والمتحرك.
 الثقل والمراوغة: هو نظام معقد للبكرات يتم فيه استخدام عدة بكرات على كل محور، لزيادة الربح الميكانيكي.

مراجع

آلات بسيطة
اختراعات مصرية
ميكانيكا
نقل المواد

بكرة


El UCI Oceania Tour 2008-2009 fue la cuarta edición del UCI Oceania Tour. Se llevó a cabo de octubre de 2008 a septiembre de 2009 donde se disputaron 5 competiciones por etapas en dos modalidades, pruebas por etapas y pruebas de un día, otorgando puntos a los primeros clasificados de las etapas y a la clasificación final; cayendo del calendario respecto a la temporada anterior la Melbourne to Warrnambool Classic que descendió a la categoría amateur. Además, a pesar de no estar en el calendario, también puntuaron los campeonatos nacionales con un baremo dependiendo el nivel ciclista de cada país.

El ganador a nivel individual fue el australiano Peter McDonald, por equipos triunfó el Drapac Porsche de Australia, mientras que por países y países sub-23 fue Australia quién obtuvo más puntos.

Calendario
Contó con las siguientes pruebas, tanto por etapas como de un día.

Octubre 2008

Noviembre 2008

Enero 2009

Febrero 2009

Clasificaciones

Individual

Equipos

Países

Países sub-23

Referencias

Enlaces externos
 Página oficial del UCI Oceania Tour

2007-2008
Ciclismo en 2008
Ciclismo en 2009

UCI Oceania Tour 2008-2009


صحراء طهار أو صحراء الهند الكبرى هي مساحة صحراوية تجاوز 200 ألف كيلو متر مربع وتقع إلى شمال غرب شبه القارة الهندية وتغطي كل من الهند وباكستان وهي سابع أكبر صحاري العالم وتمتد من جنوب إقليم البنجاب الهندية مرورا بإقليم راجستان وقوجرات إلى إقليم السند في باكستان وتجاورها صحراء كولستان.

يحدها من الشمال نهر ومن الشرق جبال أرفلي ومن الجنوب بمستنقع ملحي (سبخة) يسمى رانكتش يعده البعض من ضمن الصحراء ومن الغرب نهر السند وتتخلل الصحراء بعض التلال والسبخات والبحيرات كما يعبر نهر لوني، وأثناء الأبحاث الجيولوجية وجد بها بعض عظام الديناصورات التي تعود إلى قبل نحو 300 مليون سنة.

مراجع

صحراء طهار
الجغرافيا في ولاية راجاستان
بيئة إقليم السند
بيئة راجستان
جغرافيا البنجاب (باكستان)
جغرافيا إقليم السند
صحاري الهند
صحاري باكستان
صحاري وأراضي جنبات جافة
عروق (جغرافيا)
مناطق بيئية في الهند
مناطق بيئية في باكستان

صحراء طهار


Jean-Joseph Espercieux fue un escultor francés, nacido el  en Marsella y fallecido el  en París.

Datos biográficos

Hijo de un maestro carpintero marsellés, a los 17 años, Jean-Joseph Espercieux se estableció en París para estudiar la práctica artística, allí fue alumno de Jacques-Louis David para el dibujo y de Charles-Antoine Bridan para la escultura. Se relaciona también con Jean Joseph Foucou, Pierre Julien y Philippe-Laurent Roland. Ardiente republicano, tomó parte en la Revolución francesa y fue nombrado presidente de la Sociedad Popular y Republicana de las Artes .

Expuso de manera regular en los Salones desde 1793, sobre todo bustos. Fue seleccionado para la realización de diferentes encargos, sobre todo a partir de 1803 cuando obtuvo un taller en el Museo de la monumentos franceses, instalado en el antiguo convento de los pequeños agustinos, que se convirtió, tras el cierre del museo el año 1816, en la actual Escuela de Bellas Artes de París. Es el autor de un busto de Cicerón, una estatua de Mirabeau para el Palacio del Luxemburgo (1804-5; actualmente en paradero desconocido) y en 1810 del bajorrelieve La Victoria de Austerlitz para el Arco de Triunfo de París así como de los bajorrelieves de la fuente de la Paz en la rue Bonaparte de París.

Durante el periodo de la Restauración francesa, obtuvo también encargos públicos, entre ellos la estatua monumental del duque de Sully que fue instalada en el puente de la Concordia en 1828.

Obras (selección)
Entre las mejores y más conocidas obras de Jean-Joseph Espercieux se incluyen las siguientes:

 Busto de Cicerón, 1803, Castillo de Fontainebleau.
 Atributos de las victorias del Oeste  , bajorrelieve, interior del Arco de triunfo de la Estrella.
 La victoria de Austerlitz , 1810, bajorrelieve sobre el Arco de triunfo del Carrusel. El grabador Charles Meynier realizó un dibujo de este relieve que se conserva en el departamento de Artes gráficas del Louvre

 La estatua monumental de Maximilien de Béthune, duque de Sully, encargada en 1827 y realizada en mármol, con unas dimensiones impresionantes: 4,3 metros de altura más un zócalo de obra de 2,6 metros, 1,64 de largo en la base y 1,8 de profundidad, con un peso aproximado de 15 toneladas. Esta obra formaba parte de un encargo de Luis XVIII que quiso honrar la memoria de doce grandes hombres del antiguo régimen. La obra fue instalada sobre el Puente de la Concordia frente al Palacio Bourbon en 1828.

En 1837, el rey Luis Felipe de Francia hizo transportar las doce estatuas al Palacio de Versalles, instalándolas sobre la balaustrada del cour d'honneur, entre las alas de los ministros, donde permaneció hasta 1931. Por razones desconocidas, se decidió trasladarla, la villa de Rosny-sur-Seine (Sully fue marqués Rosny), aceptó cubrir los gastos del desplazamiento y la instalación de la estatua la entrada de la comuna. Fue inaugurada el 14 de julio de 1931.

 La Ciencia y las Artes, La Agricultura, El Comercio, La Paz , cuatro bajorrelieves con figuras alegóricas en la fuente de la Paz de la calle Bonaparte de París. Originalmente realizada la fuente para el mercado de Saint-Germain.

(pulsar sobre la imagen para agrandar) </center>
 Estatua de Filoctetes herido, mármol, en el jardín del castillo de Compiègne·

Curiosidades
En el retrato de Jean-Baptiste Belley, realizado por Anne-Louis Girodet de Roussy-Trioson, también aparece reproducido el busto del abad Guillaume-Thomas Raynal realizado por Espercieux. En la actualidad el busto se conserva en el ayuntamiento de Saint-Geniez-d'Olt.

En los dibujos y postales antiguos del puente de la Concordia de París, a parecen los doce hombres ilustres de Francia, tallados por encargo de Luis XVIII.

Notas y referencias

Enlaces externos

Escultores de Francia del siglo XIX
Escultores de Francia del siglo XVIII
Escultores de Provenza-Alpes-Costa Azul
Nacidos en Marsella
Fallecidos en París

Jean-Joseph Espercieux


Formel 1 2016 var 2016-sæsonen af verdensmesterskabet i Formel 1. Det var 67. gang mesterskaberne blev afholdt. Sæsonen bestod af 21 grand prixer, og var den længste løbsserie i Formel 1's historie. Der var 11 deltagende konstruktører, og 22 kørere, der begyndte sæsonen 20. marts på Albert Park i Melbourne, og sluttede den 27. november på Yas Marina Circuit i Abu Dhabi. Mesterskabet blev vundet af Nico Rosberg fra Mercedes, der også vandt konstruktørmesterskabet.

For første gang nogensinde skulle der køres Formel 1 i Aserbajdsjan, da der skulle køres på gadebanen Baku City Circuit i Baku. Desuden vendte Tyskland og Hockenheimring tilbage til kalenderen, efter aflysningen på Nürburgring sidste sæson på grund af dårlig økonomi. I forhold til 2015 blev feltet udvidet med to biler, da amerikanske Haas F1 Team fik debut i Formel 1. Desuden vendte franske Renault F1 tilbage som rent fabrikshold og konstruktør, da de købte Lotus-teamet, efter at Renault i flere år havde leveret motorer til andre teams.

Serien administreres af Formula One Group, og har Fédération Internationale de l'Automobile som øverste myndighed, Det er den største løbsserie for formelbiler.

Hold og kørere
De følgende hold og kørere har deltaget i Formel 1 2016.

{| border="2" cellpadding="2" cellspacing="0" style="margin:0 1em 0 0; border:1px #aaa solid; border-collapse:collapse; font-size:85%;"
!class="unsortable" style="background-color:#f2f3f4"|Team
!style="background-color:#f2f3f4"|Konstruktør
!style="background-color:#f2f3f4"|Chassis
!style="background-color:#f2f3f4"|
!style="background-color:#f2f3f4"|Dæk
!style="background-color:#f2f3f4"|
!class="unsortable" style="background-color:#f2f3f4"|Kører|-
|rowspan=2| Scuderia Ferrari
!rowspan=2 style="background-color:#f2f3f4"|Ferrari
|rowspan=2|SF16-H
|rowspan=2|Ferrari
|rowspan=2 style="text-align:center"|
|style="color:#FFFFFF; background:#C30000; text-align:center;" align="center" | 5|
|-
| style="color:#FFFFFF; background:#C30000; text-align:center;" align="center" | 7|  Kimi Räikkönen
|-
|rowspan=2| Sahara Force India F1 Team
!rowspan=2 style="background-color:#f2f3f4"|
|rowspan=2|VJM09
|rowspan=2|Mercedes
|rowspan=2 style="text-align:center"|
|style="color:#FFFFFF; background:#FF5F0F; text-align:center;" align="center" | 11|  Sergio Pérez
|-
|style="color:#FFFFFF; background:#FF5F0F; text-align:center;" align="center" | 27|  Nico Hülkenberg
|-
|rowspan=2| Haas F1 Team
!rowspan=2 style="background-color:#f2f3f4"|Haas-Ferrari
|rowspan=2|VF16
|rowspan=2|Ferrari
|rowspan=2 style="text-align:center"|
|style="color:#FFFFFF; background:#000000; text-align:center;" align="center" | 8|  Romain Grosjean
|-
|style="color:#FFFFFF; background:#000000; text-align:center;" align="center" | 21|  Esteban Gutiérrez
|-
|rowspan=3| Manor Racing
!rowspan=3 style="background-color:#f2f3f4"|MRT-Mercedes
|rowspan=3|MRT05
|rowspan=3|Mercedes
|rowspan=3 style="text-align:center"|
|style="color:#FFFFFF; background:#6E0000; text-align:center;" align="center" | 88|  Rio Haryanto
|-
|style="color:#FFFFFF; background:#6E0000; text-align:center;" align="center" | 31| Esteban Ocon
|-
|style="color:#FFFFFF; background:#6E0000; text-align:center;" align="center" | 94| Pascal Wehrlein
|-
|rowspan=3| McLaren Honda
!rowspan=3 style="background-color:#f2f3f4"|McLaren-Honda
|rowspan=3|MP4-31
|rowspan=3|Honda
|rowspan=3 style="text-align:center"|
|style="color:#FFFFFF; background:#808080; text-align:center;" align="center" | 14|
|-
|style="color:#FFFFFF; background:#808080; text-align:center;" align="center" | 47| Stoffel Vandoorne
|-
|style="color:#FFFFFF; background:#808080; text-align:center;" align="center" | 22|  Jenson Button
|-
|rowspan=2|
!rowspan=2 style="background-color:#f2f3f4"|Mercedes
|rowspan=2|F1 W07 Hybrid
|rowspan=2|Mercedes
|rowspan=2 style="text-align:center"|
|style="color:#FFFFFF; background:#2AB4A5; text-align:center;" align="center" | 6| Nico Rosberg
|-
|style="color:#FFFFFF; background:#2AB4A5; text-align:center;" align="center" | 44| Lewis Hamilton
|-
|rowspan=3| Red Bull Racing
!rowspan=3 style="background-color:#f2f3f4"|
|rowspan=3|RB12
|rowspan=3|TAG Heuer
|rowspan=3 style="text-align:center"|
| style="color:#FFFFFF; background:#4F1AAB; text-align:center;" align="center" | 3|
|-
|style="color:#FFFFFF; background:#4F1AAB; text-align:center;" align="center" | 33| Max Verstappen
|-
| style="color:#FFFFFF; background:#4F1AAB; text-align:center;" align="center" | 26| Daniil Kvjat
|-
|rowspan=2| Renault Sport  F1 Team
!rowspan=2 style="background-color:#f2f3f4"|Renault F1
|rowspan=2|RS16
|rowspan=2|Renault
|rowspan=2 style="text-align:center"|
|style="color:#FFFFFF; background:#FFB800; text-align:center;" align="center" | 20| Kevin Magnussen
|-
|style="color:#FFFFFF; background:#FFB800; text-align:center;" align="center" | 30| Jolyon Palmer
|-
|rowspan=2| Sauber F1 Team
!rowspan=2 style="background-color:#f2f3f4"|Sauber-Ferrari
|rowspan=2|C35
|rowspan=2|Ferrari
|rowspan=2 style="text-align:center"|
|style="color:#FFFFFF; background:#0005C1; text-align:center;" align="center" | 9| Marcus Ericsson
|-
|style="color:#FFFFFF; background:#0005C1; text-align:center;" align="center" | 12| Felipe Nasr
|-
|rowspan=3| Scuderia Toro Rosso
!rowspan=3 style="background-color:#f2f3f4"|
|rowspan=3|STR11
|rowspan=3|
|rowspan=3 style="text-align:center"|
|style="color:#FFFFFF; background:#17036B; text-align:center;" align="center" | 33|
|-
|style="color:#FFFFFF; background:#17036B; text-align:center;" align="center" | 26| Daniil Kvjat
|-
|style="color:#FFFFFF; background:#17036B; text-align:center;" align="center" | 55|  Carlos Sainz, Jr.
|-
|rowspan=2| Williams Martini Racing
!rowspan=2 style="background-color:#f2f3f4"|
|rowspan=2|FW38
|rowspan=2|Mercedes
|rowspan=2 style="text-align:center"|
| style="color:#0C0E8A; background:#FFFFFF; text-align:center;" align="center" | 19| Felipe Massa
|-
| style="color:#0C0E8A; background:#FFFFFF; text-align:center;" align="center" | 77| Valtteri Bottas
|-
! colspan="7" style="background-color:#f2f3f4"|
|-
|}

 Kørerændringer

 Romain Grosjean forlod Lotus efter 2015-sæsonen. Han skiftede til det nyetablerede Haas F1 Team for 2016-sæsonen, hvor han blev teamkammerat med tidligere Sauber-kører Esteban Gutiérrez. Gutiérrez kom tilbage til Grand Prix-serien efter en sæson som test- og reservekører for Ferrari.
 Jolyon Palmer, vinderen af GP2 i 2014, blev debutant i Formel 1, da han kom i Renault F1s nye bil. Palmer havde nogle testkørsler i 2015.
 Pastor Maldonado annoncerede, at han alligevel ikke skulle køre for Renault som planlagt, på grund af at hans sponsor PDVSA ikke kunne betale et stort millionbeløb til Renault som aftalt. Han blev erstattet af Kevin Magnussen, som var fri af kontrakten med McLaren som testkører ved udgangen af 2015. I 2015 havde Magnussen deltaget i Australiens Grand Prix, efter et afbud fra Fernando Alonso, dog uden at deltage i selve løbet, da bilen brød sammen efter bare en halv testomgang før starten.
 Manor Racing, tidligere Marussia, skrev i februar 2016 ét-årige kontrakter med den tyske DTM-mester 2015, Pascal Wehrlein, samt den indonesiske kører Rio Haryanto. Haryanto blev den første indoneser i løbsserien. De to blev sammen med Jolyon Palmer feltets tre debutanter ved starten i Australien.

 Sæsonkalender
Følgende 21 grand prixer er planlagt til at finde sted i 2016.

 Sæsonrapport
 Før-sæson

For andet år i træk afviste Lewis Hamilton, at have nummer 1 på sin bil som regerende verdensmester. I stedet fortsatte han med nummer 44, som han har haft hele karrieren. Den første test fandt sted 25. og 26. januar 2016 på Circuit Paul Ricard i Frankrig, da seriens eneste dækleverandør Pirelli skulle teste deres regnvejrsdæk. De deltagende teams var Red Bull Racing, Ferrari, og McLaren. Den første dag kørte Daniel Ricciardo, Kimi Räikkönen, og Stoffel Vandoorne på det våde underlag, inden Sebastian Vettel og Daniil Kvjat erstattede Räikkönen og Ricciardo på testens anden dag.

Før sæsonstarten i Melbourne var der planlagt i alt otte testdage, hvor alle 11 teams skulle deltage. De fandt sted på spanske Circuit de Barcelona-Catalunya, hvor biler og kører skulle testes over to gange fire dage. De første fire dages test fandt sted fra 22. februar, inden der er fire dages pause, hvor der så igen kunne testes fra 1. marts og tre dage frem. Derefter måtte bilerne ikke testes på bane, før sæsonåbningen den 20. marts i Australien. I forhold til 2015-sæsonen, var der fjernet én træningssession af fire dage.

 Resultater

 Stillingen i kørermesterskabet Noter: † – Kørere afsluttede ikke Grand Prix'et, men blev klassificeret fordi de gennemførte mere end 90 % af løbsdistancen.

 Stillingen i konstruktørmesterskabet Noter:'''
 † – Kørere afsluttede ikke Grand Prix'et, men blev klassificeret fordi de gennemførte mere end 90 % af løbsdistancen.

Referencer

Eksterne henvisninger

 Fédération Internationale de l'Automobile

Formel 1 2016


الاتحاد الدولي لتاريخ وإحصاءات كرة القدم  أو اختصارًا (IFFHS) هي منظمة موازية للفيفا وتعمل على عمل أرشيف خاص بإحصائيات كرة القدم بمعزل عن الفيفا. تأسست في 27 مارس، 1984 في مدينة لايبزغ، ألمانيا أسسها الدكتور ألفريدو بوجي وتأييد السكرتير العالم للفيفا في ذلك الوقت هيلموت كيسر. وكثيراً ما يستشهد الاتحاد الدولي الفيفا بإحصائيات من هذا الاتحاد.

رؤساء الاتحاد
تناوب على رئاسة الاتحاد من تأسيسه عام 1984، ثلاث رؤساء وهم:
  ألفريدو بوجي من 1984 ولغاية 2011.
  الشيخ محمد بن صقر القاسمي من 2011 ولغاية 2013.
  المستشار صالح بن سالم باهويني من عام 2013 حتى الآن.

هدّاف العالم

فيما يلي قائمة هدافي العالم (على مر الأوقات) تحتسب في المسابقات الدولية بعد والمباريات سوف تأخذ في الاعتبار:
 المباريات الرسمية «أ» للفيفا
 الأولمبية نهائيات البطولة
 كأس العالم للأندية
 القارية: مسابقات الأندية الأوروبية، الأندية الأمريكية الجنوبية، الكونكاكاف، الأندية الآسيوية، الأندية الأفريقية وأوقيانوسيا
 القارية: كأس السوبر مباريات القارات الست
 المباريات الرسمية بين بطل موضعي النادي القارية، التي تجري بين اتجاه الاتحادات القارية
 التحديث الأخير تم بتاريخ 16 سبتمبر 2016.

أفضل صانع ألعاب في العالم

 المصدر:

ترتيب أندية العالم
منذ سنة 1991، بدأت المنظمة بإصدار ترتيب شهري للأندية على مستوى العالم. يأخد كل نادي عدد معين من النقاط في حالة فوزه وتعادله. وذلك في المباريات المحلية والدولية على حد سواء. والذي يختلف بدوره على حسب قوة الدوري المحلي. فمثلاً الفوز في مباراة في الدوري الإيطالي تختلف عن الفوز في مباراة في الدوري المصري. وقد تم تقيسم الدول إلى 4 مستويات. يأخد المستوى الأول 4 نقط في حال الفوز، ونقطتان عند التعادل. وفي المستوى الثاني 3 نقاط عند الفوز، و1.5 عند التعادل. وهكذا نزولاً لكل مستوى. وفي المباريات الدولية توزع كالتالي:

فريق العام
الجدول التالي يبين أفضل نادي في العالم من 1991 وسنوياً حتى 2016، حسب تصنيف الاتحاد:

 1991 -  روما
 1992 -  نادي أياكس
 1993 -  يوفنتوس
 1994 -  باريس سان جيرمان
 1995 -  ميلان
 1996 -  يوفنتوس
 1997 -  برشلونة
 1998 -  إنتر ميلان
 1999 -  مانشستر يونايتد
 2000 -  ريال مدريد
 2001 -  ليفربول
 2002 -  ريال مدريد
 2003 -  ميلان
 2004 -  فالنسيا
 2005 -  ليفربول
 2006 -  إشبيلية
 2007 -  إشبيلية
 2008 -  مانشستر يونايتد
 2009 -  برشلونة
 2010 -  إنتر ميلان
 2011 -  برشلونة
 2012 -  برشلونة
 2013 -  بايرن ميونخ
 2014 -  ريال مدريد
 2015 -  برشلونة
 2016 -  أتلتيكو ناسيونال
 2017 -  ريال مدريد

نوادي القرن العشرين
في 2009 أصدر الاتحاد الدولي لتاريخ وإحصاءات كرة القدم نتائج الدراسة الاحصائية التي تحدد أفضل النوادي القارية من القرن العشرين. جدير بالذكر، ان هذا الترتيب لا يحتسب في طياته المباريات المحلية للفريق، أنما المباريات القارية العالمية ولا هذا النظام المحتسب في تحديد ترتيب أندية العالم والمعمول به منذ 1991.

 آسيا:  الهلال
 أوروبا:  ريال مدريد
 أفريقيا:  أشانتي كوتوكو.
 أمريكا الجنوبية:  بنيارول
 أمريكا الشمالية:  ديبورتيفو سابريسا
 اوقيانيسيا:  جنوب ميلبورن

أشهر لاعب في العالم
منذ سنة 2006، أصدر الاتحاد الدولي لتاريخ وإحصاءات كرة القدم جائزة سنوية لأشهر لاعب ما زال في الملاعب في العالم. اختيار الفائز يتم عن طريق حساب التصويت الإلكتروني على موقع الاتحاد. ستيفان جيرارد لاعب ليفربول الإنجليزي فاز بأول جائزة. وفي عام 2007، اصدر الاتحاد لائحة باسم 55 لاعب من جميع قارات العالم الستة. وقد تم حساب إجمالي التصويت 2,946,740 صوت. حصل على أغلبها الاعب محمد أبو تريكة لاعب الأهلي المصري. اما في 2008، فقد صدرت هذه المرة لائحة تضم 100 لاعب من 58 دولة في العالم. واستمر التصويت حتى 3 يناير، 2009 وقد فاز محمد أبو تريكة هذه المرة أيضاً باللقب وللمرة الثانية على التوالي.

في 19 أكتوبر، 2009، فتح الاتحاد الدولي لتاريخ وإحصاءات كرة القدم باب التصويت للقب أشهر لاعب في العالم لسنة 2009. تنافس هذه السنة 115 لاعب نشط من 68 دولة من جميع القارات الست. استمر التصويت حتى 2 يناير، 2010 ثم أعلن الاتحاد فوز الأرجنتيني كارلوس بوفون باللقلب.

وفي مايلي ملخص اعداد الاصوات في المسابقات الثلاثة السابقة.
 2006 -  ستيفن جيرارد - 47,464 صوت
 2007 -  محمد أبو تريكة - 1,017,786 صوت
 2008 -  محمد أبو تريكة - 301,837 صوت
 2009 -  كارلوس بوفون - 195,182 صوت

انتقادات
تعرّض الاتحاد الدولي لتاريخ وإحصاءات كرة القدم للعديد من الانتقادات والتشكيك وذلك بسبب عدم اتصاله بالاتحاد الدولي لكرة القدم. فمثلا، وكالة الأنباء الألمانية تمتنع عن إذاعة أي خبر متعلق بالاتحاد، كنتيجة أو إحصائية أو غيرها. وذلك في إشارة منها لعدم الاعتراف بالاتحاد. وصرّح كارل ليننارتز المؤرخ الرياضي الألماني واصفاً الاتحاد «بالغموض» مبيناً أنه مُجرّد زوبعة في فنجان من طرف مؤسسه ألفريدو بوجي.

انظر أيضاً
 الفيفا.

المراجع

وصلات خارجية
 الموقع الرسمي
 الجوائز الموسمية

تأسيسات سنة 1984 في ألمانيا
تاريخ كرة القدم
سجلات وإحصائيات كرة القدم
منظمات رياضية أسست في 1984
منظمات كرة القدم
مواقع ويب لكرة القدم


Le pillage de Maastricht est un événement survenu le , pendant la Guerre de Quatre-Vingts Ans, au cours duquel environ  ont été massacrées par l'armée espagnole consécutivement à une révolte des habitants de la ville.

Contexte
Les "furies espagnoles" se multiplient à la suite de la faillite de l'Empire espagnol en 1575. Engagés dans des guerres dispendieuses, y compris aux Pays-Bas habsbourgeois, l'Espagne ne paye plus ses troupes, et celles-ci saisissent en compensation toute occasion de pillage, bien que cela soit strictement interdit par la hiérarchie militaire et puisse être sévèrement puni.

Depuis l'iconoclasme de 1566, une garnison composée principalement de soldats espagnols et allemands était stationnée en permanence à Maastricht, et, depuis la nomination comme gouverneur de la place de l'Espagnol  en 1569, les tensions étaient constantes entre la population, la garnison espagnole et les mercenaires allemands (en partie luthériens) au service des Espagnols. La nuit de Noël 1575, un soldat allemand est par exemple tué par un Espagnol en pleine messe de minuit dans l'église Saint Servais  .

Déroulement

Révolte de Maastricht
L'occupation espagnole pèse tellement sur la population de Maastricht qu'elle se révolte en octobre 1576. Les citoyens avaient réussi à persuader certains des soldats allemands de se joindre à la révolte, et de chasser ensemble les Espagnols de la ville. Les rebelles persuadent d'abord le gouverneur de se retirer avec ses troupes à Wyck, de l'autre côté de la Meuse. Cependant, lorsqu'il se rend à l'hôtel de ville de Lanscroon le 20 octobre pour négocier la poursuite du retrait des troupes gouvernementales, il est fait prisonnier par les insurgés. Son adjoint Martino d'Ayala tente de le libérer avec cinquante mousquetaires mais ceux-ci sont repoussés dans Wyck par les citoyens. Les commandants Vargas et Toledo, qui se trouvaient en route pour Maastricht avec huit escadrons de cavalerie légère, sont mis au courant des événements. Des révoltés néerlandais avaient tenté de les arrêter à Louvain, mais ils parviennent à avancer jusqu'à Alost. À Alost, ils essayent de persuader des soldats mutinés de se joindre à eux. Ils se dirigent ensuite alors vers Maastricht avec l'aide d'une partie des mutins afin d'attaquer immédiatement Maastricht pour libérer d'Ayala.

Réaction espagnole
Après la capture de De Montesdoca, son adjoint Martino d'Ayala appelle à son secours d'autres unités de l'armée espagnole. Les troupes commandées par Don Alonso de Vargas arrivent dès le 20 octobre à Wyck, une partie des troupes attaquent la ville de l'autre côté, par la Porte de Bruxelles. Les habitants de Maastricht avaient installé une batterie de canons de l'autre côté du pont, ce qui aurait signifié une mort certaine pour les troupes qui auraient essayé de traverser le pont. D'Ayala, cependant, fait passer devant les femmes de Wyck comme boucliers humains, tout comme les Gueux l'avaient fait à Medemblik en 1572, afin que les rebelles ne puissent pas faire usage de leurs canons pendant que ses soldats traversaient le pont. Vargas réussit de son côté à prendre la porte de Bruxelles. Les mercenaires allemands censés soutenir la révolte n'interviennent pas. Aussitôt tombée, la ville est soumise au massacre et au pillage. Les combats, assassinats, incendies et noyades coûtent la vie à environ . Le gouverneur Montesdoca est libéré. Selon un témoin, les pillages, les meurtres et les viols sont si terribles que "ceux qui étaient restés en vie se considéraient comme plus malheureux que ceux qui étaient restés là, morts en combattant pieusement".

Suites
Don Alonso de Vargas sera également impliqué dans la Furie espagnole d'Anvers en novembre 1576. Quelques semaines plus tard, après la conclusion de la Pacification de Gand, tous les soldats mutinés seront amnistiés et les mercenaires allemands sont alors libérés de leur serment. Ils servent dès lors dans l'armée des Flandres. En 1577, un armistice (Édit éternel) a été conclu, stipulant que toutes les troupes de Philippe II devaient quitter les Pays-Bas. Près de deux mois plus tard, les occupants quittent la ville le 27 avril 1577. Maastricht décida alors de se ranger du côté des Hollandais, et Alexandre Farnèse assiégea Maastricht en 1579, ce qui se termina de façon désastreuse pour la ville. Les années qui suivent sont marquées par la famine et l'activité économique est tombée au plus bas.

Sources

Histoire des Pays-Bas

Pillage de Maastricht


This is a list of cities and towns in Sudan. The population estimates are for 2006, last national census was of 1993.

List

Major cities

Alphabetical list

Abekr
Abushneib
Abyei
Al Fashir
Al Managil
Al Qadarif
Atbara
Babanusa
Berber
Buwaidhaa
Delgo
Dongola
Ad-Damazin
Ed Dueim
El Ait
El Gebir
En Nahud
El-Obeid
Er Rahad
Foro Baranga
Geneina
Hala'ib
`Iyāl Bakhīt
Jebel Moon or Jebel Mun
Kaduqli
Kassala
Kauda
Khartoum - Capital
Khartoum North or Bahri
Kusti or Kosti
Kreinik
 Merowe
Muglad
Nebelat el Hagana
New Halfa or Halfa Aljadeda
Nyala
Omdurman
Port Sudan or Bur Sudan
Rabak
Ruaba or Umm Rawaba
Sennar or Sannar
Shendi or Shandi
Sindscha
Singa
Suakin
Tabat or Al Shaikh Abdulmahmood
Taiyara
Wad Banda
Wad Madani or Wad Medani
Wadi Halfa
Umm Badr
Umm Bel
Umm Dam
Umm Debbi
Umm Gafala
Umm Keddada
Umm Qantur
Um Rawaba
Umm Saiyala
Umm Shanqa

See also
Subdivisions of Sudan
List of cities in South Sudan
List of cities in East Africa
List of metropolitan areas in Africa
List of largest cities in the Arab world

References

External links
Sudan Prayer Times List of 30021 cities and towns in Sudan, with decimal geographic coordinates

Sudan, List of cities in
Sudan
Cities
Sudan

List of cities in Sudan


Kuvâ-i İnzibâtiyye (; Hilafet Ordusu olarak da bilinir), Kurtuluş Savaşı'nda İstanbul Hükûmeti'nin Kuvâ-yi Milliye'ye karşı kurduğu askeri örgüt. Birleşik Krallık, Damat Ferit hükûmetine 7 Nisan 1920 tarihinde Hilafet Ordusu'nun kurulması için izin verdi. 18 Nisan tarihinde kuruldu.

Sadrazam Damat Ferit hükûmeti kurduktan 2 gün sonra 7 Nisan 1920 tarihinde Britanya Yüksek Komiseri Amiral John de Robeck ile milliyetçilere karşı alınacak tedbirleri görüştü. 11 Nisan'da Kuvâ-yi Milliyecilerin eşkıya olduğu ve öldürülmelerinin sevap ve vatani bir yükümlülük olduğuna dair Dürrizade Abdullah Beyefendi'nin bir fetva çıkarması sağlandı. Robbeck Damat Ferit'e Birleşik Krallık'ın aktif bir iş birliği yapamayacağını ama silah ve mühimmat konusunda destek olacağını bildirdi. Birleşik Krallık Hilafet Ordusu'nun erlerine 30, teğmenlerine 60 ve alay komutanlarına 150 lira maaş bağladı. Lojistik ihtiyaçlarını silah, araç ve gereçlerini temin etti. Hilafet Ordusu birlikleri Nisan ve Mayıs aylarında İzmit bölgesinde yığınaklanmalarını bitirdiler. Britanya birlikleri de Hilafet Ordusu'nun arkasında konuşlandı. İzmit limanına demirleyen Britanya savaş gemileri mevzileri top ateşi ile destekleyebilecek bir konum aldılar.<ref name="millikurtulus">{{Kitap kaynağı
 | yazar = Doğan Avcıoğlu
 | yıl =
 | başlık = Milli Kurtuluş Tarihi, 1838'den 1995'e
 | yayımcı=
 | yer= İstanbul
 | id = ISBN 975-478-026-9
 | url=
 | alıntı=Ali Fuat Paşa Britanyalılarla çatışmayı anlatır:"İngilizler  İzmit etrafında Hasanpaşa-Solaklar--Tepeköy- Ağa Köyü hattının bazı yerlerine siperler kazarak bunlara Halife Kolordusu'ndan 1, 2 ve 3. Alayları yerleştirmişler ve bunların cenah gerilerine de iki üç İngiliz taburu koymuşlardı. İzmit limanında bulunan birkaç İngiliz savaş gemisi de söz konusu savunma mevzilerinin sağ kanadını ateşleriyle koruyabilecek bir durum almışlardı.}}</ref>

Garp Cephesi Umum Kumandanı Ali Fuat (Cebesoy) Paşa, Kuvâ-yi Milliye kuvvetlerine komuta ediyordu.

Anadolu ve Rumeli Müdafaa-i Hukuk Cemiyeti'nin Sivas Kongresi'nde kurulduktan sonra hızla güçlenmesi ve yeni bir siyasal ve askerî güç odağı olarak ortaya çıkması Birleşik Krallık'ı ve İstanbul'da Damat Ferit Paşa hükûmetini kaygılandırıyordu. 1919 yılında Anzavur isyanı çıkarıldı. Boğazları koruyacak tampon bölgeler oluşturmak için din, mezhep ve etnik ayrılıklar kullanılmaya çalışıldı. El altından desteklenen yerel ayaklanmaların sonuç getirmeyeceği ve Kuvâ-yi Milliye'yi bastıramayacağı anlaşılınca, düzenli bir askerî gücün oluşturulmasına girişildi. Bu askerî gücün adı 18 Nisan 1920 tarihli kararnamede Kuva-yi İnzibatiye'' olarak belirtiliyordu. Aynı kararname, Kuva-yi İnzibatiye'nin görevinin ve amacının Düzce, Hendek, Adapazarı dolaylarında Kuvâ-yi Milliye'ye karşı ayaklanmış olanları desteklemek, bu bölgeleri İstanbul Hükûmeti'nin etkisi altına alarak milli kuvvetleri (Kuvâ-yi Milliye) etkisizleştirmek olduğunu açıkça ortaya koyuyordu. Örgüt Harbiye ve Dahiliye vekaletlerine bağlı olacak, kolluk kuvvetlerine de yardım edecekti. Kuva-yi İnzibatiye, üç piyade alayı ve bir topçu taburundan oluşan bir tümendi. 4.000 kişilik bir askerî güce dayanan tümenin komutanlığına Süleyman Şefik Paşa atandı.

Süleyman Şefik Paşa'nın istifası
Kuva-yi İnzibatiye, daha kuruluş aşamasında zaafa uğradı. Nisan 1920 sonunda karargahıyla birlikte  İzmit'e gelen Süleyman Şefik Paşa, İstanbul Hükûmeti'yle beraber hareket eden ve Adapazarı-Düzce yöresinin önde gelen Abhaza beylerinden Ahmet Anzavur'la anlaşmazlığa düştü. İstanbul Hükûmeti bu çatışmada açık tutum belirlemedi. Bunun üzerine Süleyman Şefik Paşa zaten derme çatma bir birlik olan Kuva-yi İnzibatiye'nin başından ayrılarak İstanbul'a döndü.

Ahmet Anzavur dönemi
Bunun üzerine kendisine mirimiranlık (sivil paşalık) verilen Ahmet Anzavur Kuva-yi İnzibatiye'nin başına getirildi. Kuva-yi İnzibatiye, Kuvâ-yi Milliye'ye yönelik ilk harekâtını Ahmet Anzavur komutasında Adapazarı'nda düzenledi. 10 Mayıs 1920'de kenti işgal eden Anzavur kuvvetleri iki gün sonra da Kandıra'ya girdi. Amaç Geyve Boğazı'nı aşarak Eskişehir yolunu açmaktı. 15 ve 17 Mayıs'ta Geyve'ye üst üste iki saldırı düzenleyen Anzavur, Ali Fuat Paşa'nın Ankara'dan gönderdiği 20. Kolordu birlikleri ile takviye edilen Çerkez Ethem komutasındaki Kuva-yi Seyyare karşısında yenilgiye uğradı ve Adapazarı'na çekilmek zorunda kaldı. 20. Kolordu birlikleri 23 Mayıs'ta bir karşı saldırı düzenleyerek Adapazarı ve Sapanca'yı Kuva-yi İnzibatiye'nin elinden aldı. 14 Haziran'da yeni bir saldırı düzenleyen Kuva-yi İnzibatiye yine yenilgiye uğradı.

Kaldırılması
Bunun üzerine İstanbul Hükûmeti Kuva-yi İnzibatiye'nin başarısızlığını kabul ederek İstanbul'a çekilmesini kararlaştırdı. 25 Haziran 1920'de de Kuva-yi İnzibatiye'nin kaldırıldığı, birliğe bağlı askerlerin terhis edildiği açıklandı.

Kaynakça

Ayrıca bakınız
 Anzavur Ayaklanması

Osmanlı İmparatorluğu'nun askerî birimleri
Türk Kurtuluş Savaşı
1920'de Osmanlı İmparatorluğu'nda kurulan oluşumlar
1920'de Türkiye

Kuvâ-yi İnzibâtiye


ඇපල් පරිගණක සමාගම නමින් ආරම්භ වු මෙම සමාගම ඇමෙරිකානු බහු ජාතික සමාගමකි. මෙම ආයතනය මඟින් වැඩි වශයෙන් පරිභෝජනයට ගැනෙන විද්‍යුත් උපාංග සහ ඊට අදාළ මෘදුකාංග නිර්මාණය සහ නිෂ්පාදනය කරනු ලබයි. 1976 වර්ෂයේ අප්‍රේල් 1 දින කැලිෆෝනියා ප්‍රාන්තයේ කපර්ටිනෝ නගරයේ ස්ථාපිත වු, Apple සමාගම පරිගණක, I - pod උපකරණ, ජංගම දුරකථන, පරිගණක මෘදුකාංග, පරිගණක දෘඩුකාංග, පරිගණක අනුපුරක කොටස් නිෂ්පාදනයේ යෙදේ. 2007 වසරේ සැප්තැම්බර් වනවිටදී Apple සමාගමට අයිති ප්‍රදර්ශනාගාර 200 ක් රටවල් 5 ක් දුර විසිරි ඇති අතර අන්තර්ජාල අළෙවි සැලක්ද වේ.I - tunes store හි ගීත විඩියෝ පට, රූපවාහිනී වැඩසටහන්, චිත්‍රපට, I - pod පරිගණක ක්‍රීඩා සහ ග්‍රාම්‍ය ග්‍රන්ථ යනාදිය බාගත හැකිය. මෙම සමාගම වැඩිම පාරිභෝගික ප්‍රසාදයට ලක් වු නිෂ්පාදන වනුයේ. Macintosh පරිගණකය, I - pod යන්ත්‍රය සහ අයි ෆෝන්  දුරකථනයයි. ඔවුන්ගේ ජනප්‍රියතම මෘදුකාංගය වනුයේ Mas - OS X මෙහෙයුම් පද්ධතිය සහ I life බහු මාධ්‍ය උපකරණයි.

1977 වසරේ ජනවාරි 3 වැනි දින සංස්ථාගත වු මෙම සමාගම මුල් වසර 30 දී ඇපල් පරිගණක සමාගම නමින් හැදින්වු අතර ඔවුනගේ නිෂ්පාදන පරිගණකයෙන් ඔබ්බට ගිය නිසා සමාගම් නම ඇපල් සමාගම නමින් හදුන්වන ලදී.

ලොව වටා පුර්ණ කාලීන හා සමාකාලීන සේවයක් සපයන මෙම ආයතනයේ සේවක සංඛ්‍යාව 20,000 ට අධික වේ. ඇපල් සමාගම විසින් 2007 වසරේදී ඇමරිකානු ඩොලර්  බිලියන 24.01  විකුණුම් ළගා කර ගන්නා ලදී.

ඇපල් සමාගම සෞන්දර්යාත්මක හා පරිභෝගිකයාට පහසු වන ආකාරයට උපකරණ නිෂ්පාදනය කර ඇත. මේ නිසා මෙම සමාගමේ සන්නම් භාවිතා උපකරණ සදහා විශේෂ ඉල්ලුමක් සහ එම සමාගමේ භාණ්ඩ මත පමණක් පරිභෝජනය කරන පාරිභෝගික කොටසක් ඇත. මේ හේතුවෙන් Apple සමාගම ඉතා උසස් තත්තවයේ භාණ්ඩ නිෂ්පාදනය කරන සමාගමක් ලෙස ලොව වටා සහ විශේෂයෙන්ම එක්සත් ජනපදයේ නම් දරා සිටී.

ඇපල් ඉන්කෝපරේෂන්


Maule Şili'nin 15 idari bölgesinden biridir. VII Región ("7. Bölge") olarak da bilinir.

Notlar

Dış bağlantılar

Maule bölgesi


بنتيفوليو أسرة إقطاعية استقرت في بولونيا في القرن الرابع عشر الميلادي وينحدرون من إنزو ملك سردينيا.

من بين الأساطير الشعبية العديدة التي أنشئت حول شخصية الملك إنزو، تروي إحداها أن مؤسس عائلة بنتيفوليو هو بنتيفوليو الابن غير الشرعي انزو من الفلاحة لوتشيا دي فياداغولا. أعطي الطفل اسماً من الكلمات الحب التي اعتاد إنزو تردديها للوتشيا.

تاريخ الأسرة
ذُكر وجود العائلة في المدينة الإميلية للمرة الأولى سنة 1323. كانوا حكام المدينة خاضوا مختلف القضايا والصراع المستمر مع السلطة البابوية من عام 1401 حتى 1512 إثر تدخل البابا يوليوس الثاني اضطرت إلى اللجوء إلى فيرارا بحماية ألفونسو الأول ديستي.

مراجع

عائلات إيطالية نبيلة

بنتيفوليو


Seward is the name of:

People

Surname
Seward (surname)

Middle name
William Seward Burroughs I (1857–1898), inventor of adding machine
William S. Burroughs (1914–1997), American novelist, poet, essayist and spoken word performer
John Seward Johnson II (1930–2020), American sculptor
William S. Burroughs, Jr. (1947–1981), author and son of the above

First name
 Seward Collins (1899–1952), publisher of The American Review, prominent pre–World War II proponent of fascism
 Seward Smith, American politician, associate justice of the Dakota Territory Supreme Court

Places

United States

Counties
 Seward County, Kansas
 Seward County, Nebraska

Cities and towns
 Seward, Alaska
 Seward, Illinois
 Seward Township, Kendall County, Illinois
 Seward Township, Winnebago County, Illinois
 Seward, Kansas
 Seward Township, Minnesota
 Seward, Nebraska
 Seward, New York
 Seward, North Carolina
 Seward, Pennsylvania

Others
 Seward Highway, Alaska
 Seward Peninsula, Alaska
 Seward, Minneapolis, a neighborhood in Minneapolis, Minnesota
 Seward Lake, New York
 Seward Mountain (New York)
 Seward Park (disambiguation)
 Seward High School (disambiguation)
 Seward Plantation, a Southern plantation in Independence, Texas

World
 Seward Mountains (disambiguation), various places
 Sewards End, a village and civil parish in the Uttlesford district of Essex, England

Other uses
 Seward Trunk Co., an American luggage company

See also
Siward (disambiguation)

Seward


Spinops sternbergorum es la única especie conocida del género extinto Spinops es un género de dinosaurio ceratopsiano ceratópsido, que vivió a finales del período Cretácico, hace aproximadamente entre 76.5 millones de años, durante el Campaniense, en lo que hoy es Norteamérica. Sus restos fueron encontrados en la Formación Oldman, en Alberta, Canadá.

Spinops se conoce a partir del holotipo NHMUK  R16307, un hueso parietal parcial , que conserva la mayor parte de la barra de la línea media. El material referido incluye NHMUK R16308, un hueso parietal parcial, dentario parcial y fragmentos de extremidades no identificables, NHMUK R16306, un cráneo incompleto, que conserva solo la parte dorsal del cráneo, y NHMUK R16309, un escamoso derecho parcial. Ninguno de estos materiales se encontró en articulación, sin embargo, todos estaban estrechamente asociados en el mismo lecho óseo, en la región noroeste , as llamadas "Steveville Badlands", del Parque provincial de los Dinosaurios. Fósiles de Spinops se encontraron por primera vez en 1916 y se encuentran en el Museo de Historia Natural de Londres. El material no fue descrito hasta 2011, cuando se erigió la nueva especie Spinops sternbergorum. El material probablemente se recolectó de la parte superior de la Formación Oldman o de la parte inferior de la Formación Dinosaur Park, que data de la etapa Campaniana del período Cretácico superior.

Dos cráneos parciales de Spinops fueron encontrados en 1916, en un gran lecho óseo cerca del río Red Deer en el sur de Alberta, Canadá, por el coleccionista de fósiles comercial estadounidense Charles Hazelius Sternberg y su hijo Levi Sternberg. Los fósiles fueron enviados al Museo de Historia Natural de Londres, entonces llamado Museo Británico de Historia Natural, que había financiado la expedición. El museo consideró que los fósiles eran demasiado fragmentarios para exhibirlos, dejándolos sin preparación en las colecciones. En una carta a Charles H. Sternberg, el paleontólogo inglés Arthur Smith Woodward del Museo Británico calificó el material de Spinops como "nada más que basura". Se desconoce el paradero preciso del lecho óseo que produjo los fósiles debido al mantenimiento deficiente de los registros de campo, pero Darren Tanke, del Museo Real Tyrrell, está encabezando los intentos de reubicación. Los fósiles fueron reexaminados en 2011 por un equipo dirigido por el Dr. Andrew A. Farke; que se dio cuenta de que los fósiles representaban una especie de dinosaurio completamente nueva. Spinops fue nombrado por primera vez por Andrew A. Farke , Michael J. Ryan , Paul M. Barrett , Darren H. Tanke , Dennis R. Braman , Mark A. Loewen y Mark R. Graham en 2011. La especie tipo es Spinops sternbergorum. El nombre genérico se deriva del latín spina , "columna vertebral", y del griego ops, "cara", en referencia a la ornamentación única en la cara. El nombre específico honra a Charles H. y Levi Sternberg. Spinops tenía ganchos y espinas alrededor de la parte de atrás de su prolongación ósea que hace que se vea evolutivamente un animal próximo a Centrosaurus y Styracosaurus.

El primer cladograma se basa en el análisis de Ryan y colaboradores de 2012. El segundo cladograma que se presenta a continuación sigue un análisis filogenético más reciente realizado por Chiba et al. de 2017.

Referencias

Ceratopsia
Dinosaurios de América del Norte
Dinosaurios del Cretácico

Spinops sternbergorum


A financial intermediary is an institution or individual that serves as a middleman among diverse parties in order to facilitate financial transactions. Common types include commercial banks, investment banks, stockbrokers, pooled investment funds, and stock exchanges. Financial intermediaries reallocate otherwise uninvested capital to productive enterprises through a variety of debt, equity, or hybrid stakeholding structures.

Through the process of financial intermediation, certain assets or liabilities are transformed into different assets or liabilities. As such, financial intermediaries channel funds from people who have surplus capital (savers) to those who require liquid funds to carry out a desired activity (investors).

A financial intermediary is typically an institution that facilitates the channeling of funds between lenders and borrowers indirectly. That is, savers (lenders) give funds to an intermediary institution (such as a bank), and that institution gives those funds to spenders (borrowers). This may be in the form of loans or mortgages. Alternatively, they may lend the money directly via the financial markets, and eliminate the financial intermediary, which is known as financial disintermediation.

In the context of climate finance and development, financial intermediaries generally refer to private sector intermediaries, such as banks, private equity, venture capital funds, leasing companies, insurance and pension funds, and micro-credit providers. Increasingly, international financial institutions provide funding via companies in the financial sector, rather than directly financing projects.

Functions performed by financial intermediaries
The hypothesis of financial intermediaries adopted by mainstream economics offers the following three major functions they are meant to perform:

 Creditors provide a line of credit to qualified clients and collect the premiums of debt instruments such as loans for financing homes, education, auto, credit cards, small businesses, and personal needs.
 Risk transformation
 Convenience denomination

Advantages and disadvantages of financial intermediaries

There are two essential advantages from using financial intermediaries:
 Cost advantage over direct lending/borrowing
 Market failure protection; The conflicting needs of lenders and borrowers are reconciled, preventing market failure

The cost advantages of using financial intermediaries include:
Reconciling conflicting preferences of lenders and borrowers
Risk aversion intermediaries help spread out and decrease the risks
Economies of scale - using financial intermediaries reduces the costs of lending and borrowing
Economies of scope - intermediaries concentrate on the demands of the lenders and borrowers and are able to enhance their products and services (use same inputs to produce different outputs)

Various disadvantages have also been noted in the context of climate finance and development finance institutions. These include a lack of transparency, inadequate attention to social and environmental concerns, and a failure to link directly to proven developmental impacts.

Types of financial intermediaries
According to the dominant economic view of monetary operations, the following institutions are or can act as financial intermediaries:
 Banks
 Mutual savings banks
 Savings banks
 Building societies
 Credit unions
 Financial advisers or brokers
 Insurance companies
 Collective investment schemes
 Pension funds
 Cooperative societies
 Stock exchanges

According to the alternative view of monetary and banking operations, banks are  not intermediaries but "fundamentally money creation" institutions, while the other  institutions in the category of supposed "intermediaries" are simply investment funds.

Summary
Financial intermediaries are meant to  bring together those economic agents with surplus funds who want to lend (invest) to those with a shortage of funds who want to borrow. In doing this, they  offer the  benefits of maturity and risk transformation. Specialist financial intermediaries are ostensibly enjoying a related (cost) advantage in offering financial services, which not only enables them to make profit, but also raises the overall efficiency of the economy. Their existence and services are explained by the "information problems" associated with financial markets.

See also
 Debt
 Financial economics
 Investment
 Saving
 Financial market efficiency

References

Bibliography
Pilbeam, Keith. Finance and Financial Markets. New York: PALGRAVE MACMILLAN, 2005.
Valdez, Steven. An Introduction To Global Financial Markets. Macmillan Press, 2007.

Financial services organizations

Financial intermediary


37623 Valmiera este un asteroid din centura principală de asteroizi.

Descriere
37623 Valmiera este un asteroid din centura principală de asteroizi. A fost descoperit pe  la Observatorul La Silla de Eric Walter Elst. Asteroidul prezintă o orbită caracterizată de o semiaxă mare de 3,19 ua, o excentricitate de 0,07 și o înclinație de 22,3° în raport cu ecliptica.

Vezi și
 Lista planetelor minore: 37001-38000
 Centura de asteroizi

Referințe

Obiecte astronomice descoperite în 1993
Centura de asteroizi

37623 Valmiera


I geometri er pentagonal tessellation en tessellation af planet, hvor hvert individuelt stykke har form som en pentagon. Dvs. at man dækker et plan fuldstændigt med kun én form.

Med regulære pentagonale er tessellation på en to-dimensionel flade umulig, fordi vinklen i regulære femkanter er 108°, hvilket ikke er divisor til 360°, som svarer til en hel tørn.

Der kendes femten typer konvekse pentagoner, som monohedralt kan bruges til tessellation af en flade, og det vides ikke om denne liste er komplet.

Historie
Reinhardt fandt i 1918 fem irregulære pentagonale tessellationer. I 1968 fandt Kershner yderligere tre typer. Han påstod samtidig at dette var det endelige antal pentagoner, der kunne dække en flade. I 1975 fandt Richard E. James III yderligere en niende type, efter han havde læst om Kershners resultater i Martin Gardners kolonne "Mathematical Games" i Scientific American i juli 1975. Schattschneider beskrev, hvordan Marjorie Rice havde fundet endnu fire nye typer tessellationer med pentagoner i 1976 og 1977.

Schattschneider beskrev en 14. type konvekts pentagon, der blev fundet i 1985. I 2011 beskrev Bagina, at der kun findes 8 hjørne-til-hjørne konvekse typer, hvilket blev bekræftet da Sugimoto uafhængigt nåede frem til samme resultat i 2012. I 2015 fandt en gruppe matematikere, Casey Mann, Jennifer McLoud og David Von Derau fra University of Washington Bothell en femtende type ved brug af en computeralgoritme.

Ikke-konvekse pentagoner
Med pentagoner, der ikke behøver at være konvekse, er der yderligere et antal tessellationer muligt. Et eksempel på dette er sphinx tiling, en aperiodisk tessellation dannet med en pentagonal rep-tile.

Se også
 Mosaik

Referencer

Bibliografi

Eksterne henvisninger

 Pentagon Tilings
 The 14 Pentagons that Tile the Plane
 15 (monohedral) Tilings with a convex pentagonal tile with k-isohedral colorings

Geometri

Pentagonal tessellation


Hrvatski dom je hrvatska kulturna ustanova u Tuzli.

Povijest
Osnovao ga je Ivo Pilar koji je tada bio najjači odvjetnik u Tuzli. Zastupao je Zemaljsku banku, Prvu hrvatsku štedionicu i njezine afilijacije u Bosni i Hercegovini (Hrvatska centralna banka za B. i H. i Hrvatska zadružna banka d.d. u Sarajevu) i sve velike tvrtke u okrugu. Brzo je stekao veliki imutak. Ostvario dobru suradnju s gradonačelnicima (predsjednicima) grada Ibrahim-begom Jašaragićem i Osmanom efendijom Vilovićem. 1913. s kolegom odvjetnikom Viktorom Jankiewiczem osnovao je Hrvatski dom, krovnu ustanovu Hrvata soljanskog kraja. Višedesetljetno zatiranje nacionalnosti, komunističko priječenje makar i kulturnih oblika nacionalne institucionaliziranosti snašlo je i hrvatsku katoličku zajednicu Tuzle, vrlo zaslužnu za bogatu kulturnu baštinu Tuzle i povezivanjem s Europom i suvremenim tokovima. Bile su to godine industrijskog poleta soljanskog kraja. Marljiva hrvatska zajednica, poznata po tome što je ostavila veći trag u kulturnom životu Tuzle nego što je fizički bila prisutna, trebala je prostore gdje će se svi ljudi okupljati, družiti i upoznavati. Odlučili su sagraditi jedan dom. Kupili su zemljište. Danas je tu Tuzlansko kazalište. Dom su ona glavna dvorana, prostorije, toranj.

U Tuzli isprve nije bilo prostora za okupljanje hrvatskih društava u Tuzli. Pitanje smještaja moralo se jednom za stalno riješiti. Okidač je bio kad je Hrvatsko pjevačko društvo Majevica deložirano iz svojih prostorija, premda su deložiranje svi Tuzlaci osuđivali, prije svega Hrvat. 1922. godine poduzeli su teški korak te uz pomoć rodoljuba odlučili pribaviti si zgradu Hrvatskog doma, koji će biti domom svim hrvatskim ustanovama u Tuzli. Za pomoć su se obratili Napretku u Tuzli kao i njegovoj središnjici. 1925. godine u najljepšem dijelu Tuzle, 20 metara od glavne ulice, od Ćazim-bega Gradaščevića (tj. od njegove supruge Šahzije-hanume Gradaščević) kupili su kuću za 207.500 dinara. Središnjica HKD Napredak donirala je 10.000 dinara. Kupili su ju odbornici Zvonko Lukendić i Ante Tadić.

Izgradnja zgrade je okončana 1928. godine. Premda naslova hrvatskog, svi narodi u Tuzli susretali su se tu. Ovdje je osnovano prvo kino, u približnom vremenu kad i europski velegradovi. Pozornica Hrvatskog doma bila je otvorena za svim tuzlanskim društvima.

Društvo osnivač Hrvatskog doma bilo je djelatno do 1949. godine. Partijskom odlukom ugašeno je kao i mnoga druga nacionalna udruženja u BiH.  Brojni su pokušali obnoviti društvo Hrvatski dom. Danas je predsjednik fra Petar Matanović.

Dograđena je dvorana i zgrada je uređena i proširena 1929. godine. Zahvat je iziskivao oko 300.000 dinara pozajmljenih uzajmljeni od Hipotekarne banke. Novčana i gospodarska kriza, protuhrvatska politika za posljedicu je imala otezanje radova, opadanje članstva. Jedan od važnijih izvora prihoda, priređivanje zabava bilo je zabranjeno. Dugovi su rasli, osobito Hipotekarnoj banci. Svi Hrvati iz Tuzle uključili su se u akciju spašavanje Doma, posebice Napredak. Akciju je vodio predsjednik Napretka Aleksandar Precca. Sazivali su sijela, sastanci i počinje se kod Hrvata buditi svijest o općem dobru. Središnjica se također uključila i dotirala je svu članarinu i prihode sa zabava u zadnje dvije godine. Dug je vraćen, a preostali novac iskorišten je za obnovu Doma.

Društvo je obnovilo rad ožujka 1993. godine. pod istim imenom i sa sličnim stavovima rada.

Izvori

Vanjske poveznice
Hrvatski dom - HNV Brčko distrikta BiH  FOTO GALERIJA - Stota obljetnica društva HRVATSKI DOM u Tuzli 1913-2013_1993-2013.
Facebook - Hrvatski dom Tuzla
RTV Slon  Stara fotografija Hrvatskog doma

Kultura u Tuzli
Kultura Hrvata Bosne i Hercegovine

Hrvatski dom u Tuzli


ප්‍රතික්‍රියා මාර්ග පිළිබද යොමු වූ රසායන විද්යාවේ වැදගත් හා ජනප්‍රියත්වය ඉහළ යන අංශයකි. විවිධ කාණ්ඩවල සංයෝගවල ප්‍රතික්‍රියාවල යාන්ත්‍රණ වෙන් වෙන්ව මෙහිදී සාකච්ඡා කරනු ලැබේ.

ප්‍රධාන කාණ්ඩ මූලද්‍රව්‍ය හා ලැන්තනයිඩ

13 – 18 කාණ්ඩවල ප්‍රධාන සංයෝගවල යාන්ත්‍රණ කාබනික රසායනය යටතේ සාකච්ඡා කරනු ලැබේ. (කාබනික සංයෝග ප්‍රධාන කාණ්ඩ සංයෝග වේ) C , N , O හා F  ට වඩා බර මූලද්‍රව්‍ය බහුල ලෙස ඔක්ටේට්  නීතියෙන් අනුමාන කළ ඉලෙක්ට්‍රෝන ගණනට වඩා වැඩි ඉලෙක්ට්‍රෝන ගණනක් ඇති සංයෝග සාදයි. මෙය අධි සංයුජ අණු පිළිබද විස්තරයේ විස්තර කර ඇත. මෙම හේතුව නිසා ඒවායේ ප්‍රතික්‍රියා යාන්ත්රණ කාබනික සංයෝගවලින් වෙනස් වේ. කාබන්වලට වඩා සැහැල්ලු මූලද්‍රව්‍යය (B , Be ,Li)  මෙන්ම Al හා Mg විද්‍යුත් ව‍ශයෙන් කාබො කැටායනවලට සමාන ඉලෙක්ට්‍රෝන ඌන ව්‍යුහ බහුලව තනයි. එවැනි ඉලෙක්ට්‍රෝන ඌන සංයෝග සංඝටිත මාර්ග හරහා ප්‍රතික්‍රියා වීමට කැමැත්තක්  දක්වයි. ලැන්තනයිඩ පිළිබද රසායනය ඇළුමිනියම් පිළිබද රසායනයේ දක්නට ඇති බොහෝ අංග පරාවර්තනය කරයි.

ආන්තරික ලෝහවල සංකීර්ණ

ආන්තරික ලෝහවල ප්‍රතික්‍රියා යාන්ත්රණ ප්‍රධාන කාණ්ඩ සංයෝගවලින් වෙනමම සාකච්ඡා කරනු ලැබේ. බන්ධන සෑදීමේ දී ඩී - කාක්ෂිකවල වැදගත් කාර්ය භාර්ය, ප්‍රතික්‍රියා මාර්ගවලට හා ලිගන ආදේශ හා විඝටනය වීමේ සීඝ්‍රතාවලට සෘජුවම බලපායි. මෙම මාතෘකා පිළිබද කරුණු දායක රසායනය හා ලිගන යන මාතෘකාව මගින් ආවරණය කර ඇත. සම්බන්ධ වීම හා විඝටනය වීම යන මාර්ග දෙකම අධ්‍යයනය කර ඇත.

යාන්ත්‍රික ආන්තරික ලෝහ රසායනයේ වැදගත් අංගයක් වන්නේ ප්‍රොටෝ දර්ශීය සංකීර්ණ  [M(H2O)]+  වල  නිදහස හා බන්ධන ජලය හුවමාරුව  මගින් විදහා දැක්වෙන සංයෝගවල චාලක විස්ථායී බවයි.

[M(H2O)6]n+ + 6 H2O* → [M(H2O*)6]n+ + 6 H2O

මෙහි H2O+  යනු ජලයේ සමස්ථානිකය උදා H217O

ආවර්තිතා වගුව පුරා ජල හුවමාරු  සීඝ්‍රතාවේ විශාලත්වය 20 ගුණයකින් පමණ වෙනස් වේ. ලැන්තනයිට් එක් අන්තයක ඇති අතර Ir(III)  සංයෝගය වඩාත්ම මන්දගාමී වේ.

ඔක්සිකරණ - ඔක්සිහරණ ප්‍රතික්‍රියා

ඔක්සිකරණ - ඔක්සිහරණ ප්‍රතික්‍රියා ආන්තරික මූලද්‍රව්‍ය සදහා බහුලව පවතී. ඔක්සිකරණ  ඔක්සිහරණ ප්‍රතික්‍රියා වර්ග දෙකක් සැලකිල්ලට ගනී. පරමාණු මාරු ප්‍රතික්‍රියා (ඔක්සිකාරක එකතුවීම / ඔක්සිහාරක ඉවත්වීම වැනි) හා ඉලෙක්ට්‍රෝන මාරු ප්‍රතික්‍රියා මූලික රෙඩොක්ස් ප්‍රතික්‍රියාවත්'ස්වයං හුවමාරුවක්' වේ. ඔක්සිකාරකයක් හා ඔක්සිහාරකයක් අතර පිරිහුණු ප්‍රතික්‍රියාවක් මෙයට ඇතුළත් වේ. උදාහරණ ලෙස

[MnO4]− + [Mn*O4]2− → [MnO4]2− + [Mn*O4]−

ලිගන ප්‍රතික්‍රියා

නිදහස් ලිගන හා බන්ධන වූ ලිගන ප්‍රතික්‍රියාකාරිත්වයේ වෙනස්කම් දක්වයි. උදාහරණ ලෙස [Co(NH3)6]3+  හි ඇමෝනියා ලිගනවල ආම්ලිකතාව ඇමෝනියාවලට සාපේක්ෂව වැඩිය. ලෝහ කැටායනවලට බැදුණු ඇල්කේන නියුක්ලියොපයිල කෙරෙහි සක්‍රීය වේ. විශාල හා කාර්මිකව වැදගත් අංශ රදා පවතින්නේ කාබනික ලිගනවල ප්‍රතික්‍රියාකාරිත්වය වෙනස් කිරීමට ලෝහවලට ඇති හැකියාව නිසාය.

සමජාතීය උත්ප්‍රේරණය ද්‍රාවණවල දී ඇතිවන අතර විෂම ජාතීය උත්ප්‍රේරණය වායුමය හෝ ද්‍රවණය වූ උපස්ථර ලෝහ පෘෂ්ඨ සමග අන්තර්ක්‍රියා කරන විට ඇතිවේ. සාම්ප්‍රදායිකව සමජාතීය උත්ප්‍රේරණය කාබනික ලෝහ රසායනයේ කොටසක් ලෙස සලකන අතර විෂම ජාතීය උත්ප්‍රේරක පෘෂ්ටීය විද්‍යාවේ දී (ඝන අවස්ථාව පිළිබද රසායනයේ උප අංශයකි) සාකච්ජා වේ. නමුත් මූලික රසායනික නීති සමාන වේ. ආන්තරික ලෝහ CO , H2  , O2 හා C2H4  වැනි කුඩා අණු සමග ඒවාට ආවේණික ක්‍රමයකට ප්‍රතික්‍රියාවේ. මේවායේ කාර්මික වැදගත්කම උත්ප්‍රේරණයේ ක්‍රියාකාරී අංශ පවත්වා ගැනීමට හේතුවේ.

References
http://en.wikipedia.org/wiki/Inorganic_chemistry#Mechanistic_inorganic_chemistry

යාන්ත්‍රණික අකාබනික රසායනය