සෝහේගුම් (හන්ගුල්: 소해금; හන්ජා: 小奚琴) 1960 කාල වකවානුවේ උතුරු කොරියාව තුල  නිපදවූ වාද්‍ය භාණ්ඩයකි. එය සත්‍ය වශයෙන්ම හේගුම්  (සාම්ප්‍රදායික කොරියානු තත් වාද්‍ය භාණ්ඩයක්) හි තත් හතරක් සහිත නවීකරණයකි.

එහි සීරුමාරු ඇණ හේගුම් හි මෙන් ඉදිරියෙන් නොව,වයලීනයේ මෙන් දෙපසින් පිහිටා ඇත. එහි අළුව ද තත් මැදින් නොව වයලීනයේ මෙන් ඉදිරියෙන් වාදනය කරයි.

පිටත වෙබ් අඩවි
Sohaegum photo
Sohaegum photo

සමාන ප්‍රතිඵල
හේගුම්
සාම්ප්‍රදායික කොරියානු වාද්‍ය භාණ්ඩ
හූචින්

කොරියානු සංගීත භාණ්ඩ
තත් වාද්‍ය භාණ්ඩ

සෝහේගුම්


The figbirds are a genus (Sphecotheres) in the family of Old World orioles found in wooded habitats in Australia, New Guinea, and the Lesser Sundas.

Taxonomy and systematics
Formerly, the three species have been considered conspecific, but all major authorities now consider them as separate species. The split is primarily based on differences in measurements, plumage, and biogeography.

Species
Three species are recognized:

Description
They are strongly sexually dimorphic, with males having olive-green upperparts, a black head, and (uniquely for the family) distinct bright red facial skin. Females are drab-coloured, being dull brownish above, and white below with strong dark streaking. They have greyish facial skin, and a greyish-black bill.

Behaviour and ecology
Compared to the "typical" Old World orioles of the genus Oriolus, the figbirds are more frugivorous (though they also take some small insects, nectar, and seeds) and gregarious, even breeding in small, loose colonies (at least for the Australasian figbird; the nesting habits are still unknown for the other two species).

References

Taxa named by Louis Pierre Vieillot

Figbird


En Ande-historie er en dansk tegnefilm fra 1920 med instruktion og animation af Robert Storm Petersen.

Handling
En vagabond stjæler en and, propper den ind under sin bluse, så kun vingerne stikker ud, og lader sig således transportere over mark og skov. Han ender hos en kunstmaler, hvis billeder bliver levende.

Noter

Eksterne henvisninger

Kortfilm fra Danmark
Animationsfilm fra Danmark
Stumfilm fra Danmark
Danske film fra 1920

En Ande-historie


(14974) Počátky, denumire internațională (14974) Pocatky, este un asteroid din centura principală de asteroizi.

Descriere
14974 Počátky este un asteroid din centura principală de asteroizi. A fost descoperit pe  la Observatorul Kleť de Miloš Tichý. Asteroidul prezintă o orbită caracterizată de o semiaxă mare de 2,63 ua, o excentricitate de 0,09 și o înclinație de 3,9° în raport cu ecliptica.

Vezi și
 Lista planetelor minore: 14001-15000
 Centura de asteroizi

Referințe

Obiecte astronomice descoperite în 1997
Centura de asteroizi

14974 Počátky


Crkva sv. Jerolima u Kaštel Gomilici (stara)
Crkva sv. Jerolima u Kaštel Gomilici sa župnom kućom

Crkva sv. Jerolima u Kaštel Gomilici


Muhittin Üstündağ (20 Ekim 1884 - 30 Nisan 1953) Türk bürokrat. Eski Emniyet Genel Müdürü. Eski İstanbul Valisi ve Belediye Başkanı.

Hayatı
Muhittin Üstündağ, 20 Ekim 1884 (H. 29.12.1301) tarihinde Osmanlı Devleti'nin Sakız Adası'nda dünyaya gelmiştir. İmroz Kaymakamı Hayri Bey ile Cemile Hanım'ın oğludur. Demokrat Parti döneminde Sağlık ve Sosyal Yardım Bakanlığı yapmış olan Ekrem Hayri Üstündağ'ın ise ağabeyidir. İstanbul Hukuk Mektebi mezunudur. Mekri ve Milas Kazası Bidayet Mahkemesi Müdde-i Umumiliği Katipliği, Beyoğlu Sancağı Polis Merkez Memurluğu, İstanbul Şehremaneti Müfettişliği, Üsküdar Dairesi Belediyesi Müdürlüğü, Merkez Emanet Müfettişliği, İstanbul Şehremaneti Umumi Müfettişliği, Dahiliye Vekaleti Emniyet Umum Müdürlüğü, İstanbul Belediye Başkanlığı, İstanbul Valiliği, TBMM VII. Dönem
(Ara Seçim) İstanbul Milletvekiliği yapmıştır. Milas kazasında görev yapmakta iken 1912 yılında Müşerref isimli bir hanım ile hayatını birleştiren Muhittin Bey; Günseli, Metin ve Mehmet Üstün adında üç çocuk babasıdır. Yaşamının son dönemlerinde eşi Müşerref Hanım ile yollarını ayırdıktan sonra ise Ülviye isimli bir hanım ile ikinci evliliğini yapmıştır.

Emniyet Genel Müdürü iken İstanbul Valiliği'ne atandıktan kısa bir süre sonra Özel İdare ile Belediye birleştirildiğinden, Şehreminliği görevi de kendisine verildi. 14 Ekim 1928 - 4 Aralık 1938 tarihleri arasında on yılın üzerinde bir süre Vali ve Belediye Reisliği'nde bulundu. Memurluk süresi Atatürk Devrimleri'ni uygulama ve kesinleştirme dönemini kapsamaktadır.

Muhittin Üstündağ, İstanbul'a Şehir Tiyatroları'nı kazandırdı. Şehrin imar planının hazırlanmasına önayak oldu. Atatürk Köprüsü'nü yaptırdı. Eminönü Meydanı'nda geniş ölçüde istimlaklere girişti ve meydanı tanzim ettirdi. İstanbul'da ilkokul seferberliğine de ilk başlayan Muhittin Üstündağ olmuştur. Ayrıca onun gayretiyle yaptırılan çeşitli yollar günümüzde hâlen kullanılmaktadır.

Kaynakça

1884 doğumlular
1953 yılında ölenler
Sakız Adası doğumlular
İstanbul Üniversitesi Hukuk Fakültesinde öğrenim görenler
TBMM 7. dönem İstanbul milletvekilleri
İstanbul Büyükşehir belediye başkanları

Muhittin Üstündağ


Le Conservatoire Claudio-Monteverdi (en italien Conservatorio Claudio Monteverdi, en allemand Conservatorium Claudio Monteverdi) de Bolzano est une institution italienne qui dispense un enseignement de musique de haut niveau.

Historique
Dans la seconde moitié du , l'enseignement de la musique à Bolzano était principalement assuré par la Società Filarmonica di Bolzano (en allemand Musikverein Bozen), fondée en 1854.

En 1927, à la suite de l'avènement du fascisme et à l'italianisation du Tyrol du Sud, les compétences pour la gestion de l'enseignement musical à Bolzano sont transférées à la municipalité. Ainsi est né le Civico Liceo Musicale "Gioachino Rossini", dont le directeur est Mario Mascagni, cousin du compositeur Pietro Mascagni. Jusqu'en 1930, le siège se trouvait via dei Portici, puis via Vintler. Grâce à la direction de Mascagni, l'institut a connu une expansion rapide, également quant au nombre d'étudiants (plus de 250 en 1932).

La reconnaissance des activités au niveau national intervient en 1932, lorsque, compte tenu du résultat positif des inspections ministérielles, le Civico Liceo Rossini est transformé en conservatoire d'État par arrêté royal. Cette reconnaissance conduit au renforcement du personnel enseignant et au développement de l'activité des concerts publics.

Ce processus culmine en 1939, lorsque le Liceo Rossini obtient le statut de Conservatoire Royal et prend le nom de Claudio Monteverdi (loi du , n. 1968 " Transformation en conservatoires royaux de musique des lycées musicaux de Bolzano, Cagliari et Pesaro " et décret d'application du ). En même temps, un nouveau siège pour l'institut a été choisi : l'ancien couvent des frères dominicains sur la Piazza Domenicani.

La Seconde Guerre mondiale a marqué cependant un coup d'arrêt dans le développement du conservatoire, qui en 1943 a été retiré de l'administration italienne. L'équipe pédagogique est dispersée, ainsi que le patrimoine mobilier (livres, matériel, instruments de musique) et immobilier (un bombardement aérien endommage lourdement le bâtiment conventuel et l'église attenante , annulant les interventions antérieures de développement).

Dans l'après-guerre en Italie, une fois le risque de cessation des activités écarté, l'activité d'enseignement a repris à partir de  au siège de Piazza Domenicani. Après la mort de Mascagni, Cesare Nordio a pris en 1948 la direction de l'institut, grâce auquel le conservatoire a connu un développement extraordinaire.

En , la nouvelle salle de concert du conservatoire est inaugurée avec un récital du pianiste Arturo Benedetti Michelangeli pour la Société des Concerts (Konzertverein), héritière du Musikverein pour l'organisation des concerts à Bolzano. Arturo Benedetti Michelangeli, professeur au conservatoire Monteverdi de 1950 à 1959, et Cesare Nordio ont été également les promoteurs du Concours international de piano Ferruccio-Busoni, dont la première édition a eu lieu en 1949.

Grâce à la présence d'un important corps professoral, à la transformation rapide du Concours Busoni en l'un des concours de piano les plus importants sur la scène internationale  et à l'activité de la Société des Concerts qui a engagé les meilleurs solistes et groupes de chambre de l'époque, dans les années 1950, la vie musicale de Bolzano connaît un développement sans précédent. En 1952, en outre, les travaux d'adaptation du bâtiment ont été achevés. Le Trio di Bolzano s'est imposé dans cet environnement international, composé de trois professeurs du conservatoire : Nunzio Montanari, Giannino Carpi et Antonio Valisi (plus tard Sante Amadori). Le trio s'est immédiatement imposé comme l'un des meilleurs ensembles de chambre italiens et a connu une carrière très réussie.

À la suite de la réforme nationale des conservatoires (loi 508/1999), le conservatoire Monteverdi a achevé la transition en 2006 en devenant un « institut supérieur d'études musicales », sous la direction de la Province de Bolzano (les modalités d'application sont exposées dans le décret législatif du 25 juillet 2006, n° 245).

Directeurs
 1940-1948: Mario Mascagni (déjà directeur du Civico Liceo Musicale Rossini de 1927 à 1940)
 1948-1962: Cesare Nordio
 1962-1980: Giorgio Cambissa
 1980-1981: Johanna Blum
 1982-1995: Hubert Stuppner
 1995-1997: Vito Maria Brunetti
 1997-2008: Vea Carpi
 2008-2014: Felix Resch
 2014-2017: Heinrich Unterhofer
 depuis 2017: Giacomo Fornari

Notes et références

Liens externes

Liens connexes
 Liste des écoles supérieures de musique

Bolzano
Organisme fondé en 1939
Bolzano
Culture dans le Trentin-Haut-Adige
Enseignement dans le Trentin-Haut-Adige

Conservatoire Claudio-Monteverdi de Bolzano


මහවැලි සංවර්ධන වැඩසටහන
මොරගහකන්ද වේල්ල  නිල වශයෙන් කුලසිංහ ජලාශයේ ලෙස  එය විශාල ගුරුත්වාකර්ෂණය වේල්ල කළු ගඟ ව්යාපෘතිය, පුරා - ක් වන අතර ඒ සඳහා ප්රධාන විශාල හා වඩා සංකීර්ණ මොරගහකන්ද අංගයක් අඹන් ගඟ දී ඇලහැර, තුළ මාතලේ දිස්ත්රික්කයේ වන ශ්රී ලංකා . එහි ඉදිකිරීම්  ආරම්භ වූ අතර එය 2018 දී නිම කරන ලදී.  වේල්ලේ මංගල ජලය 2017 ජනවාරි මාසයේදී මුදා හරින ලදි.  මෝර්ගහකන්ද / කළුගංග ව්‍යාපෘතිය මහා මහවේලි ව්‍යාපෘතියේ අවසාන කොටසයි

විශාල ඒකාබද්ධ ව්‍යාපෘතියට වාරිමාර්ග හා විදුලි උත්පාදන කටයුතු සඳහා මොරගහකන්ද වේල්ල සහ ජලාශය සහ වෙනම කළු ගංගා වේල්ල සහ ජලාශය ඉදිකිරීම ඇතුළත් වේ. මෙම අඩවි දෙකම ආසන්න වශයෙන්  පිහිටා ඇත වෙන්ව.

අඩවි දෙකෙහිම සමස්ත සංවර්ධන පිරිවැය දළ වශයෙන්  (දළ වශයෙන්  ) වන අතර එය සිදු කරනු ලබන්නේ SMEC හෝල්ඩිංග්ස් සහ සිනොහයිඩ්‍රෝ විසිනි.

මොරහහකන්ද ජලාශය ඉදිරිපිට ඉදිකරන ලද කළුගල් බුද්ධ ප්‍රතිමාවක් 2018 ජූලි 23 දින නිරාවරණය කරන ලදී.

ඉතිහාසය
මුල් මොරගහකන්ද ජලාශය ප්‍රථම වරට ඉදිකරන ලද්දේ ක්‍රි.ව. 111 දී  වසභ රජ විසිනි.

මහවේලි සංවර්ධන වැඩසටහන
1968 මහවේලි මාස්ටර් සැලැස්මට අනුව මහවේලි සංවර්ධනය ඒ, බී සහ සී යන ව්‍යාපෘති තුනකට බෙදා ඇති අතර ඉන් අවසාන 'සී' ව්‍යාපෘතිය වූයේ මොරහහකන්ද බහුකාර්ය ජලාශයයි. 1977 දී ව්‍යාපෘතිය නවීකරණය කරන ලද අතර වේගවත් මහවේලි යෝජනා ක්‍රමය (AMS) ආරම්භ කර වසර 6 කින් නිම කරන ලදී. කෙසේ වෙතත් මොරගහකන්ද ඒඑම්එස් හි සිටියේ නැත. ජේ. ආර්. ජයවර්ධන රජය පසුව මෙම ව්‍යාපෘතිය සඳහා ජපානයෙන් අරමුදල් ලබා ගත් නමුත් වාර්ගික ප්‍රචණ්ඩත්වය ව්‍යාපෘතිය ප්‍රමාද කළේය. මෙම ව්‍යාපෘතිය අවසානයේදී 2015 ජනවාරි මාසයේ දී ජනාධිපති මෛත්‍රීපාල සිරිසේන විසින් ආරම්භ කරන ලද අතර වේල්ල ඉදිකිරීම 2018 දී අවසන් කරන ලදී.

වේල්ල සහ ජලාශය
මොරහහකන්ද වේල්ල  ඉහළ ගුරුත්වාකර්ෂණ වේල්ල .  ක ක්‍රියාකාරී ගබඩා ධාරිතාවක් ඇති මොරගහකන්ද ජලාශය වේල්ල විසින් නිර්මාණය කරන ලදී      ජලය,   ක මතුපිට උන්නතාංශයක .

මොරහහකන්ද ජලාශය අඩංගු වන පරිදි අතිරේක බැම්ම සෑදල වේලි දෙකක් ද ඉදි කෙරේ. කළු ගංගා වේල්ලේ ජලාශය උමං මාර්ගයෙන් සම්බන්ධ කෙරේ.

ප්‍රාථමික භාවිතයන්

වාරිමාර්ග
මොරගහකන්ද සහ කළු ගංගා ජලාශ දෙකෙහිම ජලය මූලික වශයෙන් කෘෂිකාර්මික අවශ්‍යතා සඳහා අවම වශයෙන්  ක භූමි ප්‍රදේශයකට යොදා ගැනේ.   . මෙය සහල් නිෂ්පාදනය 81% කින් හෝ  කින් ඉහළ යනු ඇත, වාර්ෂිකව  ඇස්තමේන්තුගත මූල්‍ය ප්‍රතිලාභයක්.

මසුන් ඇල්ලීම
ජලාශ මගින් මිරිදිය මසුන් ඇල්ලීමේ ප්‍රභවයක් ද ඇති අතර දළ වශයෙන්  ක් ජනනය වේ හෝ වාර්ෂිකව  ට සමාන මුදල්.

ජලසම්පාදන
කළු ගංගා වේල්ලේ ජලාශය සමඟ  ක වැඩිවීමක්      2032 වන විට මාතලේ, අනුරාධපුර, ත්‍රිකුණාමලය, සහ පොලොන්නරුව ඇතුළු ප්‍රදේශවලට පානීය හා කාර්මික ජල සැපයුම සහතික කළ හැකිය.

විදුලිබල උත්පාදනය
 මොරගහකන්ද ජල විදුලි බලාගාරයට විදුලිය සැපයීම සඳහා මොරගහකන්ද ජලාශයේ ජලය යොදා ගනී. සාම්ප්‍රදායික පොසිල ඉන්ධන විදුලි උත්පාදනය සමඟ මෙම ජල විදුලිය ආදේශ කිරීමෙන් වාර්ෂිකව  වේ.

බලාගාරය ඉදිකිරීම සඳහා  වන අතර  .

මාර්ග සහ පාලම්
වේල්ල හා ජලාශය ඉදිකිරීම සඳහා බහු පිවිසුම් මාර්ග ඉදිකිරීම සහ පවත්නා ප්‍රධාන මාර්ග නැවත සකස් කිරීම මෙන්ම  ඉදිකිරීම ද අවශ්‍ය විය. දිග මොරගහකන්ද පාලම  .

නැවත නම් කරන්න
2018 ජුලි 23 වන දින ජනාධිපති මෛත්‍රීපාල සිරිසේන මහතාගේ අනුග්‍රහය ඇතිව අභාවප්‍රාප්ත ආචාර්ය ඒඑන්එස් කුලසිංහ මහතා සිහි කිරීම සඳහා ජලාශය නිල වශයෙන් කුලසිංහ ජලාශය ලෙස නම් කර ඇත. දේශබන්දු ආචාර්ය ඒඑන්එස් කුලසිංහ මහතා ශ්‍රී ලාංකික සිවිල් ඉංජිනේරුවරයෙකු වූ අතර ඔහු රට පුරා ව්‍යාපෘති කිහිපයක සේවය කළේය.

මෙයද බලන්න

 ශ්‍රී ලංකාවේ වේලි හා ජලාශ ලැයිස්තුව
 ශ්‍රී ලංකාවේ විදුලි බලාගාර ලැයිස්තුව

යොමුව

බාහිර සබැඳි

 "Background Information: Moragahakande & Kalu Ganga Sectors". Sri Lanka Wildlife Conservation Society. Archived from the original on 16 January 2014. Retrieved 14 January 2014. External link in |publisher= (help)

ශ්‍රී ලංකාවේ ජලාශ
ශ්‍රී ලංකාවේ වේලි
Pages with unreviewed translations

මොරගහකන්ද වේල්ල


Zomba is a city in southern Malawi, in the Shire Highlands. It is the former capital city of Malawi.

It was the capital of first British Central Africa and then Nyasaland Protectorate before the establishment of Malawi in 1964. It was also the first capital of Malawi and remained so until 1974, when Lilongwe became the capital. The Parliament remained even longer, until 1994. The city is best known for its British colonial architecture and its location at the base of the dramatic Zomba Plateau. Zomba is also the home of Chancellor College of the University of Malawi.

History

The town's British colonial past is reflected in the architecture of its older buildings and homes. Zomba was once a hub for expatriates in Malawi. Its diverse cultural mix included British tobacco farmers and Dutch, German and U.S. emissaries. The British also established Sir Harry Johnston Primary School. The Zomba Gymkhana Club was once the focus for social activity in the expatriate community. However, in recent years, the club's appearance and reputation have been in decline. The Zomba Gymkhana Club was where the Malawi Rock Shandy was created by the head barman Shadrack in the 1960s. Next to the old parliament building is the botanical garden, which was established by the British, as well as the golf course in the city centre. At the southern entrance to the city, the King's African Rifles memorial is positioned right next to the M1.

During British rule, Zomba served as capital under British Central Africa and later the Nyasaland Protectorate. It became capital of independent Malawi from 1964 to 1975.

Economy
Zomba is the centre for the tobacco and dairy farms of the surrounding area, which also produces rice, corn (maize), fish, and softwoods. Timber is extracted from the nearby plateau.

A market can be found in the town centre, where farmers from surrounding villages sell their products, as well as secondhand clothes and basic consumer goods. Also fresh and dried fish from Lake Malawi and Lake Chilwa are sold. Local supermarkets, such as Peoples Trading Company, Metro and Shoprite are located near the bus depot. A dozen, mainly Indian- and Chinese-owned, shops sell imported clothes, electrical appliances, bicycles and other basic goods. Along the M1, several filling stations can be found.
National Bank of Malawi, NBS savings Bank, Standard Bank and Opportunity Bank International as well as the Malawian Post have branches in the city.

Zomba Hospital is an important employer and one of the biggest hospitals in the country.

Zomba Central Prison was built in 1935, and is the only maximum-security prison in Malawi.

Tourism
The main attraction in Zomba is the Zomba Plateau. Activities offered include rock climbing, horseback riding, birdwatching, fishing and mountain-biking. The Ku Chawe Inn, situated right on the edge of the plateau, is the most luxurious hotel in the area. Tourists also can sleep in log houses or camp at the trout farm. Within the town, two backpacker hostels and several lodges, ranging from basic to mid-class, are open for guests. A craft market provides locally made souvenirs.

Education

University of Malawi
Chancellor College, the largest of the constituent colleges of the University of Malawi, is located in Zomba. The college has five faculties: Faculty of Humanities, Faculty of Science, Faculty of Law, Faculty of Social Science and Faculty of Education.

Sir Harry Johnston International Primary School
Sir Harry Johnston International School has served the international and local community since 1958. The primary school consists of a seven classroom block (pre-Nursery to year 6) and the secondary school consists of three classrooms and a science laboratory. There is also a spacious multi-purpose hall on site used by both schools. Within the grounds there is a swimming pool, a football and netball field, a basketball court, a cross-country track, a playground and a nursery play area.
The curriculum is based on the British National Curriculum in the Primary and the Cambridge Curriculum in the Secondary School, but content is adapted for the needs of the school population.
The school is centrally located on Kalimbuka Road. It has students from a range of nationalities with around 80% of the students Malawian. The school is non-profit making and is managed by an elected board of trustees from the parent community.
The school's swimming-pool is open to public from September to May each year.

Zomba Catholic Secondary School
Located around  from the Old Capital city's town centre, this is a government-funded school founded in 1942 by the Catholic church. A community of Marist Brothers is located on site and the Brothers help with the teaching. Although funded by the government, pupils are still required to pay fees (MK107,000 per term as of 2017) as they live on campus and must pay board. The school is one of the best government schools in Malawi and competition for entry is intense. The school has around 600 pupils and 30 teachers as well as several administrative staff.
It is also well known as Box 2 and BOCCO (Boys Of Courage And Cooperation).

Zomba Theological College
Zomba Theological College was founded in 1977 and is run by the five synods of Blantyre, Livingstonia, Nkhoma, Harare and Zambia but also works closely with the theological department of the University of Malawi.

Geography
The Zomba Plateau is Zomba's most famous feature. In some parts, it rises to 1800 m in height and is covered with vast tracts of African juniper and Widdringtonia, and other mixed vegetation. The top of the plateau is criss-crossed by streams and is dotted with waterfalls and still lakes. The hike to the top of the Plateau is a common tourist activity.

From the top of the plateau, it is possible to see Lake Chilwa to the north, Mount Mulanje to the southeast and the Shire River to the west. The Mulunguzi River springs from the plateau and flows through the town.

Climate

Fauna

The bird, the white-winged apalis (Apalis chariessa), has been sighted in the evergreen forest along the Mulunguzi River. It is estimated that only 50 pairs remain in the wild.

The eastern egg eater snake (Dasypeltis medici medici) has been found and several specimens recorded, including one of 112 cm.

Transportation
The easiest way to get to Zomba is by minibus or shared taxi from Blantyre via the M3. The highway between Zomba and Blantyre has been renovated and upgraded from 2012–2015. To and from Lilongwe you can take The Smart bus; a daily service with only a couple of stops along the way. Departing Zomba at 6:30AM and Lilongwe 12:30PM. National Bus Service as well as private run mini-buses connect Zomba with Liwonde (1hr, K1,500), Mangochi (2,5hrs, K 3,500), Balaka, Lilongwe and Lake Malawi. For Cape Maclear (4hrs, K 6,500 - 7,000) you go via Liwonde, Mangochi and Monkey Bay. Trucks and pick-ups transport passengers to Phalombe. For Mulanje you take a minibus to Limbe where you change to Mulanje.

The closest airport is Chileka International Airport, Blantyre, 75 kilometres south of Zomba. Lilongwe Lilongwe International Airport is 4 hours from Zomba.

Public transport within the city is organised by minibuses and taxis (approx K 2,000 for a journey within town; K 6,000 to go up the mountain). However, cycling and walking are the most widely used modes of transportation. Bikes can be rented in town to cycle around or up the mountain.

Demographics

Historical population

Ethnic groups

Zomba is multiethnic. According to the 2018 census, the Lomwe are the largest ethnic group in the city with 30.96% of its population. The second largest ethnic group in the city are the Yao with 20.59% of the population. Other minor ethnic groups include the Chewa with 12.76%, Ngoni with 10.5%, Nyanja with 10.35%, Mang'anja with 5.97%, Tumbuka with 4.17%, Sena with 2.05%, Tonga with 1.05%, Nkhonde with 0.55%, Lambya with 0.33%, Sukwa with only 0.06%, and all other ethnic groups compose 0.66% of the city's population.

Religion

The largest religious denomination in Zomba City is Church of Central Africa Presbyterian with 20.24%. The largest minority religion is Catholicism with 17.67%. Other minor religions include Seventh-day Adventist, Baptist, and Apostolic with 11.45%, Pentecostal with 9.55%, Anglican with 3.28%, other Christian denominations with 20.95%, Islam with 14.17%, Traditional with only 0.04%, other religions with 2.22%, and no religion with 0.44% of the city.

Religion

Zomba is influenced by the Muslim community of Yao and Muslim Malawians from Indian descent. The main mosque is close to the market.

Several Christian churches have branches in Zomba, the city is seat of the Roman Catholic Diocese of Zomba.

Sister cities
Since 2008, Zomba is a sister city with Urbana, Illinois.

Gallery

References

External links

The Zomba Plateau

Populated places in Southern Region, Malawi
British Central Africa Protectorate
Nyasaland
Former national capitals

Zomba, Malawi


Geraldina Guerra Garcés (nascida no século XX, no Equador) é uma ativista equatoriana que luta contra o feminicídio por meio da coleta de informação e elaboração de mapas sociais.

Ativismo
Geraldina Guerra Garcés trabalhou na defesa dos direitos das mulheres desde 2006. Ela dirige a Aliança Feminista para o Mapeamento do Feminicídio no Equador e é a face visível da Rede Nacional de Abrigos para vítimas de violência de gênero no Equador. A partir de 2021, tornou-se presidente da Aldea Foundation, especializada em mapeamento social de feminicídios no Equador.

Reconhecimento
Em 2022, foi incluída na lista das 100 mulheres mais inspiradoras do mundo, lançada pela BBC.

Veja também

 100 Mulheres (BBC)
 Mulheres na categoria BBC 100 Mulheres

Ativistas pelos direitos da mulher
Equatorianos
Pessoas na lista BBC 100 Mulheres de 2022
Pessoas vivas

Geraldina Guerra Garcés


حدائق وقصر أنطونيادس  هي حدائق يرجع بعض المؤرخون تاريخ إنشائها إلي الفترة البطلمية في مصر وهي أقدم حدائق مدينة الإسكندرية في مصر وتعتبر من بين أقدم الحدائق التي أنشأها الإنسان علي مستوي العالم، وكانت تقع ضمن ضاحية إيلوزيس أو «جنات النعيم» ولقد عاصرت هذه الضاحية أحداثاً تاريخية مهمة لملوك البطالمة، وفي القرن التاسع عشر كانت ملكا لأحد الأثرياء اليونانين وكانت تعرف باسمه «حدائق باستيريه» حتى تملكها محمد علي باشا وأقام قصرا له بها وفي عام 1860 م عهد من قبل الخديوي إسماعيل إلى الفنان الفرنسي «بول ريشار» بإعادة إنشاء الحدائق كنموذج مصغر من حدائق قصر فرساي بباريس التي أقام بها الخديوي إسماعيل أثناء زيارته لفرنسا، وكانت مساحة الحدائق آنذاك نحو 50 فداناً بل وصلت مساحة الحدائق نتيجة التوسعات التي أمر بها الخديوي إسماعيل إلى محل نادي سموحة حاليا، وأضيف وقتها عدد كبير من الأشجار والنباتات النادرة إلى الحديقة حيث عرف عن الخديوي إسماعيل ولعه بصيد الطيور بها، انتقلت ملكية القصر والحدائق إلى أحد الأثرياء وهو البارون اليوناني جون أنطونيادس العام1860 م والذي سميت الحدائق باسمه لاحقا، وقد ظل جون أنطونيادس زمناً بالقصر، وعندما توفي عام 1895 م آلت الحدائق والقصر بالميراث لإبنه أنطوني الذي نفذ وصية والده بإهداء القصر والحدائق إلى بلدية الإسكندرية العام 1918 م.

توجد بالحديقة مجموعة مميزة من التماثيل الرخامية النادرة الكاملة الحجم لشخصيات أسطورية وتاريخية منها تماثيل فينوس آلهة الجمال وهي تحمل مرآة كبيرة تعكس أشعة الشمس في الصباح تجاه نوافذ القصر الجنوبية أيضا تماثيل تمثل الفصول الأربعة إضافة لأسود مصنوعة من المرمر.

ومن حدائق أنطونياديس حديقة المشاهير والتي تضم تماثيل لفاسكو دي غاما وكريستوفر كولومبس وماجلان...و كذلك حديقة النزهة ومسرح أنطونيادس.
و حديقة الورد التي صممها المهندس الفرنسي ديشون ومساحتها 5 أفدنة ويوجد بها نافورة مياه يتوسطها تمثال رخامي، كما يوجد بها أصناف كثيرة من الورود والأزهار النادرة.

القصر

وقعت اتفاقية الجلاء عام 1936 م بين الحكومة المصرية برئاسة حزب الوفد والحكومة البريطانية للانسحاب من مصر إلى منطقة القناة وتم غرس شجرة بمدخل القصر تخليدا لهذه المناسبة.

استضاف القصر ملوكا أثناء اقامتهم في الأسكندرية منهم ملوك اليونان وبلجيكا وفرنسا وإيطاليا وإسبانيا وألبانيا حيث أقام في قصر أنطونيادس لفترة الملك زوغ الأول ملك ألبانيا وزوجته الملكة جيرالدين بعد خروجهم من البلد عقب اجتياح مملكة إيطاليا الفاشية في فترة حكم رئيس الوزراء بينيتو موسيليني.

أقامت ابنة الملك فؤاد الأول الأميرة فوزية «امبراطورة إيران» وزوجها الإمبراطور محمد رضا بهلوي «شاه إيران» السابق بالقصر في الشهور الأولى من الزواج.

شهد القصر الاجتماع التحضيري لإنشاء جامعة الدول العربية العام 1944 م.

تطوير الحدائق
شهدت الحدائق تطويرا ملحوظا في عهد فوزى معاذ عندما كان يديرها المهندس سعيد صبره وكانت تستضيف في المسرح حفلات ليالى التليفزيون وحفلات العيد القومى للإسكندرية وقد عاني القصر وجزء من الحدائق لبعض الإهمال لكن محافظة الأسكندرية في فترة اللواء عبد السلام المحجوب سلمت ملكية الحديقة الي مكتبة الأسكندرية وذلك لجعلها مركزا ثقافيا عالميا لحوض البحر المتوسط ويخدم دول حوض البحر المتوسط وليكون مقراً لحوار الحضارات والثقافات لحوض المتوسط وحلقة للاتصال بين الشمال والجنوب، وتولي مركز دراسات الإسكندرية ودراسات حوض البحر المتوسط التابع لمكتبة الإسكندرية بالاتفاق مع مجموعة أوناسيس العالمية اليونانية لكي تضم الحديقة متحفا لحضارات البحر المتوسط وقاعة للمؤتمرات ومكتبات وموقعا للحفلات مستويات مختلفة.

ما زالت الحدائق «انطونيادس والنزهة والورد» تابعة لوزارة الزراعة حيث يشرف عليها ويديرها معهد بحوث البساتين أحد معاهد مركز البحوث الزراعية وذلك تبعا للقرار الجمهورى رقم (112 لعام 1986)، وفي حين أن القصر فقط تم منحه لمكتبة الإسكندرية مع الحديقة الامامية للقصر في حدود مساحة 2 فدان ليكون مركز ثقافى متميز وما زال منذ منح القصر لمكتبة الإسكندرية في عام 2004 وحتى الآن في مراحل الترميم ولم يقم به أي نشاط أو يفتح للزيارة...
وحديقة انطونيادس والبالغ مساحتها في حدود 45 فدان هي حديقة نباتية عالمية تحتوى على طرز ونظم التصميمات للحدائق بكل أنواعها من طرز عربية إسلامية وطرز يونانية وإيطالية وفرنسية وأيضا بها الطرز الهندسية والحرة لتصميم الحدائق كما أنها تحتوى على مجموعات نباتية نادرة ومعمرة ويقوم باحثون من قسم بحوث الحدائق النباتية بمعهد بحوث البساتين بالعمل على تطوير الحدائق بصفة مستمرة والتبادل النباتى بين الحدائق النباتية العالمية كما أن الحدائق مفتوحة لزيارة الجمهور برسم دخول رمزي.

معرض صور

مراجع

وصلات خارجية

 البوابة الإلكترونية لمحافظة الأسكندرية

حدائق الإسكندرية
أنطونيادس

حدائق وقصر أنطونيادس


تاغزوت بلدية بولاية البويرة.

مواضيع ذات صلة
 بلديات ولاية البويرة
 دوائر ولاية البويرة

مراجع

تاغزوت

تاغزوت (ولاية البويرة)


Stari most u Konjicu jest most podignut 1682. godine u Konjicu na rijeci Neretvi i smatra se točkom spajanja Hercegovine i Bosne. Izgrađen je od kamena i ima šest lukova. Pripada najljepšim mostovima Osmanskog Carstva u Bosni i Hercegovini. Poznati su mostovi iz tog vremena Stari most u Mostaru, trebinjskom Arslanagić i Most Mehmed-paše Sokolovića u Višegradu.

Proglašen je spomenikom kulture Bosne i Hercegovine.

Most su minirale njemačke snage pri povlačenju 3. ožujka 1945. godine. Tada  je postavljena drvena konstrukcija za prijelaz preko srušena mosta. Postojeća je drvena konstrukcija zamijenjena onom od armiranog betona 1962. godine.

Most je rekonstruiran od 2006. do 2009. uz pomoć Vlade Republike Turske i Vlade Federacije Bosne i Hercegovine. Istovremeno je obnovljena stara konjička kuća u neposrednoj blizini mosta.

Most u potpunosti odgovara mostu iz XVII. stoljeća. Postavljen je na šest blago prelomljenih svodova oslonjenih na pet temeljnih kamenih stupova i dva priobalna podzida. Zidan je od precizno izrađenih kamenih blokova koji su u donjem dijelu, približno do visine viših vodostaja, izrađeni od bijeloga, dobro obrađenoga vapnenca, a gornji su dijelovi od lijepo klesane sedre. Zaključni kameni svodovi također su od vapnenca. Dugačak je 102 metra.

Izvori

Vanjski poveznice
 Zvanična stranica općine Konjic
 Rekonstrukcija mosta - live cam
 Fotografija mosta prije rušenja

Konjic
Nacionalni spomenici Bosne i Hercegovine
Cestovni mostovi u Bosni i Hercegovini
Mostovi na Neretvi u Bosni i Hercegovini

Stari most u Konjicu


Nicolae Magereanu (1 mai 1877, Valea Albă-Vătășani, Vâlcea -m. 5 iul.1942, Poiana Mare, Dolj.) a fost un general român care a luptat în cel de-al Doilea Război Mondial.

În baza raportului nr. 59.596 întocmit la 24 octombrie 1941 de generalul de divizie Constantin Pantazi, ministru secretar de stat la Departamentul Apărării Naționale, Mihai Antonescu, vicepreședintele și președintele ad-interim al Consiliului de Miniștri, a aprobat trecerea în retragere a generalului de brigadă Magerescu "pentru boală contractată în timpul, dar nu din cauza serviciului" începând cu data de 30 noiembrie 1941.

Note

Nașteri în 1877Bătășani Vâlcea
Decese în 1942
Generali români din Al Doilea Război Mondial

Nicolae Magereanu


Heilbad Heiligenstadt es una ciudad en el noroeste de Turingia, Alemania. Heiligenstadt tiene 16.610 habitantes (2010) y es la ciudad capital del Distrito de Eichsfeld.

Heiligenstadt es una ciudad antigua con un centro medieval y varias iglesias. La región «Eichsfeld» tiene una población mayoritariamente católica mientras que el resto de Turingia es mayoritariamente luterano o ateísta.

Enlaces externos

Localidades del distrito de Eichsfeld

Heilbad Heiligenstadt


Ostrožac na Uni je naseljeno mjesto u gradu Cazinu, Federacija Bosne i Hercegovine, BiH.

Nalazi se u podnožju starog grada Ostrošca, na lijevoj obali Une.

Stanovništvo

1991.

Nacionalni sastav stanovništva 1991. godine, bio je sljedeći:

ukupno: 136

 Muslimani - 130
 Jugoslaveni - 6

2013.

Nacionalni sastav stanovništva 2013. godine, bio je sljedeći:

ukupno: 100

 Bošnjaci - 88
 Hrvati - 6
 ostali, neopredijeljeni i nepoznato - 6

Izvori

Naselja u Unsko-sanskoj županiji
Cazin

Ostrožac na Uni


ආණ්ඩුක්‍රම ව්‍යවස්ථා දිනය යනු, රටක ආණ්ඩුක්‍රම ව්‍යවස්ථාවට ගරු නිරීම සඳහා වන නිවාඩු දිනයකි.  ආණ්ඩුක්‍රම ව්‍යවස්ථාව අත්සන් තැබූ, ප්‍රඥාපනය කළ, හෝ අපත්‍යීකරණය කළ සංවත්සරයෙහිදී බොහෝ විට ආණ්ඩුක්‍රම ව්‍යවස්ථා දිනය සැමරෙන අතර, සමහර අවස්ථාවන්හිදී  ව්‍යවස්ථාමය රාජාණ්ඩුවක් බවට වෙනස්වීම සැමරෙයි:

 කුක් දිවයින්, අගෝස්තු 4 (1965). ටෙ මේවිය නුයි උත්සව. කුක් දිවයින්#මහජන නිවාඩුදිනයන් සහ කුක් දිවයින්හී දේශපාලනය#ආණ්ඩුක්‍රම ව්‍යවස්ථාව බලන්න.

 ජපානය, මැයි 3 (1947). ආණ්ඩුක්‍රම ව්‍යවස්ථා අනුස්මරණ දිනය, ජපානයේ ආණ්ඩුක්‍රම ව්‍යවස්ථාව බලන්න.

 ලිතුවේනියාව, ඔක්තොම්බර් 25 (1992). ලිතුවේනියාවේ ආණ්ඩුක්‍රම ව්‍යවස්ථාව බලන්න.

 පෝලන්තය, මැයි 3 (1791).  1791 මැයි 3 ආණ්ඩුක්‍රම ව්‍යවස්ථාව බලන්න.

 ආණ්ඩුක්‍රම ව්‍යවස්ථා දිනය, ජූලි 18 (1830). ඌරා ඩි ලා කොන්ස්ටිට්‍යුසියොන් ඩි ලා රිපුබ්ලිකා ඔරියන්ටල් ඩෙල් උරුගුවායි.  උරුගුවේ රාජ්‍යයෙහි ආණ්ඩුක්‍රම ව්‍යවස්ථාව බලන්න.

ආණ්ඩුක්‍රම ව්‍යවස්ථා දිනය


Bucephala may refer to:
 Bucephala (bird), the goldeneye, a duck genus
 Bucephala is the name of at least two cities:
 Bucephala, or Alexandria Bucephalus, a city in Punjab founded by Alexander the Great and named in honor of his horse, Bucephalus
 Bucephala Acra, a city located on a promontory near Troezen in the Argolid

See also
 Bucephalus (disambiguation)

Taxonomy disambiguation pages

Bucephala


Baharat Yolu, eski çağlarda, Uzakdoğu'yu Batı'ya bağlayan ticaret yollarından biriydi.  Baharat günümüzden binlerce yıl önce Doğu ülkelerinde kullanılıyordu. Orta Çağ Avrupası'nda soyluların sofralarına da girince çok önemli bir ticaret  ürünü haline geldi, ama pahalı olması nedeniyle ancak varlıklı kimseler satın alabiliyordu. Aslında tarçın, kakule, zencefil ve zerdeçal satışına dayanan baharat ticaretine Çinliler Mîlat'tan önce başlamıştı.

Baharat Yolu Hindistan'dan Avrupa'ya uzanan bir ticaret yoludur. Baharat, Doğu'dan Avrupa'ya iki ayrı yoldan gelirdi.Bunlardan biri Orta Asya üzerinden geçen İpek Yolu'ydu. Ama İpek Yolu asıl olarak eski çağlarda Çin ipeğinin Roma'ya taşındığı yoldu;diğer yol ise, Hindistan ve Seylan'dan (Sri Lanka) Kızıldeniz'deki Akabe Körfezi'ne, Yemen kıyılarına ya da Basra Körfezi'ne gelen deniz yoluydu. Bu kıyılardaki limanlarda gemilerden boşaltılan baharat kara yoluyla Fenike ve Filistin kıyılarına, Mısır'da İskenderiye'ye ve Karadeniz'e ulaştırılırdı. Sonra yine deniz yoluyla Avrupa'ya taşınırdı.

Baharat üreten ülkelere doğrudan ulaşmanın yolları arandı. Sonunda Vasco da Gama 1498'de Ümit Burnu'nu dolaşarak Hindistan yolunu açtı. Kristof Kolomb Batı Hint Adaları'na, Macellan Güney Amerika'yı dolaşarak Doğu Hint Adaları'na vardı. Böylece baharat üreten ülkelere yeni yollar açıldı. Bunun sonucunda baharat ticaretinde Venedik tekeli kırılırken, tarihsel Baharat Yolu da önemini yitirdi.

Uluslararası ticaret
Ticaret yolları
Yol
Coğrafi keşifler
Hindistan'ın ekonomi tarihi
İspanya'nın ekonomi tarihi
İspanya tarihi
Portekiz'in ekonomi tarihi
Portekiz coğrafi keşifleri
Portekiz İmparatorluğu
İspanyol İmparatorluğu
Somali tarihi
Kerala
Orta Çağ ekonomisi

Baharat Yolu


Henri Buisson (1873 – 1944) Fransız fizikçi.

1901 yılında Paris'te doktorasını yapmıştır. 1914 ila 1943 yılları arasında Marsilya'da profesör olarak çalışan Henri Buisson, 1913 yılında Charles Fabry ile birlikte Ozon Tabakası'nı keşfetmiştir.

Fransız fizikçiler

Henri Buisson


Delta Doradus (latinisé de δ Doradus et abrégé en δ Dor) est une étoile de la constellation australe de la Dorade. Sur la base d'un décalage annuel de parallaxe de 21,80 mas telle que mesurée par le satellite Hipparcos, elle est située à environ  du Soleil. L'étoile est visible à l'œil nu avec une magnitude apparente de +4,34.

Caractéristiques
Delta Doradus est une étoile blanche de la séquence principale de type spectral A7 . Elle tourne rapidement sur elle-même avec une vitesse de rotation projetée de . Cela donne à l'étoile une forme oblongue avec un renflement équatorial qui est 12 % plus grand que le rayon polaire. Bien que les étoiles de type A ne sont pas censées abriter un champ magnétique stellaire nécessaire pour alimenter une émission de rayons X, un flux de rayons X de 3,6×10 erg/s a été détecté à ces coordonnées. Cela pourrait indiquer que l'étoile a un compagnon invisible. Delta Doradus présente un excès d'émission dans l'infrarouge suggérant qu'il pourrait s'agir d'une étoile de type Véga, qui possède un disque de débris en orbite.

Curiosités
, Delta Doradus est l'étoile polaire sud de la Lune, ce qui se produit une fois tous les 18,6 ans. Le statut d'étoile polaire lunaire change périodiquement en raison de la précession de l'axe de rotation de l'astre. Lorsque δ Doradus est son étoile polaire, elle est mieux alignée que l'étoile polaire de la Terre (α Ursae Minoris), mais beaucoup moins brillante.
C'est également l'étoile polaire sud de Jupiter.

Références

Source

Liens externes

 http://server6.wikisky.org/starview?object_type=1&object_id=951&object_name=%CE%B4+Dor&locale=EN

Constellation de la Dorade
Étoile de type spectral AV
Doradus, Delta
2015
039014
027100
Objet du Cape Photographic Durchmusterung

Delta Doradus


Ultramarin (lat. ultra: daleko, iza, preko, s one strane + marinus: morski) je plavi pigment, natrijev alumosilikat složene strukture, koji sadrži i sumpor. Poznat je ponajprije zbog svoje blistave, vrlo lijepe plave boje, pa se mnogo koristio kao slikarska umjetnička boja. Neotrovan je, netopljiv u vodi i alkalijama, na svjetlosti izvanredno postojan. Od davnine se dobivao iz minerala lazurita, a danas se proizvodi sintetski, pečenjem fino samljevene smjese kaolina, silicijske kiseline, sode, sumpora i reducensa (drveni ugljen, kolofonij) u trajanju od nekoliko dana na 800 °C. Nakon kontroliranoga hlađenja uz oksidaciju, proizvod se ispire vodom, odjeljuje i melje. Danas se ultramarin koristi uglavnom kao pigment za bojenje plastike i papira, a sve manje za tiskarske boje i naliče. Osim plavoga, postoje i zeleni, crveni i ljubičasti ultramarin, koji su manje poznati i rjeđe se primjenjuju.

Objašnjenje
Kao briljantan i vrlo lijep plavi pigment, ultramarin je poznat još od davnine. Tada se dobivao mljevenjem i ispiranjem minerala lazurita, a nazvan je prema latinskom lapis lazuli. Danas je važan samo sintetski ultramarin. To je aluminosilikat sa složenom strukturom, koja još danas nije potpuno razjašnjena. Sastoji se od AlO4 i SiO4 tetraedara, a za izravnavanje viška negativnog naboja služe natrijevi kationi. U prostoru između tetraedara smješteni su sumporni spojevi koji djeluju kao kromoforne grupe. Ultramarin je u prvom redu poznat kao plava boja, ali postoji i zeleni, crveni i ljubičasti ultramarin. Boja ovisi o razlikama u udjelu natrija i silicija, te o vrsti sumpornih spojeva, a na nju se može djelovati izmjenom u sastavu i omjeru sirovina te promjenom reakcijskih uvjeta prilikom sinteze.

Proizvodnja sintetskog ultramarina zasniva se uglavnom na iskustvenim (empirijskim) metodama. Kao glavne sirovine za sintezu služe kaolin, soda, sumpor i kremena zemlja, a dodaju se i kreda te sredstva za redukciju (katranska smola, kolofonij, drveni ugljen). Uzima se visokovrijedni kaolin, praktički čisti kaolinit, koji se prvo kalcinira. I druge sirovine moraju biti vrlo čiste (sumpor s 99,5% S, kalcinirana soda od 99,5 do 99,8% Na2CO3). Sirovine se miješaju u određenim omjerima, melju se u fini prah, a zatim se, već prema recepturi, žare u mufolnim pećima nekoliko dana na temperaturi od 800 °C. Nakon kontroliranog hlađenja uz oksidaciju, dobiveni se pigment u nizu procesa ispire vodom, odjeljuje i melje. Iz tako pripravljenog plavog ili zelenog pigmenta mogu se dobiti i ultramarini drugih tonova. Tako se ljubičasti ultramarin dobiva oksidacijom na zraku u prisutnosti amonijevog klorida, a iz njega se crveni ultramarin proizvodi daljom oksidacijom uz dodatak klorovodika i klora.

Ultramarin je vrlo cijenjen i njegova se boja smatra najljepšom među anorganskim plavim pigmentima. Otporan je na zraku i svjetlu, postojan na povišenim temperaturama i netopiv u vodi i alkalijama, ali je slabo izdašan i vrlo osjetljiv na djelovanje kiselina. Primjena je ultramarina vrlo raširena, posebno ako se traži postojanost prema alkalijama. Ultramarin se najviše upotrebljava za bojenje sintetskih materijala, zatim za tiskarske i slikarske boje, za tisak na tekstilu, za bojenje gume, papira i tako dalje. Osim za bojenje, ultramarin služi i kao komplementarna boja, to jest kao sredstvo za uklanjanje žućkastog tona u naličima, papiru, plastici, prilikom pranja rublja i slično. Ultramarin nije otrovan, pa se mnogo upotrebljava za bojenje materijala koji dolaze u dodir s hranom, kao pigment za pečate kojima se obilježavaju živežne namirnice, zatim u kozmetičkoj industriji, proizvodnji igračaka, olovaka i tako dalje.

Slike

Izvori

Pigmenti
 Materijali

Ultramarin


علم الفلك الرصدي  هو جزء من علم الفلك يهتم بإجراء الأرصاد الفلكية لمعرفة الكون، بنيته وتطوره ونشأته عن طريق المشاهدة بأجهزة مثل التلسكوبات وقياسات مثل أجهزة قياس الأشعة الكونية أو أجهزة قياس الأشعة الراديوية. هذا هو الفارق بين هذا العلم والفيزياء الفلكية النظرية التي تهتم أساسا معرفة الآثار التي يمكن قياسها المترتبة على النماذج الفيزيقية ومن ضمنها النسبية العامة. عمليا تكمل الطريقتان بعضهما البعض. الرصد هو الذي يفصل بين نظريات مختلفة.

كعلم من العلوم، فإن علم الفلك كان محدودا في الماضي بسبب قلة الوسائل العملية، فلم يعرف الإنسان التلسكوب إلا في القرن السابع عشر. هذا بالإضافة إلى بعد المسافة بيننا وبين النجوم وهي مسافات عظيمة.

ومن الأمثلة القريبة من ظواهر محددة، النجوم المتغيرة، أصبح علماء الفلك التجريبيين ابتكار أجهزة لقياس المنحنى الضوئي لتلك النجوم وتفسيرها. كذلك أصبح في مقدورهم اكتشاف مستعر أعظم مثل مستعر أعظم 1987 إيه الذي حدث عام 1987 في أحد نجوم سحابة ماجلان الكبرى، واستطاع العلماء قياس وهجه من أشعة إكس وما لحقه من توهج من الضوء المرئي وتتبعه بدقة عبر أشهر طويلة، ولا يزالون.

يعتمد علم الفلك الرصدي الحديث على قياسات لعدة أشعة منها ما يرى بالعين (الضوء المرئي) ومنها ملا تراه العين:
 أجهزة قياس أشعة غاما والأشعة السينية الصادرة من النجوم
 أجهزة قياس أشعة فوق البنفسجية
 أجهزة قياس أشعة تحت الحمراء
 أجهزة قياس الموجات الراديوية
هذا بالإضافة إلى ما تصوره تلسكوبات تسجل الضوء المرئي. أو تلسكوب فضاء مثل تلسكوب هابل الفضائي عندما يركز تصوير منطقة سحيقة في الكون يصل بعدها عنا 9 أو 10 مليارات سنة ضوئية، ويركز عليها ليصورها عدة ساعات متواصلة على لوح تسجيل وإلا لا يظهر شيئا على اللوح بسبب قلة الضوء الواصل إلينا.

استعمال العين المجردة

قبل اكتشاف المقراب، اعتمد علم الفلك والرصد على مساعدة العين المجردة والأدوات المختلفة لقياس الوقت والاتجاه. بالنسبة لعلماء الفلك المسلمين في القرون الوسطى لُوحظت عمليات المراقبة المنتظمة للسماء. البيانات التي جمعوها كان يستخدمها يوهانز كيبلر لصياغة قوانين حركة الكواكب.

على مدار التاريخ المسجل كان البشر يراقبون السماوات. الهياكل الحجرية القديمة بنيت كوسيلة لقياس مرور الزمن على أساس حركة الشمس. أنماط محددة من النجوم في السماء التي اوحت للناس صورا كالأبراج أو تكون مرتبطة بمواسم كالربع والخريف أو فيضان النيل. كما ساعدت على تعلم الحساب وتقسيم الشهر إلى أسابيع وتقسيم السنة إلى شهور.

العين يمكن أن تلحظ الكثير في السماء دون استخدام مقراب، نحو 6000 نجم. سجلت السجلات القديمة نجوما مشرقة جدا (انفجارات نجمية) التي من شأنها أن تظهر فجأة في السماء، حتى أمكن الناس رؤيتها أثناء النهار. وكانت هناك سجلات للمذنبات كنذر من الكوارث. وفي العصر الحديث، يتم جمع نيازك سقطت على السهول الجليدية لأنتاركتيكا، ودراستها لتحديد خصائصها وعلاقتها بخصائص الأرض والكواكب والكويكبات وحتى دراسة المريخ.

تاريخ الرصد الفلكي

قبل اختراع التلسكوب

لا يعرف تماما متى بدأ رصد السماء. استخدم قدماء المصريين تقويما منذ 3000 قبل الميلاد، وكانت مبنية على مشاهد الشعرى اليمانية (بالمصري القديم «سبا»). كما عرفت أشكال فلكية وبنايات لها اتجاهات معينة تتعلق بالشمس والنجوم في بلاد مختلفة من العالم، منها ما عثر عليه من الأشوريين وبابل والمايا.

وابتكر الإنسان أجهزة لتحديد مواقع النجوم مثل إبرخس اليوناني وبطليموس المصري خلال الألفية قبل الميلاد، واستخدمها العرب فيما بعد وعدلوها. ثم طورت تلك الأجهزة على يد تيخو براهي الدنماركي خلال القرن السادس عشر. واستخدم العرب الاسطرلاب اليوناني لحساب مواقع النجوم وقاموا بتعديله، وأصبح يستخدم لتحديد الوقت وتحديد بعض المواعيد مثل موعد شروق الشمس.

القرن 17 حتى القرن 19

بدأ تدوين بيانات الأجرام السماوية بواسطة التلسكوب الذي اخترعه جاليليو جاليلي في عام 1609 . وتطور الأمر باختراع تلسكوبات أكثر كفاءة من تلسكوب جاليليو. من أهم تلك الأجهزة مثلا تلسكوب مرآة الذي اخترعة جيمس غريغوري، ونفذوه لوران كاسجريان واسحاق نيوتن. ثم بدأ بناء تلسكوبات ضخمة من نوع تلسكوب المرآة قام وليام هيرشل ببناء واحدة منها في القرن الثامن عشر وويليام بارسونز في القرن التاسع عشر، إلى أن قام جورج هيلي بتشييد تلسكوب باتساع 100 بوصة في عام 1917 على مرصد جبل ويلسون.

سار تطور موازيا لهذا التقدم في مجال البصريات وطرق تركيب التلسكوب: فمند القرن 19 بدأت المطيافية (تحليل الضوء) تدخل مجال القياسات الفلكية. فقد استخدم هيرشل موشورا في عام 1800 لتحليل الضوء وترمومتر لرصد أشعة الشمس وعين ما بها من حرارة، وكان ذلك بدء علم فلك الأشعة تحت الحمراء. وبعدها بعدة سنوات قام وليام ولاستون ويوزيف فراونهوفر بتعيين خطوط طيف أشعة الشمس.

وفي عام 1852 قام جورج ستوكس بنشر رسالة علمية عن مشاهداته للاشعة فوق البنفسجية في أشعة الشمس. وفي منتصف القرن 19 قام روبرت بنزن وجوستاف كيرشوف بتعيين التركيب الكيميائي للشمس على أساس خطوط الطيف.

وسار التطور في ابتكار أنواع أكثر دقة للمطيافية ومنذ نهاية القرن 19 بدأ استخدام طرق التصوير، التي أعطت فتحت للرصد الفلكي مجالات أوسع للمشاهدة، وتوسعت بزيادة دقة الاجهزة وزيادة حساسية التقاط الصور.

القرن 20 والقرن 21

يتسم القرن العشرين باستخدام أجهزة مشاهدة وقياس إلكترونية وفي إجراء منظم للرصد وتوسيع المجالات بالنسبة للقياس في أطوال موجات. مختلفة من طيف الأشعة الكهرومغناطيسية. وقام كل من «كارل جانسكي» و«جروت ريبر» في عام 1930 بأرصاد في علم الفلك للأشعة الراديوية. وتطورت هذه الأرصاد بعد نهاية الحرب العالمية الثانية بفضل أجهزة الأتصالات اللاسلكية والرادار التي انتهى استخدامها الحربي، وايتخدمت بكثرة في البحث العلمي.

في الأربعينيات من القرن الماضي صنع أول صمام تضخيم ضوئي واستخدم لتعيين شدة الإضاءة. كما بدأت أول تجارب لتكوين الصورة بواسطة اجهزة إلكترونية، حتى توصلنا إلى استخدام مجسات سي سي دي.

ولقياس موجات في نطاق الموجات التي يمتصها الغلاف الجوي للارض بدأ إرسال التلسكوبات إلى الفضاء الكوني: وأجريت لأول مرة قياسات لـ الأشعة فوق البنفسجية في عام 1946. وقام بتلك القياسات علماء أمريكيون استخموا لها صاروخ ألماني فاو-2، كما قاموا بنفس الطريقة في عام 1949 بإجراء قياسات في نطاق الأشعة إكس خارج جو الأرض.

ومنذ 1970 بدأ الرصد «بالقمر الصناعي الفلكي للاشعة تحت الحمراء» IRAS الذ كان أول مرصد يدور حول الأرض يرصد الأشعة تحت الحمراء. ثم تبعه المسبار الفضائي Uhuru، وهو أول قمر صناعي يقيس أشعة إكس. وفي عام 1959 قام القمر الصناعي السوفييتي لونا 1 لأول مرة بقياسات لجرم آخر غير الأرض وهو القمر: وأجري أول هبوط على السطح الخلفي للقمر في نفس العام. وفي عام 1962 وصل المسبار مارينر 2 إلى كوكب آخر إلى الزهرة، وأرسلت مسبارات خلال العشر سنوات التالية جميع الكواكب الكبيرة في المجموعة الشمسية.

بدأ علم فيزياء الجسيمات الفلكية في عام 1912 بقيام «فيكتور هيس» بالارتفاع ببالون، وتبين له وجود طبقات في غلاف الأرض متأينة أتية من الكون. إلا أنه تبين خلال عشرات السنين التالية أنها جسيمات أولية سريعة. وبابتكار أجهزة أكثر دقة كمكشافات الجسيمات أصبح إجراء قياسات للأشعة الكونية ممكنا. ومنذ عام 1983 تم بناء مكشافات للنيوتربنو ضخمة، استطاع العلماء بها قياس نيوترنوات الشمس، ونيوترينوات من مستعر أعظم 1987 إيه الذي حدث في عام 1978 في سحابة ماجلان الكبرى، كذلك قيست نيوترينوات آتية من خارج المجموعة الشمسية.

يهتم الرصد الفلكي حاليا بالقيام برصد أكثر دقة عما سبق، واستغلال أفضل لنطاقات طيف الأشعة الكهرومغناطيسية وترابطها مع بعضها البعض. وكذلك بتجميع عدد كبير من القياسات والبيانات عن النجوم ومجرة درب التبانة ومجرات في الكون. من ضمنها مراصد جديدة على متن أقمار صناعية، مثل تلسكوب هابل الفضائي. وتطوير طرق الرصد من الأرض مثل بصريات مكيفة وبصريات نشيطة، وكذلك بناء مكشافات لموجات الجاذبية، يكون في وسعها اكتشاف أنماط جديدة للمشاهدة.

تتطلب مشاريع ضخمة مثل مصفوف الترددات المنخفضة LOFAR من الأجهزة الحاسبة وبنيات الحواسيب الكبيرة كفاءات عالية في نقل البيانات المجمعة الكثيرة ومعاملتها وتخزينها.

اقرأ أيضا
 علم الفلك
 رصد فلكي
 رصد فلكي بالعين المجردة
 قوس المراقبة
 علم الفلك الزمني
 علم الفلك النظري

المراجع

أنواع البيانات الإحصائية
تخصصات فلكية فرعية
مشاهدة علمية

علم الفلك الرصدي


بلدية تالافيرا لا ريال , هي إحدى بلديات مقاطعة بطليوس, التي تقع في منطقة إكستريمادورا, والتي تقع في غرب إسبانيا.

يبلغ عدد سكانها 5.255 نسمة وفقاً لإحصائية سنة (2002).

المناخ
يظهر الجدول التالي التغييرات المناخية على مدار السنة لتالافيرا لا ريال:

أعلام
 فاوستو تينزا

مراجع

أماكن مأهولة في بطليوس
بلديات بطليوس

تالافيرا لا ريال


Hypodessus es un género de coleópteros adéfagos  perteneciente a la familia Dytiscidae.

Especies
Hypodessus cruciatus	(Regimbart)
Hypodessus crucifer	Guignot 1939
Hypodessus curvilineatus	Z.
Hypodessus dasythrix	Guignot 1954
Hypodessus flavosignatus	(Zimmerman 1921)
Hypodessus frustrator	Spangler 1966
Hypodessus mjobergi	Z.

Referencias

 ;  2008: Morphology and chaetotaxy of larval Hypodessus cruciatus (Régimbart) (Coleoptera: Dytiscidae: Hydroporinae), and analysis of the phylogenetic relationships of the Bidessini based on larval characters. Studies on Neotropical fauna and environment, 43(2): 135-146.

Enlaces externos

 ION
 Nomenclator Zoologicus

Bidessini

Hypodessus


Masamichi Hayashi (født 4. april 1996) er en japansk fodboldspiller, som spiller for den japanske fodboldklub Gainare Tottori.

Referencer

Eksterne henvisninger

Fodboldspillere fra Japan

Masamichi Hayashi


Willie Reginald ("Reg") Bray (* 30. April 1879 in London (Forest Hill); † 6. Juni 1939 in Croydon) war ein englischer Exzentriker, der vier Jahrzehnte lang und mit mehr als 32.000 teilweise skurrilen Postkartenexperimenten und Objektversendungen – einschließlich seiner selbst – die Leistungsfähigkeit der britischen Royal Mail erforschte und dabei mehr als 15.000 Autogramme von Personen aus aller Welt sammelte. Durch Ausstellungen seiner Autogrammsammlung, Publikationen zu postalischen Themen und durch Auftritte im Radio etablierte er sich in der Öffentlichkeit als The Human Letter und The Autograph King.

Leben
Bray wurde 1879 im Stadtteil Forest Hill, im Südsüdosten von London, als Sohn von Edmund und Mary Bray geboren. Das Ehepaar lebte dort in einer viktorianischen Villa zusammen mit Edmunds Halbgeschwistern Mark und Lizzie Duffet und deren Mutter Elizabeth Duffet in der Stanstead Road.

Als 10-Jähriger besuchte Reginald das St. Dunstan's College. Es wird berichtet, dass er ein durchschnittlicher Schüler war, der früh mit dem Sammeln von Briefmarken und Zugfahrscheinen begann und der – nicht zuletzt um "female companionship" zu suchen – mit Freunden dem Forest Hill Cycling Club, dem lokalen Radfahrer-Club, beitrat. Diese Freude am Radfahren erhielt er sich sein ganzes Leben.

Bray machte eine Ausbildung zum Buchhalter und übte diesen Beruf zeit seines Lebens aus. Die so erlernte Sorgfalt wandte er auch bei seinen Hobbys an, indem er jeder verschickten Kuriosität und jeder postalischen Autogrammanfrage eine Nummer zuordnete und den Vorgang ausführlich dokumentiert in einem Register niederlegte.

Nachdem er als junger Mann drei Schwestern, die er durch den Forest Hill Cycling Club kennen gelernt hatte, gleichzeitig hofiert hatte, entschied er sich für die mittlere, Mabel Hargreaves, und heiratete sie im September 1908. Das Ehepaar hatte eine Tochter namens Phyllis, die im August 1909 geboren wurde.

Seit seiner Geburt wohnte Bray in Forest Hill. Er verließ diesen Stadtteil erst 1938, als er nach Croydon zog.

W. Reginald Bray, "who never took a sick day in his life", starb im Alter von 60 Jahren in seinem Haus an einem Herzinfarkt.

Postalische Experimente

Das Jahr 1898 wurde von Bray selbst als der eigentliche Beginn seiner Faszination vom Postsystem angesehen, da er in diesem Jahr für einen Sixpence den aktuellen Post Office Guide, in dem jede Art postalischer Dienstleistung, deren Kosten sowie die diese betreffenden Postbestimmungen aufgeführt waren, erwarb und komplett durchlas.

Der Bray-Biograf John Tingey vermutet, dass Formulierungen im Post Office Guide wie "letters [etc.] should be clearly and legibly addressed" und "all letters [etc.] must be delivered as addressed" Brays Neugier weckten, bis zu welchen Grad die Royal Mail ihren eigenen, im Post Office Guide niedergeschriebenen Vorgaben Folge leisten könne. Des Weiteren vermutet Tingey, dass es geradezu schicksalhaft war, dass sich, als die ganze Familie 1899 in das Haus Nr. 135 in der Devonshire Road zog, ein Penfold-Briefkasten in Sichtweite des Hauses befand – und noch heute dort befindet.

Über 40 Jahre lang und bis zu seinem überraschenden Tod führte Bray mehr als 32.000 sowohl kreativ konzipierte als auch systematisch dokumentierte postalische Experimente und Autogrammanfragen durch. In den 1950er Jahren verkaufte seine Tochter Phyllis dieses Material kistenweise und nur einige ausgewählte Stücke blieben in Familienbesitz. Heute sind Post-Curiosa von W. Reginald Bray gesuchte Sammlerstücke.

Inoffizielle Postkarten
Versendungen von skurrilen Postkarten waren z. B. eine von seiner Mutter Mary mit dem Muster "Bray, Forest Hill" gehäkelte Karte. Noch unverheiratet schickte er eine weitere gehäkelte Karte an Annie Taylor, eine junge Dame, die er verehrte (die Beziehung wurde erfolglos beendet). Auch experimentierte er mit ungewöhnlichen Postkartenformaten: Selber gezeichnete und ausgeschnittene cartoonhafte Formen wie ein Männerkopf oder ein Eselskopf; auch verschickte er mehrere Postkarten, die aus gestärkten Hemdkragen zusammengenäht waren.

Durch seine postalischen Collagen, Zeichnungen und Bilderrätsel (siehe unten) war Bray damit ein bisher nicht als solcher anerkannter Vorreiter der Mail Art, die erst 60 Jahre später durch Ray Johnson populär gemacht wurde.

Kryptische Adressen
Um die Fähigkeiten der Postzusteller zu erforschen, schrieb Bray Adressen in Reimform (teils reiner, teils unreiner Endreim), wobei er gelegentlich als Hilfestellung – wie im angegebenen Beispiel – die essenziellen Elemente unterstrich. Diese Karte wurde an E. Arnold, einen langjährigen Nachbarn und Freund von Bray, geschickt, an den er häufig Postkarten adressierte, die er dann bei gemeinsamen Treffen wieder zurückerhielt:

Ende des 19. Jahrhunderts kamen Bildpostkarten und Ansichtspostkarten in Mode. Bray verwendete sie bald bei seinen Experimenten, indem er als Adresse "To the Occupier", "To the Resident nearest..." oder ähnliche Formulierungen verwendete, um Personen zu erreichen, die im auf der Karte abgebildeten Gebäude, Leuchtturm, Schiff, Zug, geographischen Objekt o. ä. als Ein- oder Anwohner lebten oder arbeiteten. Auf den Karten stellte er den ihm unbekannten Adressaten einfach zu beantwortende Fragen und bat sie, diese postalisch zu beantworten und die Karten an ihn zurückzuschicken.
In einem dieser Fälle – Bray schrieb an die Brighton Fire Brigade auf einer Karte, die angeblich die Feuerwehrmänner bei einem großen Brandeinsatz (das "Lewes Fire" im Jahre 1905) zeigte – erhielt er als Antwort einen Brief, in dem zugegeben wurde, dass das Foto schon vor dem Brand während einer Übung auf dem Polizeisportplatz entstanden sei und dass die abgebildeten Feuerwehrmänner nichts mit dem Brandeinsatz zu tun gehabt hätten.

Bei weiteren Postkarten mit bildlich dargestellten Adressen, z. B. dem Porträt des Empfängers (plus Straßenname (ohne Nummer) plus Ort), fügte Bray den folgenden sehr höflich erläuternden, aber auch unterschwellig die Berufsehre ansprechenden Kommentar bei:
"Dear Sir (or Madam), will you kindly redirect this postcard
to the above address as I want to test
the skill of the postal authorities with regard
to cards pictorially addressed."
In einem dieser Fälle – die Postkarte wurde natürlich zugestellt und Bray erhielt sie später zurück – kommentierte ein britischer Postbeamter ein Strafporto am Rande der Postkarte:
"Pursuing this game we hope there are not many.
However, for your hobby you will have to pay a penny."

Weitere Ansätze waren aus Zeitungen zusammengesetzte Bild-Collagen oder auch von Bray selbst sehr realistisch gezeichnete Bilderrätsel, mit denen er die Adresse visuell darstellte.

Unverpackte Objekte
Unter den Gegenständen, die Bray ohne Verpackung, aber frankiert und an sich selbst (oder an seinen Freund E. Arnold, s. o.) adressierte und verschickte – oft auch von Reisezielen aus, die er im Urlaub oder an Wochenenden mit dem Fahrrad erreicht hatte –, befanden sich ein Kaninchenschädel (Adresse entlang den Nasenknochen geschrieben), eine (leere) Geldtasche, die man öffnen musste, um im Inneren die Adresse und Frankierung zu finden, ein Kürbis, eine Fahrradpumpe, eine Bratpfanne, ein Hausschuh, eine Kleiderbürste, eine Tabakspfeife, eine Hemdbrust, eine Schiefertafel, eine russische Zigarette, ein Gebinde Zwiebeln, eine frisch ausgegrabene Rübe (verschickt aus Irland), ein auf eine Postkarte geklebtes Stück Seetang, ein Pennystück mit einem gebohrten Loch, um den frankierten Adresszettel zu befestigen (Bray vergaß die Briefmarke und musste zwei Penny Strafgebühr zahlen).

Ungewöhnliche Versendung

Um seine Sammlung von Poststempeln zu vergrößern, ersann Bray ungewöhnliche Methoden, um seine Postkarten zu Lande, zu Wasser und in der Luft so weit wie möglich zu verschicken.

So ließ er an sich selbst adressierte frankierte (und unfrankierte) Postkarten mit entsprechenden Instruktionen an den Finder (oder die Finderin) in Personen- und Güterwagen der Eisenbahn liegen in der Hoffnung, dass sie erst relativ spät entdeckt und von weit entfernten Orten an ihn zurückgeschickt würden.

Dem gleichen Zweck diente sein Verstecken von präparierten Postkarten in Stapeln der wöchentlich erscheinenden Zeitschrift Tit-Bits (… from all the interesting Books, Periodicals, and Newspapers of the World), die bereits damals eine hohe Auflage erreichte und sich auf menschliche Dramen und Sensationsjournalismus spezialisierte.

Erfolge mit dieser Methode brachten ihn auf die Idee, präparierte und mit landesüblichen Marken frankierte Postkarten in zusammengerollten Zeitungen an fiktive Adressen in fernen Ländern zu schicken. Wenn in diesem Land bei Unzustellbarkeit die Zeitung entrollt wurde, fiel die Karte heraus und wurde von dortigen Postbeamten gestempelt und als unzustellbar an Bray zurückgeschickt. Bray, der fast sein ganzes Leben in Forest Hill verbrachte, machte sich einen Spaß daraus, Bekannten diese Karten als Beleg vorzulegen, dass er um die ganze Welt gereist sei.

Bray verschickte auch Postkarten per Flaschenpost, die er entweder selbst in Flüssen oder am Meer aussetzte oder die er von Bekannten, die eine Fähre benutzten, aussetzen ließ. Die Flaschen enthielten eine schriftliche Anleitung und das Versprechen, demjenigen eine kleine Belohnung zukommen zu lassen, der die darin enthaltene Postkarte an Bray zurückschickte.

Ebenso konnte er Ballonfahrer für seine Zwecke gewinnen, indem er sie bat, Postkarten an gasgefüllten Ballons der Willkür der Windströmungen zu übergeben.

Der menschliche Brief

Im Post Office Guide fand Bray das Dienstleistungsangebot "A person may also be conducted by Express Messenger to any address on payment of the mileage charge". Als allererste Person in Großbritannien beanspruchte er diesen Dienst und ließ sich am 8. Februar 1900 per Post zum Hause seiner Eltern geleiten. Da er bei seinem ersten Versuch keinen Beleg erhielt, wiederholte er seine Selbstverschickung am 14. November 1903 (fotografisch dokumentiert; Bray mit Schirmmütze und Fahrrad) und erhielt einen Postbeleg. Damit konnte er später beweisen, dass er der erste Mensch war, der diesen Postservice in Anspruch nahm, und nicht etwa ein gewisser Henry Turner von der Insel Guernsey, der den gleichen Vorgang für sich im Jahre 1905 initiiert hatte und vom British Postal Museum lange Zeit als "first person who posted himself" geführt wurde. 1932 wiederholte Bray den Vorgang ein drittes Mal und erneut in Gegenwart eines Fotografen. Als erster Mensch der Welt, der sich selbst verschickte, gilt allerdings Henry Brown, der sich bereits 1849 von Richmond nach Philadelphia versendete und sich damit aus der Sklaverei befreite.

Am 10. Februar 1900, zwei Tage nach seiner Selbstverschickung, ließ Bray seinen Irish Terrier Bob – an der Leine – vom Exceptional Express Service innerhalb von sechs Minuten vom Abgabepostamt Kent (Forest Hill) ebenfalls an die Adresse seiner Eltern in Forest Hill überführen.

Die Grenzen der Royal Mail

Neben Brays systematisch immer anspruchsvoller werdenden Experimenten, denen die Royal Mail in den meisten Fällen unermüdlich und erfolgreich nachkommen konnte, gab es auch praktische und logistische Grenzen, die durch Brays stetig schwieriger werdenden Herausforderungen in nicht unerheblicher Häufigkeit überschritten wurden und das Limit der Leistungsfähigkeit der britischen Postbehörde aufzeigten.

Ein Versuch, die Adresse mit rotem Siegelwachs zu schreiben, schlug fehl, da die Buchstaben während des Transports abblätterten. Die Karte wurde Bray mit dem Vermerk "insufficiently addressed" und mit Strafporto versehen zurückgeschickt.

Der Versuch, eine Postkarte mit einer Onepenny-Marke von London über New York, Stockholm, Bern, Kalkutta, Singapur, Sydney und Rom nach Auckland und dann wieder zurück nach Forest Hill zu schicken, scheiterte konzeptuell ("incorrectly addressed").

Am 30. Juli 1898 versuchte Reginald Bray, eine Postkarte "To a Resident, Fingal's Cave, Staffa" zu schicken. Die Royal Mail war aber nicht in der Lage, dem nachzukommen. Der Grund lag vermutlich darin, dass die Insel Staffa zu diesem Zeitpunkt unbewohnt war.

Dass Bray nicht nur durch seine Mail Art, sondern auch in Bezug auf Konzepte der Kundenbetreuung seiner Zeit voraus war, belegt die Unzustellbarkeit einer Postkarte aus dem Jahr 1899 an "Santa Claus Esq." ("insufficiently addressed"); erst 1963–1964 war die Royal Mail logistisch in der Lage, Briefe an den Weihnachtsmann weiterzuleiten, dann aber auch zu beantworten.

Autogrammsammlung

Auslöser für Brays Sammelleidenschaft von Autogrammen, die er rein postalisch und ohne direkten Kontakt zu den ausgewählten Personen erfragte, war der Zweite Burenkrieg (1899–1902). Vier Tage nach Ausbruch des Krieges schickte Bray eine Postkarte an Ohm Krüger, den Präsidenten der Südafrikanischen Republik – und damit Kriegsgegner der Briten – mit der Bitte, diese Karte an ihn zurückzuschicken. Die Karte kam unbeantwortet zurück, war aber mit einer Vielzahl von Stempeln und dem kriegsbedingten Vermerk "mail service suspended" versehen (Solche seltenen, nur temporär und zeitlich begrenzt verwendeten Stempel sind heute begehrte Sammlerobjekte).

Der König der Autogramme
Durch diese Burenkriegspost ermutigt, schrieb Bray Autogrammanfragen an jeden der in Südafrika im Einsatz befindlichen britischen Generäle, indem er ihre Bilder beifügte – damals populärerweise als Zigarettenbild-Serien (Marke "Ogden's Guinea Gold Cigarettes") erhältlich. Um die Anfrage in der ihm eigenen Manier als weniger einfach für die Postbehörden zu gestalten, schnitt Bray den aufgedruckten Namen des Betroffenen unten vom angehefteten Zigarettenbild ab und gab eine sehr allgemeine Anschrift an wie z. B. "British Field Forces, South Africa". Die Royal Mail und die britische Feldpost zeigte sich seinen Herausforderungen gewachsen und Bray war mit dieser Methode des Autogrammsammelns sehr erfolgreich.

Noch während des Burenkrieges bedachte Bray lokale englische Berühmtheiten wie Kriegskorrespondenten, Politiker, Schriftsteller, Künstler, Theater- und Kirchengrößen und Sportler (hier besonders Cricketspieler und Crocketspieler) mit seinen Anfragen. Doch auch schwarze Schafe wie Finanzschwindler und verurteilte Verbrecher, deren Namen er aus der Zeitung erfahren hatte, erhielten postalische Anfragen von ihm. Zwei Gebiete, in denen er besonders intensiv sammelte, waren die aufkommende Filmindustrie und die sich immer schneller entwickelnde Luftfahrt (einige Beispiele in Folge).

Im Jahre 1906, nach Ausstellungen seiner Sammlung in mehreren Städten Englands, legte Bray sich den Titel The Autograph King zu. Er ließ sich personalisierte Autogramm-Anfragekarten drucken, auf denen er diesen Titel verwendete, das Jahr und die Orte seiner Ausstellungen aufführte und behauptete, "The owner of the largest collection of Modern Autographs" zu sein. Seine Anfragen mit diesen Karten sorgten für einen Rückkopplungseffekt und er erhielt immer mehr Autogramme.

Erfolglose Anfragen
Auf die Tausende von Anfragen, die Bray weltweit verschickte, gab es auch Weigerungen, seinem Wunsch nach einem Autogramm zu entsprechen (einige bedeutendere Beispiele in Folge).

Im Jahr 1900 schrieb Bray eine Autogrammanfrage an den 26-jährigen Winston Churchill, der damals gerade in das britische Unterhaus gewählt worden war. Die retournierte, vorgedruckte Antwort erläuterte, dass Churchill es sich zur Regel gemacht habe, Autogramme nur gegen eine Spende von einem Shilling (in Briefmarken) für die Church Army, eine der Heilsarmee ähnliche Organisation der Church of England, zu geben. Dieser Bedingung kam Bray nicht nach.

Auch bei der Royal family konnte Bray um 1910 mit seinen Anfragen keine Erfolge verbuchen und erhielt pauschale Antwortschreiben, dass der Grund für eine generelle Ablehnung in der ungeheuer großen Anzahl an Autogrammanfragen liege, die an das Königshaus gerichtet würden.

Seinen längsten erfolglosen Kampf um ein Autogramm hatte W. Reginald Bray mit dem deutschen Reichskanzler Adolf Hitler. Nach mehreren schriftlichen Standardanfragen schrieb Bray 1934 seinen fünften und letzten Brief an die Staatskanzlei sogar auf Deutsch. Er erwähnte darin bedeutende Persönlichkeiten, die ihm bereits ihre Autogramme geschickt hätten, darunter Papst Pius X., Mussolini, Franz von Papen, alle bisher angeschriebenen Präsidenten der Vereinigten Staaten, John J. Pershing, Gustav Stresemann und viele andere mehr. Bray schloss mit den Worten "Ich wünsche Ihnen und der Deutschen Nation das Allerbeste", aber das Sekretariat der nationalsozialistischen Führung in Berlin durchschaute seinen diplomatischen Versuch, wies alle seine Gesuche höflich aber bestimmt zurück und verbat sich mit deutlichen Worten weitere Anfragen.

Bray musste sich mit den Autogrammen von Franz Bracht und Gerd von Rundstedt zufriedengeben.

Erscheinung in der Öffentlichkeit

Zeitungsartikel
W. Reginald Bray veröffentlichte Artikel zu seinen Aktivitäten in acht verschiedenen Journalen.

Bereits 1904, im Alter von 25 Jahren, schrieb W. Reginald Bray einen Artikel "Postal Curiosities" im Royal Magazine, in dem er seine Motive mit den folgenden Worten darlegte: "My object from the beginning was to test the ingenuity of the postal authorities, and, if possible, to vindicate them of the charges of carelessness and neglect."

1911 folgte ein weiterer Artikel im Royal Magazine, in dem Bray auf eine Änderung der postalischen Regulierungen einging, die es nicht weiter erlaubte, Bilder an einfachen Postkarten anzubringen – weshalb er seit dieser Änderung die seit 1892 existierenden letter cards für seine Autogrammanfragen verwendete.

1932 schrieb Bray einen kurzen, bebilderten Zeitungsartikel ("Dogs as Letters"), in dem er seine eigenen Erfahrungen mit Bob und die Nützlichkeit dieser Postdienstleistung beschrieb. Während dieser Dienst im Jahr 1900 drei Penny pro Meile kostete, war der Preis 1932 auf das Doppelte angestiegen.

1934 schrieb Bray in der Zeitschrift Post Annual einen Artikel über ein weiteres seiner Sammelgebiete, in dem er ebenfalls systematische Versendungsexperimente durchgeführt hatte. Unter dem Titel "Postmarks" handelte er die Geschichte der britischen Poststempel von den Anfängen des Postsystems im 17. Jahrhundert bis ins Jahr 1930 ab.

1935 und 1936 schrieb er längere Artikel über das Sammeln von Autogrammen in den Jugendzeitschriften Girl's Own Paper und Boy's Own Paper.

Bray sammelte auch Artikel, die in englischen und sogar deutschen und französischen Zeitungen über ihn und seine Aktivitäten erschienen.

Radiointerviews
Sein erstes Radio-Interview gab Bray im Juni 1933 auf Radio Normandy.

1935 und 1936 folgten Interviews im BBC-Radioprogramm In Town Tonight, in denen er das englische Postsystem lobte und den Express Delivery Service als "very useful service" bezeichnete. In Town Tonight war so populär, dass Churchman's Cigarettes eine 50 Bilder umfassende Zigarettenbild-Serie von Personen herausgab, die in dieser Radiosendung aufgetreten waren. W. Reginald Bray ist auf der Karte Nr. 6 abgebildet und auf der Rückseite dieser Karte wird er als "The Human Letter" und als "The owner of the largest collection of postal curios in the British Isles..." vorgestellt. Bray besorgte sich alle 50 Karten und dazu die Autogramme der darauf abgebildeten Berühmtheiten.

Ausstellungen
Ab 1901 arrangierte Bray fünf Ausstellungen seiner Autogrammsammlung in London, Manchester und Leeds. Die Ausstellung in Shepherds Bush im Jahr 1914, dem Beginn des Ersten Weltkrieges, war Brays letzter Auftritt als Aussteller.

Zitate

Einzelnachweise und Übersetzungen

Literatur

Weblinks
 W. Reginald Bray – Website mit weiteren Informationen und Fotos von Bray sowie einigen seiner Kuriositäten
 Sydenham and Forest Hill Local History: W. Reginald Bray, The Autograph King , 17. November 2008 (engl.)
 The New Yorker, 15. September 2010, Deirdre Foley-Mendelssohn: The Eccentric Englishman (engl.)

Postwesen (Kultur)
Autogrammsammler
Brite
Geboren 1879
Gestorben 1939
Mann

W. Reginald Bray


Wiktor Andrejewitsch Kanke (; * 29. April 1944 in Nekrassowo, Region Altai) ist ein russischer Philosoph.

Leben
Kanke wurde in eine russlanddeutschen Familie geboren. Er studierte an der Fakultät für Physik der Staatlichen Pädagogischen Hochschule Moskau. Von 1966 bis 1974 unterrichtete er an einer Schule Physik und danach Philosophie an der Staatlichen Pädagogischen Hochschule Bijsk. Ab 1987 leitete er den Lehrstuhl für Philosophie an der Staatlichen Technischen Universität für Nuklearenergie in Obninsk.

Theorien

Zeitformen
In seiner Habilitation (1984) entwickelte Kanke eine Konzeption der Zeitformen. Die Natur der Zeitformen wird nach Kanke durch die Besonderheiten der Prozesse, die sie verursachen, bestimmt. Die Zeit ist ein Maß für den Prozess vom Beginn bis zu einem neuen Stadium. Ein häufiger Fehler ist in Angabe der physikalischen Zeit der universellen Funktionen.

Metawissenschaftlicher Ansatz
Kanke unterscheidet in der zeitgenössischen Philosophie die substanzielle und die metawissenschaftliche Philosophie.
 Die substanzielle Philosophie ist nach Kanke nicht in der Lage, den Anforderungen der Wissenschaft gerecht zu werden. Sie ist zwangsläufig metaphysisch. Das gilt auch für den Poststrukturalismus, die Hermeneutik und die analytische Philosophie.
 In ihrer metawissenschaftlichen Form überprüft und kritisiert die Philosophie andere Wissenschaften. Die metawissenschaftliche Betrachtungsweise widersteht der Metaphysik in der Philosophie und dem Substantialismus in der Wissenschaft. Die metawissenschaftliche Philosophie untersucht die Begriffsübergänge in modernen Theorien. Diese Begriffsübergänge werden von Kranke als konzeptionelle Transitionen bezeichnet und finden a) in der Theorie, b) zwischen den Theorien oder c) zwischen den Wissenschaften statt.

Kanke ist ein Anhänger der metawissenschaftlichen Betrachtungsweise. Er glaubt, dass diese Betrachtungsweise das Gegenmittel für SPAM (syndrome of acquired antimetascientificity) in den Wissenschaften und SPAN (syndrome of acquired antiscientificity) in der Philosophie ist.

Transduktionstheorie
Die Transduktion in der Theorie umfasst die Deduktion, die Adduktion, die Abduktion und die Induktion. Die Deduktion ist nach Kanke der Übergang von hypothetischen Prinzipien über hypothetische Gesetze zu vorhergesagten Werte der Variablen. Die Adduktion (Experiment) wandelt vorhergesagte hypothetische Variablen in empirische Variablen (Fakten). Die Abduktion ist der Aufstieg von empirischen Variablen zu empirischen Gesetzen und Prinzipien. Als Induktion bezeichnet Kanke die Annahme, dass empirische Prinzipien und Gesetze in einem neuen Zyklus des Wissenserwerbs verwendet werden können.

Kanke unterscheidet problematische (T1 → T2 → T3 → … → Tn) und interpretatorische Transduktionen (Tn → Tn-1 → Tn-2 → … → T1). In der problematischen Reihe überwindet jede nachfolgende Konzeption einige Probleme der vorherigen Konzeption. Die interpretatorische Reihe von Theorien ermöglicht es, die Inhalte der weniger entwickelten Theorien durch weiter fortgeschrittenen Theorien zu erklären.

Die Transduktion zwischen den Wissenschaften ist eine Unterstellung of Science Begriffe zueinander. Sie hat immer eine exogene, äußere Natur. Mit der Hilfe der Theorie der konzeptuellen Transduktion kann man – so Kanke – den Theorienpluralismus erfassen. Moderne Wissenschaftler arbeiten nach Kanke nicht mit Paradigmen, wie von Thomas S. Kuhn behauptet – oder mit Forschungsprogrammen, wie sie Imre Lakatos annahm, sondern mit den Theoriereihen.

Kanke wendet seine Theorie unter anderem auf die Ethik an. Er glaubt, dass die moderne Ethik in erheblicher Weise substantiell arbeitet.

Werke
Die Titel der russischsprachigen Werke wurden übersetzt.
 Philosophie der Wissenschaft. Eine kurze Enzyklopädie. Moskau, 2008, ISBN 978-5-370-00180-2.
 Die wichtigsten philosophischen Richtungen und Konzeptionen der Wissenschaft. 3. Aufl. Moskau, 2008, ISBN 978-5-98704-315-8.
 Formen der Zeit. 3. Aufl. Moskau, 2011, ISBN 978-5-397-01990-3.
 Generelle Philosophie der Wissenschaft. Moskau, 2008, ISBN 978-5-370-00883-2.
 Geschichte der Philosophie. Denker, Konzeptionen und Entdeckungen. 3. Aufl. Moskau, 2007, .
 Ethik der Verantwortung. Eine Theorie der Moral der Zukunft. Moskau, 2003, ISBN 5-94010-054-6.
 Moderne Ethik. 4. Aufl. Moskau, 2011, ISBN 978-5-370-00034-8.
 Moderne Philosophie. Moskau, 2011, ISBN 978-5-370-01391-1.
 Philosophie des Lehrbuchs. Moskau, 2007, ISBN 978-5-9792-0001-9.
 Philosophie der Mathematik, Physik, Chemie und Biologie. Moskau, 2011, ISBN 978-5-406-00543-9.
 Konzeptionen  der modernen Naturwissenschaft. Moskau, 2007, ISBN 5-98704-071-X.
 Philosophie der Wirtschaftswissenschaften. Moskau, 2007, ISBN 5-16-002771-8.
 Philosophie des Managements. Moskau, 2010, ISBN 978-5-406-00243-8.
 Philosophie der Geschichtswissenschaft. Moskau, 2009. (Co-Autor), ISBN 978-5-8122-1025-0.
 Geschichte und Philosophie der Chemie. Moskau, 2011, ISBN 978-5-7262-1433-7.
 Philosophie der Pädagogik. Moskau, 2011, ISBN 978-5-204-00634-8.
 Die Methodologie der wissenschaftlichen Erkenntnis. Moskau: Omega-L. 2013. ISBN 978-5-370-02887-8.
 Geschichte, Philosophie und Methodik von Engineering und Informatik. Moskau: Yurayt. 2013. ISBN 978-5-9916-3030-6.
 Geschichte, Philosophie und Methodik der Psychologie und Pädagogik. Moskau: Yurayt. 2014. ISBN 978-5-9916-2990-4.
 Geschichte, Philosophie und Methodik der Naturwissenschaften. Moskau: Yurayt. 2014. ISBN 978-5-9916-3041-2.
 Geschichte, Philosophie und Methodik der Socialwissenschaften. Moskau: Yurayt. 2014. ISBN 978-5-9916-3275-1.
 Encyclopedia of Metascience and Special Philosophy of Science. Hongkong/Tallinn: Eurasian Scientific Editions, 2021. ISBN 978-988-14066-1-3, ISBN 978-9949-7485-0-1.
 50 critical essays on the philosophy of science. Genf/Hongkong/Tallinn: Eurasian Scientific Editions, 2022. ISBN 978-9949-7485-8-7.

Philosoph (20. Jahrhundert)
Hochschullehrer (Russland)
Russlanddeutscher
Russe
Geboren 1944
Mann

Wiktor Andrejewitsch Kanke


Lacul Sovetskaya este un lac subglaciar lichid din Antarctica, îngropat la aproximativ 2 kilometri de Stația de cercetare Sovetskaya. Are în jur de 1.600 de kilometri pătrați.

Vezi și
 Lacul Vostok

Referințe

Ținutul Wilhelm al II-lea
Lacuri subglaciare

Sovetskaya (lac)


Gli Aristocratici ("Aristokrati") je talijanska serija stripova koju su 1973. stvorili Alfredo Castelli i Ferdinando Tacconi.

Pozadina
Strip je prvi put objavljen 1973. u strip časopisu Il Corriere dei Ragazzi. Sadrži skupinu gospode lopova koji novac od svojih krađa doniraju u dobrotvorne svrhe. Tijekom svojih priča susreli su se i s poznatim književnim i kinematografskim likovima poput Sherlocka Holmesa, Jamesa Bonda ili inspektora Clouseaua.

Serija je postigla umjereni uspjeh u Italiji, a prevedena je u 18 stranih zemalja. Godine 1983. proizvela je spin-off Agente Allen u izdanju Il Giornalino. Gli Aristocratici također su se pojavili kao sporedni likovi u brojnim pričama Martina Mystèrea.

Likovi
Glavni likovi u stripu su:

 Earl, britanski gospodin i ujedno vođa grupe,
 Moose, irski moćnik,
 Alvaro, talijanski šarmer i također majstor sefova,
 Fritz, njemački izumitelj,
 Jean, nećakinja grofa
 Michael Allen, koji radi u Scotland Yardu i koji ponekad pokušava uhvatiti aristokrate i koji ponekad treba njihovu pomoć. Zaljubljen u Jean.

Izvori

Talijanski strip

Gli Aristocratici


An Neurolepis pittieri in uska species han Liliopsida nga ginhulagway ni Mcclure. An Neurolepis pittieri in nahilalakip ha genus nga Neurolepis, ngan familia nga Poaceae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Neurolepis

Neurolepis pittieri


La sierra de los Tajos del Sabar, también llamada sierra de Sabar o del Sabar, es un conjunto montañoso de la provincia de Málaga, en Andalucía, España. Se trata de una de las sierras de la comarca de La Axarquía que enlazan el Arco Calizo Central con la Sierra de Tejeda.

Situada junto al río Sabar, afluente del río Vélez, del cual toma su nombre, consta de varias subunidades separadas por enormes tajos, y ocupa una extenisión de unos 10 km². Los principales picos son el Alto de Doña Ana, de 1.202 , el Tajo de Gómer, de 1.129 , y el Tajo del Fraile, que con 1.229  es la cumbre mayor.

La conocida como Sierra del Rey se considera como una subunidad menor de este conjunto y alcanza los 972  en el Cerro Castejón.

Bibliografía
 Yus Ramos, R. et al: Por la Dorsal Bética. Centro de Desarrollo Rural (CEDER) de la Axarquía, Málaga 2007. ISBN 978-84-690-6437-5

Tajos
Tajos
La Axarquía

Sierra de los Tajos del Sabar


Aventurile lui Tom Sawyer (titlu original Les Aventures de Tom Sawyer) este un film româno-german din 1968 regizat de Wolfgang Liebeneiner și Mihai Iacob. Este prima ecranizare românească a romanului omonim al lui Mark Twain. Cei doi regizori vor colabora și la continuarea Moartea lui Joe Indianul. Rolurile principale au fost interpretate de actorii Roland Demongeot și Marc Di Napoli.

Prezentare

Distribuție

 Roland Demongeot — Thomas (Tom) Sawyer
 Marc Di Napoli — Huckleberry Finn
 Lucia Ocraim — Rebecca (Becky) Thatcher
 Otto Ambros — tâmplarul Muff Potter
 Jacques Billodeau — tâlharul Joe Indianul
 Mario Verdon — tâlharul Windy
 Maurice Teynac — învățătorul Dobbins
 Roland Armontel — judecătorul Thatcher
 Serge Nubret — negrul Jim
 Marcela Rusu — văduva Douglas
 Fory Etterle — avocatul
 Nicolae Gărdescu — pastorul
 Lina Carstens — mătușa Polly
 Emil Liptac — șeriful
 Ion Dichiseanu — tâlharul Jim Turner
 Dominic Stanca
 Alexandru Silvestru
 Theo Partisch
 Gheorghe Novac
 Mihai Berechet
 Franz Keller — galezul
 Eugenia Bădulescu — doamna Thatcher
 Val. Lefescu
 Valeriu Arnăutu
 Sebastian Radovici
 Victor Moldovan
 Ileana Dunăreanu
 Iarodara Nigrim
 Robert Hecker — Sid Sawyer, fratele lui Tom
 Ernst Fritz Fürbringer — narator (versiunea germană)
 Dan Ionescu — un bărbat îmbrăcat în negru cu o carte în mână (nemenționat)

Producție
Serialul de televiziune Les Aventures de Tom Sawyer a intrat în faza de producție la 8 decembrie 1967, fiind realizat de Franco London Film și Studioul Cinematografic București. Studioul român a cheltuit suma de 750.000 lei.

Primire
Filmul a fost vizionat de 4.037.982 de spectatori în cinematografele din România, după cum atestă o situație a numărului de spectatori înregistrat de filmele românești de la data premierei și până la data de 31 decembrie 2014 alcătuită de Centrul Național al Cinematografiei.

Serialul de televiziune a obținut Marele Premiu "Perles" la M.I.F.E.D. din Milano în 1968.

Note

Legături externe

Filme din 1968
Filme regizate de Wolfgang Liebeneiner
Filme regizate de Mihai Iacob
Filme germane
Filme românești
Filme în limba română
Filme de aventuri

Aventurile lui Tom Sawyer (film din 1968)


An Anubias barteri in uska species han Liliopsida nga ginhulagway ni Heinrich Wilhelm Schott. An Anubias barteri in nahilalakip ha genus nga Anubias, ngan familia nga Araceae. Ginklasipika han IUCN an species komo diri gud kababarak-an.

Matang nga nahiubos
Ini nga species ginbahin ha masunod nga matang nga nahiubos:

 A. b. var. angustifolia
 A. b. var. barteri
 A. b. var. caladiifolia
 A. b. var. glabra
 A. b. var. nana

Mga kasarigan

Mga sumpay ha gawas

Anubias

Anubias barteri


Gent-Wevelgem 1980 var den 42. udgave af cykelløbet Gent-Wevelgem og blev arrangeret 2. april 1980. Løbet blev vundet af Henk Lubberding.

Hold

Resultater

Eksterne henvisninger

1980
Cykelløb i 1980

Gent-Wevelgem 1980


Daniel "Dani" Shmulevich-Rom (på hebraisk: דני שמילו רום) (født 29. november 1940, død 18. januar 2021
) var en israelsk fodboldspiller (angriber), der tilbragte hele sin aktive karriere, fra 1957 til 1973, hos Maccabi Haifa i den israelske liga.

Shmulevich-Rom spillede desuden for Israels landshold. Han var en del af den israelske trup til VM 1970 i Mexico, og spillede to af israelernes tre kampe i turneringen.

Referencer

Eksterne henvisninger

Fodboldspillere fra Israel
Deltagere ved verdensmesterskabet i fodbold 1970
Fodboldspillere fra Maccabi Haifa

Dani Shmulevich-Rom


Edward Walker (1820-1893) est un mathématicien appliqué et physicien théoricien britannique.

Formation et carrière
Il est diplômé du Trinity College de Cambridge avec un BA (8th Wrangler) en 1844 et un MA en 1847. Au Trinity College, il fut Fellow en 1845 et assistant tuteur en 1846-1847.

Prix et distinctions
Il a remporté le prix Adams en 1865 et a été élu FRS le . Il a été admis au barreau d'Inner Temple le .

Vie privée
Le , il épousa Anne Whinfield à l'église St. James, Norlands, Bayswater. Le mariage a produit plusieurs enfants.

Références

Liens externes

Membre de la Royal Society
Mathématicien britannique du XIXe siècle
Étudiant de Trinity College (Cambridge)
Lauréat du prix Adams
Décès en mars 1893
Naissance en septembre 1820
Décès à 72 ans

Edward Walker


Eres tú puede referirse a:

 «Eres tú» canción de Mocedades;
 «Eres tú (canción)» canción de Carla Morrison
 «Eres tú (canción de Belanova)», canción de Belanova;
 «Eres tú (canción de Fifth Harmony)», canción de Fifth Harmony

Eres tú (desambiguación)


Bendegúz este un prenume masculin maghiar de origine hună. Bendegúz ar fi fost tatăl regelui hun Attila.

Frecvență
În anii 1990 a fost folosit sporadic, dar în anii 2000 s-a clasat pe locurile 54-66 între cele mai frecvente prenume masculine date copiilor născuți în Ungaria.

Zile onomastice
 11 martie
 7 mai
 10 octombrie

Purtători celebri ai numelui
 Bendegúz - tatăl regelui hun Attila
 Bendegúz - personajul poemului epic Tündérvölgy al lui Mihály Vörösmarty
 Gutman Bendegúz - personajul romanului A lámpás (1894) al lui Géza Gárdonyi
 Regős Bendegúz – protagonistul romanului Indul a bakterház (1943) al lui Sándor Rideg și al ecranizării cinematografice a romanului din 1979.

Note

Bibliografie
 Ladó János – Bíró Ágnes: Magyar utónévkönyv. Budapest: Vince. 2005. ISBN 9639069728
 Az MTA Nyelvtudományi Intézete által anyakönyvi bejegyzésre alkalmasnak minősített utónevek jegyzéke (Hozzáférés: 1 mai 2011)
  Behind the Name (Hozzáférés: 13 decembrie 2015)

Lectură suplimentară
 Kálmán Béla: A nevek világa (Csokonai Kiadó, 1989) ISBN 963025977x
 Fercsik Erzsébet, Raátz Judit: Keresztnevek enciklopédiája – A leggyakoribb női és férfinevek (Tinta Könyvkiadó, 2009) ISBN 9789639902183

Prenume masculine maghiare

Bendegúz


Kiestinki (en , en , en ) est une municipalité rurale du raïon de Louhi en république de Carélie.

Géographie
Kiestinki est bordée au nord par l'oblast de Mourmansk, à l'est par Malinavaara, Tchoupa, Louhi et Ambarnyi, au sud par Luusalmi et Pääjärvi et à l'ouest par les communes finlandaises de Kuusamo et Salla.

Les cours d'eau principaux de Kiestinki sont les rivières Sohjananjoki, Oulankajoki et Koutajoki.
Les plus grands lacs de Kiestinki sont Pääjärvi, Tuoppajärvi, Tiiksjärvi, Jelettijärvi, Paanajärvi, Kuntijärvi, Soukelojärvi, Ruvajärvi, Susijärvi, Tuntsajärvi, Kuukasjärvi et Tavajärvi.

Démographie
Recensements (*) ou estimations de la population

Bibliographie

Références

Voir aussi

Articles connexes

Liens externes

Village dans la république de Carélie
Raïon de Louhi

Kiestinki


Milan Kytnár (* 19. Mai 1989 in Topoľčany, Tschechoslowakei) ist ein slowakischer Eishockeyspieler, der seit Juli 2019 erneut beim HC Slovan Bratislava aus der slowakischen Extraliga unter Vertrag steht.

Karriere
Milan Kytnár begann seine Karriere als Eishockeyspieler in seiner Heimatstadt in der Nachwuchsabteilung des HC Topoľčany, für dessen Profimannschaft er in der Saison 2006/07 sein Debüt in der 1. Liga, der zweiten slowakischen Spielklasse, gab. Anschließend wurde er im NHL Entry Draft 2007 in der fünften Runde als insgesamt 127. Spieler von den Edmonton Oilers ausgewählt. Anschließend spielte er von 2007 bis 2010 für die Kelowna Rockets, Saskatoon Blades und Vancouver Giants in der kanadischen Juniorenliga Western Hockey League. Die Saison 2010/11 verbrachte der Center bei Edmonton's Farmteam Oklahoma City Barons in der American Hockey League (AHL). Die folgende Spielzeit begann er erneut bei den Barons in der AHL, lief jedoch parallel auch für deren Kooperationspartner Stockton Thunder aus der ECHL und die Edmonton Oilers aus der National Hockey League (NHL) auf.

Im Februar 2012 wurde Kytnár von HPK Hämeenlinna aus der finnischen SM-liiga verpflichtet und spielte dort bis zum Saisonende. Anschließend war er ein Jahr für den  HC Slovan Bratislava aus der Kontinentalen Hockey-Liga aktiv. Weitere Stationen waren der HC Energie Karlovy Vary, HC 05 Banská Bystrica,  HC Nové Zámky sowie der HKm Zvolen. Seit Juli 2019 spielt er erneut bei Slovan Bratislava, die nun der slowakischen Extraliga angehören, und gewann mit diesen 2022 seinen ersten slowakischen Meistertitel.
2017-07-19 	HKM Zvolen
2019-07-22 	HC Slovan Bratislava

International
Für die Slowakei Kytnár an der U18-Junioren-Weltmeisterschaft 2007 sowie der U20-Junioren-Weltmeisterschaft 2009 teil.

Erfolge und Auszeichnungen
 2022 Slowakischer Meister mit dem HC Slovan Bratislava

AHL-Statistik

(Stand: Ende der Saison 2010/11)

Weblinks

Eishockeyspieler (HC Topoľčany)
Eishockeyspieler (HC Slovan Bratislava)
Eishockeyspieler (Kelowna Rockets)
Eishockeyspieler (Saskatoon Blades)
Eishockeyspieler (Vancouver Giants)
Eishockeyspieler (Oklahoma City Barons)
Eishockeyspieler (Stockton Thunder)
Eishockeyspieler (Edmonton Oilers)
Eishockeyspieler (Hämeenlinnan Pallokerho)
Eishockeyspieler (HC Energie Karlovy Vary)
Eishockeyspieler (HC 05 Banská Bystrica)
Eishockeyspieler (HC Nové Zámky)
Eishockeyspieler (HKM Zvolen)
Slowakischer Meister (Eishockey)
Tschechoslowake
Slowake
Geboren 1989
Mann

Milan Kytnár


Cretornis es un género extinto de pterosaurio que contiene solo a la especie Cretornis hlavaci. Es conocido a partir de un húmero completo (el hueso superior del brazo) y otros huesos del ala hallados en rocas de finales del período Cretácico (época del Turoniense) de la República Checa, las cuales datan de hace unos 92 millones de años. Basándose en la comparación con sus parientes, se ha estimado la envergadura de C. hlavaci en 1.5 - 1.6 metros.

El espécimen fósil fue hallado por el farmaceuta Hlaváč en Zářecká Lhota cerca del pueblo de Choceň en 1880. En 1881, el naturalista checo Antonín Frič lo denominó como la especie tipo Cretornis Hlaváči. El nombre del género se deriva del latín creta, "tiza", en referencia al Cretácico, y el griego ὄρνις, ornis, "ave", ya que Frič pensaba que los huesos le pertenecían a alguna ave antigua. El nombre de la especie es en honor de Hlaváč. Posteriormente se determinó que el hallazgo correspondía en realidad a un tipo de pterosaurio. El nombre de la especie fue enmendado de forma errónea a Ornithochirus hlavatschi por Richard Lydekker en 1888.

Clasificación
Aunque ha sido clasificado con frecuencia como una especie del géneroOrnithocheirus, las comparaciones más detalladas de los huesos del ala muestran que estos pertenecían a un azdarcoideo no azdárquido, probablemente un miembro del grupo Neoazhdarchia. Es probable que sea más avanzado que los talasodrómidos, y comparte varias características en común con Montanazhdarcho.

Referencias

Pterodactyloidea
Pterosaurios de Europa
Pterosaurios del Cretácico

Cretornis