Ungarischer Tanz ist ein politischer Roman des österreichisch-ungarischen Romanciers und Journalisten Hans Habe (1911–1977). Der Roman erschien in Deutschland unter dem Titel Die rote Sichel (1959) und unter dem Titel Ungarischer Tanz im Jahre 1983 als Teil der Werke-Ausgabe Hans Habe: Gesammelte Werke in Einzelausgaben. Es handelt sich hierbei um die von Habes Ehefrau Licci Habe redigierte Neufassung des 1952 in Amerika unter dem Titel Black Earth erschienenen Buches.

Der Roman spielt in Ungarn zwischen dem Ende des Ersten Weltkrieges und der Kollektivierung der Landwirtschaft in den 1950er-Jahren. Der Held ist ein landwirtschaftlicher Dienstbote, der aufbegehrend Kommunist wird, für die Sowjetunion während des Zweiten Weltkrieges spioniert, mit der Roten Armee nach Ungarn zurückkehrt, zum Landwirtschaftsminister reussiert, aus Opposition zur Kollektivierung der Landwirtschaft demissioniert und schließlich an der Spitze der für ihr Land kämpfenden Bauern im Kugelhagel der Roten Armee sein Leben lässt.

Die Person des Helden scheint an das Leben des ungarischen Ministerpräsidenten zur Zeit des Ungarischen Volksaufstandes von 1956, Imre Nagy, angelehnt zu sein.

Handlung
Der Roman erzählt die Geschichte des 1914 im Komitat Veszprém in Ungarn in den aller einfachsten Verhältnissen geborenen landwirtschaftlichen Dienstboten Béla Sulyok. Von Anfang an wird der Gegensatz zwischen dem ärmlichen und rechtlosen Leben der Dienstboten, zu denen Sulyok gehört, und dem einer alles bestimmenden und anmaßenden Aristokratie dargestellt. Sulyok verdingt sich, wie seine Familie seit Generationen, auf dem Gut der Grafen Terézváry. Sein Leben wird durch die harte Arbeit und die Rechtlosigkeit seines Standes bestimmt, wobei er zwischen Hass und Liebe zu der Tochter des Grafen, Margit, hin- und hergerissen wird. Nachdem Margit ihn eines Nachts zu sich bestellt, muss er die Güter des Grafen verlassen.

Sulyok geht nach Budapest, wobei bereits das Jahr 1938 eingetreten ist, wo er Kontakt zu Kommunisten bekommt. Er wird von ihnen dazu bestimmt, sich bei der Armee anwerben zu lassen. Sulyok erhält von ihnen Bücher, mit deren Hilfe er Russisch lernen soll. Mit dem Überfall der Deutschen auf die Sowjetunion, tritt auch Ungarn auf Seiten des Deutschen Reiches in den Krieg ein. Sulyok übermittelt immer wieder Nachrichten an die Russen. Eines Tages tötet er einen ungarischen Soldaten, der eine Russin vergewaltigt. Sulyok tut dies nicht, da er sich den Sowjets verschrieben sieht, sondern aus echtem Mitgefühl.

Bei der Schlacht am Fluss Worensch setzt sich Sulyok ab, wobei Teile seines Regimentes unter seiner Führung zu den Russen überlaufen. Bei dem Todesmarsch der ungarischen Kriegsgefangenen begegnet er der sowjetischen Realität, die sich in ihrer Brutalität und Menschenverachtung zeigt. Im Kriegsgefangenenlager soll er nun ungarische Soldaten ausheben, die bereit sind auf sowjetischer Seite gegen die Deutschen zu kämpfen, und die so als Befreier nach Ungarn zurückkehren wollen.

Sulyok dient sich in den Reihen der Roten Armee nach oben. Die befreiende Rote Armee büßt in Sulyoks Augen beim Vormarsch auf Budapest immer mehr an Glanz ein. Dieses Mal tötet er einen russischen Soldaten, der eine Ungarin vergewaltigt. Hier wie zuvor tut er dies aus Gerechtigkeitsgefühl und aus Abscheu vor der Animalität des Gewaltausübenden. Er wird Zeuge der Schlacht um Budapest, in der sich SS und die Rote Armee an Brutalität und Rücksichtslosigkeit gleichen.

Mit dem Konstituieren einer ungarischen Regierung wird Sulyok zum Landwirtschaftsminister erhoben. Er wird daran erinnert, dass er es bisher versäumt habe, in die Kommunistische Partei einzutreten, was er umgehend korrigiert.

Sulyok will das Jahrhunderte alte Unrecht der landlosen Dienstboten endlich beseitigen. Er leitet eine gerechte Landreform ein, bei der jeder, der Land bewirtschaften kann, ein Anrecht auf eine Scholle hat. Dies ist jedoch den landfremden aus Moskau kommenden Kadern der Kommunistischen Partei ein Dorn im Auge; sie favorisieren die Bildung von Kolchosen. Sulyok sieht sich immer mehr Anfeindungen ausgesetzt, bis er schließlich, nachdem er sich persönlich für die Freilassung eines Pfarrers verwendet, demissionieren muss. Nach anfänglichen Widerständen der Kommunisten erhält er in seiner Heimat eine Scholle, die er zusammen mit seiner Schwester bewirtschaftet. Dort entwickelt sich auch eine echte Liebe zu der ehemaligen Gutsbesitzerin Margit, die nun auch, wie alle Bauern der Region, ihre Scholle selbst bebaut.

Als im Kampf um die Kollektivierung der Pfarrer des Ortes verhaftet sowie das Vieh der Bauern von den Kommunisten beschlagnahmt wird, ziehen die Bauern vor Sulyoks Haus und fordern von ihm, ihren Kampf anzuführen. Sulyok zieht an der Spitze der Bauern aus, um die Freilassung des Pfarrers und die Herausgabe des Viehs zu erwirken. Unterwegs schließen sich ihnen immer mehr Bauern an.
Als die ungarische Polizei und Einheiten der sowjetischen Besatzungsmacht den Bauern den Weg versperren, letztere aber nicht zur Umkehr zu bewegen sind, eröffnen Polizei und Besatzungsmacht das Feuer auf die Bauern. Im Kugelhagel stirbt Sulyok.

Literatur
 Habe, Hans: Ungarischer Tanz. F. A. Herbig Verlagsbuchhandlung, München, Berlin und Hans Habe, Ascona. 1983. ISBN 3-7766-1284-3.

Literarisches Werk
Literatur (20. Jahrhundert)
Roman, Epik
Literatur (Deutsch)

Ungarischer Tanz


Hrvatski nogometni klub "Rogoznica" (HNK "Rogoznica"; "Rogoznica") je nogometni klub iz Rogoznice,  Šibensko-kninska županija, Republika Hrvatska.
Klub se ligaški ne natječe.

O klubu
HNK "Rogoznica" je osnovana 2010. godine. U ŽNL Šibensko-kninskoj je sudjelovala u sezonama 2012./13. i 2013./14., u kojoj odustaje od natjecanja.
Klub nadalje natjecateljski ne djeluje.

Uspjesi

Pregled plasmana po sezonama

Poznati igrači

Povezani članci
 Rogoznica

Vanjske poveznice
  transfermarkt.com, HNK Rogoznica
 sportilus.com, HRVATSKI NOGOMETNI KLUB ROGOZNICA

Izvori
 poslovna.hr, HRVATSKI NOGOMETNI KLUB ROGOZNICA
 bisnode.hr, HRVATSKI NOGOMETNI KLUB "ROGOZNICA"
 fininfo.hr, HNK "ROGOZNICA"

Nogometni klubovi u Šibensko-kninskoj županiji

HNK Rogoznica


Edward Winterhalder (* 1955 in Neuengland) ist ein US-amerikanischer Schriftsteller, Fernsehproduzent und Unternehmer, der bisher sieben Bücher über Outlaw Motorcycle Gangs und die Harley-Davidson-Szene geschrieben hat. Er gilt als eine der weltweit führenden Autoritäten auf dem Gebiet der Rockerkultur.

Leben
Winterhalder  wurde in Neuengland geboren und wuchs in Connecticut auf. 1975 zog er nach Oklahoma, nachdem er in der United States Army gedient hatte. In Oklahoma schloss er sich dem Rogues Motorcycle Club an und war 20 Jahre lang ein Vertrauter des dort ansässigen Bandidos-Clubs.

1997 gründete Winterhalder ein Chapter der Bandidos in Oklahoma und war die treibende Kraft bei der Aufnahme des kanadischen Rockerclubs Rock Machine, der sich 2000 den Bandidos in einem Patch-over anschloss. 2003 verließ er die Bandidos  um Zeit mit seiner Familie zu verbringen und sein Unternehmen voranzutreiben. Seit 2005 verfasst und gibt Winterhalder Bücher über die Rockerkultur heraus. Er produziert außerdem TV-Shows und DVD, die sich ebenfalls mit dieser Szene beschäftigen. Er ist Erfinder und Produzent der Fernsehserien Biker Chicz, Phass Mob und Living on the Edge

Als Berater wurde er von verschiedenen Fernsehsendern konsultiert, wenn es in den Programmen um die Rockerkultur ging. So war er bereits bei und für Fox News (USA), im Discovery Channel (USA), bei National Geographic beziehungsweise Nat Geo (USA, Australien, Vereinigtes Königreich und Neuseeland), bei History Television (Kanada), im History Channel (USA & Australien), Global TV (Kanada), Prime TV (Neuseeland) und CBC zu sehen und beratend tätig.

Winterhalder war außerdem als Schreiber bei derselben Sendung von The Word (Bravo) beteiligt, in der auch Joanne K. Rowling auftrat. Er hat zudem regelmäßige Auftritte in der kanadischen Fernsehserie Outlawe Biker. Zitiert wurde er schon von Seattle Weekly, dem Austin Chronicle, der Sunshine Coast Daily in Australien und dem englischen Guardian. Ein ausführliches Interview mit ihm strahlte UCW Radio 2011 aus. Dieses wurde von Louis Velazquez geführt.

Werke

Filmografie
 2007: Living on the Edge: Riding with the Vietnam Vets Motorcycle Club in Pennsylvania (Produzent, Regisseur, Komponist)
 2008: Gangland: Bandido Army (Produzent, Experte)
 2008–2009: Outlaw Bikers (Produzent, Experte)
 2009: Marked (Produzent)
 2011: Biker Chicz (Produzent)

Weblinks

 Offizielle Website

Einzelnachweise

Rocker
Fernsehproduzent
Sachbuchautor
Bandidos
US-Amerikaner
Geboren 1955
Mann

Edward Winterhalder


Böbreklerin sağlığı ve hastalıklarıyla ilgilenen iç hastalıklarına bağlı bir bilim dalıdır, dahili tıp bilimlerinden birinin uygulama alanıdır.

Böbrek hastalıkları hekimliği/uzmanlığı olarak da adlandırılabilir.

Dış bağlantılar

Türk Nefroloji Derneği

Böbrek hastalıkları hakkında bazı gerekli bilgiler

Tıp terimleri

Nefroloji


El Primer Gran despertar o El Gran Despertar o Reavivamiento Evangélico fue un movimiento de reavivamiento cristiano protestante que se extendió por la Europa protestante y el Reino Unido y sus colonias en América en las décadas de 1730 y 1740, dejando un impacto permanente en la religión norteamericana. El movimiento de reavivamiento afectó de manera permanente al protestantismo, en tanto sus fieles se esforzaron en renovar la piedad individual y la devoción religiosa. El Gran Despertar marcó el surgimiento del evangelicalismo angloamericano como un movimiento transconfesional dentro de las iglesias protestantes. El término Gran Despertar se usa más a menudo en los Estados Unidos, en tanto que en el Reino Unido se prefiere el de Reavivamiento Evangélico.

Apoyándose en los fundamentos de tradiciones más antiguas—puritanismo, pietismo y presbiterianismo—líderes importantes del reavivamiento como George Whitefield, John Wesley y Jonathan Edwards articularon una teología de reavivamiento y salvación que trascendía los límites confesionales y que ayudó a forjar una identidad evangélica común. Los reavivamentistas añadieron a los imperativos doctrinales del protestantismo de la Reforma un énfasis en las efusiones providenciales del Espíritu Santo. La predicación extemporánea (sermones «improvisados») le dio a quienes la oían un profundo sentido de convicción personal sobre la necesidad de recibir la salvación de Jesucristo, y fomentó la introspección y el compromiso a estándares nuevos de moralidad personal. La teología de reavivamiento enfatizaba que la conversión religiosa no se trataba solo de asentimiento intelectual hacia la doctrina cristiana correcta, sino que tenía que ser un «nuevo nacimiento» experimentado en el corazón. Los reavivamentistas enseñaban también que recibir la certeza de la salvación era una expectativa normal en la vida cristiana. El Gran Despertar fue pues el resultado de la predicación de gran alcance que le dio a los oyentes una sensación de revelación personal de su necesidad de salvación por Jesucristo. Apartándose de los rituales y ceremonias, el Gran Despertar comprende un cristianismo intensamente personal para la persona común mediante el fomento de un profundo sentido de convicción espiritual y de la redención, y mediante el fomento de la introspección y el compromiso de una nueva norma de moralidad personal.

Si bien el reavivamiento evangélico unió a a los evangélicos de varias confesiones diferentes alrededor de creencias compartidas, también llevó a división en las iglesias existentes entre aquellos que apoyaban las reuniones de reavivamiento y los que no. Opositores acusaron a las reuniones de reavivamiento de fomentar el desorden y el fanatismo dentro de las iglesias, envalentonando a predicadores itinerantes sin preparación ni formación, y animando el entusiasmo religioso. En Inglaterra, los anglicanos evangélicos habrían de convertirse en una facción importante dentro de la Iglesia de Inglaterra, y el metodismo surgió a partir de la obra y ministerio de Whitefield y Wesley. En las colonias americanas, el Despertar produjo un cisma entre las iglesias congregacionalistas y presbiterianas, a la vez que fortaleció tanto a las confesiones metodistas como a las bautistas. Tuvo escaso impacto inmediato en la mayoría de luteranos, cuáqueros y no-protestantes, pero daría posteriormente origen a un cisma entre los cuáqueros, que persiste hasta la actualidad.

Los predicadores evangélicos «buscaron incluir a todas las personas en la conversión, independientemente de su género, raza o estatus». A lo largo de las colonias norteamericanas, especialmente en el Sur de los Estados Unidos, el movimiento de reavivamiento aumentó el número de esclavos africanos y negros libres que fueron expuestos al cristianismo y luego se convirtieron a él. Inspiró también la fundación de nuevas sociedades misioneras, tales como la Sociedad Misionera Bautista en 1792.

Se llevó el cristianismo a los esclavos africanos y fue un evento monumental en Nueva Inglaterra que desafió la autoridad establecida. Incitó rencor y la división entre los antiguos tradicionalistas, quienes insistieron en la importancia de continuar el ritual y la doctrina, y los nuevos impulsores del renacimiento, que animó a la implicación emocional y el compromiso personal. Tuvo un impacto importante en la remodelación de la Iglesia Congregacional, la Iglesia Presbiteriana, la Iglesia Reformada Holandesa y la iglesia alemana reformada y el fortalecimiento de las denominaciones bautistas y metodistas. Tuvo poco impacto entre los anglicanos y cuáqueros.

A diferencia del Segundo Gran Despertar, que comenzó alrededor de 1800 y que llegó a los no creyentes, el primer Gran Despertar estuvo centrado en las personas que ya eran miembros de la iglesia. Cambió sus rituales, su piedad y la conciencia de sí mismos. A los imperativos evangélicos de la Reforma protestante, del siglo XVIII los cristianos norteamericanos añadieron énfasis en la efusión divina del Espíritu Santo y las conversiones que implantan dentro de los nuevos creyentes un intenso amor por Dios. Los despertares encapsularon dichas señales de identidad y propagaron el evangelismo de nueva creación en la república primigenia.

Alcance

Dimensión internacional
El avivamiento evangélico fue de alcance internacional, afectando a los países predominantemente protestantes de Europa. La respuesta emocional de la iglesia en Bristol y Londres en 1737, y de los carboneros Kingswood con marcas blancas en las mejillas causadas por las lágrimas en 1769 bajo la predicación de George Whitefield, marcó el inicio del despertar inglés. El historiador Sidney E. Ahlstrom lo considera parte de una "gran conmoción internacional protestante", que también dio origen al pietismo en Alemania, el avivamiento evangélico y el Metodismo en Inglaterra.

En las colonias americanas
Aunque la idea de un «gran despertar» ha sido puesta en duda por Butler (1982) como vaga y exagerada, es evidente que el período fue una época marcada por un aumento de la actividad religiosa, especialmente en Nueva Inglaterra. El Primer Gran Despertar dio lugar a cambios en la comprensión de Dios por parte de los estadounidenses, de ellos mismos, y del mundo que les rodea. En las colonias del centro y del sur, especialmente en las regiones "interiores del país", el despertar influyó en gran medida entre los presbiterianos. En las comarcas del sur, los predicadores norteños bautistas y metodistas convertían tanto a blancos como a negros, esclavos y libres por igual. Especialmente los bautistas, dieron la bienvenida a los negros en papeles activos en las congregaciones, incluyendo su desempeño como predicadores. Antes de la Revolución Americana, se fundaron las primeras iglesias bautistas negras en el sur de Virginia, Carolina del Sur y Georgia; mientras que en San Petersburgo, Virginia, se fundaron dos iglesias bautistas negras.

Cismas y conflictos
Las denominaciones calvinistas se vieron especialmente afectadas. Por ejemplo, la Iglesia congregacional en Nueva Inglaterra experimentó 98 divisiones, que en Connecticut también tuvo impacto en el grupo que sería considerado "oficial" a efectos fiscales. Estas divisiones fueron entre las nuevas luces (los que fueron influenciados por el Gran Despertar) y las luces antiguas (aquellos que eran más tradicionales). Se estima que en Nueva Inglaterra las iglesias se repartían en aproximadamente 1/3 de Nuevas Luces, 1/3 de luces antiguas, y el tercio restante las que consideraban válidas a ambas posturas.

Sus adalides

Jonathan Edwards
El renacimiento comenzó de la mano de Jonathan Edwards (1703-1758), el principal teólogo americano de la época colonial y un ministro congregacionalista en Northampton, Massachusetts. Edwards poseía raíces puritanas calvinistas, pero hizo hincapié en la importancia y el poder de la experiencia personal religiosa inmediata. Según sus contemporáneos Edwards era "solemne, con una enunciación clara y cuidadosa, y una cadencia lenta". Sin embargo, sus sermones eran poderosos y atrajo a un gran número de seguidores. Su sermón más famoso es "Pecadores en las manos de un Dios airado". El predicador anglicano George Whitefield, que estuvo de visita proveniente de Inglaterra, continúa el movimiento, viajando a través de las colonias y predicando en un estilo más dramático y emocional, aceptando a todo tipo de audiencias.

Winiarski (2005) examina la predicación de Edwards en 1741, especialmente su famoso sermón "Pecadores en las manos de un Dios airado." Sobre este tema, Edwards tolera el "ruido" del Gran Despertar, pero su acercamiento a la revitalización se volvió más moderado y crítico en los años posteriores.

George Whitefield
La llegada del joven predicador anglicano George Whitefield, probablemente desató la conflagración religiosa. Whitefield, cuya reputación como un gran orador de púlpito y al aire libre, había precedido a su visita, viajó por las colonias entre 1739 y 1740. A donde quiera fue atrajo grandes y emocionadas multitudes, provocando innumerables conversiones, así como una controversia importante. El ministro inglés George Whitefield quien declaró que el mundo entero era su "parroquia" provocó el Gran Despertar. Dios, proclamaba Whitefield, fue misericordioso. En lugar de estar predestinado a la condenación, hombres y mujeres podían salvarse mediante el arrepentimiento de sus pecados. Whitefield hizo un llamamiento a la pasión de sus oyentes, condenando con energía la alegría desbordante de la salvación y los horrores de la condenación. Sus críticos condenaron su "entusiasmo", su censura, y su predicación itinerante y extemporánea. Un ejemplo famoso de la literatura del nuevo estilo de la predicación se puede encontrar en el sermón de Jonathan Edwards Pecadores en las manos de un Dios airado. Sus técnicas fueron copiadas por imitadores numerosos tanto laicos como clérigos. Ellos también se convirtieron en predicadores itinerantes, difundiendo el Gran Despertar desde Nueva Inglaterra a Georgia, entre ricos y pobres, educados y analfabetos, y en la parte de interior de las regiones, así como en los pueblos y ciudades de costa. El primer edificio de culto nuevo de la Iglesia Congregacional en Massachusetts en el período de 1730-1760 Gran Despertar, se encontraba en la ciudad de nueva incorporación de Uxbridge, Massachusetts. Esta sede se encontró bajo la predica del Rev. Pastor Nathan Webb, natural de Braintree, Massachusetts, que realizó allí su ministerio durante los siguientes 41 años. Su discípulo, Samuel Spring, fue un capellán de la guerra de la Revolución Americana, e inició el Seminario de Andover y la Sociedad Misionera de Massachusetts.

Benjamin Franklin se convirtió en un entusiasta partidario de Whitefield. Franklin, un deísta, quien rara vez asistía a la iglesia, no se adhirió a la teología de Whitefield, pero admiraba a Whitefield por exhortar al pueblo a adorar a Dios mediante las buenas obras. Franklin imprime sermones de Whitefield en la primera página de su Boletín Oficial, dedicando 45 temas a las actividades de Whitefield. Franklin utiliza el poder de su prensa para difundir la fama de Whitefield mediante la publicación de todos los sermones de Whitefield y revistas. En gran parte de las publicaciones realizadas por Franklin entre 1739-1741 figura información sobre el trabajo de Whitefield, ayudando a promover el movimiento evangélico en Estados Unidos. Franklin fue un gran amigo y partidario de Whitefield, hasta la muerte de Whitefield en 1770.

Véase también
 Segundo Gran Despertar
 Avivamiento cristiano

Referencias

Bibliografía

Estudios académicos
 Ahlstrom, Sydney E.una historia religiosa del pueblo estadounidense(1972) (ISBN 0-385-11164-9)
 Bonomi, Patricia U.Bajo la COPE de los Cielos: Religión, sociedad y política en la América colonial, Oxford University Press, 1988
 Bumsted, JM"¿Qué debo hacer para ser salvo?": El gran despertar en la América colonial, de 1976, Thomson Publishing, ISBN 0-03-086651-0.
 Butler, Jon. Inundado en un mar de fe:. Cristianización del pueblo estadounidense, de 1990.
 Conforti, José A.Jonathan Edwards, la tradición religiosa y la cultura estadounidense, University of North Carolina Press. 1995.
 Gaustad, Edwin S.El Gran Despertar en Nueva Inglaterra(1957)
 Gaustad, Edwin S. "Los efectos de Teología de la Gran Despertar en Nueva Inglaterra," La RevistaMississippi Valley Historical, vol. 40, No. 4. (Marzo, 1954), pp 681-706. en JSTOR
 Goen, CCRevivalism y separatismo en Nueva Inglaterra, 1740-1800: congregacionalistas estricta y los bautistas independientes en el Gran Despertar, de 1987, Wesleyan University Press, ISBN 0-8195-6133-9.
 Hatch, Nathan O.La democratización de la cristiandad americana, de 1989.
 Heimert, Alan. La religión y la mente americana: Desde el Gran Despertar de la Revolución(1966)
 Isaac, Rhys. La transformación de Virginia, 1740-1790, de 1982, haciendo hincapié en los bautistas
 Kidd, Thomas S.El gran despertar: Las raíces de la cristiandad evangélica en la América colonial(2009) ISBN 0-300-15846-7.
 Lambert, Frank. Vendedor ambulante en la Divinidad: George Whitefield y los avivamientos Transatlántica;(1994)
 Lambert, Frank. "El despertar de Primera Gran: ¿De quién interpretativa ficción?" The New England trimestral, vol.68, n º 4 pp, 650, 1995
 Lambert, Frank. La invención de la "Gran Despertar"(1999).
 McLoughlin, William G.avivamientos, Despertares, y de la Reforma: Un ensayo sobre la religión y el cambio social en América, 1607-1977(1978).
 Schmidt, Eric Leigh. Santo Ferias: Escocia y la fabricación del resurgimiento de América(2001)
 Schmotter, James W. "La ironía de la profesionalidad de oficina: la Congregación de Nueva Inglaterra, los ministros y el Gran Despertar",''American Quarterly, 31 (1979), un estudio estadístico / 2712305 en JSTOR
 Stout, Harry. El dramaturgo Divina: George Whitefield y la subida del evangelismo moderno(1991)

 Historiografía
 Butler, Jon. "El entusiasmo y la describe denunció: El gran despertar de Ficción interpretativa." Journal of American History69 (1982): 305-25. en JSTOR
 Goff, Philip. "Avivamiento y la Revolución: Activa Historiográficas ya que la religión Alan Heimert y la mente estadounidense". Historia de la Iglesia, 1998 67 (4): 695-721.  texto completo en línea
 McLaughlin, William G. "Revisión del ensayo: la revolución americana como un renacimiento religioso:". El Milenio en un solo país '"Nueva Inglaterra'', trimestral 1967 40 (1): 99-110. Jstor

Enlaces externos
 plan de la lección en Primer Gran Despertar
 El Gran Despertar llega a Weathersfield, Connecticut: Viajes Espirituales Nathan Cole
 "Creo que es porque soy un pobre indio": La vida Samsom Occom como un Ministro de la India
 "La Casa de José Bellamy: El gran despertar en la Nueva Inglaterra puritana", una docente del Servicio de Parques Nacionales con Lugares Históricos (TwHP) plan de lecciones
 Edwards, texto de "Pecadores en las manos de un Dios Airado"

Historia del cristianismo en Estados Unidos
Historia colonial de Estados Unidos
Términos cristianos
Estados Unidos en el siglo XVIII

Avivamientos cristianos

Primer Gran Despertar


El Consejo Nacional Sirio o CNS (en árabe: المجلس الوطني السوري, al-Majlis al-Watani al-Suri) es una coalición opositora siria creada durante la Rebelión en Siria de 2011 en contra del gobierno de Bashar al-Assad.

Originalmente estuvo parcialmente reconocido en el exilio de Siria con capital en Estambul, Turquía iniciado por una coalición opositora durante el levantamiento sirio de 2011 contra el gobierno de al-Assad. Justo después de la formación el consejo pidió a los países internacionales el reconocimiento como único gobierno de Siria. El CNS controló a una parte del Ejército Libre de Siria, a una parte escindida del ejército sirio que han desertado del gobierno de al-Assad.

Sin embargo, el 11 de noviembre de 2012, pasó a formar parte de la Coalición Nacional Siria, un grupo que aglutinaba a un mayor número de políticos opositores y del cual representa el 25%

Nacimiento
El Consejo Nacional de Siria (en árabe: المجلس الوطني السوري) se formó originalmente en el 2005 para protestar contra el régimen de Assad. Cuando empezó la Primavera Árabe, manifestantes sirios empezaron a formarse y después se comenzó a consolidar numerosos consejos de oposición política contra el régimen sirio en varias provincias y ciudades sirias.

La fundación del CNS fue anunciada en Estambul, Turquía, el 23 de agosto del 2011 y su principal propósito es "representar las preocupaciones y las demandas de los sirios". Yaser Tabbara, un vocero del consejo, dijo que la membresía del consejo incluiría 115 a 120 miembros de todos los grupos opositores sirios, incluyendo el antiguo Consejo Nacional Sirio, ahora extinto. El 2 de octubre del 2011, el consejo declaró formalmente su afiliación organizativa y su estructura, que incluye una asamblea general, un secretariado general y una junta ejecutiva de 6 a 7 personas, aún sin nombrar.

Formación

El académico sirio exiliado en París, Burhan Ghalioun, ha servido al consejo y es su vocero más prominente, y fue nombrado en septiembre del 2011 como presidente del consejo.

El CNS es apoyado por la rama siria exiliada de los Hermanos Musulmanes que también es la rama exiliada de la Declaración de Damasco, la Asociación Democrática Asiria, por algunos kurdos disidentes, así como por varios disidentes independientes de Siria y por los Comités Locales de Coordinación, un grupo involucrado en la publicidad y la coordinación de las manifestaciones, y dice que quiere preservar el anonimato de los partidarios de Siria. El propio CNS anunció representar a cerca del 60% de la oposición siria. La formación del CNS se ha encontrado con reacciones mixtas y algunas críticas de otra principal coalición de oposición siria, el Comité Nacional de Coordinación para el Cambio Democrático, que comprende grupos de izquierda y nacionalistas, en su mayoría seculares; disidentes independientes y algunos partidos kurdos, todos basados en Siria. El único partido kurdo del interior de Siria que se ha declarado un afiliado del CNS es el Futuro Actual, al mando de Mishal Tammo, que fue asesinado en su casa en la ciudad de Qasmishli.

Sustitución
Tras la cumbre de la oposición siria en Doha, el CNS acordó, junto con los demás organismos opositores, entrar a formar parte de un nuevo órgano, la Coalición Nacional Siria, que pretende representar a toda la oposición.

Apoyo y reconocimiento
Solo dos miembros de las Naciones Unidas, Libia y Francia, han declarado que reconocen al Consejo Nacional Sirio como autoridad legítima de Siria. Otros miembros de la ONU reconocen al CNS como interlocutor, aunque varios otros han acogido su formación. El Consejo también ha pedido reconocimiento internacional, pero niega ser un gobierno en exilio.

Posteriormente, como parte del Consejo Nacional Sirio, consiguió el reconocimiento pleno de los miembros del Consejo de Cooperación para los Estados Árabes del Golfo (Arabia Saudita, Baréin, Catar, Emiratos Árabes Unidos, Kuwait y Omán).

Referencias

Enlaces externos
 La UE celebra la creación del Consejo Nacional Sirio

Guerra Civil Siria
Gobiernos en el exilio

Consejo Nacional Sirio


El cantón de Combs-la-Ville es una división administrativa francesa, situada en el departamento de Sena y Marne y la región Isla de Francia.

Geografía
Este cantón es organizado alrededor de Combs-la-Ville en él distrito de Melun.

Composición
El Cantón de Combs-la-Ville agrupa 4 comunas:

 Combs-la-Ville
 Lieusaint
 Moissy-Cramayel
 Réau

Demografía

Véase también
 Sena y Marne
 Cantones de Sena y Marne

Enlaces externos

Cantón de Combs-la-Ville

Cantón de Combs-la-Ville


Općinska nogometna liga Slavonska Požega za sezonu 1982./83. je predstavljala pretposljednji rang natjecanja, odnosno ligu šestog stupnja prventva SFRJ. Sudjelovalo je 12 klubova, a prvenstvo se igralo dvokružno. Prvak općinske lige bi se kvalificirao u Međuopćinsku ligu – Jug dok bi posljednjeplasirana ekipa ispala u niži rang. Prvak je bio "Papuk" iz Velike

Tablica

Unutrašnje poveznice

Vanjske poveznice

Izvori

 Nikola Brekalo, Ivica Šulc, Stjepan Marković: 80 godina nogometa u Jakšiću (1932. – 2012.), Jakšić, 2012.
 Đuro Mesić: NK Parasan Golobrdci (1956. – 2006.), Požega 2006.

1982-83
Slavonska Požega
1982-83 Slavonska Požega

Općinska nogometna liga Slavonska Požega 1982./83.


Nordic Journal of Botany, (abreviado Nordic J. Bot.), es una revista ilustrada con descripciones botánicas editada desde el año 1980. Fue precedida por Botanisk Tidsskrift, Friesia, Botanisk Nostiser, y Norwegian Journal of Botany.

Nordic Journal of Botany, publica trabajos científicos originales de importancia para la biodiversidad botánica de la tierra. Trata todos los aspectos de la taxonomía, evolución, conservación y biogeografía de plantas (incluyendo algas y briófitos) y los hongos.

Admite contribuciones dedicadas a la sistemática (incluida la filogenia, la variación genética dentro y entre los taxones, nomenclatura y las descripciones y revisiones de taxones), la biogeografía, biología de la conservación y los cambios recientes y las amenazas a la diversidad botánica.

Además, los manuscritos sobre la macro y micro-morfología, citología, biología reproductiva y ecofisiología son bienvenidos siempre y cuando los resultados se presentan en una taxonomía, contexto evolutivo o biogeográfico. Los autores están invitados a presentar manuscritos en una investigación original dentro de estos campos, así como ensayos sobre la evolución reciente de la botánica.

Referencias

Enlaces externos
Descripción en IPNI

Revistas de botánica
Revistas científicas en inglés
Revistas científicas de Noruega
Publicaciones fundadas en 1980

Nordic Journal of Botany


Live in the Classic City is the third live album released by Widespread Panic. The album was recorded over an April 2000 three-night run in their hometown of Athens, Georgia. It was released in June 2002 and features a mix of originals and cover songs, studded with guest performances from other star performers, including Derek Trucks, Bruce Hampton, and former R.E.M. drummer Bill Berry.

The collection revealed the full range of musical styles heard at a Widespread Panic show, from tight hook-laden songs to extended improvisational jams, with seven tracks breaking the ten-minute mark.

The album reached a peak position of #99 on both the Billboard 200 chart and the Top Internet Albums chart.

This album is one of 10 "live jam releases of this century" according to the August issue of Guitar One magazine.

Track listing

Disc one
"Action Man" (Widespread Panic) – 4:34
"Chilly Water" (Widespread Panic) – 4:02
"Pleas > Chilly Water" (Widespread Panic) – 12:05
"C Brown" (Widespread Panic) – 5:41
"Little Lily" (Widespread Panic) – 8:22
"I'm Not Alone" (Widespread Panic) – 6:09
"One Arm Steve" (Widespread Panic) – 3:33
"Flat Foot Flewzy" (Ferguson) – 5:43
"Surprise Valley" (Widespread Panic) – 7:08
"Blight" (Schools/Bell/Houser/Chesnutt) – 6:58
"Walkin" (Widespread Panic) – 4:56

Disc two
"All Time Low" (Widespread Panic) – 5:00
"Mercy" (Widespread Panic) – 9:07
"Ride Me High" (Cale) – 16:21
"Drums" (Widespread Panic) – 16:35
"Time Is Free" (Hampton/Johnson) – 11:39
"Climb to Safety" (Joseph) – 8:16
"Blue Indian" (Widespread Panic) – 5:39

Disc three
"Bear's Gone Fishin'" (Widespread Panic) – 6:21
"Waker" (Widespread Panic) – 3:57
"Dyin' Man" (Widespread Panic) – 4:29
"Stop and Go" (Widespread Panic) – 10:32
"Hatfield" (Widespread Panic) – 12:07
"Tall Boy" (Widespread Panic) – 6:01
"Red Hot Mama" (Clinton) – 5:48
"Worry" (Widespread Panic) – 10:51
"Let's Get the Show on the Road" (Stanley) – 7:34

Personnel
Widespread Panic
John Bell - Guitar, vocals
John Hermann - Keyboards, vocals
Michael Houser - Guitar, vocals
Todd Nance - Drums, vocals
Domingo S. Ortiz - Percussion
Dave Schools - Bass

Guest Performers
Randall Bramblett - Saxophone
Anne Richmond Boston - Vocals
Col. Bruce Hampton - Vocals
Pete Jackson -	Percussion
John Keane - Banjo, pedal Steel guitar
Chuck Leavell - Keyboards
Count Mbutu - Percussion
Yonrico Scott - Drums
Derek Trucks -	Guitar
Charlie Pruet - Percussion
Bill Berry - Percussion
Dr. Arvin Scott - Percussion
Garrie Vereen - Percussion

Production
John Keane - Producer, mixing
Billy Field - Engineer, mixing assistant
Ken Love - Mastering
Michael K. Sheehan - Photography

References

External links
Widespread Panic website
Everyday Companion
[ All Music entry]

Jammy Award winners
2002 live albums
Widespread Panic live albums
Albums produced by John Keane (record producer)

Live in the Classic City


Bjørånes Station (Bjørånes stasjon) var en jernbanestation på Rørosbanen, der lå i Stor-Elvdal kommune i Norge.

Stationen åbnede som holdeplads 4. juni 1881. Oprindeligt hed den Bjøraanæset, men den skiftede navn til Bjøraanæsset omkring 1883, til Bjøraaneset i april 1894, til Bjøråneset i april 1921 og endelig til Bjørånes 1. februar 1926. Den fik krydsningsspor i 1911. Den blev opgraderet til station 1. juni 1923 men nedgraderet til trinbræt igen 22. maj 1932. Den blev nedgraderet til trinbræt 1. april 1967 og nedlagt 2. juni 1985.

Den første stationsbygning var egentlig en banevogterbolig, der blev opført til åbningen i 1877 efter tegninger af Georg Andreas Bull. I 1956 opførtes en ny stationsbygning efter tegninger af NSB Arkitektkontor, og i 1958 blev den gamle bygning solgt til nedrivning sammen med et udhus og et vandtårn. Den nye bygning blev revet ned i 1983. I dag er der kun enkeltspor på stedet.

Litteratur

Eksterne henvisninger

Stationer på Rørosbanen
Nedlagte jernbanestationer i Norge
Etableret i 1881
Ophørt i 1985
Jernbanestationer i Hedmark

Bjørånes Station


Hrvatsko-bajaški rječnik

 bor-brat,

 cvijet-flori,

 drvo-ljemd,

 deka-gunj,

 djeca-kupij,

 glava-kap,

 jastuk-vankuš,

 jezik-ljimba,

 kiša-ploji,

 kuća-kuljib,

 kruh-pit,

 krumpir-krboj,

 krevet-pat,

 konj-kal,

 leptir-peperike,

 mačka-mc,

 pas-knji,

 prozor-ublok,

 pilić-puj,

 ruke-mnj,

 snijeg-supad,

 sunce-sori,

 sat-šas,

 stol-masa,

 svinja-pork,

 tišina-tašec....

Hrvatsko-bajški rječnik


نعيم سليم خضر دعيبس (30 ديسمبر 1939 في الزبابدة – 1 يونيو 1981 في بروكسل) سياسي فلسطيني، كان ممثل منظمة التحرير الفلسطينية في بروكسل لدى بلجيكا حيث اغتاله الموساد الإسرائيلي فيها.

النشأة والتحصيل العلمي
وُلد نعيم خضر في 30 ديسمبر 1939 في بلدة الزبابدة بمحافظة جنين في فلسطين، كان السادس بين عائلته من سبعة أولاد. تُوفي والده وهو في التاسعة من عمره. درس في مدرسة اللاتين في القرية ثم التحق بالمعهد الاكليركي في مدينة بيت جالا حيث درس فيها الفرنسية والإيطالية بالإضافة إلى الإنجليزية وتابع دروسه الفلسفية واللاهوتية لمدة خمس سنوات في الفترة (1958–1963).

الحياة السياسية
أوكلت منظمة التحرير الفلسطينية له المشاركة في العديد من جلسات مجلس الأمن الدولي، وقد حقق نجاحات مهمة للمنظمة كالاعتراف الرسمي بمنظمة التحرير كعضو مستقل ضمن المجموعة الأسيوية وفي مجموعة ال 77 (مجموعة دول عدم الانحياز).

كان نعيم خضر عضواً بارزاً في لجنة الشؤون الخارجية التابعة للمجلس الوطني الفلسطيني الذي كان عضواً فيه، وكان عضوا" في اتحاد القانونيين الفلسطينيين وعضوا في اتحاد المحامين الديمقراطيين في بلجيكا وعضواً في اتحاد الكتاب والصحافيين الفلسطينيين.

مراجع

أشخاص قتلوا في بلجيكا
أشخاص من الزبابدة
أعضاء حركة فتح
اغتيالات في بلجيكا
خريجو الجامعة الكاثوليكية (لوفان)
سفراء فلسطين لدى بلجيكا
سياسيون فلسطينيون مغتالون
ضحايا الموساد
فلسطينيون مغتالون
قادة فلسطينيون
مواليد 1358 هـ
مواليد في الانتداب البريطاني على فلسطين
مواليد في فلسطين
وفيات 1401 هـ
وفيات 1981
وفيات بعمر 41
وفيات في بروكسل

نعيم خضر


Giuseppe Garibaldi (d. 4 Temmuz 1807 - ö. 2 Haziran 1882), İtalyan general, yurtsever, lider ve yazar.

İtalya Devleti'nin kurulmasına öncülük etmiştir. İtalyanlar tarafından İtalya'nın en büyük kahramanı ve yurtseverlerinden biri olarak kabul edilir. İtalya'nın birleşmesindeki en önemli kişidir. Avrupa ve Güney Amerika'daki pek çok askeri mücadeleyi yönetmiş, bu yüzden İki Dünyanın Şövalyesi unvanı almıştır.

Hayatı

Gençliği
Garibaldi 1807'de Nice (Nizza) şehrinde doğdu. O zaman şehir İtalyan'dı ve Sardinya Krallığı'na aitti. Daha sonra şehir Fransa'ya verildi ve günümüzde kullanılan Nice ismini 1859'da aldı. Şehir birleşme hediyesi olarak İtalya' dan Fransa' ya verilmiştir.

Garibaldi'nin ailesi deniz taşımacılığı işi ile uğraşıyordu ve deniz hayatı için yetiştirilmişti. 1832'de tüccar denizci kaptanı belgesi aldı.

Karadeniz'e gitmekte olan bir gemide çalışırken uğradığı İstanbul'da inerek 1828-1831 tarihleri arasında 3 yıl kadar yaşadı. Günümüzde Casa Garibaldi İstanbul adıyla tanınan Societá Operaia İtaliana (İtalyan İşçi Birliği) derneğinin kurucu başkanı oldu.

Garibaldi'nin hayatını değiştiren olay Nisan 1833'te Taganrog, Rusya'da başına geldi. Portakal yüklü gemisi Clorinda göletinde on gün için palamara bağlanan Garibaldi sahilde denizci hanında, Oneglialı Giovine Battista Cunco ile karşılaştı. Cunco İtalyan politik bir göçmen ve La Giovine Italia "Genç İtalya" hareketinin gizli üyesi idi. Kurucusu Giuseppe Mazzini, İtalya birliğinin politik ve sosyal reformlara doğru Liberal Cumhuriyet ateşli savunucusuydu. Garibaldi bu oluşuma katıldı ve ülkesinin Avusturya hakimiyetinden bağımsızlığı için hayatı boyunca mücadele edeceğine yemin etti.

Garibaldi, Ekim 1833 Cenevre'de Mazzini'nin kendisiyle tanıştı. Başlayan ilişkileri daha sonra problemli bir bir duruma gelecekti. Gizli devrimci birliğine katıldı. Şubat 1834'te, Mazzini'nin Piyemonte'deki başarılı olmayan ayaklanmasına katıldı. Ceneviz mahkemesi tarafından gıyabında ölüme mahkûm oldu ve Marsilya'ya kaçtı.

Güney Amerika maceraları
Tunus'tan sonra Garibaldi Brezilya'ya gitti. "Rio Grande do Sol" (eski Brezilya'nın Sâo Pedro Do Rio Grande do Sol bölgesi) Cumhuriyeti'nin bağımsızlığı olayına açıldı. Gaucho (Portekizce bir terim olup Güney Amerika'daki "Pampas"ta yani ağaçsız geniş ovalarda yaşayanları tanımlamak için kullanılır) isyancı grubuna katıldı. Onlar Farrapos (Tatters: parça, çaput) olarak biliniyordu ve yeni olan Brezilya ulus bağımsızlığına karşıydı. Garibaldi bu savaş sırasında, Tatter ordusunun Brezilya'da "Santa Catarina" bölgesinde diğer bir Cumhuriyet ilan etmeye çalıştığında bir kadına rastladı. Anita Ribeiro da Silva (en iyi "Anita" olarak tanınıyordu.) Ekim 1839 da Anita kocası Manuel Duarte Agular'ı terk etti. Rio Pardo'da gemisinde Garibaldi'ye katıldı. Bir ay sonra sevdiği kişinin tarafında Imbituba ve Laguna savaşlarına katıldı.

1841'de çift Montevideo'ya (Uruguay) hareket etti. Garibaldi orada tüccar ve okul müdürü olarak çalışıyordu. Takip eden yılda evlendiler. Dört çocukları oldu. Monetti 1840, Rosita 1843, Terasita 1845 ve Ricciotti 1847'de doğdular.

Kadın at biniciliğinde ustalaşmış Anita'nın Garibaldi hakkında onun Güney Brezilya ve Uruguay Gaucho kültürüne sahip olduğunu düşündüğü söylenir.

1842'de Uruguay filosu komutanlığını aldı ve Arjantin diktatörü Juan Manuel de Rosa'a karşı İtalyan lejyonunu mevziledi. Ülkenin savaşı (Guerra Grande)için Lejyon İtalya yas gününü temsil eden siyah bayrağı benimsedi. Merkezindeki volkan, vatanındaki uyuyan, uyuşuk güçleri temsil ediyordu. Uruguay'daki lejyon Montevideo'da bir fabrikadan temin edilen kırmızı gömlekleri giyiyordu. Fabrika gömlekleri Arjantin'deki bir mezbahaya ihraç etmeyi tasarlıyordu. Garibaldi ve onun takipçilerinin sembolü haline geldi. 1842 ve 1848'de Garibaldi Montevideo'yu, eski Uruguay diktatörü Manuel Oribe'nin liderlik ettiği Arjantin kuvvetlerine karşı savunuyordu. Gerilla savaşında ustaca bir taktik belirleyerek 1846 da Cerro ve Sant'Antonio savaşlarında iki kutlanacak zafer elde etti. Her ne kadar bazı Uruguay gemilerini yönettiğinde az başarı elde etmiş olduğu halde.

Vatanını alın yazısı, her durumda Garibaldi'yi ilgilendirmeye devam ediyordu.

1846'daki papa IX. Pius'un seçimi İtalya yurtseverleri içinde sansasyona sebep olmuştu. Hem İtalya'da hem de dışarıda. Papanın başlangıç reformlarında Vicenza Giobetti (5 Nisan 1801-26 Ekim 1852) hakkında onun İtalya'nın birliği için liderliği temin edeceği kehanetinde bulunuyordu. Bu haber Montevideo'ya ulaştığında Garibaldi papaya bir mektup yazar.

İtalya'ya dönüşü ve ikinci sürgün

Garibaldi İtalya'ya 1848 devriminin karışıklığı içinde döndü. Charles Albert'in (Carlos Alberto: 2 Ekim 1798-28 Temmuz 1849 Sardinya Kralı "1831-1849") hizmetine önerildi. Kral bazı liberal eğilimler gösteriyordu. Fakat Garibaldi'ye karşı soğuk ve güvensiz davranıyordu. Piyemonte'den ters cevap aldı, o ve onun takipçileri Lombardiya'ya geçtiler. Onlar Avusturya işgaline karşı ayaklanmışlar ve Milan hükûmeti eyaletine yardım sunuyorlardı. Takip eden bu yönde, Başarısız İlk İtalyan Bağımsızlık Savaşında, Luino ve Morazzone'deki iki küçük zaferde ordusunu yönetiyordu. Novara'daki Piemonte yenilgisi (23 Mart 1849) izdihamından sonra Garibaldi Cumhuriyeti desteklemek için Roma'ya hareket etti ki Papalığa ait bir devlet ilan ediliyordu. Fakat, Luis Napeleon (Gelecekteki III. Napeleon) onu devirmeye tehdit etmek için bir Fransız kuvveti gönderdi. Manzini'nin zorlamasıyla Garibaldi Roma'nın savunmasının komutanlığını aldı. Karısı Anita onunla birlikte savaştı. Tüm gayretlerine rağmen şehir 30 Haziran 1849 da düştü. Garibaldi ve onun kuvvetleri Avusturya,Fransa, İspanya ve Napoli orduları tarafından avlanıyordu. Venedik'e ulaşmak amacıyla kuzeye kaçtığında, ayaklananlar hala Avusturya'nın kuşatmasına direniyordu. Destansı bir yürüyüşten sonra, San Marino'da kendisini hala takip eden 250 adamıyla geçici göçmenlik aldı. Anita, onların beşinci bebeğini taşıyordu, geri çekilme sürecinde Comacchio yakınlarında öldü.

Amerika
Garibaldi sonunda, La Spezia yakınındaki Portovenere'ye ulaşmayı başardı. Fakat Piyemonte hükûmeti onu tekrar yurt dışına göç etmeye zorluyordu.

Tangier'de kalmasından sonra Staten Island'a (New York) hareket etti. 30 Temmuz 1850'de oraya vardı ve kendini açığa vurmaktan kaçınmak için sürgünde. Ev sahibi, zamanının çoğunu atölyesinde mum yaparak harcadığı mucit Antonio Meucci idi. Fakat sonuçtan memnun değildi. Sonraları gemi kaptanı olarak Pasifik'e çeşitli seyahatler yaptı. Bunlardan en uzunu, 1851 Nisanından başlayıp iki yıl süren ve Peru'daki Andlı kadın kahramanı Manuela Sâenz'i ziyaret ettiği olandı.

Garibaldi New York'u son olarak Kasım 1853'te terk etti.

Tyne Nehri kıyısında
Garibaldi 21 Mart 1854'te İngiltere'nin kuzey doğusunda Tyne Nehri ağzında ulusal gemi kaptanı olarak seyir halindeydi. Gemi Baltimor'dan kalkmıştı ve rıhtıma yanaşıp yükünü South Shield'e (İngiltere'de sahil kasabası) boşalttığında Amerikan bayrağı dalgalanıyordu. Garibaldi, Newcastle Courant civardaki yüksek rütbeli kimselerin akşam yemeği davetini reddettiğini haber yapmasına rağmen, Tyne nehri kıyısında popüler bir şahsiyetti ve yörenin işçi sınıfı tarafından coşkuyla karşılanıyordu. Onun bulunması hatırasına bir kılıç Garibaldi'ye sunuluyordu. Ondan yaklaşık olarak yarım yüzyıl sonra torunu Güney Afrika'da İngiliz ordusun için gönüllü olarak Boer savaşında çarpışırken o kılıcı taşıyordu. Garibaldi 1854 Nisanının sonunda oradan ayrılarak, toplamda Tyne Nehri kıyısında bir aydan biraz daha fazla bir süre kalmış oluyordu.

İkinci İtalyan bağımsızlık savaşı
Garibaldi 1854'te İtalya'ya yeniden döndü. Ağabeyinin ölümünden kalan küçük mirası kullanarak İtalyan Caprera (Kuzey Sardinya) adasının yarısını satın aldı ve kendini tarıma verdi.

1859'da İkinci İtalyan bağımsızlık savaşı (Avusturya-Sardinya savaşı olarak da bilinir) Sardinya hükûmetindeki iç entrikalar ortasında patlak verdi. Garibaldi tüm general atandı ve "Alplerin avcıları" adlı bir birlik kurdu. Bu olaydan sonra sadece Sardinya Piyemonte Krallığının etkin biçimde başaracağını varsayarak, İtalya'nın kurtuluşunun hakkındaki Manzini'nin Cumhuriyetçi fikrini terk etti.

Gönüllüleri ile Varese, Como ve diğer yerlerde Avusturyalılara karşı zaferler kazandı.

İtalyan şehri Nice'nin Fransızlara elzem olan askeri yardım karşılığında teslim edilmesi Garibaldi'nin canını çok sıktı.

Mektupları

Joseph Cowen (Kohen)'e yazdığı mektup

Osmanlı'ya karşı Balkan halklarına yazdığı ayaklanma mektubu

Ölümü

İtalyan Parlamentosuna tekrar seçilmesine rağmen sonraki yıllarının çoğunu Caprera'da geçirdi.

1879'da, kiliseye ait taşınmazları yürürlükten kaldırıp düzenli bir ordu kurup, genel oy kullanma hakkını ileri sürerek "Demokrasi Ligi"ni kurdu. Eklem iltihabı onu yatağa gitmeye zorladı. Calabria ve Sicilya'ya seyahatler yaptı. 1880'de, ondan evvelce üç çocuğu olan, Francesca Armosino ile evlendi.

Ölüm döşeğinde iken yatağının zümrüt yeşili ve safir mavisi denizi görebileceği bir yere taşınmasını istedi. 2 Haziran 1882'de, 75 yaşında öldü.

Ayrıca bakınız
 İtalya'nın birleşmesi
 İtalya tarihi
 Giuseppe Mazzini

Kaynakça

1807 doğumlular
1882 yılında ölenler
19. yüzyılda İtalyan siyasetçiler

Risorgimento'da kişiler
1848 Devrimleri'nde kişiler
Amerikan İç Savaşı'nda kişiler

Giuseppe Garibaldi


හැඳින්වීම
කවිය වු කලි මානව ශිෂ්ටාචාරය සතු උත්තම කලාමාධ්‍යයකි. එය පිළිබඳව නිර්වචන ඉදිරිපත් කිරිමට පුරාතන යුගවලදී පටන්ම පෙර - අපර දෙදිග සාහිත්‍යය විචාරකයෝ වෑයම් කළහ. මෙම පරිච්ඡේදයේ අරමුණ වන්නේ කවිය පිළිබඳව සහ සාහිත්‍යය විචාරයේදි කවියේ අලංකාර වශයෙන් ගැනෙන අංග අතර ඇති උපමාව සහ රූපකය පිළිබඳව හැදින්වීමක් කිරිමයි. කවිය සහ කාව්‍යාලංකාර වශයෙන් ගැනෙන ඉහත දැක්වු උපමාව සහ රූපකය පිළිබඳව හැඳින්වීමට පෙර කවිය යනු කුමක්ද යන්න පිළිබඳව විමසා බැලීම වැදගත්ය. මතු දැක්වෙන්නේ කවිය පිළිබඳව ඉදිරිපත්ව ඇති විචාරක මත කිපයකි.

කවිය යනු
'කවිය යනු හොඳම වචන හොඳම පිළිවෙලට යෙදීමයි. '
එස්. ටී. කොලරිජ්
'ආකෘතික පරිසමාප්ත භාවයට එක්වුණු අර්ථවත් මනෝභාවයන්ගෙන් කවිය නිර්මිත වන්නේය.'
ටී. එස්. එලියට්

'පරිකල්පනයේ හා මනෝභාවයන්ගේ භාෂාව වු කලි කවියයි.'
විලියම් ගැස්ට්ලි
'රසය ආත්මය කොටගත් වාක්‍යය කවියයි. '
විශ්ව නාථ
'රමණිය අරුත් ප්‍රතිපාදනය කරන ශබ්දය කාව්‍යයයි.'
ජගන්නාථ
'එක්තැන් වු ශබ්දය හා අර්ථය කාව්‍යය වේ.'
රුද්‍රට

මේ ආකාරයෙන් කවිය නිර්වචනය කිරිමට පෙර - අපර දෙදිග සාහිත්‍යයවේදිහු මහත් වෙහෙසක් දැරූහ. නමුත් කවිය පිළිබඳව ඉහත නිර්වචන විමසා බැලිමේදි පෙනී යන්නේ එම මතයන් කවියේ එක අංශයක් පමණක් ආවරණය වන පරිදි ගොඩනැඟී ඇති එවා බවයි. සාහිත්‍යමය සහ සංකිර්ණමය කලා මාධ්‍යයක් වශයන් කවිය සියුම් නිර්මාණ කාර්යයකි. සියුම් වු ප්‍රකාශන මාධ්‍යයකි. කවියේ මුඛ්‍යාංගයන් විමසීම සහ ඒවායේ නිශ්චිත කාර්යභාර්ය විමසීමෙන් කවිය පිළිබඳව සහ එහි රස නිෂ්පත්තිය පිළිබඳව අධ්‍යයනය අවබෝධය ලබාගත හැකිය.

කවියක් ඇතැම්විට මුල - මැද - අග යන තෙවැදැරුම් අංග සහිත ආඛ්‍යානමය නිර්මාණයක් විය හැකිය. තවත් අවස්ථාවක එවන් ආඛ්‍යානමය නොවන නිර්මාණයක් විය හැකිය. කවියකු මෙම නිර්මාණ දෙවර්ගයෙහිදීම අත්දැකිමක් සුචනයකොට චමත්කාර දැනවිම අපේක්‍ෂා කරයි.කව්සිළුමිණ, සසදාවත, ගුත්තිලය වැනි සම්භාව්‍ය පද්‍යය මෙන්ම සුදෝසුදු, පියසමර ආදී නුතන කාව්‍ය කෘති ඉහත දැක්වු ආඛ්‍යානමය තත්ත්වයේ කාව්‍යයන්ට උදාහරණ ලෙස දැක්විය හැකිය. ආඛ්‍යානමය නොවන කාව්‍යය සඳහා ගුණදාස අමරසේකරගේ උඳුවප් ඇවිල්ලා, පී.බී. අල්විස් පෙරේරාගේ අන්ධ කවියා ආදී නිර්මාණ දැක්වීමට පුළුවන.මෙම නිර්මාණ වල අනුභූතින් විමසා බැලිමේදි ඒ ඒ නිර්මාණ විෂයයෙහි බලපවත්නා විවිධත්වය මනාව පැහැදිලි වෙයි. කව්සිළුමිණ, සසදාවත ආදී සම්භාව්‍යය කාව්‍යයෝ ජාතක පොත මුල් කරගනිමින් කුස ජාතකය හා සස ජාතකයේ ආලෝකය අනුව ලියැවී ඇත. උඳුවප් ඇවිල්ලා වැනි පද්‍යය නිර්මාණයක් බිහිවන්නේ උදුවප් මස ඇතිවන පරිසරයේ ප්‍රමුදිත බව සෞන්දර්යය ආදිය විචිචිත්‍ර ආකාරයෙන් දක්වමිනි.නාට්‍යකරුවාත්, ප්‍රබන්ධකරුවාත් සිය නිර්මාණය ව්‍යාප්ත කරනුයේ අත්දැකිම මුල්කරගනිමිනි. ඔවුහු අත්දැකිම් පුනරූපණය කරති. සමාජ, සංස්කෘතික සහ ආගමික පමණක් නොව දේශපාලනමය වශයෙන්ද සීමා මායිම් තුළ කොටුවීම සහ සීමා මායිම් පැනයාම මෙම නිර්මාණ කාර්යයන්හිදි දැකිය හැකිය. කවියාගේ නිර්මාණ කාර්යයද ඒ ආකාරය. නාට්‍යයකරුවා සතර අභිනය සහ ප්‍රේක්ෂක ප්‍රතිපෝෂණය නිරන්තරයෙන් ලබමින් පියවරෙන් පියවර සංවර්ධනය වෙයි. ඒ සඳහා ඔහුට සජිවි පරිසරය තුළින්ම සහයෝගය ලැබෙයි. මන්ද යත් නාටකයක් වනාහි සජිවි රඟ දැක්වීමක් වන බැවිනි. වර්තමාන රඟ දැක්වීමට ලැඛෙන්නාවු ප්‍රතිපෝෂණය මත අනාගතය තීරණය කිරිමට සහ සංශෝධනය කිරිමට නාට්‍යකරුවාට පැහැදිලි වරමක් හිමිවෙයි. කවියාගේත් පොදුවේ ගත් කල මුලූ මහත් සාහිත්‍යකරුවාගේත් මාධ්‍යය භාෂාවයි. ඔවුන් සියල්ලෝම සිය අත්දැකිම් ප්‍රකාශ කරනුයේ වචන මගිනි. ඉහත දැක්වු පරිදි නාට්‍යකරුවාට වචන අතික්‍රමණය කොට තවත් බොහෝ අංගවල පිහිට පැතිමට හැකියාව ඇත. කවියාගේ නිර්මාණයේ උත්කර්ෂය තීරණය වන්නේ ඔහු විසින් උපයුක්ත භාෂා මාධ්‍යය මතම පමණකි. එයට හේතුව කවිය හුදෙක් අලංකාර මුල්කරගත් නිරතුරුව ඒවා මතම රැඳී පවතින්නක් වන බැවිනි. මෙම තත්වය විචාර වාදයන් අතර පවා නිර්වාදයෙන් පිළිගනු ලබන්නකි.

කවියා නිරතුරුව භාෂාවේ පවත්නා ව්‍යංජනා ශක්තියෙන් ප්‍රයෝජන ලබන්නෙකි. තමා යොදා ගන්නා සෑම වචනයකම ඇති වාච්‍යාර්ථය ඉක්මවා යන ව්‍යංග්‍යාර්ථ මතුකර ගැනීමට උත්සහ දරන්නෙකි. වාර්තා සහ ශාස්ත්‍රිය ලේඛකයා වාග්කෝෂමය අර්ථ කෙරෙහි විශේෂ අවධානයක් යොමු කරයි. ඉහත දැක්වු කවියා සතු ගුණයන්ට අයිතිවාසිකම් කිමට අනෙක් නිර්මාණකරුවන් අපොහොසත්ය.

කාව්‍යාලංකාරය සම්පාදනය කළ භාමහ පඬිවරයාගේ "ගතෝස්තමර්කො භාතීන්දුර්යන්තී වාසාය පක්ෂිණ:" යන ශ්ලෝකය උපුටා දක්වමින් සිරී ගුණසිංහ මෙය වඩාත් පැහැදිලි කරයි. "හිරු බැස ගියේය. සඳ  බබළයි. පක්ෂිහු කැදලි කරා යති" යනුවෙන් කියු පමණින් බිහිවන්නේ කවියක් නොව වාර්තාවකි. භාමහගේ මෙම උදාහරණයෙන් හැඳින්වෙන භාෂාව ලෝකව්‍යවහාරයැයි සිතිය හැක.ක.

ව්‍යංග්‍යවර්ථවත් බවින් පරිපුර්ණ වු භාෂාවක් යොදා ගත් පමණින් කවියක් චමත්කාරජනක නොවෙයි. එහිදි පද සංඝටනය ඉතා වැදගත්ය. ප්‍රායෝගික විචාරවාදයේ ආදි කර්තෘවරයා ලෙස ගැනෙන අයි.ඒ.රිචර්ඩ්ස් පවසනුයේ කවියෙකුගේ විශේෂත්වය රඳා පවතින්නේ වාග් කෝෂයෙහි විශාලත්වය මත නොව වචන සංඝටනය තුළ බවයි. කවියා යොදා ගන්නේ සමාජයේම පවතින භාෂාවකි. විශේෂත්වය වනුයේ ඒවා විශේෂ ආකාරයට ගොනු කිරිමයි. සිංහල සමාජය තුළ "පැදකුණු කිරිම"වැනි පදයක් යොදා ගනු ලබන්නේ වතාවත් කිරිමකදී, විශේෂ ගෞරව දැක්විය යුතු ක්‍රියාවකදි වැනි අවස්ථා විෂයෙහිය. බොහෝවිට බෝධි පුජා ආදියේදි බෝධිය වටා පැදකුණු කිරිම, බුදු සිරිතේ එන මහාමායා දේවි හීනයේ සුදු ඇත් පැටවා සිරි යහන පැදකුණු කිරිම වැනි අවස්ථා අපට දකින්නට අසන්නට ලැබේ. සත්තුභත්ත ජාතකය ගුරුකොට ගනිමින් තොටගමුවේ ශ්‍රී රාහුල හිමි රචනා කළ කාව්‍යශේඛරයේ එන පහත පද්‍යය ධ්වනිත කරවන අදහස කාව්‍යකරුවෙක්ගේ පද සංඝටනය  පිළිබඳව අදහස මනාව පැහැදිලි කරවයි.

"පැදකුණු කොට එළ		   ඳ

සිව් තැනක බැස හෙව වැ	   ඳ

බියෙනැකිළි වැල 		   ඳ

නිකට ගෙන සිඹ කියා පෙම්බ	   ඳ "

මෙහි යෙදෙන "පැදකුණු"යන පදය ඉහත දැක්වු පරිදි සාමන්‍යය ව්‍යවහාරයේ යෙදෙන්නේ පුජනීය අරුත ගම්‍යමාන කරමිනි. මහලූ බමුණා තරුණ බැමිණිය කෙරෙහි දක්වන ආකල්පයත්, කතුවරයා බමුණා කෙරෙහි දක්වන ආකල්පයත් මනාව ධ්වනිත කරවයි.

"රන් යහනේ සැතපෙන මගෙ බිසවුන්	ට

ලංකර කුමරු බැෙලූවෝතින් යහන පි	ට

රන්ලිය වැලකි සිරි හස්තය කුමරු පි		ට

පින්කඳ බිසොව සැතපෙන සැටි දුටුනෙත	ට "

යශෝධරාවතෙහි එන ඉහත කවිය බෝසතාණන් වහන්සේ යශෝධරා බිසව කෙරෙහි දක්වන සෙනෙහස ආත්මීය බැඳිම සහ එතුළින් පණ ලැබු බැඳිම් හි පවත්නා ජිවි බව මනාව පැහැදිලි කරවයි. භෞතික පරිසරයන්ට පවා මානවිය ආධ්‍යාතමය ප්‍රාණය කැන්දාලන වගට මෙම උද්ධෘතය සාධක සපයයි. සිදුහත් බෝසතුන් බිසව දකින්නේ පිං කඳක් ලෙසිනි. ඇගේ හස්තය රත්තරන් වැලක් පරිද්දෙන් රාහුල කුමරුගේ ශරිරය මතින් වැටී ඇත. චංචල රූප මාධ්‍යය සහෘදයා දකී. මසැසින් නොව මනසිනි. නිශ්චල සිතින් යුතු සිදුහත් කුමාරයෝ සිය බිසව දෙස බලනුයේ මහත් වු සෙනෙහසකිනි, භක්තියකිනි. මෙහි යෙදෙන"රන්ලිය වැල", "පින්කඳ" වැනි පදවලින් මානුෂිය ගුණාංග අභිභවා ගිය උතුම් බවක් ගෙන දෙන්නට සමත්වෙයි. තනි වචන වශයෙන් නොව සමස්ත පද්‍යය සංඝටනාව තුළ එම පද අර්ථ නංවයි. කාව්‍යය තුළ ගොඩ නැංවෙන චරිත එම චරිතවල පවත්නා ගුණාංග ආදියද සහෘදයාගේ සාහිත්‍යයකාමි මනස තුළ ව්‍යංග්‍යාර්ථ නංවන්නේ මෙලෙස සමුහ වශයෙන් සුසැදීමෙනි.

ධ්වනිතාර්ථ නංවමින් සහෘදයා තමා වෙත පවත්වා ගත හැකි ආකාරයේ කාව්‍යොක්ති බිහිවන්නේ එහි යෙදෙන ගැළපෙන පද සංයෝජනයෙන් බව පෙනේ. කාව්‍යකරණය වෙනුවෙන් වු සම්මත පද මාලාවක් පිළිබඳව අදහස විවිධ අවස්ථාවල දී දක්නට ලැඛෙයි. කිසියම් කොටසක ව්‍යවහාර භාෂාව එම කාලය එම යුගය හෝ අදාළ වපසරිය වෙනුවෙන් ලියැවෙන කවි සඳහා යොදාගත යුතු බව ඇතැම් කවීන් පැවසීය. සෑම භාෂාවකම කාව්‍යකරණයට වෙන්වු යෝග්‍යය වචන ඇති බව ඔලිවර් ගෝල්ඩ්ස්මිත් පවසා ඇත. නමුත් මෙම මතය වර්තමානය වන විට පිළිනොගන්නා තත්වයට පත්ව තිබේ. කවියටම විශේෂිත වු සාධු සම්මත පද මාලාවක් නොමැති අතර කවියෙකු යොදාගන්නා භාෂාව තීරණය කරනුයේ එම කවියාගේ නිර්මාණය අනුවය.

කවියේ මුඛ්‍යාංගයන් අතර වැදගත් වන්නා වු සාධකයක් ලෙස සංකල්ප රූප දැක්විය හැකිය. මතු දැක්වු පරිදි කවියා නිරතුරුව අපුර්ව ආකාරයට සිදුකරන පද සංයෝජනයේ ආත්මීය ප්‍රකාශනයක් ගැබ්වන්නේ සංකල්පරූප තුළය. පාඨකයාගේ මනෝභාවය වෙත පිවිස ඔහුගේ භාව්‍ය ප්‍රමුදිත කිරිමට සමත් වාග් වියමන සංකල්ප රූපයක් ලෙස දැක්විමට හැකිය. එය සිතුවමකි. හුදෙක් භාෂාවේ පවත්නා රසකාරකයන් යොදාගෙන මනසේ චිත්‍රණය කරන වාග් සිතුවමකි.

තොටගමුවේ ශ්‍රී රාහුල හිමියන්ගේ සැළලිහිණි සංදේශයේ නළඟන වැනුමෙහි එන පහත කවිය සංකල්ප රූප පිළිබඳ අදහස විමසා බැලිමට යොදාගත හැකිය.

"විදෙන ලෙළෙන නරුබර පුළුලූකුළැරැඳී

හෙළන නඟන අත නුවනඟ බැලූම්         දිදි

රුවින දිලෙන අබරණ කැලූම ගත        රැදි

සැලෙන පහන් සිලූවැනි රඟන ලියසැදි"

රාහුල හිමියන්ගේ මෙම කවියෙන් සහෘදයා තුළ චිත්තරූප කීපයක් මැවේ. මෙම කවියෙහි කියවෙන"සැලෙන පහන් සිලූවැනි රඟන ලිය සැදි"යන පදය රඟන්නා වු ලියන්ගේ උත්කර්ෂවත් බව කූටප්‍රාප්ත කරන්නකි. පළමු තෙපදයෙන් වර්ණනාවට සහ හඳුන්වාදීමට පාත්‍ර වු ලියන්ගේ ස්වභාවය පහන්සිලකට උපමා කිරිම ඇස හා බැඳුනු චිත්තරූප ලෙස හැඳින්විය හැකිය. විහිදෙමින් ලෙළදෙමින් පුළුලූකුලේ බැඳි ආභරණවලින් සහ තාලයට ලෙළදෙන අත් අගට යොමුවන දෑසින් යුත් ලියන් නර්තන විලාසය විචිත්‍රව ඉදිරිපත් කරන බව පෙනේ. එයින් රහල් හිමි නිරූපණය කරනුයේ ඔවුන්ගේ රංගනයේ මධුර බව සහ ශක්‍යතාවය පමණක් නොවේ. කවියෙක් වශයෙන් උන්වහන්සේ සතු ප්‍රතිභාපුර්ණ බවද පෙන්වයි. අනතුරුව සැලෙන පහන්සිලකට ඔවුන් උපමා කිරීම එම ලියන්ගේ නර්තනයෙන් ලැඛෙන්නා වු ප්‍රමුදිත බව රංග භූමියේ වු ආලෝකවත් වීම පවා මනසට චිත්‍රණය කරයි. පහන්සිලක් සුළඟට සැලෙන්නේ මදක් ලාලිත්‍යය දනවන ස්වරූපයකිනි. එය විටෙක පහන් තිරයෙන් මිදී යාමට උත්සහ දරයි. තවත් විටෙක තිරයේ මුල සිට ලතාවකට ලියවැලක් සේ රඟදෙයි. කවියාගේ ප්‍රතිභාව අතිශය චමත්කාරය. එයින් රසිකයා ලබන ආනන්දය කමනීයය.

මෙම සංකල්ප රූප භාවිතයෙන් කවියකට සැලසෙන මෙහෙය විවිධාකාරය. කවියාගේ මනසේ මතුවන මනෝභාවයන් උත්කර්ෂයෙන් යුතුව සහ සාධනීය ලෙස දැක්වීමට සංකල්ප රූප උපකාර වේ. මෙම සංකල්ප රූප කෙටි සහ නිර්මාණශීලි විය යුතුය. එනම් නවතාවයෙන් යුක්තවීම සහ එය ක‍ෂණයකින් සහෘදයා ග්‍රහණය කරගැනීමට හැකි ආකාරයේ සංකල්පීය ලක්ෂණවලින් යුක්ත විය යුතුය. හර්බට් රීඩ් නම් ඉංග්‍රීසි කලා විචාරකයා පවසන පරිදි කවියෙකුගේ ස්වාධීන ප්‍රතිභා ශක්තිය විමසා බැලිමේදී ඔහු යොදාගෙන ඇති රූපකවල නවතාව කෙරෙහි විශේෂයෙන් සැළකිලිමත් විය යුතුය. එමෙන්ම එම සංකල්ප රූප කවියා සිය නිර්මාණයේ නිරූපණය කරන භාවයන්ට සහ ඔහුගේ අභිප්‍රාය වන මුඛ්‍යය රසයටත් අනුකූල විය යුතුය. මෙම උපමාවක් සහ සංකල්ප රූප නිසිලෙස හසුරුවාලීම කවි ශක්තිය ප්‍රකට කරවන ප්‍රශස්තම ලක්ෂණය වශයෙන් ඇරිස්ටෝටල් පඬිතුමා පවා සැලකීය.

සුභාවිත විචාරවාද අතර පද්‍ය රසාස්වාදනයට හා විචාරයට ඉතා උචිත විචාර ක්‍රමයක් ලෙස සලකනුයේ ප්‍රායෝගික විචාර ක්‍රමයයි. මෙම විචාර ක්‍රමයේ ආදී කර්තෘවරයා වශයෙන් ගැනෙන්නේ 1929 දී සාහිත්‍යය විචාරයේ මුලධර්ම සහ ප්‍රායෝගික විචාරය යන ග්‍රන්ථද්වයේ රචකයා වු අයි.ඒ. රිචඩ්ස්ය. එතුමා දක්වන පහත කරුණු මගින්ද මෙතෙක් විස්තර වූ කාව්‍යයේ සාර්ථකත්වයට බලපාන සාධක පිළිබඳව සාකච්ඡාව තහවුරු කරයි. එනම්,

උද්දේශය		:-	කාව්‍යය නිර්මාණයෙහි ලා මුල් වු අත්දැකිම, මාතෘකාව හෙවත් වස්තු විෂය

භාවාකල්පය	        :-	රචකයා විසින් සිය අත්දැකිම ඉදිරිපත් කරන ආකාරය

ස්වරය		        :-	අත්දැකිම නිරූපණය මගින් රසිකයා විෂයෙහි රචකයා දක්වන ආකල්පය

අභිප්‍රාය		        :-	සමස්ත නිර්මාණයෙන් අපේක්ෂා කරන අරමුණ හෙවත් කියවී ඇති දේ

කාව්‍යය පරිකල්පනයේදී සහෘදයන් තුළ චමත්කාරය සහ රසය ජනනය වන ආකාරය බස භාවිතා කිරිමෙන් ව්‍යංගාර්ථ නැංවීම, ධ්වනිතාර්ථ දැනවීම පිළිබඳව කරුණ ඉදිරිපත් විය. සංකල්ප රූප ගොඩනැංවීමේ සාර්ථක ක්‍රම කිපයක් හඳුනාගත හැකිය. ඒවා කාව්‍යොක්ති වශයෙන් හඳුන්වනු ලැබේ. පෙරදිග විචාරයට අනුව අලංකාර පන්තිසක් හඳුන්වාදී තිබේ. පුරාණ අලංකාරිකයන් දක්වන එම කාව්‍යාලංකාර ගැඹුරු සහ සියුම් බව යන ද්විත්ව ලක්ෂණයන්ගෙන් එකිනෙකට වෙනස් වෙයි. වර්තමාන විචාර වාදයන් බටහිර විචාර දෙසට බහුලව යොමුවීම හේතුවෙන් මෙම පුරාණ අලංකාර වෙතින් කාව්‍ය රසිකයා සහ විචාරකයා දුරස්වන බවක් දක්නට ඇත. පහත දැක්වෙන්නේ එම පුරාණ අලංකාර අතරින් උපමාව පිළිබඳව හැඳින්වීමකි.

උපමාව

මෙරට කාව්‍යය රචකයන්ගේ ගුරුතැන්හි ලා සලකන සහ මෙරට සාහිත්‍යය ඉතිහාසයේ ශේෂව ඇති පැරණිතම ග්‍රන්ථ ත්‍රිත්වයෙන් එකක් වන සියබස්ලකර ග්‍රන්ථයෙහි උපමාව විස්තර වන්නේ පහත ආකාරයෙනි.

" කියත එක් පළඟක්

තැ නෙක් හි වු යම්සේ

උවම් නමෙ'හි විතර

නියර කියනෙම් හෙ මෙසේ "

"කිසියම් වස්තු දෙකක සදෘෂ්‍යතාව ගුණාදී වු යම් අයුරකින් ප්‍රකාශ කිරිම උපමා නම් වේ "

ඒ අනුව උපමාවක් මගින් කෙරෙනුයේ එක් දෙයක් තවත් දෙයකට සමාන කර දැක්විම ලෙස සැකෙවින් දැක්විය හැකිය. සියබස්ලකර එම පද්‍යයට ගුරු වු කාව්‍යාදර්ශ ශ්ලෝකය පහත පරිදිය.

"යථා කතඤ්චිත් සාදෘශ්‍යං

යත් රොද්භූතං ප්‍රතීයතෙ

උපමා නාම සා තස්‍යඃ

ප්‍රපඤ්චෝයං නිදර්ශයතෙ"

එම සංස්කෘත ශ්ලෝකයට අනුව උපමාවක් පහත අංග හතරෙන් සමන්විත වෙයි.
උපමේයය		:-	වර්ණනයට පාත්‍රවන වස්තුව
උපමානය		        :-	සමාන කරන බැහැරින් ගන්නා වස්තුව
සාධාරණ ධර්මය	:-	වස්තු දෙකම අතර පිහිටි ලක්ෂණ
වාචකය		        :-	 උපමා ද්‍යොතක මෙන්, සේ, වැනි පද

ඒ අනුව උපමාව යම් වස්තුවක් ඒ හා සමාන ගුණ ඇතැයි සැලකෙන තවත් වස්තුවක් හෝ ක්‍රියාවක් සමඟ සමපාත කිරිමක් සිදුවෙයි. උපමේයය හා උපමානය ලෙස ගැනෙන්නේ එම අංග ලක්ෂණයි.
සඳවැනි මුහුණ
තවද ජීවිතය තණඟ පිණි බිඳක් මෙන් සි‍ඳෙන නියාවද
වළදින අදහසින් මෙන් සුරඟන             අඟන
නළ බල සසල දළ රළ පෙළ නුඹ        නැගෙන

වැනි පද්‍ය සහ ගද්‍ය පාඨ ගතහොත්"සඳ වැනි මුහුණ"යන්නෙහි මුහුණු සඳකට උපමා කළ බවක් පෙන්වයි. භෞතික වශයෙන් ගුණාගුණ වෙනස් වුවද කවි සමයෙහි සඳ ගැනෙන්නේ සෞම්‍යය, සිසිල උපදවන, මට සිළුටු, ප්‍රියංකර වස්තුවක් වශයෙනි. සඳ එළියේදි ලබන පහස සිසිලස දක්වනු වස් යුවතියකගේ මුහුණ සඳ වැනි යයි ප්‍රකාශ කිරිම කවි සමයේ දක්නට ඇත. නිකළැල් යන අර්ථය සූචනය කිරිම සඳහා ද සඳ වැනි යන උපමාව යොදා ගනී. මෙහි මුහුණ උපමේයය වන අතර උපමාන වස්තුව සඳ වෙයි. සාධාරණ ධර්ම ලෙස එම වස්තූන් දෙකෙහිම ඇතැයි සැලකෙන මතු දැක්වූ ගුණ දැක්විය හැකිය. වාචකය ලෙස දක්වන ලක්ෂණය උපමේයය හා උපමානය අතර සබඳතාව දක්වන පදයයි. එවන් පද කිහිපයක් උපමාව සම්බන්ධයෙන් හඳුනාගත හැකිය. මෙන්, සේ, වැනි, වගේ, බඳු යන වාචකයන් මෙහිලා දැක්වීමට පුළුවන.

උපමා වාචක

මෙන්:-" මිතුරු තුමෝ දුක සැප දෙකෙහිම පැවතී
බිතු සිතුවම් රූ මෙන් පිටු                             නොපාවිති "

සේ :- "කෙසරිඳු සෙ එක      සර

සතුරු උවදුරු දුරු                   කර

ලක එකත පත්                      කර

දෙවෙනි රජසිහ රජකරන       වර "

වැනි:-"මගෙ දිවි වැනි  දෙවන
පියබඳට ගෙයි           දැවටෙන "

වගේ:-"නිකං ආව

අතීතෙ මතක් වෙලා

ඉඳගෙන හිටියා අපි මූද අයිනෙ

මගේ අතින් මල වැටුණා දිය රැල්ලට

ගහගෙන ගියා ඒක අන්ධකාරෙ

ආපහු අපි ආවෙ ගොළුවො වාගෙ

දැන් කොච්චර කල් වෙනවද

අවුරුදු විසි පහක් තිහක්

මම යන්නං "

මෙහි වගේ යන පදය යෙදී ඇත්තේ වාගේ යනුවෙනි.

බඳු :-"හිරුදයෙහි සිට රු		දු

කිහිරතුරු රැසකට බ		        ඳු

කකියන දිමුතු සු		        දු

සියුම් වැල්ලෙන් සැදී ගත් හු   දු"

එම වාචකයන්වලට පරිබාහිර වු තවත් වාචකයන් යොදා ගනිමින් උපමාවන් නිර්මාණය කර ඇති අවස්ථා සිංහල සාහිත්‍යයෙහි දක්නට ලැබේ. පහත එන කවි ඒ සඳහා උදාහරණ කොටගත හැකිය.

"සිසි වන වුවන ඉඟ සුඟ ගත හැකි මිටි 		න

නිසි පුළුලූකුළ රිය සක'යුරු තිසර ත		න

දිසි රන ලියෙ'ව් රූසිරි යුත් මෙපුරඟ		        න

ඇසිපිය හෙලන පමණින් නොවෙති දෙවඟ	න"

සැළලිහිණි සංදේශයේ ජයවර්ධනපුර වැනුමේ ඉහත කවියේ වර්ණනාවට පාත්‍ර වන්නේ ජයවර්ධන පුරවරයේ කාන්තාවන්ය. ඔවුන් ඇසිපිය හෙලන නිසාවෙන් පමණක් දෙවඟනන් නොවන බවට කවියා පවසයි. ස්ත්‍රී ශරීරාංග පිළිබඳව වර්ණනා කරන කවියා පුර්වයෙන් දැක්වූ මෙන්, සේ, වැනි, බඳු උපමා වාචක වෙනුවට "යුරු" නම් වාචකයක් යොදා ගනී. එය ආකාරයේ, අයුරු, නොහොත්, අයුරින් යන පදයන්ට සමාන අර්ථ නිර්මාණය වනසේ කවියා යොදාගෙන ඇති බවක් පෙන්වයි. "දිසි රන ලියෙ'ව්"යන පද්‍ය ඛණ්ඩයේ එන ලියෙ'ව් යන යෙදුමේ අර්ථය " එව් "යන්න ලෙස කෙටි කොට යොදාගත් බවක් පෙනේ. එයින් රන්වැල් ආකාරයේ පුරඟනන් යන අර්ථය ඉස්මතු කරවයි.

නව උපමා වාචක

පී.බී. අල්විස් පෙරේරා කවියාගේ පහත කවියද එවන් නවමු උපමා වාචකයක් පෙන්වන කවියකි.

"සමන් මලිගේ පියයුරු දැක නැවත	හැරී

තබන් නෙමි අලූත් උවමක් කොහොම	 හරී

පැලෙන්නට ඉතා ළං වුණ සුළං		 පිරී

ජපන් බැලූම් යුගලෙක යනු නොවෙද	 සරී"

මෙහි අවසන් පද්‍ය පාඨයේ එන "ජපන් බැලූන් යුගලෙක යනු නොවෙද සරි"යන්නෙහි "යනු"පදය සමානත්වය දැක්වීමට කවියා යොදා ගත් බවක් පෙන්වයි. එයින් සමන්මලි නම් යුවතියගේ පියයුරු යුවල පැලෙන්නට ආසන්න වන ලෙස සුළං පිරවු බැලූම් යුගලයක් ලෙස කවියා දක්වයි. මෙහිදී ප්‍රශ්නාර්ථයක් නඟන ආකාරයෙන් උපමාව ඉදිරිපත් කර ඇත.

පරාක්‍රම කොඩිතුවක්කුගේ "ගඟට උඩින් කොක්කු ගියා"නිසඳැස් පද්‍යයේ එන පහත උද්ධෘතයේ "විලසින්" යන පදය උපමා වාචකයක් ලෙස දක්වා ඇත.

"පියරු උලා සැන් තවරා හැන්දෑ යාමේ

රාස්සිගේ අව්රැල්ල පාවී ගොස්

කිරි දෝලා

පලවැල ගෙන

අඳුරේ විජ්ජුලතාවක් විලසින්

අම්මා නුඹෙ එවිද ආපසු "

වීදි සරණ ගණිකා වෘත්තියේ යෙදුනු කාන්තාවකට දාව උපන් දරුවෙකු මහමඟ දමායාමක් පිළිබඳව කියවෙන පද්‍ය පංතියකි මෙය. දරුවාගේ මව ඔහු වෙනුවෙන් දායාද වශයෙන් ලබාදී ඇත්තේ කිරි කළයකි. එනම් කිරි සොයන බඩගිනි වන ළයක් පමණකි මව ඔහුට දායාද කර ඇත්තේ. එම දරුවාගේ මව පිළිබඳව දක්වන ඍජු පද්‍ය ඛණ්ඩයක් වශයෙන් ඉහත පද්‍ය ඛණ්ඩය යොදා ගෙන ඇත. වීදි සරන්නියක් සන්ධ්‍යා සමයෙහි සිය වෘත්තියට පිවිසෙන්නේ වත්සුනු, ආලේපණ, ආභරණ වලින් සැරසීමෙනි. බැසයන සුර්යාලෝකයෙන් බබලන ඇගේ කණකර ආභරණ වල දිලිසීම සහ ඇගේ වතෙහි ඇති තත්වය සලකා ඇය විජ්ජුලතාවකට උපමා කර ඇත. විදුලිය ක්ෂණයකින් ඇතිවී නැතිවී යන්නකි. ඇගේ ස්වභාවයද පෙනුමද මොහොතකට පමණි. එම කරුණුවල සමානත්වය දක්වනු වස් මග සකසාගන්නා කවියා ඇය විජ්ජුලතාවකට සමාන කරයි. ඒ "විලසින්" යන උපමා වාචකය යොදා ගනිමිනි.මෙම උපමා වාචකයම "විලස" වශයෙන් යොදා ගත් අවස්ථාවක් මනමේ නාටකයෙහිදී අපට හමුවේ.

"විලස ගිරිඳු

සහ උමගන

සැපසේ රජ කරමු

සමඟින"

එහිදී විලසින් යන්න 'විලස' වශයෙන් යෙදී ඇත. ඒ අනුව උපමා වාචකය අවස්ථානුකූල වෙනස්වීම්වලට ලක්වන බවක්ද පෙන්වයි.
සංකල්ප රූප මැවීමේ දී වැදගත් වන තවත් වැදගත් කරුණු තුනක් දාගොන්නේ උදයධම්ම හිමියෝ දක්වති.

1.උපමාව මගින් නිශ්චිත පැහැදිලි සංකල්ප රූපයක් නිර්මාණය කිරීම.

2.උපමාව ප්‍රස්තූත විෂයටත් අවස්ථාවටත් උචිත වීම.

3.උපමාව පාඨකයාගේ අත්දැකීමෙහිම කොටසක් වීම.

උපමාවක් ගැළපෙන බවින් යුක්ත වීම යන සරළ කරුණ මෙම ඉහත අංග මගින් වඩාත් විචාරයට ලක් කරයි. කාව්‍යයේ මුඛ්‍ය අදහස සමඟ සම්බන්ධ වන පරිදි අදාළ උපමාව යොදාගැනීම හෙවත් ඖචිත්‍යය ගුණය රැකිම පිළිබඳව අදහසක් එයින් මතුවේ.

"නිලඳුන් ගෑ දිගැසින්ම   	        බලන්නියො
මුතුවැල් බැඳ තන කැකුලූ 	තලන්නියො
මී පැණි ගංගා මුවඟ 	      	        ගලන්නියො
නයි පෙන තාලෙන උකුල	        සලන්නියො "

මෙම පද්‍යය විමසීමේදි පාඨකයාගේ සිතෙහි විචිත්‍ර වු රූප රචනාවන් කිහිපයක් නිර්මාණය වේ. නීලවර්ණ අංජනයෙන් ලංකාර වු දිගැස් සහිත ළඳුන් නෙත් කොනින් බලයි. මුතු තන පටින් පයෝධර හිරවන සේ බැඳගෙන සිටී. සිනාවෙන් සහ කතාවෙන් විකසිත වු මුවින් යුතු ළඳුන් පිරිසකි. කවිසමයේ ඇති උපමා සහ වර්ණනාවන් අනුව යමින් ළිඳ ළඟ සිටින කාන්තාවන් වර්ණනයක් කවියා විසින් සිදුකරනු ලබයි. ඔවුන්ගේ සිනා හඬ කතා බහ අතරතුර ශරිරයේ ක්‍රියාවන් කවියාගේ වර්ණනයට පාත්‍ර වන්නේ "නයි පෙන තාලෙට උකුළ සලන්නියො" යනුවෙනි. එහිදී පෙනය පුම්බාගත් නාගයෙකු සේ පෙන ගොබය ලෙළ දෙන ආකාරයෙන් දෙපසට ලෙළදෙන කාන්තාවන්ගේ පුළුලූකුල පිළිබඳව විචිත්‍රවත් රූප සමුහයක් ඇති කිරිමට කවියා සමත්වෙයි. කමනීය ආකාරයේ වර්ණනයකි.

ශිලාමෙඝසෙන හෙවත් "සලමෙසෙන්" නිරිඳුගේ රචනාවකැයි සැලකෙන සියබස්ලකරෙහි උපමා ප්‍රවර්ග වශයෙන් දක්වා ඇත. එම උපමාවන්ගේ ලක්ෂණ වෙනස්වන්නේ ඉතා සියුම් අන්දමිනි. මෙවන් උපමා ප්‍රවර්ග 32 ක් සියබස්ලකරෙහි සඳහන් වෙයි. ඒවා පහත පරිදිය.

මගේ සුරතල් අක්කාගේ

මාලේ මුතු ඇට වාගේ

මේ වැටෙන්නේ පිනි බින්දුත්

හදමු එකක් ඒ වගේ

උපමා ප්‍රවර්ග

 ධර්මොපලංකාරය
 වස්තුපමාලංකාරය
 විපර්යාසොපමාලංකාරය
 අන්‍යොන්‍යොපමාලංකාරය
 නියමොපලංකාරය
 අනියමොපමාලංකාරය
 සමුච්චයොපමාලංකාරය
 අතිශයොපමාලංකාරය
 උත්ප්‍රෙක‍්ෂිතොපමාලංකාරය
 අද්භූතොපමාලංකාරය
 මොහොපමාලංකාරය
 සසෙන‍්දහොපමාපලංකාරය
 නීර්යොපමාලංකාරය
 එකශ්ලේ‍සොපමාපලංකාරය
 සන්තාන ශ්ලේ‍සොපමාලංකාරය
 නින්දොපමාලංකාරය
 ප්‍රශංසොපමාලංකාරය
 ප්‍රවඤෙඡාපමාලංකාරය
 විරුධොපමාලංකාරය
 ප්‍රතිෂෙධොපමාලංකාරය
 චටුපමාලංකාරය
 අසාධාරණොපමාලංකාරය
 අභූතොපමාලංකාරය
 අසම්හාවිතොපමාලංකාරය
 බහුපමාලංකාරය
 වික්‍රියොපමාලංකාරය
 මාලොපමාලංකාරය
 වාක්‍යාතොපමාලංකාරය
 ප්‍රතිවස්තුපමාලංකාරය
 තුල්‍ය යොගොපමාලංකාරය
 හෙතුපමාලංකාරය
 සමාසොපමාලංකාරය

ඉහත උපමා ප්‍රවර්ග සියල්ලම ඉතා සියුම් අංග ලක්ෂණයන්ගෙන් වෙනස්වෙයි. වර්තමාන විචාරයන් තුළ පුළුල් අධ්‍යයනයන් නොකිරිමක් හා නිර්මාණ විෂයෙහි ඒ අංග ලක්ෂණ සහිතව වෙනස්වු නව නිර්මාණ ශිල්ප ලෙස භාවිතා නොකිරිමත් මෙම ප්‍රවර්ග සම්බන්ධයෙන් දැකිය හැකිය.

බටහිර සාහිත්‍යයේ උපමාව

බටහිර සාහිත්‍යයේ උපමාව සම්බන්ධයෙන් දක්නට ඇති නිර්වචන පිළිබඳ සොයා බැලීමේදී Brittanica විශ්වකෝෂය පවසන්නේ උපමාව අසමාන සංස්ථීතීන් ද්විත්වයක්
සමාන කර දැක්වීමක් සිදුකරන බවයි. උපමාවක රූපකයක මෙන් නොව උපමා වාචක දක්නට නොමැති බව එහි සඳහන් වේ. උපමාවක් දුටු පමණින්ම එය එහි දක්නට ලැඛෙන නිපාතය මගින් හඳුනාගත හැකි බව වැඩිදුරටත් එහි සඳහන් වේ. එහි දක්නට ලැබෙන උදාහරණ කිහිපයක් පහත දැක්වේ.
" He eats like a birds  "
" Dead as a door nail "
උපමාවක් යනු වෙනස් ආකාරයේ වස්තූන් හෝ අවස්ථාවන්හි සමානකම් පෙන්වීම සඳහා යොදාගනු ලබන වාක්‍ය විධියක් ලෙස English Literature Background and Forms   යන කෘතියෙහි සඳහන් වේ.
මේ අනුව බලන විට සිංහල සහ පෙරදිග සහ අපරදිග සාහිත්‍යයේ උපමාව නම් අලංකාරය ඉතා වැදගත් තැනක් උසුලන්නක් බව පැහැදිලිවේ.

මේ අඩවිත් බලන්න
කාව්‍යයේ_මුඛ්‍යාංග
සත්‍යකාම_නම්_වෙමි

ආශ්‍රිත ග්‍රන්ථ

 විමල් දිසානායක. 'කවිය යනු කුමක්ද? ' නව කවි සරණිය. කොළඹ: ප්‍රදීප ප්‍රකාශකයෝ, 1993
 සිරි ගුණසිංහ,  'කාව්‍ය භාෂා විග්‍රහය හා සංස්කෘත සාහිත්‍ය විචාරය' වීමංසා යක්කඩුවේ ශ්‍රී ප්‍රඥාරාම උපහාර අංකය. කැළණිය: විද්‍යාලංකාර විශ්වවිද්‍යාල මුද්‍රණාලය, 1967
 රත්මලානේ ධර්මකීර්ති, (සංස්.) කාව්‍යශේඛරය. කැළණිය: විද්‍යාලංකාර විශ්වවිද්‍යාල මුද්‍රණාලය, 1963
 පී. ඇම්. සේනාරත්න,(සංස්.) කොළඹ කවි සංහිතා - අංක 05, පී. බී. අල්විස් පෙරේරා කාව්‍යාවලි - 01. කොළඹ : ඇස්. ගොඩගේ සහ සහෝදරයෝ, 2009
 වී.ඩී.එස් ගුණවර්ධන, (සංස්) යශෝධරාවත. කොළඹ : සමයවර්ධන පොත්හල පුද්ගලික සමාගම	,2002
 එස්. වි‍ජේසූරිය, (සංස්.) සිංහල සංදේශ කාව්‍ය සංග්‍රහය. (කෝට්ටේ: සහභාගීත්ව සංවර්ධන පර්ෂදය,2004
 වී.ඩී.එස් ගුණවර්ධන, (සංස්.) සියබස්ලකර දීපනී.කොළඹ : සමයවර්ධන පොත්හල පුද්ගලික සමාගම,2003
 සුනිල් ආරියරත්න ,(සංස්.) මහින්ද ප්‍රබන්ධ. කොළඹ: දයාවංශ ජයකොඩි සහ සමාගම, 1987
 පරාක්‍රම කොඩිතුවක්කු , පොඩි මල්ලියේ. (කොළඹ : ප්‍රදීප ප්‍රකාශකයෝ,1982 ), 129
 එදිරිවීර සරච්චන්ද්‍ර, මනමේ.කොළඹ : සීමාසහිත ලේක්හවුස් ඉන්වෙස්ට්මන්ට් සමාගම ග්‍රන්ථ ප්‍රකාශකයෝ , 1986
 http://www.britannica.com/EBchecked/topic/545113/simile

කවිය සහ උපමා භාවිතය


Daşoğuz ili (), Türkmenistan'ın illerinden biridir. İl ülkenin kuzeyinde yer almakta olup Özbekistan'a sınırı bulunmaktadır. Yüzölçümü 73,430 km² olan ilin nüfusu 2022 yılı itibarı ile 1,409,400'dür. İlin merkezi Daşoğuz'dur.

İlin önemli bir bölümü çöldür ancak diğer vilayetlere nazaran yeşillik oranı yüksektir. İl aynı zamanda UNESCO Dünya Miras Listesi'ne dahil olan Köneürgenç'e ev sahipliği yapmaktadır.

İdari bölümler
Daşoğuz ili, 7 ilçeye ayrılmaktadır.
 Aktepe ilçesi
 Boldumsaz ilçesi
 Köroğlu ilçesi
 Köneürgenç ilçesi
 Ruhubelent ilçesi
 Şavat ilçesi
 Saparmurat Türkmenbaşı ilçesi

Kaynakça

Daşoğuz (il)


Kallocain er en dystopisk fremtidsroman af den svenske forfatter Karin Boye, der begik selvmord  vinteren 1941. Romanen  udkom i Sverige i 1940.

Romanen foregår i et gennemmilitariseret overvågningssamfund: Verdensstaten, hvor befolkningen bor i underjordiske byer eller industrikomplekser. Alle lejligheder har mikrofoner og kameraer, som politiet fra tid til anden bruger til overvågning. For ikke at blive mistænkt for samfundsundergravende virksomhed inviterer en familie typisk naboen ind som vidne, når mand og kone ønsker at tale sammen, lige som ingen tør føre samtaler i f.eks. elevatoren for ikke at vække mistanke. En stor del af fritiden går med militærøvelser af frygt for angreb fra et lige så militariseret naboland.

I Kemiby nr. 4 udvikler fortælleren, en ung ambitiøs kemiker ved navn Leo Kall, et præparat, der får alle til at tale sandhed – Kallocain. Præparatet bliver afprøvet på forsøgspersoner fra Det Frivillige Offerkorps med temmelig invaliderede medlemmer, et resultat af medicinske forsøg. Arbejdet med Kallocain og præsentationen af det nye middel til afhøringer hos myndighederne medfører personlige forviklinger for fortælleren og roder op i ellers ukendte forhold i samfundet. Hos politiets ledelse overvejes nye love, der ikke bare kan dømme folk for deres ord og gerninger, men for deres tanker og følelser.

Kemiby nr. 4 bliver erobret af nabolandet, Universalstaten, hvortil fortælleren bliver overført som en nyttig fange. Her nedskriver han sin beretning og konstaterer, at bortset fra usikkerheden om sin families skæbne, så er forholdene her ikke så meget anderledes end  i Kemiby nr. 4.

Romaner fra Sverige

Kallocain


Die katholische Kathedrale der Heiligen Apostel Peter und Paul sowie das Jesuitenkolleg sind nationale Baudenkmäler in Luzk. Die Kirche und das Kolleg gehörten dem Jesuitenorden und wurden nach deren Bedarf gebaut. Heute dient das Kolleg als Hochschule, die Kirche als Kathedrale des Luzker Bistums.

Geschichte

Bau

Als Gründer der Kirche und des Kollegs gelten der polnische König Sigismund III. Wasa, der Bischof Marcin Szyszkowski und Paweł III. Wołucki. Der Architekt M. Gints erarbeitete den Bauplan, der später vom Architekten Djakomo Briano ergänzt und geändert wurde. Nach dessen Plänen wurde der Grundstein im Fundament am 16. Juli 1616 gelegt. In der zweiten Hälfte der 1630er Jahre beendete man den Kirchenbau im Renaissancestil. Die Jesuitenkirche wurde an der Stelle des Einfahrtsturms der Okoljnyj Burg so gebaut, dass sie die Burgmauer ersetzte und die Hauptfassade neben dem Einfahrtstor der Burg war. Das Kolleggebäude wurde in der Mitte des 17. Jahrhunderts nach Plänen des Architekten Benedykt Molli errichtet.

Studium

Am Anfang zählte das Kolleg 150 Schüler, deren Anzahl später bis auf 300 stieg. Das Studium war gebührenfrei, zum Unterricht kamen die Menschen von Lemberg, Ostrog und Kiew hierher. Im Jahr 1615 wurde ein Kurs in moralischer Theologie eingeführt, 1636 auch Philosophie. Hier unterrichtete man auch Fechtkunst, Tanzen und Fremdsprachen. Man teilte auch einen separaten Bereich für Theater ab. Der Philosophieunterricht wurde im Jahre 1638 abgebrochen und 50 Jahre später 1688 wieder eingesetzt. Mathematik und Physik unterrichtete man in den Jahren 1692–1695, im Jahre 1753 setzte man diese Fächer wieder ein. Im Jahr 1762 fügte man Ethik und Philosophiekurse hinzu.

Die Konflikte mit den Orthodoxen

Die Beziehungen der Luzker Jesuiten und Mitgliedern der Luzker Bruderschaft waren schwierig und gespannt. Es gab Schlägereien und gerichtliche Klagen. Im Jahre 1627 versuchte Wojtech Chelpowsjkyj den Mönch Serapion im Fluss Styr zu ertränken. Der Bettler Lukjan Pinslkyj, der im Kloster bei den Mönchen wohnte, wurde von Kollegstudenten zu Tode geprügelt.

1724 – heute

Am 14. Juni 1724 brach ein Feuer aus, das die Kirche schwer beschädigte. Im Laufe der nächsten Jahre bis zum Jahr 1730 wurde die gründliche Restaurierung unter Mitwirkung von Architekt Paweł Giżycki, einem Jesuiten, durchgeführt. Dabei erhielt die Kirche eine veränderte Gestalt. Um die vom Brand geschwächten Wände zu bewahren, wurde die Kirche mit den Galerien um den Narthex herumgebaut, es wurden zwei Türme errichtet. Die Kirche bekam klassizistisches Aussehen.

1773 verkündete Papst Clemens XIV. die Aufhebung des Jesuitenordens. Die Kirche wurde der Ausbildungsvolkskommission übergeben. Das Kolleg wurde geschlossen. 1787 wurde die Kirche zur Kathedrale erhoben. Das Kapitel zusammen mit der Bistumskanzlei besaßen einen Teil des ehemaligen Kollegs. Im 19. Jahrhundert wurde der Katholizismus von der russischen Regierung unterdrückt. Das ganze Jahrhundert hindurch bewahrte man hier Schriften und Gegenstände auf, die von der Regierung aus anderen Kirchen in Luzk beseitigt wurden. Im Jahr 1946 schloss die Regierung der Sowjetunion die Kirche. Bald gründete man hier ein Atheistenmuseum. Das schädigte die Innenausstattung und die Kunstwerke. Nach dem Zerfall der Sowjetunion wurde die Funktion der Kirche erneuert. Im Jahr 1999 baute man eine Orgel ein, die 1953 von den Orgelbauern Heinrich Rohlfing und Matthias Kreienbrink in Osnabrück hergestellt worden war und aus Deutschland mitgebracht wurde.

Architektur

Die Kirche mit der Grundfläche in Form des griechischen Kreuzes ist   als Basilika errichtet, mit Umgehungsgalerien und zwei Türmen an den Ecken der Frontwand. Die Türme haben verschiedene Formen: im Westen – viereckig, im Osten – achteckig. Die Frontwand schmücken 5 Skulpturen. Hier befinden sich auch die Bretter mit lateinischen Inschriften.

Das dreistöckige Kolleg liegt hinter der Kirche. Besonders zeichnet sich die südlich-westliche Fassade aus. Zwei Unterstöcke sind mit Kämpfer- und Archivoltebögen geschmückt. Von der Wand treten 5 massive Risalite mit den Gesimsen, dreieckigen Giebeln und dem altertümlichen Dachziegel heraus. Südlich hinter dieser Fassade steht der Geschützturm der Okolny-Burg (des Fürstengeschlechts Czartoryski) mit den Mauerresten aus dem 16. Jahrhundert.

Das Innere enthält Gemälde, Grabinschriften, Gedenktafeln, alte Möbel, Wandmalereien, Skulpturen, Basreliefs, Monogramme, Stempel und weiterer architektonischer Dekor. Einige Gemälde wurden umgearbeitet oder restauriert, einige stammen auch von anderen Kirchen und wurden nach Luzker gebracht. Die ältesten stammen aus dem 18. Jahrhundert und wurden von unbekannten Künstlern hergestellt. Auf einigen Gemälden sind noch Spuren der Nachbehandlung geblieben, was man auf den Heiligenbildern von Sankt Franziskus, St. Hieronymus, "Gegeißelter Christus" u. a. erkennen kann. Es gibt auch Bilder, die für die Kirche und ihren konkreten Standplatz gemalt wurden. Die ältesten davon wurden von K. Villani, einem italienischen Kunstmaler 1801 gemalt. In der Sakristei sind noch andere Kirchen von Luzk dargestellt: Bernhardiner, Dominikaner, Karmeliter und Trynitarer.

2012

Heute ist die Jesuitenkirche die Hauptkathedrale des Luzker Bistums, das die Wolhyner und Riwner Gebiete umfasst. Witalij Skomarowskyj ist der Bischof und Ordinarius des Bistums. Das Kolleg steht der  Technischen Fachhochschule Wolhyn zur Verfügung. Unter dem Gebäude befinden sich mehrere unterirdisches Gewölbe, die besichtigt werden können. Der Eingang liegt unter dem Glockenturm in der südwestlichen Fassade. Wiederkehrende Gottesdienste:

Ansichten

Geistliche
 Franciscus Kowalkowski de Kowalki h. Przeginia (* um 1645), Kanoniker und Notar der Kirche der Heiligen Apostel Peter und Paul (1674)

Literatur

 Mieczysław Orłowicz, Ilustrowany przewodnik po Wołyniu. Łuck 1929
 Grzegorz Rąkowski, Przewodnik po Zachodniej Ukrainie, część I, Wołyń
 Adam Wojnicz. Łuck na Wołyniu. Łuck, 1922, s. 52-53
 Łuck w Słowniku geograficznym Królestwa Polskiego i innych krajów słowiańskich, t. 1, pod red. F. Sulimirskiego, B. Chlebowskiego, W. Walewskiego, t. 5, 1884, S. 778–792
 Stecki. Łuck starożytny i dzisiejszy, Kraków, 1876.
 Луцьк. Історико-архітектурний нарис. Б.Колосок, Р.Метельницький – Київ, 1990. – с.95-100

Weblinks

Einzelnachweise

Luzk
Luzk
Bauwerk in Luzk
Barockbauwerk in der Ukraine
Luzk
Luzk
Kirchengebäude im Bistum Luzk
Erbaut in den 1630er Jahren
Kulturdenkmal (Ukraine)
Sakralbau in der Oblast Wolyn

Kathedrale St. Peter und Paul (Luzk)


Semien Achefer (ou Nord Achefer) est un woreda de la zone Mirab Godjam de la région Amhara au nord-ouest de l'Éthiopie. Le woreda a  en 2007. Sa plus grande ville est Yismala.

Géographie
Situé à l'extrémité nord-ouest de  la zone Mirab Gojjam, le woreda Semien Achefer est bordé au nord-ouest par la  qui le sépare de la zone Semien Gondar, au nord par le lac Tana et à l'est par la rivière Gilgel Abay.

Les principales agglomérations sont Yismala (située à près de  d'altitude au sud du woreda) et Kunzila (vers  d'altitude au bord du lac Tana).
C'est cependant Liben (vers  d'altitude au centre du woreda et  à l'ouest de Baher Dar) qui serait le .

La centrale hydroélectrique de Tana Beles, près de Kunzila, prélève de l'eau dans le lac Tana et la rejette dans la rivière Beles qui coule en direction du sud-ouest.

Histoire

Semien Achefer est issu de la subdivision en 2007 de l'ancien woreda Achefer .

On peut noter les anciens palais et monastères .

Démographie
D'après le recensement national de 2007 réalisé par l'Agence centrale de statistique d'Éthiopie, Semien Achefer a une population totale de  et 8 % de la population est urbaine. La plupart des habitants (99 %) sont orthodoxes et moins de 1 % sont musulmans.
La population urbaine comprend  à Yismala,  à Kunzila et  à  selon ce même recensement.

Avec une superficie de , le woreda a en 2007 une densité de population de  par .

Début 2022, la population du woreda est estimée, par projection des taux de 2007, à .

Notes et références

Woreda dans la région Amhara

Semien Achefer


Janvier
 Le , un hélicoptère Agusta-Bell AB 205 de l'armée de l'air tunisienne s'écrase dans le gouvernorat de Bizerte en début d'après-midi. Le copilote décède sur place, le pilote à l'hôpital.
 Dans la nuit du  au , un hélicoptère AS565A Panther du 193 escadron de la Force aérienne et spatiale israélienne, opérant au profit de la Marine israélienne, s'est abîmé en mer au large de Haïfa lors d'un vol d'entraînement. Deux des trois membres d'équipage sont morts.
 Le , un avion cargo Tupolev Tu-204-100C de la compagnie russe  immatriculé RA-64032 a été détruit par un incendie peu avant son décollage de l'aéroport international de Hangzhou Xiaoshan dans l'est de la Chine. Pas de victimes.
 Le , un chasseur F-16V de la force aérienne taiwanaise s'abîme en mer. Le pilote a péri.
 Le , un chasseur F-5E de la force aérienne de la Corée du Sud s'écrase contre une montagne à Hwaseong, à quelques  au sud de Séoul. Le pilote est mort.
 Le , un avion d'entraînement sportif léger  de la force aérienne du Mozambique s'écrase juste après son décollage depuis l'aéroport international de Maputo sur une habitation, tuant ses deux pilotes.
 Le , un avion de chasse F-35C de l'US Navy s'est écrasé en mer de Chine méridionale après avoir raté son appontage sur le pont du porte-avions . Le pilote s'est éjecté. Sept personnes, dont le pilote, ont été blessées dans l'accident.
 Le , un Mikoyan-Gourevitch MiG-31K, numéro de série RF-95217, d'une unité d'essais des Forces aérospatiales russes fait une sortie de piste au décollage à la base aérienne Soltsy-2 et se brise en deux. Les deux pilotes sont sains et saufs.
 Le , un Mitsubishi F-15DJ Eagle de la force aérienne d'autodéfense japonaise s'abîme en mer à quelques kilomètres de la base aérienne de Komatsu. Les deux pilotes sont morts.

Février
 Le , un avion de tourisme Cessna 207 d'une compagnie locale péruvienne s'écrase et s'embrase avant son atterrissage sur l'aéroport de Nazca sur le plateau des géoglyphes de Nazca. Les deux pilotes et les cinq passagers sont morts.
 Le , un chasseur Dassault Mirage F1 de l'entreprise Airborne Tactical Advantage Company s'écrase dans le Nevada, le pilote s'est éjecté.
 Le , un prototype ADAVe (Aéronef à Décollage et Atterrissage Verticaux électrique) sans pilote de  s'est écrasé au cours d'essais en vol, à Jolon en Californie.
 Le , un chasseur F-5 biplace de la Force aérienne de la république islamique d'Iran s'écrase sur une école de Tabriz tuant ses deux pilotes et une personne au sol.
 Le , déclenchement de l'invasion de l'Ukraine par la Russie en 2022, plusieurs dizaines d'aéronefs ukrainiens et russes sont détruits en vol et au sol dans les mois qui suivent.
 Le , le Cessna 208 Caravan du vol AB Aviation 1103 affrété par la compagnie privée comorienne AB Aviation, à la compagnie tanzanienne Fly Zanzibar, s'abîme en mer à  de l'aérodrome de Mohéli avec 14 personnes à bord. Il n'y a pas de survivants.

Mars
 Le , un avion de patrouille maritime  Shaanxi Y-8 de la force aérienne chinoise se serait écrasé en mer au large de la ville de Sanya selon les autorités vietnamiennes et taiwanaises. Pas de confirmation en date du 14 mars de la part des autorités chinoises.
 Le , un chasseur MiG-21 de la force aérienne roumaine s'écrase dans le Județ de Constanța près des côtes de la mer Noire tuant son pilote. Un hélicoptère IAR330 Puma effectuant des recherches sur l'accident s'écrase ensuite près de Gura Dobrogei, à environ  de la base aérienne Mihail-Kogălniceanu où il avait décollé. Les sept personnes à bord périssent.
 Le , un chasseur Dassault Mirage 2000-5 de la Force aérienne de la république de Chine provenant de la base aérienne de Chihhang à Taitung s'écrase en mer. Le pilote s'est éjecté et en réchappe sain et sauf.
 Le , un jet d'entrainement M-346 de l'entreprise Leonardo, devant être remis à l'armée de l'air italienne, décollant de l' s'est écrasé sur Monte Leone dans les Alpes italiennes. L'un des deux pilotes, de nationalité britannique, est décédé malgré son éjection, l'autre, un Italien, est légèrement blessé.
 Le , un convertible MV-22 Osprey de l'United States Marine Corps Aviation s'écrase au sud de Bodø en Norvège. Participant à l'exercice Cold Response, les 4 personnes à bord sont décédées.
 Le , un Boeing 737, contenant 132 personnes et assurant le vol MU5735 à destination de Canton, s'écrase à proximité de la ville de Wuzhou dans le sud-ouest de la Chine. Il n'y aucun survivant. L'enquête penche pour un acte volontaire.
  Le  , un avion d'entrainement PAC MFI-395 Super Mushshak, une variante du Saab MFI-15 Safari, de la force aérienne pakistanaise s'écrase à Peshawar. Les deux pilotes sont décédés.
  Le  , un F-16 du 138th Fighter Wing de la Garde nationale aérienne de l'Oklahoma, s'est écrasé dans une zone inhabiteé et boisée de la paroisse de Beauregard en Louisiane. Le pilote en mission d'entrainement s'est éjecté en toute sécurité.
 Le , un Lockheed Martin F-22 Raptor du  de l'USAF a effectué une sortie de piste alors qu'il atterrissait sur la base d'Eglin en Floride. Il semblerait qu'une partie du train d'atterrissage se soit effondrée pour des raisons encore inconnues. Le pilote est indemne.
 Le  au soir, Un chasseur MiG-29 biplace des Forces aériennes algériennes s'est écrasé aussitôt le décollage de la base aérienne de Bousfer dans le Wilaya d'Oran. Les 2 pilotes se sont éjectés mais le commandant de bord n'a pas survécu a ses blessures.
 Le , un hélicoptère Puma de l'armée de terre pakistanaise opérant pour la Mission de l'Organisation des Nations unies en République démocratique du Congo s'écrase au Nord-Kivu, Congo. Six casques bleus pakistanais, un russe et un serbe périssent. Le Mouvement du 23 Mars et l'armée congolaise s'accuse mutuellement de l'avoir abattu.
 Le , un avion-radar E-2D Hawkeye de l'United States Navy s'écrase sur la côte dans le comté d'Accomack en Virginie. Un mort et deux blessés sont à déplorer.

Avril
 Le , deux avions d'entrainement turbopropulseurs  de la Force aérienne de la république de Corée sont victimes d'une collision aérienne prés de la base aérienne de Sacheon. Les quatre pilotes à bord périssent.
 Le , le Boeing 757 cargo du Vol DHL Aero Expreso 7216 se brise en deux lors d'un atterrissage d'urgence sur l'aéroport international Juan-Santamaría de San José au Costa Rica. Les deux pilotes à bord sont indemnes.
 Le , un chasseur MiG-31 de la force aérienne russe s'écrase dans l'oblast de Leningrad près de la frontière russo-finlandaise. Le pilote s'est éjecté.
 Le , un hélicoptère Sikorsky S-92 de la Garde côtière de Corée du Sud s'abîme en mer aussitôt après son décollage d'un navire de la garde côtière à  au sud-ouest de l'île de Marado à 1h32 du matin. Sur un équipage de 4 personnes, une est blessée, deux sont mortes, et une a disparu.
 Le , un Viking Dragonfly biplace, parti de l'aérodrome de Lorient, s'écrase à Plouhinec, dans le Morbihan en France. Le pilote de 66 ans est victime d'un malaise cardiaque, et décède. La passagère, une jeune femme de 33 ans, prend les commandes et réussit à éviter des habitations, et faire un atterrissage de fortune dans les marais de Kerzine. L'appareil fait un cheval de bois et finit en pilône, mais la jeune femme, légèrement blessée, est vivante.
 Le , le prototype d'avion de formation et voltige Integral R français de Aura Aero s'écrase à trois km de l'aérodrome de Saint-Girons - Antichan en Ariège. Les deux pilotes, Baptiste Vignes et Simon de la Bretèche, champions du monde de voltige aérienne, sont morts.

Mai
 Le , un DHC-6 Twin Otter 400 d'une compagnie du Cameroun affrété par la Cameroon Oil Transportation Company s'écrase dans la jungle dans la commune de Bibey. Les deux pilotes et les neuf passagers sont décédés.
 Le , lors de l'accident du vol 9833 de Tibet Airlines, un avion de ligne Airbus A319 fait une sortie de piste lors de son décollage de l'aéroport international de Chongqing-Jiangbei. 36 personnes ont été légèrement blessées. À la suite d'un incendie, l'avion est perdu.
 Le , un Jodel D-140 s'écrase près des Adrets, en Isère, dans le massif de Belledonne, causant la mort de ses cinq occupants.
 Le 29 mai 2022, un DHC-6 Twin Otter du Vol Yeti Airlines 1199, s'ecrase sur le flanc d'une montagne de l'Himalaya à  d'altitude. L'avion a décollé de Pokhara à 9h55 et se rendait à Jomsom, ville située à 20 minutes de vol du lieu de départ. Il disparaît des radars à 10h07 au-dessus de la région de Ghode Pani. Le bilan humain est de 22 personnes décédées, la totalité des passagers et les trois membres d'équipage sont morts. Il s'agit de treize Népalais, deux Allemands et quatre Indiens dont un enfant de 15 ans. L'avion volait depuis 40 ans.

Juin
 Le , un avion d'entrainement Grob G 120A de la Force aérienne royale jordanienne s'écrase près de la ville d'Ar Ramtha vers 9 h. Les deux pilotes sont tués.
 Le , un MV-22B Ospray du 3rd Marine Aircraft Wing s'écrase en zone désertique dans le Comté d'Imperial en Californie. Les 5 militaires à bord décèdent.
 Le , un chasseur Chengdu J-7 de la force aérienne chinoise s'écrase prés de l'aéroport de Xiangyang-Luiji sur une zone habitée. Le pilote s'est éjecté, au moins un mort et deux blessés sont à déplorer au sol.
 Le , un hélicoptère AgustaWestland AW119 Koala d'une société privée s'écrase près du Mont Cusna entre la Toscane et l'Emilie-Romagne. Quatre hommes d'affaires turcs, deux ressortissants libanais et le pilote italien sont décédés.
 Le , un McDonnell Douglas MD-82 effectuant le Vol Red Air 203 a son train d'atterrissage qui s'affaisse à son arrivée à l'aéroport international de Miami. Un début d'incendie a lieu et trois passagers sont blessés.
 Le , un avion de transport militaire Iliouchine Il-76 de l'armée russe s'écrase dans la matinée à Riazan lors d'un atterrissage forcé. Un premier bilan fait état de 4 morts et 5 blessés.

Juillet
 Le , un avion bombardier d'eau Air Tractor AT-802 FireBoss de la force aérienne portugaise s'écrase prés de Vila Nova de Foz Côa au Portugal. Le pilote est décédé.
 , à 22h45, le vol Meridian 3032, un avion-cargo Antonov An-12 d'une société ukrainienne effectuant une livraison d'armes entre la Serbie et la Bangladesh s'écrase près de Paleochóri (Kavála) en Grèce. Les huit membres d'équipage sont morts.
 Le , un hélicoptère Boeing CH-47D Chinook, de la société ROTAK Helicopter Services, gréé en bombardier d'eau s'écrase a  en luttant contre un incendie. Les deux pilotes sont morts.

Août
 Le , une collision en vol à lieu entre un Cessna 340 transportant deux personnes et un Cessna 152 embarquant une personne au-dessus de l'aéroport municipal de Watsonville en Californie. Les trois personnes et un animal de compagnie ont péri.
 Le , Accident du drone Zephir 8. Il décolle de  le 15 juin 2022 et s'écrase le 19 août, après 64 jours d'affilé de vol, en Arizona. Il était à quelques heures de battre le record du monde de durée de vol.
 Le , un Pilatus PC-6 de la Police sud-africaine s'écrase à l'Aéroport Rand à Germiston. Les 5 passagers à bord (un policier et 4 techniciens civils) décèdent et le pilote est grièvement blessé.

Septembre
 Le , un avion de course Yakovlev Yak-11 modifié (Czechmate) s'écrase lors d'un vol d'essai près de l'aéroport de Shafter (Californie). Le pilote, Sherman Smooth, est décédé.
 Le , un avion d'affaires Cessna 551 immatriculé en Autriche transportant 4 passagers s'est écrasé en Mer Baltique au large de la Lituanie après 4h51 de vol. Il effectuait un vol entre l'aéroport de Jerez (Espagne) et Cologne (Allemagne). On soupçonne un problème de pressurisation ayant fait perdre conscience aux passagers (voir hypoxie).
 Le , un hydravion de Havilland Canada DHC-3 Otter s'écrase en mer a , détroit de Puget Sound, dans l'état de Washington avec 10 personnes à bord. L'avion âgé de 55 ans avait décollé de Friday Harbor, dans les îles San Juan à la frontière canado-américaine, à destination de l'aéroport municipal de Renton (Washington).
 Le , un hélicoptère Sikorsky UH-60 Black Hawk des Forces armées afghanes s'écrase lors d'un entrainement dans l'enceinte de la ; trois personnes sont mortes et cinq blessées.

Octobre
  Le , un Soukhoï Su-25 de l'Armée de l'air du Mali s'écrase sur l'aéroport au Gao. Le pilote russe est décédé.
 Le , un bombardier Soukhoï Su-34 de la force aérienne russe s'écrase sur un immeuble résidentiel de Ieïsk en Russie. Dans un bilan du 18 octobre au soir, on indique que 15 personnes sont tuées et 43 autres blessées dans l'accident. Les deux pilotes ont réussi à s'éjecter. Une centaine de personnes ont été évacuées.
 Le , un F-35A du 388th Fighter Wing de l'USAF s'écrase au nord de la Hill Air Force Base en phase d'atterrissage. Le pilote s'est éjecté.
 Le , un Soukhoï Su-30SM2 sorti d'usine destiné à la force aérienne russe s'écrase sur une maison dans l'Oblast d'Irkoutsk. Les deux pilotes sont morts.
 Le , un avion de ligne Airbus A330, le vol KE631 de la compagnie nationale de Corée du Sud Korean Air, effectuant une liaison entre Seoul-Incheon et l'aéroport international de Mactan-Cebu fait une sortie de piste à son arrivée aux Philippines. Pas de blessés mais l'appareil est fortement endommagé.
 Le , un Canadair CL-415 du Corpo nazionale dei vigili del fuoco s'est écrasé en combattant un incendie sur les pentes de l'Etna. Les deux pilotes de la société Babcock International Group sont tués.

Novembre
 Le , un chasseur Dassault Mirage 2000-5 de l'Escadron de chasse 1/2 Cigognes s'est écrasé à cinq kilomètres de la base aérienne 116 Luxeuil-Saint Sauveur, au retour d'une mission. Ayant pu s'éjecter, le pilote est indemne.
 Le , un avion d'entrainement  de la force aérienne brésilienne s'écrase dans une zone boisée de Canelinha au Brésil. Les deux pilotes sont morts.
 Le , un hélicoptère Agusta A109E Power effectuant une liaison quotidienne entre Foggia, dans les Pouilles, et les îles Tremiti s'écrase à Castelpagano di Apricena dans la commune d'Apricena. Les sept personnes à bord, une famille de quatre slovènes, un médecin local et les deux pilotes périssent.
 Le , un avion de transport ATR-42 du Vol Precision Air 494 avec 43 personnes à bord effectuant une liaison entre Dar es salam à Bukoba s'est abîmé dans le lac Victoria en Tanzanie. 19 personnes sont mortes.
 Le , un avion de liaison Cessna 208B Grand Caravan de l'Aviation nationale du Venezuela s'écrase près de l'aéroport de Puerto Ayacucho. Les cinq personnes à bord décèdent.
 Le , lors de la collision aérienne du salon aéronautique de Dallas, des warbirds, un bombardier Boeing B-17 Flying Fortress avec 5 personnes à bord et un Bell P-63 Kingcobra avec un seul pilote entrent en collision au dessus du  lors d'un spectacle organisé pas la Commemorative Air Force. Il n'y a pas de survivants.
 Le , un Airbus A320neo effectuant le vol LATAM Perú 2213, entre en collision avec un camion de pompiers qui traversait la piste lors de son décollage de l'aéroport international Jorge-Chávez de Lima, tuant deux pompiers et en blessant un troisième. Les 102 passagers et six membres d'équipage à bord survivent à l'accident, vingt-quatre étant blessés. L'avion est retiré du service.
 Le , le Piper PA-31-350 Navajo Chieftain immatriculé HK-5121 s'écrase dans un quartier résidentiel de Medellin en Colombie. Les huit occupants périssent.
 Le , un des six avions-radar Grumman E-2 Hawkeye de la force aérienne taïwanaise fait un atterrissage d'urgence sur . Il ne sera pas réparé.

Décembre
 Le , un MiG-31 de l'armée de l'air russe s'écrase dans le  dans le Kraï du Primorié. L'équipage s'éjecte et s'en sort sain et sauf.
 Le , un Mig-21UMD biplace de l'armée de l'air croate s'écrase près de la  ville de Slatina dans l'est de la Croatie. Les pilotes se sont éjectés.
 Le , un Eurofighter Typhoon de l'Aeronautica Militare Italiana, du  Cesare Toschi /18° Gruppo, s'abîme en mer a cinq km de l'aéroport de Trapani et au nord de Marsala en Sicile. Le pilote est décédé.
 Le , un F-35B de Lockeed Martin sorti d'usine rate son atterrissage vertical au site d'essai en vol de Lockheed Martin à Fort Worth au Texas et s'écrase. Le pilote s'est éjecté.
 Le , le 603 et dernier Pilatus PC-6 construit s'abime en mer à son décollage d'Heraklion en Crête, lors de son convoyage vers son client en Indonésie. Un des pilotes est décédé.
 Le , un avion d'attaque  de la force aérienne sud-coréenne s'écrase au décollage près de la base aérienne de Wonju lors d'une mission d'interception de drones nord-coréens. Les deux pilotes se sont éjectés.
 Le , un des trois hélicoptère Mil Mi-17 de l'Escadrille nationale du Niger s'écrase à l'atterrissage sur  l'aéroport international Diori-Hamani de Niamey et prend feu. Les deux militaires nigériens et un instructeur expatrié à bord périssent.

Notes et références

2022
Sécurité civile
Sécurité aérienne
Chronologie de l'aéronautique

Liste d'accidents aériens en 2022


An Cyperus pseudothyrsiflorus in uska species han Liliopsida nga syahan ginhulagway ni Georg Kükenthal, ngan ginhatag han pagkayana nga asya nga ngaran ni R.Carter och Stanley D. Jones. An Cyperus pseudothyrsiflorus in nahilalakip ha genus nga Cyperus, ngan familia nga Cyperaceae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Cyperus

Cyperus pseudothyrsiflorus


En archéologie, les graffites sont de brèves inscriptions faites à la main sur des objets du quotidien qui n'ont pas vocation à accueillir l'écrit. Au contraire du sens communément attribué aux graffiti, cette forme de l'écrit ne relève pas nécessairement de la dégradation. Ce type d'inscription, que Mireille Corbier qualifie d'« écriture en liberté », constitue une catégorie particulière d'inscription épigraphique à laquelle les archéologues se sont progressivement intéressés dès le  mais surtout depuis la fin du  avec la diminution du nombre d'inscriptions monumentales inédites. Longtemps considérés comme des témoignages écrits des classes inférieures moins représentées dans d'autres sources de documentation, les graffites concernent en réalité un spectre bien plus large des sociétés anciennes.

Pour les mondes romain et grec, l'étude des graffites concerne tous les objets qui relèvent de l', mais essentiellement les inscriptions sur céramique dont la conservation est fréquente.

Dans l'agglomération romaine du col de Ceyssat (Puy-de-Dôme), 72 graffites, qui correspondent soit à des formules abrégées soit à des initiales, ont été découverts sur la lèvre et le bec verseur de céramiques qui sont majoritairement des vases à feu dont des cruches/bouilloires. La présence de ces graffites pourrait avoir un lien, dans le cas du graffite , soit avec l'écoulement du liquide contenu dans le vase, soit avec le culte de Mercure, contribuant de ce fait à étayer l'hypothèse d'un sanctuaire romain implanté au bas du puy de Dôme.

Notes et références

Bibliographie
 .
 .

Voir aussi
 Ostracon

Écriture
Épigraphie

Graffite


ماليكا شيرويت (بالهندية:भारत गणराज्य)، (المولودة في 24 أكتوبر 1976 في كارنال، هاريانا، الهند) هي ممثلة وعارضة أزياء هندية. اشتهرت بانفتاحها العام، كما تُعرف عادة في الأفلام الهندى بأنها رمز الجنس.

بداية حياتها

اسمها الحقيقى هو ريما لامبا؛ تقول انها اتخذت اسم الشهرة «ماليكا»، بمعنى «الامبراطورة» لتفادي الخلط بينها وبين الممثلات الاخريات باسم ريما. «شيرويت» هو اسم أمها قبل الزواج. وقد ذكرت أنها تستخدم اسم أمها قبل الزواج من أجل كل الدعم الذي أمدتها به. وقد التحقت بمدرسة دلهي العامة، طريق ماتورا. كما أنها حصلت على شهادة في الفلسفة الهندية من ميراندا هاوس، جامعة دلهي.

حياته المهنية

وأول ظهور لماليكا على الشاشة كان في لاك تونو، فيديو موسيقى ل وقد جذبت انظار جمهور عريض بظهورها في فيلم  في عام 2004، لمعت كنجمة في الجريمة، وهو فيلم مستوحى من خائنين  هوليوود. وقد تم ترشيحها لجائزة أفضل ممثلة في حفل زي سينما أوورد لادائها في فيلم الجريمة. وقد استمر الفيلم ليصبح واحدا من أكبر النجاحات في هذا العام.

ومنذ ذلك الحين، عُرفت شيرويت بشجاعتها في التعبير عن ارائها علنا، وأيضا بسبب رد الفعل تجاه بعض تصريحاتها.

كما تطايرت أنباء عنها عندما فازت بدور صغير في فيلم جاكي شان، الأسطورة، وقد ظهرت ظهورا ترويجيا واسعا في مهرجان كان السينمائي للإعلان عن الأسطورة.

وعلى الرغم من أدائها في فيلم آثار بيار كى 2006 الجانبية 2006 ومشاركتها البطولة مع راهول بوس قد حاز على اعجاب ومديح صناع السينما. كما حصل الفيلم على ايرادات لائقة في شباك التذاكر محققا نجاحا متوسطا.

وقد لعبت دورا صغيرا في  بعد فيلم «تاميل».

وأول إصدار لها في 2007 هيميش ريشماياز آب كا سرور -- قصة الحب الحقيقية ، حيث لعبت «دور فتاة لعوب». وقد احتجت ماليكا بنفسها، قائلة انه دورا سلبيا وليس دور لعوب.
وبفيلمآب كا سرور أصبحت أغلى «فتاة لعوب»، حيث فرضت عليها مجموعة ضرائب. 1,5 روبية  بالنسبة لأجرها في الفيلم. وقد حقق آب كا سرور  ايرادات عالية في شباك التذاكر. كما حقق عملها الأخير «مرحبا» في 2007 ايرادات عالية ليكون أكثر الافلام رواجا.

وأعمالها في 2008 هي «أجلى أور باجلى»، مان جاى موجال أعظم.وعلى الرغم من أنها نالت ثناء ومديح لآدائها، فإن كلا الفيلمين لم يحققا نجاحا في شباك التذاكر.

وهي الآن تقوم بتمثيل فيلم بهوليوود اسمه هيس يقوم ببطولته ارفان خان إخراج جينيفر لينش.والفيلم الآن في مرحلة ما بعد الإنتاج. وماليكا الآن مقيمة في لوس انجلوس. وهي الآن تتهيأ لتأشيرة عمل زكّاها جاكى شان0} وهي أيضا مشهورة على تويتر باسم ماليكالا

وقد تلقت ماليكا المواطنة الفخرية في لوس انجلوس يوم 14 أغسطس 2009.

وقد تم التصويت لشيرويت على النحو آسيا كواحدة من أجمل 100 شخص، من مقر مجلة الأزياء والجمال بهونج كونج الغلاف.

قائمة أفلامها

المراجع

روابط خارجية

أشخاص على قيد الحياة
أشخاص من مقاطعة حشار
خريجو جامعة دلهي
عارضات أزياء من هاريانا
عارضات أزياء هنديات
ممثلات أفلام تاميلية
ممثلات أفلام هنديات
ممثلات أفلام هندية
ممثلات في سينما الكانادا
ممثلات من هاريانا
ممثلات هنديات في القرن 21
مواليد في روهتاك

ماليكا شيرويت