Monsenhor Tulio Botero Salazar, CM (Manizales, 9 de março de 1904 - Medellín, 1 de março de 1981), foi um eclesiástico colombiano da Igreja Católica pertencente à Congregação da Missão. Foi bispo auxiliar da Arquidiocese de Cartagena das Índias, primeiro bispo da Diocese de Zipaquirá e arcebispo da Arquidiocese de Medellín.

Vida e obra

Primeiros anos

Nasceu em Manizales em 9 de março de 1904. Seus pais eram Francisco Botero Jaramillo e Maria Francisca Salazar Jaramillo, ambos pertencentes a famílias tradicionais caldenses de origem de Antioquia e primos entre eles. Sua mãe María Francisca era irmã do político, banqueiro e empresário Félix María Salazar Jaramillo.

Ele foi batizado na antiga Catedral de Manizales em 13 de março do mesmo ano com o nome de Francisco Tulio, pelo padre Benjamín Muñoz. Fez seus estudos primários com os Irmãos Maristas e seus estudos secundários com os Padres Lazaristas (Congregação da Missão) em Santa Rosa de Cabal. Após a morte de seu pai, ele se aposentou da Apostólica e estudou direito por um ano no Colégio del Rosario. Ingressou na comunidade dos padres lazaristas e iniciou o seminário interno (noviciado) em 27 de fevereiro de 1924, ingressando na comunidade por meio de votos em 1926.

Sacerdócio

Foi ordenado sacerdote em Bogotá pelas mãos de Ismael Perdomo Borrero em 19 de dezembro de 1931. Até 1934 esteve em missão em Cundinamarca com o Padre Nicanor Cid. De 1934 a 1941, trabalhou no Seminário Popayán; de 1941 a 1948 foi diretor do Seminário Interno e Diretor de estudantes em Bogotá (sede da Congregação da Missão); simultaneamente, desde 1945, foi secretário particular da Nunciatura Apostólica. Em 1948 foi nomeado reitor do seminário de Tunja.

Episcopado

Bispo Auxiliar de Cartagena

Em 7 de maio de 1949, foi nomeado Bispo Titular de Marida e Bispo Auxiliar de Cartagena. Foi consagrado em Manizales por Bernardo Botero Álvarez em 14 de agosto de 1949. Em Cartagena, permaneceu de 7 de setembro de 1949 a maio de 1952.

Bispo de Zipaquirá

De Cartagena passou para a recém-criada Diocese de Zipaquirá, quando o Papa Pio XII, através da bula de 1 de maio de 1952, o nomeou seu primeiro bispo. Tomou posse canônica da Diocese em 15 de agosto do mesmo ano, iniciando assim a nova jurisdição eclesiástica.

Devido à sua grande devoção à Santíssima Virgem,  Botero pediu ao Santo Padre que a declarasse padroeira da nova Diocese, sob o título de Assunção; Pio XII, aceitando seu pedido, emitiu a Bula Pontifícia de 2 de agosto de 1952, pela qual designou a Santíssima Virgem da Assunção como Padroeira da Diocese.

Uma das prioridades de Botero para a nova Diocese foi o Seminário do Conselho; assim, em 8 de dezembro do mesmo ano, abençoou e lançou a primeira pedra para a construção de sua sede e, em 24 de fevereiro de 1953, inaugurou o Seminário Menor sob a direção dos Padres Vicentinos. Para contribuir para a solução dos problemas econômicos de alguns seminaristas, criou a Fundação São Pio X, e para ajudar o presbitério criou o Fundo de Ajuda ao Clero.

Seu interesse pela educação católica o levou a apoiar e incentivar a criação de Colégios Diocesanos na maioria das paróquias; Seu amor por Maria e seu desejo de promover a piedade mariana levaram à organização do primeiro Congresso Mariano em agosto de 1954. Por causa de seu interesse pela formação espiritual dos fiéis, ele estabeleceu uma Casa Diocesana de Exercícios Espirituais chamada Casa de Maria Imaculada; também promoveu a fundação do Centro Social San José para a formação integral de trabalhadores; preocupado com os camponeses, criou a Casa Campesina Parroquial com estatutos próprios.

Em julho de 1956 organizou o primeiro Congresso Catequético diocesano com a participação de todas as paróquias, e encerrou seu trabalho pastoral na Diocese com a primeira semana pastoral em dezembro de 1957.

Arcebispo de Medellín

Em 8 de dezembro do mesmo ano foi nomeado para a Sé do Arcebispo de Medellín, do qual tomou posse em 2 de fevereiro de 1958.

Botero Salazar participou como padre conciliar nas quatro sessões do Concílio Vaticano II. Foi um dos quarenta bispos signatários do Pacto das catacumbas de Domitilla, pelo qual se comprometeu a ser solidário com os pobres assumindo um estilo de vida simples e renunciando a todos os símbolos de poder.

Em Medellín reformou a cúria arquidiocesana; construiu o atual prédio do Seminário Maior de Loreto; permitiu a entrada de várias comunidades religiosas; realizou o terceiro Sínodo diocesano. Teve Miguel Antonio Medina Medina e Octavio Betancourt Arango como bispos auxiliares, e Alfonso López Trujillo como arcebispo coadjutor, que mais tarde o sucedeu na Sé.

Ele estabeleceu 124 paróquias; ordenou pessoalmente 158 sacerdotes e os demais bispos ordenaram 45, ou seja, em sua administração foram ordenados 203 sacerdotes.

Promoveu a faculdade de teologia da Universidade Pontifícia Bolivariana e permitiu que os seminaristas estudassem nessa universidade, fundou o seminário para bacharéis que durou quarenta anos. Ele fundou a casa Pablo VI em 1971 e deu-lhe estatutos em 1977 para estudantes que tinham que trabalhar para sustentar suas famílias economicamente, mas que tinham vocação religiosa.

Demissão e morte

Em 1979, depois de 21 anos à frente da sede episcopal de Medellín, sua renúncia foi aceita devido à idade. Faleceu em 1 de março de 1981.

Ver também
 Arquidiocese de Medellín

Bibliografia
 Piedrahita Echeverri, Javier (1988). Arquidiocese de Medellín: Episcopologio y Presbiterio (Episcopologia e Presbitério) 1868-1988. Medellín.

Referências

Ligações externas

 Corazón de Paúl. Há 70 anos, Monsenhor Tulio Botero Salazar, CM, foi ordenado bispo (em espanhol).

Homens
Nascidos em 1904
Mortos em 1981
Arcebispos católicos da Colômbia
Bispos católicos da Colômbia
Lazaristas

Tulio Botero Salazar


Civil War puede referirse a:

 Civil War (Marvel Comics), historieta de Marvel Comics;
 Civil War (canción), canción de la banda Guns N' Roses;
 Civil War (EP), tercer EP de Guns N' Roses;
 Civil War: A Nation Divided, videojuego de 2006
 Civil War: Secret Missions, videojuego de 2008

Civil War


Drei Herren bezeichnet
Drei Herren (1998), Filmtitel
Weingut Drei Herren, Radebeul

Siehe auch:
Drei-Herren-Spitze
 Dreiherrenstein
Drei Männer

Drei Herren


Atirador Voroshilov ou Atirador de Voroshilov () foi um título honorário e um distintivo de pontaria da Osoaviakhim (predecessora da DOSAAF) e do Exército Vermelho para recompensar os cidadãos da União Soviética (URSS) que dominaram o tiro e passaram com sucesso nos padrões relevantes, incluindo o tiro com armas portáteis. Introduzido em 1932, o distintivo é nomeado em homenagem ao alto comandante militar Kliment Vorochilov.

O distintivo era uma condecoração civil, sendo emitido tanto pela Osoaviakhim - com a inscrição ОСОАВИАХИМ -  quanto pelo Exército Vermelho com a inscrição "РККА" (RKKA), o acrônimo para "Exército Vermelho dos Operários e Camponeses".

História
Nas resoluções do XV Congresso do PCUS em novembro de 1927 foi apontado que o Plano Quinquenal deveria levar em consideração a possibilidade de um ataque à URSS e seu reflexo. Em conexão com o agudo agravamento da situação internacional e a crescente ameaça militar dos Estados economicamente mais fortes, desde 1927 a NEP começou a ser cerceada em todas as áreas da política econômica e social, e a militarização planejada de alguns setores da economia foi realizado. Uma das áreas de militarização foi o treinamento de cidadãos para atirar com precisão.O regulamento sobre a criação do título "Atirador Voroshilov" foi aprovado em 29 de outubro de 1932 pelo Presidium do Conselho Central da Osoaviakhim da URSS e da RSFSR, e o próprio distintivo "Atirador Voroshilov" foi aprovado em 29 de dezembro do mesmo ano. Para melhorar as habilidades de tiro, o Conselho Central de Osoaviakhim em 10 de março de 1934 introduziu dois níveis do título "Atirador Voroshilov". Para receber o distintivo "Atirador Voroshilov" de 2º grau, requisitos mais rigorosos foram desenvolvidos. Em julho do mesmo ano, foi aprovado o distintivo Jovem Atirador Voroshilov, que foi concedido a adolescentes de 12 a 15 anos.

O trabalho de defesa em massa foi promovido de várias maneiras e encorajado de todas as maneiras possíveis. O treinamento dos atiradores de Voroshilov tornou-se parte integrante do treinamento e logo surgiu um movimento de trabalhadores e jovens para dominar as habilidades de tiro. No outono de 1934, o primeiro clube de atiradores de Voroshilov na URSS foi aberto no distrito de Baumansky, em Moscou. Pela primeira vez, este clube representou a União Soviética em competições internacionais, onde se encontraram as equipes do Clube Moscovita dos Atiradores Voroshilov e do Clube de Tiro de Portsmouth dos EUA. Com o resultado, a equipe do clube moscovita venceu, marcando 207 pontos a mais que os americanos.

A partir de 1º de agosto de 1936, o distintivo "Atirador Voroshilov" grau II necessitava cumprir a norma para atirar apenas com um fuzil de combate. Em 25 de outubro de 1936, foi aprovado um novo regulamento sobre o distintivo do Jovem Atirador Voroshilov, que foi concedido a adolescentes de 13 a 16 anos, bons alunos que passaram nos testes apropriados. Além disso, um distintivo especial de primeira classe "Jovem Atirador Voroshilov" foi introduzido para aqueles que concluíram tarefas adicionais com sucesso. Os atiradores mais talentosos (menores de 17 anos) receberam o distintivo de "Jovem Sniper" (Юный снайпер / Yunyy snayper). Na primeira competição de toda a União com equipes de pioneiros e escolares - jovens atiradores de Voroshilov - o primeiro lugar foi conquistado por uma equipe de Moscou. O Regimento de Jovens Atiradores Voroshilov, formado por alunos do ensino médio da organização distrital de Bauman, em Moscou, participou pela primeira vez do desfile em homenagem ao décimo nono aniversário da Revolução de Outubro.

Características do distintivo "Atirador Voroshilov"

O distintivo do atirador Voroshilovsky foi feito em várias empresas, incluindo a Casa da Moeda de Leningrado, que produziu cerca de 700.000 exemplares do distintivo. Nele há um soldado com o uniforme militar russo de botas longas, gymnastyorka e quepe como no antigo exército imperial, apontando um fuzil com baioneta. O soldado está sobre um alvo redondo de pontaria e diante de uma grande estrela vermelha com uma bandeira vermelha com a inscrição "Ворошиловский стрелок" ("Atirador Voroshilov"). O distintivo é laureado com um ramo de trigo representando os camponeses à direita, e uma roda dentada industrial representando os operários à esquerda; lado este onde haveria a inscrição "Osoaviakhim" ou "RKKA".

Em 1935, 900.000 pessoas receberam o distintivo Atirador Voroshilov de 1º grau, e 4.706 pessoas foram premiadas com o distintivo Atirador Voroshilov de 2º grau. Estima-se que o número de prêmios entregues esteja entre 6 a 9 milhões. Os distintivos menos comuns são "Atirador Voroshilov" de 2º grau, especialmente o distintivo "Atirador Voroshilovsky" de 2º grau com a inscrição "RKKA" em oposição àqueles com a inscrição "Osoaviakhim".

A origem do nome do distintivo "Atirador Voroshilov"
De acordo com uma versão, o distintivo do prêmio deve seu nome a uma história que aconteceu com Kliment Voroshilov no teste de tiro do comandante no verão de 1932. Os atiradores, que se alinharam em seus alvos após o disparo, relataram seus resultados ao Comissário do Povo para Assuntos Militares e Navais, Presidente do Conselho Militar Revolucionário da URSS Voroshilov. Em um alvo completamente novo e limpo, um comandante reclamou de um revólver ruim. Kliment Voroshilov, tendo tirado a arma deste comandante, recuou para a linha de tiro e disparou. Em seguida, verificaram o resultado e descobriram que o Comissário do Povo acertou 59 pontos com sete tiros. Devolvendo a arma àquele comandante, Voroshilov disse: "Não existem armas ruins, existem atiradores ruins." Depois disso, a história desse incidente foi publicada no jornal do distrito e posteriormente ganhou grande fama.

Na cultura popular
O filme russo Atirador Voroshilov (Ворошиловский стрелок / Voroshílovskiy strelók) de 1999 apresenta o idoso Ivan Fyodorovich Afonin (Mikhail Ulyanov), um sniper veterano da Segunda Guerra Mundial e portador do distintivo de Atirador Voroshilov, que se vinga de três jovens que se aproveitaram da sua neta Katya (Anna Sinyakina), e a estupraram. O protagonista é um atirador habilidoso armado com um fuzil sniper Dragunov com silenciador, o qual usa como instrumento de sua vingança.

Bibliografia

Ligações externas

Prêmios estabelecidos em 1932
Forças armadas da União Soviética
Prêmios da União Soviética

Atirador Voroshilov


100 m bryst for damer under Sommer-OL 2020 fandt sted den 25. juli - 27. juli 2021 i Tokyo Aquatics Centre.

Turneringsformat
Konkurrencen bliver afviklet med indledende heats, semifinaler og finale. Efter de indledende heats går de 16 bedste tider videre til semifinalerne, hvor det bliver afgjort hvilke otte tider, der er de bedste. Disse går til finalen, hvor medaljerne bliver fordelt.

Tidsplan
Nedenstående tabel viser tidsplanen for afvikling af konkurrencen:

Alle tider er japansk standard tid (UTC+9)

Resultater

Heats
De seksten hurtigste svømmerne, uafhængig af heat, gik videre til semifinalerne.

Semifinaler
De otte hurtigste svømmerne, uafhængig af heat, gik videre til finalen.

Finale

Referencer

Eksterne henvisninger

100 m brystsvømning (damer)

Svømning under sommer-OL 2020 – 100 m brystsvømning (damer)


Grafton er en by i New South Wales i Australien. Byen blev grundlagt i 1851 og havde i 2016 en befolkning på 18.668.

Referencer

Eksterne henvisninger

Byer i New South Wales

Grafton (New South Wales)


The Really Loud House (The Loud House: Uma Verdadeira Família Barulhenta no Brasil ou Loud Realmente em Casa em Portugal) é uma série de televisão de comédia americana desenvolvido por Tim Hobert e foi exibido pela Nickelodeon desde em 3 de novembro de 2022. É um spin-off live-action da série The Loud House e a terceira série de televisão da franquia geral, utilizando alguns dos atores que apareceram no telefilme de 2021, A Loud House Christmas.

No Reino Unido e na Irlanda, a série estreou na Nickelodeon em 27 de fevereiro de 2023. No Brasil, a série estreou em 6 de maio na Nickelodeon Brasil. Em Portugal, a série estreou em 22 de maio no Nickelodeon Portugal.

Em abril de 2023, a série foi renovada para uma segunda temporada e recebeu sinal verde para um filme de televisão de Halloween intitulado A Really Haunted Loud House.

Premissa
A série segue Lincoln Loud, de 12 anos, em novas aventuras na cidade de Royal Woods com seu melhor amigo Clyde McBride, enquanto também navega no caos de viver em família.

Elenco e personagens

 Estúdio de dublagem: Som de Vera Cruz

Produção
Em 24 de março de 2022, uma série live-action de The Loud House foi originalmente anunciada para a Paramount+. Os principais membros do elenco de A Loud House Christmas reprisam seus papéis na série, incluindo Wolfgang Schaeffer como Lincoln e Jahzir Bruno como Clyde. As filmagens da série começaram em Albuquerque, Novo México em junho de 2022. Em setembro de 2022, foi anunciado que a série, intitulada The Really Loud House, estrearia na Nickelodeon em novembro de 2022. Em 5 de outubro de 2022, foi anunciado que a série estrearia em 3 de novembro de 2022.

Em 4 de abril de 2023, a série foi renovada para uma segunda temporada de 20 episódios, junto com um filme para televisão de Halloween intitulado A Really Haunted Loud House .  Um mês depois, a produção da segunda temporada foi encerrada devido a piquetes para a greve do Writers Guild of America em 2023.

Episódios

Recepção
Stephanie Snyder, da Common Sense Media, deu à série três de cinco estrelas, dizendo que "o show de ação ao vivo certamente capturará os corações dos jovens telespectadores que já amavam The Loud House ao ver os personagens ganharem vida."

Avaliações

}}

Prêmios e indicações

Ligações externas

Séries de televisão em exibição
Programas de televisão dos Estados Unidos que estrearam em 2022
Séries de televisão de comédia infantis da década de 2020
Séries de televisão de comédia infantis dos Estados Unidos
Programas de televisão em língua inglesa
Programas da Nickelodeon

The Really Loud House


أڭوراي هي قرية مغربية وسط البلاد.تقع أكوراي جنوبي مكناس. تنتمي أڭوراي لإقليم الحاجب، وتضم 13.291 نسمة (حسب الإحصاء الرسمي 2004). يتواجد بها إعدادية واحدة (يعقوب المنصور). بالإضافة إلى ثانوية واحدة (عمر بن عبد العزيز). إضافة إلى أربع مدارس ابتدائية.

مصادر

أماكن مأهولة في إقليم الحاجب
بلديات المغرب
قرى المغرب

أكوراي


Roger Martin du Gard (23. mars 1881 – 22. ágúst 1958) var franskur rithöfundur sem hlaut Nóbelsverðlaunin í bókmenntum árið 1937.

Ævi og störf
Martin du Gard nam fornfræði og handritafræði lauk doktorsprófi aðeins 26 ára að aldri og sendi frá sér sína fyrstu skáldsögu árið eftir. Árið 1913 skrifaði hann skáldsöguna Jean Barois sem fjallar um ólguna í Frakklandi í kjölfar Dreyfus-málsins og vakti hún athygli á honum meðan bókmenntafólks. Hans langstærsta og kunnasta verk var þó Le Thibaults, átta skáldsagna flokkur um uppvaxtarár tveggja bræðra sem lýkur við lok fyrri heimsstyrjaldarinnar. Bækur þessar komu út á árunum 1922-41 og var það fyrst og fremst fyrir þær sem höfundurinn hlaut Nóbelsverðlaunin 1937.

Skýr áhrif frá friðarstefnu og sósíalisma má kenna í verkum Martin du Gard. Sjálfur blandaði höfundurinn sér þó lítt í umræður um stjórnmál og var raunar svo hlédrægur að hann veitti nánast aldrei viðtöl.

Tenglar
 Leifur Haraldsson: "Roger Martin du Gard - Nóbelsskáldið 1937", Dvöl, 2.tbl. 1938

Martin du Gard, Roger
Handhafar bókmenntaverðlauna Nóbels

Roger Martin du Gard


A non-convergent discourse (NCD) is a discourse in which the participants do not converge in their language, which results in the use of different languages. Alternative names for this phenomenon are asymmetric and bilingual discourse.

The term was introduced by the sociologist Reitze Jonkman. He distinguishes two motivations for people to engage in an NCD:

Insufficient active knowledge of the other participants' language, combined with a good passive knowledge. It usually takes longer for a person learning a foreign language to speak it fluently than to understand it when it is being spoken. This type of NCD is common in areas of the world where closely-related languages or dialects are spoken, but which are not individually widespread to be commonly taught to outsiders. Such examples include the North Germanic languages of Scandinavia; Dutch and Afrikaans; Romance languages such as Italian, Spanish, Portuguese, and regional languages of Spain and Italy; various Slavic languages within each Slavic branch; Indo-Aryan languages; Dravidian languages, and more.  In some areas where bilingualism is common, this can also be done with languages that are not mutually intelligible if both speakers are assumed to understand the other's language, as is the case in cities like Montreal, as well as of course between two individual speakers of mutually unintelligible languages (which can even include married couples) who know that the other has a good passive knowledge of their own language but poor active command.

Ethnic marking: the use of a preferred variety, in order to stress one's belonging to a certain cultural or ethnic group. This occurs in Northern Germany, for example, where speakers of Low German and standard German do not converge.

A third motivation for engaging in an NCD lies on the personal level. According to Giles' Communication Accommodation Theory, interpersonal contacts are negotiations. In a discourse, people seek to create understanding by stressing common features. However, when this will for creating understanding is not present (for example, in cases where the participants feel a strong dislike for each other), they dissociate from each other by stressing the differences. The use of different languages might be the result of such a dissociation strategy. In other contexts, though, NCD may actually imply informality and trust rather than distance.

Sometimes the motivation for engaging in an NCD is misunderstood, especially in contexts where they are uncommon. NCD participants with an ethnic marking strategy might be wrongly interpreted as if they were expressing dislike. This type of misunderstanding is especially common among speakers who come from monolingual areas and find themselves in a bilingual area, where a second language is used alongside their own and NCDs are common.

See also
Mutual intelligibility

References

Sociolinguistics
Multilingualism
Bilingualism

Non-convergent discourse


Frihed er ikke noget man får, det er noget man tager er en dansk dokumentarfilm fra 1976 instrueret af Kvindegruppe og efter manuskript af Helle Munk.

Handling
Frihed er ikke noget man får, det er noget man tager. Det handler filmen om. I 1971 tog kvinderne to huse i Åbenrå. En masse aktiviteter startede, som var grænseoverskridende for mange: Selvhjælp, elektricitetskurser etc. I 1975 blev de sat på gaden, men tog et nyt hus. Kommunen holdt kvinderne hen, men måtte til sidst give sig, fordi kvinderne havde taget deres frihed.

Referencer

Eksterne henvisninger

Dokumentarfilm fra Danmark
Danske film fra 1976


ASA Film Production er en dansk filmproduktionsselskab. Asa Film blev oprettet i 1936 af John Olsen, Lau Lauritzen Jr. og Henning Karmark. Henrik Møller-Sørensen er den nuværende direktør som overtog selskabet i 1990.

Kilder og eksterne henvisninger

 proff.dk  - firmainformation

Filmselskaber fra Danmark

ASA Film Production


Pier Paolo Pasolini (5 Mart 1922-2 Kasım 1975), İtalyan film yönetmeni, senarist, şair.

Çocukluk yılları
Pier Paolo Pasolini 5 Mart 1922'de Bolonya'da doğdu. Babası piyade subayı Alberto Pasolini, annesi ilkokul öğretmeni Susanna Colussi idi. Babası Ravennalı köklü bir aileden geliyordu. 1921 yılında Casarsa'da evlendiler ve Bolonya'ya taşındılar.

İtalyan toplumunu yansıtan bir ailede doğdum; İtalyan kültürlerinin bir bileşkesi ve İtalyan bütünlüğünün sembolü. Babam çok köklü bir Romagna ailesinden gelirken, annem orta sınıf burjuvaziye adım adım geçiş yapmış Frulyalı çiftçi bir ailenin kızıydı. Büyükbabamın akrabaları şarap üreticisiydi. Büyükannemler Piedmontese'li idi ancak Sicilya ve Roma ile de yakın ilişkileri vardı.

Pasolini'ler Bolonya'da uzun süre kalmadı ve sırasıyla Parma, Conegliano, Belluno, Sacile, Idria, Cremona, tekrar Bolonya ve kuzey İtalya'nın çeşitli şehirlerinde yaşadı.

Tam bir göçebeye döndürdüler beni, hiçbir zaman yerleşik bir mekânımız olmadı.

1925'te Belluno'da Pasolini'lerin ikinci oğlu Guido doğdu. Aile durmadan taşınırken iz bırakan tek yer Casarsa oldu. Pier Paolo'nun babasıyla arası her zaman problemliyken, annesiyle ilişkileri hep iyi oldu.

Her gece akşam yemeği vaktini korkuyla beklerdim, babamın gene bir tatsızlık çıkartacağını çok iyi bilirdim. Sonra annemden kısa süreli bir ayrılık yaşamam bende nevrotik bir durum yarattı. Bu nevroz beni huzursuz yapmakla kalmadı, bana devamlı varlığımın nedenini sordurtan bir hal aldı. Annem doğum yapmaya gittiğinde gözlerimde şiddetli yanmalar hissetmeye başladım. Babam beni masaya oturttu, elleriyle zorla gözlerimi açtı ve Colirium döktü. Bu sembolik olayla birlikte artık babamı sevmeye devam etmem imkânsız hale geldi.

Annem bana hikâyeler okur, masallar anlatırdı. O benim Sokrates'imdi. Annemin korkunç derecede idealistik bir dünya görüşü vardı. Kahramanlığa, yardımseverliğe, cömertliğe yürekten inanırdı. Ben tüm bunları ondan neredeyse patolojik bir şekilde miras aldım.

Kardeşi Guido ile ilişkileri oldukça iyiydi. Guido, derslerinde başarılı ve spor yetenekleri gelişmiş olan ağabeyine yoğun bir hayranlık besliyordu, bu hayranlığı ölümüne kadar sürdü.

Çocuklukları boyunca sürekli taşınmaları Pier Paolo'nun başarısını hiç etkilemedi. 1928'de şairliğe ilk adımlarını attı, bulduğu bir defteri şiirler ve küçük resimlerle doldurdu. Bunu diğerleri takip etti ama hepsi savaş sırasında kayboldu.

İlkokuldan sonra Conegliano ortaokuluna başladı. Bu yıllarda Teta Velata adını verdiği bir metin yazdı.

Belluna'daydık, üç yaşından biraz büyüktüm. Çocuklar bahçede oynarken en çok dikkatimi çeken bacaklarıydı, özellikle tendonların belirgin olduğu dizaltının iç kısımları. Bu tendonlar benim henüz ulaşamadığım hayatın sembolüydü. Koşan çocuk imajı benim için büyümüş olmayı simgeliyordu. Şimdi bunun tamamen cinsel bir duyu  olduğunu düşünüyorum. Bu duyguyu tekrar hatırlayınca içimin mutluluk, keder ve arzunun şiddeti ile dolduğunu hissediyorum. Ulaşılmaz bir duyguydu bu o zamanlar, adı henüz konmamıştı. O zaman ona verdiğim isim 'teta velata'ydı. Şiddetli bir oyunda gördüğüm bu eğilip bükülen bacaklar 'teta velata'ydı, bir karıncalanma, bir baştançıkış, bir aşağılanma.'Çocukluğum 13 yaşında bitti. Hepimiz için 13 yaş çocukluğun en son yaşı, dolayısıyla bilgelik çağıdır. Hayatımın mutlu bir dönemiydi. Okulun en akıllı çocuğu bendim. 1934 yazı başladığında hayatımda bir dönem kapanmış oldu. Bir dönem bitmişti ancak ben yeni dönem tecrübelerine hazırdım. O yaz, hayatımın en hoş ve en zafer dolu günlerini yaşadım. Üniversite
Pier Paolo 17 yaşında liseyi bitirdi ve Bolonya Üniversitesi'ne yazıldı. Üniversite yılları boyunca Luciano Serra, Franco Farolfi, Ermes Parmi (bu isim yıllar sonra Guido tarafından Osoppo'daki partizanlık günlerinde ödünç alınacaktı), Fabio Mauri ile bir grup oluşturup Bolonya'daki sol çevrelerin gazetesi Il Setaccio çevresinde toplandılar. Pasolini Stroligut dergisine katkıda bulunmaya başladı ve diğer edebiyatçı arkadaşlarıyla birlikte Academiuta di lenga furlanani (Furlana dili akademiciliği) yarattı. Diyalekt kullanımı faşist rejime başkaldırı anlamına geliyordu.

Faşizm, doğduğum ülkenin irrasyonel bütünlüğüne ait diyalektleri, sembolleri hoşgörmüyordu.

Diyalekt kullanımı aynı zamanda, az gelişmiş halk kitleleri üzerinde kilisenin sahip olduğu hegemonyayı da kırmaya yönelik bir eylemdi. Sol da İtalyan dilinin kullanımından yanaydı aslında, diyalekt kullanımı onlara göre de Jakoben bir yaklaşım ve ayrıcalık anlamına geliyordu. Pasolini 'sol'a diyalekt kullanımının kültür zenginliği anlamına geldiğini anlatmak için çaba gösterdi.

Üniversite eğitimi boyunca Casarsa'ya dönüşleri Pasolini için hep mutluluk verici oldu. Nisan 47'de Silvana Ottieri'ye şöyle yazdı:

Kutsal Cumartesi olmasının hiçbir önemi yok. Kırlarda ufukların rengini bir görseydin... Tren Sacile'de durduğunda, koyu bir sessizliğe gömülünce çanların seslerini dinledim. Sacile tren istasyonundan içlere doğru kıvrılan bir yol vardı, küçükken o yolda koştuğumu düşündüm ya da bunu sadece hayal etmiştim.

 İkinci Dünya Savaşı yılları
İkinci Dünya Savaşı yılları Pasolini için çok zor geçti. Ruh hali o yıllarda yazdığı bir mektuptan çok iyi anlaşılıyor:

Sağlığım iyi, kötü değil, iyi, her şey iyi. Moral olarak da her şey sakinken, ki bu nadiren de olsa, o da iyi. Ama bunun dışında çok korkuyorum. Hayatı kaybetmek korkusu. Anlıyor musun Rico? Sadece benimkini değil ama diğerlerininkini de. Hepimiz öylesine kaderin eline düşmüşüz ki, zavallı çıplak insancıklar!

Birbirimizi tekrar görebilir miyiz bilmiyorum. Her şey ölüm, son ve silah kokuyor. Bu tiplerin dünyanın içine sıçtığını görmek tiksinti veriyor. Tükürmek isterdim toprağa, yapraklar yeşil sürgünler kusarken sarı ve gökyüzü mavisi çiçeklerle, dallardaki mücevherlerle birlikte.

Pasolini 1943'te Livorno'da askere alındı. Hemen ertesi günü Almanlar'a silah teslimatı yapmayı reddederek kaçtı. Biraz İtalya'yı gezdikten sonra Casarsa'ya döndü. Pasolini ailesi Almanlardan ve bombalardan uzak olan Versutta'ya gitmeye karar verdi. Pasolini burada lise öğretmenliği yapmaya başladı.

 Guido'nun ölümü
O yıllara damgasını vuran olay kardeşi Guido'nun ölümü oldu. Guido, Versutta'da saklanmayı reddedip partizanlara katılmıştı. Pier Paolo, Guido'yu tren istasyonuna götürdü ve şüpheleri dağıtmak için de Bolonya'ya bir bilet aldı. Guido, Spilimbergo'dan Pielunga'ya hareket etti ve Osoppo partizan birliğine katıldı. Pier Paolo'nun kaybolan arkadaşı Ermes'in adını kendine kod adı olarak aldı.

Anti-faşist grupların aralarında anlaşmazlık vardı. Garibaldi birliklerine bağlı Komünist birlikler Fruili'nin Tito'nun Yugoslavyası ile birleşmesini, Osoppo birlikleri ise İtalyan kalmasını istiyordu. Guido, Pier Paolo'ya yazdığı mektuplarda bu konuda yazılar yazmasını ve Osoppo birliklerini desteklemesini istedi. Pier Paolo bu makaleleri yazma fırsatını bulamadı.

Şubat 1945'te Guido, Osoppo birliğinin diğer elemanlarıyla beraber Porzus'ta katledildi. Yaklaşık yüz Garibaldili silahsız taklidi yaparak birliğe yaklaştı ve yakaladıkları Osoppo birliği üyelerini öldürdü. Guido yaralı olarak bir köylü kadının yanına sığınmayı başardı ancak Garibaldi birlikleri tarafından bulundu, zorla evden dışarı sürüklenip kurşuna dizildi. Pasolini ailesi Guido'nun ölümünü ve nasıl gerçekleştiğini ancak savaş bittikten sonra öğrenebildi.

Bazen Musi ile Porzus arasındaki o yolu düşünürüm, kardeşimin o yolu nasıl aldığını... Hayal gücüm açıklanamayan bembeyaz bir kar yangını gibi, gökyüzünün parlaklığı gibi berraklaşır.

Pasolini, okuyucularının isteği üzerine, Vie Nuove adlı komünist derginin 15 Eylül 1971 tarihli nüshasında kardeşinin ölümü hakkında konuşur:

Olay birkaç kelimeyle anlatılabilir. Annem, kardeşim ve ben Bolonya'dan çıkartıldık ve Fruili'de Casarsa'ya döndük. Kardeşim Pordenone'de yüksekokula başladı. 19 yaşında direnişçilere katıldı. Ben ondan birkaç yaş daha büyüktüm, antifaşizmi ona ben aşılamıştım, çok küçük yaşlardan beri içine doğduğumuz bu dünyanın komik ve saçma olduğunun da farkındaydım. Ben daha Marks'ı bile okumamıştım, ancak bazı arkadaşlarımız Guido'yu aktif direnişe sürüklediler. Birkaç ay sonra da Guido cephede savaşmak için dağlara çıktı. Graziani'nin herkesi silah altına çağırması, Guido'nun direnişe katılmak için motivasyonu ve anneme söylediği bahanesi oldu. Onu tren istasyonuna ben götürdüm, şiir kitaplarının altında bir silah saklıydı, kucaklaştık, bu onu son görüşüm oldu.

Guido, dağlarda Yugoslavya ile Friuli arasında aylarca çok sert çatışmalara katıldı. Venedik-Giulia hattındaki Osoppo birliğine kaydolmuştu. Garibaldi birliği de o bölgedeydi. Bunlar korkunç günlerdi. Annem, Guido'nun bir daha asla dönmeyeceğini biliyordu. Faşistlerle Almanlar arasındaki çatışmalarda şimdiye dek yüzlerce kez ölmüş olabilirdi; zira o zayıflığa veya boyun eğmeye pabuç bırakmayacak kadar cömert ruhluydu. Ama tabii ki çok daha trajik şekilde ölecekti.

Venedik-Giulia hattı, Yugoslavya sınırındaydı ve bilindiği gibi o zamanlar, Yugoslavya tüm bölgeyi ilhak etmek istiyordu. Ama her ne kadar sosyalist de olsa Guido tamamen İtalyan olan bu toprakların, Yugoslav milliyetçiliğine düşmesine razı gelemezdi. Buna karşı çıktı ve savaştı.

Onun ölümü bugün bile kalbimi acıtan bir şekilde gerçekleşti. Aslında kendisini kurtarabilirdi. Arkadaşlarına ve komutanına yardım etmek için öldü, bugün hiçbir komünist partizan Guido'nun bu davranışını görmezlikten gelemez. Onunla gurur duyuyorum ve bulunduğum yolda onun hatırası, cömertliği ve tutkusuyla ilerliyorum.

Guido'nun ölümü Pasolini'leri özellikle de anneyi yıktı. Babalarının Kenya'daki tutsaklığından dönüşüyle Pier Paolo ve annesi arasındaki ilişki daha da sağlamlaştı.

Babam, Casarsa'ya bir nevi yeni tutsaklıkla döndü ve 12 yıl sürecek acısı başladı.

Takip eden yıllarda Guido'nun ölümü sağcı İtalyan basını tarafından Pier Paolo'ya saldırmanın bir yolu olarak defalarca sömürüldü.

'Marksist yazar Pier Paolo, kendi kardeşine acımasızca davranan sistemi savunup avukatlığını üstleniyor.' Secolo d'Italia, 24 Eylül 1960.

'Pasolini'nin komünistlerce öldürülen kardeşi, her hâlde ağabeyinin kendisine yardım etmesini boşuna beklerdi.' Il Tempo, 26 Mart 1970

 İtalyan Komünist Partisi dönemi
1945 yılında Pasolini 'lirik şiir antolojisi' (giriş ve yorumlar) adlı teziyle mezun oldu ve Friuli'ye yerleşti. Udine yakınlarındaki Valvasone'de lise öğretmeni oldu. Politik faaliyetlerine de aynı yıllarda başladı. 1947'de İtalyan Komünist Partisi'ne yakınlaştı. Partinin haftalık dergisi Lotta y Lavoro'ya yazılar vermeye başladı. Kardeşi Guido'nun ölüm sebebi yüzünden partiye girişinde kişisel zorluk yaşadı. Ancak Pasolini, kardeşinin hatırasını lekelememek için bu olayı gündeme getirmekten kaçınıyordu. Annesine yakınlığı daha da arttı. Babası, Guido'nun ayak takımına kapılıp gitmesinden dolayı annesini suçlamaya devam ediyordu.

İtalyan Komünist Partisi'ne sadakat cesaret işiydi. Pier Paolo böylece derin acısını bastırma fedakârlığı gösteriyordu; ne de olsa Friuli Komünist Partisi, dolaylı da olsa Guido'nun ölümüne yol açan kurumdu. Pasolini San Giovanni di Casarsa bölgesinin sekreteri oldu. Ama ne parti, ne de etraftaki entelektüller ondan pek hazetmiyordu. Diğerleri 1900'lerin dilini kullanıyor, Pasolini halk dilinde yazmakla kalmayıp derin politik konulara da pek girmiyordu. Pek çok komünist Pasolini'nin sosyal gerçekçiliğe olan ilgisizliğinden şüphe duyuyor ve burjuva kültürüne sempati duyduğuna inanıyordu.

Pasolini, ölene kadar arkadaş kalacağı ressam Zigaina ile o yıllarda tanıştı. Komünist Parti dönemi Pasoli'nin aktif olarak politik mücadele gösterdiği tek dönemdir.

 Davalar
15 Ekim 1949'da Cordovado Jandarması tarafından çocuklara yönelik cinsel tacizle suçlandı ve hakkında dava açıldı. Ardından, oldukça hassas ve küçük düşürücü başka davalar da açıldı. Genel kanı, o ilk dava olmasaydı, takip eden diğerlerinin de olmayacağı yönündedir.

Yıllar sonra Silvana Ottieri'ye yolladığı bir mektubunda şöyle söyler: 'Bende Rimbaud'nun, Dino Campana'nın, Wilde'ın izleri var. Bundan memnun olsam da olmasam da, bu diğerlerinin hoşuna gitse de gitmese de...'

Pasolini 30 Eylül 1949'da Ramuscello'da iki ya da üç çocuğa sarkıntılık etmekle suçlandı. Çocukların ebeveynleri şikayetçi olup dava açmamıştı, ama Cordovado jandarması bu durumla özel olarak ilgileniyordu. O yıllarda sol ile sağın arası oldukça açıktı ve Pasolini zor durumdaydı. Ramuscello davası yüzünden hem sol hem sağ, aleyhindeydi. 26 Ekim 1949 günü Komünist Parti'den atıldı. Bu haber 29 Ekim günü solcu l'Unita gazetesinde yayımlandı.Şair Pasolini İKP'den ihraç edildiPordenone Komünist Partisi teşkilatı, Casarsa'lı Doktor Pier Paolo Pasolini'yi ahlaki çöküntü sebebiyle ihraç etti. İlerici gibi gözüküp aslında çürümüş burjuva değerlerinin yansımaları olan Andre Gide ve Sartre gibi edebiyatçıların, Pier Paolo Pasolini'nin moral çöküntüsüne katkıda bulunan yıkıcı birer örnek teşkil etmiş olduklarını belirtmek isteriz.

 Roma yılları
Birkaç gün içinde Pasolini adeta içinden çıkışı mümkün olmayan bir uçuruma yuvarlanmış gibiydi. Ramuscello olaylarının Casarsa'daki yankıları çok büyük oldu, Pasolini kendini aklamaya çalışırken her şeyini yitirdi. Partiden atıldı, işini kaybetti, annesiyle geçici süre de olsa arası açıldı. Pasolini Casarca'dan ve adeta mitleştirdiği Friuli'den kaçmak istiyordu. Annesiyle birlikte Roma'ya taşındı. Pier Paolo için artık yeni bir hayat başlıyordu:

Kaçtık annemle, bir bavul ve sonradan sahte çıkan birkaç mücevheri alarak,
Yük treni gibi yavaş bir trenle,
Kardan kalın bir örtüyle kaplanmış Furlana kırları boyunca.
Gittik Roma'ya doğru.
Giderken de, geride bıraktık babamı.
Üstünde eski bir asker parkası,
Fukara bir ocağın önünde,
Paranoya sendromları ve sirozun verdiği kızgınlık nöbetleriyle,
Bu yaşadığım,
Hayatımdaki tek roman sahnesi,
Geri kalan zamanlarda,
Hep bir dizenin içinde yaşadım,
Tıpkı diğer deliler gibi.

Roma varoşlarının sert gerçekliğiyle tanışan Pasolini için ilk yıllar oldukça zor geçti. Güvencesiz, fakir ve yapayalnız yıllardı. Pasolini'nin kendi sözleri o yıllarda yaşadığı dramı açıkça ortaya koyuyordu:

Roma'ya ta Friuli'den gelmiştim. İşsiz yıllardı, kimsenin beni tanımadığı yıllar. Hayatın benden beklediği gibi olamadığım için içsel bir korku tarafından tüketilen, durmadan en ağır konular üzerine çalışıp kafa patlattığım, ama kendimi tekrarlamaktan öteye gidemediğim yıllar. O iki-üç yılı tekrar asla yaşamak istemezdim.  50'lerin başında Roma'da annemle yalnızdım. Birkaç sene sonra babam da yanımıza geldi. O zaman Piazza Costaguti'den Ponte Mammolo'ya taşındık. Aynı yıllarda Ragazzi di vita (Kenar Mahalle Çocukları) nın da ilk sayfalarını yazmaya başlamıştım. İşsizdim, ölümcül bir ümitsizlik içindeydim. Diyalektle şiir yazan başka bir şair, Vittori Clemente yardımıma yetişti ve ayda 25.000 liret maaşla Ciampino özel okulunda öğretmen olarak işe başladım.

Aynı dönemde arkadaşı Silvana Ottieri'ye şöyle yazıyordu bir mektubunda:

Anlamıyorum, nasıl oluyor da benim suçumdan anneme de bir pay düşüyor? Neyse bu konuda fazla konuşmayacağım, zira gözlerim şimdiden yaşlandı. İki yaşında çocukları olan bir ailenin yanında temizlikçi ve bakıcı olarak işe girdi. Yeni hayatını hiç sorgulamadan, kahramanca göğüsledi. Onu her gün görmeye gidiyorum, baktığı çocuğu biraz gezdiriyorum. Dün benim doğum günümdü.

Babası hastaydı. Casarsa'da Pasolini'nin başına gelen tatsız olaylardan sonra araları iyice açılmıştı.

İki yıllık ağır çalışma, zor bir yük; zavallıcık mutfakta otururdu hep, kolları masada, yüzü ellerinde, hareketsiz, hasta ve acı içinde, ölmek üzere olan vücutların genişleyerek, küçük bir mekânı kaplamaları gibi, oturduğu mutfağı büsbütün dolduran cüssesiyle.

 Sinema, kitaplar

Pasolini tanıdıkları aracılığıyla bir yerlere gelmektense kendi işini kendi bulmaya karar verdi ve Cinecitta'nın en alt basamaklarında senaryo editörü olarak çalışmaya başladı, bu arada kitaplarını çeşitli yayınevlerine yolluyordu. Pasolini'nin sahip olduğu yoğun Friuli miti yavaş yavaş yerini Roma varoşlarının düzensiz çehresine bıraktı, artık onun hayatı buydu. Sancılı bir doğum gibi bu kez de Roma lümpen proletarya miti ortaya çıkıverdi.

Bu ilk iki-üç yılda tadı bambaşka bir dünyaya alıştım. Ağır sorumluluklarla vücudumu terbiye ettim. Tamamen duygulardan arınmış, vücuden güçlü olmam gereken bir dönemdi. Bir zamanlar duygusuz bulduğum için nefret ettiğim şarkılar gibi. Tamamen mekanik, Hristiyanlığın acıma ve yardım etme özelliklerinden arınmış, bencilliğin vuku bulduğu bir form. Kuzeyde, manevi değerlerin yerini sertlik, utanç, saygı, öfke gibi değerler aldı, içinizdeki sevgiden uzaklaşmak mümkündü. İnsan ilişkilerindeki dengeyi, etki-tepki kanunları almıştı. Tamamen irrasyonel, tutkularla yönlendirilmiş bu insanların yanında geçer akçe sadece fiziki güç ve sosyal statüydü.

Pasolini, Anna Banti ve Roberto Longhi'nin 'Paragone' dergisi için İtalyan diyalektleriyle yazılmış şiir antolojileri hazırlıyordu ve ilk romanı 'Raggazi di vita'nın ilk bölümü de yine bu dergide yayımlandı. İtalyan radyosundan Angioletti, onu edebiyat programları yapmak için davet etti. En zor Roma yılları artık yavaş yavaş geride kalıyordu.

1954'te Roma'nın burjuva mahallelerinden Monteverde Vecchio'ya taşındı ve en önemli diyalekt şiir seçkisi 'La meglio gioventu'yu yayımladı. 1955 yılında ilk romanı 'Raggazi di vita' nihayet yayımlandı. Okuyucular ve eleştirmenler kitabı çok beğendi, ancak resmi edebiyat çevrelerinin yaklaşımı olumsuzdu. Kitabı bayağı bir zevkin ürünü, muzır ve adice diyerek yorumladılar. İçişleri Bakanlığı hem yazar hem yayımcı hakkında dava açtı, kitap toplatıldı. Ancak mahkeme kitabı beraat ettirdi ve suça teşvik eden bir unsur bulunmadığını açıkladı. Kitap raflardaki yerini tekrar aldı. Yine aynı dönemde, Pasolini pek çok iftiraya maruz kaldı ve ucuz gazetelerin üçüncü sayfalarının gözdesi oldu. Hakkında uydurulan suçlar, hırsızlığa yardım ve yataklık, silahlı soygun gibi çok çeşitliydi.

1957 yılında, Fellini'nin La notti di cabiria (Kabirya geceleri) filminin diyalekt kullanılan bölümlerini yazdı. Filmin jeneriğinde ismi, Bolognini, Rosi, Vaccini ve Lizzani ile birlikte senarist olarak yer aldı. 1960 yılında Il gobbo filminde aktör olarak ilk rolünü oynadı.

 Ölümü
1975'te sahilde kanlar içinde feci halde dövülmüş bulundu. Yapılan otopside dövüldükten sonra kafasının üzerinden de araba ile geçildiği belirtildi. Katiller ile ilgili çeşitli iddialar atıldı. Ancak gerçek katiller bulunamadı. 2014 yılında Abel Ferrara Pasolini'nin son dönemlerini anlatan bir film çekti. Pasolini adlı filmde ölümüne değinilmiştir. Ünlü yönetmeni filmde aktör Willem Dafoe canlandırmıştır.

 Alıntı Entelektüelliğin hiçbir değeri yok...'Entelektüelliğin hiçbir zaman fazla değeri olmayacak
Halkın toplu yargısına göre.
Toplama kamplarının kanı bile
Memleketimizdeki bir milyon ruhtan
Daha net bir yargı çıkartabilmeliydi.
Tüm fikirler sahte, bütün tutku yalan

birliğini asırlar önce kaybetmistüm bilgeliğini, özgürleşmek için değilsadece hayatta kalmak için kullanan bir halkta.Yüzümü göstermem
Tek başına ve çocuksu bir ses yükseltmem
Tamamen anlamsız. Korkaklık sarmış etrafımızı

diğerlerinin zulüm altında öldüğünü görerek,
garip bir farklılığa hapsolarak
Ölürüm ben de işte ve bu bana çok acı verir.

Tüketim, kapitalizmin tamamen yeni devrimci bir biçimi. Hedonizmin keşfi, toplumsal düzenin artık fakirleri istemediği anlamına geliyor. O, tüketebilecek olanları, zenginleri ister; iyi yurttaşlar değil, iyi tüketiciler.
Tüketicilik İtalya'nın tarihinde yaşadığı ilk gerçek birleşme. Bu oldukça korkutucu. Alternatif ne? İntihar. Aydın intiharı diyelim... Öte yandan bu, bir yanıyla asla kabul edemeyeceğim terörizm ve santajın bir parçası. Sanatçı, şair, tam da intihar etmeyen, her şeye rağmen yaşayandır. Sanat her şeyden önce canlıdır. Canlılığın olmadığı yerde sanat olmaz. Aydın intiharı... Hayır, intihar etmiyorum. Üzgünüm.

(Pasolini'nin gözde oyuncusu ve arkadaşı Laura Betti'nin 1980 yılında yaptığı Bir Düşün Nedeni adlı belgeselden alınan bu bölüm Uçan Süpürge Kadın İletişim ve Araştırma Derneği tarafından çevrildi. Belgesel 8. Uluslararası Uçan Süpürge Kadın Filmleri Festivali'nde gösterildi.  Alıntı Roll dergisinden yapıldı.)

Filmleri

Uzun metrajlı filmler
Aşağıdaki tablodaki tüm filmler -aksi belirtilmediği sürece- Pier Paolo Pasolini tarafından yazılmış ve yönetilmiştir.

Belgesel
 Sopralluoghi in Palestina per Il Vangelo secondo Matteo (1964)
 Comizi d'amore (Aşk Buluşması) (1964)
 Appunti per un film sull'India (Hindistan'la ilgili bir film için notlar) kısa metraj (1969)
 Appunti per un romanzo dell'immondizia (1970)
 Le mura di Sana'a (Sana'a 'nın duvarları) (kısa metraj, 13' , RAI' de gösterildi.) (1971)
 12 Dicembre 1972 (uzun ve kısa versiyonları mevcut) (1972)
 Pasolini e la forma della città (1975)
 Appunti per un'Orestiade Africana (Afrikalı Orestiade için notlar, 63' ) (1975)

 Diğer
 La ricotta  (RoGoPaG) (1963)
 La rabbia (Öfke) (kısa metraj 53' )(1963)
 La Terra vista dalla Luna (Dünyanın Ay'dan görünüşü) (kısa metraj, 31', Le Streghe (Cadılar) filminin bir bölümü) (1967 )
 Che cosa sono le nuvole? (Bulutlar ne oluyor?) (kısa metraj, 22', Capriccio All'Italliana (İtalyan Kaprisi) filminin bir bölümü) (1968)
 La sequenza del flore di carta (Kağıttan Çiçek' in devamı) (kısa metraj, 11', Amore e rabbia (Aşk ve Nefret) filminin bir bölümü'') (1969)

Kaynakça

Ayrıca bakınız
 Pier Paolo Pasolini sinemasında dönemler

Dış bağlantılar
 https://web.archive.org/web/20100124191301/http://www.cemaat.com/ates-hattindaki-gonullu-teshirci-pier-paolo-passolini Ateş Hattındaki Gönüllü Teşhirci: Pier Paolo Passolini

1922 doğumlular
1975 yılında ölenler

İtalyan film yönetmenleri
İtalyan şairler
İtalyan oyun yazarları
İtalyan ateistler
İtalya'da LGBT kişiler
LGBT senaristler
LGBT yazarlar
LGBT yönetmenler
Cannes Film Festivali En İyi Senaryo Ödülü sahipleri
Suikast sonucu ölen İtalyanlar
İtalya'da cinayet sonucu ölenler
Dayaktan ölenler
Gümüş Kurdele Ödülü sahipleri
Gey şairler

Pier Paolo Pasolini


Juan Barcelón y Abellán, né le  à Lorca et mort le  à Madrid, est un graveur espagnol en taille douce.

Biographie
Juan Barcelón y Abellán naît le  à Lorca.
Il apprend le dessin dès son plus jeune âge dans l'atelier du sculpteur Francisco Salzillo. Il s'installe à Madrid en 1759, où il reçoit un prix de l'Académie royale de San Fernando, dans la section peinture. L'année suivante, il participe au concours général de cette institution et obtient le premier prix de peinture. À partir de 1762, après avoir reçu une pension de quatre ans, il se consacre exclusivement à la gravure sur bois. En 1763, il reçoit le prix de gravure décerné par l'académie et son maître, Juan Bernabé Palomino, le nomme assistant de son atelier. En 1777, il reçoit la plus haute distinction de la corporation : le grade d'académicien de mérite.

Juan Barcelón y Abellán meurt le  à Madrid.

Œuvres

Cet artiste grave, avec Nicolas Bassanti, 24 planches d'après Luca Giordano. Il reproduit le portrait de Jean de Torquemada, d'après J. Maëa. En 1780, il grave deux planches pour l'illustration du Don Quichotte publié à Madrid.

Notes et références

Annexes

Bibliographie

 .

Liens externes

Naissance en juin 1739
Naissance à Lorca
Décès en octobre 1801
Décès à Madrid
Graveur espagnol du XVIIIe siècle
Décès à 62 ans

Juan Barcelón y Abellán


Sortfodet albatros () er en stormfugl, som findes fra Hawaii til Japan.

Noter
 Avibase - the world bird database

Eksterne henvisninger

Stillehavets fugle
Stormfugle

Sortfodet albatros


NGC 7351 je lećasta galaktika u zviježđu Vodenjaku.

Izvori

Vanjske poveznice

  Hartmut Frommert: Revidirani Novi opći katalog
  Izvangalaktička baza podataka NASA-e i IPAC-a
  Astronomska baza podataka SIMBAD
   VizieR
 DSS-ova slika NGC 7351
  Auke Slotegraaf: NGC 7351 Deep Sky Observer's Companion
  NGC 7351 DSO-tražilica
  Courtney Seligman: Objekti Novog općeg kataloga: NGC 7350 - 7399

7351

NGC 7351


Pavle Ninkov (en serbio: Павле Нинков) (Belgrado, Yugoslavia, 20 de abril de 1985), es un futbolista serbio, se desempeña como lateral derecho y actualmente juega en el FK Zemun de la Superliga serbia.

Carrera internacional

Pavle Ninkov debutó con la selección de fútbol de Serbia el 6 de febrero de 2008 en un amistoso contra la República de Macedonia.

El entrenador Miroslav Đukić convocó a Ninkov para los Juegos Olímpicos de Pekín 2008.

Clubes

Enlaces externos
 Ficha en eu-football

Futbolistas de Serbia en los Juegos Olímpicos de Pekín 2008
Futbolistas de la selección de fútbol de Serbia en los años 2010
Futbolistas del FK Rad
Futbolistas del FK Čukarički Stankom
Futbolistas del Estrella Roja de Belgrado
Futbolistas del Toulouse Football Club
Futbolistas del FK Zemun
Nacidos en Belgrado

Pavle Ninkov


Grammy Award para Best Rap Performance by a Duo or Group foi uma das categorias do Grammy Award, uma cerimônia estabelecida em 1958 e originalmente denominada como Gramophone Awards. Esta categoria era concedida aos artistas com canções de qualidade no gênero musical Rap por sua "realização artística, proeza técnica e contribuição significativa para o desenvolvimento da gravação do som sem levar em consideração as vendas do álbum (ou single) e sua colocação nas paradas musicais". As várias categorias são apresentadas anualmente pela National Academy of Recording Arts and Sciences dos Estados Unidos em "honra da realização artística, proficiência técnica e excelência global na indústria da música gravada, sem levar em conta as vendas ou posições nas tabelas musicais".

Em 1991, um grupo de músicos liderado por Quincy Jones, Big Daddy Kane e Ice-T  tornou-se o primeiro vencedor desta categoria com a canção "Back on the Block". Em contrapartida, The Black Eyed Peas, Kanye West, OutKast, Puff Daddy, Jay-Z, Eminem e Krayzie Bone são os maiores vencedores da categoria com duas vitórias cada um. O rapper Dr. Dre possui duas vitórias e um total de oito indicações, sendo o artista mais indicado à categoria ao longo de toda a duração do prêmio.

Em 2012, em meio à uma reformulação geral dos Prêmios Grammy, a categoria foi extinta e absorvida pela recém-criada categoria de Best Rap Performance. Desta forma, a canção "On to the Next One" (gravada por Jay-Z em parceria com Swizz Beatz) foi a última obra vencedora do prêmio.

Vencedores e indicados

Rap por Dupla ou Grupo
Rap

Grammy Award de melhor performance de rap por dupla ou grupo


Le Sports Car Classic 2017 (officiellement appelé le 2017 Chevrolet Détroit Grand Prix) a été une course de voitures de sport organisée sur le Circuit de Belle Isle au Michigan, aux États-Unis, qui s'est déroulée le  dans le cadre du Grand Prix automobile de Détroit. Il s'agissait de la cinquième manche du championnat WeatherTech SportsCar Championship 2017 et les voitures de catégories Prototype (P), Prototype Challenge (PC) et Grand Tourisme Daytona (GTD) ont participé à la course.

Circuit

Le circuit de Belle Isle (The Raceway on Belle Isle en anglais) est un circuit automobile temporaire qui emprunte les allées du parc de Belle Isle à Détroit, Michigan, États-Unis, et qui accueille tous les ans (ou presque) le Grand Prix automobile de Detroit.

Contexte avant la course

Engagés

Essais libres

Qualifications

Course

Déroulement de l'épreuve

Classement de la course
Voici le classement officiel au terme de la course.
 Les vainqueurs de chaque catégorie sont signalés par un fond jauni.
 Pour la colonne Pneus, il faut passer le curseur au-dessus du modèle pour connaître le manufacturier de pneumatiques.

Pole position et record du tour
 Pole position :
 Meilleur tour en course :

Tours en tête

À noter
 Longueur du circuit :
 Distance parcourue par les vainqueurs :

Voir aussi
 Grand Prix automobile de Détroit
 Circuit de Belle Isle
 WeatherTech SportsCar Championship 2017

Notes et références

Lien externe

2017
WeatherTech SportsCar Championship 2017
Événement sportif à Détroit (Michigan)
Sport aux États-Unis en juin 2017

Sports Car Classic 2017


A Igreja Paroquial de Vale de Santiago, igualmente denominada de Igreja de São Tiago ou Igreja de Santa Catarina, é um monumento religioso na aldeia de Vale de Santiago, no concelho de Odemira, na região do Alentejo, em Portugal.

Descrição
O imóvel está situado no Largo da Igreja, em Vale de Santiago. Integra-se principalmente no estilo barroco, tendo sido fortemente influenciado pela corrente chã do século XVII.

A igreja apresenta uma planta escalonada de forma longitudinal, formada pela nave, a capela-mor e o trono, uma sacristia, um baptistério, uma torre sineira, e outras dependências. As coberturas são diferenciadas, com telhado de duas águas na nave. A fachada principal está virada para ocidente, e termina numa empena polilobada coroada por uma cruz de ferro. O portal principal é em cantaria e tem verga recta, sendo encimado por um janelão, igualmente de verga recta com moldura de cantaria. A torre sineira está situada à esquerda, e apresenta dois registos, sendo o de cima ladeado por pilastras e rasgado por olhais de volta perfeita, possuindo na fachada principal um mostrador de relógio. É rematada por um domo de configuração escalonada, com uma cruz de ferro no topo, e urnas nos cantos. Na fachada Sul da igreja encontra-se o portal lateral, de verga recta e moldura em cantaria, que apresenta a data de 1769 e a cruz da Ordem de Santiago.

Possui um só nave, com cobertura em abóbada de berço, de três tramos separados por arcos. No lado do Evangelho encontra-se uma abertura com arco de volta perfeita que dá ao acesso ao baptistério, um púlpito com bacia de cantaria e caixa em madeira, e um altar lateral com um retábulo decorado a talha dourada e polícroma. No lado oposto situa-se o portal lateral, seguindo de uma pia de água benta, e depois um altar lateral, semelhante ao que lhe fica em frente. A capela-mor está separada da nave por um arco triunfal de volta perfeita sobre pilastras, com mísulas. A capela-mor também tem uma abóbada de berço, possuindo de um lado a porta para a sacristia, enquanto que do outro encontra-se uma janela, sendo ambos rematados por uma tribuna com guarda de madeira vazada. O retábulo está decorado com talha dourada e polícroma, e possui camarim e trono, ostentando no topo uma cartela com a cruz da Ordem de Santiago.  Na sacristia destaca-se o arcaz e um lavabo em cantaria.

História
O monumento foi construído no século XVIII, sendo um exemplo do programa de remodelação de igrejas paroquiais encetado na primeira metade da centúria pela Ordem de Santiago, e que foi impulsionado pela Mesa da Consciência e Ordens. Em 1755 foi muito atingida pelo sismo, e em 1769 foi alvo de trabalhos de reconstrução, cujo principal vestígio é a empena na fachada principal. Em 1940 a Paróquia de Vale de Santiago realizou grandes obras de remodelação no interior e nos telhados, tendo sido sobreelevada a cobertura, instalado um coro-alto, anexos e um guarda-vento, e restaurados os retábulos.

Ver também
Lista de património edificado em Odemira
Ermida de Santa Catarina (São Luís)
Ermida de São Domingos (São Luís)
Igreja Paroquial de Bicos
Igreja Paroquial de Vila Nova de Milfontes
Igreja Paroquial do Salvador de Odemira
Igreja Paroquial de Santa Maria de Odemira

Ligações externas

Vale Santiago
Igrejas do século XVIII
Igrejas barrocas em Portugal

Igreja Paroquial de Vale de Santiago


Stefania Constantini (Cortina d'Ampezzo, 15 de abril de 1999) é uma jogadora de curling italiana. Integrante da Seleção Italiana Feminina de Curling, participou de dois Campeonatos Mundiais (2018 e 2021), três Campeonatos Europeus (2017, 2018 e 2019), tendo conquistado um bronze na competição continental. Ela também esteve nos Jogos Olímpicos de Inverno da Juventude de 2016 e nos Jogos Olímpicos de Inverno de 2022, quando conquistou a medalha de ouro com Amos Mosaner na disputa de duplas mistas.

Ligações externas

Curlers da Itália
Curlers nos Jogos Olímpicos de Inverno de 2022
Medalhistas nos Jogos Olímpicos de Inverno de 2022
Medalhistas olímpicos do curling
Campeões olímpicos da Itália

Stefania Constantini


Die Liste der denkmalgeschützten Objekte in Gemerská Ves enthält das eine nach slowakischen Denkmalschutzvorschriften geschützte Objekt in der Gemeinde Gemerská Ves im Okres Revúca.

Denkmäler

Legende

Einzelnachweise

!
Gemerska Ves


Die römisch-katholische Pfarrkirche Neupölla (Patrozinium: hl. Jakobus der Ältere), ein spätgotischer Bau im niederösterreichischen Ort Neupölla, wurde 1451 an eine romanische Kapelle mit Rundapsis aus der Zeit um 1290 angebaut. Die erste urkundliche Erwähnung kommt aus dem Jahr 1296. Im Jahr 1332 war Neupölla eine Filiale von Altpölla. Seit 1578 ist Neupölla – mit Ausnahme einer Unterbrechung von bis 1619 bis 1787 – eine selbständige Pfarre.

Außenbau
Der massive, im Westen vorgelagerte Turm mit Rundbogenfenstern von 1842 ist im Kern gotisch. Das gotische Langhaus mit 1952 verstärkten Strebepfeilern und doppelten Wasserschlägen ist ebenfalls von Rundbogenfenstern durchbrochen. Der romanische Chor – eine ehemalige Kapelle, an der die Kirche angebaut wurde – hat Rundbogenfenster und eine eingezogene Rundapsis. Der quadratische Sakristeianbau im Süden geht auf das 18. Jahrhundert zurück.

Inneres
Die quadratische Turmhalle ist von einem Kreuzgratgewölbe gedeckt. Das einschiffige, vierjochige Langhaus hat Sternrippengewölbe auf Runddiensten über gedrehten Sockeln aus dem ersten Viertel des 16. Jahrhunderts, mit 1451 (?), 1521 und 1523 bezeichnete Wappenschildchen sowie eine eingezogene barocke Orgelempore. Der leicht erhöhte, eingezogene Chor verfügt über eine Rundapsis und ein kuppeliges Kreuzgratgewölbe.

Einrichtung
Der nachbarocke Hochaltar wurde 1843 von Franz Mayerhofer angefertigt. Am Altarblatt ist die himmlische Krönung der Heiligen Jakobus d.Ä., Florian und Donatus dargestellt. Das Oberbild zeigt Gott den Vater in Strahlengloriole. Am Altarblatt des nachbarocken Seitenaltars ist die Heilige Katharina zu sehen. Zur weiteren Einrichtung zählen: eine neuromanische Kanzel, eine Orgel von Franz Capek aus dem Jahr 1913, barocke Figuren der Heiligen Katharina und Barbara aus der Mitte des 18. Jahrhunderts (?), ein spätbarockes Kruzifix aus der zweiten Hälfte des 18. Jahrhunderts sowie ein mit Schlagenhaufer bezeichneter Taufstein aus der Zeit um 1560 mit nachbarockem Deckel. Die übrige Ausstattung wurde Ende des 19. Jahrhunderts angefertigt.

Außen an der Kirche befinden sich zwei barocke Grabplatten des Lebzelters Greimbel und seiner Frau, bezeichnet mit 1736 und 1738.

Literatur
 DEHIO Niederösterreich nördlich der Donau. Berger, Wien 2010, ISBN 978-3-85028-395-3, S. 777.

Neupolla
Neupolla
Pölla
Baudenkmal (Niederösterreich)
Neupolla
Neupolla

Pfarrkirche Neupölla


القط الأوروبي الملقب بقصير الشعر  هو أحد أقدم أعراق القطط من أصل أوروبي أو الشرق أوسطي.

منشأ هذا القط غير معروفٍ لكن العلماء يرجحون احتمال انحداره من القط الإفريقي البري الذي وصل روما منذ حوالي ألفي سنة ويعرف بتسمياتٍ عديدةٍ منها القط الرخامي والقط القبرصي، ضخم الجسم وهو صلبٌ وقوي ذو بناءٍ عضلي، صدره عريضٌ وقوائمه قويةٌ وأقدامه مستديرة، وله رأسٌ مستديرٌ بأذنين صغيرتين مستديرتين عند الأطراف وأنفه قصير، عيناه كبيرتان ويختلف لونهما باختلاف المعطف الذي يكون قصير الشعر وناعماً وأحياناً خشنٌ وهو يأتي بألوانٍ عدةٍ فقد يكون أسود أو أبيضاً، وهو قطٌّ ذكيٌّ شجاعٌ ونشيطٌ ويعتبر صائد فئرانٍ ماهرٍ يتكيف مع الطقس ويقاوم البرد ويألف العيش في البيوت والأماكن المكشوفة، تلد الأنثى مراتٍ عديدةٍ وبكثرة.

انظر أيضا
 قائمة سلالات القطط

المراجع

سلالات قطط
سلالات قطط نشأت في السويد

قط أوروبي


قاموس الشيطان  للكاتب أمبروز بيرس. نشر في عام 1911 وهو كتاب ساخر يقدم تفسيرا لمصطلحات بطريقة ساخرة وهزلية وفي عام 1967 نشرت نسخة موسعة من قاموس الشيطان.

الكاتب والبداية
الكاتب الساخر أمبروز بيرس هو صحافي وكاتب قصص قصيرة ولد في أوهايو سنة 1842 وتوفي سنة 1914 شارك في الحرب الاهلية. تعود جذور فكرة قاموس الشيطان عندما كان امبروز بيرس كاتب عمود في مجلة اسمها رسالة الأخبار (نيوز ليتير)وهي مجلة مختصة بالنقد الساخر ثم أصبح رئيس تحريرها وهي تصدر في سان فرانسيسكو. كما كتب لمجلة ماجازين فن بين عامي (1872-1875) حيث كتب ثلاثة كتب منهم: (خيوط العنكبوت والجمجمة الفارغة) عام 1874 ومن أشهر أعماله التهكمية كتاب الساحر عام 1906 وقاموس الشيطان عام 1911.

تمت ترجمة كتاب قاموس الشيطان للغة العربية عام 2023 من قبل المترجم والناشر خالد حافظ.

بعض مصطلحات قاموس الشيطان مترجمة للعربية
 الإصلاحات: ترهات تقال في كل حملة انتخابية، وتصبح طي النسيان بمجرد الفوز في الانتخابات.
 الحب الأفلاطوني: تسمية حمقاء لعلاقة بين طرف مصاب بالعجز وآخر مصاب بالبرود.
 الجدل: طريقة منطقية تماما وملائمة لتقوية أخطاء الآخرين.
 التجربة: علم يسمح لنا بألا نعترف رسميا بالجنون، الذي استطعنا السيطرة عليه، وبأن ننظر إليه كموضوع قديم لم تعد له أهمية، اسم يطلقه الناس على أخطائهم وحماقاتهم.
 الشوكة: آلة ينقل بها الإنسان الحيوانات الميتة إلى فمه.
 المتفائل: هو ذلك الذي يكافح من أجل إثبات أن الأسود أبيض.
 دفتر المذكرات: تدوين يومي لزوايا من حياتنا اليومية، نستطيع من دون أن نحمر خجلا، أن نرويها حتى لأنفسنا.
 تفاحة آدم: بروز في مقدمة الرقبة يحول دون انزلاق حبل المشنقة.
 الشاه: رتبة أعلى من الملك مثل «الآس» بالنسبة إلى الملك في لعبة الورق.
 السلام: في دنيا السياسة، هو فترة نفاق بين حربين صادقتين.
 الأطباء: مجرمون بالفطرة، يسخرون كل طاقاتهم لقتل المرضى.
 القسيس: هو ذلك الذي يستطيع الاحتيال حتى على السيد المسيح.
 العقل: هو عضو مهم يوجد في جسم الإنسان يبدأ بالعمل منذ ولادة الشخص حتى يتزوج.
 الدبلوماسي: هو من يستطيع ان يقنع زوجته بان معطف الفرو لايليق بها ويذهب بجمالها.
 الشخص الغني: هو من يملك المال أكثر مما تستطيع ان تنفقه زوجته.
 العثة: هي تلك الحشرات الغريبة الاطوار حيث انها تقضي الصيف في معطف الفرو وتقضي الشتاء في ملابس السباحة.

روابط خارجية

مصادر

قواميس إنجليزية
كتب 1911
كتب 1967
كتب غير خيالية 1911
كتب كوميديا سوداء
كتب هجائية

قاموس الشيطان


Léon Rhabdouque (; ) est un noble et diplomate byzantin.

Biographie
Léon semble être un parent de la dynastie macédonienne au pouvoir, ainsi que le beau-frère du célèbre diplomate Léon Choirosphaktès. En 917, il est gouverneur (stratège) du thème de Dyrrachium, et est envoyé auprès du souverain serbe, Petar Gojniković (), afin de convaincre ce dernier d'attaquer Siméon Ier de Bulgarie (), avec qui les Byzantins sont en guerre. Léon réussit dans sa mission, mais l'attaque serbe échoue et Petar est fait prisonnier. D'après le De Administrando Imperio de l'empereur Constantin VII Porphyrogénète (), il est également connu que Léon est par la suite promu de son rang de protospathaire à celui de magister officiorum, et qu'il devient Logothète du Drome (ministre des affaires étrangères).

Notes et références

Références

Annexes

Bibliographie

Personnalité byzantine du Xe siècle
Gouverneur byzantin de Dyrrachium
Diplomate byzantin
Magister officiorum
Protospathaire
Logothète du Drome
Diplomate du haut Moyen Âge
Diplomate du Xe siècle

Léon Rhabdouque


47038 Majoni este un asteroid din centura principală de asteroizi.

Descriere
47038 Majoni este un asteroid din centura principală de asteroizi. A fost descoperit pe  la Pianoro de Vittorio Goretti. El prezintă o orbită caracterizată de o semiaxă mare de 2,77 ua, o excentricitate de 0,25 și o înclinație de 10,2° în raport cu ecliptica.

Vezi și
 Lista planetelor minore: 47001-48000
 Centura de asteroizi

Referințe

Obiecte astronomice descoperite în 1998
Centura de asteroizi

47038 Majoni


Rita Deneve (née le  à Liedekerke, morte le  à Malines) est une chanteuse belge néerlandophone.

Biographie
Rita Deneve commence sa carrière en 1961 et sort ses deux premiers singles sous le nom de scène de Rita Dee. En 1965, elle remporte le concours de talents Ontdek de ster (Découvrez l'étoile) organisé par le radiodiffuseur belge BRT. En , elle fait partie de l'équipe belge du Coupe d'Europe du tour de chant, qui perd face à l'équipe britannique dirigée par Engelbert Humperdinck. En 1969, Deneve atteint la finale du concours de chant Singing Europe '69 à Scheveningen.

Rita Deneve tente trois fois sans succès d'être la représentante de la Belgique au Concours Eurovision de la chanson : en 1967 avec De eerste kus (zéro point), en 1973 avec Vrede voor iedereen (deux points) et Ga met me mee (zéro point) et en 1975 avec Dans dans mama (727 points,  place sur 10).

Outre quelques singles en anglais et en français, Deneve réalise la majorité de ses enregistrements en néerlandais de Belgique. Son plus grand succès, De allereerste keer, en 1971 est une adaptation de Giramondo, chanson de l'Italienne Nicola Di Bari, parue en 1967. Elle fait l'objet de nombreuses reprises comme Nicole & Hugo en 2005 ou Laura Lynn en 2007.

Après l'échec de sa carrière de chanteuse à la fin des années 1970, Deneve devient chargée de cours au Hoger Instituut voor Dramatische Kunst à Anvers. Un single de retour infructueux, Vakantie, sort en 1990. En , Deneve fait partie du jury d'Eurosong, l'émission de la sélection pour la Belgique au Concours Eurovision de la chanson 1993.

Elle tient des rôles d'actrice invitée, comme le film De laatste vriend réalisé par Paul Amand sorti en 1993 et un petit rôle dans la série de la fin des années 1990  sur VTM.

Le , Rita Deneve reçoit un prix pour l'ensemble de sa carrière lors de la onzième édition des Golden Lifetime Awards à Aarschot.

Discographie
Albums
 1969 : Rita Deneve (Palette MPB-3288)
 1971 : Rita Deneve zingt voor jou… (Karussell 2431 119)
 1973 : Rita Deneve (Decca 790/193.512-X)
 1973 : Rita Deneve (Palette 2341 013)

Singles
 1962 : Gee! It's Great To Be Young / Let Me Walk With You (Electrola E 22 212) – sous le nom de Rita Dee
 1964 : Il viendra... le garçon que j'attends / Ne crois pas qu'avec moi (Will Records 566) – sous le nom de Rita Dee
 1967 : De eerste kus / Er is toch altijd ergens iemand (Palette PB 25682)
 1968 : Jouw naam / 'T verlangen naar jou (Palette PB 25740)
 1968 : Dank zij jou / Geen zin om uit te gaan (Decca 23.678)
 1968 : Mijlen van mijn hart / Juanita Jones (Palette PB 25.815)
 1968 : Blijf toch bij mij / 'T leven is geen groom (Palette PB 25883)
 1969 : Olé oké / Op een zomerdag (Palette PB 27.003)
 1969 : Dans de hele nacht / Er is iemand (Palette PB 27.037)
 1970 : Aan 't meer van Lugano / Hoor de fanfare (Palette PB 27.055)
 1970 : Maar met vlaamse meisjes… / Het geluk met jou (Palette PB 27.077)
 1971 : Het vuur van de liefde / Amore (Polydor 2021 029)
 1971 : De allereerste keer / Tranen (Palette PAL 7434)
 1971 : Ik wil een man / Zonder jou (Palette 2021 019)
 1972 : Veel bittere tranen / Liefdeslied voor een eenzaam hart (Palette 2021 038)
 1972 : Oh, la la ('k heb mijn hart verloren) / Ga nooit van me weg (Palette 2021 041)
 1973 : Allowed to Cry / If You're Going Away (Decca 95-23.973 X)
 1973 : Ah! Ah! Ah! / Ik ben voor jou geboren (Palette 2021 053)
 1973 : Zomerdromen / Wie danst vannacht met mij? (Decca 23.970 X)
 1973 : Vrede voor iedereen / Ga met me mee (Decca 23.968 X)
 1974 : Ik ben het meisje / Maar niet met mij Alexander (Decca 23.978 X)
 1975 : Blijf toch bij mij / Zonder jou (International Bestseller Company 4C 006-96799)
 1975 : Dance Dance Mama / Iedere nacht (Philips 6021 126)
 1975 : Arrividerci Napoli / Ben je vergeten (dat ik van je hou) (Decibel Records DB.45.75.2)
 1977 : Ciao Adieu Auf Wiedersehen / Herbstwind (Polydor 2040 167)
 1977 : Ciao Adieu Auf Wiedersehen / L'important c'est d'aimer (Monopole S. 600)
 1978 : Norman / I Am Sorry (Pany Records PR 065)
 1979 : I Know / Something Bad on My Mind (Panky Records 073)
 1980 : The French Song / Say When (Panky Records 082)
 1982 : De allereerste keer / Blijf toch bij mij (Palette 104.746)
 1990 : Vakantie / Vakantie (instrumental) (Roses Records RR 9007)

Références

Liens externes

Chanteuse belge d'expression néerlandaise
Naissance en décembre 1944
Naissance à Liedekerke
Décès en janvier 2018
Décès à 73 ans
Décès à Malines
Mort d'un cancer en Belgique

Rita Deneve


لورنس جوزيف «لاري» إليسون  (ولد في 17 آب 1944) رجل أعمال أمريكي، المؤسس والمدير التنفيذي لشركة أوراكل، إحدى الشركات العملاقة في صناعة البرمجيات، تم تصنيفه كخامس أثرى شخص في العالم حسب قائمة المليارديرات (2013) المنشورة من قبل مجلة فوربس الأمريكية بثروة بلغت 43 مليار دولار أمريكي ويملك ما نسبتة 22.59% من أوراكل. كما تبرع بمبلغ 16,6 مليون دولار أمريكي للجيش الإسرائيلي، في حفل التبرع السنوي الذي تقيمه «منظمة أصدقاء جيش الاحتلال في الولايات المتحدة»، والذي أُقيم بنوفمبر 2017 في لوس أنجلوس بإشراف حاييم سبان.

حياته
كانت والدته فلورنس سبيلمان تبلغ من العمر 19 عامًا، عند إصابته بنوبة التهاب رئوي في سن تسعة أشهر فأرسلته إلى شيكاغو للعيش مع خالتها وعمها ليليان ولويس إليسون اللذين تبنيا الطفل، التحق بجامعة إلينوي في أوربانا شامبين في عام 1962 لكنه ترك الدراسة في عام 1964 بعد وفاة ليليان بوقت قصير، حيث أنه كان قريبًا جدًا من والدته بالتبني عكس علاقته مع لويس والذي أخبره كثيرًا أنه لن يرقى إلى أي شيء، بعد ذلك التحق إليسون لفترة وجيزة بجامعة شيكاغو عام 1966.

حياته المهنية

ذهب إليسون إلى كاليفورنيا وأمضى عدة سنوات كمبرمج حاسب لشركات مختلفة، في عام 1973 بدأ عمله في شركة الإلكترونيات Ampex، حيث التقى بزميله المبرمج إد أوتس وكان بوب مينر مديرهم. غادر إليسون شركة Ampex في عام 1976 وانضم لاحقًا إلى شركة Precision Instruments (لاحقًا Omex)، حيث كان نائب الرئيس للبحث والتطوير.

في عام 1977، انضم إليسون إلى مينر وأوتس لإنشاء شركة مختبرات تطوير البرمجيات (SDL)، والتي تم إنشاؤها للقيام بخدمات برمجية لشركات أخرى، ولكن إليسون أراد أن تفعل شركة SDL المزيد. في ورقة بحثية كتبها عالم الكمبيوتر إدجار كود شرح فيها نموذج قاعدة بيانات علائقية، رأى إليسون وزملاؤه الإمكانيات التجارية في هذا النهج من قواعد البيانات، وهو نهج قادر على تنظيم كميات كبيرة من البيانات بطريقة تسمح بتخزين فعال وسرعة البحث (استرجاع) عن تلك البيانات، بدأ إليسون ومينر وأوتس العمل على تطوير وتسويق برنامج يعتمد على نظرية كود لإدارة البيانات، وحصلوا على عقد من وكالة المخابرات المركزية لتطوير قاعدة بيانات، وبدأوا العمل على برنامج قاعدة بيانات علائقية تجارية في عام 1979، وقد أصدرت الشركة (التي غيرت اسمها إلى Relational Software، Inc.) برنامج أوراكل وهو أقدم برنامج تجاري لإدارة قواعد البيانات العلائقية باستخدام لغة الاستعلامات البنيوية (SQL)، وسرعان ما أصبح برنامجهم لإدارة قواعد البيانات شائعًا.

اشتهرت الشركة بالابتكار والتسويق القوي، وأعيدت تسمية الشركة Oracle Systems Corporation (لاحقًا شركة أوراكل) في عام 1982 بعد منتجها الرائد ونمت بسرعة خلال الثمانينيات، وطُرحت الشركة للاكتتاب العام في عام 1986، وفي عام 1987 أصبحت أوراكل أكبر شركة لإدارة قواعد البيانات في العالم، وفي عام 1990 كشف التدقيق الداخلي الذي تم إجراؤه في أعقاب دعوى رفعها أحد المساهمين أن شركة أوراكل قد بالغت في تقدير أرباحها ونتجية لهذا انخفضت أسهم الشركة بشكل كبير، أعاد إليسون هيكلة إدارة أوراكل، وبحلول نهاية عام 1992 عادت الشركة إلى وضعها المالي السابق.

في منتصف التسعينيات، رأى إليسون فرصة للتنافس مع شركة مايكروسوفت من خلال تطوير حاسوب شبكي (NC) ليكون بديلًا رخيصًا للحاسوب الشخصي (PC). لم يكن الحاسوب الشبكي مجهزًا بشكل كامل مثل الحاسوب الشخصي واعتمد على خوادم لبياناته وبرامجه وهذا كان إصدار مبكر لما أصبح يُعرف لاحقًا باسم الحوسبة السحابية، ومع ذلك فإن كل من الانخفاض المستمر في أسعار أجهزة الكمبيوتر والتأخير في تطوير الحاسوب الشخصي أدى إلى أن تستمر أجهزة الحاسوب التي تعمل بنظام التشغيل مايكروسوفت ويندوز في السيطرة على أجهزة الحاسوب الشخصية. اعترف إليسون لاحقًا أن فكرة الحاسوب الشبكي (NC) كانت سابقة لأوانها من الناحية التقنية.

إستراتيجية الاستحواذ
حقق إليسون نجاحًا أكبر مع تركيزه المبكر على خدمات الإنترنت، فقد طورت أوراكل منتجاتها لتتوافق مع تقنيات الشبكة العالمية، مما ساعد الشركة على النمو، وفي أوائل العقد 2000م، بدأ إليسون يدير شركة أوراكل بإستراتيجية صارمة لشراء شركات البرمجيات المنافسة، نجحت أوراكل بتنفيذ العشرات من عمليات الاستحواذ بما في ذلك عمليات استحواذ بمليارات الدولارات على شركات مثل: PeopleSoft عام (2005) و Siebel في (2006) وBEA في (2008) وصن ميكروسيستمز في (2010).

الثروة وحياة البذخ
كان إليسون واحدًا من أكثر الشخصيات إثارة للانقسام في وادي السيليكون، حيث انبهر به البعض لنجاحه الكبير وانتقده آخرون لأساليبه التجارية القاسية في بعض الأحيان وبذخه الواضح، حيث أنه رجل يخوت وأسس فريقًا فاز بكأس أمريكا "America's Cup" وهي بطولة مرموقة لسباقات اليخوت في عام 2010، وفي عام 2012 اشترى إليسون 98 بالمائة من جزيرة لاناي في هاواي، في تلك السنة قُدرت ثروته الشخصية بحوالي 40 مليار دولار مما جعله سادس أغنى شخص في العالم وثالث أغنى أمريكي (بعد مؤسس شركة مايكروسوفت بيل غيتس والمستثمر وارن بافت).

الاستقالة والمناصب الحالية
في سبتمبر 2014 استقال إليسون من منصبه كرئيس تنفيذي لشركة أوراكل مع استمرار مشاركته في الشركة حيث شغل منصب رئيس مجلس الإدارة ورئيس قسم التقنية.

مراجع

وصلات خارجية

 ، فوربس، 5 مارس 2013

أشخاص على قيد الحياة
أشخاص من البرونكس
أشخاص من رانتشو ميراج (كاليفورنيا)
أشخاص من ووودسيد (كاليفورنيا)
أصحاب أعمال أمريكيون في الحوسبة
أصحاب أعمال في البرمجيات
أصحاب أعمال من كاليفورنيا
أصحاب أعمال من مدينة نيويورك
أمريكيون متبنون
أمريكيون من أصل إيطالي
أمريكيون من أصل يهودي روسي
أوراكل
بحارة رياضيون أمريكيون
بحارة رياضيون يهود
تيسلا موتورز
جمهوريون من ولاية كاليفورنيا
خريجو جامعة إلينوي في أوربانا شامباين
خريجو جامعة شيكاغو
رياضيون أمريكيون يهود
رؤساء تنفيذيون لشركات تكنولوجيا أمريكية
شخصيات أعمال من ذا برونكس
طيارون أمريكيون
فاعلو خير أمريكيون في القرن 21
فاعلو خير أمريكيون يهود
فاعلو خير في القرن 21
فاعلو خير من ولاية نيويورك
مدراء أبل
مليارديرات أمريكيون
مواليد 1944
مواليد في ذا برونكس
مؤسسو شركات تكنولوجيا أمريكية
يهود أشكناز
يهود أمريكيون
يهود أمريكيون في القرن 20
يهود أمريكيون في القرن 21

لاري إليسون


Batalha de Mykolaiv foi um confronto militar que começou em 26 de fevereiro de 2022, em virtude da invasão da Ucrânia pela Rússia. Inicialmente, as tropas russas haviam penetrado no perímetro da cidade, mas foram repelidas após semanas de violentos combates.

Para a Ucrânia, manter Mykolaiv foi um importante passo estratégico, pois a cidade era considerada a porta para Odessa.

Batalha

Na tarde de 26 de fevereiro, doze tanques russos conseguiram avançar sobre Kakhovka, cidade às margens do rio Dniepre, em direção a Mykolaiv. Vitaliy Kim, governador do Oblast de Mykolaiv, declarou que a cidade tinha cinco horas para se preparar para sua defensa.

Por volta das 18:30, horário local, tanques estavam nas redondezas da cidade e seu prefeito orientou os munícipes a como reagir. Pouco depois, tropas russas invadiram a cidade e uma batalha perto do rio Bug Meridional eclodiu. De acordo com relatos, tanques "passaram pela cidade". Como resultado, os hospitais de Mykolaiv ligaram para cirurgiões com emergência. Após aproximadamente três horas de confronto, os invasores russos foram repelidos por tropas ucranianas, mas alguns tanques haviam dado a volta pela cidade, então a batalha prosseguiu.

Na madrugada do dia 27 de fevereiro, oficiais ucranianos alegaram que as forças russas haviam sido totalmente expulsas de Mykolaiv. Alguns sabotadores russos foram capturados, e a cidade sofreu bastante dano.

Em 28 de fevereiro, as tropas russas avançaram de Kherson em direção a Mykolaiv, atingindo os arredores da cidade e lançando um ataque às 11:00.

Em 4 de março, Vitaliy Kim anunciou que tropas russas foram expulsas da cidade, mas estavam contra-atacando. Soldados ucranianos recapturaram o aeroporto de Kulbakino. O prefeito Oleksandr Senkevich, disse que as tropas russas estavam atacando e cercando a cidade pelo norte, leste e sul.

Em 15 de março, autoridades ucranianas afirmaram que, após duas semanas de intensos combates, as tropas russas haviam sido expulsas do centro da cidade e a situação de segurança havia sido restaurada.

Em 8 de abril, militares ucranianos afirmaram que, virtualmente, já não havia mais uma presença militar russa na região de Mykolaiv.

Conflitos em 2022
2022 na Ucrânia
2022 na Rússia
Guerras envolvendo a Ucrânia
Guerras envolvendo a Rússia
Batalhas da invasão da Ucrânia pela Rússia em 2022

Batalha de Mykolaiv


Zgrada Galerije Dešković u mjestu Bolu, Loža 6 i 7, predstavlja zaštićeno kulturno dobro.

Opis dobra
Barokna kamena dvokatnica s grbom obitelji Vusio je utvrđena palača usred bolske rive. Nad širokim ulazom u dvorište urezan je natpis iz 1694. Usred južnog pročelja je balkon s kamenom balustradom i suncem u reljefu, a vanjsko stubište vodi dio prvog kata. Duž istočnog pročelja je reprezentativna kamena balkonata s dvostrukim konzolama. Na začelju su ostaci konzola ugaone stražarnice. Palača je spaljena u Drugom svjetskom ratu i rekonstruirana 1958. Od 1978. u njoj djeluje galerija "Branko Dešković".

Zaštita
Pod oznakom Z-1863 zavedena je pod vrstom "nepokretno kulturno dobro - pojedinačno", pravna statusa zaštićena kulturnog dobra, klasificirano kao "stambene građevine".

Izvori

Vanjske poveznice

Zaštićene stambene građevine u Splitsko-dalmatinskoj županiji
Građevine u Bolu

Zgrada Galerije Dešković u Bolu


Pasja trakavica (lat. Echinococcus granulosus), vrsta trakavice iz porodice Taeniidae.

Pasja trakavica je najopasnija trakavica za čovjeka. Od svinjske (Taenia solium) i goveđe trakavice (Taenia saginata) razlikuje se jer za razvoj treba dva domadara. Domadari su različite vrste mesoždernih sisavaca iz porodice pasa (pas, vuk, lisica, čagalj...), a prijelazni domadari su ovca, koza, govedo, svinja, jelen ili čovjek.

Čovjek se može zaraziti pasjom trakavicom preko zaraženog povrća ili dodirom pseće dlake na kojoj se nalaze oplođena jaja. Ona uđu u probavilo u kojem se zatim razvija onkosfera, koja probija stijenku crijeva, ulazi u venski krvotok iz kojeg može doći u jetru, pluća ili mozak gdje zatim razvija cistu (ehinokok) u kojoj se nalazi tekućina pod tlakom s puno zametaka koja može narasti do veličine dječje glave i najčešće ima smrtne posljedice ako se nastani u mozgu. Hrvatska je znanost među prvima u svijetu bila u otkrivanju ehinokokoze. Dr Ivan Hugo Botteri među prvima na svijetu uveo je kožni test za dijagnozu ehinokokoze, a test se zasnivao na osnovi alergijske kožne reakcije na alergen toga parazita.

Ako domadar (čovjek) pojede meso međudomadara (ovce, koze, goveda, svinje ili jelena) zaraženo cistom, u crijevu se iz zametaka razviju mlade pasje trakavice koje imaju samo tri proglotida: prvog nezrelog, drugog spolno zrelog i trećeg koji je oplođen tisućama oplođenih jajašaca Echinococcusa.

Vanjske poveznice

Izvori

Plošnjaci

Pasja trakavica


La técnica de Seldinger es un acceso percutáneo vascular o de otros órganos de una forma segura. Fue descrito por el Dr. Sven-Ivar Seldinger en 1953, para ser principalmente utilizado en las técnicas angiográficas. Esta técnica produjo un gran avance en la radiología intervencionista, gracias a la cual se realizan procedimientos diagnósticos y terapéuticos mínimamente invasivos.

La técnica consiste en la punción directa vascular u orgánica, mediante una aguja (generalmente con estilete metálico y cánula plástica) seguida de la colocación de una guía en el interior de la aguja, entonces esta se extrae dejando la guía dentro del vaso u órgano a puncionar lo que disminuye el sangrado y al mismo tiempo facilita la introducción de catéteres radiopacos. Esta técnica por lo tanto hace posible la visualización de vaso o masas sin necesidad de acceso quirúrgico.

Usos
 Angiografía;
 Drenaje de colecciones;
 Tunelización de catéteres venosos centrales;
 Angioplastias;
 Cateterización epidural.

Procedimiento
 Localizar punto de punción: se localiza la arteria, vena u órgano. En el primer caso generalmente lo haremos mediante palpación del pulso, mediante torniquete en el segundo, y en el tercero localizaremos el lugar de punción mediante ecografía. En los dos primeros supuestos si no fuese posible encontrar la arteria o vena deseada con las técnicas habituales recurriremos también a la ecografía.
 Punción mediante aguja: Se realiza una punción con aguja biselada en ángulo de 45° con fiador y cánula del calibre deseado (generalmente 18G).  Después se extrae el fiador dejando la cánula plástica en el interior. En el caso de abordaje vascular se utilizarán agujas con reservorio para evitar salpicaduras. Las agujas de punción visceral son flexibles y si son de biopsia guiada por ultrasonido son de superficie rugosa con muescas para medir la profundidad. Todas ellas diseñadas para ser lo menos traumáticas posibles.
Introducción de la guía: A través de la cánula de la aguja se introduce la guía. La guía es necesaria para la inserción, avance, desplazamiento, posicionamiento, recolocación e intercambio de catéteres de forma segura. Estas son radiopacas para visualizar mediante rayos X su posición y desplazamiento. Su punta suele ser flexible para mejorar su avance y puede tener diferentes formas según su finalidad. Su cuerpo suele ser más rígido. Las longitudes y los diámetros cambian en función de su uso. Todas ellas están formadas por dos alambres de acero inoxidable y un tercero fino que recubre la guía de forma espiral en toda su extensión. Se recubren de teflón y heparina o con polímeros hidrofílicos para disminuir su coeficiente de fricción.
 Paso del catéter, dilatador o introductor a través de la guía. Se introcuce el material deseado al vaso o víscera pasando la guía colocada, sin moverla de su posición, por la luz del catéter o introductor hasta que este se encuentre en el lugar deseado.
 Retirada de la guía: Una vez colocado el catéter en el lugar exacto donde cumplirá su función, se pasará a la retirada de la guía.

Enlaces externos

Radiología
Tratamientos en medicina
Seldinger, tecnica de

Técnica de Seldinger


قناة إن بي إن (الشبكة الوطنية للإرسال)  هي القناة التابعة لحركة أمل التي يقودها نبيه بري.

البرامج

سياسية ومنوعة
 شرق وغرب، نورا زعيتر سليمان
 السلطة الرابعة، ليندا مشلب
 السياسة اليوم، دارين عبد الصمد
 آخر كلام، عباس ضاهر
 حوار اليوم، علي نور الدين

إعلام اجتماعي
 أخبار نت، ميراي منصور

رياضية
 بروح رياضية، رشيد نصار

أبراج
 شي جديد مع جمانة، جمانة قبيسي

مراجع

وصلات خارجية
 الموقع الرسمي للقناة

الإعلام في الوطن العربي
تأسيسات سنة 1996 في لبنان
قنوات فضائية
قنوات لبنانية
قنوات ومحطات تلفازية أسست في 1996
محطات تلفزيونية باللغة العربية
منظمات اتصالات وإعلام

قناة إن بي إن


Anisomeria bistriata es una especie de coleóptero adéfago perteneciente a la familia Dytiscidae. Es el único miembro del género monotípico Anisomeria.

Referencias

 Brinck 1944 Förh. K. fysiogr. Sällsk. Lund, 13, 140. [not seen]

Enlaces externos

 Nomenclator Zoologicus

Colymbetinae

Anisomeria bistriata


Lactarius subdulcis (Christian Hendrik Persoon, 1801 ex Samuel Frederick Gray, 1821), denumit în popor buretele vacii sau turta lupului, este o specie foarte comună de ciuperci comestibile din încrengătura Basidiomycota în familia Russulaceae și de genul Lactarius. Acest burete coabitează, fiind un simbiont micoriza (formează micorize pe rădăcinile arborilor). În România, Basarabia și Bucovina de Nord crește solitar, dar și în grupuri pe sol proaspăt, calcaros sau neutru, în păduri de foioase, sub fagi, mult mai rar și în cele de conifere, acolo sub pini și molizi. Apariția este târzie, din septembrie până noiembrie.

Descriere

 Pălăria: are un diametru de 3-8 cm, este destul de cărnoasă, la început convexă, apoi din ce în ce mai plată și la deplină maturitate adâncită, adesea cu o papilă mai mult sau mai puțin semnificativă în mijloc. Cuticula este netedă și  mată până slab catifelată, aproape mereu uscată, colorată de la ocru închis peste brun-portocaliu murdar, slab maroniu până la castaniu sau brun de cuișoare. În vârstă, se decolorează foarte des la margine, fiind și slab canelată.
 Lamelele: stau numai puțin dense, sunt relativ subțiri, cu lamelule intercalate și nu prea înalte. Coloritul oscilează între pal crem și slab roșior, devenind la bătrânețe brun ca scorțișoara. Arată adesea câteva pete mici brunișoare.
 Piciorul: are o înălțime de 5-8 cm și o lățime de 0,8-1,2 cm, este neted, cilindric precum ușor subțiat spre pălărie, tânăr plin, dar gol la bătrânețe. Coloritul tinde între palid brun-gălbui și brun ca scorțișoara, fiind spre vârf și bază mai deschis și la bază țesălat-pâslit.
 Carnea: este albicioasă, destul de compactă, cu miros caracteristic dulcișor-rânced în special la exemplarele mature (miros ce dispare după tratamentul termic). Gustul este în primul moment plăcut, dar rezidual ceva amărui.
 Laptele: nu-și schimbă niciodată culoarea, este albicios până foarte slab crem, lăptos, fără miros, la început dulce, dar repede ceva amărui.
 Caracteristici microscopice: are spori rotunjori,  verucoși, striați și reticulați și au o mărime de 7,4-8,2 x 6,2-6,7 microni, pulberea lor fiind albicioasă.
 Reacții chimice: Carnea buretelui se colorează cu acid sulfuric verde, cu Hidroxid de potasiu deschis gri-măsliniu, cu fenol de la roșu de vin murdar spre brun ca ciocolata, cu guaiacol după 10 minute gri-ocru, mai târziu roșu de vin, cu sulfat de fier încet gri-verzui și cu tinctură de Guaiacum imediat portocaliu decolorând apoi în gri-ocru-verzui.

Confuzii
Buretele vacii poate fi confundat cu mai multe specii Lactarius cu suc alb care aproape toate sunt necomestibile, de exemplu: Lactarius aurantiacus sin. Lactarius mitissimus (comestibil), Lactarius azonites (necomestibil),  Lactarius camphoratus (comestibil), Lactarius decipiens (necomestibil), Lactarius fuliginosus (necomestibil), Lactarius hysginus (necomestibil), Lactarius pterosporus (necomestibil), Lactarius quietus (comestibil, de valoare culinară foarte scăzută), Lactarius rufus (necomestibil), Lactarius romagnesii (necomestibil, Lactarius serifluus (necomestibil), Lactarius subumbonatus (necomestibil) sau Lactarius tabidus (necomestibil).

Specii asemănătoare

Valorificare
Deci buretele vacii nu atinge nici asemănător savoarea lăptucii dulci, el poate fi preparat ca ea: niciodată fiert, mereu prăjit sau la grătar, după acea, de asemenea, cu posibilitatea de conservare în oțet sau ulei.

Note

Bibliografie
 (Marcel) Bon: "Pareys Buch der Pilze", Editura Kosmos, Halberstadt 2012,  ISBN 978-3-440-13447-4
 Giacomo Bresadola: "Iconographia Mycologica, vol. VIII, Editura Società Botanica Italiana, Milano 1928, tab. 390
 Bruno Cetto, vol. 1-3, 4-5, vezi note
 Rose Marie și Sabine Maria Dähncke: "700 Pilze in Farbfotos", Editura AT Verlag, Aarau - Stuttgart 1979 și 1980, ISBN 3-85502-0450
 Rose Marie și Sabine Maria Dähncke: "Pilze", Editura Silva, Zürich 1986
 Jean-Louis Lamaison & Jean-Marie Polese: "Der große Pilzatlas", Editura Tandem Verlag GmbH, Potsdam 2012, ISBN 978-3-8427-0483-1
 Hans E. Laux: "Der große Pilzführer, Editura Kosmos, Halberstadt 2001,  ISBN 978-3-440-14530-2
 Axel Meixner: "Chemische Farbreaktionen von Pilzen", Editura J. Cramer, Lehre 1975
 Meinhard Michael Moser: " Röhrlinge und Blätterpilze - Kleine Kryptogamenflora Mitteleuropas", ediția a 5-ea, vol. 2, Editura Gustav Fischer, Stuttgart 1983

Legături externe

 Buretele vacii, film

Lactarius
Micoriză
Ciuperci comestibile
1801 în știință

Lactarius subdulcis


Alexandre Gustave Eiffel (15 Aralık 1832, Dijon – 27 Aralık 1923, Paris), Fransız inşaat mühendisi ve mimar. Fransa'nın en prestijli okullarından École Centrale Paris'ten mezun olmuştur. Fransız İhtilali'nin 100. yılı için inşa edilen ve kendi soy ismini taşıyan Eyfel Kulesi'ni inşa etmesi ile tanınan Eiffel, aynı zamanda Amerika Birleşik Devletleri'nin simgesi olan New York'taki Özgürlük Anıtı'nın armatürünü de tasarlamıştır.

İlk yılları
Eiffel, Fransa'nın Dijon şehrinde doğdu. Eiffel soyadı ise, Alman kökenli akrabaları tarafından 18'inci yüzyılın başlarında alınmıştı. İsmi ise doğduğu Eiffel'de bulunan Margamen'den almıştı, lakin Fransızlar asıl ismi Bönickhausen'''i söylemekte güçlük çekiyordu. Annesinin kömür işi oğlunun Paris'te bulunan École Centrale des Arts et Manufactures'te okumasını sağladı. Mezun olmasıyla, Eiffel amcasının lastik fabrikasını yönetmeye başladı. Ancak lastiğin kalitesi üzerine bir aile tartışması sonrasında bu görevden alındı. Eiffel bundan sonra giriş seviyesinde tren yolu köprüleri tasarlayan bir şirkette çalışmaya başladı.

Charles Nepveu Eiffel'e ilk işini tren yolu köprüleri tasarlayan birçok proje müdüründen biri olarak verdi. Ancak, inşaat sırasında birçok mühendis bu projelerden ayrılıyordu ve sonunda Eiffel bütün projeden sorumlu oldu. Nepveu Eiffel'in çalışmasını gördükten sonra O'na başka köprü ve bina tasarımlarında da şans tanıdı. Bu projeler sırasında Eiffel mühendislerle iç içeydi ve birçok işi aynı anda yürütebiliyordu. Nepveu'nun bu desteği olmasaydı, Eiffel gelecekte olduğu kadar başarılı olmayabilirdi.

 Kariyeri

Eiffel'İn Eiffel et Cie'' isimli danışmanlık ve inşaat şirketi, Belçikalı mühendis Théophile Seyrig'in de desteğiyle; uluslararası bir ihalede Porto ve Vila Nova de Gaia arasındaki 160 metrelik bir tren yolu köprüsü inşaatına başvurdu. Teklifi bu ihaleyi kazandı çünkü oldukça güzel, içi gözükebilir, ucuz ve güç yöntemleri kullanılarak yapılmıştı. Bu teknik 1864'te Maxwell tarafından tasarlanmıştı. Maria Pia Köprüsü (Ponte Maria Pia) çift kolonlu ve tek bir tren yolunu desteklemekteydi ve inşası iki yıldan az sürdü (5 Ocak 1876'dan 4 Kasım 1877'ye kadar). Köprünün ismi ise Kral Luis ve Kraliçe Maria Pia'dan almaktadır. Köprü 1991'e kadar kullanılmış (114 yıl), daha sonra da Ponte de São João yerini almıştır. Massif Central'da yaptığı köprüler ise hala günümüzde kullanılmaktadır.

Gustave Eiffel ayrıca Paris'teki La Ruche'u tasarlamıştır. Burası, tıpkı Eyfel Kulesi gibi şehrin sembollerinden biri olmuştur. Bunun yanı sıra Garabit Viyadüğünü ve Amerika'daki ilk binası da Puerto Rico'daki Mona Adası'ndaki deniz feneridir. Bu deniz feneri ABD tarafından 1900 yılında, İspanya-Amerika savaşı sonrasında Puerto Rico'nun ABD'nin eline geçmesiyle yapılmıştır.

1887'de Eiffel Fransa'nın Panama Kanalı'nı inşaatıyla ilgilenmiştir. Fransız Panama Kanalı şirketi Ferdinand de Lesseps'in önderliğinde su seviyesinde bir kanal yapmaya çalışmış ama kullanışlı olmayacağının farkına varmıştır. Yükseltilmiş ve açılıp kapanan bir kanal tasarım olarak kabul edilmiş ve Eiffel de bunu tasarlaması için önerilmişti. Ancak, kanal projesi kötü bir yöneticilik ile iflas etti. Eiffel'in şöhreti Lesseps'in ve mühendislerinin sağladığı bu finansal skandal ile anıldı; ancak Eiffel'in finansal işlerle bir alakası yoktu ve suçlu bulunmadı. Kendi tasarımı kullanılmasa da, Amerika Birleşik Devletleri yeniden bu kanalı kurmaya çalıştı. Son yıllarında aerodinamik ile ilgilendi.

27 Aralık 1923'te Paris'te Rue Rabelais'teki malikanesinde öldü. Cenazesi ise Levallois-Perret mezarlığına gömüldü.

Eiffel Kulesi

Eyfel Kulesi'nin tasarımı, 1889 Exposition Universelle için bir merkez parçası için fikirleri tartışan Maurice Koechlin ve Emile Nouguier tarafından yapıldı. Mayıs 1884'te evinde çalışan Koechlin çizimlerinin ana hatlarını ve kendi ifadesiyle  "tabanda birbirinden ayrı duran ve tepede bir araya gelen, düzenli aralıklarla metalle trusse larla birleştirilmiş dört kafes kirişten oluşan büyük bir pilon" u çizdi. Başlangıçta Eiffel, projeyle ilgili daha fazla çalışma yaptırmasına rağmen çok az heves gösterdi ve iki mühendis daha sonra Stephen Sauvestre 'den mimari süslemeler eklemesini istedi. Sauvestre, tabana dekoratif kemerleri, birinci kata bir cam köşk ve en üstteki kubbeyi ekledi. Geliştirilen fikir, proje için Eiffel'in desteğini kazandı ve Koechlin, Nougier ve Sauvestre'nin aldığı tasarımın patent haklarını satın aldı. Tasarım 1884 sonbaharında Dekoratif Sanatlar Sergisi'nde sergilendi ve 30 Mart 1885'te Eiffel, Société des Ingénieurs Civils'e proje hakkında bir makale okudu. Teknik sorunları tartıştıktan ve kulenin pratik kullanımlarını vurguladıktan sonra kulenin "sadece modern mühendisin sanatını değil aynı zamanda Sanayi ve Bilim yüzyılını da sembolize edeceğini, yaşadığımız ve on sekizinci yüzyılın büyük bilimsel hareketi ve 1789 Devrimi'nin önünü açtığını bu anıtın Fransa'nın minnettarlığının bir ifadesi olarak inşa edileceği" söyleyerek konuşmasını bitirdi.
1886'nın başına kadar pek bir şey olmadı ancak Jules Grévy 'nin yeniden Başkan seçilmesi ve Edouard Lockroy' un Ticaret Bakanı olarak atanmasıyla kararlar alınmaya başlandı. Sergi için bir bütçe kabul edildi ve 1 Mayıs'ta Lockroy fuarın en önemli parçası olarak düzenlenen açık yarışmanın şartlarında bir değişiklik yaptığını duyurdu ve bu Eiffel'in tasarımının seçimini etkili bir şekilde kaçınılmaz bir sonuç yaptı: Champ de Mars üzerindeki 300 m'lik dört kenarlı metal kule için çalışmada tüm girişler dahil edilmeliydi. 12 Mayıs'ta Eiffel'in planını ve rakiplerini incelemek için bir komisyon kuruldu ve 12 Haziran'da kararını sundu, bu sadece Eiffel'in önerisinin gereksinimlerini karşıladığı yönündeydi. Kulenin tam yeri ile ilgili bazı tartışmalardan sonra 8 Ocak 1887'de bir sözleşme imzalandı. Bu sözleşme Eiffel tarafından şirketinin temsilcisi olmaktan çok kendi sıfatıyla hareket ederek imzalandı ve ona inşaat maliyetleri için bir buçuk milyon frank verdi. Bu altı buçuk milyon franklık tahmini maliyetin dörtte birinden azdı. Eiffel fuar sırasında ve sonraki yirmi yıl boyunca ticari kullanımdan elde edilen tüm geliri alacaktı. Eiffel daha sonra kuleyi yönetmek için ayrı bir şirket kurdu.
Kule bazı tartışmalara konu olmuş ve hem uygulanabilir olduğuna inanmayanlar hem de sanatsal gerekçelerle itiraz edenler tarafından eleştirilmiştir. Champ de Mars'ta çalışmalar başladığında Charles Garnier liderliğindeki Adolphe Bouguereau, Guy de Maupassant, Charles Gounod ve Jules Massenet dahil olmak üzere Fransız sanat kurumunun en önemli figürlerini kapsayan "Üç Yüzler Komitesi" (kulenin yüksekliğinin her metresi için bir üye) kuruldu:Çalışma Bakanı Jean-Charles Adolphe Alphand'a bir dilekçe gönderildi ve bu "Le Temps" tarafından yayınlandı.

Temeller üzerindeki çalışmalar 28 Ocak 1887'de başladı. Doğu ve güney ayakları için olanlar basitti, her bir ayak ana kirişlerin her biri için bir tane olmak üzere dört 2 m  beton levhaya dayanıyordu. her bir ayağın ancak diğer ikisinin nehre daha yakın olması Seine daha karmaşıktı: her bir levhanın sıkıştırılmış hava kesonları kullanılarak iki kazık kurulması gerekiyordu 15 m uzun ve 6 m  çapta 22 m  , 6 m  kalınlığındaki beton levhaları desteklemek için. Bu levhaların her biri bir kireçtaşı bloğunu destekledi, her biri demir işçiliğin destek ayakkabısını taşımak için eğimli bir tepeye sahipti. Bu pabuçlar 10 cm çapında ve {{dönüştür 7.5  m uzunluğunda cıvatalarla tutturuldu.
30 Haziranda temeller üzerinde çalışmalar tamamlanarak demir işçiliğinin yapımına başlandı. Sahada 250'den fazla kişi istihdam edilmemesine rağmen, muazzam miktarda titiz hazırlık çalışması zorunluydu: çizim ofisi gerekli 18.038 farklı parçanın 1.700 genel çizimini ve 3.629 detay çizimini üretti. Bileşenleri çizme görevi tasarıma dahil olan karmaşık açılar ve gereken hassasiyet derecesi nedeniyle karmaşıktı: perçin deliklerinin konumları 0,1 mm içinde belirtildi ve açılar bir saniye çalışıldı. Bazıları halihazırda alt gruplara perçinlenmiş olan bileşenler ilk önce birbirine cıvatalanmış, inşaat ilerledikçe cıvatalar perçinlerle değiştirilmiştir. Sahada delme veya şekillendirme yapılmadı: herhangi bir parça uymuyorsa, değişiklik için fabrikaya geri gönderildi. Her biri yere 54° açı yapan dört ayak, başlangıçta duvar temel bloklarındaki ankraj cıvatalarına dayanılarak konsol olarak inşa edildi. Eiffel, birinci seviyenin yarısına yaklaşıncaya kadar bunun tatmin edici olacağını hesaplamıştı: buna göre ahşap bir destek iskele dikmek amacıyla çalışma durduruldu. Bu, eleştirmenlerine cephane verdi ve "Eiffel İntiharı!" Da dahil olmak üzere korkunç manşetler verdi. ve "Gustave Eiffel çıldırdı: bir akıl hastanesine kapatıldı" popüler basında yer aldı.

Etkisi
Tasarladığı köprüler dünyanın dört bir yanında inşa edildi. Bu köprüler daha rahat ve daha hızlı gezi ve ticareti sağladı. Eiffel'in birçok köprüsü uzman çalışanlar gerektirmiyordu, bu vesile ile de daha ucuza yapılabiliyordu.

Eyfel Kulesi'nin Fransa'da etkisi çok büyük oldu. Kule 1889'de uluslararası bir sunum ile milyonları Paris'e getirdi. Sadece 1889 yılında 2 milyon kişi Eyfel Kulesi'ni ziyaret etti. Kule kısa bir zamanda turistler için ilgi mekanı oldu ve Fransa ekonomisine büyük katkı sağladı. İlk önce gösteriş amaçlı düşenilse de (aslında tasarımı kolayca yıkılabilir şekilde hazırlanmıştı), kule hızlıca Fransa'nın ulusal sembolü oldu ve Fransızlar için onur kaynağı haline geldi.

Özgürlük Anıtı Fransa'nın ABD'ye bir hediyesiydi. Eiffel'in anıtın armatürünü tasarlaması bu düşün gerçekleşmesini sağladı. Heykel Fransa ve ABD arasındaki dostluk ve saygıyı temsil etti. Özgürlük Anıtı hızlıca ABD'de de ulusal bir sembol oldu ve özgürlüğün simgesi haline geldi. Bu heykel de turistlerin oldukça ilgisini çekti ve birçok kişiyi New York'a getirdi ve ekonomiye katkı sağladı. Fransa'da yaşayan ABD vatandaşları da bu hediyenin karşılığı olarak Eyfel Kulesi'nin 2 kilometre kuzeyine ¼ boyutunda bronz bir heykelini dikti.

Bazı eserleri

Fransa'daki eserleri
 Sioule Viyadüğü
 Neuvial Viyadüğü
 Notre Dame des Champs Kilisesi
 Dieppe Köprüsü

Diğer ülkelerdeki eserleri
 Konak Pier (Türkiye)
 Basmane Garı (Türkiye)
 Girona Köprüsü (İspanya)
 Ruhnu Deniz Feneri (Estonya)
 Traian Oteli (Romanya)
 Bolívar Köprüsü (Peru)
 Fénix Tiyatrosu (Peru)

Kaynakça

1832 doğumlular
Dijon doğumlular
1923 yılında ölenler
Fransız mimarlar
Fransız inşaat mühendisleri
Fransız havacılık ve uzay mühendisleri
École Centrale Paris'te öğrenim görenler

Gustave Eiffel


Futboljnjij klub Ufa (baškirski: «Өфө» футбол клубы, ruski: Футбо́льный клуб «Уфа́») ruski je nogometni klub iz Ufe osnovan 2009. godine. Klub se trenutačno natječe u Ruskoj Premijer ligi.

Poznati igrači
  Komnen Andrić
  Filip Mrzljak
  Oleksandr Zinčenko

Vanjske poveznice
 Službena web-stranica

Ufa
Baškirija

FK Ufa


Fort Lauderdale Stadium was a baseball stadium located in Fort Lauderdale, Florida next to Lockhart Stadium. The stadium was demolished in June 2019 as part of the construction of Inter Miami CF Stadium for Inter Miami CF.

The New York Yankees announced in March 1961 that they would move spring training from St. Petersburg, Florida to Fort Lauderdale where a new stadium would be built for the team at an estimated cost of $500,000 with 4,000 covered seats and 4,000 bleacher seats.

The Yankees trained at the stadium between 1962 and 1995. The Fort Lauderdale Yankees of the minor league Florida State League played home games in the stadium from 1962 through 1992. The Fort Lauderdale Red Sox played home games there in 1993, after an unsuccessful attempt to move from Winter Haven to Fort Myers (they ended up the following year in Sarasota).

The Baltimore Orioles held spring training at the stadium from 1996 to 2009.

Fort Lauderdale Stadium was last leased to Traffic Sports USA (owners of the Fort Lauderdale Strikers) in June 2011.

References

External links
 Fort Lauderdale Stadium on Strikers' Website
 Fort Lauderdale Stadium at Ballparks of Baseball
 Fort Lauderdale Stadium at Digital Ballparks

Grapefruit League venues
Baltimore Orioles spring training venues
New York Yankees spring training venues
Tourist attractions in Fort Lauderdale, Florida
Buildings and structures in Fort Lauderdale, Florida
Sports in Fort Lauderdale, Florida
1962 establishments in Florida
Sports venues completed in 1962
Sports venues demolished in 2019
Sports venues in Broward County, Florida
2019 disestablishments in Florida

Fort Lauderdale Stadium


විමලා දේවාලය හෙවත් බිමලා දේවාලය යනුවෙන් හැඳින්වෙන්නේ ඉන්දියාවේ ඔරිස්සා ප්‍රාන්තයේ පූරිහි ජගන්නාත් දේවාල සංකීර්ණය තුළ පිහිටි විමලා (බිමලා) දෙවඟනට පිදූ හින්දු දේවාලයකි. සාමාන්‍යයෙන් එය හින්දු දෙවඟනට කැපකළ පූජනීයම දේවාල ලෙස සැලකෙන ශක්ති පීඨයක් යැයි විශ්වාස කෙරේ.

ආශ්‍රේයයන්

ග්‍රන්ථාවලිය

ජගන්නාත් දේවාල සංකීර්ණය
ශක්ති පීඨ
ජගන්නාත්

විමලා දේවාලය