Uralmasch (früher Uralmaschsawod, , deutsch Ural-Maschinenbaufabrik; heute , abgekürzt USTM, deutsch Ural-Schwermaschinenfabrik, auch Uralmaschplant) ist ein russisches Unternehmen des Schwermaschinenbaus in Jekaterinburg mit weiteren Produktionskapazitäten in Orsk.

Geschichte und Produkte

Uralmasch wurde im Zuge des 1. sowjetischen Fünfjahresplans 1928–1933 als ein wichtiger Baustein der Stalinschen Industrialisierungspolitik an einem damals schon seit 200 Jahren bestehenden Standort der Metallindustrie in Swerdlowsk (heute wieder Jekaterinburg) errichtet. Das Werk ging 1933 in Betrieb und stellt seither Ausrüstungen für die Eisen- und Stahlindustrie (vor allem für Gießereien und Walzwerke) sowie für Bergwerke her. Zudem wurden Brecher und Bagger für den Einsatz in Steinbrüchen produziert. Während des Zweiten Weltkrieges konzentrierte sich die Fertigung ausschließlich auf Rüstungsgüter. So wurden hier 30.000 Geschütze und 5.500 Panzer und Selbstfahrlafetten gebaut, u. a. der T-34, der SU-100 und der SU-122 sowie die Haubitze M-30.

Nach dem Krieg spezialisierte sich Uralmasch auf die Herstellung großer Bergbaumaschinen, u. a. auf Großbagger für den Tagebau (wie etwa die Baureihe EKG), Gesteinsbrecher und -mühlen, später auch auf Stranggussanlagen und Öl- und Gasbohreinrichtungen einschließlich der Offshore-Technik für die Ölförderung im Kaspischen Meer. Auch die Anlage für die Rekord-Tiefbohrung von 12,3 Kilometern auf der Halbinsel Kola von 1970 bis 1989, bei der 45.000 Gesteinsproben entnommen wurden, lieferte Uralmasch.

Nach der Sowjetzeit, in der das Unternehmen zeitweise bis zu 16.500 Menschen beschäftigte, wurde Uralmasch in eine Aktiengesellschaft umgewandelt und die Belegschaft stark reduziert. 1996 wurde Uralmasch mit dem Petersburger Unternehmen für Kraftwerks- und Kernenergietechnik Izhora verschmolzen (Uralmasch-Izhora) und in den damit größten russischen Maschinenbaukonzern OMS (OMZ) eingegliedert. 2005 ging das Bohranlagengeschäft mit dem Entwicklungsteam an die Integra-Gruppe. Um 2010 wurde das Geschäft mit Bohrgerät im Zuge der Sanierung durch den Gazprom-Konzern wieder aufgenommen. Die Uralmasch-Aktien wurden 2015 von einem geschlossenen Investmentfonds der Gazprombank übernommen, wodurch die Bergbau-, Öl- und Gasfördertechnik wieder vom Kraftwerksbau getrennt wurde. Heute beschäftigt das Unternehmen etwa 6.000 Mitarbeiter. Tochterunternehmen sind auch im Dienstleistungsbereich tätig.

Sonstiges
Auch der Wohnbezirk um das ausgedehnte Unternehmen heißt Uralmasch. Die teils im konstruktivistischen Stil errichtete Wohnstadt, die an die Stelle von Hunderten Barackenunterkünften trat, sowie das Gebäude der Werksleitung und das Handelshaus entstanden 1929 bis 1935, seit 1932 teilweise unter maßgeblicher Beteiligung des Bauhaus-Schülers Béla Scheffler, der mit der Bauhaus-Brigade von Hannes Meyer in die Sowjetunion gegangen war. In der Nähe liegt auch die Metrostation Uralmasch. Der in der Bauphase des Unternehmens 1930 gegründete Betriebsfußballclub Uralmaschstroj (bzw. später Uralmaschsawod und Uralmasch Swerdlowsk) heißt heute FK Ural Jekaterinburg.

Siehe auch
 Liste von Baumaschinenherstellern

Weblinks

 Website des Unternehmens (englisch)

Einzelnachweise

Maschinen- und Gerätehersteller
Produzierendes Unternehmen (Russland)
Unternehmen (Sowjetunion)
Kriegswirtschaft im Zweiten Weltkrieg
Anlagenbauunternehmen
Bergbautechnik
Gegründet 1933
Organisation (Jekaterinburg)
Unternehmen (Oblast Swerdlowsk)

Uralmasch


Sergio Bertoni (23. september 1915 - 15. februar 1995) var en italiensk fodboldspiller (angriber) og -træner.

Bertoni blev verdensmester med Italiens landshold ved EM 1938 i Frankrig, omend han ikke var på banen i nogen af italienernes fire kampe i turneringen. Han nåede i alt at spille seks landskampe, og var også med til at vinde guld ved OL 1936 i Berlin.

På klubplan spillede Bertoni for blandt andet Pisa, Genoa og Brescia.

Referencer

Eksterne henvisninger

Fodboldspillere fra Italien
Fodboldspillere fra Brescia Calcio
Fodboldspillere fra Genoa C.F.C.
Fodboldspillere fra A.C. Pisa 1909
Fodboldspillere fra Spezia Calcio
Personer fra Pisa
Verdensmestre i fodbold
Olympiske mestre fra Italien
Fodboldtrænere fra Italien

Sergio Bertoni


خدمة نقرة واحد وشغل  والتي يرمز لها اختصارًا CNR؛ هي خدمة تركيب برامج لأنظمة جنو/لينكس بنقرة واحدة عبر مكتبة على الويب تحتوي آلاف البرامج، وقد صممت لمساعدة المبتدئين في تثبيت برامجهم المفضلة بسهولة. سي أن آر خدمة منشأة من طرف لينسباير ولكنها متاحة للكثير من توزيعات لينكس.

التاريخ
في 2002 قامت شركة لينسباير أو ليندوز سابقا بإنشاء هذه الخدمة وذلك لتعطي عملاءها كفاءة وقدرة أكبر على تنزيل البرامج وتنصيبها، واستضافة خادوم سي آن آر البرامج بمختلف أنواعها سواء الحرة أو الاحتكارية.

على مختلف نظم لينكس
حاليا يدعم CNR أكثر من توزيعة (أوبونتو, فيدورا, سوزه لينكس وغيرهم) وذلك بدأ منذ العام 2008. وآخر إصدار من CNR هو النسخة السابعة التي صدرت بتاريخ 19 يوليو 2007.

انظر أيضا
 لينسباير
 REDIRECT

مراجع

وصلات خارجية
 موقع مستودع سي أن آر.

أنظمة إدارة الحزم الحرة
برمجيات تنصيب
برمجيات لينكس
لينسباير
مواقع ويب
واجهات المستخدم النهائي لأنظمة إدارة الحزم في لينكس

سي إن آر (برنامج)


Kosmos 2180, ruski vojni navigacijski i komunikacijski satelit iz programa Kosmos. Vrste je Parus.

Lansiran je 17. veljače 1992. godine u 22:05 s kozmodroma Pljesecka, s mjesta 133/3. Lansiran je u nisku orbitu oko planeta Zemlje raketom nosačem Kosmos-3M 11K65M. Orbita mu je 961 km u perigeju i 1015 km u apogeju. Orbitne inklinacije je 82,93°. Spacetrackov kataloški broj je 21875. COSPARova oznaka je 1992-008-A. Zemlju obilazi u 104,86 minuta. Pri lansiranju bio je mase 825 kg.

Iz misije je ostao još jedan dio koji je ostao kružiti u niskoj orbiti.

Izvori
А.Железняков. Энциклопедия "Космонавтика". Хроника освоения космоса. 1992 год. (rus.)
Heavens-above (engl.)
NASA (engl.)
Planet4589.org Tablični prikaz podataka o satelitima (engl.)
N2YO Satellite Database - Tehnical Details - Real Time Satellite Tracking and Predictions (engl.)
Gunter's Space Page Parus (GLONASS-M, 11F627) (engl.)

Vanjske poveznice
N2YO.com Search Satellite Database (engl.)
Celes Trak SATCAT Format Documentation (engl.)
Kunstman  Satellites in Orbit (engl.)

Sateliti Kosmos

Kosmos 2180


الفيروسات المكروية  هي عائلة من العاثيات تضم الأجناس التالية:

 جنس فيروس مكروي; الأنواع: عاثية الأمعاء φX174.
 جنس فيروس مكروي ملتوي; الأنواع: عاثية البلازما الملتوية 4.
 جنس فيروس مكروي أعلوقي; الأنواع: عاثية الأعلوقة MAC1.
 جنس فيروس مكروي متدثر; الأنواع: عاثية المتدثرة 1.

مراجع

فيروسات مكروية
عائلات فيروسية
عاثيات
فيروسات أحادية سلسلة دي إن أيه

فيروسات مكروية


El XL Campeonato Mundial de Halterofilia se celebró en Teherán (Irán) entre el 27 de octubre y el 3 de noviembre de 1965 bajo la organización de la Federación Internacional de Halterofilia (IWF) y la Federación Iraní de Halterofilia.

En el evento participaron 85 halterófilos de 24 federaciones nacionales afiliadas a la IWF.

Medallistas

Medallero

Enlaces externos
Resultados en la pág. web Lift Up .

1965
Halterofilia en 1965

Campeonato Mundial de Halterofilia de 1965


Cargeghe (sardinski: Calzèghe, sasarski: Cagliègga) je grad i općina (comune'') u pokrajini Sassariju u regiji Sardiniji, Italija. Nalazi se na nadmorskoj visini od 333 metra i ima 724 stanovnika. Prostire se na 12,05 km2. Gustoća naseljenosti je 60 st/km2.Susjedne općine su: Codrongianos, Florinas, Muros, Osilo i Ossi.

Izvori

Gradovi na Sardiniji

Cargeghe


ماجد بن سعيد البوسعيدي أول سلاطين زنجبار (ولد عام 1834 وتوفي في 7 أكتوبر 1870) وهو الابن السادس من أبناء السلطان سعيد بن سلطان البوسعيدي. عينه والده نائبا للسطان على زنجبار خلال فترة وجوده في عمان، وذلك بعد وفاة أخيه خالد الذي كان ماسكا للمنصب منذ عام 1828 - 1854م وقد حكم زنجبار ابتداء من 19 أكتوبر 1856 وحتى وفاته في 7 أكتوبر 1870. وانشأ مدينة دار السلام كعاصمة صيفية للسلطنة عام 1862.

عائلته
هو الابن السادس للسلطان سعيد بن سلطان ووالدته امرأة شركسية اسمها سارة. وهو أكثر أبناء السيد سعيد رباطة جأش، وأقلهم زهوا وغطرسة، مما كونت له تلك الصفات شعبية قوية وحب أبوه له، إلا أنه كان معتل الصحة، إذ كان يعاني منذ ولادته من نوبات صرع وكان المرض ينتابه بعنف بين الحين والآخر ويستمر معه وقتا طويلا، وقد سبب له المتاعب الجمة. لم ينجب من زوجته عزة وهي يتيمة من أقاربه في عمان سوى ابنته السيدة خنفورة بنت ماجد والتي تزوجها السلطان السابع لزنجبار حمود بن محمد.

الحكم

الخلاف على الحكم

استلم الحكم بعد وفاة والده سعيد بن سلطان كسلطان لعمان وزنجبار، ولكن لم يتم الاعتراف بولايته من قبل أخيه السلطان ثويني بن سعيد سلطان مسقط وعمان، فبدأ الصراع على الحكم بين الأخوة بعد وفاة والدهم عام 1856م، فحصلت مناوشات على وراثة العرش. وقد لعبت كل من بريطانيا وفرنسا دورا متفاوتا في استغلال هذا الخلاف بين هذين الأخوين فقد تحركت قواتهما العسكرية والمسـؤولون السياسيون البريطانيون والفرنسيون على الفور لتحقيق مكاسب لمصالح بلدانهم، وقد بذلوا في ذلك جهداً كبيراً وتنقلوا بين مسقط وزنجبار بغرض الحماية والوصاية، وكانوا في حقيقة الأمر يشجعون الخلافات بين الأخوين في وقت كانوا يظهرون فيه على أنهم يبذلون سعيهم وراء التوسط لحل المشاكل.

حتى تدخل الإنجليز بتاريخ 6 أبريل 1861 فقسموا الدولة إلى سلطنتين، سلطنة مسقط وعمان ويحكمها الابن الأكبر وهو السلطان ثويني بن سعيد وسلطنة زنجبار يحكمها السلطان ماجد بن سعيد. وأن يقوم ماجد سنويا بدفع مبلغ معين وقدره 40,000 دولار ماريا تريزا لأخيه الأكبر. وقد التزم ماجد بهذا بالسنة الأولى فقط ثم أوقف الدفع، لأن هذا يمكن أن يعتبر نوعا من الإتاوة وينظر إليه كتابع لعمان. لم يكن ثويني قادرا علي فعل شيء إزاء هذا، وكان لديه في عمان نفسها نزاعات عليه أن يخوضها، ولم تكن إمكاناته المادية تكفي لمواجهة إمكانات حاكم زنجبار الغنية ومحاولة استعادة حقوقه بقوة السلاح. فأصبحت عمان وزنجبار، منذ ذلك الوقت ومن غير نزاع رسمي يستند إلي عقد، مملكتين منفصلتين مستقلتين عن بعضهما البعض. أصبحت العلاقة بين زنجبار ومسقط علاقة مالية فقط، أي انه كان على زنجبار أن تدفع تلك الإعانة السنوية لمسقط، وبخلاف ذلك أضحت العلاقات واهية بين قسمي السلطنة السابقة.

بدأ الطابع الأفريقي يغلب على سلطنة زنجبار بعد ذلك نتيجة لانقطاع الصلة بالوطن الأم، وقد ساعدت سياسة ماجد على تحقيق هذه النتيجة، فقد اتخذ بعض الإجراءات التي أدت إلى إضعاف الصلات بين زنجبار ومسقط ففي عام (1281هـ / 1864م) منعت سفن مسقط من الملاحة في مياه زنجبار إلا إذا أبرزت أوراقا تثبت أنها تتجر في سلع شرعية، كما كتب إلى مشايخ الخليج بأن لا يرسلوا سفنهم بعد ذلك إلى زنجبار، كما حرم السيد ماجد على سكان زنجبار تأجير المساكن للتجار العرب الآتين من شبه الجزيرة العربية، وأخيراً أوقف السيد ماجد الهدايا التقليدية التي كان يقدمها السلاطين لقبائل عُمان، مما يدل على انصرافه نهائيا عن فكرة توحيد السلطنة التي أقامها والده السيد سعيد بن سلطان.

ثورة برغش
عندما توفي السلطان سعيد بن سلطان وهو على متن سفينته في عودته من عمان إلى زنجبار، فتولى قيادة الإسطول ابنه برغش وهو يعلم بأن أخيه الأكبر سيخلف والده بالحكم، ولكنه متيقن بأنه لايعلم عن وفاة والده. لذلك فعند وصوله إلى زنجبار ليلا وبالسر في محاولة للاستيلاء على قصر الحكم في متوني والحصن الموجود بالمدينة، لكنه عجز عن حشد ما يكفي من الأتباع لذلك فقد تم احباط محاولته. وقد عفا عنه السلطان ماجد، ولكنه قام بمحاولة أخرى عام 1865 للاستيلاء على الحكم وعزل أخيه ماجد وإعلان نفسه كسلطان لزنجبار وبمساعدة الفرنسيين. ولكن ماجد علم بالمخطط قبل حصول الانقلاب، ففر برغش بمساعدة أخته سالمة إلى مزرعة مارسيليا (يملكها أخوهم المتوفى خالد) وحصنها، وجمع حوله الكثير من العرب والأفارقة لحمايتها، لكن السلطان ماجد هاجم السراي بجنود عددهم 5000 بتاريخ 11 ربيع الأول 1276هـ / 14 أكتوبر 1859م بمساعدة الطراد الإنجليزي الذي أمده بالضباط والمدفعية، فهزمه ثم قبض عليه ونفاه إلى بومباي بالهند، ثم عفا عنه بعد ثمانية عشر شهرا وسمح له بالعودة إلى زنجبار.

مآثر السلطان ماجد
أدخل السلطان أول مركب بخاري إلى زنجبار وكان اسمه ستارة وقد دمر في الحرب مع الإنجليز، وهو الذي بنى بيت الحكومة الذي دمر أيضا في الحرب، ويقع بين بيت العجائب ومسجد الجامع بزنجبار. وبنى مدينة دار السلام وعمرها وكان ينوي تحويلها إلى عاصمة لحكمه ولكنه توفي قبل الانتهاء من عمارتها، فعمرها الألمان عندما اتخذوها عاصمة لمستعمراتهم في أفريقيا وبنوا فيها محطة للسكة الحديد.

المصادر

انظر أيضا
 تاريخ زنجبار
 قائمة سلاطين زنجبار
 تقسيم سلطنة عمان 1856-1861

آل بو سعيد
أفارقة من أصل إثيوبي
أفارقة من أصل عماني
إفريقيون في القرن 19
تنزانيون من أصل عماني
سلاطين زنجبار
سياسيون تنزانيون
عرب في القرن 19
عمانيون في القرن 19
مواليد 1834
مواليد في مدينة زنجبار
وفيات 1870
وفيات في زنجبار
أعلام تنزانيون من أصل إثيوبي

ماجد بن سعيد


الاتحاد السعودي لكرة السلة هو الجهة الراعية لرياضة كرة السلة في المملكة العربية السعودية والمسؤول المباشر عن منتخبات السعودية الوطنية لكرة السلة والأندية المحلية المشاركة في الدوري السعودي بدرجتيه الممتازة والأولى. يرأسه عبد الرحمن عبد العزيز المسعد.

التاريخ
تأسس الاتحاد السعودي لكرة السلة عام 1963 (1383 هجري) تحت مسمى "الجمعية العربية السعودية لكرة السلة". انضم إلى الاتحاد الدولي لكرة السلة في عام 1963. انضم إلى الاتحاد الآسيوي لكرة السلة والاتحاد العربي لكرة السلة في عام 1974.

المسابقات
 الدوري السعودي الممتاز لكرة السلة
 بطولة (play off)
 كأس الأمير فيصل بن فهد لكرة السلة
 بطولة الدوري العام للدرجة الأولى
 ببطولة الدوري العام لدرجة الناشئين
 الدوري العام تحت سن 23 سنة
 الدوري الممتاز لدرجة الشباب
 دورة التأهيل لأبطال المناطق لدرجة الناشئين
 دورة التأهيل لأبطال المناطق لدرجة الشباب
 دورة تأهيل أبطال المناطق للدرجة الثانية
 نهائي دورة التأهيل لأبطال المناطق لدرجة الناشئين
 نهائي دورة التأهيل لأبطال المناطق لدرجة الشباب
 نهائي دورة التأهيل لأبطال المناطق للدرجة الثانية
 بطولة المملكة للأندية لدرجة البراعم

أبطال الدوري الممتاز لكرة السلة

أبطال بطولة النخبة

أبطال كأس الأمير فيصل بن فهد لكرة السلة

انظر أيضا
 الرياضة في الأحساء

مراجع

اتحادات رياضية سعودية
تأسيسات سنة 1964 في السعودية
كرة سلة في السعودية
مجالس إدارية رياضية في السعودية
منظمات رياضية أسست في 1964
منظمات رياضية في المملكة العربية السعودية
هيئات تنظيم كرة سلة في آسيا

الاتحاد العربي السعودي لكرة السلة


ඉලෙක්ට්‍රොනික් පරිපථයක් හොඩනැගීමේදී අත්‍යවශ්‍යයෙන්ම උවමනා වන තවත් එක් උපාංගයක් තමයි මේ සංගෘහිත පරිපථයක් (Integrated Circuit) හෙවත් අයි.සී එකක් ලෙස කෙටි යෙදුමෙන් හදුන්වන්නේ.සැබවින්ම පරිපථයක් තුළ තිබෙන තවත් එක් කුඩා පරිපථයක් ලෙස මෙම උපාංගය සම්බන්ධයෙන් සරලව විස්තර කළ හැකියි. මීට කලින් විස්තර කළ රෙසිස්ටර්, කැපෑසිටර්, ට්‍රාන්සිස්ටර් සහ ඩයෝඩ වැනි උපාංගයන්ගෙන් සැදුම්ලත් යම් නිශ්චිත ක්‍රියාවක් වෙනුවෙන්ම නිපදවුන පරිපථ විශේෂයකුයි සංගෘහිත පරිපථ ලෙස හැදින්වෙන්නේ.පහත රූප සටහන මගින් මා ඔබට ඉදිරිපත් කරන්නේ ඇම්ප්ලිෆයර් පරිපථයන්හි බල වර්ධකයක් ලෙස යොදාගන්නා STK 4191 II නැමැති අයි.සී. එකේ අභ්‍යන්තරයයි.

සංගෘහිථ පරිපථයක අභ්‍යන්තරය
වචනාර්ථයෙන්ම සංගෘහිත පරිපථයක් යනු තවත් එක් පරිපථයක්ම යන වගට ඉහත රූප සටහන කදිම නිදසුනක්. නමුත් භාවිතයේ පවතින සෑම අයි.සී. එකකම අභ්‍යන්තරය මෙසේ දැක බලා ගත නොහැකි වුවත් බල වර්ධක කාණ්ඩයේ සමහර සංගෘහිත පරිපථයන්හි ඇති ප්ලාස්ටික් වැස්ම ඉවත් කළ හැකි ආකාරයට ඉහත පරිදි නිපදවා තිබෙනවා. ඇනලොග් (Analog) සහ ඩිගිටල් (Digital) වශයෙන් සංගෘහිත පරිපථයන් දෙවර්ගයක් වන අතරම මෙම ලක්ෂණ දෙකම සම්ම්ශ්‍රණ වූ සංගෘහිත පරිපථයන්ද  (Mixed Signal) දැකිය හැකියි.ඔබ මෙම බ්ලොග් සටහන කියවන පරිඝනකය තුළ මෙම තෙවර්ගයේම සංගෘහිත පරිපථයන් අන්තර්ගත වනවා. පරිඝණකයේ බල සැපයුමෙහි ඇනලොග් අයි.සී. ද මව් පුවරුව තුළ ඩිගිටල් අයි.සී ද  Sound Card එක තුළ ඇනලොග් සහ ඩිගිටල් සම්ම්ශ්‍රණයෙන් යුත් සංගෘහිත පරිපථයන්ද දැකිය හැකි වනවා.

අප භාවිතා කරන බොහොමයක් ඉලෙක්ට්‍රොනික් උපාංග තුළ අඩංගුවනුයේ ඇනලොග් වර්ගයේ අයි.සී. වන නමුත් වර්ථමානයේ වෙළදපළට පැමිනෙන නවීන උපාංග තුළ ඩිගිටල් වර්ගයේ සංගෘහිත පරිපථයන් දැකිය හැකියි. අතිතයේදි අප භාවිතා කළ ස්ටීරියෝ කැසට් රෙකෝඩරයේ ඩිගිටල් අයි.සී නොතිබුණ මුත් වර්ථමානයේදී පැමිණෙන වෝක්මන් තුළ පවා ඩිගිටල් අයි.සී. අන්තර් ගත වනවා.. ප්‍රධාන කොටම සංඤා හෝ ධාරා පාලකයක් ලෙස ඇනලොග් අයි.සී යොදා ගැනුනද තාර්කික ද්වාරයන් (Logic Gates) ආධාරයෙන් ඉතා සංකීර්ණ ක්‍රියාදාමයන් සරල කර ගැනීමට ඩිගිටල් අයි.සී. යොදා ගත හැකියි.

සංගෘහිථ පරිපථයේ සංකේතය
සංගෘහිථ පරිපථයන් විවිධ ස්වරූපයෙන් දක්නට ලැබෙන අතර නිශ්පාදනයේදී විශේෂ ආකාරයකට ඉංග්‍රීසි අක්ෂර සහ අංක සම්මිශ්‍රණයෙන් හදුනාගැනීමේ අංකයක් ලබා දේ. සියළුම සංගෘහිත පරිපථයන්හි මතුපිට මෙම අංකය මුද්‍රණය කර තිබීම හේතුවෙන් හදුනාගැනීම ඉතාමත්ම පහසුය. එලෙසම සංගෘහිථ පරිපථයකින් ඉටු කරගැනෙන කාර්යය විස්තර කර තිබෙන දත්ත වගු මෙන්ම ක්‍රියාකාරීත්වයේදී එක් එක් පාදමයේ (Pin) තිබිය යුතු වෝල්ටීයතාවය සදහන් දත්ත සටහන්ද (IC Data Sheet) බොහෝ විට අන්තර්ජාලය මගින්ම ලබාගතහැකිය.

Digit

සංගෘහිත පරිපථ


الألوان الأولية : هي مجموعة من الألوان، يؤدي مزجها إلى تشكيل طيف من الألوان الأخرى. ومن أجل التطبيقات البشرية، تستخدم غالبًا ثلاثة ألوان. فمن أجل نظام جمع الألوان، كما في حالة تراكب الألوان المسلطة على شاشة بيضاء، أو في أنبوب الأشعة المهبطية (الرائي)، فإن الألوان المستخدمة عادة هي الأحمر والأخضر والأزرق RGB. ومن أجل نظام طرح الألوان، كما في حالة مزج الخضب والأصبغة، وفي الطباعة أيضًا، فإن الألوان الأولية المستخدمة عادة هي الوردي (magenta)، والسيان، والأصفر.

وقد اختير الأحمر والأخضر والأزرق كأفضل مجموعة من الألوان الأولية لأن مزج هذه الألوان يعطي أوسع مدى ممكن من الألوان. ومع ذلك، فلا يوجد مجموعة من الألوان الأولية يمكن استخدامها لمضاهاة جميع الألوان باستخدام كميات موجبة من الألوان الأولية.

إن اختيار مجموعة الألوان الأولية هي عملية كيفية، فعلى سبيل المثال، استخدمت عملية التصوير الضوئي الملون المبكرة، البرتقالي، والأخضر، والبنفسجي كألوان أولية.

الألوان الأولية الجمعية

إن الوسائط التي تصدر الأضواء فتسبب الإحساس بمجموعة من الألوان تستخدم نظام اللون الجمعي. والألوان الأولية النموذجية المستخدمة هي الأحمر والأخضر والأزرق.

الرائي وشاشات الحواسيب هي أمثلة شائعة عن استخدام الألوان الأولية الجمعية والنموذج اللوني ح خ ز. الألوان الدقيقة المختارة للألوان الأولية هي اتفاق تقني بين الفسفورات المتوفرة (يتضمن اعتبارات مثل الكلفة والقدرة المستخدمة) والحاجة إلى مثلث لوني كبير للحصول على أكبر سلسلة لونية من الألوان.

جمع الأضواء الملونة الحمراء والخضراء تولد درجات من الأصفر أو البرتقالي أو البني. وجمع الأضواء الملونة من الخضراء والزرقاء تولد درجات من السيان، ومزج الأضواء الحمراء والزرقاء تولد درجات من الأرجواني، منها القرمزي. مزج نسب متساوية من الألوان الأولية الجمعية يولد لونا رماديا أو أبيضا، ويسمى الفضاء اللوني المتولد بالفضاء اللوني ح خ ز.

يعرف الفضاء اللوني سي آي إي 1931 الألوان الأولية وحيدة اللون بأطوال الموجات 435.8 نانومتر (بنفسجي)، و 546.1 نانومتر (أخضر)، و 700 نانومتر (أحمر). تقع زوايا المثلث اللوني على المحل الهندسي الطيفي، ويكون المثلث أكبر ما يمكن. لا يوجد جهاز عرض حقيقي يستخدم هذه الألوان الأولية، فالأطوال الموجية القصوى للبنفسجي والأحمر تؤدي إلى فعالية ضوئية منخفضة جدا.

الألوان الأولية الطرحية

إن الوسائط التي تستخدم الضوء المنعكس والملونات لتوليد الألوان تستخدم طريقة اللون الطرحي لمزج الألوان.

تاريخيا

ح ص ز (الأحمر، والأصفر، والأزرق) هي مجموعة متعارفة للألوان الأولية الطرحية. تستخدم في الفن والتعليم الفني، وخصوصا الرسم الفني. وقد سبقت نظرية اللون العلمية الحديثة.
تشكل ح ص ز ثلاثي من الألوان الأولية في دولاب الألوان المعياري، والألوان الثانوية البنفسجي البرتقالي الأخضر تشكل ثلاثي آخر. ويتشكل هذا الثلاثي من ثلاث ألوان تتوضع على رأس مثلث متساوي الأضلاع في أحد دواليب الألوان، فالألوان ح ص ز أو البنفسجي البرتقالي الأخضر ليست متساوية البعد في دولاب الألوان ذو الإدراك البصري المتجانس، ولكنها معرفة أنها متساوية البعد في دولاب الألوان ح ص ز.

لقد استخدم الرسامون طويلا أكثر من ثلاثة ألوان أولية في لوحة الألوان، وقد اختاروا الأحمر والأصفر والأزرق والأخضر لتكون الألوان الأولية الأربعة. وقد بقيت هذه الألوان الأربعة الأحمر والأصفر والأزرق والأخضر تكون الألوان الأولية النفسية الأربعة، مع أن الأحمر والأصفر والأزرق تسمى أحيانا الألوان الأولية النفسية الثلاثة، ويضاف إليها الأبيض والأسود أحيانا.

وأثناء القرن الثامن عشر أدرك منظرو اللون التجارب العلمية لإسحاق نيوتن بالضوء الموشور، وأصبح الأحمر والأصفر والأزرق الألوان الأولية المقبولة، بما يسمى الكميات الحسية الأساسية التي تمتزج في عملية الإحساس لتعطي جميع الألوان الفيزيائية وعلى وجه متساو في المزيج الفيزيائي للخضب أو الأصبغة. ولقد أصبحت هذه النظرية عقيدة مسلمة مع أن توافر الدلائل على أن الأحمر والأصفر والأزرق لا يمكن مزجها لتعطي كل الألوان الأخرى، وبقيت في نظرية اللون حتى وقتنا الحاضر.

إن استخدام الأحمر والأصفر والأزرق كألوان أولية يعطي سلسلة لونية صغيرة نسبيا، وتعاني الكثير من المشاكل، فلا يمكن مثلا مزج الأخضر والسيان والقرمزي، لأن الأحمر والأصفر والأزرق ليسوا متوزعين جيدا في دولاب الألوان المتجانس حسيا. ولهذا السبب، استخدمت عمليات الطباعة الحديثة ثلاث أو أربع ألوان أولية أخرى وهي السيان والأصفر والقرمزي.

النموذج اللوني س ق ص د أو الطباعة بأربع ألوان

ملاحظة

اللون الأسود واللون الأبيض ليسا لونين أساسيين وكذلك اللون الرمادي فهو أيضا لون محايد.

المراجع

اقرأ أيضا

 لون مكمل

لون

لون أولي


Vedette est un film documentaire français réalisé par Claudine Bories et Patrice Chagnard, sorti en 2021.

Synopsis
Un été dans les Alpes suisses avec la vache « Vedette », ancienne reine des reines à l'alpage.

Fiche technique
 Titre : Vedette
 Réalisation : Claudine Bories et Patrice Chagnard
 Scénario : Claudine Bories et Patrice Chagnard
 Photographie : Patrice Chagnard
 Son : Patrice Chagnard
 Montage son : Pierre Carrasco
 Musique : François Macherey
 Montage : Émeline Gendrot
 Sociétés de production : Les Films du Parotier - New Story
 Pays :
 Genre : Documentaire
 Durée : 100 minutes
 Dates de sortie :
 juillet 2021 (Festival de Cannes)
  (sortie nationale)

Sélections en festivals
 Festival de Cannes 2021 (programmation de l'ACID)
 Festival international du film documentaire d'Amsterdam 2021<ref>[http://www.film-documentaire.fr/4DACTION/w_fiche_film/63118_1 film-documentaire]</ref>
 Visions du réel 2022

 Notes et références

 Voir aussi
 Bibliographie
 Philippe Person, Le Monde diplomatique, , ,
 Anne Vignaux-Laurent, sur Jeune Cinéma en ligne, 30 mars 2022
 Raphaël Nieuwjaer, Cahiers du cinéma'', , avril 2022,

Liens externes

Film français sorti en 2021
Film documentaire français
Film mettant en scène un bovin
Film documentaire animalier

Vedette (film, 2021)


Skinhead Attitude, Daniel Schweizer tarafından 2003 yılında çekilmiş İsviçre yapımı bir filmdir. Kırk yıldan fazla bir süredir devam eden dazlak hareketini tarafsız bir şekilde, bütün gruplarıyla birlikte anlatan bir belgeseldir. Karole isimli genç bir dazlak kızın peşinden giderek, hareketi anlatır.

Dış bağlantılar

2000'lerde belgesel filmler
2003 çıkışlı filmler
İsviçre filmleri

Dazlaklar (film)


Blymhill and Weston-under-Lizard es una parroquia civil del distrito de South Staffordshire, en el condado de Staffordshire (Inglaterra).

Geografía
Según la Oficina Nacional de Estadística británica, Blymhill and Weston-under-Lizard tiene una superficie de 27,33 km².

Demografía
Según el censo de 2001, Blymhill and Weston-under-Lizard tenía 654 habitantes (51,53% varones, 48,47% mujeres) y una densidad de población de 23,93 hab/km². El 17,43% eran menores de 16 años, el 76,45% tenían entre 16 y 74, y el 6,12% eran mayores de 74. La media de edad era de 42,41 años. Del total de habitantes con 16 o más años, el 21,85% estaban solteros, el 65,19% casados, y el 12,96% divorciados o viudos.

Según su grupo étnico, el 98,48% de los habitantes eran blancos, el 0,46% mestizos, el 0,46% negros, y el 0,61% chinos. La mayor parte (95,72%) eran originarios del Reino Unido. El resto de países europeos englobaban al 1,07% de la población, mientras que el 3,21% había nacido en cualquier otro lugar. El cristianismo era profesado por el 84,25%, el budismo por el 0,61%, y cualquier otra religión, salvo el hinduismo, el judaísmo, el islam y el sijismo, por el 0,46%. El 8,41% no eran religiosos y el 6,27% no marcaron ninguna opción en el censo.

Había 278 hogares con residentes, 18 vacíos, y 4 eran alojamientos vacacionales o segundas residencias.

Referencias

Enlaces externos
 Ficha de Blymhill and Weston-under-Lizard en el sitio web oficial del Ayuntamiento de South Staffordshire (en inglés).

Parroquias civiles de Staffordshire

Blymhill and Weston-under-Lizard


A music video game, also commonly known as a music game, is a video game where the gameplay is meaningfully and often almost entirely oriented around the player's interactions with a musical score or individual songs. Music video games may take a variety of forms and are often grouped with puzzle games due to their common use of "rhythmically generated puzzles".

Music video games are distinct from purely audio games (e.g. the 1997 Sega Saturn release Real Sound: Kaze no Regret) in that they feature a visual feedback, to lead the player through the game's soundtrack, although eidetic music games can fall under both categories.

Overview
Music video games are games where there is typically some type of interactivity of the gameplay with the game's music. This may be where the music is generated in response to the player's actions, or where the player reacts to the beats and notes of the music. As the genre has gained popularity and expanded, music video games have demonstrated the ability to support a range of different styles of gameplay, making the genre itself rather diffuse. A game such as Rayman Legends features levels that are based on endless runners but where the player scores better by matching their actions to the musical cues, which could make this a music video game.

Instead, it is easier to consider the sub-genres of music video games based on how the player interacts with the music in the game, of which there are four main types as described by the concepts of "matching, making, mixing, and metonymy" as described by Michael Austin, the director of the School of Music at Louisiana Tech University. These ideas correlate to the subgenres as described below. Music games may feature multiple modes; for example, Frequency is primarily a scored rhythm matching game but also includes a music mixing gameplay feature for players to make their own mixes of the available songs.

Rhythm-matching games

Rhythm-matching games or simply rhythm games require the player to respond in some fashion in time to music as it is played and shown via the game, all generally to emphasize the rhythm of the song being played. This may be by performing specific actions on a controller with precision timing as the note is played. Players are generally scored by not only hitting the right control but how precisely they hit it in time with the music. To improve in such games, players often begin to learn the required actions to memory as to be able to anticipate difficult sections or areas where high scoring is possible.

The wide variety of possible player input has created a range of rhythm games, from Dance Dance Revolution where players input moves on a dance mat, Donkey Konga in which players beat on a conga drum-like controller, and the Guitar Hero series where players simulate the fingering and strumming on a guitar-shaped controller. This concept also extends to singing games like Karaoke Revolution, with players scored for how well they match the pitch of the vocal track.

Rhythm games are the most dominant form of the music game genre. The electronic game Simon is considered the earliest example of a rhythm game, while early games that defined the rhythm-matching aspects include Dance Aerobics (1987) and PaRappa the Rapper (1996). More recent titles include the  Guitar Hero (2005) and Rock Band (2007) series, Beat Saber (2019), and Friday Night Funkin' (2020).

Hybrid rhythm games
A further class of rhythm games is hybrid rhythm games or music reactive games. In comparison to the forementioned rhythm games where the rhythm matching is the primary focus and the player's action helps to generate the music that they hear, reactive games let the background music guide the player action, leaving the rhythm gameplay elements secondary to the main gameplay form. Often in these hybrid rhythm games, the player plays the game as they normally would but can use the in-game music to time actions often to better their score, thus affecting the interaction between the player and the in-game dynamics as goal of the game. In Rez or Free the Beat, for example, the game takes the form of a simple rail shooter; however, by integrating sound effects created by the actions of the player (as he completes the normal tasks of rail-shooting) with the soundtrack as a whole, the game is intended to permit the player's direct interaction with the soundtrack and to encourage the creation of a synaesthetic experience. Other similar games include Pteranodon, Rhyme Rider Kerorican, or iS – internal section. A further class of these games allow for users to provide music that is then processed dynamically by the game to create challenges for that song, so that players are not dependent on the game's developer to extend the game's library of songs. Such games include Vib-Ribbon, Audiosurf, or Dance Factory.

Music-making games
Music-making freeform music games are those in which the creation of music takes predominance over gameplay and as such these games are often more similar to non-game music synthesizers such as the Tenori-on. Players are given the ability to create their own music from a variety of sounds, instruments or voices, typically with no goal or objective. Free form music games occupy a position somewhere between generative hybrid music games and non-game utilities dependent upon the degree to which their gameplay relies upon a driving underlying plotline. This form of music game is closely analogous to sandbox games in the realm of non-musical games and the term "sandbox" has been used to describe this form of gameplay. Examples of such games include SimTunes or the music composition tool in Mario Paint.

Music-mixing games
Music-mixing games are those in which players take premade sounds, music, or other audio tracks and interact with them in the game to create new works. These games are similarly sandbox in nature a music-making games, though by creation of certain combination of sounds, the player may be awarded points or unlock additional features. Such games include Incredibox and Fuser.

Music-themed games
The fourth subgenre of music games are those that are related to the metonymy of music, where the game may feature narration about the creation of music but not feature gameplay related to music. For example, Michael Jackson's Moonwalker would be a considered a music-themed game as it is based on the musical works of Michael Jackson, but as a beat'em up, has none of the typical mechanics associated with the other subgenres of music games. One of the first examples of this type of subgenre, and of music games in general, is the 1983 arcade game Journey, named after band of the same name, which featured some of the group's music and digitized versions of the band members.

Music games for live performance

Some music video games, regardless of their fundamental gameplay, may offer modes to allow players to use the game for creating live performances, typically using freeform or non-scoring modes with multiple local players. Games like Guitar Hero and Singstar offer such modes that also give the player the opportunity for physical presence as part of their performance for others.

See also
 Video game music
 List of music video games

References

External links

Video game genres

Music video game


Gambas, Linux altında görsel programlama yapmaya yarayan bir yazılımdır. Windows altında Visual Basic'le programlama ile uğraşan programcılar ve Linux altında görsel programlamayı öğrenmek isteyen bilgisayar kullanıcıları için iyi bir alternatifdir. Benoit Minisini adlı programcı tarafından açık kaynak modeli ile geliştirilmektedir.

Gambas'ın kod yazımı her ne kadar Visual Basic'e benzese de ayrı bir dil olma yolundadır. Kod yazımlarındaki farklılıklar kullanıma geçildiğinde fark edilecektir. Visual Basic'te yazılmış olan kodlarınızı Gambas'a çevirmek üzere kullanılan bir betik Gambas'ın resmi sitesinde yer almaktadır.

Gambas, çok hızlı gelişen bir programlama dilidir. Birçok grafik kütüphanesine ve MySQL, PostqreSql gibi veritabanına destek vermektedir.

Şu anda programlama dilinin geçerli sürümleri; kararlı sürüm: 1.0.10, geliştirici sürümü: 1.9.20, kararlı sürüm: 2.20.2 , geliştirici sürümü: 2.99 .

Dış bağlantılar
 http://gambas.sourceforge.net

Programlama dilleri
BASIC programlama dili ailesi
Özgür yazılım
Linux programlama araçları

Gambas


Casey may refer to:

Places

Antarctica
Casey Station
Casey Range

Australia
 Casey, Australian Capital Territory
 City of Casey, Melbourne
 Division of Casey, electoral district for the House of Representatives

Canada
 Casey, Ontario
 Casey, Quebec, a village - see Casey Emergency Airstrip

United States
 Casey, Illinois, a city in Clark County
 Casey, Iowa
 Casey County, Kentucky
 Casey, Wisconsin

People and fictional characters
 Casey (given name)
 Casey (surname)

Other uses
 "Casey" (song), a 2008 song by Darren Hayes
 Casey (typeface), a sans-serif typeface developed by the Kowloon-Canton Railway Corporation for use in its railway system
 Casey, the Japanese name for Abra, one of the fictional species of Pokémon
 Planned Parenthood v. Casey, 1992 U.S. Supreme Court decision that upheld limited abortion rights
 Casey's, a general store chain
 Casey (band), hardcore punk from South Wales

See also

Case (name)
Cayce (disambiguation)
Keysi
O'Casey (surname)
CACI, a multinational professional services and information technology company
KC (disambiguation)

Casey


Castelo de Paiva  belediyesi, Portekiz'in Norte bölgesine bağlı Tâmega altbölgesinin belediyelerinden biridir.

Bucaklar
Belediyede 9 bucak (Por.: freguesia) yer almaktadır.

 Bairros
 Fornos
 Paraíso
 Pedorido
 Raiva
 Real
 Santa Maria de Sardoura
 São Martinho de Sardoura
 Sobrado (Castelo de Paiva)

Tâmega'nın belediyeleri

Castelo de Paiva


Susan Sessions Zuccotti (1940) es una historiadora estadounidense, especializada en el Holocausto.

Carrera
Zuccotti se doctoró en Historia Europea Moderna en la Universidad de Columbia. Ha sido galardonada por el Concejo del Libro Judío, por sus estudios sobre el Holocausto, y también recibió el Premio Acqui Storia – Primo Lavoro por Italians and the Holocaust (1987). También ha recibido un National Jewish Book Award for Jewish-Christian Relations, y el Sybil Halpern Milton Memorial Prize de la German Studies Association en 2002 por Under His Very Widows (2000).

Ha dictado cursos sobre la historia del Holocausto en Barnard College y el Trinity College de Hartford.

Es esposa del empresario John Zuccotti.

Obras
 The Italians and the Holocaust: Persecution, Rescue and Survival (1987)
 The Holocaust, the French and the Jews (1993)
 Under His Very Windows: The Vatican and the Holocaust in Italy (2000)
 Two popes and the Holocaust: an examination of the controversy (2005)
 Holocaust odysseys: the Jews of Saint-Martin-Vésubie and their flight through France and Italy (2007)

Referencias

Enlaces externos

Alumnado de la Universidad de Columbia
Historiadores eclesiásticos
Historiadores del Holocausto
Historiadores de Estados Unidos

Susan Zuccotti


Placetas () is a city in the Villa Clara Province in the center of Cuba; before the change in the country's government in 1959 the province was called Las Villas. The town is also known as  because of its wild laurel trees. Placetas is also a , one of 13 subdivisions of the Villa Clara Province.  Cuba's geographical center, Guaracabulla, is located in this municipality.

History
Placetas was founded on September 9, 1861 mainly due to the sugar production industry. Nowadays, the main produce of the area is tobacco. The main contribution to its foundation came from Jose Martinez-Fortun y Erles, a Spanish Marques and former colonel in the Spanish Army. The town is located on the Carretera Central road, which cuts through the town.  The town's position on this road has allowed it to serve as a stop for many travellers. Placetas has grown considerably over the years, being declared a town in 1881 and a city in 1925. In 1879 it was established as its own municipality. Placetas is also known by the great carnavals which take place in July and Christmas and New Year's Eve.

Until the 1977 administrative reform, Placetas was divided into the following barrios: Cabecera (Placetas town proper), Guaracabulla (or Guaracabuya), Hernando, Nazareno, San Andres, Sitio Potrero and Tibisial. Annual celebrations displaying the local pride of each barrio used to take place until the 1990s, when the government stopped them.

Geography
Placetas lies southwest of its province, next to the borders with the one of Sancti Spíritus. Nearest towns include Zulueta (to the north), Remedios (to the northeast), Cabaiguán and Fomento (to the east), and Santa Clara and Camajuaní (to the west). The springs of Zaza River, that runs from the outskirts of Placets to the sea, are located near the town. The river Zaza is currently an environmental preservation area.

The municipality borders with Manicaragua, Santa Clara, Camajuaní, Remedios, Cabaiguán and Fomento. Its territory includes the villages of Báez, Benito Juárez, Carbó Serviá, Falcón, Falero, Guaracabulla, Hermanos Ameijeiras, Manzanares, Máximo, Miller, Nazareno, Oliver and Suazo.

Demographics
In 2004, the municipality of Placetas had a population of 71,837. With a total area of , it has a population density of . The city proper has a population of 42,000.

Economy
The area is primarily a sugar producing region, with three "centrales" sugar producing factories. Placetas also has mayor railroad industries that operate from its area. Many Placetenos have emigrated to other countries and there are around 2300 people from Placetas residing in the United States, most of them in Miami. This contributes to the high amount of comunitarios that travel to Placetas every month from the United States. Nowadays the town also houses many aluminum factories and is known around Cuba as the capital of aluminum because of the export business. One of the main streets in Placetas is the Primera del Oeste street, because is the corner where Cuba's central road and the Parque Casallas meet and because it houses the popular Rumbos, one of the many touristic places recently opened. This street also houses the underground commerce and business of the town. It is referred to by Placetenos as La Calle 8 de Placetas, in reference to 8th St. in Miami.All sugar millas have closed down, there is no industry and the supermarkets are empty

Architecture
The central Catholic church in the town is called San Atanasio de Placetas, after the town's patron saint. As of 1996, it had one library, a central post office, three middle-high schools (13 de Marzo, Rodolfo Leon Perlacia and Julio Antonio Mella), one police station and many recreational areas. Most of the downtown structures were built before the 1959 dictatorship of Fidel Castro, and little of the town has been renovated.

Notable people

Miguel Díaz-Canel (b. 1960), President of Cuba since 2018.
Pepin Garcia (b. 1950), Cuban-American businessman
Emilio Mola (1887-1937), Spanish-born general and instigator of the Spanish Civil War
 La Chelito (1885–1959), Cuban-born Spanish cuplé singer from the early 20th-century
 Alberto Rojas Espinoza (1868-1912), colonel of Cuban Liberation Army during Cuba's 1895 War of Independence from Spain and major of the municipality in 1901 and 1912.

See also
Municipalities of Cuba
List of cities in Cuba

References

External links

Encyclopædia Britannica. Placetas

Cities in Cuba
Populated places in Villa Clara Province
1861 establishments in North America
Populated places established in 1861
1861 establishments in the Spanish Empire

Placetas


Izraelska ženska vaterpolska reprezentacija predstavlja državu Izrael u međunarodnom športu ženskom vaterpolu.

Sastav

Sastav na EP 2018.

Nastupi na velikim natjecanjima

EP 2018.

 14. srpnja 2018.:  Izrael -  Italija 2:21
 15. srpnja 2018.:  Izrael -  Nizozemska 2:20
 17. srpnja 2018.:  Francuska -  Izrael 9:5
 19. srpnja 2018.:  Izrael -  Grčka 2:16
 21. srpnja 2018.:  Izrael -  Hrvatska 7:7

 za 9. mjesto (23. srpnja 2018.):  Izrael -  Srbija 4:4, 1:2 (pet.)

EP 2020.

 12. siječnja 2020.:  Nizozemska -  Izrael 22:3
 13. siječnja 2020.:  Izrael -  Francuska 6:10 15. siječnja 2020.:  Španjolska -  Izrael 18:2
 17. siječnja 2020.:  Italija -  Izrael 17:1
 19. siječnja 2020.:  Njemačka -  Izrael 3:10 za 9. mjesto (21. siječnja 2020.):  Hrvatska -  Izrael 7:11'''

Izvori

Ženske vaterpolske reprezentacije


Cajueiro es un municipio brasileño del estado de Alagoas.

El poblado comenzó a formarse alrededor de una gran anacardo, a comienzos del siglo XIX. Situado sobre los márgenes del Río Paraíba, el cual era un punto de descanso de las personas provenientes del agreste y del sertón, en dirección al litoral. En 1904, el entonces gobernador de Alagoas, Euclides Malta, creó el municipio de Cajueiro, al resguardo de la Ley n.º 427.

Referencias

Localidades de Alagoas

Cajueiro


Sihla este o comună slovacă, aflată în districtul Brezno din regiunea Banská Bystrica, pe malul râului . Localitatea se află la , se întinde pe o suprafață de  și în 2017 număra 184 de locuitori.

Istoric
Localitatea Sihla este atestată documentar din 1744.

Note

Legături externe

Localități din Slovacia

Sihla, Brezno


نادي فولندام  هو أحد أندية هولندا لكرة القدم. تأسس عام 1977. يلعب في دوري الدرجة الثانية.

المراجع

أندية كرة قدم في إدام- فولندام
أندية كرة قدم أسست في 1920
أندية كرة قدم أسست في 1977
أندية كرة قدم في شمال-هولندا
فولندام
تأسيسات سنة 1977 في هولندا

نادي فولندام


La rue de Zurich  (en alsacien : Rhingiesse Stross) est une voie de Strasbourg située dans le quartier historique de la Krutenau.

Situation et accès
Longue d'environ , elle va du quai des Bateliers aux croisement avec la rue de l'Abreuvoir au nord et avec la rue de l'Hôpital-Militaire au sud. Elle se transforme alors en rue du Maréchal Juin, anciennement rue du Soleil.
Elle est rejointe par une douzaine de voies : la ruelle des Ramoneurs, la ruelle de l'Étoile, la ruelle des Chanvriers, la rue Munch, la ruelle de la Bruche, la rue Sainte-Catherine, la ruelle du Caquet, la rue de la Krutenau, la rue Fritz, la cour du Brochet et l'impasse des Craquelins . Dans sa partie centrale elle longe la place de Zurich, vers laquelle converge également la rue du Renard-Prêchant.

Origine du nom

Si le tracé de la rue de Zurich est curieusement sinueux, c'est qu'elle n'était à l'origine pas une rue, mais un cours d'eau reliant le Rhin à l'Ill et servant au transport de marchandises, le Rheingiessen. Comblée en 1872, cette voie a pris le nom de « Zürcherstrasse » en souvenir de la venue en barque en 1576 de représentants de la Ville de Zurich, qui rejoignirent Strasbourg à la rame en dix-huit heures et entrèrent en ville par le Rheingiessen.

Nommée « rue de Zurich » en 1918, elle redevient la Zürcherstrasse en 1940, avant de recouvrer son nom français en 1945.

À partir de 1995, des plaques de rues bilingues, à la fois en français et en alsacien, sont mises en place par la municipalité lorsque les noms de rue traditionnels étaient encore en usage dans le parler strasbourgeois. Le nom de cette voie est alors sous-titré Rhingiesse Stross.

Histoire

Le Reingiessen
Ce bras d'eau qui reliait le Rhin à l'Ill est déjà mentionné en 1296 sous le nom de Johannisgiessen – « cours d'eau de Saint-Jean », car le couvent Saint-Jean-des-Ondes était situé le long de son cours. Lorsque celui-ci fut rasé à la fin du , le bras d'eau fut dénommé Rheingiessen, « canal du Rhin», car il permettait le transport de marchandises vers Strasbourg et de cette ville vers d'autres grandes cités rhénanes via le Rhin.
Sur le plan dessiné par Conrad Morant en 1548, ce cours d'eau apparaît aussi comme un axe est-ouest entre deux secteurs de la ville : au sud, d'une part l'Hôpital civil et le Finkwiller jusqu'à l'église Sainte-Madeleine, zone qui fut rattachée à la ville et entourée de remparts lors du troisième agrandissement, celui de 1228-1334. Au nord, la Krutenau proprement dite, réunie au centre de Strasbourg lors du quatrième agrandissement de 1387 à 1441 et alors enfin entourée de remparts en dur.

De nombreuses habitations se regroupaient le long du cours d'eau, mais les grands bateaux ne pouvaient pas l'emprunter. On canalisa donc son lit en 1734 et on y aménagea deux écluses à proximité de son embouchure dans l'Ill. Le Rheingiessen servit alors surtout au transport du bois de chauffage, qui était déchargé à son arrivée sur la rive gauche de l'Ill pour être entreposé au Holzhof, lieu de stockage visible sur une photo ancienne.

Après la construction du canal du Rhône au Rhin en 1834, le Rheingiessen ne fut plus guère utilisé. La régularisation du cours du Rhin par Tulla en 1842 diminua le courant. L'eau devint stagnante, donc malodorante et malsaine. Très vite après l'annexion de l'Alsace à l'Empire allemand, dès 1872, le cours d'eau fut comblé et recouvert par une chaussée, qui fut alors dénommée Zürcherstrasse, « rue de Zurich».

Le Guldenturm, au débouché du cours d'eau

Au début de la rue de Zurich, là où le Rheingiessen débouchait dans l'Ill, se dressait une des tours de l'enceinte médiévale de Strasbourg, le Guldenturm (ou « Tour-aux-florins »), élevée en 1476 à côté du bras d'eau, à l'intérieur du rempart qui le bordait et se rattachait au quai des Bateliers, à l'emplacement de l'actuelle "Pharmacie de l'Ange". Elle était munie de quatre bretèches qui servaient de poste de tir pour contenir un éventuel ennemi s'approchant de la ville par le faubourg de la Krutenau. La tour est bien indiquée sur le plan Morant et le plan-relief de la ville en 1727 montre clairement le rempart crénelé englobant la tour et enserrant le secteur situé au sud de la Krutenau. Lorsque les fortifications de la ville devenue française sont modifiées par Vauban, la tour est vendue à un particulier. Une photo de Charles Winter, prise vers 1860, montre qu'elle était alors utilisée par un marchand de bois de chauffage. La tour-aux-florins, parfois improprement appelée "tour des martyrs", a été rasée en 1874, peu de temps après le comblement du cours d'eau.

Le pont voûté permettant de relier le quai des Pêcheurs au quai des Bateliers ne fut construit qu'en 1819. Auparavant, ces deux secteurs du quai longeant l'Ill étaient séparés par le cours du Rheingiessen. Pour aller d'un quai à l'autre, les habitants venant du quai des Pêcheurs, au nord, devaient descendre sur le quai longeant l'eau par un escalier, puis emprunter la passerelle surmontant l'écluse du Pont-aux-Chats pour passer sur l'autre rive, longer l'étroit chemin au pied du rempart, puis remonter sur le quai des Bateliers.

La place du Pont-aux-Chats (d' Katzestej). Le nom en dialecte du lieu  évoque bien la configuration des lieux, qui donnait accès, d'une part, à la passerelle du même nom et d'autre part à l'escalier cité. Aujourd'hui encore, une petite maison, qui serait celle de l'éclusier et l'entrée de la ruelle des Ramoneurs sont situées en contrebas de la chaussée, vestige visible de la disposition ancienne du quai, déjà bien visible sur le plan-relief de 1727, alors que l'aménagement de l'écluse en 1734 est légèrement postérieur.

La tour Sainte-Catherine

Juste avant de prendre son premier virage, là où se trouve maintenant la place de Zurich, le Rheingiessen était connecté au sud-ouest aux deux fossés parallèles qui faisaient partie des fortifications du . Entre les deux était aménagé un faux rempart (ou fausse braie), dont le tracé est fidèlement conservé par la voie aujourd'hui nommée rue du Fossé-des-Orphelins. C'est sous l'extrémité nord-est de cette rue que s'élevait la tour Sainte-Catherine. Ses vestiges ont été retrouvés lors d'une fouille archéologique effectuée à la hauteur des numéros 16 et 16 de la rue de Zurich. Bâtie en 1347, la tour possédait une base de près de  de côté composée de blocs de grès reposant sur des pilotis en bois garnis de sabots de fer qui s'enfonçaient dans la nappe phréatique. Elle figure sur le plan Morant, ainsi que sur le plan-relief de 1727, mais fut détruite en 1766.

Indiqué sur les plans de la ville depuis le , le pont Sainte-Catherine reliait par-dessus le Rheingiessen la rue des Orphelins à la rue de la Krutenau via la rue Sainte-Catherine.

Les anciens quais
La rue de Zurich coupe la rue de la Krutenau et tourne en direction de l'est pour présenter un tracé plus rectiligne en direction de l'hôpital militaire. Après ce virage, le Rheingiessen était bordé de quais : au nord se trouvait le quai-aux-Chevaux (Gaulstaden), qui se terminait avant la rue de l'Abreuvoir par le pâté de maisons du Coin des Craquelins. Sur la rive sud se faufilait le très étroit quai du Brochet, qui s'élargissait par le quai-aux-fleurs en direction de l'Hôpital militaire. Au bord de l'eau, la vie était animée : lavandières, pêcheurs, estaminets, brasseries où l'on servait des fritures de goujons comme l'estaminet Zu den drei Hechten (« Aux trois brochets »), devenue « Au Télégraphe », brasserie qui existe toujours au  de la rue.

Depuis le , les deux rives étaient reliées par une passerelle en bois, qui fut longtemps recouverte d'un toit en bois, ce qui lui conférait le nom de untere bedeckte Brücken (les ponts couverts inférieurs, pour les distinguer des Ponts Couverts à l'ouest de la ville). À partir du , on l'appela pont du Brochet (Hechtenbrücke), puisqu'elle se situe au niveau du quai du même nom.

À l'angle avec la rue de l'Abreuvoir s'élevait un pâté de maisons nommé Am Bretschdelle Eck (« Au Coin des Craquelins»), qui a donné son nom à l'impasse des Craquelins. La dernière maison de la rue, le  est aujourd'hui encore une boulangerie, fondée en 1435. Une de ses fenêtres présente un décor caractéristique de la Renaissance alsacienne, avec deux meneaux et des volutes en grès, ce qui la date de la fin du .

Après l'édification de la Citadelle par Vauban, le Rheingiessen arrivait du sud-est par les fossés des fortifications, en liaison avec des bras du Rhin, dont le Ziegelwasser. C'est avec l'aménagement au  du quartier militaire de l'Esplanade que disparurent les derniers vestiges du Rheingiessen en amont de la Krutenau.

Bâtiments
La physionomie contrastée de cette longue artère est à l'image de son histoire. La section correspondant aux premiers numéros (2 à 38) ayant été touchée par les bombardements, on n'y trouve que des constructions modernes alternant avec des bâtiments 1900.
À l'entrée de la ruelle des Ramoneurs, le , plus ancien, fait figure d'exception.

La section suivante (numéros 40 à 70) conserve des maisons du  et des façades caractéristiques de l'époque allemande.
Des colombages ont parfois été conservés.

Au rez-de-chaussée de cette maison tributaire du Jugendstil, construite en 1902, les ouvertures sont surmontées de motifs en accolade. Séparées par des surfaces crépies, les cinq travées parementées de grès à motifs sont couronnées, sous la gouttière, par des céramiques à décor floral.

Notes et références

Voir aussi

Bibliographie
 Maurice Moszberger (dir.), « Zurich (rue de) », in Dictionnaire historique des rues de Strasbourg, Le Verger, Barr, 2012 (nouvelle éd. révisée),
 Frédéric Piton, Strasbourg illustré, ou panorama pittoresque, historique et statistique de Strasbourg et de ses environs, Silbermann, 1855,
 Malou Schneider, « L'Histoire d'un quartier vivant. Le Rheingiessen », Premières nouvelles de la Krutenau, , -,
 Malou Schneider, « La nef aventureuse de Zurich », Premières nouvelles de la Krutenau, , -,
  Adolphe Seyboth, « Wolfsgässchen. Rue de  », in Das alte Strassburg, vom 13. Jahrhundert bis zum Jahre 1870 ; geschichtliche Topographie nach den Urkunden und Chroniken, Strasbourg, 1890,

Articles connexes
 Liste des voies de Strasbourg

Liens externes
 « Rue de Zurich (Strasbourg) » (ArchiWiki)
 « Zurich (rue de) – Gaulstaden, Blumenstaden » (Maisons de Strasbourg. Étude historique sur les maisons de Strasbourg entre le  et le )
 « 3, rue de Zurich » (Maisons de Strasbourg)
 « 39, 41, rue de Zurich » (Maisons de Strasbourg)
« 54, rue de Zurich (ancien 34) » (Maisons de Strasbourg)
 « 56, rue de Zurich (X 218) » (Maisons de Strasbourg)
« 57, rue de Zurich » (Maisons de Strasbourg)
 « 58, rue de Zurich (X 216) » (Maisons de Strasbourg)
 « 60, rue de Zurich » (Maisons de Strasbourg)

Rue à Strasbourg
Krutenau

Rue de Zurich (Strasbourg)


Apple Creek Township ist der Name folgender Townships in den Vereinigten Staaten:

 Apple Creek Township (Missouri)
 Apple Creek Township (North Dakota)

Apple Creek Township


Galliard (fransk gailliarde, italiensk gagliarda; et ofte brugt synonym er cinque-pas) er en dans, som var populær over hele Europa i 1500-tallet.

Som dans
Oprindelig var galliarden en fransk folkedans kendt fra omkring år 1400. Fra slutningen af århundredet spredte den sig til mange europæiske hoffer, og den var en populær hofdans i 1500-tallet.

Galliard er en ganske anstrengende dans, som karakteriseres af hop og spring, fem i alt. I grundformen cinque pas) udføres fire hop skiftevis på venstre og højre fod og med den "ledige" fod løftet op foran danseren. Det femte og sidste trin udføres over to takter, og er et langt spring bagover med den ene foden løftet foran danseren, som skal lande på en skråstillet fod. Dette det mest karakteristiske galliard-trin blev kaldt kadens.

Tidens dansehåndbøger beskrev en mængde variationer. Et specialtrin var lavolta, der dansepartnerne vender 270 grader, mens de holder hinanden i et intimt favntag, og med kvinden holdt op i luften. Enkelte dansemestre regnede denne variant som upassende. Cesare Negri beskriver i Le Gratie d'Amore flere varianter af Salti del Fiocco. Lettere varianter indebar en enkelt rotation på 180 eller 360 grader, under mere krævende varianter kunne danserne udføre intrikate trin bestående af flere påfølgende rotationer. Undervejs sparker danseren til en dusk, som hænger en armlængde over gulvet.

Galliarden blev danset både som par- og solodans, men i hofsammenheng altid som pardans.

Dronning Elisabeth I af England var en ivrig udøver af galliard-dansen, og John Stanhope skrev, at dronningen i 1589, da hun var midt i 50-erne, fortsat var så adræt, at hun dansede seks, syv galliarder som morgengymnastik.

Som musikalsk form
Kompositioner i form af galliarder blev skrevet og fremført længe efter, at dansen var blevet gammeldags. En galliard indgik ofte som en sats i suiter, ofte som en "efterdans" i seksdelt takt, som anvendte samme materiale som den firedelte dans den efterfulgte, eksempelvis en pavane. Det karakteristiske træk med seks taktslag i en frase kan høres i for eksempel "God Save the Queen".

Komponister som skrev galliarder
 John Dowland
 Thomas Robinson
 Anthony Holborne
 Daniel Bacheler
 Jean-Baptiste Lully

Eksempel

Lytteeksempel fra Pierre Attaignants samling:

Noter

Litteratur
 Caroso, Fabritio. 1581. Il ballarino. 2 volumes. Venice: Francesco Ziletti. Facsimile reprint in one volume, Monuments of Music and Music Literature in Facsimile. second series: Music Literature, 46, New York: Broude Brothers, 1967.
 Negri, Cesare. 1602. Le Gratie d'amore. Milan. Facsimile reprints, (1) Bibliotheca musica Bononiensis, Sez. 2, n. 104, Bologna: Forni Editore, 1969; (2) Monuments of Music and Music Literature in Facsimile. second series: Music Literature, no. 141, New York: Broude Bros., 1969.

Eksterne henvisninger
 Webside om renessansedanser

Musik
Folkedans

Galliard


Sarat Chandra Chattopadhyay's 1914 novel Parineeta  ( Porinita) was adapted into a 1969 film by Ajoy Kar. The English title for the film is The Fiancee.
Parineeta takes place at the turn of the 20th century during the Bengal Renaissance. The story centers around a poor thirteen-year-old orphan girl, Lalita, who lives with the family of her uncle Gurucharan. Gurucharan has five daughters, and the expense of paying for their weddings has impoverished him. He is forced to take a loan from his neighbour, Nabin Roy, by mortgaging a plot of land with him. The two neighbouring families share a very cordial relationship, although Nabin Roy does covet Gurucharan's mortgaged plot. Nabin Roy's wife, Bhuvaneshwari, dotes on the orphan Lalita and showers love upon her; the latter reciprocates even to the extent of addressing Bhuvaneshwari as 'maa'(mother). Roy's younger son Shekharnath (Shekhar), a 25-26-year-old man-about-town, lately turned attorney, has a joking, bantering relationship with Lalita, his mother's protégée. The young girl adores him like her mentor, and for some strange reasons, ratifies and accepts his possessive attitude towards her.
The advent of a supportive Girin in Lalita's life, a certain jealousy transpired within Shekhar which tended to moderate Lalita's increasing associations with Girin who has now extended his helping hand to Gurucharan's finances and also assisted him in finding a match for Lalita. These situations seemed to stir the instinctual passions of Shekhar and somewhat Lalita for each other and one evening before Shekhar's tour to the west, the duo secretly gets married with a dramatic exchange of garlands formed of marigolds. But a newly married Lalita had to conceal herself in the veil of her spinsterhood as her uncle Gurucharan quits his fight with the law and orders of Hindu society and embraces Brahmoism inspired from the angelic words of Girin. The society abandons them and the same is followed by Shekhar towards Lalita upon his return (though mixed with covetousness over Girin's influence on her family). His jeopardies in introducing his wife amidst the society because of the differences in wealth, religion and more importantly due to a precluded marriage of marrying an under-aged woman made him harsh and arrogant towards Lalita who drowned in agony, decides to accompany her family to Munger as a means of healing her psychologically tormented uncle anguished by the sense of isolation. Girin aided them all through his journey to whom Gurucharan had his dying wish of marrying his daughter (suggestively indicated to his niece Lalita) which Girin accepts wholeheartedly.

Years pass with the passing of both Gurucharan and Nabin Roy and an eighteen year old Lalita visits her old place one last time for the sake of selling Gurucharan's house to Nabin Roy's heirs since the deceased desired the plot for a long time. Shekhar has his marriage fixed in a week but Lalita's advent questions him over his real wishes but he has heard of Girin's promise to marry Lalita which must have been fulfilled by now. Tables turn as Girin visits Shekhar with the Legal documents of Gurucharan's plot and amidst the conversation reveals that he indeed became Gurucharan's son-in-law as per his promise but never married Lalita but married her cousin Annakali upon her suggestion as Lalita claimed herself to be already married. Shockingly pleased by this, Shekhar regains himself and his now realised love for Lalita goes to his mother and confesses about his marriage with Lalita. The novella ends with consent for this marriage a declaration of union for Shekhar and Lalita.

Cast
 Soumitra Chatterjee as Shekhar
 Moushumi Chatterjee as Lalita
 Samit Bhanja as Girin
 Kamal Mitra as Nahin Roy
 Gita Dey as Mamima
 Chhaya Devi as Bhubaneswari Devi
 Anubha Gupta as  Charus Mother
 Bijon Bhattacharya
 Shailen Mukherjee
 Bankim Ghosh

External links

Films based on Indian novels
ඉන්දියානු චිත්‍රපට
Bengali-language films
Films set in Kolkata
Films based on works by Sarat Chandra Chattopadhyay
Films about women in India
Films directed by Ajoy Kar
1960s Bengali-language films

පරිණීතා (1969 චිත්‍රපටය)


As montanhas Tibesti são uma cordilheira no Saara central, localizada principalmente no extremo norte do Chade, com uma pequena porção ao sul da Líbia. O pico mais alto, Emi Koussi, fica ao sul a uma altura de 3.415 metros e é o ponto mais alto do Chade e do Saara. Bikku Bitti, o pico mais alto da Líbia, está localizado no norte da cordilheira. O terço central do Tibesti é de origem vulcânica e consiste em cinco vulcões encimados por grandes depressões: Emi Koussi, Tarso Toon, Tarso Voon, Tarso Yega e Toussidé. Os principais fluxos de lava formaram vastos planaltos que cobrem o arenito Paleozoico. A atividade vulcânica foi o resultado de um hotspot continental que surgiu durante o Oligoceno e continuou em alguns lugares até o Holoceno, criando fumarolas, fontes termais, poças de lama e depósitos de natrão e enxofre. A erosão moldou pináculos vulcânicos e esculpiu uma extensa rede de cânions através dos quais correm rios sujeitos a fluxos altamente irregulares que rapidamente se perdem nas areias do deserto.

Localização

As montanhas ficam na fronteira entre o Chade e a Líbia, abrangendo a região chadiana de Tibesti e os distritos líbios de Murzuq e Kufra, cerca de mil quilômetros ao norte de N'djamena e 1.500 quilômetros ao sul-sudeste de Trípoli. A cordilheira é adjacente ao Níger e localizada aproximadamente a meio caminho entre o Golfo de Sidra e o Lago Chade, ao sul do Trópico de Câncer. O Rifte da África Oriental fica a 1.900 km a leste e a linha de Camarões fica a 1.800 km  a sudoeste.

O alcance é de 480 km de comprimento, 350 km de largura, e se estende por 100 mil km². Ele desenha um grande triângulo com lados de 400 km e vértices voltados para o sul, noroeste e nordeste no coração do Saara, tornando-o a maior cordilheira do deserto.

Notas

Bibliografia

Tibesti
Tibesti
Deserto do Saara

Montanhas Tibesti


Tatum Beatrice O'Neal (born November 5, 1963) is an American actress. At the age of 10, she became the youngest person ever to win an Academy Award, for her performance as Addie Loggins in Paper Moon co-starring her father, Ryan O'Neal. She later starred in the films The Bad News Bears, Nickelodeon, and Little Darlings, and appeared in guest roles in the television series Sex and the City, 8 Simple Rules, and Law & Order: Criminal Intent.

Family background
O'Neal was born in the Westwood area of Los Angeles, California, to actors Ryan O'Neal and Joanna Moore. Her brother, Griffin, was born in 1964. In 1967, her parents divorced and her father quickly married actress Leigh Taylor-Young, together having Tatum's half-brother, Patrick. The two divorced in 1973. Tatum has another half-brother, Redmond, from Ryan O'Neal's relationship with actress Farrah Fawcett. O'Neal's mother died of lung cancer at age 63, after a career in which she appeared in such movies as Walk on the Wild Side and Follow That Dream. Her paternal ancestry is Irish, English, and Ashkenazi Jewish.

Career

Young career

On April 2, 1974, at age ten, Tatum O'Neal won the Academy Award for Best Supporting Actress and the Golden Globe Award for New Star Of The Year – Actress for her performance in Paper Moon, released in May 1973. The youngest ever to win a competitive Academy Award, she turned nine years old during filming in autumn 1972. O'Neal played the role of Addie Loggins, a child con artist being tutored by a Depression-era grifter played by her father. In her 2010 appearance on RuPaul's Drag Race, O'Neal stated that her father had not attended the Academy Awards ceremony with her due to his busy schedule.

O'Neal starred in films such as The Bad News Bears (1976) with Walter Matthau, International Velvet (1978) with Christopher Plummer and Anthony Hopkins, and Little Darlings (1980) with Kristy McNichol, and co-starred in Nickelodeon (1976) with her father, and in Circle of Two (1980) with Richard Burton. She appeared as the title character in the Faerie Tale Theatre episode "Goldilocks and the Three Bears" (1984).

Later career
O'Neal appeared in only five films during the next 15 years, one of them being Basquiat (1996) as Cynthia Kruger.

In the early 2000s, O'Neal returned to acting with guest appearances in Sex and the City, 8 Simple Rules for Dating My Teenage Daughter, and Law & Order: Criminal Intent. In 2005, O'Neal began a recurring role as Maggie Gavin in the firehouse drama series Rescue Me, portraying the unbalanced and lively sister of Tommy Gavin, played by Denis Leary.

In January 2006, she participated in the second season of ABC's reality series Dancing with the Stars with professional partner Nick Kosovich. They were eliminated in the second round. She went on to do commentary for the series on Entertainment Tonight.

From 2006 to 2007, she portrayed the vindictive and psychotic Blythe Hunter in the MyNetworkTV drama Wicked Wicked Games. She appears opposite Nashawn Kearse and Vanessa Williams in the film My Brother (2007).

In 2008, she appeared in the Lifetime original film Fab Five: The Texas Cheerleader Scandal. The film is based on a true story which took place at McKinney North High School in Texas. She portrayed the mother of the main character, Brooke Tippit, and became close friends with the character's actress, Ashley Benson, whom she mentored in acting.

In 2021, O'Neal appeared in the film Not To Forget (2021), which aimed to raise awareness and funds for the fight against Alzheimer's. The movie, directed by Valerio Zanoli, stars Karen Grassle and five Academy Award winners: O'Neal, Cloris Leachman, Louis Gossett Jr., George Chakiris, and Olympia Dukakis.

Personal life

Family and romantic relationships
One of O'Neal's first public boyfriends was celebrity Michael Jackson, whom she dated in the late 1970s. Jackson described O'Neal as his first love, and in a 2002 interview with Martin Bashir said that O'Neal tried to seduce him, but he was terrified by the idea of sex. O'Neal adamantly denied all of Jackson's claims in her 2004 autobiography.

O'Neal's relationship with tennis player John McEnroe began in 1984 when she moved into his Central Park West apartment in New York City. They married in 1986. The couple have three children: Kevin, Sean and Emily. They separated in  1992 and were divorced in 1994. Following the divorce, O'Neal's drug problems reemerged and she developed an addiction to heroin. As a result, McEnroe obtained custody of the children in 1998.

In 2011, Tatum and her father began to restore their relationship after 25 years. Their reunion and reconciliation process was captured in the short-lived Oprah Winfrey Network series Ryan and Tatum: The O'Neals. In 2015, she said she had begun dating women, while choosing not to identify herself as homosexual, bisexual or heterosexual, saying, "I'm not one or the other."

Arrest
On June 1, 2008, O'Neal was arrested for buying crack cocaine near her Manhattan apartment building. When police searched her, they allegedly found two bags of drugs—one of crack cocaine, one of powder cocaine—and an unused crack pipe. She was charged with a misdemeanor criminal possession of a controlled substance. Authorities released her without bail. On July 2, 2008, O'Neal pleaded guilty to disorderly conduct in connection with the arrest and agreed to spend two half-day sessions in a drug treatment program.

Stroke

In May 2020, O'Neal suffered a massive stroke caused by a prescription drug overdose. She was discovered unconscious by a friend, and the stroke left her in a coma for a month and a half. When she reawakened, she could not remember how to speak. She had since struggled to relearn everything.

Autobiographies
In her 2004 autobiography, A Paper Life, O'Neal alleged that she was molested by her father's drug dealer when she was 12. She also alleges physical and emotional abuse by her father, much of which she attributed to drug use. She also detailed her heroin addiction and its effects on her relationship with her children. Her father denied the allegations. In a prepared statement, Ryan O'Neal said: "It is a sad day when malicious lies are told in order to become a 'bestseller.

In 2011, O'Neal wrote a new collection of memoirs, Found: A Daughter's Journey Home, which dealt with her tempestuous relationship with her father, volatile marriage to McEnroe, and recent drug arrest.

Published works
 A Paper Life. .
 Found: A Daughter's Journey Home.

Filmography

Film

Television

See also
 List of oldest and youngest Academy Award winners and nominees

References

External links

 When Young Stars Burn Out MSN Movies (archived 2010)
 O'Neal accepting Academy Award at age 10 – April 2, 1974—YouTube
 Portrait of Tatum O'Neal, holding her Oscar for "Paper Moon" at the 47th Annual Academy Awards, California, 1974. Los Angeles Times Photographic Archive (Collection 1429). UCLA Library Special Collections, Charles E. Young Research Library, University of California, Los Angeles.

20th-century American actresses
21st-century American actresses
Actresses from Los Angeles
American child actresses
American film actresses
American people of English descent
American people of Irish descent
American people of Jewish descent
American television actresses
Best Supporting Actress Academy Award winners
Living people
LGBT actresses
LGBT memoirists
LGBT people from California
American LGBT actors
New Star of the Year (Actress) Golden Globe winners
David di Donatello winners
American women memoirists
American memoirists
1963 births

Tatum O'Neal


Stenglin ist der Name eines ursprünglich süddeutschen Patriziergeschlechts, das im 16. Jahrhundert in den Reichsadel erhoben wurde, im 18. Jahrhundert nach Norddeutschland kam und dort zu einem dänischen und mecklenburgischen Adelsgeschlecht wurde.

Geschichte

Augsburg

Die Familie Stenglin war zunächst ein in Ulm und Kempten nachgewiesenes Kaufmanns- und Patriziergeschlecht. Die belegte Stammreihe beginnt mit Georg Stenglin (auch: Stängel, * um 1420), Gerichtsverwandter in Schwabmünchen. Sein Sohn Ulrich (I.) Stenglin kam 1448 nach Augsburg, wo am 14. September 1518 seine Söhne, die Brüder Ulrich (II.), Matheus, Marx (I.) und Hans Stenglin durch Kaiser Maximilian I. die Anerkennung ihres alten, auf das Jahr 1354 zurückgeführten Adels als Reichsadel erhielten. 1629 erwirkte Daniel Stenglin, Bürger zu Augsburg, die österreichische Adels- und Rotwachsfreiheit und Besserung des den Vorfahren … verliehenen Wappens.

Die Stenglin unterhielten geschäftliche Beziehungen nach Antwerpen, Venedig, L'Aquila, Genua, Bozen, Lissabon, Delft, Hamburg, Wien, Straßburg, Frankfurt am Main und Leipzig. Erfolgreichen Fernhandel trieben sie vorrangig mit Gewürzen, Baumwolle, Seide und Leinwand, aber auch mit Farbstoff (Brasilholz), Zucker und Seife. Jeremias Jakob Stenglin († 1645) war von 1632 bis 1635 Stadtpfleger (Bürgermeister) in Augsburg. Sein Vetter war Zacharias (II.) Stenglin († 1674), der 1647/48 von der Reichsstadt Frankfurt als Diplomat zum Westfälischen Friedenskongress entsandt war.

Hamburg
Im 17. Jahrhundert kam das Geschlecht durch Marx Philipp Stenglin (1653–1737) nach Hamburg. Er führte ein gutgehendes Handelshaus und war Reeder von sieben Schiffen. Sein Sohn Philipp Heinrich (I.) Stenglin (* 12. Februar 1688 in Hamburg; † 19. Oktober 1759 ebenda) erwirtschaftete durch Bankgeschäfte, besonders in österreichischen Kupfer-Anleihen, ein enormes Vermögen. Er wurde Mitglied im Kollegium der Oberalten und war, so Johann Georg Büsch, der erste Hamburger, dessen Vermögen bei seinem Ableben eine Million Taler Banco betrug. Sein repräsentatives Wohnhaus Neuer Wall 26–28 ließ er sich 1722 von Johannes Nicolaus Kuhn erbauen; auch das Haus Neuer Wall 70–74 war in seinem Besitz.

Sein gleichnamiger Sohn Philipp Heinrich (II.) Stenglin (* 1. Januar 1718 in Hamburg; † 17. Oktober 1793 im Herrenhaus Plüschow) setzte die Geschäfte seines Vaters fort, die jedoch unter dem Siebenjährigen Krieg litten. Er wurde dänischer Kammerherr, 1759 von Kaiser Franz I. in den Reichsfreiherrnstand erhoben und erhielt am 1. Februar 1765 die dänische Adelsnaturalisation.

Philipp Heinrichs Bruder Daniel Stenglin (* 25. Dezember 1735 in Hamburg; † 23. Mai 1801 ebenda) wurde im September 1761 an der Universität Bützow zum Doktor der Rechte promoviert, etablierte sich dann aber als Kaufmann in Hamburg und wurde 1765 dänischer Etatsrat. Er erbte die weithin berühmte Kunstsammlung seines Vaters. Die bedeutendste Privatsammlung Hamburgs wurde 1822 bei Johannes Noodt versteigert.

Mecklenburg

1758 erwarb Philipp Heinrich (II.) von Stenglin die Vogtei Plüschow im Amt Grevesmühlen, bestehend aus den Gütern Plüschow, Barendorf, Boienhagen, Friedrichshagen mit Overhagen, Jamel, Meierstorf mit Sternkrug, und Testorf. In Plüschow ließ er 1763 ein neues Herrenhaus als Sommersitz für sich und seine erste Frau Antoinette (1727–1768), Tochter des Hamburger Bürgermeisters Conrad Wiedow, errichten. Nach Antoinettes Tod heiratete er 1769 Elisabeth, geb. Stralendorff.

Ebenfalls im Jahr 1802 verkaufte Philipp Heinrichs Sohn, Conrad Philipp Baron von Stenglin (1749–1835), die Vogtei Plüschow an den Erbprinzen Friedrich Ludwig zu Mecklenburg. Die Familie erwarb daraufhin andere mecklenburgische Güter wie Beckendorf (ab 1815), Berendshagen (1814–1844), Hohen Luckow (1810–1829), Groß und Klein Renzow (1802–1830). Die Brüder Conrad Philipp auf Renzow und Hohen Luckow, Stammherr der sogenannten älteren Linie, und Otto Christian (1764–1851) auf Beckendorf, Domherr in Lübeck und Stammherr der jüngeren Linie, wurden am 11. November 1824 in die Mecklenburgische Ritterschaft rezipiert. Auch der letzte überlebende Lübecker Domherr nach der Säkularisation 1803 war ein von Stenglin: Karl Freiherr von Stenglin (* 12. August 1791 in Kiel; † 15. März 1871 in Genf), der mit Karoline Gräfin Hessenstein (1804–1891), der jüngsten Tochter von Kurfürst Wilhelm I. von Hessen-Kassel und Karoline von Schlotheim, verheiratet war. Eine Leinwandskizze der Genremalerin Caroline von der Embde Porträt einer Dame stellt vermutlich die gebürtige Hessenstein, vermählte Stenglin, dar. Das Bild gehört zum Inventar der mhk.

Im 19. Jahrhundert traten mehrere Mitglieder der Familie in mecklenburgische Hofdienste und erreichten hohe Stellungen. Philipp Heinrich Ludwig von Stenglin (1785–1844) wurde Oberforstmeister von Gelbensande. Adolf Freiherr von Stenglin (* 1. Juni 1822 auf Hohen Luckow; † 28. März 1900 in Meran) und Otto Henning Freiherr von Stenglin (* 3. Februar 1802 in Lübeck; † 6. Juni 1885 in Schwerin) waren Hofmarschälle in Schwerin, Christian Freiherr von Stenglin (1843–1928) wurde 1892 zum Oberlandstallmeister und Leiter des Landgestüts Redefin berufen. Sein Sohn Otto Detlev Hartwig Karl (1877–1957) setzte diese Tradition als Landstallmeister und Gestütsdirektor in Wickrath fort, ebenso sein gleichnamiger Enkel Christian von Stenglin (1914–2002) als Landstallmeister und Leiter des Niedersächsischen Landgestüts Celle. Der Forstmeister Otto-Henning von Stenglin (1857–1944) war mecklenburgisch-schwerinscher Kammerherr, sein Sohn Alexander von Stenglin (1887–1948) Oberst i. G., dessen zweiter Sohn Victor von Stenglin wiederum namhafter Buchhändler auf dem Fischland Darß.

Im Einschreibebuch des Klosters Dobbertin befinden sich 11 Eintragungen von Töchtern der Familie von Stenglin von 1824–1905 aus Renzow, Beckendorf und Schwerin zur Aufnahme in das adelige Damenstift. Margarete Freiin von Stenglin (1875–1965) war als Tochter des Oberlandstallmeisters des Landgestüts Redefin Christian Freiherr von Stenglin eine der letzten nach 1945 noch lebenden Konventualinnen im Kloster Dobbertin und ist auf dem Klosterfriedhof begraben.

Elf Mitglieder der Familie von Stenglin waren in der mecklenburgischen Genossenschaft des Johanniterordens organisiert.

Offiziere und Künstler

Eine Reihe von Familienangehörigen schlug im 19. Jahrhundert die Offizierslaufbahn ein, teils in mecklenburgischen, teils in preußischen, aber auch in österreichischen Diensten. In der Schlacht bei Trautenau 1866, in der Oberstlieutenant Wilhelm Baron Stenglin vom Regiment Erzherzog Karl fiel, standen sich Stenglins auf beiden Seiten gegenüber. Viktor von Stenglin (1825–1897) war zuletzt bis 1892 mecklenburgischer Generalleutnant und Kommandant von Schwerin. Gleichzeitig betätigte er sich als Komponist.

Aus dem Augsburger Familienzweig wurde Johann Stenglin (1715–1770), der ab 1745 in Sankt Petersburg wirkte, ein erfolgreicher Kupferstecher. Aus den mecklenburgischen Linien wurden Felix von Stenglin (1860–1941) Schriftsteller und Ernst Hugo von Stenglin (* 1862; gefallen am 10. November 1914 bei Diksmuide) zuerst Jägeroffizier dann Jagdmaler und Hans von Stenglin (1889–1987) Maler.

Persönlichkeiten
 Otto Christian von Stenglin (1765–1851), Domherr in Lübeck, großherzogl. meckl. - schwerin. Kammerherr
 Carl von Stenglin (1791–1871), letzter Domherr in Lübeck
 Adolf von Stenglin (1822–1900), großherzogl. meckl. - schwerin. Ober-Kammerherr
 Viktor von Stenglin (1825–1897), preuß. Generalleutnant z. D.
 Christian von Stenglin (1843–1928), deutscher Major, Stallmeister und Gestütsdirektor Redefin
 Hermann von Stenglin (1846–1931), preuß. Generalmajor a. D.
 Christian von Stenglin (1914–2002), deutscher Stallmeister und Gestütsleiter Celle
 Ernst Hugo von Stenglin (1862–1914), deutscher Infanterist und Maler
 Karl-Andreas Freiherr von Stenglin (1944–2020), deutscher Diplomat
 Ulrike von Stenglin, deutsche Verlagsleiterin und Verlagslektorin

Wappen

Stammwappen
Das Stammwappen ist von Blau und Gold der Länge nach geteilt, mit einem aufwachsenden Mann mit einer Ungarmütze und rechts goldener, links blauer Kleidung, vor dessen Rumpf sich zwei schwarze Stäbe kreuzen. Historische Darstellungen zeigen diese Helmzier auch zwischen zwei blau-golden gestreiften Büffelhörnern.

Nach der Stenglin'sche Wappensage soll ein Vorfahre um das Jahr 1360 dem Kaiser Karl IV. (HRR) – aus dem Hause Luxemburg – auf der Saujagd das Leben gerettet und infolgedessen vom Kaiser Adel und Wappen erhalten haben. Als nämlich der Kaiser von einem Wildschwein angegriffen wurde, ergriff sein Jagdknappe – der Vorfahre – ein Baumstämmchen (Stenglein), riss es aus und erschlug damit den Keiler. Deshalb werden in den Wappen die Stäbe wiedergegeben.

Freiherrliches Wappen
Das freiherrliche Wappen von 1759 ist quadriert mit gekröntem silbernen Herzschild. Darin befinden sich zwei ins Andreaskreuz gelegte grüne Lorbeerzweige. Im ersten und vierten von Blau und Gold gespaltenen Felde ein wachsender vorwärtsgekehrter bärtiger Mann, gekleidet in ein langes Gewand und eine nach rechts gebogene Zipfelmütze von gewechselten Tinkturen, derselbe hält mit vor sich gekehrten Händen zwei schrägkreuzweise gelegte, über die Schultern in die Höhe ragende rote Stäbe. Im zweiten und dritten silbernen Felde auf grünem Rasen ein grüner Palmbaum. Freiherrnkrone und drei gekrönte Helme: auf dem mittleren die beiden Lorbeerzweige nebeneinander und nach auswärts gebogen, auf dem rechten der Mann des ersten und vierten, auf dem linken der Palmbaum des zweiten und dritten Feldes. Die Helmdecken sind rechts golden und blau, links silbern und blau. Als Schildhalter dienen zwei rückschauende goldene Löwen.

Literatur
 Familien-Genealogie
  –
 Freiherrlich von Stenglin'sches Familienblatt, ca. 1919–1925.
 Freihr. v. Stenglinsche Familien-Nachrichten, ca. 1919–1925.
 GHdA:
 Hans Friedrich von Ehrenkrook, Friedrich Wilhelm Euler: Genealogisches Handbuch der Freiherrlichen Häuser. B (Briefadel), Band I, Band 7 der Gesamtreihe GHdA, C. A. Starke Verlag, Glücksburg/Ostsee 1954, S. 402 ff.
 Walter von Hueck: Genealogisches Handbuch der Freiherrlichen Häuser. B (Briefadel), Band VI, Band 62 der Gesamtreihe GHdA, C. A. Starke Verlag, Limburg an der Lahn 1976, S. 402 ff.
 GGT:
 Gothaisches genealogisches Taschenbuch der freiherrlichen Häuser auf das Jahr 1848. 1. Jg., Justus Perthes, Gotha 1847, S. 453. ff. 1861. (Digitalisat), ff. 1873 (Digitalisat),
 Gothaisches Genealogisches Taschenbuch der Freiherrlichen Häuser 1907, Jg. 57, Justus Perthes, Gotha 1906. (Digitalisat), Fortsetzungen
 Gothaisches Genealogisches Taschenbuch der Freiherrlichen Häuser 1919. Jg. 69, Justus Perthes, Gotha 1919, S. 950 ff. (Digitalisat), ff. 1921 (Digitalisat), ff.
 Gothaisches Genealogisches Taschenbuch der Freiherrlichen Häuser 1941. Jg. 91. Justus Perthes, Gotha 1940, S. 476 ff. Zugleich Adelsmatrikel der Deutschen Adelsgenossenschaft.
 Ernst Heinrich Kneschke: Neues allgemeines Deutsches Adels-Lexicon. Neunter Band (Steinhaus–Zwierlein.), Friedrich Voigt, Leipzig 1870, S. 13 f. (Digitalisat), 2. Auflage, Olms, Hildesheim 1973, S. 13–15.
 Gustav von Lehsten: Der Adel Mecklenburgs seit dem landesgrundgesetzlichen Erbvergleiche (1755). J. G. Tiedemann, Rostock 1864, S. 260 f. (Digitalisat)
 Hans Rudolf Hiort-Lorenzen, Anders Thiset: Danmarks Adels Aarbog. Toogtyvende Aargang, Vilh. Trydes Boghandel, Kopenhagen 1905, S. 435–439. (Digitalisat), f. 23, Kopenhagen 1906, S. 416–419. (Digitalisat)

Sekundärliteratur
 Helmut Seling: Die Augsburger Gold- und Silberschmiede 1529–1868: Meister, Marken, Werke. 2. Auflage, C. H. Beck, München 2007. ISBN 3-406-56312-0.
 Sabine Bock: Plüschow. Geschichte und Architektur eines mecklenburgischen Gutes. Thomas Helms Verlag, Schwerin 2013. ISBN 978-3-940207-60-9.

Weblinks

 Erbbegräbnis des Conrad B. von Stenglin, in:  Dorfkirche Berendshagen (Gemeinde Satow)
 Stenglin, Karl Freiherr von. Exlibris Wappen
 Eintrag im Augsburger Stadtlexikon

Einzelnachweise

Mecklenburgisches Adelsgeschlecht
Dänisches Adelsgeschlecht
Patriziergeschlecht (Augsburg)
Patriziergeschlecht (Kempten)

Stenglin (Adelsgeschlecht)


An Brachiaria capuronii in uska species han Liliopsida nga ginhulagway ni Aimée Antoinette Camus. An Brachiaria capuronii in nahilalakip ha genus nga Brachiaria, ngan familia nga Poaceae.

Mabibilngan ini ha Madagascar. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Brachiaria

Brachiaria capuronii


Uzun İhsan Efendi, İhsan Oktay Anar'ın, Puslu Kıtalar Atlası adlı kitabında geçen karakterlerden biridir. Ayrıca yazarın Kitab-ül Hiyel ve Efrâsiyâb'ın Hikâyeleri adlı diğer iki kitabında da geçer. Yazar aslında bu karakterle kendisini de romanına sokmakta, kendisine gönderme yapmaktadır. Genelde bu karakter, yaşama dair felsefi sorunların dile getirildiği bir tip olarak ortaya çıkar. Bu kitaplardaki hikâyelerin akışında sürekli göz önünde değildir, her zaman görünmez. Puslu Kıtalar Atlasında, Uzun İhsan Efendi Rendekar dediği René Descartes'in (Dekart) felsefi meselesini sürdürür.

Kaynakça

Dış bağlantılar
 Hiç Var Olmamış Ya Da Hep Var Olmuş Adam (Chronicle Dergisi)
 Uzun İhsan Efendi'ye Dair (edebifikir)

Edebiyat karakterleri

Uzun İhsan Efendi


إيفرلاند هي حديقة ملاهي تقع بيونغين وهي مدينة بمقاطعة غيونغي، بكوريا الجنوبية، ويعتبر إيفرلاند أكبر حديقة ملاهي في كوريا الجنوبية، والعاشر عالميا، إضافة للألعاب لإيفلاند تضم حديقة حيوان وحديقة للألعاب المائية المعروف باسم خليج الكاريبي، المنتجع تحت رعاية شركة الاتصالات سامسونج.
كل من زار إيفرلاند يقارنها بديزني لاند في عمارتها ومناخها العام الذي يشبه ديزني لاند كثيرًا. وقد صور بالإيفلاند عدة حلقات من البرنامج الكوري My Love Patzzi.

تي إكسبريس

تعتبر تي إكسبريس إيفرلاند أكبر جبل خشبي في كوريا الجنوبية والسادس على مستوى العالم حيث يبلغ طوله 5.838 قدم، وهي مبنية فوق تلة اصطناعية وتستغرق 3 دقائق لكي تدور على كل الجبال والتلال الاصطناعية في الملهى، كما يعتبر أقدم تي إكسبريس بكوريا.

أقسام المنتجع

ينقسم إيفلاند إلى 6 أقسام مميزة، المعرض العالمي، حديقة الحيوانات، المغامرة الأوروبية، الأرض السحرية والمغامرة الأمريكية بينما خليج الكاريبي يتطلب تذكرة خاصة به ولا يفتتح كل سنة حسب الأجواء وحالة الطقس.

المعرض العالمي

المعرض العالمي يعتبر في المقام الأول مكانا للأكل، وابتياع التذكارات وأخد صور داخل الحديقة، وهناك العديد من المتاجر والمطاعم إضافة إلى خدمات خاصة كاستئجار عربة مثلا.

حديقة الحيوانات

حديقة الحيوان يمكن لك أن تلاعب فيها الحيوانات الأليفية وتركب الخيل، كما توجد منطقة للدببة القطبية وأسود البحر وطيور البطريق والدببة والنمور والثدييات، كما توجد منطقة شبيهة بالأمازون يمكن أن تتجول فيها بحافلة، ويمكنك أن تمنح الطعام لالماعز ,و مكان خاص بالفيلة والزرافات.

المغامرة الأوروبية

قسم المغامرة الأوروبية يحتوي على عدة أطعمة مختلفة من الثقافات الأوروبية، وتوجد حديقة زهور ومجسمات لأقطرة، ومحلات ألعاب لشركات أوروبية، على العموم كل ما تريده عن أوروبا تجده في هذا القسم.

الأرض السحرية

الأرض السحرية أو (ماجيك لاند) مكان يمكن أن تمتطي فيه عدة أنواع من الخيول، وتزور بنايات وقرى تتجسد فيها عدة أساطير كورية، يمكنك أن تصعد لأحد التلال وترى مشهدا للمنتجع بأكمله، وهناك حديقة يمكن لك أن تزور فيها المستقبل، وتلعب مع عدة روبوات حقيقية، إلى جانب بعض المحلات والمطاعم.

المغامرة الأمريكية

ستعيش عدة مراحل من تاريخ أمريكا في هذا القسم، يمكنك في أن تشارك بمسابقات الكوبوي، والأغاني التي اشتهرت في الخمسينيات إضافة الروك أند رول ويمكنك أن تلعب دور المجرم في لعبة الإكس ترين.

مراجع

تأسيسات سنة 1976 في كوريا الجنوبية
حدائق في مقاطعة غيونغي
فروع سامسونج
مدن ملاهي في كوريا الجنوبية
مبان ومنشآت في يونغين
عمارة القرن 20 في كوريا الجنوبية
حدائق حيوان في كوريا الجنوبية

إيفرلاند


Tele2 Arena este un stadion multifuncțional cu acoperiș retractabil situat în cartierul Johanneshov, la sud de centrul orașului Stockholm, Suedia. Este folosit mai ales pentru concerte și meciuri de fotbal, găzduind meciurile de acasă ale echipelor din liga Allsvenskan, Djurgårdens IF și Hammarby IF. Arena poate primi între 30.000 și 33.000 de spectatori la meciurile de fotbal, în funcție de numărul de persoane care se află în picioare, iar facilitățile sale îndeplinesc cerințele FIFA și UEFA pentru găzduirea de jocuri și turnee internaționale. Când vine vorba de concerte, arena are o capacitate de 45.000 de locuri.

Cea mai mare prezență

Concerte

Note

Legături externe

Site web oficial (în suedeză)
SGA Fastigheter AB (în suedeză)
Stockholm Globe Arenas  (în suedeză)

Stadioane de fotbal din Suedia

Tele2 Arena


6395 Hilliard este un asteroid din centura principală de asteroizi.

Descriere
6395 Hilliard este un asteroid din centura principală de asteroizi. A fost descoperit pe  la Yatsugatake de Yoshio Kushida și Osamu Muramatsu. Asteroidul prezintă o orbită caracterizată de o semiaxă mare de 2,41 ua, o excentricitate de 0,20 și o înclinație de 1,5° în raport cu ecliptica.

Vezi și
 Lista planetelor minore: 6001-7000
 Centura de asteroizi

Referințe

Obiecte astronomice descoperite în 1990
Centura de asteroizi

6395 Hilliard


Antigape er en kortfilm fra 2007 instrueret af J. Toubro efter eget manuskript.

Handling
^Biblen er sgu da en børnebog!^

Referencer

Eksterne henvisninger

Kortfilm fra Danmark
Danske film fra 2007

Antigape