Chronique d'une liaison passagère est un film français réalisé par Emmanuel Mouret et sorti en 2022.

Il est présenté au festival de Cannes 2022 et sort après l'été dans les salles.

Synopsis
Au cours d'une soirée, Charlotte, mère célibataire rencontre Simon, un homme marié. Ce nouveau couple s'engage à se voir uniquement pour le plaisir, sans rien éprouver d'autre. Pour autant, cette relation sans avenir est bouleversée quand des sentiments nouveaux apparaissent.

Fiche technique

 Titre français : Chronique d'une liaison passagère
 Réalisation : Emmanuel Mouret
 Scénario : Emmanuel Mouret et Pierre Giraud
 Photographie : Laurent Desmet
 Production : Frédéric Niedermayer
 Sociétés de production : Moby Dick Films, Arte France Cinéma, Canal+, en association avec les SOFICA La Banque Postale Image 15 et Indéfilms 9
 Société de distribution : Pyramide Distribution
 Pays de production :
 Langue originale : français
 Format : couleur — 2,39:1 — son 5.1
 Genre : comédie dramatique
 Durée : 100 minutes
 Dates de sortie :
 France :  (Festival de Cannes),  (en salles)
 Belgique, Suisse romande :
 Québec :

Distribution

 Sandrine Kiberlain : Charlotte
 Vincent Macaigne : Simon
 Georgia Scalliet : Louise
 Maxence Tual : Manu
 Stéphane Mercoyrol : Carlos

Accueil

Critique

En France, le site Allociné donne une moyenne de , après avoir recensé 34 critiques de presse.

Dans leur ensemble, les critiques sont très positives à l'égard du film. Pour Paris Match,  La critique des Échos estime que le

Pour le site Culturopoing, Chronique d'une liaison passagère

Pour Écran Large,

, selon le site aVoir-aLire.  estime de son côté Première.

De son côté, Libération se montre plus négatif dans sa critique :

Box-office
Pour son premier jour d'exploitation au box-office français, Chronique d'une liaison passagère réalise , dont  en avant-première, pour . Le film se classe en première position du box-office des nouveautés devant Le Tigre qui s'invita pour le thé (). Au bout de sa première semaine d'exploitation, le film se place en seconde position du box-office avec ses  entrées cumulées, derrière Kompromat () et devant Revoir Paris (). En semaine 2, le film atteint les  tickets vendus en réalisant  entrées supplémentaires derrière Revoir Paris () et devant Le Visiteur du futur ().

Distinctions

Nominations
 César 2023 : Meilleur acteur pour Vincent Macaigne

Sélection
 Festival de Cannes 2022 : section « Cannes Première »

Références

Liens externes

Film français sorti en 2022
Comédie dramatique française
Film réalisé par Emmanuel Mouret
Film d'Arte

Chronique d'une liaison passagère


La gare de João Dias est une gare ferroviaire de la ligne 9-Émeraude du réseau de train de banlieue de la région métropolitaine de São Paulo. Elle est située sur l'avenue das Nações Unidas, dans le quartier de Santo Amaro à São Paulo au Brésil. Elle dessert le Complexo 17007 Nações Unidas.

Elle est mise en service en 2021 par ViaMobilidade concessionnaire de l'exploitation de la ligne.

Situation ferroviaire
La gare de João Dias est située sur la ligne 9-Émeraude, entre la gare de Granja Julieta et la gare de Santo Amaro.

Histoire
Peu de temps après l'emplacement de la gare dans le sens Mendes-Vila Natal, sous le pont João Dias, il y avait une halte sur la branche de Jurubatuba de l'Estrada de Ferro Sorocabana, appelée Penha ou Penhinha, faisant référence à une église située près de Jardim São Luís à la fin de l'avenue João Dias, où se trouve aujourd'hui une unité d'hypermarchés Extra. Elle a été ouverte en 1960 et démolie en 1976, lorsque le service de banlieue de Fepasa a été remodelé.

La gare de João Dias est un projet des années 1980 du plan de rénovation des trains métropolitains de FEPASA, à l'époque où elle s'appelait encore branche de Jurubatuba. La gare João Dias a été conçue pour être le terminal d'intégration entre la ligne sud et la branche de Campo Limpo. Après l'exécution du plan au tournant du XXe au XXIe siècle, cependant, la gare n'a pas été construite. En 2010, l'intention de son exécution a été publiée dans le Schéma directeur de la CPTM, dont la construction est prévue en 2025, avec une moyenne journalière de 8119 voyageurs.

En 2018, l'entreprise de construction Brookfield Brasil a érigé un ensemble de bâtiments commerciaux appelé 17007 Nações, dont le projet prévoit l'hébergement de 10 mille personnes, sur les rives de la ligne 9 et Marginal Pinheiros. Considérée comme une plaque tournante génératrice de trafic, Brookfield a proposé la construction de la gare de João Dias au gouvernement de l'État en guise de compensation. Le , un contrat a été signé entre CPTM et Brookfield (par l'intermédiaire de sa filiale Tegra), prévoyant la donation de la station déjà construite et de la superficie nécessaire à son exploitation. Le projet comprend la mise en œuvre de la gare de João Dias entre Granja Julieta et Santo Amaro.
.
Le , les lignes 8 et 9 des trains métropolitains ont été concédées au consortium ViaMobilidade, composé des sociétés CCR et RUASinvest, pour trente ans. Le transfert des lignes a été réalisé le .

L'ouverture de la gare était prévue pour 2022, mais les travaux ont progressé rapidement et elle est mise en service le . Elle doit son nom à João Dias de Oliveira (1842-1926), un soldat et homme politique brésilien

Service des voyageurs

Accueil

Desserte

Intermodalité

Art dans la gare
Depuis son ouverture, la gare de João Dias possède une œuvre d'art sur sa mezzanine, un panneau de carreaux représentant une vue aérienne de la station et de l'immeuble d'affaires Brookfield.

Notes et références

Notes

Références

Voir aussi

Articles connexes

Liens externes
 Page officiel de la CPTM.

Gare de la CPTM
Gare mise en service en 2021

Gare de João Dias


This article lists the winners and nominees for the NAACP Image Award for Outstanding Literary Work in the children's literature category.

1990s

2000s

2010s

2020s

Multiple wins and nominations

The following individuals received two or more Outstanding Literary Work, Children's Awards:

The following individuals received two or more Outstanding Literary Work, Children's nominations:

References

NAACP Image Awards
American literary awards

NAACP Image Award for Outstanding Literary Work – Children


Fontoura Portekiz'de Valença belediyesine bağlı olan, 9,13 km² yüzölçümüne sahip, 737 nüfuslu (2001) bir bucaktır (Portekizce: freguesia).

Portekiz'in freguesiaları
Valença

Fontoura


الزجاج المسنفر  ينتج عن الزجاج الصافي بالسفع الرملي (Sandblasting) أو التخريش بالحمض. وله خاصية جعل الزجاج شفافا عن طريق تبعثر الضوء عند انتقاله عبر هذا الزجاج وبذلك يجعل الصور غير واضحة وضبابية في حين يبقى ناقلا للضوء.

التطبيقات
 الخصول على ضبابية للرؤية مع قدرته على تمرير الضوء.
 نماذج تزيينية: تغطى الأجزاء المرغوبة بالشمع أو أي مادة مقاومة أخرى أثناء عملية السفع الرملي أو التخريش.
 يستخدم الزجاج المسنفر في المصابيح الضوئية لتوزيع الضوء الصادر عن شعيرة المصباح.

مراجع

أنواع الزجاج
بذور زجاج
تغطية الزجاج وتعديل السطح

زجاج مسنفر


ග්‍යොංබොක්ගුං (), හෙවත් ග්‍යොංබොක්ගුං මාලිගය හෙවත් ග්‍යොංබොක් මාලිගය, යනුවෙන් හැඳින්වෙන්නේ ජොසොන් රාජවංශයේ ප්‍රධාන රාජ මාලිගයයි. 1395 දී නිර්මාණය වූ මෙය පිහිටා ඇත්තේ දකුණු කොරියාවේ උතුරු සෝල් හි ය. ජොසොන් රාජවංශ සමයේ ඉදිවූ පංච මහා මාලිගා අතුරින් විශාලතම මාලිගය වන ග්‍යොංබොක්ගුං ජොසොන් රාජවංශයේ රජවරුන්ගේ, රාජකීය නිවැසියන්ගේ, මෙන්ම කොරියානු රජයේ ද මූලස්ථානය විය.

ආශ්‍රේයයන්

ග්‍රන්ථාවලිය

බාහිර සබැඳි

 Official homepage
 Official guide from Cultural Heritage Administration
 Gyeongbok Palace
 Video of Royal Gate Ceremony, Gyeongbokgung
 The Seoul Guide : Gyeongbokgung Palace

දකුණු කොරියාවේ මාලිගා
සෝල් හි ගොඩනැගිලි සහ ව්‍යූහ
ආසියාවේ ඓතිහාසික ගෘහ කෞතුකාගාර
සෝල් හි ඉතිහාසය
ජොංනෝ දිස්ත්‍රික්කය
ජොසොන් රාජවංශ නිර්මාණ
සෝල් හි කෞතුකාගාර

ග්යොංබොක්ගුං


Julian K. E. Baltzer (også kendt som Julian Christian Thiesgaard Kellerman) er en dansk tegnefilmsdubber. Han er søn af Lars Thiesgaard, der ligeledes er tegnefilmsdubber.

Filmografi
 2014: Sådan træner du din drage 2 - Stenknold
 2012: Klokkeblomst og vingernes hemmelighed
 2011: Arthurs julegaveræs - Arthur
 2004: Bjørne Brødre
 2004: Løvernes Konge 3 - Hakuna Matata
 2004: Mickey fejrer jul i Andeby
 2004: Polar-Ekspressen - Den ensomme dreng
 2004: Sandtrolden - Cyril
 2002: Peter Pan - Tilbage til Ønskeøen - Tvillingerne
 2003: 101 Dalmatinere II - Kvik på eventyr I London
 2003: Grislings store eventyr
 2001-2003: Hos Mickey
 2000: Dinosaurerne
 2000: Tigerdyrets familiefest - Kængubarnet
 1999: Tarzan - Unge Tantor
 1998: Græsrødderne - Leder af Blåbær-spejderne

Eksterne henvisninger

Tegnefilmsdubbere fra Danmark

Julian K.E. Baltzer


73520 Boslough este un asteroid din centura principală de asteroizi.

Descriere
73520 Boslough este un asteroid din centura principală de asteroizi. A fost descoperit pe  la Stația Anderson Mesa în cadrul programului LONEOS. Asteroidul prezintă o orbită caracterizată de o semiaxă mare de 2,73 ua, o excentricitate de 0,23 și o înclinație de 12,1° în raport cu ecliptica.

Vezi și
 Lista planetelor minore: 73001-74000
 Centura de asteroizi

Referințe

Obiecte astronomice descoperite în 2003
Centura de asteroizi

73520 Boslough


Evan Thompson (1962) é um filósofo estadunidense. Professor de Filosofia da Universidade da Colúmbia Britânica, pesquisa e escreve sobre ciência cognitiva, fenomenologia, filosofia da mente e filosofia transcultural, especialmente filosofia budista em diálogo com a filosofia ocidental da mente e os estudos da cognição.

Carreira

Quando criança, Thompson foi educado em casa na Lindisfarne Association, um retiro fundado por seu pai, William Irwin Thompson. Em 1977, ele conheceu o neurobiólogo chileno Francisco Varela quando participavam de uma conferência organizada por Gregory Bateson e seu pai. Thompson recebeu um Ph.D. em Filosofia pela Universidade de Toronto em 1990 e um bacharelado em Estudos Asiáticos pelo Amherst College em 1983.

Na Universidade Iorque, foi membro do Centro de Pesquisas da Visão. Além disso, participou do Centro de Pesquisa de Subjetividade na Universidade do Colorado em Boulder. Ele trabalhou com Varela no Centre de Recherche en Epistémologie Appliquée (CREA) na Escola Politécnica em Paris. Durante esse tempo, produziram com Eleanor Rosch The embodied mind, que introduziu a abordagem da ciência cognitiva conhecida como enativismo.

Publicações
Francisco Varela, Evan Thompson e Eleanor Rosch, The Embodied Mind: Cognitive Science and Human Experience. MIT Press, 1991.
Colour Vision: A Study in Cognitive Science and the Philosophy of Perception Routledge Press, 1995
Between Ourselves: Second Person Issues in the Study of Consciousness. Imprint Academic, 2001. Published also as a special triple issue of the Journal of Consciousness Studies
Alva Noe and Evan Thompson, eds., Vision and Mind: Selected Readings in the Philosophy of Perception. MIT Press, 2002.
The Problem of Consciousness: New Essays in Phenomenological Philosophy of Mind. Canadian Journal of Philosophy, Supplementary Volume 29: 2003. University of Alberta Press
Giovanna Colombetti and Evan Thompson, eds., Emotion Experience. Imprint Academic, 2005. Published also as a special triple issue of the Journal of Consciousness Studies
The Cambridge Handbook of Consciousness. Edited by Philip David Zelazo, Morris Moscovitch, Evan Thompson, May 2007 Cambridge University Press: Cambridge Handbooks in Psychology series,
Mind in Life: Biology, Phenomenology, and the Sciences of Mind. Harvard University Press, 2010,
Waking, Dreaming, Being: Self and Consciousness in Neuroscience, Meditation, and Philosophy. Columbia University Press, 2014,
Why I am Not a Buddhist. Yale University Press, 2020

Ligações externas

Filósofos dos Estados Unidos
Membros da Sociedade Real do Canadá

Evan Thompson


Lalia es una película documental del año 1999.

Sinopsis
Lalia nos cuenta como es su país, el Sahara. Su pequeña redacción nos va introduciendo en su mundo. Un mundo de sueños perdidos, de recuerdos no vividos para acabar despertando en su realidad. Una realidad terrible de la que quiere escapar: Su exilio en un campo de refugiados en Argelia.

Premios
 Premio Goya al Mejor Documental
 Mejor Cortometraje "Preludi", Giffoni Film Festival, Italia 2001
 Premio del Público programa "Versión Española" TVE 2000
 Premio del Jurado Creteil Film Festival 2000
 Premio Mejor Directora Festival de Nanterre (Francia)
 Premio Festival de Locarno (Suiza)
 Premio del Público Festival de Montecatinni, Italia.

Referencias

Lalia


La méthylhydroquinone, 2-méthylhydroquinone ou 2-méthylbenzène-1,4-diol ou toluquinol, est un composé aromatique de formule , dérivé de l'hydroquinone par substitution d'un des atomes d'hydrogène du noyau benzénique par un groupe méthyle.

Cette substance a un rôle d'inhibiteur de l'angiogenèse et d'agent anti-inflammatoire. C'est un métabolite de champignons du genre Penicillium qui a une activité cytotoxique.

Notes et références

Voir aussi

Articles connexes
 Phénol
 Hydroquinone

Liens externes
 .

Hydroquinone

Méthylhydroquinone


Ergastic substances are non-protoplasmic materials found in cells. The living protoplasm of a cell is sometimes called the bioplasm and distinct from the ergastic substances of the cell. The latter are usually organic or inorganic substances that are products of metabolism, and include crystals, oil drops, gums, tannins, resins and other compounds that can aid the organism in defense, maintenance of cellular structure, or just substance storage. Ergastic substances may appear in the protoplasm, in vacuoles, or in the cell wall.

Carbohydrates
Reserve carbohydrate of plants are the derivatives of the end products of photosynthesis. Cellulose and starch are the main ergastic substances of plant cells. Cellulose is the chief component of the cell wall, and starch occurs as a reserve material in the protoplasm.

Starch, as starch grains, arise almost exclusively in plastids, especially leucoplasts and amyloplasts.

Proteins
Although proteins are the main component of living protoplasm, proteins can occur as inactive, ergastic bodies—in an amorphous or crystalline (or crystalloid) form. A well-known amorphous ergastic protein is gluten.

Fats and oils
Fats (lipids) and oils are widely distributed in plant tissues.  Substances related to fats—waxes, suberin, and cutin—occur as protective layers in or on the cell wall.

Crystals
Animals eliminate excess inorganic materials; plants mostly deposit such material in their tissues.  Such mineral matter is mostly salts of calcium and anhydrides of silica.

 Raphides are a type of elongated crystalline form of calcium oxalate aggregated in bundles within a plant cell.  Because of the needle-like form, large numbers in the tissue of, say, a leaf can render the leaf unpalatable to herbivores (see Dieffenbachia and taro).
 Druse
 Cystolith

References

Cell anatomy

Ergastic substance


An Trisetum distichophyllum in uska species han Liliopsida nga syahan ginhulagway ni Dominique Villars, ngan ginhatag han pagkayana nga asya nga ngaran ni Ambroise Marie François Joseph Palisot de Beauvois. An Trisetum distichophyllum in nahilalakip ha genus nga Trisetum, ngan familia nga Poaceae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Mga sumpay ha gawas

Trisetum

Trisetum distichophyllum


Dieter Franz "Blue" Braun (* 19. Dezember 1935; † 22. März 2014) war ein Vizeadmiral der Deutschen Marine.

Dienst in der Bundesmarine
Braun trat im Mai 1956 als Offizieranwärter mit der Crew V/56 in die Bundesmarine ein. Nach seiner Offizierausbildung diente er im Flottendienstgeschwader und wurde dort von Mai 1963 bis September 1964 als Oberleutnant zur See Kommandant des U-Jagd-Boots (damalige Bezeichnung "Torpedofangboot") Thetis.

Von Oktober 1967 bis September 1969 nahm Braun am Admiralstabslehrgang an der Führungsakademie der Bundeswehr teil und wurde anschließend bis April 1971 Erster Offizier des Zerstörers Schleswig-Holstein. Nach einer anschließenden Tätigkeit als Einsatzstabsoffizier beim Befehlshaber der Seestreitkräfte der Nordsee wurde er im Oktober 1973 Kommandant dieses Zerstörers.

Im Januar 1976 wechselte Braun unter Beförderung zum Kapitän zur See in das Flottenkommando. Von Oktober 1978 bis Dezember 1981 war er Referatsleiter und anschließend bis März 1983 Stabsabteilungsleiter im Bundesministerium der Verteidigung. Am 1. April 1983 übernahm er unter gleichzeitiger Beförderung zum Flottillenadmiral das Kommando über die Zerstörerflottille. Im April 1985 wurde er Amtschef des Marineamts. In dieser Tätigkeit wurde er am 1. Oktober 1987 zum Konteradmiral befördert. Im April 1988 wechselte er als Stellvertreter des Inspekteurs der Marine und Chef des Stabes in den Führungsstab der Marine.

Am 1. Mai 1990 wurde Braun unter Beförderung zum Vizeadmiral Befehlshaber der Flotte. Von April 1993 bis März 1996 war er Deputy Commander Allied Naval Forces North West Europe und trat am 31. März 1996 in den Ruhestand.

Tätigkeiten nach der Pensionierung
Nach der Pensionierung verfasste Braun unter seinem Spitznamen Blue Braun zwei Bücher, die den Dienst in der Bundesmarine aus verschiedenen Blickwinkeln betrachten. Sein erstes Buch Bolzen & Kinken ist eine an Peter Ernst Eiffes Splissen und Knoten angelehnte Anekdotensammlung.
Im Frühjahr 2012 erschienen seine Lebenserinnerungen unter dem Titel Erinnerungen an die Marine 1956–1996.

Schriften (Auswahl)
 (als Blue Braun): Erinnerungen an die Marine 1956–1996. Hartmann, Miles-Verlag, Berlin 2012, ISBN 978-3-937885-47-6.

Literatur

 Wolfgang Harnack: Die Zerstörerflottille der Deutschen Marine von 1958 bis heute. Köhler, Hamburg 2001, ISBN 3-7822-0816-1.

Einzelnachweise

Vizeadmiral (Marine der Bundeswehr)
Zerstörer-Kommandant (Marine der Bundeswehr)
Militärperson (NATO)
Absolvent der Führungsakademie der Bundeswehr
Träger des Bundesverdienstkreuzes 1. Klasse
Deutscher
Geboren 1935
Gestorben 2014
Mann

Dieter Franz Braun


III. regionalna nogometna liga Varaždin ( Regionalna liga Varaždin, III. regija NSZR – Liga zajednice općina Varaždin ) za sezonu 1986./87. je predstavljala ligu četvrtog stupnja nogometnog prvenstva Jugoslavije.  Sudjelovalo je 14 klubova, a prvak je bio "Partizan" iz Strahonineca.

Ljestvica

 Martin na Muri – tadašnji naziv za Sveti Martin na Muri

Rezultatska križaljka

 Izvori:

Unutarnje poveznice
 Hrvatska liga – Sjever 1986./87.
 Regionalna liga ZO Zagreb 1986./87.
 II. regionalna liga Bjelovar 1986./87.
 Regionalna liga Zagreb – IV skupina – Kutina – Sisak 1986./87.
 Liga ZO Varaždin 1986./87.

Vanjske poveznice

Izvori
 Ivica Vukotić: VŽ nogomet, Varaždin, 1990., str. 100
 nk-polet-smnm.hr, NK "Polet" Sv. Martin na Muri - Pregled konačnih tablica seniora NK "Polet", Sveti Martin na Muri, 2011., str. 23, preuzeto 7. ožujka 2018.
 nk-nedelisce.hr, Nogometni savez zagrebačke regije - Sjever / Liga zajednica općina Varaždin 1986./87., pristupljeno 7. ožujka 2018.

1986-87 Varaždin
Varaždin
1986-87 Varaždin

III. regionalna nogometna liga Varaždin 1986./87.


Fortran (önceleri FORTRAN), özellikle sayısal hesaplama ve bilimsel hesaplama için uygun olan genel amaçlı, yordamsal, zorunlu programlama dilidir.

Tarih

1954'te IBM tarafından üretilen IBM 704 için ilk sürümü John Backus ve ekibi tarafından geliştirilmiştir. Backus ve ekibi Kasım 1954'te "The IBM Mathematical FORmula TRANslating System: Fortran" isimli raporu yayınlamışlardır. Fortran ilk yüksek düzey programlama dili olmasa da 1950'deki yüksek programlama dilleri derlenmeden, bir yorumlayıcı(interpreter) yardımıyla çalıştırılıyordu. Bu da makine koduyla yazılan programlardan en az 10 kat daha yavaş çalışmalarına sebep oluyordu. 1950'lerdeki bilgisayarlar için hız çok şey ifade ettiğinden yazması zor da olsa makine kodu bu yüzden hala populerdi. İşte bu noktada Backus ve ekibi hem yüksek programlama dilleri gibi kolay yazılabilen hem de makine kodunda yazılmış gibi hızlı çalışan bir programlama dili sözüyle Fortran 'ı tanıttılar.

Fortran 'ı diğer yüksek düzey programlama dillerinden ayıran bir çevirici yerine bir derleyici(compiler) kullanmasıydı. Program yüksek düzey dilde yazıldıktan sonra makine koduna çevriliyor ve böylece hız kaybı engelleniyordu. Her ne kadar ilk derlenebilir yüksek düzey dilin Fortran olup olmadığı hala tartışma konusu olsa da, Fortran geniş kitleler tarafından kullanılmış ilk yüksek düzey derlenebilir dildir. İlk Fortran sürümü Fortran 0 'dır.

Sürümleri
Fortran 0 : İlk Fortran sürümünde hız için esneklikten vazgeçildi. Bu yüzden ilk sürümde program içindeki tüm değişkenlerin önceden tanımlanması gerekiyordu.

Fortran I : Ocak 1955'te başlayan çalışmalar Nisan 1957 bitirilerek Fortran I tanıtıldı. İlk sürümden farklı olarak değişken isimleri 6 karaktere kadar çıkabiliyordu, veri giriş çıkış sisteminin düzeni değiştirilmişti. Ayrıca if ve do ifadeleri içeriyordu. Daha önceleri tekrarlama işlemi için özyineleme(recursion) kullanılırken do ifadesi sayesinde fonksiyon içinde yineleme(iteration) işlemi gerçekleştirildi. Fortan I 'deki değişken isimleri I,J,K,L,M,N ile başlıyordu. Bunun sebebi de o zamanki bilgisayarların bilimsel çalışmalarında kullanıldığından ve bilim insanlarının denklemlerinde değişken olarak bu harfleri çok kullanmalarından kaynaklanıyordu.

Fortran II : 1958 baharında tanıtılan Fortran II, Fortran I 'deki birçok hatayı düzeltiyordu. Getirdiği en önemli yenilik alt-programların ayrı ayrı derlenebilmesini sağlamaktı. Böylece alt-programda yapılan küçük bir değişim için tüm programı yeniden derlemek yerine, sadece alt-programın derlenmesi sağlandı. Bu zor olan ve genellikle makine hatası sonucu yarıda kalan derleme işlemine büyük bir kolaylık sağladı.

Fortran III : Fortran III tasarlanmasına rağmen asla geniş bir kullanım alanı bulamadı.

Fortran IV : 1960 ve 1962 yıllarında gelişmiş olan Fortran IV zamanın en geniş alanda kullanılmış programlama dili oldu. 1966'da Fortran 66 adı altında standart haline geldi(ANSI, 1966). Fortran IV büyük bakıma Fortran II 'nin gelişmiş haliydi. En önemli değişikliği mantıksal if ifadesi ve fonksiyonlara başka fonksiyonların parametre olarak aktarılabilmesiydi.

Fortran 77 : Fortran IV 'e ek olarak string işleme, mantıksal döngüler ve if ifadesine else ifadesi eklenmişti.

Fortran 90 : Fortran 77 'den epey farklı özellikleri vardır. En belirgin özelliği diziler için dinamik olarak yer ayrımının yapılabilmesidir. Ayrıca Case, Exit, Cycle, gibi yeni ifadeler eklenmiştir. Bir modul ünitesi eklenmiştir. Bu moduller Private veya Public ulaşım iznine sahip veri ve fonksiyon saklayabilmektedir. Ayrıca Fortran 77 'de olan bazı özellikler de yeni sürümden çıkarılmıştır.
Fortran 90 ile birlikte FORTRAN olan yazım şekli Fortran olarak değiştirilmiştir.

Fortran 95 : Fortran 95 ile dil hala evrimini devam ettirmektedir...
Fortran 2000
Fortran 2003
Fortran 2008

(İntrinsic Fonksiyonları)

Kaynakça
 Concepts of Programming Languages - Robert W. Sebesta

Fortran


The 1906 United Kingdom general election was held from 12 January to 8 February 1906.

The Liberals, led by Prime Minister Henry Campbell-Bannerman, won a landslide majority at the election. The Conservatives led by Arthur Balfour, who had been in government until the month before the election, lost more than half their seats, including party leader Balfour's own seat in Manchester East, leaving the party with its fewest recorded seats ever in history. The election saw a 5.4% swing from the Conservative Party to the Liberal Party, the largest-ever seen at the time (and if only looking at seats contested in both 1900 and 1906, the Conservative vote fell by 11.6%). This has resulted in the 1906 general election being dubbed the "Liberal landslide", and is now ranked alongside the 1931, 1945, 1983, 1997 and 2001 general elections as one of the largest landslide election victories.

The Labour Representation Committee was far more successful than at the 1900 general election and after the election would be renamed the Labour Party with 29 MPs and Keir Hardie as leader. The Irish Parliamentary Party, led by John Redmond, achieved its seats with a relatively low number of votes, as 73 candidates stood unopposed.

This election was a landslide defeat for the Conservative Party and their Liberal Unionist allies, with the primary reason given by historians being the party's weakness after its split over the issue of free trade (Joseph Chamberlain had resigned from government in September 1903 in order to campaign for Tariff Reform, which would allow "preferential tariffs"). Many working-class people at the time saw this as a threat to the price of food, hence the debate was nicknamed "Big Loaf, Little Loaf". The Liberals' landslide victory of 125 seats over all other parties led to the passing of social legislation known as the Liberal reforms.

This was the last general election in which the Liberals won an absolute majority in the House of Commons, and the last general election in which neither Labour nor the Conservatives won the popular vote. It was also the last peacetime election held more than five years after the previous one prior to passage of the Parliament Act 1911, which limited the duration of Parliaments in peacetime to five years. The Conservative Party's seat total of 156 MPs remains its worst result ever in a general election.

Overview

A coalition between the Conservative and Liberal Unionist parties had governed the United Kingdom since the 1895 general election. Arthur Balfour had served as Prime Minister from 1902 until 5 December 1905, when he chose to resign over growing unpopularity. Instead of calling a general election, Balfour had hoped that under a Liberal government, splits would re-emerge; which would therefore help the Conservative Party achieve victory at the next general election.

The incoming Liberal government chose to capitalise on the Conservative government's unpopularity and called an immediate general election one month later on 12 January 1906, which resulted in a crushing defeat for the Conservatives.

Conservative unpopularity

The Unionist government had become deeply divided over the issue of free trade, which soon became an electoral liability. This culminated in Joseph Chamberlain's resignation from the government in May 1903 to campaign for tariff reform in order to protect British industry from foreign competition. This division was in contrast to the Liberal Party's belief in free trade, which it argued would help keep costs of living down.

The issue of free trade became the feature of the Liberal campaign, under the slogan 'big loaf' under a Liberal government, 'little loaf' under a Conservative government. It also commissioned a variety of posters warning the electorate over rises in food prices under protectionist policies, including one which mentioned that "Balfour and Chamberlain are linked together against free trade ... Don't be deceived by Tory tricks".

The Boer War had also contributed to the unpopularity of the Conservative and Unionist government. The war had lasted over two and half years, much longer than had originally been expected, while details were revealed of the existence of concentration camps where over 20,000 men, women and children were reported to have died because of poor sanitation.

The war had also unearthed the poor social state of the country in the early-1900s. This was after more than 40% of military recruits for the Boer War were declared unfit for military service; in Manchester, 8,000 of the 11,000 men who had been recruited had to be turned away for being in poor physical condition. This was after the 1902 Rowntree study of poverty in York showed that almost one-third of the population lived below the 'poverty line', which helped to increase the calls for social reforms, something which had been neglected by the Conservative and Unionist government.

The Conservative and Unionist Prime Minister, Arthur Balfour, had been blamed over the issue of 'Chinese Slavery', which was the use of Chinese-indentured labour in South Africa. This became controversial among the Conservative Party's middle-class supporters, who saw it as unethical, while the working-class also objected to the practice, as White emigration to South Africa could have created jobs for the unemployed in Britain.

Nonconformists were angered when Conservatives pushed through the Education Act 1902, which integrated voluntary schools into the state system and provided for their support from the local rate. The local school boards were abolished and replaced by local education authorities based on county or county borough councils. Worst of all, the Anglican schools, which were on the edge of bankruptcy would thus receive funding from local rates that everyone had to pay. One tactic was to refuse to pay local taxes. The school system played a major role in the Liberal victory in 1906, as Dissenter (nonconformist) Conservatives punished their old party and voted Liberal. However, the Liberals were conscious of the call to fair treatment their victory had in the counties and neither repealed or modified the 1902 law. Another issue which lost the Conservatives nonconformist votes was the Licensing Act 1904. Although the legislation aimed to reduce the number of public houses, it proposed to compensate brewers for the cancellation of their licence, through a fund the brewers themselves would have to pay into  leading many who adhered to temperance to denounce it as a "brewers' bill", and Brewers generally being dissatisfied.

Results

|}

Voting summary

Seats summary

Analysis
According to historian Lawrence Goldman:

Notable results

The landslide Liberal victory led to many Conservative and Unionist MPs losing what had previously been regarded as safe seats. This resulted in prominent Conservative ministers being unseated including former Prime Minister Arthur Balfour. Only three of the Conservative cabinet which had served until December 1905 (one month before the election) held onto their seats, the outgoing: Home Secretary Aretas Akers-Douglas, Chancellor Austen Chamberlain (Liberal Unionist), Secretary of State for War H.O. Arnold-Forster who changed to that allied party before the election.

Manchester East
Arthur Balfour, who entered the general election as the Conservative Party leader and had until the month before been Prime Minister, unexpectedly lost his seat in the Manchester East constituency, a seat which he had represented since 1885. The result in Manchester East saw a large 22.4% swing to the Liberal candidate Thomas Gardner Horridge, much larger than the national 5.4% swing to the Liberals.

The Liberal candidate in Manchester East had been helped by a pact with the local Labour Party. Horridge said of his victory that "East Manchester is essentially a Labour constituency and the great Labour party has supported my candidacy very thoroughly and very loyally". He also said that "[Manchester East constituents] have returned me, I take it, first to uphold free trade, next to deal with Chinese labour, and after that to support legislation on the lines laid down in the programme of the Labour party, with which I am heartily in accord".

Balfour's unseating became symbolic of the Conservative Party's landslide defeat. The result has since been called one of the biggest upsets in British political history and remains the only instance of a former Prime Minister and Leader of the Opposition losing their seat in a General election.

Gladstone–MacDonald pact

Prior to the 1906 general election, the Labour and Liberal parties negotiated an informal agreement to ensure the anti-Conservative vote was not split between the two parties. The Gladstone–MacDonald pact agreed in 1903 meant that, in 31 of the 50 seats where Labour Party candidates stood, the Liberal Party did not put up a candidate. This proved helpful to both parties, as 24 of Labour's 29 elected MPs came from constituencies where the Liberal Party agreed not to contest, while the pact allowed the Liberals to concentrate resources on Conservative/Liberal marginal constituencies.

See also
List of MPs elected in the 1906 United Kingdom general election
Parliamentary franchise in the United Kingdom 1885–1918
 Education Act 1902
 1906 United Kingdom general election in Ireland

References

Further reading

 Betts, Oliver. (2016)"'The People's Bread': A Social History of Joseph Chamberlain and the Tariff Reform Campaign." in Joseph Chamberlain: International Statesman, National Leader, Local Icon ed by I. Cawood and C. Upton. (Palgrave Macmillan, London, 2016) pp. 130–150.

 Halévy, Élie (1956), The Rule of Democracy (1905–1914), pp. 64–90. online

 Machin, G. I. T. (1982) "The Last Victorian Anti-Ritualist Campaign, 1895-1906." Victorian Studies 25.3 (1982): 277–302.  online
 Purdue, A. W. (1973) "George Lansbury and the Middlesbrough election of 1906." International Review of Social History 18.3 (1973): 333–352.

 Watson, Robert Spence. (1907) The National Liberal Federation: From Its Commencement to the General Election of 1906. (T. Fisher Unwin, 1907) online.

External links
Spartacus: Political Parties and Election Results
United Kingdom election results—summary results 1885–1979

Manifestos
1906 Conservative manifesto
1906 Labour manifesto
1906 Liberal manifesto

 General election
1906
January 1906 events
February 1906 events
1906 elections in Ireland
Henry Campbell-Bannerman
Arthur Balfour

1906 United Kingdom general election


El relicario es un pasodoble compuesto por José Padilla en 1914, con letra de Armando Oliveros y José María Castellví, redactores del diario barcelonés El Liberal. La pieza estaba dedicada a su amigo José Pérez de Rozas.

Historia
Fue estrenado en el Teatro Eldorado de Barcelona en septiembre de 1914 interpretado por Mary Focela, sin gran éxito a pesar de cantarlo todos los días durante un mes.

Posteriormente la obra se reestrenó de nuevo en el mismo teatro, interpretada por Raquel Meller, quien tras haber analizado el texto y la música observó un cierto contrasentido en el pasodoble: la música era alegre, pero la letra era triste, ya que trata de amor y de muerte. Por ello decidió reestrenar la obra vistiéndose de negro con mantilla ancha, con un único foco sobre ella y con la orquesta tocando a baja intensidad. Raquel Meller además varía la forma de la canción, ya que la segunda estrofa, en lugar de cantarla, la recita sobre la música. La puesta en escena era desconocida hasta entonces y obtuvo un gran éxito.

Raquel Meller interpretó El relicario en el Trianón Palace (hoy teatro Alcázar) de Madrid, en el teatro Olympia de París y en el Hipodrome Theatre de Londres en 1920. En París la canción obtuvo tal éxito que se vendieron 110.000 ejemplares de la edición y se creó una moda con bastones, sombreros, pañuelos, guantes, etc., inspirados en El relicario.

El Relicario fuera del teatro
La pieza fue interpretada, además de por Raquel Meller, por grandes cantantes como Paquita Rico o Rocío Jurado y Sara Montiel que la cantó en su exitoso filme El último cuplé. Es considerada como la precursora del género del cuplé, y ha sido interpretada por Gloria Lasso, Esmeralda, Lilián de Celis y Carmen Sevilla.

En 1952, en Estados Unidos, Eisenhower se presentó en la tribuna para proclamar su candidatura a la presidencia del país mientras una banda de música ejecutaba la pieza, convirtiéndose en la banda sonora de su campaña electoral.

La pieza también ha sido interpretada en el cine en la película de 1986 Ginger y Fred dirigida por Federico Fellini.

Referencias

Canciones de España
Pasodobles
Composiciones de José Padilla Sánchez
Canciones de 1914
Canciones de España de 1914
Canciones de Sara Montiel

El relicario (pasodoble)


An Ficinia petrophylla in uska species han Liliopsida nga ginhulagway ni T.H.Arnold ngan Gordon-gray. An Ficinia petrophylla in nahilalakip ha genus nga Ficinia, ngan familia nga Cyperaceae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Ficinia

Ficinia petrophylla


A Virginia Company of London, ou London Company para abreviar, foi uma sociedade anónima inglesa constituída por carta real de James I, Rei da Inglaterra e Escócia em 10 de abril de 1606 para estabelecer assentamentos coloniais na costa leste da América do Norte. Este foi o início da colonização inglesa e depois britânica da América. A Virginia Company of Plymouth, ou Plymouth Company para abreviar, foi outra empresa que recebeu um contrato idêntico como parte da Virginia Company, mas operou em uma área costeira diferente, mais ao norte (agora New England). A London Company foi responsável por fundar o assentamento de Jamestown, em homenagem ao rei James I, o primeiro assentamento inglês permanente na América do Norte em 1607.

História dos Estados Unidos

London Company


Richard Abel Musgrave (d. 14 Aralık 1910, - ö. 15 Ocak 2007), Alman kökenli Amerikalı ekonomisttir. Kamu maliyesi teorisinin önemli profesörlerindendir.

Münih ve Heidelberg'de okudu. 1937'de Harvard'dan mezun oldu. Çeşitli ABD üniversitelerinde profesörlük ve Amerikan Hükûmetine danışmanlık yaptı. Quarterly Journal of Economics akademik dergisinin editörüydü.

1957'de FinanzArchiv'de yayımlanan  "A Multiple Theory of Budget Determination" başlıklı makalesinde erdemli mal (daha sonraları da erdemsiz mal) kavramını ortaya atmıştı.

1959 yılında en önemli çalışması olan Kamu Maliyesi Teorisi (The Theory of Public Finance) kitabını yazdı. Musgrave yazmış olduğu bu kitapta kamu maliyesini kamu fonlarının etkin kullanımı olarak tanımladı. Musgrave, devlete üç yeni fonksiyon atfetmiştir. Bunları; tahsis, bölüşüm ve istikrar olarak sınıflandırmıştır. Piyasanın bu fonksiyonları gerçekleştiremeyeceğini ve bu nedenle devletin piyasalara müdahale etmesi gerekliliğini savunmuştur.

Kitapları

 "A Voluntary Exchange Theory of Public Economy", 1939, QJE
 "Proportional Income Taxation and Risk-Taking", 1944
 "Distribution of Tax Paments by Income Groups: A case study for 1948", 1951, National Tax Journal
 The Theory of Public Finance, 1958
 Classics in the Theory of Public Finance, 1958
 "Tax reform: Growth with equity", 1963, AER
 Fiscal Systems, 1969
 Public Finance in Theory and Practice, 1973
 "Maximin, Uncertainty and the Leisure Trade-Off", 1974, QJE
 Fiscal Reform in Colombia, 1979

Musgrave, Richard
Musgrave, Richard
Musgrave, Richard
Ulusal Bilimler Akademisi üyeleri
Harvard Üniversitesinde öğrenim görenler
Amerika Birleşik Devletleri'ndeki Alman göçmenler

Richard Musgrave


A GuardAir AS foi uma companhia aérea norueguesa que operou entre os anos de 1992 até 2001. Com sede no Aeroporto de Sandefjord, operou quatro Dornier 228 e operava em quatro destinos em 2001.

A companhia aérea foi criada com um Cessna 210 para procurar veículos roubados. Após a fusão com a Wing-Tech em 1997, a companhia aérea adquiriu um Dornier 228 e começou a operar. Seu primeiro serviço programado conectou Skien com Oslo, mas durou apenas um ano após o início de outubro de 1998. A companhia aérea então voou voos de Sandefjord para Ålesund, Kristiansund e uma rota internacional para Gotemburgo. A GuardAir ganhou um contrato do governo para voar para Røst e Fagernes a partir de 2000. Finalmente, a companhia aérea estabeleceu uma rota de Trondheimpara Ålesund e Kristiansund. A companhia aérea perdeu um acumulado de 30 milhões de coroas norueguesas e entrou com pedido de falência em 2 de abril de 2001.

História
A companhia aérea foi fundada em 1992 por Einar Rønnestad, inicialmente operando no Aeroporto de Sandefjord, Torp. A GuardAir começou com um Cessna 210 que operava para a seguradora Storebrand para encontrar carros e barcos roubados. A empresa comprou um Piper PA-31 Navajo em 1995. Ela se fundiu com a Wing-Tech em 1997, tornando Bjørn Wasler um co-proprietário. Um importante contrato foi assinado com os jornais Aftenposten, Bergens Tidende e Stavanger Aftenblad para voar todas as noites. Isso foi feito com serviços triangulares do Aeroporto de Oslo para o Aeroporto de Bergen, e o Aeroporto de Stavanger, retornando a Oslo. Esta rota levou à aquisição de um Dornier 228 em setembro de 1997. Logo um segundo Dornier foi necessário para o tráfego.

Destinos

Frota

A frota da GuardAir, em 2001, consistia nas seguintes aeronaves:

Ver também

 Lista de companhias aéreas fora de operação

Bibliografia

Empresas aéreas extintas da Noruega
Empresas aéreas fundadas em 1992
Empresas aéreas extintas em 2001

GuardAir


Frank Woeste (* 1976 als Frank Wöste in Hannover) ist ein deutsch-französischer Jazzpianist (Klavier, Fender Rhodes), der vor allem in Frankreich tätig ist.

Leben und Wirken
Woeste hatte klassischen Klavierunterricht am Konservatorium in Bremen. Sein Interesse für Jazz begann mit 16 Jahren als Austauschschüler in den USA; er spielte dann als Jugendlicher in einem lokalen Jazzclub Bremens und wurde ab 1993 als Jungstudent an der Hochschule für Künste Bremen ausgebildet. Auch war er Mitglied des Landesjugendjazzorchesters Niedersachsen. Nach dem Abitur an der Cäcilienschule Wilhelmshaven 1995 nahm er 1996 sein Studium an der American School of Modern Music in Paris auf. Er setzte sein Studium 1997 bis 2001 am Pariser Conservatoire National Superieure de Musique fort. Zwischen 1997 und 1999 war er zudem Mitglied des Bujazzo und spielte dann mit Ed Kröger. Danach wirkte er in der Pariser Jazzszene unter anderem mit dem Trompeter Médéric Collignon, mit dem er seit über einem Jahrzehnt zusammenspielt, und der Sängerin Youn Sun Nah (auf deren Album Reflet, Sony 2001).

2003 gründete er ein eigenes Trio mit Mathias Alamane (Bass) und Mathieu Chazarenc (Schlagzeug); 2004 erschien sein Debütalbum als Solo-Pianist (Outward, Improvisationen über Chopin).  2005 erschien sein Debütalbum Mind at Play (Challenge Records) mit seinem Trio, mit dem er auch auf französischen Jazzfestivals spielt und im Auftrag des französischen Kulturinstituts durch Asien und den Mittleren Osten tourt. 2007 folgte das zweite Album  des Trios Untold Stories. Mit dem Kammerensemble Reverso, das er mit dem Posaunisten Ryan Keberle bildete und durch den Cellisten Vincent Courtois und den Schlagzeuger Jeff Ballard verstärkte, entstand 2016 das Album Suite Ravel. Reverso widmete sich auf dem Folgealbum The Melodic Line (Outhere 2020) (wieder mit Courtois) der Musik der Groupe des Six.

Woeste spielte im Quartett Jus de Bocse von Collignon, unter anderem auf dem Album Porgy and Bess (2005) und Shangri Tunkashi La (2009), mit der Band des Trompeters Ibrahim Maalouf und mit der des Trompeters Flavio Boltro. Zwischen 2013 und 2015 gehörte er zur Band von Ibrahim Maalouf, mit dem er drei Alben einspielte. Weiter spielte er unter anderem mit Malik Mezzadri (der auf 2011 seinem Album W-Double You zusammen mit Collignon und dem Trio von Woeste spielt, mit Jerome Regard am Bass, überwiegend mit eigenen Kompositionen von Woeste), Aldo Romano, Stéphane Belmondo, Gretchen Parlato, Michel Portal, Dave Douglas, John Scofield, André Ceccarelli, Till Brönner, Louis Sclavis, Rosario Giuliani, Markus Stockhausen, Peter Weniger, Ignaz Dinné, Natacha Atlas (Myriad Road) und Sylvain Luc.

Woeste spielte unter anderem auf dem Festival International de Jazz de Montréal, Jazz in Marciac, dem Paris Jazzfestival, Jazz à Vienne, dem London Jazz Festival, dem von Salzau, dem JVC Jazzfestival in Seoul und dem Ginza Jazzfestival in Tokio.

Preise und Ehrungen
Woeste gewann 1998 den ersten Preis bei Jazz á Mennecy und 1999 den ersten Preis beim Concours Charles Trenet in St. Maur. 2003 gewann er den zweiten Preis beim Internationalen Klavierwettbewerb in Montreux (Steinway Preis) und den ersten Preis beim Crest Festival. Sein Trio gewann den zweiten Preis bei Jazz Hoeilaart in Belgien und auf dem Europäischen Jazzwettbewerb in Getxo in Spanien. 2005 war das Trio auf der Revelation von Jazz à Juan nominiert. Woeste wurde 2011 fûr die französischen Victoires du Jazz nommiert.
Er war Stipendiat des French-American Jazzexchange 2014 zusammen mit dem Trompeter Dave Douglas und Stipendiat des French-American Jazzexchange 2015 mit Ryan Keberle.

Diskographie (Auswahl)
 Outward (2004, Sony; solo)
 Frank Wöste, Uwe Steinmetz, Eric Schaefer: Songful (2004, ArtPURecords)
 Frank Woeste Trio: Mind at Play (2005, Challenge Records)
 Frank Woeste Trio: Untold Stories (2007, Challenge Records)
 W Double You (2011, Worldvillage/Harmonia Mundi)
 Pocket Rhapsody (2016, ACT Music, mit Ben Monder, Justin Brown)
 Dave Douglas /Frank Woeste: Dada People (2016, Greenleafmusic, mit Matt Brewer, Clarence Penn)
 Pocket Rhapsody II (ACT, 2020)

Weblinks
 Offizielle Website
 Die Geopolitik des Jazz (Porträt in ›Die Zeit‹)
 Porträt (AllAboutJazz)

Einzelnachweise

Jazz-Pianist
Komponist (Jazz)
Deutscher
Franzose
Geboren 1976
Mann

Frank Woeste


8100 Nobeyama este un asteroid din centura principală de asteroizi.

Descriere
8100 Nobeyama este un asteroid din centura principală de asteroizi. A fost descoperit pe  la Nyukasa de Masanori Hirasawa și Shohei Suzuki. Asteroidul prezintă o orbită caracterizată de o semiaxă mare de 2,76 ua, o excentricitate de 0,09 și o înclinație de 3,3° în raport cu ecliptica.

Vezi și
 Lista planetelor minore: 8001-9000
 Centura de asteroizi

Referințe

Obiecte astronomice descoperite în 1993
Centura de asteroizi

8100 Nobeyama


Hellraiser: Revelations – Die Offenbarung ist die achte Fortsetzung von Clive Barkers Horrorfilm-Klassiker Hellraiser – Das Tor zur Hölle und somit der neunte Film der Reihe. In Hellraiser: Revelations wurde die Figur des Pinhead erstmals in der Filmreihe nicht von Doug Bradley dargestellt.

Handlung
Die beiden Freunde Nico und Steven geraten während eines Kurzurlaubs an den sagenumwogenen Spielwürfel, mit dessen Hilfe es möglich ist, mit den Zenobiten in Kontakt zu treten. Kaum im Besitz des geheimnisvollen Instruments, schafft es der draufgängerische Nico, die Kreaturen herbeizurufen, woraufhin die beiden Freunde auf recht schmerzliche Art und Weise Bekanntschaft mit dem Anführer der Zenobiten machen.

Da Nico das Tor zur Hölle mit Hilfe des Würfels geöffnet hat, muss er als Gegenleistung den Zenobiten seinen Körper und sein Fleisch zur allgemeinen "Erkundung" zur Verfügung stellen, und wird letztendlich gemeinsam mit den Zenobiten in den Höllenschlund hinabgerissen. Der bedachte und schüchterne Steven bleibt verstört zurück. Doch Nico kann aus der Hölle entfliehen.

Sein Problem: die Zenobiten haben ihn seiner Haut beraubt. Fortan bittet er seinen besten Freund Steven, für ihn zu morden, damit er sich am Blut der Opfer stärken kann und wieder die Gestalt eines menschlichen Wesens erhält.

Kritik
Das Lexikon des internationalen Films schrieb über Hellraiser: Revelations: "Genrefilm ohne irgendetwas Bemerkenswertes, uninteressant in Szene gesetzt."

Hintergründe
Die Premiere des Films fand am 18. März 2011 in einem einzigen Kino in Kalifornien statt. Auf DVD erschien der Film in den USA am 18. Oktober 2011. Die deutsche DVD-Auswertung erfolgte ebenfalls im Oktober 2012.

Der Film wurde mit einem Budget von etwa 300.000 US-Dollar produziert, die Dreharbeiten nahmen drei Wochen in Anspruch. Der Film wurde unter diesen Umständen produziert, damit die Weinstein Company als derzeitiger Besitzer der Rechte an Hellraiser als Franchise diese nicht verliert.

Weblinks

Einzelnachweise

Filmtitel 2011
Horrorfilm
Low-Budget-Film
Direct-to-Video-Produktion


Kane Tanaka (田中カ子, født 2. januar 1903 i Fukuoka i Japan, død 19. april 2022) var verdens ældste person fra 10. marts 2019 indtil sin død i 2022.

Kane Tanakas fødeår 1903 er samme år som brødrene Wright i december fløj første gang. I sine sidste leveår boede hun på plejehjem, hvor hun spillede brætspil, løste matematikproblemer og drak sodavand og spiste chokolade.

Referencer

Japanere
Ældste mennesker i nyere tid

Kane Tanaka


الإندورفين بالإنجليزية Endorphin ، وهو هرمون يتكون من سلسلة عديد الببتيد. وهو مادة موجودة في الجهاز العصبي للبشر والحيوانات. ويشكل الإندورفين وبعض المواد الكيميائية المماثلة لها أو القريبة منها والتي تدعى «بالانسفالين» جزءاً من مجموعة كبيرة من مركَّبات شبيهة بالمورفين وتسمى «أوبيويدات». وتساعد الأوبيويدات على تخفيف الآلام وتعطي شعوراً بالراحة والتحسن. ويعتقد العلماء أن الإندورفين والانسفالين يتحكمان في قدرة الدماغ على الاستقبال والاستجابة والإحساس بالألم أو الإجهاد. ويمكن أن تشكل جزءاً من نظام تسكين الألم في الجسم.

وقد اكتشف العلماء أصنافاً متعددة من الإندورفين والانسفالين معظمها مكونة من الببتيدات، وهي سلاسل من الحموض الأمينية. ويعتبر «إندورفين ـ بيتا» من أكثر الأوبيويدات التي تمت دراستها بتوسع. ويوجد مثل هذا النوع من الإندورفين في الدماغ وفي الغدة النخامية، وهي غدة صغيرة توجد أسفل قاعدة الدماغ، حيث يمكن أن تعمل بمثابة هورمون. ويوجد إندورفين ـ بيتا وهورمون آخر وهو الهرمون الموجه لقشر الكظر ويعرف اختصارًا بـ ACTH في جزيئات أكبر في الغدة النخامية حيث تُفرز هذه الهورمونات كرد فعل أو كاستجابة منسقة من الجسم عند تعرضه للألم أو الإجهاد.

لمحة عن الإندورفين
منذ أن تم بالصدفة اكتشاف هرمون الإندورفين (Endorphins) في عام 1975م وهو يعد من أهم مسكنات الألم التي تفرز طبيعياً من جسم الإنسان.
والإندورفين هو في الواقع من مجموعة البيبتيدات المتعددة (Polypeptides) التي تتمثل مهمتها الرئيسية في توصيل الإشارات العصبية عبر الجهاز العصبي.
عند إفراز الإندورفين من خلايا الدماغ أو من الغدة النخامية، فإنه يرتبط بمستقبلات الألم في الدماغ وبالتالي يخفف الشعور بالألم، بالطريقة نفسها التي تعمل بها بعض الأدوية المسكنة للألم (المخدرة) كالمورفين والكودين، إلا أن الإندورفين الذي يفرز طبيعياً من الجسم لا يؤدي إلى الإدمان كما هو الحال مع الأدوية المخدرة المصنعة كيميائياً.
يوجد حالياً أكثر من عشرين نوعاً من الإندورفين قد تم التعرف عليها، إلا أن بيتا إندورفين يعد أكثرها قوة وفعالية، وهو يتكون من سلسلة طويلة من الأحماض الأمينية (ثلاثين حمضاً أمينياً).
يُفرَز الإندورفين استجابة لكل من الإجهاد (Stress) والألم، ويتمثل عمل الإندورفين في تخفيف الشعور بالألم، وخفض الإجهاد، وتعزيز الجهاز المناعي، كما أن من تأثيرات إفراز الإندورفين تحسن المزاج لدى الشخص والشعور بالسرور والسعادة.

تأثير الجهد البدني على تركيز الإندورفين في الدم
يفرز الإندورفين استجابة للجهد البدني الهوائي المعتدل الشدة الذي يدوم 20دقيقة فأكثر، وقد يفرز في حالة الجهد البدني الأقل شدة إذا استمر الجهد لفترة طويلة. أما أثناء الجهد البدني العنيف الذي لا يدوم إلا لفترة وجيزة، كعدو المسافات القصيرة أو رفع الأثقال، فلا يعتقد أن تركيزه في الدم يتغير بشكل محسوس مقارنة بحالة الراحة.
يعتقد كثير من العلماء أن الإنداورفين هو المسئول عن حالة الشعور بالسعادة التي يشعر بها العداءون المنتظمون على رياضة الجري (High Runner's)، على الرغم من الاختلافات الكبيرة في توقيت إفراز الإندورفين بين عداء وآخر، فبعضهم يفرز جسمه مادة الإندورفين بعد حوالي 10 دقائق من الجري، والبعض الآخر قد يستغرق منه الأمر 20 – 30 دقيقة قبل شعوره بحالة السرور والسعادة الناجمة من إفراز مادة الإندورفين.
أخيراً، لا يبدو أن هناك فروقاً ملحوظة في استجابة الإندورفين للجهد البدني لدى المرأة مقارنة بالرجل، كما تشير إلى ذلك نتائج البحوث التي قامت بالمقارنة بين الذكور والإناث في هذا الشأن.

بعض أقوال الأطباء في مادة الإندورفين
 الدكتور ألن هيرش، مدير مركز الأعصاب في مؤسسة الشم والتذوق للبحوث العلمية في شيكاغو، «ينتج الدماغ مادة تسمى الإندورفين وهي مسؤولة عن تخفّيض الألم. وتعرف هذه المادة باسم قناع الغبطة. وتقوم المخدرات مثل المورفين، والهيروين، والكوكايين بحث الدماغ على إفراز الإندورفين للحصول على ذات النتيجة الطبيعية، ولكن لماذا نلجئ للمخدرات السامة بينما نستطيع حثّ دماغنا على الشعور بالسعادة والاسترخاء».
 يقول بعض الأطباء بأن تناول الفلفل الحار هو الإدمان بعينه. فالتسارع الذي يحصل على اللسان بعد تناول قضمة واحدة هو ردّ فعل الجسم الوقائي تجاه طعم الفلفل الحار. «بينما مضغ الفلفل الحار يمكن أن يفرز الإندورفين مركزياً وعلى اللسان».
 يقول جويل فورمان، طبيب عائلة ومؤلف كتاب (كل لتعيش)، «عندما يأخذ الناس علاجاً مموّهاً وهم يعتقدون بأنه دواء شاف، يحقق هذا العلاج نجاحاً باهراً في أغلب الأحيان، وهذه نتيجة لقوّة التفكير الإيجابي، التي يمكن أن تساهم في إفراز الإندورفين الذي قد يخفّف ألم حتى إذا كان الدواء غير مؤثّر جسدياً».
الناس الذين يهرولون بانتظام يتحدّثون في أغلب الأحيان عن "نشوة العدائيين"، وهذا سببه كما أصبحتم تعرفون الإندورفين الذي يرتفع متى بلغ الشخص الذي يلعب الرياضة نقطة معينة خلال التمرين. على أية حال يقول الدكتور فورمان بأنّ العلاقة بين الإندورفين والرياضة لا زالت جدالية، ذلك لأن بعض المحترفين الطبيين يعتقدون بأن الشعور الإيجابي هو الذي يزيد من إفراز الإندورفين وليس التمرين بحد ذاته. ويوصي الدكتور فورمان بالقيام بالتمارين الرياضية لأنه تحسن المزاج والصحة بشكل عام.
 يقول الدّكتور فورمان، «أعتقد شخصيا بأن هزة الجماع طريقة عظيمة للحصول على دفعة قوية من الإندورفين. فأنت يجب أن تركض لساعة كاملة حتى تبلغ نشوة العدائيين بالاعتماد على جسمك بالطبع. بينما يوفر لك الجنس الإندورفين بجهد أقل، ولا تنسى الشعور بالسعادة والمرح، لذلك فإن ممارسة الجنس بين الزوجين تعد من أفضل أنواع الرياضات على الإطلاق».
 يقول الدكتور فورمان، «إن وخز الجسم بالإبر يساعد على تخليص الجسم من الطاقة السلبية، وقد يحفز إفراز الإندورفين. كما أن المرضى الذين يخضعون للعلاج بالإبر الصينية غالبا ما يقتنعون بقوتها العلاجية وهكذا يشفون نفسياً».
 يقول الدكتور جويل فورمان، «جمعينا يعلم جيدا أن مادة الكاكاو تسبب الإدمان. حيث تؤثر على الدماغ وتحثه على إفراز الإندورفين. ولكن لا داع لأن تركض الآن لشراء قطعة كبيرة منها، يكفي أن تأكل قضمة صغيرة للحصول على التأثير الإيجابي».
 وحول الخوف والعلاقة بينه وبين الإندورفين يقول الدكتور جويل فورمان، «هل سمعت أصدقائك يقولون بأنّهم يحبّون مشاهدة أفلام الرعب؟ حسنا لا دخل للشجاعة بهذا، ببساطة عندما تشاهد فلم رعب يقوم دماغك بإفراز مادة الإندورفين فتشعر بقشعريرة تسري على يديك وعلى عيونك وأسفل ظهرك. وهذا شبيه بركوب القطار السريع في الملاهي، فأنت تشعر بالإثارة، التي تزيد من تسارع دقات قلبك وإفراز الإندورفين، الأمر الذي سيجعلك تشعر بالسعادة بعد انتهاء المشهد أو اللعبة».
 وجد باحثون من مركز جامعة ويك فوريست الطبي المعمداني بأن الأشعة فوق البنفسجية أشعة فوق البنفسجية يمكن أن تساهم في إنتاج الإندورفين، ولكن هل هذا السبب وراء جلوس بعض الحسناوات في الشمس قرب برك السباحة والشواطئ بالرغم من مخاطر سرطان الجلد. بضعة دقائق من التعرّض للشمس لن تؤذي جلدك، بل قد تزيد من أنتاج الإندورفين، ولكن لا تخرج في أوقات الذروة، يكفي أن ترى الشمس في الصباح الباكر لتحصل على هذه الدفعة القوية.

المصدر
 موسوعة المعرفة:http://www.marefa.org
 Stryer. Biochemistry.3rd ed. Freeman
 Murry, Granner, Mayes, & Rodwell. Harper's Biochemistry. 25th ed. Lang

مراجع

ببتيدات أفيونيدية
ببتيدات عصبية
صرع نفسي
علم الأدوية
مسكنات ألم
هرمونات الغدة النخامية

إندورفين


La bomba est un film italien réalisé par Giulio Base, sorti en 1999.

Synopsis

Fiche technique
 Titre : La bomba
 Réalisation : Giulio Base
 Scénario : Giulio Base et Filippo Ascione
 Musique : Leo Gadaleta
 Pays d'origine : Italie
 Genre : comédie
 Date de sortie : 1999

Distribution
 Lola Pagnani : Daisy
 Alessandro Gassmann : Nino
 Enrico Brignano : Sergio
 Rocco Papaleo : Gaetano
 Vito Antuofermo : Pippo Messina
 Vittorio Gassman : Don Vito Bracalone
 Shelley Winters : la Prof Summers
 Chiara Muti : Immacolata
 Paola Quattrini : Alba
 Giulio Base : le prêtre

Liens externes

Film italien sorti en 1999
Comédie italienne
Film se déroulant à New York

La bomba (film, 1999)


O mercado branco é o mercado legal, oficial, autorizado ou pretendido para bens e serviços. O mercado branco de alguns bens, como a adoção de crianças, tem sido criticado por ser ineficiente devido à regulamentação governamental.

É distinto do mercado negro de mercadorias traficadas ilegalmente e do mercado cinza, no qual as mercadorias são distribuídas por canais que, embora legais, não são oficiais, não autorizados ou não intencionais pelo fabricante original. Às vezes, também é distinguido do mercado rosa de atividades sancionadas pelo Estado, mas imorais, como guerras de agressão, e do mercado vermelho de atividades imorais proibidas pelo Estado.

Mercado

Mercado branco


1937 යනු ශක වර්ෂ ක්‍රමයෙන් 1937 වන වර්ෂයයි.

උදාව
බක් මස අව දශවක තිථිය ලත් කුජ දින උදයාදී පැය 19 විනාඩි 2ට මෙම වසර උදාවිය.

ශ.ව. 20වන සියවස

ශක වර්ෂ 1937


The Virgin Queen  é um filme estadunidense de 1955, do gênero drama histórico-biográfico, dirigido por Henry Koster, e estrelado por Bette Davis, Richard Todd e Joan Collins. Filmado em CinemaScope, a produção retrata a relação de Elizabeth I da Inglaterra e Sir Walter Raleigh.

O filme marca a segunda vez que Davis interpretou a monarca inglesa; a primeira vez foi em "The Private Lives of Elizabeth and Essex" (1939). Foi também o primeiro filme de Hollywood do ator australiano Rod Taylor.

Mary Wills e Charles LeMaire foram indicados ao Oscar de melhor figurino colorido. LeMaire ganhou o prêmio por "Love Is a Many-Splendored Thing" (1955), outro filme no qual estava indicado.

Sinopse
Sir Walter Raleigh (Richard Todd) consegue uma audiência com a Rainha Elizabeth I (Bette Davis) e logo a conquista com suas perspectivas. Ele pede por navios para navegar e fazer da Inglaterra uma nação maior. Uma jovem enfermeira da corte, Beth Throgmorton (Joan Collins), sente-se fortemente atraída por Raleigh, que retribui a atração. Tudo complica-se logo, quando a Rainha mostra seus desejos pelo homem, o que o faz se curvar às suas vontades para conseguir seu objetivo de sair mar adentro.

Elenco
 Bette Davis como Rainha Elizabeth I da Inglaterra
 Richard Todd como Sir Walter Raleigh
 Joan Collins como Elizabeth Throgmorton
 Jay Robinson como Chadwick
 Herbert Marshall como Robert Dudley, Conde de Leicester
 Dan O'Herlihy como Lorde Derry
 Robert Douglas como Sir Christopher Hatton
 Romney Brent como Embaixador Francês
 Leslie Parrish como Anne
 Lisa Daniels como Mary
 Rod Taylor como Cpl. Gwilym (não-creditado)
 Nelson Leigh como Médico (não-creditado)

Adaptação
 "Four Color #644", da Dell Comics (agosto de 1955)

Prêmios e indicações

Ligações externas

Filmes dirigidos por Henry Koster
Filmes dos Estados Unidos de 1955
Filmes de ficção histórica dos Estados Unidos
Filmes de ficção histórica da década de 1950
Filmes de drama biográfico da década de 1950
Filmes de drama biográfico dos Estados Unidos
Filmes da 20th Century Studios
Filmes em língua inglesa
Filmes com trilha sonora de Franz Waxman
Filmes sobre Isabel I de Inglaterra
Representações culturais de Walter Raleigh

The Virgin Queen


An Ponerorchis curtipes in uska species han Liliopsida nga syahan ginhulagway ni Jisaburo Ohwi, ngan ginhatag han pagkayana nga asya nga ngaran ni Julian Mark Hugh Shaw. An Ponerorchis curtipes in nahilalakip ha genus nga Ponerorchis, ngan familia nga Orchidaceae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Ponerorchis

Ponerorchis curtipes


| fæðingardagur  =
| fæðingarstaður =
| dauðadagur     =
| dauðastaður    = ,
| orsök_dauða    =
| verðlaun       =
| þekkt_fyrir    =
| stjórnmálaflokkur =
| starf          = Kvikmyndaleikstjóri,handritshöfundur
| trú            =
| maki           =
| börn           = 4
| foreldrar      =
| undirskrift    =
}}

Elfar Aðalsteins (f. 1. júní 1971) er íslenskur leikstjóri og handritshöfundur. Áður en Elfar fór að starfa við kvikmyndagerð var hann forstjóri útgerðarfyrirtækisins Eskju á Eskifirði. Elfar er barnabarn Aðalsteins Jónssonar sem oft er kallaður Alli ríki en Elfar var ættleiddur af honum og ömmu sinni, Guðlaugu Stefánsdóttur.
Fyrsta kvikmynd Elfars í fullri lengd, End of Sentence (2017), er á ensku og er samstarfsverkefni Íslands, Írlands og Bandaríkjanna. Önnur kvikmynd Elfars, Sumarljós og svo kemur nóttin (2022), er byggð á samnefndri bók Jóns Kalmans Stefánssonar frá 2005.

Kvikmyndir

 Sailcloth (2011) (Stuttmynd)
 Subculture (2012) (Stuttmynd)
 End of Sentence (2017)
 Sumarljós og svo kemur nóttin (2022)

Tilvísanir

Tenglar

Íslenskir kvikmyndaleikstjórar
Fólk fætt árið 1971

Elfar Aðalsteins


Et kulstoflager er et reservoir i naturen, hvor kulstofholdige stoffer bliver fastholdt og opbevaret gennem kortere eller længere tid. Atmosfærens voksende indhold af drivhusgasser, herunder kuldioxid, og den deraf følgende globale opvarmning har ført til øget opmærksomhed omkring, hvordan drivhusgasser vha kulstoflagre kan fjernes fra atmosfæren. Både Kyoto-aftalen og Paris-aftalen anbefaler kulstoflagre som en del af denne grønne omstilling. Vigtige kulstoflagre er

 skove og anden plantevækst, hvor kuldioxid vha fotosyntese omdannes til cellulose,
 havvand, som kan absorbere store mængder af atmosfærens kuldioxid,
 kalkskallede organismer i verdenshavene, fx alger og koraller, som er i stand til at omdanne kuldioxid og salte opløst i havvandet til kalk.

Se også
 Kulstofkredsløb

Referencer

Eksterne henvisninger
 omtale af J-F Bastin m.fl. (2019): The global tree restoration potential, artikel i Science

Klimaforandringer
Klimapolitik
Bæredygtighed
Økologi
Miljø og samfund

Kulstoflager


එහි  යමහල් කේතු ත්‍රිත්වය වන, කිබෝ, මාවෙන්සි සහ, ෂිරා සමගින්,  කිලමන්ජාරෝ කන්ද යනු,  ටැන්සානියාවේ අක්‍රීය යමහල්මය කන්දකි. මුහුදු මට්ටමෙන් (උහුරු කඳු මුදුන/කිබෝ කඳු මුදුන)  උසැති එය,  අප්‍රිකාවේ උසම කන්ද සහ  ලෝකයේ වෙන්ව පවත්නා උසම කන්දද වෙයි.

භූවිද්‍යාව
ප්‍රභින්න යමහල් කේතු තුනකින් කිලිමන්ජාරෝ සමන්විත වෙයි: උච්චතම කේතුව වන  උසැති කිබෝ ;  උසැති මාවෙන්සි සහ; කෙටිම කේතුව ලෙසින්  උසැති ෂිරා යනුවෙන් වෙති. කිබෝගේ ආවාට ගැටියේ උසම කඳු මුදුන උහුරු වෙයි.

ආශ්‍රිත

අප්‍රිකාව

කිලිමන්ජාරෝ කන්ද


Alfred Gotthold Meyer (né le  à Berlin et mort le  à Charlottenbourg) est professeur d'histoire des arts appliqués à l'Université technique royale de Charlottenbourg.

Ce n'est qu'à titre posthume que paraît en 1907 sa monographie Eisenbauten. Ihre Geschichte und Ästhetik, achevée par  (1872-1929), dans lesquelles il examine les effets de la manipulation du fer comme matériau de construction sur la formation des styles.

Travaux
 Szent Simon ezüstkoporsója Zárában. Magyar Tudományos Akadémia, Budapest 1894 (Repository of the Hungarian Academy of Sciences).
 Reinhold Begas. Velhagen & Klasing, Bielefeld/Leipzig 1897 (Vermehrte Auflage 1901).
 Die Certosa bei Pavia. Spemann, Berlin/Stuttgart 1900.
 Donatello. Velhagen & Klasing, Bielefeld 1903
 Gesammelte Reden und Aufsätze. Berlin 1905.
 Eisenbauten. Ihre Geschichte und Ästhetik. Neff, Esslingen 1907

Bibliographie
 Karl-Eugen Kurrer: Baustatik und Ästhetik. Anmerkungen zur Neuausgabe des Werkes "Eisenbauten. Ihre Geschichte und Ästhetik" von Alfred Gotthold Meyer. In: , 67. Jg. (1998), H. 3, S. 205–210.

Liens externes

Historien de l'art prussien
Professeur à l'université technique de Berlin
Naissance en mars 1864
Naissance à Berlin
Décès en décembre 1904
Décès à Berlin
Décès à 40 ans

Alfred Gotthold Meyer


Ibuki Fujita (født 30. januar 1991) er en japansk fodboldspiller, som spiller for den japanske fodboldklub Matsumoto Yamaga FC.

Referencer

Eksterne henvisninger

Fodboldspillere fra Japan

Ibuki Fujita


Vuotie ()  est une rue du quartier Vuosaari d'Helsinki en Finlande.

Présentation
La Vuotie est la route principale de Vuosaari pour la circulation automobile et elle constitue le prolongement de Meripellontie.
La Vuotie mène de la jonction d'Itäväylä et de Kehä I près de l'Itäkeskus jusqu'au pont de Vuosaari.

Les rues Meripellontie et Vuotie peuvent être considérées comme des extensions directes de Kehä I, et actuellement les noms de Kehä I-Vuotie et Kehä I-Meripellontie sont utilisés dans les plans d'urbanisme.

Galerie

Bibliographie

Notes et références

Voir aussi

Liens externes

carte des rues d'Helsinki

Liens internes

Rue à Helsinki
Liste en rapport avec la Finlande
Liste en rapport avec l'architecture
Vuosaari.

Vuotie


Sofia Imber (în ; ) a fost o jurnalistă și susținătoare a artelor din Venezuela, născută în România. A fost fondatoarea Muzeului de Artă Contemporană din Caracas.

Biografie
S-a născut într-o familie de evrei în Soroca, Regatul României (astăzi Moldova). A migrat în Venezuela în 1928, când avea doar patru ani.
Sora sa, Lya Imber, a fost prima femeie din Venezuela care a obținut o diplomă în medicină.

Cariera
În perioada anilor 1940, Imber a luat parte la cursurile "Universității din Anzi", studiind medicina timp de trei ani, după care s-a reîntors în Caracas. În Caracas a publicat articole în numeroase ziare și reviste.
A fondat Muzeul Contemporan de Artă din Caracas în 1973, care posedă aproximativ 4000 de piese, fiind cea mai mare colecție de artă contemporană din America Latină. Imber a condus Muzeul pentru aproape treizeci de ani, până la destituirea ei de către președintele țării. De atunci, au fost raportate lipsa câtorva piese.

Premii
Sofia Imber a fost singura femeie căreia i-a fost acordat Premiul Național pentru Jurnalism din Venezuela. De asemenea, a primit Premiul Național de Arte Plastice din Venezuela.

I s-au mai oferit:
 Ordinul "Eliberatorului general San Martin"
 Medalia Picasso din parte UNESCO
 Legiunea de Onoare
 Ordinul Vulturului Aztec

Universitatea Catolică "Andreas Bello" a numit una din zonele de cercetare "Sala de Investigación Sofía Imber y Carlos Rangel", conferind și facultății de jurnalism numele ei.
Sofia a donat colecția ei personală de cărți Universității Catolice "Andreas Bello" în iunie 2014.

Note

Nașteri în 1924
Decese în 2017
Jurnaliști venezueleni
Jurnaliști evrei
Oameni din Soroca
Români expatriați în Venezuela
Evrei din Basarabia
Decese în Caracas

Sofía Ímber


الرابح الأكبر برنامج نقله مركز تلفزيون الشرق الأوسط (إم بي سي) للوطن العربي من نسخته الأمريكية الأصلية والتي تسمى الخاسر الأكبر هو برنامج تلفزيوني بث في العديد من البلدان. وكان هذا البرنامج عبارة عن محاولة من زائدى الوزن لانقاص أوزانهم للتنافس على جائزة نقدية.

الولايات المتحدة الأمريكية
 الخاسر الأكبر (سلسلة الولايات المتحدة الأمريكية التلفزيونية)
 الخاسر الأكبر الولايات المتحدة الأمريكية (الموسم الأول) بث في عام 2004
 الخاسر الأكبر الولايات المتحدة الأمريكية (الموسم الثاني) بث في عام 2005
 الخاسر الأكبر الولايات المتحدة الأمريكية: إصدار خاص بث في عام 2006
 الخاسر الأكبر الولايات المتحدة الأمريكية (الموسم الثالث) بث في عام 2006
 الخاسر الأكبر الولايات المتحدة الأمريكية (الموسم الرابع) بث في عام 2007
 الخاسر الأكبر الولايات المتحدة الأمريكية (الموسم الخامس): ثنائيات بث في ربيع عام 2008
 الخاسر الأكبر الولايات المتحدة الأمريكية (الموسم السادس) :عائلات بث في خريف عام 2008
 الخاسر الأكبر الولايات المتحدة الأمريكية (الموسم السابع): ثنائيات 2 بث في ربيع عام 2009
 الخاسر الأكبر الولايات المتحدة الأمريكية (الموسم الثامن): الفرص الثانية بث في خريف عام 2009

المملكة المتحدة
 الخاسر الأكبر (سلسلة بريطانياالتلفزيونية)—إصدار تليفزيون المملكة المتحدة
 الخاسر الأكبر المملكة المتحدة (الموسم الأول)—بث في عام 2005
 الخاسر الأكبر المملكة المتحدة (الموسم الثاني)—بث في عام 2006
 الخاسر الأكبر المملكة المتحدة (الموسم الثالث)—بث في عام 2009

أستراليا
 الخاسر الأكبر (سلسلة أستراليا التلفزيونية)—إصدار تليفزيون أستراليا
 الخاسر الأكبر أستراليا (الموسم الأول)—بث في عام 2006
 الخاسر الأكبر أستراليا (الموسم الثاني)—بث في عام 2007
 الخاسر الأكبر أستراليا (الموسم الثالث)—بث في عام 2008
 الخاسر الأكبر أستراليا (الموسم الخامس):ثنائيات—بث في عام 2009

العالم العربي
 الرابح الأكبر—إصدار تلفزيون الشرق الأوسط
 الرابح الأكبر (الموسم الأول) بث في عام 2006
 الرابح الأكبر (الموسم الثاني) بث في عام 2007
 الرابح الأكبر (الموسم الثالث) بث في عام 2008
 الرابح الأكبر (الموسم الرابع): ثنائيات بث في عام 2009

البرازيل
 الخاسر الأكبر في البرازيل

ألمانيا
 الخاسر الأكبر في ألمانيا—النسخة التلفزيونية الألمانية بث في عام 2009

هنغاريا
 والخاسر الأكبر قي هنغاريا—في النسخة التلفزيونية الهنغارية يسمى ناجي فوجياس  بث في عام 2007

الهند
 الخاسر الأكبر Jeetega—الهند التلفزيون بثت نسخة في عام 2007

إسرائيل
 الخاسر الأكبر في إسرائيل—إصدار تليفزيون إسرائيل، محليا بعنوان Laredet Begadol

المكسيك
 والخاسر الأكبر (سلسلة المكسيك التلفزيونية)—المكسيك لاصدار التلفزيون بعنوان ¿Cuánto quieres perder؟ والخاسر الأكبر: الأسر الموسم السادس بث في عام 2008

هولندا
 والخاسر الأكبر (هولندا) (سلسلة تلفزيونية)—هولندا ' إصدار تلفزيون هولندا بعنوان
 دي افالير (موسم 1) بث في عام 2005
 دى افالير (الموسم 2) بث في عام 2006
 دى افلير (موسم 3) بث في عام 2006
 دى افالير اجتماع النجوم بث في عام 2007
 دي إكس اكس افالير بث في عام 2007

جنوب إفريقيا
 الخاسر الأكبر في جنوب أفريقيا—في النسخة التلفزيونية لجنوب اقريقيا بثت في عام 2008

مراجع

وصلات خارجية

السمنة في الولايات المتحدة
برامج تلفزيونية باللغة الإنجليزية
تلفزيون الواقع في الولايات المتحدة
مسلسلات أمريكية انتهت في 2016
مسلسلات تلفزيونية أمريكية انتهت في 2020
مسلسلات تلفزيونية أمريكية أعيدت بعد إلغائها
مسلسلات تلفزيونية أمريكية بدأ عرضها في 2004
مسلسلات تلفزيونية أمريكية بدأ عرضها في 2020
مسلسلات تلفزيونية من إنتاج تلفزيون يونيفرسال
مسلسلات تلفزيونية واقعية أمريكية في عقد 2000
مسلسلات تلفزيونية واقعية أمريكية في عقد 2010
مسلسلات تلفزيونية واقعية أمريكية في عقد 2020

الخاسر الأكبر


දළ උපත් අනුපාතික ස්‍රැතිය එසේත් නැත්නම් ළදරු උපත් සංඛ්‍යාව මිනිසුන් දහස් දෙනෙකුට වසරකදී සිදු වන ප්‍රමාණය ලෙසින් සැලකේ. සාපල්‍යතා සීඝ්‍රතාවය හා ආර්ථික භූ විද්‍යා ශබ්ද කෝෂය වොෂින්ටන් විශ්ව විද්‍යාලයේ යන පරිශීලනයන් වැඩි විස්තර සඳහා බලන්න.

එය දක්වන්නේ CDR = N/P x 1000 යන්නෙනි. මෙහි N එම වර්ෂයේ සිදුවුණු ළමා උපත් සංඛ්‍යාව පෙන්ණූම් කරයි. P පවතින ජනගහනය දක්වයි. මෙම ලක්ෂණය දළ මරණ අනුපාතිකය සමග සුසංයෝජනය කොට ස්වාභාවික ජනගහන වර්ධන සීඝ්‍රතාවය සෙවීමට යොදා ගනී. මෙහි ස්වභාවික යන්නෙන් අදහස් කෙරෙන්නේ දළ විගමනය සැලකිල්ලට නොගත් බවයි.

2007 දී පරිදි ලෝකය සඳහා සමස්ත මධ්‍යන්‍ය උපත් අනුපාතිකය 20.3  ක් දහස් දෙනෙකුගේ සමස්ත ජනගහනයක් සඳහා ලෙසින් විය .එනම් බිලියන 6.6 ක් වූ ලෝක ජනගහනයට වසරක් පාසා ළදරුවන් මිලියන 134 ක් එකතු වේ.

සාපල්‍යතාවයේ තවත් දර්ශකයක් ලෙසින් භාවිතයට ගැනෙන්නේ මුළු සපල්‍යතා සීඝ්‍රතාවයයි. එනම් ගැහැණියකගේ ජීවිතය තුළ ඇයට උපදින මධ්‍යන්‍ය දරුවන් සංඛ්‍යාවයි. සමස්තයක් වශයෙන් මුළු සාපල්‍යතා සීඝ්‍රතාවය වඩා හොඳ දර්ශකයක් වන්නේ දළ උපත් අනුපාතිකය මෙන් නොව එය ජන ගහනයේ වයස් ව්‍යාප්තියෙන් බලපෑම් ඇති නොවූවක් බැවිණි.

ආර්ථිකව අඩු සංවර්ධනයක් සහිත රටවල්වල සාපල්‍යතා සීඝ්‍රතාවයන් ඉහළ නැඹුරුවක් දක්වයි. වඩාත් ආර්ථිකව සංවර්ධනය වූ රටවල්වල එය පහළ අගයක් ගනී.

මුළු උපත් සංඛ්‍යාව - පොදු සාපල්‍යතා සීඝ්‍රතාව GFR මෙය වයස අවුරුදු 15 සිට 44 හෝ 15 සිට 49 දක්වා ගැහැණුන් දහසකට ඇති උපත් සංඛ්‍යාව මැනීමට යොදා ගනී.
සම්මත උපත් සීඝ්‍රතාව - SBR මෙය උපකල්පිත සම්මත ජනගහනයක් සඳහා වයස් ව්‍යුහ ලිංග ව්‍යුහයන් සංසන්දනය කරනු ලබයි.
මුළු සාපල්‍යතා සීඝ්‍රතාව - ගැහැණියකගේ දරුවන් ලැබිය හැකි වයස තුළ ඇය අපේක්ෂා කරන දරුවන්ගේ මධ්‍යන්‍ය මෙහි අදහසයි. මෙය ජනගහනයේ වයස් ලිංග ව්‍යුහයෙන් ස්වායත්ත වේ.

උපත් සීඝ්‍රතාවයට බලපාන කරුණු

රජයේ පූර්ව උත්පත්ති ප්‍රතිපත්ති සහ ප්‍රතිඋත්පත්ති ප්‍රතිපත්තීන් මෙන්ම ගබ්සා වීමේ සීඝ්‍රතාවය, පවතින වයස් ලිංග ව්‍යුහය, සාමාජීය හා ආගමික විශ්වාස, ගැබ් ගැනීම සම්බන්ධය වැදගත්වේ . කාන්තා සාක්ෂරතා මට්ටම.ආර්ථික සෞභාග්‍යතා (න්‍යායිකව ආර්ථිකය හොඳින් පවතින විට පවුලක් වැඩි ළමයින් සංඛ්‍යාවක් දැරිය හැකි වුවද ප්‍රායෝගිකව ඉහළ ආර්ථික සෞභාග්‍යක් ඇති විට උපත් සීඝ්‍රතාව අඩුවේ). දරිද්‍රතා මට්ටම් අනුව සංවර්ධනය වන රටවල්වල ළමුන් ආර්ථික සම්පතක් වශයෙන් යොදා ගනු දැකිය හැකි වන්නේ ඔවුන්ට මුදල් උපයා ගත හැකි නිසාය. රටක ළදරු මරණ අනුපාතිකය ඉහළ නම් පවුලක සිටින ළමයින් සංඛ්‍යාව ඉහළ වන්නේ ඔවුන් අතරින් කිසියම් පිරිසක් මියයන බැවිනි. නාගරීකරණය, විවාහය සඳහා යෝජිත වයස, විශ්‍රාම වැටුප් පැවතීම, අර්බුදකාරී තත්ත්වයන් ඊට බලපායි.

මූලාශ්‍ර

ජනගහනය

උපත් අනුපාතිකය


التقويم الإثيوبي (بالأمهرية: የኢትዮጵያ ዘመን አቆጣጠር) هو تقويم ديني كنسي، مشابه للتقويم المصري تستخدمه الكنائس الأرثوذكسية المشرقية في إرتيريا وإثيوبيا. وهو 12 شهرًا كل شهر 30 يوم بالإضافة لستة أيام (تسمى أحيانا الشهر الثالث عشر) يكمن الفرق بين التقويمين المصري والإثيوبي في أسماء الشهور.

مراجع

التوقيت في إثيوبيا
الزمن في إريتريا
تقاويم خاصة
تقاويم طقوسية
ثقافة إثيوبية
ثقافة إريترية

تقويم إثيوبي


Diese Liste der österreichischen diplomatischen Vertreter in Russland enthält alle Botschafter Österreichs von 1721 bis heute (2012), die in Russland bzw. der Sowjetunion akkreditiert waren oder sind. Um 2015 besteht der Amtsbereich aus Belarus (Weißrussland) und der Russischen Föderation ("Russland"), die Österreichische Botschaft in Moskau betraut in ihrem Konsularbezirk auch Armenien (das seit 2012 einen Botschafter am Außenministerium hat) und Usbekistan.

Geschichte
1703 gründete Peter I. Sankt Petersburg, das von 1710 bis 1918 die Hauptstadt des Russischen Reiches war. Bis 1880 lag dort die österreichische Botschaft an der Adresse 102 Fontanka River Embankment, (Английская набережная, Englisches Quai)

Am 6. August 1914 erklärte Franz Joseph I. Zar Nikolaus II. den Krieg und Dänemark wurde Schutzmacht in Russland.

Anfang Juli 1918 wurde Generalkonsul Georg de Pottere (1875–1951)   Die Verhandlungen gingen in den letzten Tagen des Juli zu Ende. Am 11. Juli 1918 erteilte die Moskauer Regierung Otto von Franz das Agreement, worauf dieser am 6. August 1918 zum Gesandten in Moskau ernannt wurde. Weder Georg de Pottere noch Otto von Franz traten ihr Amt vor dem 9. November 1918 an.

Nach dem Zerfall der Sowjetunion 1990/91 war der Botschafter für weitgehend alle Nachfolgestaaten zuständig, diese Agenden wurden sukzessive durch neue Botschaften ersetzt.

Missionschefs
1700: Aufnahme diplomatischer Beziehungen

Siehe auch
 Österreichisch-sowjetische Beziehungen
 Liste der österreichischen Botschafter

Einzelnachweise

Russland
Osterreich

Liste der österreichischen Botschafter in Russland