Pharnaces II of Pontus (; about 97–47 BC) was the king of the Bosporan Kingdom and Kingdom of Pontus until his death. He was a monarch of Persian and Greek ancestry. He was the youngest child born to King Mithridates VI of Pontus from his first wife, his sister Queen Laodice. He was born and raised in the Kingdom of Pontus and was the namesake of his late double great grandfather Pharnaces I of Pontus. After his father was defeated by the Romans in the Third Mithridatic War (73–63 BC) and died in 63 BC, the Romans annexed the western part of Pontus, merged it with the former Kingdom of Bithynia and formed the Roman province of Bithynia and Pontus. The eastern part of Pontus remained under the rule of Pharnaces as a client kingdom until his death.

Rebellion against his father
Pharnaces II was raised as his father's successor and treated with distinction. However, little is known of his youth from ancient writers and find him first mentioned after Mithridates VI was defeated by the Roman general Pompey during the Third Mithridatic War. Cassius Dio and Florus wrote that Mithridates planned to attack Italy by crossing Scythia and the River Danube, according to the former, or through Thrace, Macedonia and the rest of Greece, according to the latter. Appian also wrote about a planned invasion of Italy, but did not mention any routes. The scale of the expedition put many of his soldiers off. Castor of Phanagoria and his city rebelled. Many of the castles he had occupied on the eastern shores of the Black sea also rebelled. This was followed by a rebellion by Pharnaces.

Appian wrote that Pharnaces conspired against his father. The conspirators were captured and tortured. However, Mithridates was persuaded to spare Pharnaces. The latter feared his father's anger and knew that Mithridates' soldiers were not keen on the expedition. He went to Roman deserters who were encamped near Mithridates to highlight the dangers of the expedition and to encourage them to desert his father. He sent other people to do the same in other camps. In the morning there was an uprising. Mithridates fled and Pharnaces was proclaimed king by the troops. Mithridates sent messengers to ask his son for permission to withdraw safely. When they did not return, he tried to poison himself. However, it did not have an effect on him because he was used to taking small portions of poison as a protection against poisoners. Thus, he got an officer to kill him. Pharnaces sent his body to Pompey together with an emissary who offered submission and hostages.  Pharnaces asked to be allowed to rule his father's kingdom or the Cimmerian Bosporus. Pompey named him a friend and ally of the Romans. He gave him the Cimmerian Bosporus except for Phanagoria, which was to be independent as a reward for having been the first to rebel against Mithridates.

Cassius Dio also gave an account of the rebellion of Pharnaces. He wrote that as Mithridates' position became weaker, some of his associates became disaffected and some of the soldiers mutinied. Mithridates suppressed this before it caused troubles and punished some people, including some of his sons, just of the basis of suspicions. Pharnaces was afraid of his father and plotted against him. He also hoped to receive his kingdom from the Romans if he defected. Mithridates sent some guards to arrest him, but he won them over. He then marched against his father who was in Panticapaeum. Mithridates sent some soldiers ahead to confront him, but these were also won over. Panticapaeum surrendered to Pharnaces and he had his father put to death. Mithridates took some poison, but this did not kill him as he was used to take large doses of poison as an antidote. He was weakened and did not manage to take his life. He died fighting some men who had reached him. Pharnaces had his body embalmed and sent it to Pompey as proof that he had killed him. He also offered him his surrender. Pompey granted Pharnaces the kingdom of Bosporus and 'enrolled him as a friend and ally' of Rome.

In contrast with Appian and Cassius Dio, Festus wrote that "Pompey imposed a king, Aristarchus, on the [Cimmerian] Bosphorians and Colchians."

Appian wrote that Pharnaces besieged Phanagoria and the towns neighboring the Bosporus. Short of food, the Phanagoreans had to come out and fight. They were defeated. Pharnaces did not harm them. He made friends with them, took hostages, and left. According to Appian, this was not long before he made his attacks in Anatolia.

Invasions in Anatolia and defeat of Gnaeus Domitius Calvinus
In 49 BC, a civil war (Caesar's Civil War) broke out between Gaius Julius Caesar and the Roman senate whose forces were led by Pompey. Caesar defeated Pompey in Greece in 47 BC, went to Egypt and was besieged in Alexandria of Egypt. Pharnaces took advantage of this to invade part of Anatolia.

Cassius Dio wrote that Pharnaces seized Colchis easily. He took advantage of the absence of Deiotarus, the king of Galatia and Lesser Armenia, to seize Lesser Armenia, part of Cappadocia, and some cities in the Roman province of Bithynia and Pontus which had formerly been part of the Kingdom of Pontus and had been assigned to the Bithynia district of that province. Caesar, who still had trouble in Egypt, sent Gnaeus Domitius Calvinus to take charge of the Roman legions in Roman province of Asia. Domitius added the forces of Deiotarus and Ariobarzanes III, the king of Cappadocia, to his forces. He advanced towards Pharnaces, who had seized Nicopolis, a city in Lesser Armenia. Pharnaces sent envoys to negotiate an armistice. Domitius rejected this, attacked, was defeated and withdrew back to Asia. Pharnaces then conquered the rest of Pontus. He seized the city of Amisus in Pontus, plundered it and killed all its men of military age. He next advanced towards Bithynia and the Roman province of Asia, but stopped because he learnt that Asander, whom he had left in charge back home in the Cimmerian Bosporus had revolted.

Plutarch wrote that Pharnaces defeated Domitius, who withdrew from Pontus. He then occupied Bithynia and Cappadocia. After that he set his eyes on Lesser Armenia. He incited the princes and tetrarchs of that territory to revolt. In his book on the Civil Wars, Appian only mentioned that Pharnaces seized the city of Amisus in Pontus, sold its inhabitants into slavery and made the boys eunuchs. However, in his book on the Mithridatic Wars, he wrote that Pharnaces seized Sinope in Pontus and wanted to also take Amisus (further east in Pontus) and that it was for this reason that he made war on Domitius. However, the rebellion of Asander drew him away from Roman Asia. Florus only mentioned Cappadocia and wrote that Pharnaces relied on Roman internal feuds rather that his valour to invade it.

Cicero wrote that Deiotarus also supported Domitius financially and sent him money to Ephesus. He sent him money a third time by auctioning some of his property to raise it.

The Alexandrine War gives more details about the interactions between Domitius and Pharnaces. King Deiotarus went to see to Calvinus to beg him not to allow Lesser Armenia or Cappadocia, to be overrun by Pharnaces, otherwise he could not pay the money he had promised to Caesar. Domitius considered this money to be indispensable for the military expenses and felt that it would be shameful if the kingdoms of the Roman allies and friends were to be seized by Pharnaces. Thus, he sent envoys to Pharnaces to ask him to withdraw from Armenia and Cappadocia, believing that this would have greater impact than advancing on him with an army. He had sent two legions to Caesar for his war in Alexandria. He had at his disposal only one Roman legion, the 36th, and two legions provided by Deiotarus which were equipped and trained the Roman way. He had 1000 cavalry and received the same number of cavalry from Ariobarzanes II. A lieutenant was sent to Cilicia to gather auxiliary troops. A legion was also raised hastily and in an improvised manner in Pontus. These forces assembled at Comana on Pontus.

Pharnaces sent a reply in which he said that he had withdrawn from Cappadocia but had recovered Lesser Armenia which was his inheritance from his father and that, regarding this, he would wait for Caesar's reply and comply with what he decided. Domitius thought that he had withdrawn from Cappadocia out of necessity rather than his free will because he heard about the two legions sent to Caesar and thought that if they advanced towards Armenia, he could defend it better if he stayed in Lesser Armenia. Domitius insisted that Pharnaces should withdraw from Lesser Armenia, too, and marched towards Armenia through a wooded ridge which formed the border between Cappadocia and Armenia and extended into Lesser Armenia. This was higher ground in which he could not be attacked. He could also get supplies from Cappadocia from here. Pharnaces sent several embassies for peace talks, which were rejected. Domitius encamped near Nicopolis in Lesser Armenia. There was a narrow defile nearby. Pharnaces set up an ambush with selected infantrymen and all his cavalry. He got the local farmers to graze their cattle at various points in the gorge so that Domitius would not suspect an ambush and to encourage his troops to scatter to plunder the cattle. He also kept sending envoys for further deceit. However, this resulted in Domitius staying in his camp. Pharnaces was worried that his ambush might be discovered and recalled his troops to camp.

Domitius set off for Nicopolis and encamped by the town. Pharnaces lined up for battle, but Domitius did not take this up and completed the fortification of his camp. Pharnaces intercepted dispatches from Caesar to Domitius and learnt that the latter was still in difficulty in Alexandria and was asking Domitius to send him reinforcements and to advance closer to Alexandria via Syria. Pharnaces thought that Domitius was about to withdraw. He dug two trenches on the path which would be easier to do battle. He placed his infantry between the trenches and the cavalry, which far outnumbered the Roman cavalry, on the flanks, outside the trenches. Domitius thought that it would not be safe to withdraw. He lined up for battle near his camp, posting the legions of Deioratus in the centre, the 36th on the right and the one from Pontus in a narrow line supported by the remaining cohorts.

In the battle the 36th attacked the enemy cavalry successfully and advanced close to the city walls, crossed the trench and attacked the enemy rear. The Pontic legion tried to go cross the trench to attack the enemy's exposed flank. However, while crossing, it was pinned down and overwhelmed. The legions of Deiotarus hardly offered any resistance. Pharnaces, having won in the centre and the right turned on the 36th and surrounded it. This legion formed a circle and, while fighting, it withdrew to a hill, losing only 250 men. Domitius retreated to Asia via Cappadocia. Pharnaces occupied Pontus, took many towns by storm, plundered the property of Roman and Pontic citizens and meted out harsh punishments on the youth. He boasted that he had recovered the kingdom of his father and thought that Caesar would be defeated in Alexandria.

Defeat by Gaius Julius Caesar
Cassius Dio wrote that after escaping the siege of Alexandria and defeating Ptolemy XIII of Egypt, Caesar rushed to Armenia. Pharnaces, who was heading north to deal with the rebellion of Asander, turned back to meet Caesar. He was worried about the speed with which he was advancing. He sent envoys to Caesar to see if he could make terms with him, reminding him that he had never cooperated with Pompey. He hoped for a truce and that Caesar would proceed to deal with urgent matters in Italy and Africa, after which he could resume his war. Caesar suspected this and treated two embassies well, so that Pharnaces would hope for peace and he could attack him by surprise. However, he reproached Pharnaces when a third embassy arrived. On the same day he engaged in battle. There was confusion caused by the cavalry and scythe-bearing chariots of the enemy, but then Caesar won.

According to Plutarch, Caesar learned about the defeat of Domitius by Pharnaces and that Pharnaces was taking advantage of this to occupy Bithynia and Cappadocia and hoped to gain Lesser Armenia by instigating revolts by the local princes and tetrarchs when he left Egypt and was crossing Asia. Caesar advanced against him with three legions. He defeated Pharnaces in the Battle of Zela (see Battle of Zela (47 BC)),  annihilated his army and drove him out of Pontus. Suetonius wrote that Caesar proceeded via Syria and defeated Pharnaces "in a single battle within five days after his arrival and four hours after getting sight of him." Frontinus wrote that Caesar drew up his battle line on a hill. This made victory easy as his men could throw darts at the enemy and put them to flight quickly. Appian wrote that when Caesar was within 200 stades (c. 3 km, 1.9 miles), Pharnaces sent envoys to negotiate peace. They brought a golden crown and offered him Pharnaces' daughter in marriage. Caesar walked in front of his army and talked to the envoys until he reached the camp of Pharnaces. He then said, "Why should I not take instant vengeance on this parricide?" He jumped on his horse and started the battle, killing many of the enemy, even though he had only 100 cavalry.

Plutarch and Appian wrote that Caesar wrote the word 'veni, vidi vici'. These are usually translated as 'I came, I saw, I conquered.'  Plutarch said that Caesar wrote these words to announce "the swiftness and fierceness of this battle to one of his friends at Rome, Amantius" Florus remarked that Caesar crushed Pharnaces "like a thunderbolt which in one and the same moment has come, has struck and has departed. Caesar's boast was no vain one when he said that the enemy was defeated before he was seen." Appian wrote that Caesar "exclaimed, "O fortunate Pompey, who was considered and named the Great for warring against such men as these in the time of Mithridates, the father of this man." Suetonius wrote that after this victory Caesar often remarked "on Pompey's good luck in gaining his principal fame as a general by victories over such feeble foemen."

Caesar then sailed to Syria. There he received news of political trouble in Rome. His presence in Rome was urgent. Caesar wanted to quickly sort out affairs in Syria, Cilicia and Asia and deal with Pharnaces first. He visited the more important states in Syria to settle local disputes. He then sailed to Cilicia and summoned all the states of the province and settled local affairs. In Cappadocia he prevented disputes between Ariobarzanes II of Cappadocia and his brother Ariarathes by giving the latter part of Lesser Armenia as a vassal of the former. In Galatia, close to the border with Pontus, he ordered Deiotarus to provide a Galatian legion. This was a modest and inexperienced force.  Besides this legion Caesar had the veteran 6th legion he had brought from Alexandria, which had lost many men in previous combats and was reduced to 1,000 men, and two legions which had fought with Domitius.

Caesar received envoys from Pharnaces who asked him not to start hostilities and said that Pharnaces would obey his instructions. Caesar replied that he would be fair if Pharnaces kept his promise and ordered him to withdraw from Pontus and make restitutions to Rome's allies and Roman citizens. He would accept his gifts (Pharnaces had sent him a golden crown) only after he had done what he was asked. Pharnaces promised to comply and, hoping that Caesar would trust him as he had to return to Rome in a hurry, he asked for a later date for his withdrawal and proposed agreements as a delaying tactic. Caesar understood this and decided to act swiftly and catch him by surprise.

Pharnaces was encamped near Zela, in Pontus, which was in a plain. Around the town there many hills and valleys. A very high hill, three miles from the town, was linked to it by paths on higher ground. Pharnaces had repaired the rampart of the camp his father had built when he posted his forces there during the Third Mithridatic War. Caesar encamped five miles away. He ordered his men to collect material for a rampant. The following night he left his camp with all his troops and occupied a spot nearer the enemy camp which was the place where Pharnaces' father defeated a Roman army. This caught the enemy by surprise. Caesar got slaves to bring the material for the rampart, which the soldiers begun to build.

Pharnaces lined up all his forces in front of Caesar's camp, on the opposite side of the valley. In order not to delay the construction work, Caesar drew up only his first line in front of it. Pharnaces began to march down the steep ravine which was unsuitable for military action. He then placed his force in battle array and climbed the steep hillside. His foolhardiness was unexpected and caught Caesar unprepared. He recalled his men from their work and formed a battle line. They panicked because they were not in regular formation. Pharnaces' scythed chariots threw the men into confusion. However, the chariots were quickly overwhelmed by a mass of missiles. Then the enemy infantry engaged, and heavy fighting started. The 6th legion on the right wing pushed the enemy back down the slope. So did, but more slowly, the left wing and the centre. The uneven ground made this easier. Many of the enemy were trampled over by falling comrades and many were killed. The Romans seized the enemy camp and the entire force was killed or captured. Pharnaces escaped. This victory filled Caesar 'with incredible delight' because he brought a very serious war to an end quickly, won an easy victory and resolved a very difficult situation.

Death
After his defeat, Pharnaces fled to Sinope with 1,000 cavalry. Caesar, who was too busy to follow him, sent Domitius after him. Pharnaces surrendered Sinope. Domitius agreed to let him leave with his cavalrymen, but killed his horses. Pharnaces sailed to the Cimmerian Bosporus, intending to recover it from Asander. He collected a force of Scythians and Sarmatians, and captured Theodosia and Panticapaeum. In response, Asander attacked and defeated Pharnaces. He was defeated because he was short of horses and his men were not used to fighting on foot. Pharnaces was killed in this battle. Strabo wrote that Asander then took possession of the Bosporus. In response, Julius Caesar gave a tetrarchy in Galatia and the title of king to Mithridates of Pergamon. This Mithridates became Mithridates I of the Bosporus. Caesar also allowed him to wage war against Asander and conquer the Cimmerian Bosporus because he had shown cruelty to his friend Pharnaces.

Pharnaces II was fifty years old at his death and had been the king of the Cimmerian Bosporus fifteen years.

Coinage
Gold and silver coins have survived from his reign dating from 55 BC to 50 BC. An example displays a portrait of Pharnaces II on the obverse. On the reverse, it displays Apollo semi-draped, seated on a lion-footed throne, holding a laurel branch over a tripod. Apollo's left elbow is resting on a cithara at his side. On top and between Apollo is inscribed his royal title in Greek: ΒΑΣΙΛΕΩΣ ΒΑΣΙΛΕΩΝ ΜΕΓΑΛΟΥ ΦΑΡΝΑΚΟΥ, which means of King of Kings Pharnaces the Great.

Marriage, issue and succession
In the early 1st century BC Mithridates VI made an alliance with the Sarmatian tribes, and, probably through this alliance, Pharnaces (possibly sometime after 77 BC) married an unnamed Sarmatian noblewoman. She may have been a princess, a relative of a ruling Sarmatian monarch or an influential aristocrat of some stature. His Sarmatian wife bore Pharnaces a son, Darius, a daughter, Dynamis, and a son, Arsaces. The names that Pharnaces II gave his children are a representation of his Persian and Greek heritage and ancestry. His sons were made Pontic kings for a time after his death, by Roman triumvir Mark Antony. His daughter and her family succeeded him as ruling monarchs of the Bosporan Kingdom. Pharnaces II through his daughter would have further descendants ruling the Bosporan Kingdom.

Pharnaces II in opera
The 18th-century librettist Antonio Maria Lucchini crafted a libretto based on incidents from the life of Pharnaces II that was originally set by Antonio Vivaldi in 1727 under the title Farnace.  Based on the number of revivals of it that were staged, it must be counted as one of Vivaldi's most successful operas.  A few later composers also set Lucchini's libretto, among them Josef Mysliveček, with Farnace of 1767. Pharnaces II also appears in Mitridate by Wolfgang Amadeus Mozart.

See also
 Bosporan Kingdom
 Roman Crimea

References

Sources
Primary sources
Appian, The Civil Wars, Penguin Classics, new edition, 1996;
Appian, The Foreign Wars, The Mithridatic Wars, CreateSpace Independent Publishing Platform, 2014;
Cassius Dio, Roman History, vol. 4, Books 41-45 (Loeb Classical Library), Loeb, 1989;
Julius Caesar, The Civil War: Together with the Alexandrian War, the African War, and the Spanish War, Penguin Classics, new impression edition, 1976;
 Mayor, A., The Poison King: the life and legend of Mithradates, Rome's deadliest enemy, Princeton University Press, 2009
Secondary sources
 Gabelko. O.L., The Dynastic History of the Hellenistic Monarchies of Asia Minor According to Chronography of George Synkellos in Højte, J.M, (ed.), Mithridates VI and the Pontic Kingdom, Black Sea Studies, Vol. 9, Aarhus University Press;
Smith, W (ed.) Dictionary of Greek and Roman Antiquities: Pharnaces II, 1870

Further reading

External links
 Livius.org, Articles on Ancient History: Sarmatians

|-

47 BC deaths
1st-century BC Iranian people
1st-century BC monarchs in Asia
Iranian people of Greek descent
Mithridatic kings of Pontus
Monarchs of the Bosporan Kingdom
Year of birth unknown

Pharnaces II of Pontus


ඉන්දියාවේ පැරණි ගුහා විහාර අතරින් සුන්දරත්වය අනුව උසස්ම තැන ලබා ඇත්තේ කාර්ලේ චෛත්‍යශාලාවය.මෙහි ඉදිරිපස දොරටුව භේද්සා චෛත්‍යශාලාවේ මෙන් මනහර ලෙස කැටයමින් සරසා තිබුණු බව නටබුන් අනුව පැහැදිලි වේ.මෙහි වඩාත් වැදගත් ලක්ෂණය සිංහ ස්ථම්භ 2ය.
ඉන්දියාව

කාර්ලේ චෛත්‍යශාලා


Charles François Lhomond (; 1727 – 31 decembrie 1794) a fost un preot, gramatician și pedagog francez, care era originar din Chaulnes, Somme.

Biografie
El a urmat cursurile de la Collège d'Inville din Paris, unde a devenit ulterior decan. Mai târziu, el a predat timp de douăzeci de ani ca profesor la Collège du Cardinal-Lemoine din Cartierul Latin din Paris, iar apoi a fost profesor emerit la Universitatea din Paris.

Lhomond a adus contribuții în domeniul educației, fiind autor al mai multor lucrări de gramatică, istorie a Romei Antice și istorie religioasă. Manualul său din 1779, De viris illustribus urbis Romae a Romulo ad Augustum, era încă folosit în secolul al XX-lea de către studenții francezi care învățau limba latină și istoria Imperiului Roman.

Printre alte lucrări ale lui Lhomond se numără:
 Éléments de grammaire française (Elemente de gramatică franceză).
 Éléments de grammaire latine (Elemente de gramatică latină) (1779).
 Epitome historiae sacrae (1784).
 Histoire abrégée de l'Église (Istoria prescurtată a Bisericii)
 Histoire abrégée de la religion avant la venue de Jésus-Christ Abrégée (Istoria prescurtată a religiei înainte de sosirea lui Isus Cristos).

În 1792 a fost arestat pentru că a refuzat să jure credință față de Constituția civilă a clerului, dar a fost eliberat la scurt timp după aceea printr-o intervenție a lui Jean-Lambert Tallien (1767-1820), un fost student de-al său de la Collège du Cardinal-Lemoine. O statuie a lui Lhomond realizată de sculptorul francez Eugène-Louis Lequesne se află în orașul său natal, Chaulnes.

Note

Referințe
 Epitome Historiae Sacræ (translated biography)

Nașteri în 1727
Decese în 1794
Scriitori de limbă latină din secolul al XVIII-lea

Charles François Lhomond


Cursa spre Witch Mountain (titlu original: Race to Witch Mountain) este un film american SF thriller din 2009 regizat de Andy Fickman. Rolurile principale au fost interpretate de actorii Dwayne Johnson, AnnaSophia Robb, Alexander Ludwig, Ciarán Hinds și Carla Gugino.. Este o refacere a filmului Disney  Escape to Witch Mountain din 1975, care este bazat pe un roman omonim din 1968 scris de Alexander Key.

Prezentare

Distribuție
 Dwayne Johnson - Jack Bruno
 AnnaSophia Robb - Sara
 Alexander Ludwig - Seth
 Carla Gugino - Dr.Alex Friedman
 Ciarán Hinds - Henry Burke
 Chris Marquette - Pope
 Billy Brown - Carson
 Garry Marshall - Dr. Donald Harlan
 Kim Richards - Tina
 Ike Eisenmann - Sheriff Antony
 Tom Woodruff Jr. - de Siphon

Note

Legături externe

Vezi și
Listă de filme SF thriller

Filme din 2009
Filme americane
Filme în limba engleză
Filme regizate de Andy Fickman
Filme SF thriller
Filme SF din anii 2000
Filme thriller din anii 2000
Filme refăcute

Cursa spre Witch Mountain


Tsurevski  es un jútor del raión de Apsheronsk del krai de Krasnodar, en Rusia. Está situado en las vertientes septentrionales del Cáucaso Occidental, en la orilla izquierda del Psheja, afluente del Bélaya, de la cuenca del Kubán, 6 km al oeste de Apsheronsk y 93 km al sureste de Krasnodar, la capital del krai. Tenía 324 habitantes

Pertenece al municipio Apsherónskoye.

Enlaces externos y referencias

Este artículo contiene datos geográficos extraídos de Google Earth y el mapa de Rusia de Yandex.ru, accesible desde este enlace.
Este artículo es en parte una traducción de su correspondiente en la edición en ruso de Wikipedia, Цуревский.
Mapa topográfico en maps.vlasenko.net .

Localidades del raión de Apsheronsk del krai de Krasnodar

Tsurevski


فيفاندي  (المعروفة سابقا باسم فيفاندي يونيفرسال) هي شركة أم فرنسية متعددة التخصصات حيث لها شركات كثيرة تعمل في مجال الموسيقى والتلفزيون والسينما والنشر والاتصالات السلكية واللاسلكية والانترنت وألعاب الفيديو. يقع مقرها الرئيسي في باريس. تملك مجموعة يونيفرسال الموسيقية وجروب كانال ووكالة هافاس وإيديتس وقرية فيفاندي وموقع الويب الشهير ديليموشن، وللشركة أنشطة في الموسيقى والتلفزيون والأفلام وألعاب الفيديو ونشر الكتب والاتصالات والتذاكر وخدمات استضافة الفيديو.

تاريخ

الأصول

في 14 ديسمبر 1853، تم إنشاء شركة مياه تسمى الشركة العامة للمياه بموجب مرسوم إمبراطوري من نابليون الثالث. في عام 1854، حصلت الشركة العامة للمياه على امتياز من أجل توفير المياه للجمهور في ليون، حيث عملت بهذه الصفة لأكثر من مائة عام. في عام 1861، حصلت على امتياز لمدة 50 عامًا مع مدينة باريس. كما زودت الشركة العامة للمياه بالمياه لنانت والبندقية (من 1880) والقسطنطينية (من 1882) وبورتو (من 1883). لأكثر من قرن، ظلت الشركة العامة للمياه تركز إلى حد كبير على قطاع المياه.

بعد تعيين جاي دجواني كرئيس تنفيذي عام 1976، وسعت مجموعة الشركة العامة للمياه أنشطتها لتشمل قطاعات أخرى بسلسلة من عمليات الاستحواذ. ابتداءً من عام 1980، بدأت الشركة العامة للمياه في تنويع عملياتها من المياه إلى إدارة النفايات والطاقة وخدمات النقل والبناء والممتلكات. استحوذت على الشركة العامة لمؤسسات السيارات المتخصصة في المركبات الصناعية، والتي تم تقسيمها لاحقًا إلى فرعين: كونيكس (لاحقًا فيوليا ترانسبورت) في 1999 وبيئة أونيكس (لاحقًا فيوليا للخدمات البيئية) في 1989. استحوذت الشركة العامة للمياه بعد ذلك على الشركة العامة للمياه، ولاحقًا مجموعة مونتيناي، وأصبحت هذه الشركات فيما بعد قسم خدمات الطاقة في الشركة العامة للمياه، ثم أعيدت تسميتها لاحقًا باسم «دالكيا» في عام 1998.

في عام 1983، ساعدت الشركة العامة للمياه في تأسيس كانال+، أول قناة تلفزيونية مدفوعة في فرنسا، وفي التسعينيات، بدأوا في التوسع في الاتصالات السلكية واللاسلكية ووسائل الإعلام، خاصة بعد أن نجح جان ماري ميسيير في جاي ديجواني في 27 يونيو 1996، واستحوذ على شركات مثل استوديو بابلسبيرج. في عام 1996، أنشأت الشركة العامة للمياه شركة نيوف سيجيتيل للاستفادة من تحرير سوق الاتصالات الفرنسية في عام 1998، مما أدى إلى تسريع الانتقال إلى قطاع الإعلام الذي بلغ ذروته في عام 2000 بفك الاندماج بين فيفاندي يونيفرسال وبيئة فيفاندي (فيوليا).

إنشاء «فيفاندي»
في عام 1998، غيرت الشركة العامة للمياه اسمها إلى فيفاندي، وباعت أقسام الممتلكات والبناء في العام التالي إلى ما أصبح يُعرف باسم فينشي. واصلت فيفاندي الاستحواذ على حصص أو الاندماج مع اتصالات المغرب وهافاس وبرامج كيندانت وجروبو أنايا ونت هولد، وهي شركة أوروبية كبرى لمشغل القنوات التلفزيونية المدفوعة الأجر. ابتداءً من عام 1998، أطلقت فيفاندي قنوات رقمية في إيطاليا وإسبانيا وبولندا والدول الإسكندنافية وبلجيكا وهولندا.

في يونيو 1999، اندمجت فيفاندي مع باثى، حيث تم تحديد نسبة التبادل للاندماج بثلاثة أسهم فيفاندي مقابل كل سهمين من أسهم باثى. وقدرت صحيفة وول ستريت جورنال قيمة الصفقة بـ 2.59 مليار دولار أمريكي. بعد اكتمال الاندماج، احتفظت فيفاندي بمصالح باثى في مجموعة البث البريطانية سكاي بي إل سي والقناة، وهي شركة بث فرنسية، ثم باعت جميع الأصول المتبقية إلى شركة فورنييه القابضة المملوكة لعائلة جيروم سيدو، والتي غيرت اسمها إلى باثى.

تم إنشاء فيفاندي العالمية في 8 ديسمبر 2000 بدمج إمبراطورية فيفاندي الإعلامية مع شبكات كانال+ التلفزيونية والاستحواذ على الأصول الإعلامية للشركة الكندية شركة سيجرام المحدودة، مالكة الاستديوهات العالمية.

استحوذت فيفاندي العالمية على إم بي3.كوم والناشر الأمريكي الرائد هوتون ميفلين في عام 2001. لجمع الأموال، باعت فيفاندي العالمية أعمالها التجارية والنشر الطبي لمجموعة بقيادة سينفين.

بيئة فيفاندي

تأسست بيئة فيفاندي في عام 1999 من قبل فيفاندي لتوحيد أقسامها البيئية، والتي كانت الشركة العامة لمؤسسات السيارات وبيئة أونيكس (الآن فيوليا للخدمات البيئية) وقسم دالكيا والشركة العامة للمياه. نتيجة لذلك، تم تغيير اسم الشركة العامة لمؤسسات السيارات إلى كونيكس (لاحقًا فيوليا للنقل)، وتمت إعادة تسمية قسم المياه في الشركة العامة للمياه باسم مياه فيفاندي (الآن مياه فيفاندي). في يوليو 2000، تم بيع بيئة فيفاندي من خلال إطلاق سوق الأوراق المالية في باريس ولاحقًا في نيويورك في أكتوبر 2001. في البداية، احتفظت فيفاندي العالمية بحصة 70% في بيئة فيفاندي في عام 2000، ولكن بحلول ديسمبر 2002، تم تخفيضها إلى 20.4%. في عام 2003، تم تغيير اسم بيئة فيفاندي إلى فيوليا للبيئة.

خسارة الشركات
كشفت شركة فيفاندي العالمية عن خسارة مؤسسية قدرها 23.3 مليار يورو في تقريرها السنوي لعام 2002. استجابت بتعديل مالي، في محاولة لدعم المقتنيات الإعلامية أثناء بيع أسهم في شركاتها المنبثقة. وسط تدقيق إعلامي مكثف، تم استبدال رئيس مجلس إدارتها ومديرها التنفيذي، جان ماري ميسييه (الذي أشرف على المرحلة الأكثر دراماتيكية في تنويع الشركة)، بجان رينيه فورتو. أُدين ميسيير بتهمة الاختلاس في عام 2011، ولكن ليس قبل أن يتقاضى أكثر من 20 مليون دولار أمريكي كجزء من حزمة إنهاء الخدمة. خفضت الشركة حصتها في بيئة فيفاندي إلى 40% وباعت حصتها في فينشي. ثم بدأت الشركة في إعادة التنظيم لدرء الإفلاس، معلنة عن إستراتيجية لبيع الأصول غير الاستراتيجية. كان أكبر مساهم منفرد هو عائلة إدغار برونفمان جونيور، الذي كان رئيسًا لشركة سيجرام في وقت الاندماج. باعت فيفاندي حصتها في فيزافي إلى فودافون، باستثناء فيزافي أستراليا. كما باعت 20.4% من رأس مال بيئة فيفاندي لمجموعة من المستثمرين، وحصتها في شركة إيكوستار للاتصالات في أمريكا الشمالية. كما باعت منشوراتها الأوروبية للكتاب إلى لاجاردير. كما باعت شركة هوتون ميفلين إلى كونسورتيوم توماس إتش لي وبلاكستون وباين مقابل 1.66 مليار دولار أمريكي. أيضًا، في عام 2002، باعت فيفاندي العالمية الأنشطة البلجيكية والهولندية لشركتها الفرعية سكوتر أوروبا إلى كابيتول، الشركة الأم للدليل عبر الإنترنت إنفوبل.

في عام 2003، باعت قناة فيفاندي العالمية + التقنيات لشركة طومسون، تيلي+ إلى نيوز كوربوريشن وتيليكوم إيطاليا. كما باعت حصتها البالغة 26.3% في كسفيرا. وفي عام 2003 أيضًا، باعت مجلاتها الاستهلاكية إلى سوكبريس وصحفها المجانية إلى جزر الأنتيل الفرنسية. في 1 ديسمبر، أغلقت فيفاندي العالمية صفقة لبيع إم بي3.كوم إلى سي نت. على الرغم من التوقعات بأنها لن تتمكن من جمع السيولة المطلوبة، اشترت فيفاندي العالمية أحد المساهمين الأقلية في سيجيتيل، مما رفع حصتها إلى 60 في المائة، مع احتفاظ فودافون بنسبة 40 في المائة المتبقية. نظرت الإدارة إلى شركة الاتصالات المتنقلة كأصل أساسي بمجرد بيع الجزء الأكبر من أصول الوسائط.

المزيد من عمليات الاستحواذ والاندماج والتصفية
في عام 2004، تم بيع 80% من شركة فيفاندي العالمية التابعة لشركة جنرال إلكتريك، لتشكيل إن بي سي العالمية، مع احتفاظ فيفاندي بحصة 20%. في الوقت نفسه، باعت 50% من أسهم كانال+ وستوديو كندال إلى الشركة الجديدة. باعت فيفاندي أيضًا حصصها في كينسيل (المعاد تسميتها سيلتيل، كينيا)، موناكو تيليكوم وسبورت فايف (التي تملكها من خلال كانال+ جروب)، وباعت نيوزوورلد الدولية للشراكة التجارية مع جويل هايت ونائب رئيس الولايات المتحدة السابق آل جور فيفاندي أيضًا استوديو استوديو بابلسبيرغ.

في 16 ديسمبر 2005، أُعلن أن كانال بلس ستندمج مع الفضائيات، ثاني أكبر مزود تلفزيون مدفوع في فرنسا. إذا تمت الموافقة على الاندماج بقيمة 5 مليارات يورو (5.9 مليار دولار أمريكي، 3.4 مليار جنيه إسترليني)، فستمتلك VU 85% من الكيان المشترك.

في 17 يناير 2006، أعلنت فيفاندي العالمية أنها ستنهي برنامج إيصالات الإيداع الأمريكية وإدراجها في بورصة نيويورك بحلول نهاية الربع الثاني من عام 2006، بسبب انخفاض حجم التداول على أسهمها وارتفاع التكاليف.

في 20 أبريل 2006، ظهرت فيفاندي بشكلها الحالي إلى حيز الوجود، بعد بيع حصة 80% في وحدة فيفاندي العالمية إلى جنرال إلكتريك لتشكيل إن بي سي العالمية (دمج وحدة إن بي سي فيفاندي وحدة فيفاندي

العالمية) والانتعاش التدريجي لالشركة من التوسع المفرط الكارثي في أواخر التسعينيات وأوائل العقد الأول من القرن الحادي والعشرين. وأعلنت الشركة أن المساهمين وافقوا على تغيير الاسم إلى «فيفاندي».

في أغسطس 2006، وقعت فيفاندي صفقة مع سبيرال فروغ لتوزيع أغاني فيفاندي عبر الإنترنت في الولايات المتحدة وكندا. في 8 سبتمبر، أعلنت الشركة أن سييرا إنترتينمنت ستنشر اللعبة الجديدة لدبل فاين للإنتاج، والتي تم الكشف عنها لاحقًا على أنها أسطورة وحشية.

في 2 ديسمبر 2007، أعلنت فيفاندي أنها ستدمج وحدة نشر الألعاب الخاصة بها مع أكتيفجن في صفقة قيمتها 18.8 مليار دولار. سيسمح ذلك للشركة المدمجة، أكتيفجن بليزارد، بمنافسة إلكترونيك آرتس، أكبر ناشر لألعاب الفيديو في العالم. وأغلق الاندماج في 9 يوليو 2008 مقابل 9.8 مليار دولار. تمتلك فيفاندي حصة أغلبية 52% في الأعمال الجديدة.

في 8 سبتمبر 2009، أعلنت فيفاندي عن مفاوضات لشراء شركة الهاتف البرازيلية القرية العالمية للاتصالات. سيطر فيفاندي على القرية العالمية للاتصالات بتكلفة 56 ريالا للسهم، في 13 نوفمبر، متغلبًا على عرض تليفونيكا.

في 3 ديسمبر 2009 ، أعلنت جنرال إلكتريك أنها ستشتري حصة فيفاندي في إن بي سي العالمية، والتي ستصبح مشروعًا مشتركًا بين جنرال إلكتريك وكومكاست. باعت فيفاندي حصتها في إن بي سي العالمية في 25 يناير 2011.

في 4 أبريل 2011، باعت فودافون حصتها البالغة 44% في مزود خدمة الهاتف المحمول الشركة الفرنسية للاتصالات إلى فيفاندي مقابل حوالي 11 مليار دولار ومنح فيفاندي السيطرة الكاملة على أكبر وحدتها.

في عام 2012، أعلنت فيفاندي أنها دخلت في مراجعة إستراتيجية لأصولها وقررت إعادة تركيز أنشطتها على أنشطة الوسائط والمحتوى مع تعظيم أصول الاتصالات لديها.

في 25 يوليو 2013، أعلنت شركة فيفاندي الأصول أكتيفجن بليزارد عن شراء 429 مليون سهم من فيفاندي مقابل 5.83 مليار دولار، مما أدى إلى انخفاض المساهمين من 63% إلى 11.8% بنهاية الصفقة في سبتمبر، منهيا ملكية فيفاندي للأغلبية في أكتيفجن بليزارد.

في نوفمبر 2013، باعت فيفاندي أيضًا حصتها البالغة 53% في اتصالات المغرب إلى اتصالات ومقرها دبي مقابل 4.2 مليار دولار.

أكدت فيفاندي أيضًا في نوفمبر 2013 عزمها على إطلاق خطة الفصل التي ستؤدي إلى أن تصبح فيفاندي مجموعة إعلامية دولية تتكون أساسًا من كانال+ ومجموعة يونيفرسال ميوزيك والقرية العالمية للاتصالات، بينما سيتم إدراج الشركة الفرنسية للاتصالات بشكل منفصل في سوق الأوراق المالية. نتيجة لما سبق، فإن نتائج مجموعة فيفاندي للفصل الدراسي الأول 2014 تشهد نموًا قويًا، حيث تشهد نجاح إستراتيجيتها في إعادة التموضع. ارتفع صافي الدخل بنسبة 84.8% إلى 1.9 مليار يورو. في أغسطس 2014 قامت فيفاندي ببيع القرية العالمية للاتصالات إلى تليفونيكا برازيل، وهي شركة تابعة لشركة تليفونيكا في البرازيل.

سمحت هذه التحركات لشركة فيفاندي بتسديد الديون بسرعة وزيادة العوائد النقدية للمساهمين مع تركها بالذخيرة للقيام بعمليات الاستحواذ الخاصة بها. في الواقع، بمجرد إغلاق صفقة الشركة الفرنسية للاتصالات، سيكون لدى فيفاندي كومة نقدية تبلغ حوالي 5 مليارات يورو، مما يترك لها مجالًا للمناورة حتى بعد أن تسدد الديون وتعيد ما يقرب من 5 مليارات يورو في شكل أرباح الأسهم وإعادة شراء الأسهم للمساهمين.

أولوية فيفاندي الآن هي المحتوى. ومن المتوقع أن توسع المجموعة الفرنسية أصولها في صناعات المحتوى في العام المقبل.

في عام 2014، قررت فيفاندي بيع شركات الهاتف المحمول الشركة الفرنسية للاتصالات (فرنسا) لشركة باتريك دراحي، ألتيس، والقرية العالمية للاتصالات (البرازيل) إلى شركة تليفونيكا برازيل البرازيلية.

في 28 مايو 2014، باعت فيفاندي نصف أسهمها المتبقية (ما يقرب من 41.5 مليون سهم) في أكتيفجن بليزارد مقابل 850 مليون دولار، مما خفض حصتها إلى 6%.

في أبريل 2015، أُعلن أن أحد المساهمين في شركة بولوري رفع حصته من 10.2 بالمائة إلى 12.01 بالمائة مقابل رسوم إجمالية قدرها 568 مليون يورو.

في عام 2015، اشترت فيفاندي حصة 80% في ديليموشن. وفقًا لصحيفة وول ستريت جورنال، «عرضت مجموعة وسائل الإعلام الفرنسية حوالي 273 مليون دولار لخدمة البث المباشر». تجري فيفاندي محادثات مع أورنج لشراء حصة 80% في ديليموشن. كما أعلنت فيفاندي عن دفعات إضافية في حل وسط مع مساهم شوينفيلد لإدارة الأصول.

تم الكشف في أكتوبر 2015 أن فيفاندي ستزيد حصتها في تيليكوم إيطاليا إلى حوالي 19% من رأس المال العادي كجزء من أهدافها لزيادة نفوذها في المجموعة. اعتبارًا من مايو 2017، تمتلك فيفاندي 24.6% من الشركة مع الرئيس التنفيذي لشركة فيفاندي أرنو دي بويفونتين الذي أصبح الرئيس التنفيذي لشركة تيليكوم إيطاليا.

في أكتوبر 2015، اشترت فيفاندي حصص أقلية في استوديوهات ألعاب الفيديو الفرنسية غيم لوفت ويوبي سوفت. في 17 ديسمبر 2015، استحوذت فيفاندي على حصة أغلبية 64.4% في مجمع الراديو عبر الإنترنت البلجيكي شق الإشعاع (بما في ذلك منصة مشغل الوسائط وين أمب وبرنامج البث الإذاعي عبر الإنترنت صيحة). ومع ذلك، احتفظ مساهموها، بمن فيهم موظفوها وشركة الاستثمار يونيون سكوير فينتشرز التي تتخذ من الولايات المتحدة مقراً لها، بحصصهم في الشركة.

في يونيو 2016، بعد أن أطلقت عرضًا إلزاميًا للمناقصة في فبراير 2016 من خلال الوصول إلى نسبة 30% من الملكية، ثم أصبحت أكبر مساهم فيها، أكملت فيفاندي عملية استحواذ عدائية على جيم لوفت من خلال الاستحواذ على حصة مؤسسيها. في الوقت نفسه زادت فيفاندي أيضًا من حصتها في يوبيسوفت، مما أدى إلى قلق إدارة الشركة من أن فيفاندي كانت تخطط أيضًا للاستحواذ العدائي على يوبيسوفت، ولكن اعتبارًا من 2018 لم تعد فيفاندي في وضع يمكنها من القيام بذلك.

بدأت فيفاندي (التي كانت مالكة بليزارد، لاحقًا أكتيفجن بليزارد)، بالبحث عن ملكية ناشر ألعاب جديدة في الاستثمار في كل من يوبيسوفت وجيم لوفت. ينظر الإخوة المسؤولون عن يوبيسوفت وجيم لوفت وإيف غيليموت وميشيل جيليموت على التوالي، إلى الاستثمارات على أنها محاولة استحواذ عدائية، ويقومون بجمع رأس المال من داخل العائلة ومن المستثمرين الكنديين للحفاظ على السيطرة على الشركات. اعتبارًا من 8 يونيو 2016، استحوذت فيفاندي على حصة مسيطرة في جيم لوفت. في الأخبار من 11 سبتمبر 2016، من المقرر أن يشتري إيف غيليموت 3.5% إضافية من أسهم يوبيسوفت لرفع حصته إلى 12.5% لمحاولة منع الاستحواذ من فيفاندي. كان إيف يحاول الضغط على المساهمين الآخرين لمنعهم من بيع أسهمهم إلى فيفاندي. اعتبارًا من 20 مارس 2018، باعت فيفاندي جميع أسهمها في يوبيسوفت واشترت تينسيت مكانها.

في مزاد أقيم في 6 يونيو، فازت فيفاندي بمناقصة للاستحواذ على فلافورز من لايف ستايل مقابل 4 ملايين دولار. في ذلك الشهر أيضًا، استحوذت على بادينجتون وشركاه المحدودة المالكة لشركة بادينغتون بير وغيرها من الممتلكات، ومجموعة حقوق التأليف والنشر.

أعلنت فيفاندي أنها تملك 12.3% من ميدياست في ديسمبر 2016. في سبتمبر 2020، تمتلك فيفاندي 28.8% من ميدياست. في كانون الثاني 2019، أكملت فيفاندي استحواذها على شركة إيديتس، إحدى دور نشر الكتب الرئيسية في فرنسا، بقيمة 900 مليون يورو.

في نهاية الربع الأول من عام 2020، أكملت فيفاندي بيعًا جزئيًا لمجموعة مجموعة يونيفرسال الموسيقية إلى كونسورتيوم بقيادة تينسنت، وهي تكتل إعلامي صيني. تبلغ حصة أكبر مجموعة شركات تسجيل في العالم والتي تم بيعها إلى الكونسورتيوم 10% وبلغ تقييمها 3.3 مليار دولار. احتفظ الكونسورتيوم الذي تقوده شركة تينسنت بخيار شراء 10% أخرى بنفس التقييم حتى كانون الثاني 2021، والذي اختاروا ممارسته في كانون الأول 2020. يقال أيضًا أن فيفاندي تتطلع إلى الاكتتاب العام للمجموعة الموسيقية بحلول عام 2023 على أبعد تقدير.

في أبريل 2020، اشترت فيفاندي حصة 10.6% في مجموعة لاجاردير، وهي مجموعة إعلامية فرنسية أخرى. تم الاستثمار في الوقت الذي واجهت فيه لاجاردير، التي تشمل أصولها ثالث أكبر ناشر كتاب في العالم هاشيت، هجمات من مجموعة من المستثمرين النشطاء الشرسين والممولين جيدًا، وبعد عام من إكمال فيفاندي استحواذها على إيديتس، ناشر الكتاب المحلي الأصغر. بحلول أغسطس، ضاعفت فيفاندي حصتها في لاجاردير إلى 23.5%، لتصبح أكبر مساهم في المجموعة المنافسة.

في ديسمبر 2020، أعلنت فيفاندي عن صفقة لشراء مجموعة وسائل الإعلام الفرنسية بريزما ميديا من شركة بيرتلسمان. في يناير 2021، اشترت فيفاندي حصة 7,6% في شركة بريسا الإعلامية الإسبانية العملاقة.

حوكمة الشركات
اعتبارًا من 31 ديسمبر 2018، أصبحت ملكية فيفاندي كما يلي:

 بولوري (26.28%).
 بلاك روك (3.68%).
 سوسيتيه جنرال (4.64%).
 فيفاندي (2.44%).
 ودائع الصندوق والشحن (2.96%).
 مساهمون آخرون (56.49٪).

منصة الاشراف
اعتبارًا من 16 مايو 2020، يتكون مجلس الإدارة على النحو التالي:

 يانيك بولوري (رئيس مجلس الإدارة)، رئيس مجلس الإدارة والرئيس التنفيذي لشركة هافاس.
 فيليب بناسين، رئيس مجلس الإدارة والرئيس التنفيذي لشركة Interparfums.
 سيريل بولور، رئيس مجلس الإدارة والرئيس التنفيذي لشركة بولوري.
 باولو كاردوسو، أمين صندوق قناة كانال+.
 لوران داسو، العضو المنتدب المشارك لمجموعة داسو.
 دومينيك ديلبورت، المدير التنفيذي السابق في إم 6 وكانال+ وهافاس.
 فيرونيك دريوت أرجنتين، المدير التنفيذي في فيفيندي إتش آر.
 أليزا جابس، رئيسة نوكس.
 كاثيا لوسون هول، تنفيذية في سوسيتيه جنرال.
 ساندرين لو بيهان، تنفيذية قانونية في فيفيندي.
 ميشيل ريزر، مخرجة أفلام ومفوضة ثقافية.
 كاتي ستانتون، مديرة تنفيذية سابقة في تويتر وجوجل وياهو.

وحدات العمل
فيفاندي هي شركة تركز بشكل أساسي على الترفيه الرقمي. تمتلك القناة التلفزيونية الفرنسية ومنتج الأفلام كانال+ جروب، بالإضافة إلى مجموعة يونيفرسال الموسيقية الرائدة عالميًا وناشر الكتب إيديتس وشركة الاتصالات مجموعة هافاس وشركة ألعاب الفيديو جيم لوفت وخدمة استضافة الفيديو ديليموشن.

يهدف رئيس فيفيندي فينسينت بولوريه، المعين في يونيو 2014، إلى تطوير أوجه التآزر بين الشركات التابعة للشركة التي أعيد تركيزها الآن على وسائل الإعلام: Canal + جروب ومجموعة يونيفرسال الموسيقية وقرية فيفيندي وديليموشن وجيم لوفت.

كانال+جروب
كانال+جروب هي مجموعة تلفزيونية مدفوعة رائدة في فرنسا. وهي أيضًا منتج وموزع عالمي للأفلام والمسلسلات التلفزيونية مع ستوديو كندال. في نوفمبر 2013، أصبحت فيفاندي المالك الحصري لأكبر شركة تلفزيونية مدفوعة في فرنسا.

مجموعة يونيفرسال الموسيقية
تعتبر مجموعة يونيفرسال الموسيقية إحدى أكبر ثلاث شركات تسجيل إلى جانب شركة سوني ميوزيك ومجموعة وارنر ميوزيك.

مجموعة هافاس
تعد مجموعة هافاس واحدة من أكبر مجموعات الإعلانات والاتصالات العالمية في العالم. منذ أكتوبر 2017، تمتلك فيفاندي 94.75% من رأس مال هافاس.

جيم لوفت
في يوليو 2016، أكملت فيفاندي استحواذها على جيم لوفت، أكبر ناشر للألعاب المحمولة في العالم من حيث التنزيلات. ذكرت جيم لوفت أن ألعابها قد جمعت أكثر من مليار عملية تنزيل في عام 2016.

إيديتس
تمتلك فيفاندي الناشر الفرنسي إيديتس، الذي استحوذت عليه في يناير 2019 مقابل 900 مليون يورو. إيديتس هي واحدة من أكبر الناشرين في فرنسا.

قرية فيفاندي
تضم قرية فيفاندي مجموعة من الشركات الصغيرة النشطة في مجال الترفيه الرقمي والحي.

يتألف تذاكر فيفاندي من شركات بيع التذاكر سي تيكيتس في المملكة المتحدة والولايات المتحدة، بالإضافة إلى مجموعة Digitick في فرنسا. تتخصص كلا الشركتين في تجارة التجزئة وتوزيع التذاكر للترفيه الحي والفعاليات الرياضية والثقافية، بالإضافة إلى توفير منصات تشغيل للأماكن لتشغيل خدمات التذاكر الخاصة بهم. تقوم فيفاندي بإصدار أكثر من 40 مليون تذكرة سنويًا. تعمل الشركة أيضًا كمزود خدمة داخلي لأعمال فيفاندي الأخرى ولا سيما مجموعة يونيفرسال الموسيقية حيث تُباع التذاكر لفناني المجموعة وبالنيابة عنهم.

يقدم MyBestPro استشارات الخبراء في مجالات مختلفة (ونغو والمواعيد الطبية وعمل قانوني وبورداس وDevispresto).

واتشيفير هي خدمة اشتراك بالفيديو عند الطلب متوفرة في ألمانيا.

تمتلك قرية فيفاندي أيضًا مكان الحفلات الموسيقية في باريس أولمبيا.

في عام 2015، أعلنت فيفاندي أنها ستفتح عشرة أماكن للعروض الحية في وسط وغرب أفريقيا. . سيتم تسمية هذه الأماكن باسم قناة أولمبيا، وستكون بمثابة قاعات للحفلات الموسيقية ومسارح وغرف عرض.

ديلي موشن
في عام 2015، اشترت فيفاندي حصة 80% في ديليموشن من مالكها السابق، شركة أورنج.

أعلنت فيفاندي أنها رفعت هذه الحصة إلى 90% في سبتمبر 2015.

استثمارات الأسهم

مراجع

روابط خارجية

الإعلام في باريس
تأسيسات سنة 1998 في فرنسا
تكتل شركات في فرنسا
شركات أدرجت سابقا في بورصة نيويورك
شركات اتصالات
شركات إعلامية أسست في 1998
شركات إعلامية في فرنسا
شركات أسست في 1853
شركات فرنسية أسست في 1853
شركات فرنسية أسست في 1998
شركات قابضة أسست في 1998
شركات قابضة في فرنسا
شركات كاك 40
شركات متعددة الجنسيات مقرها الرئيسي في فرنسا
شركات مقرها باريس
علامات تجارية فرنسية
شركات قابضة أسست في 1853

فيفاندي


An Eria sharmae in uska species han Liliopsida nga ginhulagway ni H.J.Chowdhery, G.S.Giri ngan Gaur Das Pal. An Eria sharmae in nahilalakip ha genus nga Eria, ngan familia nga Orchidaceae.

Mabibilngan ini ha Arunachal Pradesh. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Eria

Eria sharmae


Cabañas es una localidad del municipio de Valencia de Don Juan, situado en Esla-Campos, en la provincia de León, (España).

Situación

Está situado en la CV-232-16 entre Valencia de Don Juan y Fresno de la Vega.

Evolución demográfica

Referencias

Localidades de Esla-Campos
Localidades de Valencia de Don Juan

Cabañas (Valencia de Don Juan)


Havza, bir nehir ya da göl havzası, nehrin kaynağı ile sonlandığı yer arasında kalan, nehre su veren tüm alanı kapsamaktadır. Akarsuyun ana kolu ve yan kolları ile birlikte sularını topladığı ve drene ettiği bu alana akaçlama havzası da denilir.

Drenaj Havzası

Bir drenaj havzası, yağışın toplandığı bir arazi alanıdır. Nehir, körfez ya da başka bir su kütlesi olarak ortak bir çıkışa akar. Drenaj havzası, yağmur akışı, kar erimesi, dolu, karla karışık yağmur ve çıkışa doğru eğimden aşağıya akan akarsulardan gelen tüm yüzey suyunu ve yüzeyin altındaki yeraltı suyunu içerir. Drenaj havzaları, hiyerarşik bir düzende daha düşük kotlarda diğer drenaj havzalarına bağlanır, daha küçük alt drenaj havzaları ile birlikte başka bir çıkışa akar.

Drenaj havzası için havza, havza alanı, drenaj alanı, nehir havzası ve su havzası kullanılan diğer terimlerdir. Kuzey Amerika'da su havzası terimi yaygın olarak drenaj havzası anlamında kullanılır. Ancak diğer İngilizce konuşulan ülkelerde yalnızca orijinal anlamıyla yani drenaj bölmesi anlamında kullanılır.

Kapalı bir drenaj havzasında ya da endoreik havzada su lavabo olarak bilinen, kalıcı bir göl, kuru bir göl veya yüzey suyunun yeraltında kaybolduğu nokta olabilen, havza içinde tek bir noktada yaklaşır.

Drenaj havzası, bütün suyu toplayarak ve tekbir noktaya yönlendirerek bir huni görevi görür. Her bir drenaj havzası, bir çevre ile komşu havzalardan topoğrafik olarak ayrılır. Drenaj bölünerek, yüksek bariyerler oluşturan coğrafi özelliklerin (sırt, tepe, ya da dağlar gibi) art arda oluşmasını sağlar.

Drenaj havzaları, çok seviyeli hiyerarşik bir drenaj sistemine yuvalanmak üzere tanımlanan drenaj alanları olan hidrolojik birimlere benzer. Anacak aynı değildir. Hidrolojik üniteler birden çok giriş, çıkış ya da havuz oluşmasına izin verecek şekilde tanımlanmıştır. Tam anlamıyla, tüm drenaj havzaları hidrolojik birimlerdir, ancak tüm hidrolojik birimler drenaj havzası değildir.

Türleri
Bazı nehir havzaları, özellikle denize çıkışı olmayan iç bölgelerde, göllerde ve /veya iç deltalarda sona erer. Bu havzalar, kapalı havza olarak adlandırılır. Bu nedenle, nehir havzaları yönetsel ya da politik bölümler yerine doğal hidrolojik sınırlara dayanır ve su kaynakları ile eko-sistemlerin korunmasını ve sürdürülebilir kullanımını planlamak için en elverişli birimlerdir.

Bazı akarsularda sularını açık denizlere ulaştırabilen akarsu havzalarını ifade etmek için; açık havza, dışa akışlı bölge, denize akışlı bölge veya sadece akışlı bölge adlandırmaları kullanılır. Akarsuların denize ulaşması çoğunlukla yeryüzünden olurken, karstik araziler gibi bazı alanlarda yer altından da denize ulaşabilir.

Dünyanın büyük drenaj havzaları
 Ana konu: Dünya'nın en büyük havzaları

Okyanusların havza alanları haritası
Türkiye ve dünyadan  bazı büyük havzalara örnekler:
 Amazon Nehri - 6.144.727 km²
 Kongo Nehri - 3.730.474 km²
 Nil Nehri - 3.254.555 km²
 Mississippi Nehri - 3.202.230 km²
 Yenisey Nehri - 2.554.482 km²
 Yang-Çe Nehri - 1.722.155 km²
 Volga Nehri - 1.410.994 km²
 Tuna Nehri - 795.686 km²
 Dicle-Fırat nehirleri - 765.831 km²
 Kızılırmak - 78.180 km²
 Sakarya Nehri - 58.160 km²
 Yeşilırmak - 36.114 km²
 Büyük Menderes - 24.976 km²
 Susurluk Çayı - 22.399 km²

Ceyhan Nehri - 21.982 km²
 Seyhan Nehri - 20.450 km²
 Çoruh - 19.872 km²
 Gediz - 18.000 km²
 Ceyhun nehri - 534.764 km²

OKYANUS HAVZALARI

Aşağıda, başlıca okyanus havzalarının bir listesi bulunur:

Dünya topraklarının yaklaşık % 48,7'si Atlantik Okyanusu'na akar. Kuzey Amerika'da yüzey suyu, Saint Lawrence Nehri ve Büyük Göller havzaları, ABD'nin Doğu kıyısı, Kanada Denizcileri, Newfoundland ve Labrador'un çoğu Atlantik'e akar. Andes'in doğusundaki Güney Amerika'nın neredeyse tamamı, Batı ve Orta Avrupa'nın çoğu, Batı Sahra altı Afrika'nın büyük kısmı, Batı Sahra ve Fas'ın bir kısmı Atlantik'e akar. Dünya'nın iki büyük Akdeniz denizi de Atlantik'e akar:

Karayip Denizi ve Meksika Körfezi havzası, Appalachian ve Rocky Dağları arasındaki ABD'nin iç kısımlarının çoğunu, Alberta ve Saskatchewan'ın Kanada eyaletlerinin küçük bir bölümünü, doğu Orta Amerika'yı, Karayipler ve Körfez adalarının ve Kuzey Amerika'nın küçük bir bölümünü içerir.

Akdeniz havzası, Kuzey Afrika'nın çoğunu, doğu-orta Afrika'yı (Nil Nehri yoluyla), Güney, Orta ve Doğu Avrupa'yı, Türkiye, İsrail, Lübnan ve Suriye'nin kıyı bölgelerini kapsar.

Arktik Okyanusu, Batı ve Kuzey Kanada'nın çoğunu Kıta Bölmesinin doğusundan, kuzey Alaska'dan ve Amerika Birleşik Devletleri'ndeki Kuzey Dakota, Güney Dakota, Minnesota ve Montana'nın bazı kısımlarını, Avrupa'da ise orta ve kuzey Rusya'daki İskandinav yarımadasının kuzey kıyısını ve dünya topraklarının yaklaşık% 17'sini oluşturan Asya'daki Kazakistan ve Moğolistan'ın bazı kısımlarını boşaltır.

Dünyadaki toprakların% 13'ünden biraz fazlası Pasifik Okyanusu'na akıyor. Havzası Çin'in çoğunu kapsıyor. Doğu ve güneydoğu Rusya, Japonya, Kore Yarımadası, Çinhindi, Endonezya ve Malezya'nın çoğu, Filipinler, tüm Pasifik Adaları, Avustralya'nın kuzeydoğu kıyılarını ve Kıta Bölünmesinin batısında Kanada ve Amerika Birleşik Devletleri'ni (Alaska'nın çoğu dahil)  ayrıca Güney Amerika'da  Batı Orta Amerika ve And Dağları'nın batısını kapsar.

Hint Okyanusu'nun drenaj havzası da Dünya topraklarının yaklaşık% 13'ünü oluşturur. Afrika'nın doğu kıyılarını, Kızıldeniz kıyılarını ve Basra Körfezi'ni, Hindistan Yarımadası'nı, Burma'yı ve Avustralya'nın çoğunu kapsar.

Güney Okyanusu Antarktika'yı boşaltır. Antarktika, Dünya topraklarının yaklaşık yüzde sekizini oluşturur.

EN BÜYÜK DENİZ HAVZALARI

En büyük beş nehir havzası (bölgeye göre), büyükten küçüğe doğru sıralanmıştır. Amazon (7M km2), Kongo (4M km2), Nil (3.4M km2), Mississippi (3.22M km2) ve Río de la Plata (3.17M km2) havzalarıdır. En çok suyu en aza indirgeyen üç nehir Amazon, Ganga ve Kongo nehirleridir.

ENDOREİK DRENAJ HAVZALARI

Endoreik drenaj havzaları, bir okyanusa akmayan iç havzalardır. Tüm kara yollarının yaklaşık% 18'i endoreik göllere, denizlere veya bataklıklara akar. Bunların en büyüğü, Hazar Denizi, Aral Denizi ve çok sayıda küçük göle akan Asya'nın iç kısımlarının çoğundan oluşur. Diğer endoreik bölgeler arasında Amerika Birleşik Devletleri'ndeki Büyük Havza, Sahra Çölü'nün çoğu, Okavango Nehri'nin drenaj havzası (Kalahari Havzası), Büyük Afrika Gölleri yakınlarındaki yaylalar, Avustralya'nın iç kısımları, Arap Yarımadası, Meksika'daki bazı bölgeler ve And Dağları bulunmaktadır. Bunlardan bazıları  Büyük Havza gibi tekli drenaj havzaları değildir. Ayrı, bitişik kapalı havzalardan oluşan koleksiyonlardır. Buharlaşmanın su kaybının birincil yolu olduğu endoreik durgun su kütlelerinde, su tipik olarak okyanuslardan daha tuzludur. Bunun aşırı bir örneği Ölü Deniz'dir.

JEOPOLİTİK SINIRLAR

Drenaj havzaları, özellikle suyla ticaretin önemli olduğu bölgelerde, bölgesel sınırların belirlenmesi için tarihsel olarak önemli olmuştur. Örneğin, İngiliz tacı Hudson's Bay Company'ye, Rupert's Land adı verilen bir alan olan Hudson Körfezi havzasının tamamında kürk ticaretinde tekel sağladı.

Bugün biyo-bölge politik organizasyonu, içine aktığı su kütlesini veya kütlelerini yönetmek için belirli bir drenaj havzasındaki devlet anlaşmalarını (örneğin, uluslararası anlaşmalar ve ABD içinde eyaletler arası sözleşmeler) veya diğer siyasi varlıkları içermektedir. Bu tür eyaletler arası sözleşmelerin örnekleri; Büyük Göller Komisyonu ve Tahoe Bölgesel Planlama Ajansıdır.

HİDROLOJİ

Hidrolojide, drenaj havzası, hidrolojik döngü içinde suyun hareketini incelemek için mantıksal bir odak birimidir, çünkü havza çıkışından deşarj edilen suyun büyük bir kısmı havzaya düşen yağışlardan kaynaklanmaktadır. Drenaj havzasının altından yeraltı suyu sistemine giren suyun bir kısmı başka bir drenaj havzasının çıkışına doğru akabilir, çünkü yeraltı suyu akış yönleri her zaman üstteki drenaj ağlarınınkilere uymaz. Bir havuzdan su tahliyesinin ölçümü, havzanın çıkışında bulunan bir dere ölçeri ile yapılabilir.

Yağmur göstergesi verileri, bir drenaj havzasındaki toplam yağışı ölçmek için kullanılır ve bu verileri yorumlamanın farklı yolları vardır. Göstergeler çoksa ve tekdüze yağışlı bir alana eşit olarak dağılmışsa, aritmetik ortalama yönteminin kullanılması iyi sonuçlar verecektir. Thiessen poligon yönteminde, drenaj havzası, poligonuna dahil olan arazi alanındaki yağışları temsil ettiği varsayılan her poligonun ortasında yağmur ölçeri ile poligonlara bölünmüştür. Bu çokgenler, ölçüler arasına çizgiler çizilerek ve daha sonra bu çizgilerin dik açıortaylarının birleşmesiyle oluşturularak yapılır. İzohyetal yöntem, eşit yağış konturlarının bir harita üzerindeki göstergelerin üzerine çizilmesini içerir. Bu eğriler arasındaki alanı hesaplamak ve su hacmini toplamak zaman alıcıdır.

İzokron haritaları, sabit ve tekdüze etkili bir yağış varsayılarak, drenaj havzasındaki akış suyunun göle, rezervuara veya çıkışa ulaşmak için geçen zamanı göstermek için kullanılabilir.

JEOMORFOLOJİ

Drenaj havzaları, akarsu jeomorfolojisinde ele alınan ana hidrolojik birimdir.

Bir drenaj havzası, kanal formlarını yeniden şekillendirirken nehir sistemi boyunca daha yüksek yükseklikten daha düşük kotlara doğru hareket eden su ve tortu kaynağıdır.

Ekoloji

Drenaj havzaları ekolojide önemlidir. Su zeminden ve nehirler boyunca akarken, besin maddelerini, tortuları ve kirleticileri toplayabilir. Su ile birlikte, havzanın çıkışına doğru taşınırlar ve yol boyunca ve alıcı su kaynağında ekolojik süreçleri etkileyebilirler.

Azot, fosfor ve potasyum içeren yapay gübrelerin Modern kullanımı drenaj havzalarının ağızlarını etkilemiştir. Mineraller drenaj Havzası tarafından ağza taşınır ve orada birikebilir ve doğal mineral dengesini bozabilir. Bu, bitki büyümesinin ek malzeme tarafından hızlandırıldığı ötrofikasyona neden olabilir.

Kaynak yönetimi

Drenaj havzaları hidro-mantıksal anlamda tutarlı varlıklar olduğundan, su kaynaklarını bireysel havzalar temelinde yönetmek yaygınlaşmıştır. ABD'nin Minnesota eyaletinde, bu işlevi yerine getiren devlet kurumlarına "havza bölgeleri"denir. Yeni Zelanda'da havza tahtaları denir. Ontario, Kanada'da bulunan benzer topluluk gruplarına koruma yetkilileri denir. Kuzey Amerika'da, bu işlev "havza yönetimi"olarak adlandırılır. Brezilya'da, 1997 tarihli

9.433 Sayılı Kanun ile düzenlenen Ulusal Su Kaynakları Politikası, drenaj havzasını Brezilya su yönetiminin bölgesel bölümü olarak kurmaktadır.

Bir nehir Havzası en az bir siyasi sınırı geçtiğinde, bir ulus içindeki bir sınır veya uluslararası bir sınır, sınır ötesi bir nehir olarak tanımlanır. Bu havzaların yönetimi, onu paylaşan ülkelerin sorumluluğundadır. Nil Havzası girişimi, Senegal Nehri için OMVS, Mekong Nehri Komisyonu, ortak nehir havzalarının yönetimini içeren düzenlemelerin birkaç örneğidir.

Ortak drenaj havzalarının yönetimi, ülkeler arasında kalıcı barışçıl ilişkiler kurmanın bir yolu olarak da görülüyor.

Havza Faktörleri
Havza, sel miktarını veya olasılığını belirleyen en önemli faktördür.

Havza faktörleri şunlardır: topoğrafya, şekil, boyut, toprak tipi ve arazi kullanımı (asfalt veya çatılı alanlar). Havza topoğrafyası ve şekli, yağmurun nehre ulaşması için gereken süreyi belirlerken, havza büyüklüğü, toprak tipi ve gelişimi nehre ulaşmak için gereken su miktarını belirler.

Topoğrafya;

Genel olarak, topoğrafya, akışın bir nehre ne kadar hızlı ulaşacağı konusunda büyük bir rol oynar. Dik dağlık bölgelerde düşen yağmur, drenaj havzasındaki birincil nehre düz veya hafif eğimli alanlardan (örneğin, > %1 Gradyan) daha hızlı ulaşacaktır.

Şekilli;

Şekil, akışın bir nehre ulaştığı hıza katkıda bulunacaktır. Uzun, ince bir havza, yuvarlak bir havza suyundan daha uzun sürecektir.

Boyutlu;

Boyut, nehre ulaşan su miktarını belirlemeye yardımcı olacaktır, çünkü havza ne kadar büyük olursa, sel potansiyeli o kadar büyük olur. Ayrıca drenaj havzasının uzunluğu ve genişliği temelinde belirlenir.

Toprak tipi;

Toprak tipi, nehre ne kadar su ulaştığını belirlemeye yardımcı olacaktır. Drenaj alanından gelen akış, toprak tipine bağlıdır.Kumlu topraklar gibi bazı toprak türleri çok serbest drenaja sahiptir ve kumlu topraktaki yağışların toprak tarafından emilmesi muhtemeldir. Bununla birlikte, kil içeren topraklar neredeyse geçirimsiz olabilir ve bu nedenle killi topraklarda yağış akacak ve sel hacimlerine katkıda bulunacaktır. Uzun süreli yağışlardan sonra, serbest drenajlı topraklar bile doymuş hale gelebilir, bu da daha fazla yağışın toprak tarafından emilmekten ziyade nehre ulaşacağı anlamına gelir. Yüzey geçirimsiz ise, yağış daha yüksek sel riskine yol açacak bir yüzey akışı yaratacaktır; toprak geçirgense, yağış toprağa sızacaktır.

Arazi kullanımı;

Arazi kullanımı, killi topraklara benzer şekilde nehre ulaşan su hacmine katkıda bulunabilir. Örneğin, çatılar, kaldırımlar ve yollardaki yağışlar, yeraltı suyuna neredeyse hiç emilmeyen nehirler tarafından toplanacaktır

Ayrıca bakınız
 Türkiye'nin havzaları
 Kapalı havza
 Açık havza
 Hidroloji
 Irmak
Amerika'nın kıta bölünmesii-Kuzey ve Güney Amerika'nın ana hidrolojik bölünmesi

Kaynakça
1.^ https://web.archive.org/web/20040321033433/http://www.uwsp.edu/geo/faculty/ritter/glossary/a_d/drainage_basin.html Fiziksel Çevre. Wisconsin Üniversitesi-Stevens Point. 21 Mart 2004'te orijinalinden arşivlendi.

2.^ https://web.archive.org/web/20120121122519/http://www.wr.udel.edu/cb/whatwhycare.html Delaware Üniversitesi. 2012-01-21 tarihinde orijinalinden arşivlendi.

3.Lambert David 1998 https://archive.org/details/fieldguidetogeol00lamb_0/page/130

4.Uereyen,Soner,Kuenzer,Claduia(9 Aralık 2019)"A Review of Earth Observation-Based Analyses for Major River Basins" .Uzaktan algılama 11(24):2951.Bibcode2019RemS...11.2951U 10.3390/rs11242951

5.Huneau, F.; Jaunat, J.; Kavouri, K.; Plagnes, V.; Rey, F.; Dörfliger, N. (2013-07-18). küçük dağlık karstik akiferler için trinsik güvenlik açığı haritalaması, Batı Pireneler (Fransa) için yeni kırmızı biber yönteminin uygulanması". Mühendislik Jeolojisi. Elsevier. 161: 81–93.doi:10.1016/j.enggeo.2013.03.028 Verimli yönetim, yayların etrafındaki koruma çevresinin doğru tanımı ve yay havza alanı ("ımpluvium") üzerindeki arazi kullanımının proaktif düzenlenmesi ile güçlü bir şekilde ilişkilidir.

6.Lachassange,Patrick(2019-02-07)"Natural mineral waters"  . Encyclopédie de l'environnement. Alındı 2019-06-10." Doğal maden suyunun uzun vadeli istikrarını ve saflığını korumak için, şişeleyiciler kaynaklarının impluviumları (veya havza alanları) için "koruma politikaları" koymuşlardır. Havza alanı, zemine sızan çökeltilmiş yağmur suyunun (ve/veya kar erimesinin) bir kısmının mineral akiferi beslediği ve böylece kaynağın yenilenmesine katkıda bulunduğu bölgedir. Başka bir deyişle, impluvium bölgesinde çökeltilmiş bir damla mineral akifere katılabilir;..."

7.Labat, D.; Ababou, R.; Manginb, A. (2000-12-05)."Karstik kaynaklar için yağış–akış ilişkileri. Bölüm I: konvolüsyon ve spektral analizler". Hidroloji Dergisi. 238 (3–4): 123–148.Bibcode:2000JHyd..238..123L  doi10.1016/S0022-1694(00)00321-8 "Karstik olmayan impluvyum, toprak yüzeyinin tüm unsurlarını ve zayıf geçirgen olan toprakları içerir, bunun bir kısmı suyun aktığı ve aynı zamanda başka bir küçük parçaya da nüfuz eder. Bu yüzeysel impluvium, eğer varsa, karstik havzanın drenaj sisteminin ilk organizasyon seviyesini oluşturur."

8."Hydrologic Unit Geography" . Virginia Doğa Koruma ve Rekreasyon Bölümü. 14 Aralık 2012 tarihinde orijinalinden arşivlendi.

9.Amazon Nehri, Kongo Nehri ve Ganj ile ilgili Encarta Ansiklopedisi makaleleri Microsoft tarafından bilgisayarlarda yayınlandı.

10.Bell,V.A Moore R.J.(1998)."A grid-based distributed flood forecasting model for use with weather radar data: Part 1. Formulation"  (PDF). Hidroloji ve yer sistemi Bilimleri. Copernicus Yayınları. 2 (2/3): 265–281.Bibcode:1998HESS....2..265B doi10.5194/hess-2-265-1998

11.Subramanya, K (2008).Engineering Hydrology Tata McGraw-Hill. s. 298. ISBN 978-0

12."EN 0705 isochrone map" UNESCO 22 Kasım 2012 tarihinde orijinalinden arşivlendi.

13."Isochrone map"  Webster'ın çevrimiçi Sözlüğü.

14."Articles"  www. strategicforesight.com.

Dış bağlantılar
 EİE, Hidrolojik Çalışmalar ve Akarsu Havzaları

Havza


Yenişehir, Bursa ilinin bir ilçesidir. Bursa'nın doğusunda ve Bursa şehir merkezine uzaklığı 52 km'dir. Bursa'nın uluslararası havaalanı Yenişehir sınırları içindedir. Bu yüzden havaalanı "Yenişehir Havaalanı" olarak anılmaktadır.

İlçe ekonomisi tarım ve hayvancılığa dayanmakla birlikte 2004 yılında Yenişehir Belediyesi tarafından kurulan YOSAB (Yenişehir Organize Sanayi Bölgesi) ile sanayileşmeye başlamıştır. Özellikle tarımsal ürün ihracatında Bursa'nın ilk sırada gelen ilçesidir. Domates ve biber yetiştiriciliği Dünyaca ünlüdür. Bu sebeple her sene Altın Biber Festivali Eylül aylarında, Yenişehir'in kurtuluşuna ithafen yapılan bir etkinliktir.

Bölgede ılıman Marmara iklimi görülür.

İnegöl ve İznik'e yakın bir mesafede bulunmaktadır. Yenişehir halkının bir kısmı çalışmak için Bursa ve İnegöl'e gitmektedir. Yenişehir; batıda Kestel, güneyde İnegöl, kuzeyde İznik, kuzeybatıda Orhangazi ve doğuda Bilecik ile komşudur. İlçe'nin toplam nüfusu 54.315'tir.

Tarihçe

Yenişehir'in bilinen tarihi 14. yüzyıl başlarına kadar uzanır. O dönemde Bilecik'in merkez olduğu Ertuğrul sancağına bağlanmış ve bu konumunu 1926'ya kadar sürdürmüştür. 1926-1930 arasında İznik, buraya bağlı bucak merkeziydi.

Osmanlının beylikten devlet haline geçtiği yıllarda Köprühisar ve Yarhisar'ın zapt edilmesinden sonra Yenişehir ovasını da topraklarına katan Osman Bey bu bölgeyi gazilerine kılıç hakkı olarak yurt edinmeleri için vermiştir. Yenişehir ilk defa o zaman iskâna açıldığı için bu isim ile bilinir olmuştur. İsmail Hakkı Uzunçarşılı'nın Osmanlı Tarihi adlı kitabında da "Ovada bir Türk şehri kurulmuş ve harp sahasına yakın olması dolayısıyla karargâh yapılmıştır" ifadesine yer verilmiştir.

Bu bilgiler ışığında Yenişehir'in bir Türk şehri olarak kurulduğu ve ikamete açıldığı anlaşılmaktadır. 680 yıllık bir Türk şehri olan Yenişehir 27 Ekim 1920 ile 6 Eylül 1922 tarihleri arasında Yunan işgaline uğramış, 6 Eylül 1922 tarihin de işgalden kurtarılmıştır. Köylerin kuruluşu ise daha eskiye dayanmaktadır, örneğin Yarhisar mahallesinin Bizans döneminde Tekfur Kışlası olduğu bilinmektedir. Aynı şekilde Akbıyık ve Süleymaniye köylerinde Bizans döneminden kalma tarihi kalıntılara (kale) rastlanmıştır. Osmanlılar şehirde birçok tarihi eser inşa etmişlerdir. Günümüze kadar gelen eserlerden ilçe merkezindeki 17 camiden 10 tanesi Osmanlı dönemine aittir. Yine köylerde de yapılan camilerin ve hamamların bir kısmı Osmanlı döneminde yapılmıştır. İlçedeki diğer tarihi eserler Babasultan Zaviyesi, Sinanpaşa Camii ve Kervansarayı, Çiftehamamlar, Süleymanpaşa Camii ve Türbesi, Saray Hamamı, Şemaki Evi.

Yenişehir tarihi anlatılırken Osmanlı İmparatorluğunun kurucusu Osman Bey'in çocukluğunun Yarhisar mahallesinde geçtiği, Koyunhisar ovasında Bizanslılara karşı büyük zaferler kazandığı, Osmanlıların batıya doğru ilerlemelerini kolaylaştırmıştır. Yapılan bu savaşlarda Osman Bey'in yeğeni Aydoğdu Bey ölmüştür, mezarı hâlen Koyunhisar Mahallesinde bulunmaktadır.

Nüfus

Kültür ve turizm
Bursa'nın 52 km doğusunda yer alan ve Osman Gazi döneminde Osmanlı topraklarına katılan ilçe, Osman Gazi tarafından gazilerine kılıç hakkı adıyla yurtluk olarak verilmiştir. İskana açılan yerde kurulan kent Yenişehir adını almıştır.

Osmanlı döneminden kalan zengin tarihi eserlere sahiptir. Yenişehir'de Osman Gazi'nin yaptırdığı saraydan arda kalan Saray Hamamı, I. Murad döneminden kalma Postinpuş Baba Zaviyesi. 14. yüzyılda inşa edilen Voyvoda Cami (Çınarlı Cami), 16. yüzyılda yapılmış olan Koca Sinan Paşa Külliyesi, Bali Bey Cami. Orhan Bey tarafından yaptırılan Ulu Cami, Süleyman Paşa Külliyesi, 1645'te Yenişehirli Hüseyin Paşanın yaptırdığı Çifte Hamam, Yarhisar Köyü Orhan Cami ve Saat Kulesi görülmeye değer tarihi yapılardır. Ayrıca Yenişehir'e bağlı Barcın Mahalleninde tarihi höyükler bulunmaktadır.

Ekonomik yapı
İlçenin ana gelir kaynağı tarımdır. Toplam nüfusun %78,7'si tarım ile geçinmektedir. Tüm köyler tarımsal üretim ile geçimini sağlamakta olup bunun yanında ilçe merkezi nüfusunun da 10.789 kişisi tarımsal üretim ile geçimini sağlamaktadır. Arazisinin yaklaşık %65'inde tarım yapılabilen ilçede sanayileşme de gelişme göstermeye başlamıştır. Özellikle 2004 yılında tüzel kişiliğini kazanan ve toplam 173,5 ha alanı olan Organize Sanayi Bölgesi'nde Türkiye Şişe Cam Fabrikaları A.Ş. tarafından, Anadolu Cam Yenişehir A.Ş. ve Trakya Cam Yenişehir A.Ş. olarak cam ambalaj ve düz cam alanında faaliyet gösteren iki fabrika kurulmuştur. Her iki fabrikada çalışan toplam işçi sayısı 1.064'tür.

Ayrıca ilçede 2 adet sıvı yağ fabrikası, 3 adet un fabrikası, 1 adet süt ürünleri fabrikası, 3 adet süt ürünleri imalathanesi,1 adet oto yedek parça, kalıp üretimi fabrikası faaliyet göstermekte olup bu tesislerde toplam 343 kişi istihdam edilmektedir.

Yenişehir Şemaki Evi Müzesi
İran'ın Şemah kasabasından Anadolu'ya gelerek Yenişehir'e yerleşen Şemaki ailesi tarafından tahminen 18.yüzyılda yapılmıştır. İki katlı evin zemin katında taşlık, sağında mutfak ve kiler, solunda iki kışlık oda bulunmaktadır.

Mutfak duvarına bitişik ahşap merdivenlerle üst kata çıkılır. Bahçeye bakan ön cephe revak şeklinde kemerli bölümlerle dışa açılmaktadır. Solda eyvanlı sofaya açılan bir başoda, sağda biri büyük, diğeri küçük iki oda bulunmaktadır. Evi süsleyen nebati motifli ve manzara dekorlu kalem işleri 19. yüzyıla aittir.

Bahçede bulunduğu söylenen hamam kısmı bugün yoktur.

Yenişehir Şemaki Evi Müzesi Pazartesi dışında her gün mesai saatlerinde ziyarete açıktır.

Ulaşım

Karayolu ulaşımı
Yenişehir, kuzeyindeki İznik ilçesinden 25 km, güneyindeki İnegöl ilçesinden 27 km, doğusundaki Bilecik ilinden 45 km ve batısındaki Bursa ilinden 52 km uzaklıktadır. Her dört şehirden de Yenişehir'e tarifeli otobüs seferleri yapılmaktadır.

Havayolu ulaşımı
Bursa Yenişehir Havalimanı'nda sivil havacılık tarifeli uçak seferleri ve kargo taşımacılığı yapılabilmektedir.

Medya
Bir dönem Yenişehir TV (Yörem TV) görsel medya hizmeti verilmiştir. Ayrıca yerel bazda yayın yapan Radyo Sırdaş adında FM bandında yayın yapan bir radyo yayınevi de bulunmaktaydı. Günümüzde ilçede aktif bir radyo ve televizyon kanalı bulunmamaktadır. Ulusal ve bölgesel haber ajanslarının, medya kuruluşlarının temsilcilikleri ilçede bulunmaktadır.

 Yerel gazeteler
 Ayrıntı Gazetesi (Haftalık)
 Gündem Gazetesi (Haftada 6 gün)
 Harman Gazetesi (Haftada 2 gün)
 Yörem Gazetesi (Haftada 7 gün)
 Alternatif Gazetesi (Haftada 7 gün)

Sivil toplum kuruluşları
İlçede faaliyet gösteren bazı sivil toplum kuruluşları şunlardır:
 YESTA - Yenişehir Sivil Toplum Ağı
 YEÇEV - Yenişehir Çevre Hareketi
 YEDOHA - Yenişehir Doğal Hayatı ve Hayvanları Koruma Derneği
 ADD - Atatürkçü Düşünce Derneği Yenişehir Şubesi
 GENÇ-BİR - Çağdaş Düşünce Kulübü ve Gençlik Birliği
https://www.academia.edu/34449010/SALNAMELERDE_YEN%C4%B0%C5%9EEH%C4%B0R_pdf

Kaynakça

Dış bağlantılar
 Yenişehir Belediyesi
 Yenişehir Kaymakamlığı

Yenişehir, Bursa


Kobberby (dansk) eller Kopperby (tysk) er en bydel i Kappel beliggende øst for Slien på halvøen Svansø overfor Grødersby og Arnæs. Kobberby er omgivet af bebyggelserne Rygbjerg (Rückeberg), Espenæs (Espenis), Lilmark (Lüttfeld), Hede (Heide) og Sundsager (Sundsacker).

Stedet blev første gang nævnt i 1462. Navnet kan henvise til kobber (sml. oldnordisk koparr, gml.dansk kopar). Ifølge John Kousgård Sørensen er navnet derimod afledt af norrønt kōpari for købmand. Kobberby betyder således købmændenes by. Kobberby bestod tidligere af flere mindre gårde og bebyggelser såsom Ellery (Ellerüh). Sidsnævnte stednavn er sammensat af elle og ryde for rydning.

I den danske periode før 1864 var byen en del af Karby Sogn (Svans Sogn) i Risbyherred. Senere dannede Kobberby sammen med Ellebjerg og Olpenæs en selvstændig kommune. I 1974 blev Kobberby med Ellebjerg og Olpenæs indlemmet i Kappel kommune.

Litteratur
 Helmut Ihrens: Kopperby - ein Grenzort ohne Schranken, Kobberby 1996

Noter

Kappel
Svans

Kobberby


Den brednæbede papegøje eller Lophopsittacus mauritianus var en nu uddød endemisk (dvs. en art som kun lever et enkelt sted) papegøjeart fra Mascarenerne som er en øgruppe i det Det Indiske Ocean der tilhører øgruppen Mauritius.

Fuglen havde et blåt hoved og en gråsort krop. Den havde et kraftigt næb til at knække hårde kerner med. Det sidste levende eksemplar blev set i 1680. Mange ø-levende endemiske fuglearter uddøde i tiden mellem 1700- og 1800-tallet.

Referencer

Papegøjer

Lophopsittacus mauritianus


Select or SELECT may refer to:

Arts, entertainment, and media
 Select (album), an album by Kim Wilde
 Select (magazine), a British music magazine
 MTV Select, a television program
 Select Live, New Zealand's C4 music program
 Selects, Zakir Hussain album

Brands and enterprises
 Select (fashion chain), UK women's fashion/clothing retailer
 Select Citywalk, a shopping mall in Delhi, India
 Select Sport A/S, a Danish sports equipment manufacturer
 Select (aperitif), an Italian aperitif

Technology
 Select (SQL), a keyword in SQL
 select (Unix), a system call (in sys/select.h or unistd.h) for polling multiple file descriptors
 , an HTML element
 Cable select, a setting on Advanced Technology Attachment (ATA) devices that allows position on the cable to determine the role of a drive
 Quick select, an algorithm to select the kth-smallest element of an array

Other uses
 SELECT (Electrical Contractors' Association of Scotland)
 Selenium and Vitamin E Cancer Prevention Trial, a prostate cancer prevention trial

See also
 Selection (disambiguation)

Select


دَمْنَات مدينة مغربية تابعة لإقليم أَزِلَال، ضمن جهة بني ملال خنيفرة. تقع شرق مدينة مراكش وتبعد عنها بحوالي 100 كم عبر الطريق الجهوية رقم 210. هي إحدى مدن السفح الشمالي لجبال الأطلس الكبير. تعني كلمة «دمنات» الأمازيغية الأراضي الخصبة،

هي ثاني أكبر مدينة من حيث عدد السكان في الإقليم، والذي بلغ 29,504 نسمة عام 2014 م، يعيش معظمهم على الفلاحة.

تقع بجوارها إحدى التكوينات الجيولوجية الفريدة: معلمة إمِنِفْرِي، وهي مغارة وجسر طبيعيين. وهي محمية بقرار وزاري منذ عام 1949 م، ومصنفة لاحقا بوصفها «موقعا ذا أهمية بيولوجية وإيكولوجية».

جغرافيا
توجد دمنات على جانب إحدى التلال على ارتفاع حوالي 960 م، بحيث تطل على الوادي الذي يشكله مجرى مهاصر المائي، وذلك من على ضفته اليسرى. تعد من بين المدن الديرية، حيث توجد في أسفل السفح الشمالي لجبال الأطلس الكبير، موضع التقاء السهل بالجبل.

تشتهر دمنات بقربها من القنطرة الطبيعية «إمنفري» وتعني بوابة المغارة، وهي قنطرة طبيعية تشكلت عبر القرون بفضل تفاعلات مياه العيون المالحة مع المكونات الجيولوجية للصخور المحيطة بها، فأصبحت تضم العديد من المغارات الصغيرة ، التي يرتادها مجموعة من الطيور السوداء، مثل الغربان والصقور

تاريخ
اختلفت الروايات حول تأسيس مدينة دمنات، فهناك من يعتبر أن موسى بن نصير هو الذي بناها في القرن الثامن الميلادي وذلك قبل تأسيس مدينة مراكش. ومن معالم دمنات صوامع مساجدها العتيقة وملاحها القديم والسور المحيط بها،

كما توجد بالمنطقة بصمات الديناصورات. توجد على بعد 7 كيلومترات، بموقع «إوَرِدن» الذي يضم صخورا طينية لا زالت تحتفظ بآثار «حوافر» الديناصورات بنوعيها: اللاحمة والعاشبة.

أعلام
 أحمد التوفيق
 محمد البصري
 أحمد البوعناني
 الحاج أحمد نجيب الدمناتي

معرض صور

مراجع

استشهادات

ببليوغرافيا

 الحاج أحمد نجيب الدمناتي، القول الجامع في تاريخ دمنات وما وقع فيها من الوقائع المؤلف : ضبط النص وقدم له : أحمد بن محمد عمّالك الناشر : المطبعة والوراقة الوطنية
 Agabi. «دمنات». الموسوعة البربرية [على الإنترنت]. متاح على الإنترنت منذ يونيو 2011. فحصت في 31 يناير 2020. [بالفرنسية]
 أحمد قابو. «معطيات تاريخية عامة حول دمنات ومنطقتها». موقع جماعة دمنات.

أماكن مأهولة في إقليم أزيلال
بلديات المغرب
مدن المغرب

دمنات


The minister for Defence, also known as the Defence minister, is the minister of state of the Commonwealth of Australia charged with overseeing the organisation, implementation, and formulation of strategic policy in defence and military matters as the head of the Department of Defence. The Defence minister directs the government's approach to the Australian Defence Organisation and the Australian Defence Force. The current Defence minister is Richard Marles, who is concurrently serving as deputy prime minister of Australia, he was appointed by Prime Minister Anthony Albanese in May 2022 following the 2022 Australian federal election.

As the Minister for Defence is responsible for the executive management of Australia's defence and military forces and the portfolio's accountability to the Parliament, the Secretary of Defence is required under section 63(1) of the Public Service Act 1999 and the Requirements for Annual Reports from the Parliamentary Joint Committee on Public Accounts and Audit to submit a report to the responsible ministers on the activities of the Department of Defence after the end of each financial year for presentation to the Parliament.

It is one of only four ministerial positions (along with Prime Minister, Attorney-General and Treasurer) that have existed since Federation.

Defence policy
The primary function of the Minister for Defence is to direct the formulation of the government's defence policy relating to the universal conduct of any entity of the Australian Government, or working on behalf of the Australian Government, and the agencies and personnel of the Australian Defence Organisation as a whole. The Australian Government operates three principal entities responsible for creating and maintaining defence policy within the 'Defence' superstructure: the Air Power Development Centre, Australian Strategic Policy Institute, and Sea Power Centre - Australia. Additionally, the Australian Government, often at the direct request of the Prime Minister, will expend extensive introspective resources for the publication of Defence white papers so as to assess the current extent of Australia's defence capabilities and infrastructure and investigate the best manner of improving Defence in such a way that will positively inform the government's policy.

The most recent white paper publication is the 2016 Defence White Paper that includes three elements: the 2016 Defence White Paper itself, 2016 Integrated Investment Program, and 2016 Defence Industry Policy Statement. Presented on 24 February 2016 and published the same day, it is the eighth defence whitepaper since 1976 and defined three key strategic objectives that the defence portfolios and governments of both parties have had little debate over. Recent Ministers for Defence for both political parties have typically formed their policy around the strict and professional advice of Australia's leading policy experts and senior military personnel and has generally caused little controversy.

Composition of the defence portfolio
Over the years there have been a number of ministers with a variety of functions involved in the defence portfolio; in the period November 1939 to April 1942, there was no position named "Minister of Defence". Instead, several ministers were responsible for the various tasks and duties that are presently under the purview of the Minister for Defence.

Previous governments have included ministers with titles using one or more of the following terms:

Air
Aircraft production
Army
Defence
Defence Coordination
Defence Industry
Defence Materiel
Defence Personnel
Defence Production
Defence Science
Defence Support
Development
Munitions
Navy
Repatriation
Shipping
Supply
Veterans' Affairs

List of ministers for defence
There was a Minister for Defence from 1 January 1901 until 13 November 1939, with the exception of two small breaks. Robert Menzies, the Prime Minister, abolished the position on the outbreak of World War II and created separate Ministers for the Navy, the Army and the Air, with himself as Minister for Defence Coordination in his first ministry. He retained this position until the fall of his government, and then held the post in the brief government of Arthur Fadden. John Curtin initially followed the same arrangement as Menzies in his ministry until 14 April 1942, when he took the title of Minister for Defence. The separate titles of Ministers for the Navy, the Army and the Air were abolished in the second Whitlam Ministry on 30 November 1973, when the separate departments of Navy, Army and Air were also abolished. There had also been a separate Navy portfolio between 1915 and 1921.

The following have served as Minister for Defence:

List of assistant ministers for defence
The following individuals have been appointed as Assistant Minister for Defence, or any of its precedent titles:

Individual service branch ministers

Ministers for the Navy
The following served as Minister for the Navy:

Ministers for the Army
The following served as Minister for the Army:

Ministers for Air
The following served as Minister for Air:

See also

 Department of Defence (Australia)
 Department of Munitions (11 June 1940 — April 1948)
 Minister for Defence Industry
 Minister for Defence Personnel
 Minister for Veterans' Affairs (Australia)

Notes

References

External links

Defence
Military of Australia

Minister for Defence (Australia)


Jeff Probst (; born November 4, 1961) is an American television presenter and producer. He is best known as the Emmy Award-winning host of the U.S. version of the reality television show Survivor since 2000. He was also the host of The Jeff Probst Show, a syndicated daytime talk show produced by CBS Television Distribution from September 2012 to May 2013.

Early life
Probst was born at Wesley Medical Center in Wichita, Kansas, to Jerry and Barbara Probst, and moved to Bellevue, Washington halfway through high school. After graduating from Newport High School in 1979, he attended Seattle Pacific University and worked at Boeing Motion Picture/Television studio as a producer and narrator of marketing videos.

Career

In addition to Survivor, Probst once hosted FX's original half-hour show dedicated to answering viewer letters, Backchat, along with Sound FX, a music series featuring Orlando Jones (1996). Probst also hosted the VH1 series Rock & Roll Jeopardy! from 1998 to 2001, and was a correspondent for the syndicated program Access Hollywood. He also wrote and directed the Lionsgate released film, Finder's Fee. People magazine named Probst one of the "50 Most Beautiful People" in 2001. He often contributes to Jeopardy! by giving Survivor related clues from the show's venues, has twice appeared on Celebrity Jeopardy!, first in 2001 and again in 2003, and made several cameo appearances during the April 1, 2010 episode.

He was a frequent guest star on the sketch show MADtv, guest-starring once a season since the show's 9th season. He hosted "Celebrity Superfan Roundtable" for Howard Stern. He is the host of Survivor, a globally-syndicated American reality show which he has hosted since its inception in 2000. He has stated that he had worked hard to get a meeting with series creator Mark Burnett as he believed the show was "something special".  He delivers the series' signature catch-phrase to losing contestants, "The tribe has spoken. It's time for you to go", which was included in TV Land's "The 100 Greatest TV Quotes and Catch Phrases" special in 2006. Probst made a guest appearance in a 2003 episode of Space Ghost Coast to Coast on Cartoon Network's Adult Swim.

On October 20, 2008, TV Guide reported that Probst was developing a new reality TV series for CBS called Live For The Moment that was to feature people with terminal illnesses being taken on "the last adventure of their life" before they die. Only the pilot was aired, on January 28, 2010.

On April 1, 2009, Probst appeared on the CBS reality television special I Get That a Lot, in which he worked a cash register.

In October 2011, he appeared as himself on the sitcom How I Met Your Mother, in the episode "The Stinson Missile Crisis".

In January 2012, Probst was announced as director of his second feature film, coming-of-age story Kiss Me, starring John Corbett and Sarah Bolger, with production scheduled to begin in Los Angeles the following month.

From September 10, 2012, Probst hosted  The Jeff Probst Show, a syndicated daytime talk show produced by CBS Television Distribution from September 2012 to May 2013. CBS did not pick up the show for a second season, citing low ratings. Between October 2012 and January 2014, Probst hosted the recurring Adult Swim special, "The Greatest Event in Television History", which consisted of remakes of 1980s TV show title sequences.

In February 2013, Probst teamed up with Christopher Tebbetts to release the first of Scholastic's adventure series Stranded, aimed at middle school students, grades 4–6. It follows the story of Vanessa, Buzz, Carter, and Jane as they are left on a deserted island and forced to fend for themselves. It started out as a regular vacation but when a storm sets in, the kids are shipwrecked in the middle of the South Pacific without any parents. They must find a way to work together if they are ever to get off the island. Stranded is the first of the three-book series.

In November 2013 and January 2014, Probst appeared as himself on the sitcom Two and a Half Men in two season 11 episodes, "Some Kind of Lesbian Zombie" and "Baseball. Boobs. Boobs. Baseball.".

In December 2016, Probst appeared as himself on the sitcom Life in Pieces, in the episode "Swim Survivor Zen Talk".

Personal life
Probst was married to his first wife, psychotherapist Shelley Wright, from 1996 to 2001. In 2004, after filming on Survivor: Vanuatu wrapped, he began dating one of the contestants, a 23 year old Julie Berry - he was about 20 years her senior. They broke up in early 2008.

Probst married his second wife, Lisa Ann Russell, on December 5, 2011. Through this marriage, Probst is a stepfather to Russell's two children, son Michael (born in 2004) and daughter Ava (born in 2006), from her former marriage to actor Mark-Paul Gosselaar. Probst has stated that he and his wife amicably share custody with Gosselaar and his second wife, and that the children consider all four to be parents.

Probst keeps the snuffer that he uses to snuff the torches when a contestant is voted out of the game as a souvenir after every season of Survivor.
He has written a book called Stranded, based on the show Survivor. As an ordained minister, he has presided over the weddings of several of his friends.

Awards
On September 21, 2008, Probst won the first Primetime Emmy Award for Outstanding Host for a Reality or Reality-Competition Program. He won the same award in 2009, 2010, and 2011.  The Los Angeles Times attributed Probst's track record in the category to his penchant for interacting with contestants on a compassionate personal level unseen in any of his competitors, transcending his role of host to that of counselor.

Filmography

References

External links

 CBS.com profile

1961 births
American game show hosts
American television talk show hosts
Living people
People from Bellevue, Washington
Businesspeople from Seattle
People from Wichita, Kansas
Primetime Emmy Award winners
Seattle Pacific University alumni
Film directors from Washington (state)
Film directors from Kansas
Survivor (American TV series)

Jeff Probst


Olaylar

Doğumlar
 Thomas Savery, İngiliz mucit

Ölümler
 11 Şubat - René Descartes, Fransız matematikçi, bilim insanı ve filozof
19 Mart-Tukaram,Hindu şair ve Bhakti hareketinin sant'ı

1650


يريجيت لويز رايلي  (ولدت في 24 أبريل 1931) هي رسامة إنجليزية مشهورة برسومها التي تستخدم الخدع البصرية.
بريدجيت رايلي

بريدجيت رايلي ولدت في 1931 في نوروود، لندن، وهي ابنة رجل أعمال.، عاشت طفولتها في وكورنوال ينكولن. درست في كلية المشغولات الذهبية 1949 حتى 1952، والكلية الملكية للفنون 1952 حتى 1955. رايلي قد عرفت على نطاق واسع منذ أول ظهور في عام 1962. من بين العديد من المعارض، وكانت مدرجة في بينالي البندقية في عام 1968 حيث حصلت على الجائزة الدولية للرسم.

إن  أعمال رايلي ليست تجريدية فقط، إنها مرتبطة عضويا بالطبيعة واستجابتها البصرية للطبيعة. ومنذ سنوات شبابها في مدينة كورنويل في جنوب غرب بريطانيا، وملاحظاتها الأولى هناك رسخت فيها الاعتقاد بأن العين تنحدر على الطبيعة كما تنحدر العين على اللوحة، وأن اللوحة يمكن أن تترك فينا انطباعا قويا تماما كما تترك الطبيعة على العين الانطباع القوي نفسه. وأن أعمالها، سواء كانت تعتمد اللونين الأبيض والأسود فقط أو أعمالها التي تعتمد على الألوان الزاهية الخمسة التي شاهدتها وسحرتها عندما زارت آثار الفراعنة في مصر، هي استكشاف لحاسة البصر الأساسية واحتفاء بها.

مركز «تيت برتين» الفني الواقع على نهر التيمس في «ملبانك» القريب من ساحة «الطرف الأغر» الشهير في لندن، حيث معرض رايلي الاستعادي الشامل خصص ثماني صالات لأعمالها، الصالة الأولى تتضمن أعمالها الأخيرة، تهيمن عليها رسمة كبيرة على الحائط مباشرة بعنوان «تكوين مع دوائر 3» تتوسطها دائرة كبيرة ودوائر أخرى تشكل شبكة متشابكة من الأطواق تلتقي وتفترق أو تكاد.

في الصالة الثانية بعض الأعمال الأساسية التي جعلت من رايلي رسامة عالمية، وهنا نرى بعض الأعمال معظمها بالأبيض والأسود وفي بعضها يدخل اللون الرمادي، ومن اللوحات «حركة في مربعات» يعود تاريخها إلى عام 1961 و«حريق رقم 1» في عام 1962 و«هبوط» 1965 و«إعتام عدسة العين» 1967 و«نشيد رقم 2» في العام المذكور نفسه.

في الصالة الثالثة نرى الأعمال الملونة التي ترددت فيها الفنانة قبل اعتماد الرسم بالألوان. وفي اللوحات نرى خطوطاً وأقلاماً متجاورة ولصيقة ببعض شاقولياً لتكثيف الإحساس باللون ذاته. وكان ذلك قبل زيارتها لمصر، حيث ذهبت إلى هناك وبقيت بين عامي 1979 و 1980 ورسمت لوحات على جانب كبير من الحس اللوني وبالتحديد ألواناً زاهية خمسة اشتهر بها الفراعنة. وفي القاعتين السابعة والثامنة نجد أعمال رايلي في الثمانينات والتسعينات.

انظر أيضًا
 هيلين ألينغهام
 باربارا بوديكون
 إيفيلين دي مورغان

روابط خارجية

مراجع

فنانون من لامبث
أشخاص على قيد الحياة
أشخاص من فوكلوز
أشخاص من لامبث
أعضاء أكاديمية الفنون (برلين)
أمينات بريطانيات
حائزون على وسام الإمبراطورية البريطانية من رتبة قائد
خريجو الكلية الملكية للفنون
خريجو جامعة لوفبرا
خريجو كلية جولدسميث (جامعة لندن)
رسامات إنجليزيات
رسامون إنجليز في القرن 20
رسامون إنجليز في القرن 21
رسامون معاصرون بريطانيون
رسامون من لندن
صانعات طباعة
صناع طباعة إنجليز
فن بصري
فنانات إنجليزيات في القرن 20
فنانات إنجليزيات في القرن 21
فنانات بريطانيات في القرن 20
فنانات بريطانيات في القرن 21
فنانون إنجليز معاصرون
مواليد 1931
نساء إنجليزيات

بريجيت رايلي


Charmøren er en dansk film fra 2018, filmen er instrueret af Milad Alami med manuskript af Ingeborg Topsøe.

Handling
Iranske Esmail er ved at blive udvist fra Danmark og kæmper desperat for at kunne blive i landet. Da han møder dansk-persisk Sara bliver Esmail uventet forelsket i hende. Men tiden er knap og en mand, hvis liv Esmail har ødelagt i sit forsøg at finde en plads i det danske samfund, er  i hælene på ham.

Medvirkende
Ardalan Esmaili som Esmail
Soho Rezanejad som Sara
Susan Taslimi som Leila
Lars Brygmann som Lars
Elmira Arikan som Kvinde i Iran
Hassan El Sayed som Amir
Stine Fischer Christensen som Johanne
Amalie Lindegård som Liv
Dan Boie Kratfeldt som Johnny
Austa Lea Gohr Jespersen som Ida
Kitt Maiken Mortensen som Simone
Petrine Agger som Konsulent
Martin Geertz som Vært
Mette K. Madsen som Anna
Morten Hee Andersen som Bargæst
Afshin Berehmand som Jamshid
Saman Bakhtiari som Vært ved persisk fest
Thomas Persson som Ung far
Sidi Nour el Idrissi som Mand der laver mad
Roya Moghaddas Hoffmeyer som Dansende kvinde
Muhammed Cangören som Gammel mand, Iran
Farzam Abdollahi som Ung mand, Iran
Sina Amiri som Fodboldspillende dreng
Ekber Mostajeran som Svigerfar, Iran
Hasti Mostajeran som Datter, Iran
Helya Mostajeran som Datter, Iran

Eksterne Henvisninger

Danske film fra 2018
Thrillerfilm fra Danmark
Dramafilm fra Danmark
Dansksprogede film
Engelsksprogede film

Charmøren


Sergey Pavloviç Korolyov (Ukraynaca: Сергій Павлович Корольов, Rusça: Серге́й Па́влович Королёв) (12 Ocak 1907, Jitomir, Ukrayna – 14 Ocak 1966, Moskova, Rusya), Sovyet roket mühendisi ukrayna kökenli.ABD ile SSCB arasında 1950 ve 1960'larda yaşanan Uzay Yarışı sırasında Sovyet uzay araçlarının baş tasarımcısı.

Gençliği
Korolyov, Sovyet uzay programının kilit adamı olmakla birlikte, güvenlik nedenleriyle hayatı boyunca ismi kamuoyundan gizli tutuldu.

Korolyov başarılı bir mühendis ve tasarımcı olmasının yanı sıra, iyi bir organizasyoncu ve planlamacı olarak da bilinmektedir. Stalin'in 1938'deki Büyük Temizlik hareketinin kurbanı olmuş, birkaç ayı Sibirya'da Gulag'da olmak üzere altı yıl sürgünde yaşamıştır.

Kariyeri
Serbest bırakıldıktan sonra Sovyet kıtalararası balistik füze programına katıldı, ardından başmühendis olduğu OKB-1 tasarım bürosunda Sputnik ve Vostok uzay araçlarını tasarladı.

Korolyov'un büyük hayali, Ay'a bir Sovyet uzayadamı göndermekti. Bunun için Soyuz uzay aracını ve N1 roketini geliştirmeye başladı. Bu projeleri yürütürken ABD'nin yanı sıra kendi ülkesindeki diğer tasarımcılarla da rekabet etmek zorundaydı. Korolyov'un 1966'daki erken ölümü, Sovyetler'in Ay projesine büyük darbe vurmuştur.

Sovyetler, ölümünden sonra Korolyov'un kimliğini ve rolünü kamuoyuna açıklarken, diğer Sovyet tasarımcıların isimlerini gizli tutmaya devam etti. Bu nedenle, Korolyov, uzun süre Sovyet uzay programının arkasındaki tek isim olarak tanındı.

Korolyov'un tasarım bürosu tarafından 1960'larda geliştirilen Soyuz uzay aracı, 21. yüzyıl'da hâlâ kullanılmaktadır.

Ölümü
Sergey Korolyov, 3 Aralık 1960 tarihinde, ilk kalp krizini geçirdi. İyileşmesi sırasında, aynı zamanda bir böbrek bozukluğu saptandı. Geçmişte, Sovyet esir kamplarındaki tutukluluğunun getirdiği bir durumdan muzdarip olduğu keşfedildi. Yoğun olarak çalışmaya devam ederse uzun süre yaşayamayacağı doktorlar tarafından uyarılmıştı.

1962'de Sergey Korolyov'un sağlık sorunları birikmeye başlamıştı ve çok sayıda hastalıklara muzdarip oldu. Kendisi ambulansla hastaneye götürülürken bağırsak kanaması vardı. 1964 yılında, doktorlar tarafından kardiyak aritmi tanısı konuldu. Safra kesesi iltihabı geçirdikten kısa bir süre sonra, Şubat ayında bir kalp sorunu sonrası hastanede on gün geçirdi. Doktorlar rahat nefes alabilmesi için entübasyon sağlamaya çalıştılar ama solunum borusuna yüklemesini engelledi. Korolev bilincini kazanamadan öldü. Harford'a göre, Korolev ailesi kanser hikâyesini doğruladı. Korolyov'un zayıf kalbi ameliyatı sırasında ölümüne katkıda bulunmuştur.

Stalin tarafından başlatılan ve halefleri tarafından devam edilen politika altında, Korolyov'un kimliği ölümünden sonrasına kadar ortaya çıkarılmadı. Sözde nedeni, Amerika Birleşik Devletleri'nin yabancı ajanlarından kendisini korumaktı. Sonuç olarak, Sovyet insanları onun ölümünden sonra başarılarının farkında olamadı. 16 Ocak 1966 tarihinde Pravda gazetesinde, ölümü, bütün madalyaları ile Korolyov'un bir fotoğrafı gösterilerek yayımlandı. Korolyov'un külleri Kremlin Duvarı Mezarlığına, devlet töreniyle defnedildi.

Değerlendirme
Korolyov, sık sık Uzay Yarışı'nın baş mimarı olarak Wernher von Braun ile karşılaştırılır. Von Braun'un aksine, Korolyov'un Ay uçuşları için kendi planları vardı. Böyle Vladimir Chelomey gibi rakipleri ile sürekli rekabeti vardı. O da pek çok açıdan, özellikle elektronik ve bilgisayar kapsamında Amerika Birleşik Devletleri'ne nazaran daha az gelişmiş teknoloji ile çalışmak zorunda kalmıştır.

Sovyet uzay programında Korolyov'un halefi Vasili Mişin oldu. Mishin, Korolyov'un yardımcısı ve sağ kolu olarak görev yapmış, oldukça yetkin mühendisti. Korolyov öldükten sonra, Mişin Baş Tasarımcısı oldu ve kusurlu N1 roketi programı ortaya çıktı. Dört kez N1 testi başlattı ve hepsi başarısız olduktan sonra, Mişin 1972 yılında kovuldu ve sonraki rakibi Valentin Gluşko onun yerini aldı. O zamana kadar, rakip Amerikalılar zaten Ay'a ayak basmıştı ve böylece program, SBKP Genel Sekreteri Leonid Brejnev tarafından iptal edildi.

Kaynakça
 Encyclopedia Astronautica
 İngilizce Vikipedi

Ayrıca bakınız
 Konstantin Tsiolkovski
 Vostok programı
 Voskhod programı
 Soyuz programı
 Sputnik
 Uzay Yarışı
 Wernher von Braun
 Yuri Gagarin
 Layka
 Paperclip Harekatı

1907 doğumlular
1966 yılında ölenler
Ukraynalı mühendisler
Ukraynalı bilim insanları
Ukraynalı havacılık ve uzay mühendisleri
Rus asıllı Ukraynalılar
Sovyet bilim insanları
Sovyet mühendisler
Rus mucitler
Rus mühendisler
20. yüzyıl Rus bilim insanları
Sovyetler Birliği Komünist Partisi üyeleri
Rus havacılık ve uzay mühendisleri
Lenin Barış Ödülü
Havacılar
Uzay mühendisleri
Sovyet insanlı Ay programı
Gulag
Baykonur Uzay Üssü
SSCB Bilimler Akademisi'nin asil üyeleri
Kremlin Duvarı Mezarlığı'na defnedilenler

Sergey Korolyov


Bega (también conocida como Begue, Begge) (615 – Andenne, 17 de diciembre de 693) era hija de Pipino de Landen, mayordomo del palacio de Austrasia, y su esposa Itta de Metz. Se casó con Ansegisel, hijo de Arnulfo de Metz, con el que tuvo tres hijos: Pipino de Heristal, Martín de Laon y Clotilda de Heristal, que se casó con Teoderico III.

A la muerte de su marido, tomó el hábito, fundando siete iglesias, y construyó un convento en Andenne en el río Mosa (Andenne-sur-Meuse), donde pasó el resto de su días como abadesa. Fue enterrada en la colegiata San Bega en Andenne. Algunos sostienen que el movimiento beguino que salió a la luz durante el  fue en realidad fundado por Santa Bega y, la iglesia en el Beaterio de la Lier, tiene una estatua de Santa Bega de pie por encima de la inscripción: Santa Begga, nuestra fundadora.

No se debe confundir con la Santa Bega de Cumberland (Saint Bgge), una leyenda anglosajona sobre una princesa vikinga que tenía un brazelete que llevaba a la costa de Cumberland.

Referencias

Bibliografía
 Attwater, Donald and Catherine Rachel John. The Penguin Dictionary of Saints. 3rd edition. New York: Penguin Books, 1993; ISBN 0-14-051312-4
 Les ancêtres de Charlemagne, 1989, Christian Settipani
 A. Dunbar, A Dictionary of Saintly Women (London, 1904), I, pp. 111–12
 F. Baix, "Begge," in Dictionnaire d'histoire et de gdographie ecclesiastiques, VII, ed. A. Baudrillart (Paris, 1934), cols. 441-48
 F. Rousseau, "Le monastere merovingien d'Andenne", A travers I'histoire de Namur, du Namurois et de la Wallonie. Recueil d'articles de Felix Rousseau (n.p., 1977), pp. 279–313
 Genealogiae ducum Brabantiae, Ed. J. Heller, MGH SS, XXV, pp. 385–413, ref Genealogia ampliata, 1270

Enlaces externos

 Información sobre Santa Bega
 Santa Bega en Catholic Online
 Santa Bega en Saints.sqpn.com
 Excerpt from Butler's lives of the saints
 Saint Begga profile
 History of Andenne, Belgium
 A dictionary of saintly women, vol. 1, de Agnes Baillie Cunninghame Dunbar

Santas
Santos del siglo VII
Abadesas
Beguinas y begardos
Pipínidas
Mujeres del siglo VII

Bega de Austrasia


Aleksandr Aleksandroviç Alekhine (Rusça: Александр Александрович Алë́хин), (31 Ekim 1892 - 24 Mart 1946), Rus satranççı ve 1927-1935 ve 1937-1946 yılları arası Dünya satranç şampiyonu. Çok saldırgan oyun tarzıyla ünlüdür.

Alexander Alekhine 1892 yılında Moskova'da doğdu. Ailesi zengin ve soyluydu. 9 yaşındayken Pillsbury'yi oynarken izledi ve büyülenmiş gibi kendini satranca kaptırdı. 4 yaş büyük ağabeyi ona oynamasını öğretti ve gelişmesinde yardımcı oldu. Bundan sonra kuvvetli oyucularla oynadığı bir dönem başladı. Satranca olan yatkınlığı o küçük yaşında bile fark ediliyordu. Büyük satranç oyuncularının oyunlarının bitmek bilmez analizleriyle satranç anlayışını yetkinleştiriyordu. Novo Vreme isimli gazetenin satranç köşesindeki Chigorin'in tüm oyunlarını çalıştı. 1908 yılında 16 yaşındaki genç, uluslararası maçlarda görünür olmuştu. Düsseldorf'daki turnuvada dördüncü ve beşinciliği paylaştı. Daha sonra bir takım maçlarda oynadı ve hepsini kazandı. Devamında Hamburg ve Karlsbad'daki turnuvalara katıldı ama başarısız oldu. Bununla beraber 1912 Stockholm ve 1913 Schveningen turnuvalarında birinciliği elde etti.

Alekhine, zamanının önemli bir bölümünü satranca harcamasına rağmen, başka ilgi alanlarına da sahipti. Eğitimli bir insandı. Çocukken çok iyi düzeyde Fransızca ve Almanca öğrenmişti. Devrimden sonra 1920'de sulh yargıcı oldu ve analitik zekasıyla kriminal olayları araştırmakta ve çözmekte olağanüstü bir başarı gösterdi. 1921 yazında en yüksek büyükustalık seviyesine ulaşınca Sovyetler Birliği'ni terk etti ve dünya şampiyonluğu maçı için sponsor bulma arayışı içine girdi. Ağustos 1922'de yeni dünya şampiyonu Capablanca ile beraber Londra'daki uluslararası turnuvada oynadı. Bu turnuvada Capablanca'nın arkasından ikinci olarak dünya şampiyonluğu için kayda değer bir aday olduğunu gösterdi. 1924 New York turnuvasında aynı performansı gösteremedi ve birinci ve ikinciliği Lasker ve Capablanca'ya bıraktı. Bu kariyerine ağır bir darbeydi. Turnuvadan sonra Lasker onun için şöyle demiştir. "Alekhine büyük bir muamma, şüphesiz ki gelişimi henüz tamamlanmamıştır."

Oyunlarını, galibiyetlerini ve yenilgilerini analiz eden Alekhine stiline hala bir şeyler eklemesi gerektiği sonucuna vardı. Ağır bir çalışma peryodu ona Paris, Bern, Baden-Baden, Hastings, Birmingham, Buenos Aires ve Scarborough turnuvalarında önemli zaferler getirdi.

New York 1927 turnuvasının sonunda Alekhine, Capablanca'nın sadece 2.5 puan gerisindeydi. Genel düşünce aralarındaki maçın Capablanca lehinde biteceğiydi. Peki Alekhine ne düşünüyordu? "Capablanca'dan 6 oyun almayı hayal etmek zor ama daha zoru onun nasıl benden 6 oyun alacağını hayal etmektir." Maç Buenos Aires'te yapıldı. İki buçuk ay boyunca Buenos Aires halkı dünya satrancının iki devinin mücadelesine şahit oldular. 1927 yılında Alekhine'nin rüyası gerçek oldu ve 18.5'e 15.5 gibi bir skorla dördüncü dünya şampiyonu oldu. 1929 ve 1934'te dünya şampiyonluğu için maçlar yaptı Rakibi Bogoljubov'du ve iki maçta da Alekhine galip geldi. Skorlar 15.5 - 9.5 ve 15.5 - 10.5 idi . 1935 yılında Dr. Euwe ile bir maç yaptı ve 14.5 - 15.5 gibi bir sonuçla unvanını kaybetti. Bu yenilgi eski formuna kavuşması için sıkı önlemler almasına neden oldu. Sigarayı ve içkiyi bıraktı. Çalışmalarını eskisi gibi yoğunlaştırdı. Sonuç olarak 1937 yılında rövanş maçında unvanını geri aldı. Ve 1946'da ölene kadar unvanını muhafaza etti. Şampiyonluk unvanını mezara götüren tek şampiyondur.

Alekhine'ın oyunu çok karışık idi ve o daima kombinezonlar arardı. Onun hücum oyunu ve kombinezonları artık satranç tarihinin bir bölümünü oluşturur. Özellikle "basitleştirilmiş" gözüken konumlarda buluşlarının çokluğu göze çarpar.

Alekhine 92 yarışmaya katıldı (Beş olimpiyat, 87 turnuva) 49 turnuvada birinciliği aldı ve 13'ünde de birinciliği paylaştı. 24 maçta oynadı. 17 tanesini kazandı dördü berabere bitti. Üç tanesini kaybetti. Bir tanesi kariyerinin ilk yıllarında idi diğer ikisi ise Euwe'ye karşıydı.

Kaynakça

Dış bağlantılar
 Alekhine'un oyunlarından 80 önemli pozisyon
 Satranç Okulu
 Chess Moon

1892 doğumlular
Moskova doğumlular
1946 yılında ölenler
Rus satranç oyuncuları
Rus asıllı Fransızlar
Fransa'daki Sovyet göçmenler
Dünya satranç şampiyonları
Montparnasse Mezarlığı'na defnedilenler

Aleksandr Alehin


Shadows in the Deep drugi je studijski album švedskog death metal sastava Unleashed. Diskografska kuća Century Media Records objavila ga je 1. svibnja 1992. Posvećen je švedskom black metal pjevaču Peru "Dead" Yngveu Ohlinu koji je umro godinu prije izdavanja albuma.

Popis pjesama

Osoblje

 Unleashed

 Johnny – bas-gitara, vokal
 Fredrik – solo-gitara, ritam gitara
 Tomas – ritam gitara
 Anders – bubnjevi

 Ostalo osoblje

 Lutz Kampert – fotografije
 Thomas Simon – fotografije (uživo)
 Waldemar Sorychta – produkcija
 R. Kampf – izvršna produkcija
 Siggi Bemm – inženjer zvuka
 Claus C. Pilz – grafički dizajn (naslovnica)
 Johan Hanson – logotip
 Axel Hermann – naslovnica

Izvori

Albumi sastava Unleashed
Albumi iz 1992.

Shadows in the Deep