Rade b. Hohenwestedt Almanya'nın kuzeyinde Schleswig-Holstein eyaletinde, Rendsburg-Eckernförde iline bağlı bölge. 3,2 km² yüzölçüme sahiptir. Nüfusu, 31 Aralık 2004 itibarıyla yaklaşık 79 olarak tespit edilmiştir. Belediye Başkanlığı Jochen Rohwer tarafından yürütülmektedir.

Dış bağlantılar
 www.amthohenwestedt-land.de

Rendsburg-Eckernförde iline bağlı yerleşim birimleri

Rade b. Hohenwestedt


The history of Isan (, ) has been determined by its geography, situated as it is on the Korat Plateau between Cambodia, Laos, and Thailand.

The national government claimed that the name "Isan" was derived from Sanskrit Īśāna, a name of Shiva they claimed referred to his rule of the northeast (Sanskrit īśānya). This interpretation was intended to reinforce Isan's identity as the northeast of Thailand, rather than as part of the Lao kingdom because of the fear of the Lao people seceding.

The Thai king Vajiravudh reinvoked the ancient name, designating the northeast sector of the Rattanakosin Kingdom "Isan". Previously, in the reign of Chulalongkorn in early 20th century, the sector was generally called Hua Mueang Lao (Lao Townships ) for the area north  of Nakhon Ratchasima (Korat) and Khamen Pa Dong (Wilderness Khmer, ) for the townships to the east. Later, the term Isan came into wide, if unofficial, use as a term for the northeastern region, and khon Isan (Isan people, ) as a general term for the peoples of Isan.

Isan has been dominated by each of its neighbors in turn, although its relative infertility meant it was more often a battleground than a prize. Rather than being incorporated into the respective empires of each power, the area was divided into mueang ("city-states", ), each paying tribute to one or more powers under the mandala system.

Throughout the 20th century, the Thai government took steps to cement Isan's status as a part of Thailand and to de-emphasize the Lao, Khmer and Kuy origins of its population, a process known as Thaification.

The majority of people in present-day Isan speak the Lao language known as Isan. Many Khmer speakers live in the southern half and substantial minorities of Katuic speakers (i.e., Kuy, Bru, and So) also exist. Most Isan people are both conversant and to some degree literate in Central Thai. Before the central government introduced the Thai alphabet and language in regional schools, the people of Isan wrote in the Lao alphabet, a very similar script that Thai adopted. Most people still speak the Isan language, a dialect of the Lao language, as their first language. A significant minority in the south also speak Northern Khmer.

The Kuy people, an Austroasiatic people concentrated around the core of what was once the Chenla Kingdom and known as the Khmer Boran "ancient Khmer", are a link to the region's pre-Tai history.

Prehistory
Four  Homo erectus fossil skull fragments found in northern Thailand's Hat Pudui cave (Ko Kha District, Lampang Province) by Thai paleontologists Somsak Pramankij and Vadhana Subhavanin, were in deposits dating from the mid-Pleistocene era, which was before the Khorat Plateau had uplifted from an extensive plain. Professor Phillip V. Tobias of Johannesburg's University of the Witwatersrand examined the fragments and said: "It seems unavoidable but to conclude that Thailand must have been a highway or crossroads in the movement of hominids — members of the family of man."

Pha Taem  cliff paintings alongside the Mekong in Udon Thani Province date to around 1500 BC. They are younger than but similar in composition to the Rock Paintings of Hua Mountain in southern China, which are attributed to the Luoyue people of what is today the lowland plains of northern Vietnam, particularly the marshy, agriculturally rich area of the Red River Delta, and particularly associated with the Bronze Age Đông Sơn culture of mainland Southeast Asia.

The Ban Chiang archaeological site, dating from around 3000 BC to 300 AD, attracted attention in 1966  as seemingly the world's oldest site showing traces of a Bronze Age culture, due to errors in dating. In Fine Arts, the site is remarkable for its pottery; further investigation into ancient skeletal remains raised serious questions about transitions to sedentism and intensified agriculture. The question as to why the site was abandoned until resettled by 19th–century Lao émigrés remains to be settled.  The Bronze Age site of Ban Non Wat in the southeast of the plateau is also under investigation (2002–present.)

Early history

The first major civilisation to occupy Isan was considered, by the study of artifacts, to be Dvaravati. The remains of walled and moated towns scattered the region, in the valleys of Chi and Mun Rivers. The remains often show the Buddhist and Hinduist influence, perhaps expanding from the western part or the coastal and the Chao Phraya River basin.

Khmer Domination

From the 11th century, the Dvaravati or Mon culture from the Chao Phraya River basin was gradually displaced by the Khmer Empire of Angkor. Many principal centers became Angkor's tributary states. Consequently, a number of temples influenced by ancient Khmer art were found in Isan, most notably in southern part, at Phanom Rung and Phimai, which lie on the so-called Ancient Khmer Highway, the direct link to Angkor. Inscriptions found also told the connections between vassal towns and the court of Angkor.

Sukhothai
The Sukhothai Kingdom broke free from the Angkor Empire around the 13th century. Although Isan is not thought to have been a part of the Sukhothai kingdom due to the lack of clear evidence, the Khmer empire became weaker and retreated to its Cambodian heartlands, leaving Isan in the hands of fragmented muang () city-states or statelets. However, many Khmer-speaking people remained and are still a prominent fixture in the southern area, constituting the majority in present-day southern part of the region such as in present-day Surin Province, Buriram Province and are also numerous in part of Sisaket Province.

Lan Xang

The Lao kingdom of Lan Xang was established in Luang Prabang in the 14th century  by Fa Ngum. The kingdom's name means Million Elephants, echoing the name of the neighboring northern kingdom of Lan Na "Million Rice Paddies". As the Khmer Empire continued to retreat under pressure from the neighboring Tai kingdoms of the Ayutthaya Kingdom and Lan Xang. Ayutthaya established a presence at Nakhon Ratchasima and Phimai. However, the bulk of the Khorat Plateau fell into the mandala of Lan Xang.

Lao settlers began gradually moving across the Mekong into Isan between the 14th and 16th centuries. Major cities were established at Loei, Viang Khuk, Nong Khai, Nong Bua Lamphu (traditionally held by the crown prince), Sakon Nakhon, Nakhon Phanom, Roi Et, Suwannaphume, and Champasak. Additional settlements were located Nong Han Noi, Mahukhanakhon, and a number of settlements across the Mekong from Vientiane including Sri Xiang Mai, Phon Phao, Tha Bo, Say Fong, and Phon Phisai. Many of these early settlements were destroyed or abandoned in the aftermath of the Lao rebellion (1826-1828).  Lan Xang was divided by a succession dispute after the death of King Sourigna Vongsa in 1700, into the competing Kingdom of Vientiane, Kingdom of Luang Phrabang and Kingdom of Champasak. Most of what would become the Isan was split between Vientiane and Champasak.

Siam
With the rise of King Taksin, his Thonburi Kingdom began expanding direct control over the region. Thonburi forces invaded and took control of the Kingdom of Luang Phrabang and the Kingdom of Vientiane and Isan entered its direct orbit.

In 1718, Lao settlers in the company of an official in the service of King Nokasad of the Kingdom of Champasak founded mueang Suwannaphum.

During late 18th century, the Lao kingdoms of Luang Phrabang and Champasak were increasingly at odds with Vientiane. As Vientiane struggled to maintain control of Isan, a number of dissidents began migrating from Vientiane and taking refuge in Isan. Most of them recognized Siam as their suzerain according to the mandala system. Under this system, mueang leaders were granted something equivalent to a fiefdom and a noble title as governor, having full right of rulership over their towns. Thus they eventually became the subjects of the royal court in Bangkok. New towns were founded such and Chaiyaphum along with many minor towns such as Han Chai Cham Na.

In 1827, King Anouvong of Vientiane rebelled against Siam. After a successful attack on the stronghold of Korat, he was defeated and in Yasothon a memorial to the defeat was raised. The defeat of Anu's revolt was followed by forced migrations from defeated Lao kingdoms to Isan, further increasing the dominance of Lao culture in the region but weakening the mueang of the Lao. The governors of these new towns were semi-autonomous. They had right to rule, to tax their own subject, part of which might be transferred to Bangkok periodically. If time of war, these local rulers had a duty to send troops to defend Siam.

Following defeat in the Franco-Siamese War, Siam ceded Luang Phrabang and Champasak to France in 1893 and 1904. Isan became the kingdom's northeast frontier as the buffer zone between French Indochina and Siam, with Siam becoming a 'buffer zone' between the United Kingdom and France with the Entente Cordiale. Thus began the process of annexation of Isan area into the modern Siamese nation.

Prince Damrong Rajanubhab as the new Minister of Interior (1892) introduced the monthon administration system known as Thesaphiban ( - literally, control over territory) - officially adopted by the 1897 Local Administration Act, which transferred much power from the traditional provincial governors drawn from the local nobility to the newly established monthon commissioners and civil servants (รองอำมาตย์ - court support) appointed by Bangkok. In 1902, local revolts broke out in Isan, often led by charismatic religious leaders called  () or   (Holy man). One of the most serious of these rebellions ( ) recalled the  resistance to Thonburi authority  by the monk Chao Phra Faang, 1768–70. A former monk and Phu Mi Bun in the Ubon Ratchathani area headed a millenarian sect inspired by his predictions of 'apocalyptic' vision. His apocalyptic prophecy created panic among almost all of the Isan people until the Bangkok government eventually crushed it.

From the 20th century onwards, Siam gradually consolidated its control over Isan through a programme of Thaification. The introduction of a national school system in the 1920s replaced instruction by monks in the Isan Lao language with teaching in the Thai language only. Radio and television, when they began, also broadcast in Thai. They included (and still do) twice daily broadcasts of the Thai National Anthem.

Even after the Revolution in 1932, when democratic rule began, Isan was ignored by the new Thai government. Most of the region was underdeveloped. Apparently new or necessary infrastructure were hardly built. Albeit the biggest part of Thailand, until now, there are still only two railways in the region and most of modern paved roads were built in the 1960s and 1970s.

Communism

In the latter half of the 20th century, Isan was perceived by the Thai government as a potential breeding ground for Communism. The region's poverty, special history, remoteness and inaccessible terrain all contributed to this fear.

Inevitably, the extent to which Communist insurgents were a real threat in Isan is hard to determine. It is known that there were a number of political attacks from the 1960s onwards, and that Communist activists and equipment entered the region from Laos. On the other hand, the number of guerrillas probably never exceeded a few thousand, and the combination of action by the security forces and the offers of amnesties had largely ended the threat by the early 1980s.

US bases

The fight against Communism persuaded the government to allow the establishment of a number of US bases in Isan, notably in the provinces of Nakhon Ratchasima, Nakhon Phanom, Udon Thani, Nakhon Sawan and Ubon Ratchathani. Although the bases were directed at Communists in Laos, Cambodia and Vietnam, they had an indirect effect in promoting development and opposing Communism in Isan. The bases required the creation of improved transport links, facilitating the integration of Isan with the rest of Thailand. The most important of these was Highway 2 named the Mittraphap Road (Friendship Highway,) which links with Bangkok and Isan. and other northeast highways that being with the numeral 2, which link the region's major cities with each other. These remain Isan's primary road links, with many later to be incorporated into the 21st-century Asian Highway Network. Complemented by Thai government programs to build minor roads, these projects did much to bind rural Isan more closely to the cities and to Bangkok.

The number of US servicemen reached its peak in 1969 at 50,000. This influx of US personnel also had a direct effect in exposing the region to western culture. This helped to promote the development of the region, but it also created a sizable sex industry in the vicinity of the bases. Finally, the US military presence contributed substantial sums of money to the area's economy, with emigrant-spouses who accompanied American servicemen continuing to send substantial sums home. The bases were closed at the end of the Vietnam War in 1975.

Development
The Thai government promoted development in Isan as one weapon in the fight against Communism. In particular, Field Marshal Sarit Dhanarajata, who took control of the country in 1958, was a native of Isan and promoted a number of development projects there.

From the 1960s onwards, the government launched a string of development programmes aimed wholly or in part at Isan. These began with a five-year development plan announced in 1961 and backed by US aid. The program's "top down" approach was satirized in a country song still being sung decades later. An Accelerated Rural Development Programme followed in 1964, again with US support. This was administered by provincial governors in the hope of circumventing the inefficiencies of central government, but it could not evade the problems of bureaucracy, corruption and a conservative mindset which hampered all development efforts.

1960s projects to introduce improved crop strains have been criticised for forcing farmers to take out loans to pay for the seed, fertiliser and equipment required, while reducing genetic diversity. Even in the 1970s, government per capita spending on rural assistance programmes was lower in Isan than anywhere else in Thailand.

Nevertheless, much was achieved: Mobile Rural Development Units focusing on health education trained about 1000 field workers per year in the late 1960s; hydroelectric schemes such as Nam Pong/Ubon Ratana power station in Khon Kaen and Lam Pao in Kalasin provided electricity; modern toilets were distributed; government rice purchase programmes maintained prices.

Education efforts increased the proportion of children attending high school from 4.4% in 1970 to 80% by 2000. Universities were established beginning with Khon Kaen University in 1964, soon followed by Mahasarakham University and Suranaree University of Technology.

Recent history
An important political issue at the end of the 20th century was the construction of the Pak Mun dam in the district of Khong Chiam, in Ubon Ratchathani Province. The project was completed in 1994, flooding 117 square kilometres of land and displacing around 3000 families. The project has been criticised for insufficient compensation payments, adverse effects on the fisheries of the Mun River, and failure to produce the projected power output.

Protesters against the Pak Mun dam joined with other grassroots activists in 1995 to form the Assembly of the Poor, a group seeking to promote the involvement of the poor in decision-making processes, and to have their interests taken into account. The group has organised a number of protests against the project in Bangkok. The now deposed prime minister, Thaksin Shinawatra, responded by claiming that activists NGO Living River Siam are trouble-makers who do not reflect the opinions of ordinary people. The same issue arose with the Rasi Salai Dam in Sisaket Province, which was also completed in 1994 for the generation of electricity; it was abandoned for that purpose in 2000 and converted into a recreation area.

Early 21st century

See also
 Decline of Angkor & the Emergence of a Theravada Kingdom (section)
 Khorat Plateau (Geography, Geology and Archeology sections)
 Nang Ai, Phadaeng, and Phangkhi (section)
 Peopling of Laos

References

Bibliography

External links

 Isan: The People and Region of Northeast Thailand by Ron Myers
 Isan History by Char Karnchanapee
 Origins of Angkor Archaeological Project

Further reading
 Twentieth century impressions of Siam its history, people, commerce, industries, and resources, with which is incorporated an abridged edition of Twentieth century impressions of British Malaya. Editor in chief: Arnold Wright. Assistant editor: Oliver T. Breakspear. Published 1908 by Lloyds Greater Britain Publishing Company, Ltd. in London [etc.] Library of Congress classification: DS565.W7. Survey and map making in Siam.  Open Library

Iijima, Akiko. "The Invention of 'Isan' History," Journal of the Siam Society, Vol. 106, 2018.

Tai history

Geographic history of Laos

History of Isan


Baron Cawley, of Prestwich in the County Palatine of Lancaster, is a title in the Peerage of the United Kingdom. It was created in 1918 for the Liberal politician Sir Frederick Cawley, 1st Baronet. He had previously represented Prestwich in the House of Commons and served as Chancellor of the Duchy of Lancaster from 1916 to 1918. Before his elevation to the peerage, Cawley had been created a baronet, of Prestwich in the County Palatine of Lancaster, in the Baronetage of the United Kingdom, in 1906. His grandson, the third Baron, notably served as Deputy Chairman of Committees in the House of Lords from 1958 to 1967.  the titles are held by the latter's eldest son, the fourth Baron, who succeeded in 2001.

The Honourable Harold Thomas Cawley, second son of the first Baron, the Honourable Stephen Robert Cawley, second son of the second Baron, and the Honourable Oswald Cawley, fourth son of the first Baron, were all Liberal politicians.

The former seat of the Cawley family was Berrington Hall near Leominster in Herefordshire.

Barons Cawley (1918)
Frederick Cawley, 1st Baron Cawley (1850–1937)
Robert Hugh Cawley, 2nd Baron Cawley (1877–1954)
Frederick Lee Cawley, 3rd Baron Cawley (1913–2001)
John Francis Cawley, 4th Baron Cawley (b. 1946)

The heir apparent is the present holder's son Hon. William Robert Harold Cawley (b. 1981).

The heir apparent's heir apparent is his only son, Arthur Guillermo Cawley (b. 2018).

Arms

References

Attribution

Kidd, Charles, Williamson, David (editors). Debrett's Peerage and Baronetage (1990 edition). New York: St Martin's Press, 1990.

Baronies in the Peerage of the United Kingdom
Noble titles created in 1918
Noble titles created for UK MPs

Baron Cawley


Karsten Storck (* 24. April 1973 in Gütersloh) ist ein deutscher Kirchenmusiker und Domkapellmeister.

Leben
Karsten Storck begann seine musikalische Laufbahn als Mitglied des Knabenchors der St.-Pankratius-Kirche in Gütersloh. Seinen ersten Klavier- und Orgelunterricht erhielt er von Paul-Leo Leenen. Im Erzbistum Paderborn nahm er von 1990 bis 1993 am Ausbildungsgang zum Kirchenmusiker im Nebenamt (C-Kurs) teil. Zwischen 1994 und 2000 war er Kirchenmusiker in St. Paulus (Harsewinkel) und St. Johannes der Täufer (Greffen), zunächst im Nebenamt, seit 1998 als hauptamtlicher Kantor. Bei den Orgellehrern Christoph Grohmann (Rheda-Wiedenbrück) und Georg Gusia (Bielefeld) bildete er sich musikalisch weiter.

Storck studierte von 1997 bis 2003 Katholische Kirchenmusik und Musikpädagogik an der Folkwang Universität der Künste in Essen bei Markus Eichenlaub, Gisbert Schneider und Roland Maria Stangier (Orgel) sowie Guido Knüsel (Chorleitung). Dieses Studium wurde ihm durch das Cusanuswerk ermöglicht. Aufgrund eines Stipendiums des Landes Nordrhein-Westfalen nahm er 2002 an der Internationalen Altenberger Orgelakademie für Improvisation teil. 2005 legte er sein Konzertexamen im Fach Orgel mit Auszeichnung ab. Zu seinen weiteren Lehrern zählen Thierry Mechler (Lyon), Peter Planyavsky (Wien) und Wolfgang Seifen (Berlin).

Von 2002 bis Februar 2005 war er Seelsorgebereichsmusiker in St. Laurentius (Wuppertal). Die musikalische Arbeit mit Kindern und Jugendlichen bildete einen Schwerpunkt seiner Arbeit im Pfarrverband. Der Landesmusikrat Nordrhein-Westfalen förderte seine Kindermusicals, die als Projekte in den Schulferien durchgeführt wurden.

2005 wurde er als Domkantor an den Mainzer Dom berufen. Dort übernahm er die Leitung des Mädchenchores an Dom und St. Quintin. Zudem hat er seit Oktober 2005 einen Lehrauftrag für das Fach Kinderchorleitung am Institut für Kirchenmusik Mainz. Am 22. März 2012 gab Domdekan Prälat Heinz Heckwolf bekannt, dass Storck zum 1. August 2012 Nachfolger des damaligen Domkapellmeisters Mathias Breitschaft würde, der Ende Juli 2012 in den Ruhestand ging. Storck leitet seitdem den Mainzer Domchor (Knabenchor), die Domkantorei St. Martin sowie das Domorchester und ist für die mehr als 400 Musiker in allen Ensembles der Mainzer Dommusik verantwortlich.

Im Mai 2019 wurde Storck zum Honorarprofessor der Johannes Gutenberg-Universität Mainz ernannt.

Einzelnachweise

Kirchenmusiker
Domkapellmeister
Person (Mainzer Dom)
Hochschullehrer (Johannes Gutenberg-Universität Mainz)
Chorleiter
Deutscher
Geboren 1973
Mann
Musiker (Mainz)

Karsten Storck


Una Estrella En El Cielo es un álbum póstumo de dos formatos CD y DVD de la cantante española Rocío Dúrcal, realizado y dirigido por el productor español Carlos López y con la colaboración especial de Carlos De Las Heras en el DVD, lanzado al mercado el 30 de noviembre del 2010, El álbum contiene un CD con sus temas más exitosos a dúos con catorce artistas, algunos de ellos grabados en vida por la cantante y otros dúos realizados digitalmente. También incluye un DVD donde se muestra un documental en el cual la hija de la artista Carmen Morales, relata la historia personal, artística y humana de Rocío Dúrcal, en la cual se puede ver a la artista en su intimidad familiar, haciendo su primer show en Las Vegas, disfrutando de sus vacaciones familiares y concediendo entrevistas para varios medios de comunicación. En la edición para México y España el álbum se lanzó junto con un libro donde narra la historia biográfica de la artista, anécdotas e imágenes inéditas de la cantante en su entorno profesional y privado.

Lista de temas Del CD

DVD "Documental y Libro"

El documental también titulado "Una Estrella En El Cielo" la hija de la cantante Carmen Morales relata la historia personal, artística y humana de Rocío Dúrcal con videos del archivo personal de Antonio Morales "Junior", imágenes del archivos de Televisa México, Televisión Española (TVE) y NO-DO y de sus películas, con una duración aproximadamente de 45 Minutos. En este documental se puede ver a la artista en su intimidad familiar, haciendo su primer show en Las Vegas, disfrutando de sus vacaciones familiares y concediendo entrevistas para varios medios de comunicación. En el libro aparecen fotografías de la artista en su entorno profesional y privado con una biografía narrada por el periodista Javier De Montini. Este libro solamente se editó para el mercado de España y después en México ambas con ediciones limitada.

Listas musicales

Notas Del Álbum
 Idea original y dirección del proyecto: Carlos López.
 Producción adicional y mezclas: Joaquín Torres.
 Colaboración técnica: Alberto Sánchez y Eduardo Figueroa.
 Realizador del Documental: Carlos De Las Heras.
 Producción del Documental: Cabaret Producciones.
 Producción artística: Alex Gallardo.
 Coordinación del Proyecto: Regina Marhuenda.
 Coordinación A&R: Isabel Hidalgo, Guillermo Enguita y Juan Mario Vázquez.
 Estudio de grabación: Torres Sonido, Madrid, España.
 Fotografía de portada: Hervé Tirmarché.
 Fotografías: Archivo Sony Music.
 Diseño Gráfico: Pedro Delgado.
 Discográfica: Sony Music (CD) y Cabaret Producciones (DVD).

Notas

Referencias

Álbumes de Rocío Dúrcal
Álbumes de duetos
Álbumes de 2010
Álbumes en español

Una estrella en el cielo


El río Chico, también conocido como río Grajal o Sequillo, es un río de España afluente del río Adaja.

Perteneciente a la cuenca hidrográfica del Valle de Amblés vuelca sus escasas aguas al Adaja poco antes de llegar a la capital abulense, pasado el puente de Santi Espíritu, junto a la actual plaza de toros.

Canalizado antes de su desembocadura en el Adaja, se encuentra casi siempre seco, pero cuando crece (cada cinco años aproximadamente) suele inundar las barriadas cercanas a su estrecho cauce.

Referencias

Bibliografía
Diego José Iglesias Esteban, Encauzamiento del río Chico en Ávila, Universidad de Salamanca (España). Escuela Politécnica Superior (Ávila, España), 2000

Enlaces externos

Chico
Chico

Río Chico (afluente del Adaja)


The first elections for members of the London Assembly were held on 4 May 2000, alongside the first mayoral election.

The assembly elections used the mixed member proportional representation, a form of additional member system, with 14 directly elected constituencies and 11 London-wide top-up seats.

Results

|-
!rowspan=3 colspan=2 | Parties
!colspan=10 | Additional member system
!rowspan=2 colspan=5 | Total seats
|-
!colspan=5 |Constituency
!colspan=5 |Region
|-
! Votes !! % !! +/− !! Seats !! +/−
! Votes !! % !! +/− !! Seats !! +/−
! Total !! +/− !! %
|-

|-
|   || Total || 1,585,785 ||  ||  || 14 ||   || 1,659,630 ||  ||   || 11 ||  || 25 ||   ||
|}

London-wide List Candidates

London Assembly Representation

Labour - 9
Conservative - 9
Liberal Democrat - 4
Green Party - 3

Party Leaders in 2000

Labour - Tony Blair
Conservative - William Hague
Liberal Democrat - Charles Kennedy
Green Party - Mike Woodin and Margaret Wright

See also

London Assembly

References

External links
BBC: Greater London Assembly Election, 2000
MayorWatch London Elections Guide

2000 elections in the United Kingdom
Assembly election
2000
May 2000 events in the United Kingdom

2000 London Assembly election


Armeniens U/-16 fodboldlandshold er det nationale fodboldhold i Armenien for spillere under 16 år, og landsholdet bliver administreret af Հայաստանի Ֆուտբոլի Ֆեդերացիա.

U/16-fodboldlandshold
U/16-fodboldlandshold i Europa

Armeniens U/16-fodboldlandshold


N63A, auch SNR 0535−660, ist ein Supernovaüberrest innerhalb des H-II-Gebietes N63 in der großen Magellanschen Wolke. Sein Alter wird auf 2000 bis 5000 Jahre geschätzt. N63A wurde 1964 von D. S. Mathewson und J. R. Healy als Supernovaüberrest identifiziert.

Weblinks
 N 63A: Spitzer Space Telescope
 Spitzer, Chandra, CTIO Image of N 63A – Wide Field

Quellen

Individueller astronomischer Nebel
Schwertfisch (Sternbild)
Supernovaüberrest in der Großen Magellanschen Wolke

N63A


Claus Jensen (født 30. august 1949) er forfatter og var rektor på Fåborg Gymnasium i 16 år frem til 2015.
Jensen har blandt andet skrevet bogen om Challenger-ulykken:Challenger: et teknisk uheld : en dokumentarisk fortælling om vor tid.

Referencer

Rektorer fra Danmark
Faglitterære forfattere fra Danmark

Claus Jensen (født i 1949)


Joseph Busto est un footballeur français, né le  à Bordeaux en France et mort le , qui évolue au poste de milieu de terrain.

Biographie

Lors de la saison 1948-1949, il se met en évidence en inscrivant onze buts en Division 2 avec le Nîmes Olympique. Le 2 janvier 1949, il s'illustre avec un triplé lors de la réception du Lyon olympique universitaire, permettant à son équipe de s'imposer sur le large score de 7-1.

Palmarès
 Nîmes Olympique
 Championnat de France D2 (1) :
 Champion : 1949-50.

Notes et références

Liens externes

Footballeur français
Joueur des Girondins de Bordeaux
Joueur du Football Club de Sète
Joueur du Nîmes Olympique
Naissance en décembre 1916
Naissance à Bordeaux
Décès en août 1974
Décès en Gironde
Décès à 57 ans

Joseph Busto


NOCTI (National Occupational Competency Testing Institute) delivers a battery of assessments or Standardized tests for students studying career and technical programs in high schools and technical colleges in the United States.
The assessments, based on a job and task analysis process, incorporate input from subject-matter experts (SMEs) representing regions of the United States in secondary and post-secondary education as well as business and industry. The assessments are updated on a regular basis and are aligned with O*NET, national academic standards (math, science, and language arts) as well as business and industry standards. When appropriate, customized assessments may be developed to meet the educational needs of a specific region or a state.
A number of the assessments are linked to industry certifications programs.

History
NOCTI originated in 1966 funded by a grant from the US Commissioner of Education to Rutgers University in Newark, New Jersey.  Due to the lack of vocational technical (currently referred to as career and technical) educators, a consortium of states was identified to develop assessments that would validate knowledge and skill sets of individuals coming from the workforce working toward a degree in career and technical education.  NOCTI developed both written/multiple choice and performance/practical tests to assess teacher candidates.  These assessments were given in a paper/pencil format at testing sites across the nation and scored at the NOCTI headquarters.

1972 NOCTI is established as a permanent organization, including a constitution, by-laws, and operating policies.
1973 NOCTI is established as a not-for-profit corporation at Educational Testing Services (ETS) in Princeton, New Jersey.
1975 NOCTI becomes independent from ETS and moves to new headquarters in Albany, New York.
1979 NOCTI expands its original mission of teacher candidate testing to secondary and post secondary student testing also          known as SOCAT (student occupational competency assessment testing)

1983 NOCTI relocates to Ferris State University in Big Rapids, Michigan.
1985 NOCTI - Industrial assessments added to NOCTI's battery of assessments.
1995 NOCTI moves to its current address at 500 N. Bronson Avenue in Big Rapids, Michigan.
1999 NOCTI - The Whitener Group is established as a wholly owned subsidiary of NOCTI to address the growing demand by business          and industry NOCTI type assessments and services.

2003 NOCTI develops online testing platform to allow secondary and post secondary testing to be completed via the Internet.           Currently both online and paper/pencil testing are available to clientele.

2006 NOCTI aligns all standardized assessments to the national academic standards for math, science and language arts.
2007 NOCTI converts all standardized assessments to Text-to-Speech technology to address assessment accommodation needs.

Notes

Standardized tests in the United States
Vocational education in the United States

NOCTI


Tantarica fue un importante centro ceremonial y administrativo fortificado ubicado en 7° 16' 30" de latitud Sur y 78° 58' 00" longitud Oeste, en el actual Distrito de Tantarica, uno de los ocho distritos de la Provincia de Contumazá ubicada en el Departamento de Cajamarca, perteneciente al departamento de Cajamarca, en Perú.

Probablemente fue la capital de la cultura Cajamarca. Su nombre puede originarse en el término quechua tantaricuy, "reunión por poco tiempo".

El yacimiento se encuentra en las laderas del cerro del mismo nombre, a unos 2.834
Los arqueólogos Hans Horkeimer, Eulogio Garrido y Max Diaz describieron las ruinas en 1944 como extensas estimando que cubrían varias hectáreas en la pendiente oriental del cerro, y "que no representan una ciudad, sino más bien una fortaleza".

Entre las construcciones, que se encuentran realizadas en lajas de piedras unidas con mortero de barro, "es posible encontrar pasadizos, puertas estrechas, además de otros elementos estructurales, como paramentos de cornizas paralelepipedas" (referencia 1). Los muros alcanzan en algunos puntos del complejo hasta 6 metros de altura.

Véase también
 Épocas preincaicas
 Cultura Huari

Notas y referencias

Enlaces externos
 Tantarica
 Excursión a Tantarica

Sitios arqueológicos de Cajamarca

Tantarica


Nicole Jamet () este o actriță și scenaristă franceză. Ea a fost soția lui Didier Kaminka și apoi soția lui Pierre-Jean Rey.

Biografie
Nicole Jamet a devenit celebră pentru interpretarea lui Cosette, alături de Georges Géret (interpretul lui Jean Valjean), în miniserialul Mizerabilii (1972), regizat de Marcel Bluwal. În 1973 Claude Autant-Lara i-a oferit rolul Balthilde în filmul Lucien Leuwen, în care a jucat alături de Bruno Garcin pentru ORTF. Nicole Jamet și Didier Kaminka au jucat împreună în filmele Je sais rien, mais je dirai tout (1973) al lui Pierre Richard și Le Garde du corps (1984) al lui François Leterrier. În 1975 Didier Kaminka a distribuit-o pe Nicole Jamet în rolul uneia dintre cele trei femei cochete din filmul Trop c'est trop. În 1977 a interpretat-o pe Sylvie în triunghiul bisexual format de Sami Frey, Mario Gonzales și Christine Murillo în filmul Pourquoi pas !  de Coline Serreau. În 1984 și 1986 a devenit celebră în Italia pentru interpretarea rolului soției comisarului Cattani (Michele Placido) în primele două părți ale miniserialului Caracatița. Sub regia lui Didier Kaminka, ea a jucat în 1987 în Tant qu'il y aura des femmes și în 1990 în Promotion canapé.

Ea a fost remarcată în teatru în perioada 1984-1986 în rolul Roxane din piesa Cyrano de Bergerac, adaptată de  Jérôme Savary.

Nicole Jamet lucrează, de asemenea, ca scenaristă în filmele de televiziune. Ea a scris scenariul unor episoade ale miniserialui Dolmen, difuzat de TF1 în vara anului 2005.

Activitatea teatrală
 1968 : Brève Rencontre de Noel Coward, regizat de Jacques Mauclair, théâtre Saint-Georges
 1969 : Interdit au public de Jean Marsan, regizat de Jean Le Poulain, théâtre des Célestins
 1971 : Henri VIII de William Shakespeare, regizat de Gabriel Garran, théâtre de la Commune
 1972 : L'Annonce faite à Marie de Paul Claudel, regizat de Hubert Gignoux, Festival de la Cité Carcassonne
 1976 : Comme il vous plaira de William Shakespeare, regizat de Benno Besson, Festival d'Avignon
 1978 : Almira de Pierre-Jean de San Bartholomé, regizat de autor, Espace Pierre Cardin
 1981 : Les Serments indiscrets de Marivaux, regizat de Jean-Louis Thamin, théâtre de l'Est parisien, Nouveau théâtre de Nice
 1982 : Les Serments indiscrets de Marivaux, regizat de Jean-Louis Thamin, Nouveau théâtre de Nice
 1983 : Cyrano de Bergerac de Edmond Rostand, regizat de Jérôme Savary, théâtre Mogador
 1984 : Cyrano de Bergerac de Edmond Rostand, regizat de Jérôme Savary, théâtre Mogador
 1987 : Le Secret de Henri Bernstein, regizat de Andréas Voutsinas, théâtre Montparnasse
 1989 : Le Secret de Henri Bernstein, regizat de Andréas Voutsinas, théâtre des Célestins
 1991 : Gustave et Louise de Pierre Barillet după corespondența purtată între Gustave Flaubert și Louise Colet, regizat de Gérard Caillaud, théâtre des Mathurins
 1991 : Pleins Feux de Mary Orr, regizat de Éric Civanyan, théâtre de la Michodière
 1992 : Pleins Feux de Mary Orr, regizat de Éric Civanyan, théâtre Antoine, apoi în turneu până în 1993
 1995 : Un ennemi du peuple de Henrik Ibsen, regizat de Jean-Luc Tardieu, Espace 44 Nantes
 2000 : Le Plaisir de rompre și Le Pain de ménage de Jules Renard, regizat de Nicolas Briançon, théâtre 14 Jean-Marie Serreau

Filmografie

Filme de cinema
 1972 : Aimez-vous les uns les autres... mais pas trop de Daniel Moosmann : Annie Vernier
 1973 : Je sais rien, mais je dirai tout de Pierre Richard
 1975 : Trop c'est trop de Didier Kaminka
 1981 : Plein sud de Luc Béraud : Nicole Lainé
 1984 : Le Garde du corps de François Leterrier
 1987 : Tant qu'il y aura des femmes de Didier Kaminka
 1997 : Le Pari de Didier Bourdon și Bernard Campan
 2010 : Toutes les filles pleurent de Judith Godrèche.

Filme de televiziune
 1972 : Les Misérables de Marcel Bluwal
 1973 : Lucien Leuwen, film TV regizat de Claude Autant-Lara
 1975 : Au théâtre ce soir : Dix minutes d'alibi de Anthony Armstrong, adaptare de Jacques Ardouin, regizat de Pierre Sabbagh, théâtre Édouard VII
 1975 : Au théâtre ce soir : Trésor party de Bernard Régnier după romanul lui P.G. Wodehouse, adaptare de Jacques Ardouin, regizat de Pierre Sabbagh, théâtre Édouard VII
 1979 : La lumière des justes de Yannick Andréi, miniserial (Marie)
 1980 : Au théâtre ce soir : Il est important d'être aimé de Oscar Wilde, adaptare de Jean Anouilh, regizat de Pierre Sabbagh, théâtre Marigny
 1980 : Les Mystères de Paris de André Michel
 1982 : Les Dames à la licorne de Lazare Iglesis : Griselda
 1983 : La Chambre des dames de Yannick Andréi : Marie
 1983 : Quelques hommes de bonne volonté (miniserial TV), regie: François Villiers : Odette
 1984 : Caracatița de Damiano Damiani (Raiuno, Italia)
 1986 : Caracatița 2 de Florestano Vancini (Raiuno, Italia)
 1995 : Florence Larrieu : Le juge est une femme : sezonul 2, episodul 1: Le secret de Marion : la mère de Marion
 2006 : Les Secrets du volcan de Michaëla Watteaux : Marie-Thérese
 2010 : Section de recherches

Scenaristă
 1998 : Manège de Charlotte Brändström (film TV)
 2001 : L'Oiseau rare de Didier Albert (TV)
 2003 : Le Voyage de la grande-duchesse de Joyce Buñuel (TV)
 2005 : Dolmen de Didier Albert (serial TV)
 2008 : La veuve tatouée - colette est une femme épanouie, coscenaristă alături de Pierre-Jean Rey, regizat de Virginie Sauveur (TV)
 2010 : Monsieur Julien de Patrick Volson (TV)
 2018 : Speakerine de Laurent Tuel (TV)

Note

Bibliografie

Legături externe

Nașteri în 1948
Actrițe franceze
Oameni în viață

Nicole Jamet


" ඉන්දියානු සිනමාවෙහි පියා" ලෙසින් හැඳින්වෙන සහ ජනප්‍රිය ලෙසින් දාදාසහේබ් ෆාල්කේ ලෙසින් හැඳින්වෙන (), දුන්දිරාජ් ගෝවින්ද් ෆාල්කේ (30 අප්‍රේල් 1870 – 16 පෙබරවාරි 1944) යනු, ඉන්දියානු නිෂ්පාදකවරයෙක්-අධ්‍යක්ෂකවරයෙක්-තිරසටහන් රචකවරයෙක් වූ අයෙකි.

සිනමාව වෙනුවෙන් දිවියපුරා දායකත්වය වෙනුවෙන්  ඉන්දීය රජය විසින් පිරිනැමෙන දාදාසහේබ් ෆාල්කේ සම්මානය ඔහුට ගරු කිරීමට නම්කර ඇත.

දාදාසහේබ් ෆාල්කේ


Ivana Baquero (født 11. juni 1994 i Barcelona, Katalonien) er en spansk skuespiller, som havde hovedrollen i den spanske film Pans labyrint (2006).

Eksterne henvisninger

Skuespillere fra Spanien
Personer fra Barcelona

Ivana Baquero


Ráðherrann voru íslenskir sjónvarpsþættir í átta þáttum sem sýndir voru haustið 2020 á RÚV. Ólafur Darri Ólafsson lék aðalhlutverkið, forsætisráðherra sem er með geðræn vandamál.
Íslenskir sjónvarpsþættir
Sjónvarpsþættir sýndir árið 2020

Ráðherrann (sjónvarpsþáttur)


ද හන්ගර් ගේම්ස් යනු 2008 වර්ෂයේදී ඇමෙරිකානු ලේඛිකාවක් වූ සුසෑන් කොලින්ස් විසින් රචිත විද්‍යා ප්‍රබන්ධ නව කතාවකි. මෙම කතාව රචනා කර ඇත්තේ මහා විනාශයකට පසු අමානුෂික හා බියකරු වූ උතුරු ඇමෙරිකාවේ පානෙම් නම් වූ ප්‍රදේශයක ජීවත් වන 16 හැවිරිදි කැට්නිස් එවර්ඩීන් ගේ ස්වරයෙනි. අනෙකුත් ප්‍රදේශ සියල්ලක්ම පාලනය කරනු ලබන්නේ කැපිටල් නම් වූ ඉතා දියුණු අගනුවරක් විසිනි. හන්ගර් ගේම්ස් යනු වාර්ශිකව පවත්වනු ලබන කැපිටල් අගනුවර වටා පිහිටි දිස්ත්‍රික්ක 12 න් ම වයස 12-18 අතර වූ එක් පිරිමි ළමයෙකු හා එක් ගැහැණු ළමයෙකු බැගින් ලොතැරයියකින් තෝරාගෙන මරණය තෙක් සටන් කිරීමට සළස්වා එය විකාශය කිරීම සිදු කරනා අවස්ථාවකි.

මෙම නවකතාවට විචාරකයින් හා කතුවරුන්ගෙන් බොහෝදුරට ධනාත්මක ප්‍රතිචාර ලැබිණි. එහි කතා පෙළගැස්මට හා චරිත විකාශය පැසසුමට ලක් වූ නමුත් සමහරක් විචාරකයින් කොලින්ස් ගේ නවකතාව සහ කොශුන් ටකාමි ගේ බැට්ල් රොයාල් (1999) කෘතිය අතර සමානකම් සටහන් කරන ලදී. ද හන්ගර් ගේම්ස් ලිවීමේදී තේමාත්මක අන්තර්ගතය සඳහා කොලින්ස් විසින් ග්‍රීක මිථ්‍යා මත, රෝමානු මල්ලව ක්‍රීඩා සහ නූතන රියැලිටි ටෙලිවිෂණය උපයෝගී කරගන්නා ලදී. මෙම කෘතිය කැලිෆෝර්නියා තරුණ පාඨක පදක්කම ඇතුළු සම්මාන රැසක් දිනාගත් අතර 2008 වසරේ හොඳම කෘතිය ලෙස පබ්ලිෂර්'ස් වීක්ලී සඟරාව විසින් නම් කරන ලදී.

මුල් වරට ද හන්ගර් ගේම්ස් කෘතිය ටිම් ඔ'බ්‍රයන් විසින් නිර්මාණය කරන ලද පිට කොළය සමග ස්කොලාස්ටික් මගින් ඝන කවරයක ප්‍රකාශනය කරන ලද්දේ 2008 සැප්තැම්බර් 14 වෙනිදාය. ඉන් පසු එය පිටත කඩදාසි බැම්ම සහිතව හා ඊ පොත් මෙන්ම ශ්‍රව්‍ය පොත් ලෙසින්ද මුදාහැරිණි. 200,000 ක් වූ අරම්භක මුද්‍රණයෙන් පසු 2010 වර්ෂයේ පෙබරවාරි වන විට පිටපත් 800,000 ක් විකිණී තිබිණි. ද හන්ගර් ගේම්ස් මුදාහැරීමෙන් පසුව එය භාෂා 26 කට පරිවර්තනය වී ඇති අතර එහි ප්‍රකාශන අයිතීන් පළාත් 38 කට පමණ විකුණා ඇත. කැචින්ග් ෆයර් (2009) සහ මොකින්ග්ජේ (2010) අයත් ද හන්ගර් ගේම්ස් ග්‍රන්ථ ත්‍රිකයෙහි පළමු කෘතිය මෙය වේ.කොලින්ස් විසින්ම සම-රචිත හා සම-නිෂ්පාදිත, ගැරී රොස් විසින් අධ්‍යක්ෂණය කරන ලද චිත්‍රපට අනුවාදය  2012 වර්ෂයේදී මුදාහරින ලදී.

පසුබිම

කොලින්ස් පවසා ඇති පරිදි ද හන්ගර් ගේම්ස් හි අනුප්‍රාණය ඇය වෙත ලැබී ඇත්තේ රූපවාහිනී නාලිකා අතර නිතර මාරු වීමෙදීය. එක් නාලිකාවක ඇය රියැලිටි වැඩසටහනක් දුටු අතර අනෙක් නාලිකාවේ ඇය දුටුවේ ඉරාක ආක්‍රමණයයි. එම සිද්ධීන් දෙක එකට කැළඹී ඇයට මෙම කෘතිය සඳහා අදහස ඇති විය. කොලින්ස් විසින් කැට්නිස් ව නවීන තීසියස් ලෙසින් විස්තර කිරීමත්, රෝමානු මල්ලව ක්‍රීඩා මෙහි රාමුව වීමත් සමඟ ග්‍රීක මිත්‍යාවක් වූ තීසියස් මෙම කතාවේ ප්‍රධාන පදනම විය. ඇයගේ පියාගේ වියට්නාමයෙහි පැවති රාජකාරි කටයුතු නිසාවෙන් ඇයට සිදුවූ පාඩුව මෙහි කතාවස්තුවට  බලපා ඇති ආකාරය කතාව පටන් ගැනීමටත් වසර 5 කට පළමුව වයස 11 දී කැට්නිස් හට තම පියා අහිමි වීමෙන් පැහැදිලි වේ. කොලින්ස් සඳහන් කල පරිදි ලිවීමට ඉතාමත් දුෂ්කර වූයේ වයසින් බාල චරිත වල මරණයනුත් එවැනිම වූ අනෙකුත් අඳුරු පරිච්ඡේදයනුත් ය. කෙසේවෙතත් ඒවා කතාවට අත්‍යාවශ්‍ය වන බැවින් ඇයට එවා පිළිගැනීමට සිදු විය. කැට්නිස් විසින් අතීතයේ ප්‍රීතිජනක නිමේෂයන් ආවර්ජනය කරන අවස්ථාවන් වඩාත් සතුටින් භුක්ති විඳිය හැකි බවට ඇය සලකයි.

කථා වස්තුව

ද හන්ගර් ගේම්ස් පවත්වනු ලබන්නේ නාඳුනන මහා විනාශකාරී එළිදරව්වකට පසු විනාශයට පත් වූ ශිෂ්ටාචාරයකට හිමිකම් කියන උතුරු ඇමෙරිකාවේ පානෙම් නම් වූ දේශයකයි. ඉසුරුමත් කැපිටල් අගනුවරින් හා ඒ වටා එක්සත්ව පිහිටි දිළිඳු දිස්ත්‍රික්ක දොළහකින් මෙම දේශය සමන්විත වේ. වරක් ඇපලේෂියාව නමින් හැඳින්වූ ගල් අඟුරු වලින් ආඩ්‍ය ප්‍රදේශයක් වන 12 වන දිස්ත්‍රික්කයෙන් මෙම කෘතිය ආරම්භවේ.

අතීතයේදී කැපිටල් අගනුවරට එරෙහිව දියත් කළ, 13 වන දිස්ත්‍රික්කය සහමුලින්ම විනාශ වූ කැරැල්ලට දඬුවම් වශයෙන් වාර්ෂිකව ලොතරැයියක් මඟින් සෑම දිස්ත්‍රික්කයකින්ම එක් පිරිමි ළමයෙකු හා එක් ගැහැණු ළමයෙකු බැගින් හන්ගර් ගේම්ස් හි සහභාගීත්වය සඳහා තොරා ගනී. මෙහිදී සහභාගිකයින්ව ට්‍රිබ්‍යුට්ස් ලෙසින් හඳුන්වන අතර ඔවුන් කැපිටල් අගනුවර මඟින් පාලනය කරන එළිමහන් අංගනයක, එක් පුද්ගලයෙක් ඉතිරි වන තුරු මරණය තෙක් සටන් කළ යුතුය. 74 වන වාර්ෂික හන්ගර් ගේම්ස් හි ප්‍රිම් රෝස් නම් වූ තම බාල නැගණියගේ ස්ථානය  වෙනුවට ස්වේච්ඡාවෙන් ඉදිරිපත් වන 12 වන දිස්ත්‍රික්කයේ 16 හැවිරිදි කැට්නිස් එවර්ඩීන් නම් වූ තරුණියගේ කථනයක් ලෙස මෙම කතාව දිගහැරේ. 12 වන දිස්ත්‍රික්කයේ පිරිමි පසින් ට්‍රිබ්‍යුට් කෙනෙකු ලෙස තේරී පත්වන්නේ කැට්නිස් ගේ පවුල කුසගින්නේ තැවෙන විට, තම පවුලේ බේකරියෙන් ඇයට පාන් ලබා දුන් කැට්නිස් ගේ පාසැල් මිතුරෙකු වූ පීට මෙලාර්ක් ය.

කැට්නිස් සහ පීට ව කැපිටල් අගනුවරට ගෙනගිය පසු ඔවුන්ගේ උපදේශකයා වන 50 වන හන්ගර් ගේම්ස් හි ජයග්‍රාහක හේමිච් ඇබර්නැතී ඔවුනට උපදෙස් දෙන්නේ අනෙකුත් සහභාගීන්ගේ ශක්තීන් සහ දුර්වලතා දෙස පරීක්ෂාවෙන් බලා සිට ඒවා හොඳින් නිර්ණය කරගන්නා ලෙසයි. මෝස්තර ශිල්පීන් සේවයට යොදා ඇත්තේ සෑම ට්‍රිබ්‍යුට් කෙනෙකුටම ඉතා ඉහළ පෙනුමක් ලබාදීමටයි. කැට්නිස් හට කැපිටල් අගනුවර සිටිනා අයගෙන් යම් තාක් දුරට හෝ අවබෝධයක් ඇත්තේ ඇගේ මෝස්තර ශිල්පියා වන සින්නා සමඟ පමණි. අනුග්‍රාහකයින් ලබාගැනීම සඳහා ප්‍රේක්ෂකයින්ගේ සිත් ඇද ගැනීමට දරන උත්සාහයක් වශයෙන් සෑම ට්‍රිබ්‍යුට් කෙනෙකුම රූපවාහිනී වැඩසටහන් මෙහෙයවන්නා වූ සීසර් ෆ්ලිකර්මන් සමඟ සම්මුඛ සාකච්ඡාවක් මඟින් කැපිටල් ප්‍රේක්ශකයින් හට පොදුවේ ප්‍රදර්ශණය කරයි. මෙම අවස්ථාවේදී පීට විසින් ප්‍රසිද්ධියේ කැට්නිස් හට තිබෙන ඔහුගේ දීර්ඝකාලීන නිශ්ඵල ආලය ප්‍රකාශ කර සිටී. අනුග්‍රාහකයින් හට තරඟය අතරතුර සහභාගීන්ට ආහාර, බෙහෙත් සහ ආම්පන්න වැනි නොමැරී සිටීමට ඉතාමත් වැදගත් වන දේ තෑගි කල හැකි බව දන්නා කැට්නිස් සිතන්නේ මෙය ඔවුන්ගේ අවධානය යොමු කර ගැනීමට යෙදූ කූටෝපායක් ලෙසිනි.

තරඟයේ පළමු දිනයේදීම තරඟකරුවන් භාගයක් පමණ මිය යන අතර අනෙකුත් තරඟකරුවන්ගේ පීඩාවලින් තොරව සැඟවී සිටීමට කැට්නිස් තම මනාව පුහුණු වූ දඩයම් ශිල්පය හා නොනැසී ජීවත් වීමේ හැකියාව මත විශ්වාසය තබයි. 11 වන දිස්ත්‍රික්කයේ රූ නැමැති 12 හැවිරිදි දැරිය කැට්නිස් හට තම නැගණිය සිහිපත් කරවන අතර, තරඟය ආරම්භ වී දින කිහිපයකට පසු ඔවුන් දෙදෙනා අතර මිත්‍රත්වයක් හටගනී. මේ අතරවාරයේ පීට ධනවත් දිස්ත්‍රික්ක වල තරඟකරුවන් හා එක් වෙයි. කෙසේ නමුදු ඔහුට කැට්නිස් ව මරණයට පත් කිරීමට අවස්ථාවක් ලැබුණද, ඔහු ඇයව අන් අයගෙන් බේරාගනී. කැට්නිස් හා රූ ගේ මිත්‍රත්වය අනපේක්ෂිත අන්දමින් කෙළවර වන්නේ වෙනත් ට්‍රිබ්‍යුට් කෙනෙකු අතින් රූ මරණයට පත් වීමත් ඉන්පසු කැට්නිස් ආත්මාරක්ෂාව වෙනුවෙන් ඊතලයකින් ඔහුව මරා දැමීමත් සමඟිනි. රූ මියයන තුරු කැට්නිස් ඇයට ගී ගයනා අතර ඉන්පසු ඇයගේ දේහය මල් වලින් වට කරන්නේ රූ හට කරන ගෞරවයක් ලෙසත් කැපිටල් අගනුවර වෙත තම පිළිකුල පෙන්වීමටත්ය.

කැට්නිස් හා පීට ගේ ප්‍රතිරූපය අවාසනාවන්ත ලෙසින් බාධා පැමිණෙන පෙම්වතුන් යුවළක් ලෙසින් ප්‍රේක්ශකයින්ගේ සිත් තුළ මැවී ඇති බැවින් තරඟයේ මැද භාගයේදී තරඟ නීති වෙනස් කරමින්, එකම දිස්ත්‍රික්කයේ සාමජිකයින් දෙදෙනාටම යුවළක් ලෙසින්  ජයග්‍රහණය කළ හැකි බව නිවේදනය කරයි. මෙය කන වැකුණු පසු කැට්නිස් පීට ව සෙවීමට පටන් ගනී. අවසානයේදී ඇය තුවාල වී සැඟවී සිටිනා පීට ව සොයාගනී. ඔහුගේ සෞඛ්‍ය තත්වය නැවත ලබාගැනීමට සාත්තු කරනා අතර තවදුරටත් ප්‍රේක්ශකයින්ගේ ප්‍රසාදය දිනා ගැනීමටත් එමෙන්ම අනුග්‍රාහකයින්ගෙන් ත්‍යාග ලබාගැනීමටත් ඇය ආදරයෙන් බැඳුනු යුවතියකගේ චරිතය ද රඟපායි. අවසානයේදී මෙම යුගළය පමණක් තරඟයේ ඉතිරි වූ පසු තරඟයේ නිර්මාතෲන් ඔවුන්ට නාට්‍යමය අවසානයකට යොමු වීමට බල කිරීමට තරඟ නීතිය ආපසු හරවමින් පවසන්නේ එක් අයෙකු විසින් අනෙකාව මරණයට පත් කළ යුතු බවයි. කැපිටලය වෙත ඇති බලවත් අකීකරුකම පෙන්වීමට කැට්නිස් තම පැසෙන් අධික විෂ සහිත දං වැනි ගෙඩි ජාතියක් වන "නයිට්ලොක්" වලින් කිහිපයක් ගෙන කොටසක් පීටටද පිරිනමයි. කැට්නිස් සහ පීට සියදිවි හානිකරගැනීමට අදහස් කරන බැව් අවබෝධවීමෙන් පසුව තරඟ නිර්මාතෲන් ඔවුන් දෙදෙනාම 74 වන හන්ගර් ගේම්ස් හි ජයග්‍රාහකයින් ලෙසට නිවේදනය කරයි.

මෙම අංගනයේදී බලවත් ලෙස පීඩාවට පත්වූවත්, කැපිටල් නුවරදී වීරවරුන් ලෙස පිළිගැනීමට පාත්‍ර වුවත්, ඇගේ සමාජයේ ඒකාධිපති නායකයින් ට ප්‍රසිද්ධියේ අකීකරු වීම නිසා ඇය දේශපාලන ඉලක්කයක් වී අති බවට හේමිච් අනතුරු අඟවයි. පසුව තරඟය තුළ කැට්නිස් ගේ ක්‍රියාකලාපය ප්‍රේක්ෂකයින්ගේ අනුකම්පාව ලබා ගැනීමට සූදානම්ව සිදු කළ කූටෝපායක් බැව් පීට ට දනගනීමට ලබෙන අතර ඉන් ඔහුගෙ සිත බිඳෙයි. කෙසේවෙතත් කැට්නිස් තම හැඟීම් පිලිබඳ අනියත බවකින් පෙළෙමින් පීටගෙන් වෙන්වී වෙනත් මඟකට යන දිනය ගැන තැති ගෙන සිටී.

තේමාවන්

කොලින්ස් සමඟ කළ සාකච්ඡාවකදී ඇය පැවසූ පරිදි මෙම කෘතිය උග්‍ර දිළිඳුකම, හාමත, පරිපීඩනය, සහ යුද්ධයේ ප්‍රතිවිපාක වැනි ප්‍රශ්න සමඟ පොරබදී. ඔවුන් සහභාගී විය යුතු හන්ගර් ගේම්ස් හීදීත්, ඔවුන්ගේ දිස්ත්‍රික්කයේදීත් පානෙම් වැසියන්ට මුහුණ පෑමට සිදුවන ආත්මාරක්ෂාව පිළිබඳ වූ අරගලයන් සම්බන්ධව මෙම කතාව ගනුදෙනු කරයි. අංගනයෙන් ඇතුලතත් පිටතත් රට වැසියන් පෙළෙන හාමතයත්, සම්පත් අවශ්‍යතාවත් ප්‍රධාන චරිත වලට අසරණ වාතාවරණයක් ඇති කරන අතර ඔවුන්ගේ ජීවත් වීමට දරන ප්‍රයත්නය තුළින් ඔවුන් එය මැඩපැවත්වීමට ක්‍රියා කරයි. තම පවුලට ආහාර සොයාගැනීමට කැට්නිස් හට දඩයම් කිරීමට සිදුවන බැවින් ඇයට එය තරඟයේදී අවශ්‍යවන කුසලතාවයක් වර්ධනය කරගැනීමට (දුන්න සහ ඊතලය හොඳින් හැසිරවීමේ හැකියාව) උදව් වන අතරම ජීවිතයට තර්ජනයක් ඇති කරන අවස්ථා හමුවේ කැපිටල් අගනුවරෙහි නීති  ප්‍රතික්ෂේප කිරීමත් නිරූපණය කෙරේ. මෙම තරඟය හා පොප් සංස්කෘතිය අතර සමාන්තරත්වය යන විෂය සැලකීමේදී එන්ටටේන්මන්ට් වීක්ලී හි ඩැරන් ෆ්‍රැනිච් ලියා ඇත්තේ මෙම කෘතිය රියැලිටි ටෙලිවිෂන් වැඩසටහන් තියුණු උපහාසයකට ලක් කරන බවත් එමෙන්ම කැට්නිස් ගේ ඇඳුම් පැළඳුම් කට්ටලය යොදා ගනිමින් අනතුරුදායක විය හැකි අදහස් ප්‍රකාශ කරන සින්නාගේ චරිතය ප්‍රොජෙක්ට් රන්වේ හි ධනවාදී ඒකාධිපති අනුවාදයක තරඟකරුවෙක් වැනි බවත්ය.

මෙහි චරිත විසින් ගන්න තීරණ හා උපායමාර්ග බොහෝදුරට සදාචාරාත්මකව සංකීර්ණ එවා වේ. තරඟය අතරවාරයේදී තරඟකරුවන් තම පෞරුෂත්වය ගොඩනගාගන්නේ ප්‍රේක්ෂක ජනයාට අවශ්‍ය ආකාරයටය. වොයිස් ඔෆ් යූත් ඇඩ්වකේට්ස් නම් වූ පුස්තකාල සඟරාව මඟින් හන්ගර් ගේම්ස් හි ප්‍රධානතම තේමාවන් ලෙසට "රාජ්‍ය පාලනය, ඒකාධිපතිවාදීත්වය සහ පුද්ගල නිදහස" නම් කර ඇත. මෙම ග්‍රන්ථ තිකයෙහි තේමාව වූ බලය සහ විනාශය ශේක්ස්පියර්ගේ ජූලියස් සීසර් වලට සමාන බව ප්‍රකශකයන් වූ ස්කොලාස්ටික් පෙන්වා දුන්හ.

ප්‍රකාශන ඉතිහාසය

විවේචනාත්මක පිළිගැනීම්

බැට්ල් රොයාල් මතභේදය

චිත්‍රපටි අනුවාදය

ලයන්ස් ගේට් එන්ටර්ටේන්මන්ට් සමාගම ඊට සති කිහිපයකට පෙර මෙම නව කතාව ලොව පුරා බෙදාහැරීමේ අයිතිය ලබාගත් නීනා ජේකොබ්සන් ගේ නිෂ්පාදන සමාගම වන කලර් ෆෝස් සමඟ 2009 මාර්තු වලදී සම නිෂ්පාදන ගිවිසුමකට එලැඹිණි. අවුරුදු 5 කින් ලාභයක් උපයා නොතිබූ චිත්‍රාගාරය අනෙකුත් නිෂ්පාදන වල අයවැය වටලා හා වත්කම් විකුණා එතෙක් ඔවුන්ගේ විශාලතම වූ $88,000,000 ක් වූ අයවැය මෙම චිත්‍රපටිය සඳහා සුරක්ෂිත කරන ලදී.  එම වරය ලබාගැනීමට "ඔවුන්ගේ (ලයන්ස්ගේට්)  ආවතේවකාරයින් හැර අනෙක් සියල්ලක්ම අපට ඇමතුවා." යැයි කොලින්ස් ගේ ඒජන්තවරයා වූ ජේසන් ඩ්‍රැවිස් ප්‍රකාශ කළේය. Intending the film to have a PG-13 rating, චිත්‍රපටියට PG-13 තක්සේරුවක් බලාපොරොත්තු වෙමින් කොලින්ස් විසින්ම තිර රචක බිලී රේ හා අධ්‍යක්ෂක ගැරී රොස් ගේ උදවු මත මෙම කෘතිය චිත්‍රපටිය බවට අනුවර්තනය කරන ලදී.  in collaboration with screenwriter Billy Ray and director Gary Ross.තිර රචනය මුල් කෘතියට අතිශයින්ම විශ්වාසවන්ත හා නිවැරදි ලෙසින් රචනා කොට ඇත. රොස් විසින් "චිත්‍රපටිය සාර්ථකව නිෂ්පාදනය කල හැකි එකම ආකාරය විෂයානුබද්ධ වීම යැයි දැනුනා." ලෙස පැවසුවේ කොලින්ස් ගේ උත්තම පුරුෂ වර්තමාන කාලයෙන් රචිත නව කතාව සමඟ එකඟ වෙමිනි.

විසි හැවිරිදි ජෙනිෆර් ලෝරන්ස් ව කැට්නිස් එවර්ඩීන් ගේ චරිතය සඳහා තෝරා ගන්නා ලදී. රූගත කරන කාලයේදී ලෝරන්ස් මෙම චරිතයට වඩා අවුරුදු 4ක් පමණ වැඩිමහල් වූ නමුත් කොලින්ස්ට දැනුනේ මෙම චරිතයට "යම්කිසි පරිණතියක් හා ප්‍රබලත්වයක්" වුවමනා බවකි. එම නිස ඇය කියා සිටියේ මෙම චරිතය සඳහා වයසින් අඩු කෙනෙකුට වඩා වයසින් වැඩි කෙනෙකු සුදුසු වන බවකි. කොලින්ස් තවදුරටත් එක් කලේ ඇය රචනා කළ චරිතය සත්‍ය වශයෙන්ම ග්‍රහණයට හසු කරගත් එකම පුද්ගලයා ලෝරන්ස් බවත් කැට්නිස් ගේ චරිතය නිරූපණයට අත්‍යවශ්‍ය වන සියළුම ගුණාංගයන් ඇය සතු වන බවත් ය. මෙම ග්‍රන්ථ සංග්‍රහයේ ලෝලියෙකු වූ ලෝරන්ස් මෙම චිත්‍රපටියේ භූමිකාව බාරගැනීමට දින 3 ක් ගත්තේ  නිෂ්පාදන පරිමාව දැක තැතිගැනීමට ලක් වූ නිසවෙනි. ජෝශ් හචර්සන් සහ ලියාම් හෙම්ස්වර්ත් පිළිවෙලින් පීට සහ ගේල් ගේ චරිත සඳහා පසුව නළු පිරිසට ඇතුළත් කරන ලදී. 2011 වසන්ත කාලයේ අග භාගයේ දී නිෂ්පාදන කටයුතු ආරම්භ වූ අතර  චිත්‍රපටිය 2012 මාර්තු 23 වෙනිදා තිරගත කරන ලදී. ආරම්භක සතියේදීම වාර්තාගත ලෙස උතුරු ඇමෙරිකාවේදී ඇමෙරිකානු ඩොලර් මිලියන $152.5 ක වාර්තාවක් තැබීමට හැකිවිය. ද හන්ගර් ගේම්ස්: කැචින්ග් ෆයර් නම් වූ මෙම කතා ත්‍රිත්වයෙහි දෙවන කොටස ඊලඟ වසරෙහි, එනම් 2013 නොවැම්බර් 22 වන දින තිරගතකරන ලදී.

ආශ්‍රිත ලිපි

මූලාශ්‍ර

බාහිර ඇමුණුම්
Suzanne Collins's official website
Scholastic Official Site
The Hunger Games on Google Books
 The Hunger Games Wiki

ද හන්ගර් ගේම්ස්


بیرجند عاصمة محافظة خراسان الجنوبیة في شرق إيران. يبلغ عدد سكانها 178020  حسب إحصاء عام 2010 م. تم تسجيل أحد المعالم الأثرية التاريخية لبيرجند وهي حديقة أكربریة في مؤتمر القمة الخامس والثلاثين لليونسكو في عام 2011 باعتباره موقع تراث عالمي. وتقع في بيرجند مدرسة شوکتیة وهي ثالث مدرسة حديثة في إيران، أكملت في 1312.

أعلام

 نجمه خدمتي
 عبد العلي البيرجندي
 نزاري القهستاني
 أمير مهدي أديب موحد
 سيما بينا

المراجع

بيرجند (خراسان الجنوبية)
أماكن مأهولة في مقاطعة بيرجند
عواصم المحافظات الإيرانية
مدن إيران

مدن محافظة خراسان الجنوبية

بيرجند


Margaret Weis, 16 Mart 1948 günü dünyaya geldi. 1970 yılında yaratıcı yazarlık bölümünden mezun oldu.

1984 yılında Tracy Hickman'la Ejderha Mızrağı Destanı'nı yazdı ve bu seri ile tüm dünyada tanınan bir yazar oldu.

Eserleri

Tracy Hickman ile
1984
 Ejderha Mızrağı Destanı
Güz Alacakaranlığı Ejderhaları (Bir Ejderha Söylentisi)
Kış Gecesi Ejderhaları
İlkbahar Şafağı Ejderhaları
1985
 Efsaneler Üçlemesi
İkizlerin Zamanı
İkizlerin Savaşı
İkizlerin Sınavı
1986 - 1987
 Hikâyeler 1
Krynn'in Büyüsü
Kender, Gully Dwarves, and Gnomes
Aşk ve Savaş
1988
 Karakılıç Üçlemesi
Karakılıcın Dövülmesi
Karakılıcın Yazgısı
Karakılıcın Zaferi
Karakılıcın Mirası
1989
 Kahin'in Gülü Üçlemesi
Gezginin Buyruğu
Gecenin Paladini
Akhran'ın Kahini
1990
 Ölüm Kapısı Serisi
Ejder Kanadı
Elf Yıldızı
Ateş Denizi
Yılan Büyücüsü
Kaosun Eli
Labirentte (1993)
Yedinci Kapı (1994)

1992
 Hikâyeler 2
Istar'ın Yükselişi
The Cataclysm
The War of the Lance
Seçme Hikayeler, Birinci Kitap
Seçme Hikayeler, İkinci Kitap
1994-1995
 Ejderha Mızrağı Destanı 2. Nesil
2. Nesil (1994)
Yaz Alevi Ejderhaları (1995)
 Antolojiler (1995 -1997)
Krynn'in Ejderhaları (1995)
Savaşın Ejderhaları (1996)
Kaos Ejderhaları (1997)

 Hükümran Taş Üçlemesi (2000 - 2003)
Karanlık Kuyu (2000)
Kayıp Taşın Muhafızları (2001)
Boşluk'a Yolculuk (2003)

Don Perrin ile
 Raistlin Tarihçeleri (1998 -)
Ruhdöveni
Silah Kardeşliği
 Kang'ın Alayı
Kıyamet Tugayı
Ejderan Kuralları

Tek Başına Yazdıkları
 Star of The Guardian (1990 - 1993)
Kayıp Kral
Kral'ın Sınavı
Kral'ın Fedası (1991)
Hayaletler Lejyonu (1993)

Dragonvarld Üçlemesi
Ejderhaların Sahibesi
Ejderhanın Oğlu
Ejderhaların Efendisi

1948 doğumlular
Independence, Missouri doğumlular
20. yüzyıl Amerikalı yazarları
21. yüzyıl Amerikalı yazarları
20. yüzyıl Amerikalı roman yazarları
21. yüzyıl Amerikalı roman yazarları
Şirket kurucuları
Kanser olan kişiler
Fantastik kurgu
Yaşayan insanlar
Missouri Üniversitesinde öğrenim görenler
Bilgi kutusu bulunmayan kişiler

Margaret Weis


Jean-Marc Lefebvre est un artisan relieur et poète québécois.

Biographie
Jean-Marc Lefebvre est un artisan relieur, poète québécois.

Il occupe également le poste d'agent de sécurité dans le hall d'entrée de l'édifice du journal Métro.

En poésie, il fait paraître plusieurs titres aux Éditions du Noroît, soit Le chemin des vocables (1997), La tentation des armures (2001), Les ombres lasses (2005) ainsi que Illuminer les cendres (2012). Son œuvre nous ouvre à « une métaphysique du quotidien, où le langage a pour fonction de produire une pure présence ».

Œuvres

Poésie
Sous les décombres, suivi de, Le battement de l'aube, Montréal, J-M. Lefebvre, 1993, 148 p.
Le chemin des vocables, avec des tableaux de Marcel Saint-Pierre, Montréal, Éditions du Noroît, 1997, 71 p.
La tentation des armures, Montréal, Éditions du Noroît, 2001, 77 p.
Les ombres lasses, Montréal, Éditions du Noroît, 2005, 72 p.
Illuminer les cendres, Montréal, Éditions du Noroît, 2012, 77 p.

Notes et références

Voir aussi

Articles connexes
 Éditions du Noroît

Liens externes

Écrivain québécois
Poète québécois
Écrivain suivi par le projet Arts littéraires québécois

Jean-Marc Lefebvre


L'équipe du Zimbabwe de football participe à la Coupe d'Afrique des nations 2021 organisée au Cameroun du  au . Il s'agit de la  participation des Warriors entraînés par Norman Mapeza. Ils sont éliminés au premier tour avec deux défaites, face au Sénégal (0-1) et au Malawi (1-2) et une victoire face à la Guinée (2-1).

Qualifications

Le Zimbabwe est placé dans le groupe H des qualifications qui se déroulent de novembre 2019 à mars 2021. Ces éliminatoires sont perturbés par l'épidémie de covid-19. Les Warriors se qualifient lors de la cinquième journée, en s'assurant la deuxième place du groupe derrière l'Algérie.

Statistiques

Matchs joués

Buteurs

Préparation
Les Warriors arrivent au Cameroun dès le 30 décembre. Ils affrontent le Soudan en amical à Yaoundé le 2 janvier (0-0).

Compétition

Tirage au sort
Le tirage au sort de la CAN 2021 est effectué le 17 août 2021 à Yaoundé. Le Zimbabwe, 108 nation au classement FIFA, est placé dans le chapeau 3. Le tirage place les Warriors dans le groupe B, avec le Sénégal (chapeau 1,  au classement FIFA), la Guinée (chapeau 2, )  et le Malawi (chapeau 4, ).

Effectif
Le sélectionneur Norman Mapeza annonce la liste des 23 joueurs retenus fin décembre.

Premier tour
Le Zimbabwe s'incline lors de son premier match (1-0) face au Sénégal, sur un pénalty à la fin du temps additionnel, pour une main de Kelvin Madzongwe.

Lors du deuxième match, Ishmael Wadi ouvre le score, mais le Malawi s'impose grâce à un doublé de Gabadinho Mhango. Cette défaite condamne le Zimbabwe à la dernière place du groupe.

Le Zimbabwe sauve l'honneur lors du dernier match, en battant la Guinée (2-1).

Statistiques

Buteurs

Notes et références

Zimbabwe

Équipe du Zimbabwe de football à la Coupe d'Afrique des nations 2021


Kurbağa balığı (Uranoscopus scaber), ılıman denizlerde yaşayan bir balık türüdür.

Akdeniz, Ege ve Marmara'da taşlık ve yosunlu bölgelerde yaşar. Dipte yatarak başının üstündeki gözleri ile küçük canlıları veya balıkları görüp avlar. Nisan – Mayıs aylarında kışladıkları derin sulardan sahillere, bazen de acısu bölgelerine sokulup Temmuz – Eylül arasında üreme yapar. 10 – 20 000 yumurta döker. Yavrular önce planktonlarla daha sonra omurgasızlarla beslenir. Özel avcılığı yapılmadığı için ekonomik değeri azdır.

Kaynakça

Asgari endişe altındaki hayvanlar
Uranoscopus
Afrika balıkları
Asya balıkları
Avrupa balıkları
Batı Asya faunası
Atlas Okyanusu'ndaki balıklar
Akdeniz faunası
Karadeniz faunası
Kuzey Denizi faunası
1758'de tanımlanan balıklar
Carl Linnaeus tarafından adlandırılmış taksonlar
Akdeniz'deki balıklar

Kurbağa balığı


An Anthurium pastasanum in uska species han Liliopsida nga ginhulagway ni Friedrich Ludwig Diels. An Anthurium pastasanum in nahilalakip ha genus nga Anthurium, ngan familia nga Araceae.

Mabibilngan ini ha Ecuador. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Anthurium

Anthurium pastasanum


Freden i Novgorod underskrevet i 1537 af Storfyrstendømmet Moskva og Sverige var en våbenhvile med gyldighed for 60 år. Freden varede indtil udbruddet af den Svensk-russiske krig (1554–1557), som blev afsluttet med indgåelse af Freden i Novgorod (1557), med gyldighed frem til 1597.

Litteratur

Svenske krige

Freden i Novgorod (1537)


Uma pedra da fome (em alemão: HungersteinI) é um tipo de marco hidrológico comum na Europa Central. As pedras da fome servem como memoriais de fomes e avisos prévios de escassez e foram erguidas na Alemanha e assentamentos alemães por toda a Europa entre os séculos 15 e 19.

Essas pedras eram fincadas no leito de rios durante secas para marcar o nível da água e como um aviso às futuras gerações que passarão por dificuldades relacionadas à fome caso o nível da água abaixe até esse marco novamente. Um exemplo famoso no rio Elba em Děčín, na Republica Tcheca, tem inscrito nela como aviso: "Wenn du mich siehst, dann weine" (lit. "Se você me ver, chore").

Muitas dessas pedras, que apresentam marcações ou outro tipo de gravuras, foram erguidas logo após o surto de fome de 1816-1817 causado por erupções do vulcão Tambora.

Em 1918, uma pedra da fome no leito do rio Elba, próximo a Tetschen, ficou exposta durante um período de baixo nível do rio coincidente com a fome causada pelo período de guerra da Primeira Guerra Mundial. Pedras da fome similares foram descobertas novamente durante uma seca em 2018.

Pedras da fome conhecidas

Anos comuns

Ver também
 Nilômetro

Pedras
Fomes na Europa
Secas na Europa
Cultura da Alemanha

Pedra da fome


Tibor Škerlak, slovenski fizikalni kemičar, jedan od osnivača Prirodoslovno-matematičkog fakulteta u Sarajevu i redovni profesor na Odsjeku za kemiju te predstojnik Katedre za fizikanu kemiju istog. Bio je istraživačem Kemijskog instituta u Sarajevu te profesor fizikalne kemije na Ljubljanskom sveučilištu.

Doktorirao je na Politehniki u Münchenu (sada Tehničko sveučilište u Münchenu).

Zbog neslaganja s komunističkim režimom (afera Informbiroa) služio je kaznu na Golom otoku.

Izvori

Vanjske poveznice
 Radovi na WorldCatu

Slovenski znanstvenici
Fizikalna kemija

Tibor Škerlak


Nathalie Dewulf (nascida a 3 de fevereiro de 1974, Izegem) é uma política belga que é deputada na Câmara dos Representantes do partido nacionalista flamengo Vlaams Belang desde 2019.

Dewulf ingressou no Vlaams Belang em 2012 e tornou-se conselheira do partido na sua cidade natal, Izegem, em 2018. Em 2019, ela foi eleita para a Câmara dos Representantes depois de ser colocada em segundo lugar na lista do círculo eleitoral de Flandres Ocidental. Após a sua eleição, ela foi investigada pelo seu partido após uma publicação antiga no Facebook no qual fazia uma piada em que comparava favoravelmente o personagem do filme ET a imigrantes marroquinos postando "Ele veio sozinho, ele já tinha uma bicicleta, ele aprendeu nossa língua e ele queria voltar para casa." Dewulf posteriormente emitiu um pedido de desculpas público. No parlamento, Dewulf apresentou uma moção que permitiria que mulheres grávidas utilizassem vagas de estacionamento para deficientes.

Mulheres da Bélgica na política
Membros do Parlamento Federal da Bélgica
Nascidos em 1974
Pessoas vivas
!Mais Teoria da História na Wiki (Mulheres)

Nathalie Dewulf


İnsan merkezli bilişim insanların bilgi-işlem yeteneğine sahip nesnelerle nasıl etkileşime girdiğini araştıran bir daldır. Amacı insanların bu teknolojileri nasıl benimsediğini anlamak ve yeni teknolojilerin tasarımında yol göstermektir. Disiplinlerarası bir yaklaşıma sahip olan dal bilgisayar bilimi, sosyoloji, psikoloji, bilişsel bilimler, mühendislik, grafik tasarım ve endüstriyel tasarım gibi dallardan faydalanır.

Dış bağlantılar
 Georgia Institute of Technology'deki İnsan merkezli bilişim programı
 İnsan merkezli bilişim sayısal kütüphanesi
 Auburn Üniversitesi insan merkezli bilişim sayfası
 İnsan Merkezli Bilişim Konsorsiyumu
 University College London'da insan merkezli sistemler grubu

Bilgisayar bilimi

İnsan merkezli bilişim


Calathea brasiliensis é uma espécie de planta da família Marantaceae, nativa do Brasil, descrita no ano de 1862.

Taxonomia

Descrição
A Calathea brasiliensis é uma planta descrita pela primeira vez no ano de 1862, pelo pesquisador alemão Friedrich August Körnicke e publicado na revista científica russa Bulletin de la Société Impériale des Naturalistes de Moscou.

No ano de 2005, a espécie foi adicionada na lista de espécies ameaçadas de extinção no estado do Espírito Santo, sendo classifica como espécie 'vulnerável'.

Sinonímia

 Phyllodes brasiliensis (Körn) Kuntze.

Ver também

 Marantaceae
 Calathea

Plantas descritas em 1862
Calathea
Flora do Espírito Santo (estado)
Espécies citadas na Lista Vermelha de Ameaça da Flora Brasileira
Espécies citadas na Lista de Espécies da Flora Ameaçadas do Espírito Santo

Calathea brasiliensis


digitalno-analogni pretvarač
FK DAC 1904 Dunajská Streda
 dac, oznaka ISO 639-3 za austronezijski jezik dambi
Dac Lac, provincija u Vijetnamu
Dunaújvárosi Acélbikák, Dunaferr SE, DAB-Docler, mađarski hokejaški klub
DAC (proizvođač vozila), rumunjski proizvođač kamiona
DAC (automobil), američki automobil koji se proizvodilo 1922. i 1923.

DAC


El Distrito Escolar Independiente de College Station (College Station Independent School District) es un distrito escolar de Texas. Tiene su sede en College Station. El consejo escolar tiene un presidente, un vicepresidente, un secretaria, y cuatro miembros. En el año escolar de 2008-2009, CSISD tenía 9.712 estudiantes.

Notas

Enlaces externos
 Distrito Escolar Independiente de College Station (en inglés)

College Station
Condado de Brazos


Lis Jeppesen (født 5. april 1956) er en dansk balletdanser. Hun kom ind på det Kongelige Teaters Balletskole i 1963, blev medlem af korpset i 1974 og solodanser i 1980.

Lis Jeppesen afsluttede sin dansekarriere som solodanser i 1998 (som 43-årig), og fortsatte herefter som karakterdanser ved Den Kongelige Ballet indtil 2017. Lis Jeppesen fejrede 40 års jubilæum i 2014.

Biografi
Lis Jeppesen er født i Vanløse den 5. april 1956, og er datter af købmanden Helvinn Emil Schørring J. (1915-75) og Alice Gunna Johansen (født 1919). Allerede som 6-årig demonstrerede hun sit talent som danser og mimisk talent i rollen som Columbine i Tivolis koncertsal.

Sin første væsentlige rolle fik hun i 1974 som bare 17-årig i den hollandske koreograf Rudi van Dantzig's Monument for a Dead Boy. I den anledning karakteriserede Politikens balletkritiker Ebbe Mørk hende som "på en gang skær og stærk som et pigesind i et digt af Tove Ditlevsen".

I 1977 fik hun rollen som Clara i Flemming Flindt 's Nøddeknækkeren og imponerede publikum med sine store livlige øjne.

1979 blev Lis Jeppesens gennembruds-år, da hun kom til at danse de to store romantiske ballerinaroller i henholdsvis Erik Bruhns Giselle og i August Bournovilles Sylfiden. Det følgende år blev hun forfremmet til solodanser og i de følgende år kom ønskerollerne væltende. Svanilda i Coppelia, 1981, som fik ballethistorikere til at sammenligne hende med Margot Lander. I 1980 var hun en drømmende Hermia i En skærsommernatsdrøm, i 1983 en kølig dryadedronning i Don Quixote og året efter en selvoptaget ballerinadukke i Petruschka.

Derefter fulgte imidlertid sæsoner, hvor repertoiret forandrede sig og pludselig ikke rummede roller til hendes kvaliteter, samtidig med at hun døjede med skader. Privat mødte hun til gengæld lykken i Jan Boris Pedersen, som hun giftede sig med i 1987, samme år som hun fødte sin første datter.

Efter en forestilling i New York i juni 1982 modtog hendes Swanilda særlig anerkendelse fra New York Times Anna Kisselgoff

I 1987 fik hun rollen som skyggekvinden i Verklärte Nacht. af den tjekkiske koreograf . I 1990 var hun den mystiske kvinde i den franske koreograf Maurice Béjarts Serait-ce la Mort?, og i 1992 en kåd, men også længselsfuld Teresina i Napoli. Men først og fremmest blæste hun publikum omkuld med spændvidden i sin tolkning af Tatjana i den britisk-tyske koreograf J. Crankos Onegin (1989), skabt over en versroman af den russiske forfatter Aleksandr Sergejevitj Pusjkin.

Hendes sceniske uberegnelighed har været et kendetegn, uanset om hun har overrasket som en følelseskold enkedronning Juliane Marie i Flemming Flindts Caroline Mathilde, 1991, en grotesk og grisk Frk. Birthe i Bournonvilles Et folkesagn, 1991, eller en forundret og selvtilfreds Bathilde i Peter Schaufuss' version af Giselle, 1994.

Sidst i danserkarrieren formåede hun at forbløffe med sine nuancerede kvindeskildringer, ikke mindst i Anna Lærkesens balletter Kindertotenlieder, 1992, og Symfoni og forvandling, 1995.

Lis Jeppesen har modtaget flere hædersbevisninger og legater, bl.a. Tagea Brandts Rejselegat 1982 og samme år Teaterpokalen.

Efter 26 år på scenen trak hun sig i 1998 fra aktiv dans. Hun har siden været ansat som karakterdanser og træner.

Priser
I 1982 modtog hun Teaterpokalen

I 1989 blev hun udnævnt til ridder af Dannebrogordenen.

I 2002 blev hun udnævnt til Ridder af Dannebrog af 1. grad.

Derudover har hun modtaget Tagea Brandts Rejselegat (1982), Albert Gavbier legat (1996), Poul Waldords Fond legat (1996), Hans Becks Mindelegat (2004) og Ballettens Venner Hæderslegat (2014)

Referencer

Riddere af Dannebrog
Dansere fra Den Kongelige Ballet
Ballerinaer fra Danmark
Personer fra København
Pages with unreviewed translations
Modtagere af Teaterpokalen

Lis Jeppesen


An Guzmania lemeana in uska species han Liliopsida nga ginhulagway ni José Manuel Manzanares. An Guzmania lemeana in nahilalakip ha genus nga Guzmania, ngan familia nga Bromeliaceae.

Mabibilngan ini ha Ecuador. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Guzmania

Guzmania lemeana


රෝහිත් ඛුරානා (උපත 1983 නොවැම්බර් 20) යනු ඉන්දියානු නිරූපණ ශිල්පියකු, චිත්‍රපට සහ රූපවාහිනී නළුවෙකි. ඔහු වඩාත් ප්‍රචලිත වූයේ ඔහු නිරූපණය කළ කලර්ස් ටීවීහි උත්තරන් කතාමාලාවේ වංශ් චරිතය නිසායි. මෑතක දී ඔහු සසුරාල් සිමර් කාහි ශෞර්යා සිංහානියා ලෙස රංගනයේ යෙදුණේ ය.

වෘත්තිය

රෝහිත් ඛුරානා සිය නිරූපණ වෘත්තිය ආරම්භ කළේ දිල්ලියේ ය. 2001දී ඔහු චෝටි මා: ඒක් අනෝඛා බන්ධන් රූපවාහිනී කතාමාලාවේ සුළු චරිතයක් නිරූපණය කළේ ය. පසුව ඔහු සිය රූපවාහිනී වෘත්තිය ඇරඹූයේ කලර්ස් ටීවී නාළිකාවේ  උත්තරන් කතාමාලාවේ වංශ්ගේ චරිතය නිරූපණය කරමිනි. පසුව ඔහු මිලේ ජබ් හම් තුම්හි ධෲව්ගේ චරිතය නිරූපණය කළේ ය. එසේම ඔහු මායිකේ සේ බන්ධි දෝර් තුළ භාස්කර්ගේ චරිතය නිරූපණය කළේ ය.
2011දී, ඔහු හින්දි චිත්‍රපටයක් වූ මෙන් විල් බී මෙන්හි සුන්දර් ලෙස රංගනයේ යෙදුණේ ය. අනතුරුව ඔහු 2012 දෙමළ චිත්‍රපටයක් වූ බිල්ලා IIහි  සතිශ් කුමාර් ලෙස රංගනයේ යෙදුණේ ය.   සංගමම් තෙලිඟු චිත්‍රපටයේ අභිරාම් නම් ප්‍රධාන චරිතය නිරූපණය කළ ඔහු පන්ජාබි චිත්‍රපටයක් වූ දිල් තයිනු කර්ඩා ඒ ප්‍යාර්හි පොලිස් නිලධාරියකු ලෙස රංගනයේ යෙදුණේ ය. 2013 පන්ජාබි චිත්‍රපටයක් වූ සිං වර්සස් කොවුර්හි ද ඔහු පෙනී සිටියේ ය.
2013දී, ඔහු සෝනි ටීවී නළිකාවේ වැඩසටහනක් වූ දිල් කි නසර් සේ ඛූබ්සූරත් තුළ මාධව් හෙවත් ආර්.ජේ. ඒහ්සාස්ගේ චරිතය නිරූපණය කළේ ය.
2013 නොවැම්බරයේ, ඔහු සසුරාල් සිමර් කාහි ශෞර්යා සිංහානියා නම් ඍණාත්මක චරිතය නිරූපණය කළේ ය.

පෞද්ගලික දිවිය
රෝහිත් සිය පාසල් මිතුරිය වන නේහා සමග විවාහ විය. ඔවුන් දෙපළට පුත්‍රයකු සහ දියණියක වේ.

රූපවාහිනිය

චිත්‍රපටය

ආශ්‍රේයයන්

බාහිර සබැඳි

1983 උපත්
ජීවත්වන්නෝ
ඉන්දියානු චිත්‍රපට නළුවෝ
ඉන්දියානු රූපවාහිනී නළුවෝ
හින්දි සිනමාවේ නළුවෝ
ඉන්දියානු සෝප් ඔපෙරා නළුවෝ
දිල්ලියේ නළුවෝ
21වන සියවසේ ඉන්දියානු නළුවෝ

රෝහිත් ඛුරානා


Katholisch.de je internetski portal Katoličke crkve u Njemačkoj. Uredništvo sa sjedištem u Bonnu djeluje u ime Njemačke biskupske konferencije (DBK). Operator stranice je Allgemeine gemeinnützige Programmgesellschaft mbH (APG), tvrtka Udruge njemačkih biskupija (Bonn) i Tellux (München).

Povijest
Mrežna stranica Katholisch.de osnovana je 2003. godine odlukom Stalnog vijeća Njemačke biskupske konferencije. Stranica online od 4. travnja 2004. U to vrijeme uredništvo je još bilo u Kölnu. Od ljeta 2011. sjedište mrežne stranice je u Katoličkoj medijskoj kući (Katholische Medienhaus) u Bonnu. Pored Katholisch.de, tu se između ostalih, nalaze i Katolička novinska agencija (KNA - Katholische Nachrichten-Agentur), katolički filmski časopis Filmdienst i drugi mediji njemačke BK.

Sadržaj
Katholisch.de najveći je digitalni brend Katoličke crkve u Njemačkoj s najopširnijim dosegom i pruža ažurne i multimedijske informacije o Katoličkoj crkvi i kršćanstvu.

Urednici mrežne stranice surađuju s 27 njemačkih biskupija i drugim crkvenim institucijama. Svakodnevno ažurirana ponuda vijesti i razmišljanja nadopunjena je duhovnim poticajima, javljanjima uživo, aktivnostima na društvenim medijima, kao i informacijama i uslužnim referencama vezanim uz Katoličku crkvu.

Trenutno (od 7/2016.) uredništvo vode Matthias-Johannes Fischer i David Hober. Članovi uredništva su novinari, grafičari, tehničari, ali i volonteri. Dopunjeno je, katkad, i slobodnim novinarima.

Ciljana skupina mrežne stranice Katholisch.de su, prema vlastitoj izjavi, "ljudi unutar Crkve i oni izvan nje koji imaju interes za katolički svijet". Osim praktičnih katolika, urednici ciljaju "i na kršćane koji su se udaljili od Crkve".

Poveznice

 Katholisch.de
 Katholisch.de na Facebooku
 Katholisch.de na Twitteru
 Katholisch.de na Youtubeu
 Katholisch.de na Instagramu

Izvori

Katolički tisak

Katholisch de


Balık ağı, balık avında kullanılan değişik ağ gözü açıklığına sahip uzatma ve serpme türleri olan ağlardır.

Balık ağı


Das Hardenbergsche Haus (auch: Hardenberg'sches Palais oder Hardenberg'sches Haus) in Hannover ist eine Villa, die von höchsten internationalen Persönlichkeiten bewohnt wurde. Seit seinem Umbau im Jahre 2000 dient das Gebäude als Gästehaus und für spezielle Feierlichkeiten und Tagungen. Standort der denkmalgeschützten Villa ist die Alte Herrenhäuser Straße 10 am Endpunkt der westlichen Graft-Allee des Großen Gartens im Stadtteil Herrenhausen.

Geschichte

An der Stelle des Hardenbergschen Hauses hatte zuvor der kurfürstlich hannoversche Gartenkünstler Martin Charbonnier sein Wohnhaus. An dieser Stelle errichtete dann 1749 bis 1751 Johann Paul Heumann für den Leiter des Hofbau- und Gartenwesens, Friedrich Karl von Hardenberg, eine neue "Hof-Bau- und Gartendirektors Offizialwohnung", zugleich mit "Überwinterungsräumen für frostempfindliche Pflanzen".

Als Anfang der zehnjährigen Fremdherrschaft, der sogenannten Franzosenzeit, der französische General Édouard Adolphe Mortier am 5. Juni 1803 mit seinen Truppen in Hannover einzog, wählte der Befehlshaber das Hardenbergsche Haus zum eigenen Quartier. Auch sein Nachfolger, der französische Kriegsminister und spätere König von Schweden und Norwegen, Jean Baptiste Jules Bernadotte, fand die ehemalige Dienstvilla des Gartendirektors offenbar "commod" – er wohnte hier von 1803 bis 1804.

Als 1866 das Königreich Hannover nach der Schlacht bei Langensalza endete, verlegten die Welfen ihr familiäres Welfenmuseum in das Hardenbergsche Haus (siehe auch Fürstenhaus Herrenhausen-Museum).

Zur Zeit des Nationalsozialismus erwarb die Stadt Hannover das Gebäude und renovierte das Haus bis 1939, um hier das Standesamt einzurichten. Zeitgleich wurde der Garten verkleinert, um den Mittelabschnitt der Herrenhäuser Straße zu verlegen. Die historische Hauptstraße des alten Dorfes Herrenhausen wurde dann mitten im Zweiten Weltkrieg in Alte Herrenhäuser Straße umbenannt.

Ab 1952 war das Hardenbergsche Haus Sitz des Heimatbundes von Hannovers Partnerstadt Glogau, während das Obergeschoss zeitweilig von Eduard Pestel bewohnt wurde.

Ende der 1950er, Anfang der 1960er Jahre bewohnte der Bildhauer Kurt Lehmann das Hardenbergsche Palais und empfing hier etwa Martin Buber, Alexander Calder, Werner Gilles, Alfred Hentzen, den Kunstmäzen Bernhard Sprengel, den Bühnenbildner Rudolf Schulz oder auch Kurt Ehrhardt.

1998 erwarb die Sparkassen-Finanzgruppe das Gebäude und ließ es in den beiden Folgejahren durch die Architekten Schweger + Partner aufwändig sanieren und umbauen. Seit dem Jahr der Expo 2000 war nun das Gebäude für Tagungen, Empfänge und Feiern vorbereitet, zumal im selben Jahr die Landschaftsarchitekten Irene Lohaus und Peter Carl die Gartenanlagen neu gestaltet haben. Dabei wurde auf der nördlichen Seite des Hauses ein neues Gartenparterre angelegt.

Baubeschreibung und Ausstattung
Johann Paul Heumann errichtete das palaisartige, vom französischen Klassizismus beeinflusste Gebäude als massiven, spätbarocken Putzbau auf hohem Sockel und mit Gliederung durch Werksteine. Der symmetrische Bau unter hohen Walm-Mansarddach wird durch einen zweigeschossigen Mittelrisalit mit doppelläufiger Freitreppe betont. Im Erdgeschoss waren ursprünglich Räumlichkeiten zur Repräsentation mit Freitreppen nach allen Seiten eingerichtet. Die Privaträume waren dagegen im Mansardgeschoss eingerichtet.

Im Gartensaal finden sich Ölgemälde in den Wandvertäfelungen.

Das Hardenbergsche Haus hält seit dem Umbau im Jahr 2000 eine Bibliothek zur Gartenkunst vor.

Literatur
 Bernd Adam: Die Orangerie und die höfischen Bauten an der Alten Herrenhäuser Straße. In: Marieanne von König (Hrsg.): Die Königlichen Gärten in Herrenhausen, mit Fotos von Wolfgang Volz, mit Beiträgen von Bernd Adam, U. Boeck, G. Frühsorge, C. Meckseper, H. Palm, U. und H.-G. Preißel, H. Rettich, M. Rohde und Alheidis von Rohr, Göttingen: Wallstein-Verlag, 2006, ISBN 978-3-8353-0053-8 und 3-8353-0053-9, S. 103–108; hier: S. 106f.
 Helmut Knocke, Hugo Thielen: Alte Herrenhäuser Straße. In: Hannover Kunst- und Kultur-Lexikon, S. 144ff.
 Helmut Knocke: Hardenbergsches Haus. In: Klaus Mlynek, Waldemar R. Röhrbein (Hrsg.) u. a.: Stadtlexikon Hannover. Von den Anfängen bis in die Gegenwart. Schlütersche, Hannover 2009, ISBN 978-3-89993-662-9, S. 270.
  Antje Havemann, Margit Schild: Hardenbergsches Haus. In: Hannover. Ein Begleiter zu neuer Landschaftsarchitektur, hrsg. von Garten + Landschaft in Zusammenarbeit mit der Landeshauptstadt Hannover, Fachbereich Umwelt und Stadtgrün, unter Mitarbeit von Karin van Schwartzenberg und Silke Beck, in der Reihe Edition Garten + Landschaft, München: Callwey, 2006, ISBN 978-3-7667-1684-2 und ISBN 3-7667-1684-0, S. 24 u.ö.

Weblinks

 Hardenbergsches Haus im Denkmalatlas Niedersachsen
 Wilken von Bothmer: Hardenbergsches Haus. Feiern und Tagen in königlicher Lage auf hardenbergsches-haus.de
 Sascha Grauwinkel, Selma Braun: Hardenbergsche Haus auf schlosskueche-herrenhausen.de

Einzelnachweise

Erbaut in den 1740er Jahren
Villa in Hannover
Klassizistisches Bauwerk in Hannover
Baudenkmal in Hannover
Herrenhausen
Hardenberg (niedersächsisches Adelsgeschlecht)

Hardenbergsches Haus


Payphone (dt. Telefonzelle) ist ein Lied der US-amerikanischen Pop-Rock-Band Maroon 5, zusammen mit dem Rapper Wiz Khalifa. Veröffentlicht wurde der Titel im April 2012 als Lead-Single des vierten Studioalbums Overexposed.

In den Vereinigten Staaten verkaufte sich das Lied in der ersten Woche über 493.000 mal und debütierte auf Platz 3 in den Billboard Hot 100.

Hintergrund und Veröffentlichung
Nach dem Album Hands All Over (2010), welches von Robert Lange produziert worden war, wandte sich die Band nun mehr in das Popgenre mit den Produzenten Shellback und Benny Blanco, die bereits die weltweite Hit-Single Moves like Jagger (2011), mit Christina Aguilera, produziert haben. Nach dem Lied hat die Band auf ihrer letzten Tournee damit begonnen, ein neues Album aufzunehmen, das den Titel Overexposed trägt und am 22. Juni 2012 erschien.

Komposition
Payphone wurde von Adam Levine, Benny Blanco, Ammar Malik, Shellback, Dan Omelio und Cameron Thomaz geschrieben, sowie von Shellback und Benny Blanco produziert. Das Lied ist eine Pop-Ballade im mittleren Tempo, mit einem Rap-Vers von Wiz Khalifa in der Mitte des Liedes. Thomas Chau vom AOL Radio Blog kommentierte, dass der Titel eines der Lieder ist, welches eher ruhiger ist, ähnlich wie die Songs She Will Be Loved und Won't Go Home Without You. Das Lied beginnt mit dem Gesang von Adam Levine, der von einem einfachen Klavier begleitet wird.

Kritische Rezeption
Das Lied bekam überwiegend positive Kritiken. Bill Lamb von About.com gab dem Lied 4 von 5 Sternen und lobte die gesamte Band im Refrain, Adam Levines soulige Stimme und das melodische Popgefühl, jedoch nannte er Wiz Khalifas Rap unnötig. Crystal Bell von The Huffington Post sagte, dass das Lied zurzeit eine der poppigsten Singles der Band sei. Amy Sciarretto von Pop Crush kommentierte, dass das Lied "lebhaft, lässig und eingängig" ist.

Liveauftritte
Am 16. April 2012 wurde das Lied während der Castingshow The Voice gespielt, in der Adam Levine Juror und Coach ist. Maroon 5 spielten das Lied auch am 21. April 2012 zur Eröffnung des neuen Microsoft Stores in Palo Alto, Kalifornien. Für die Rap-Verse von Wiz Khalifa sang Adam Levine stattdessen: "Now, baby, don't hang up / So I can tell you what you need to know / Baby, I'm begging you / Just, please, don't go / So I can tell you what you need to know".

Musikvideo

Lyrikvideo
Am 17. April 2012 erschien auf YouTube das Lyrikvideo zum Lied. Es ist ein animiertes Video, in dem Adam Levine als Cartoon dargestellt ist. Am Anfang des Videos sitzt Levine im auf einer Telefonzelle, wobei er sehnsüchtig auf ein Foto guckt, auf dem seine frühere Liebe zu sehen ist. Im Video macht sich Levine selbst zu einem Helden, indem er gegen Monster kämpft und eine ältere Dame vor einem Taschendieb beschützt. Zudem sieht man im Video Levine mit seiner großen Liebe, wie sie vor dem Eiffelturm stehen und sich küssen.

Offizielles Musikvideo
Am 10. Mai 2012 wurde auf der Internetplattform YouTube das offizielle Musikvideo zum Lied veröffentlicht.
Zu Beginn zeigt es Adam Levine nach einer rasanten Verfolgungsjagd mit der Polizei, der zunächst neben seinem brennenden Fluchtauto steht und anschließend zu einer nahegelegenen Telefonzelle geht. Sobald jemand seinen Anruf angenommen zu haben scheint, beginnt Levine das Lied mit den Worten "I'm at a payphone…" zu singen.

Nach dieser Szene erzählt das Video die Vorgeschichte, welche wiederum Levine als Angestellter in einer Bank zeigt. Dieses wird sogleich von maskierten Verbrechern überfallen, doch Levine gelingt es mit einem waghalsigen Versuch, sich selbst und eine Arbeitskollegin aus dem Gebäude und in Sicherheit zu bringen. Da ihn die umstellenden Polizisten jedoch für einen Mittäter halten, flüchtet Levine mit seiner Arbeitskollegin zu Fuß, stiehlt anschließend ein Auto und flüchtet.

Das weitere Video zeigt Levine in einer Verfolgungsjagd durch eine karge, wüstenähnliche Landschaft mit einer immer größer werdenden Polizeiarmada, bestehend aus zahlreichen Fahrzeugen und zwei Hubschraubern. Levine schafft es mehrere Male mit geschickten Manövern, die Polizeiwagen hinter ihm abzulenken, sodass sie sich am Ende gegenseitig ausschalten. Er selbst fährt mit dem halb zerstörten Wagen zu einer abgelegenen Tankstelle, wo dieser schließlich in Flammen aufgeht und explodiert. Levine geht zu der Telefonzelle, der Erzählungskreis schließt sich somit.

Das offizielle Musikvideo wurde bis jetzt (Stand: 2. Juni 2021) 671 Millionen Mal aufgerufen (590 Millionen im August 2020), was deutlich mehr Klicks sind als beim Lyrikvideo mit etwa 154 Millionen Aufrufen (153 Millionen im August 2020).

Kommerzieller Erfolg
In den Billboard Hot 100 debütierte das Lied auf der Position 3, sowie in der Schweiz auf Platz 52. In Australien und Dänemark erreichte der Titel die Position 7. In Kanada und Neuseeland reichte es sogar für die Platzierungen 2 und 3. In Irland und Spanien erreichte der Song die Positionen 8 und 29.

Veröffentlichungen

Einzelnachweise

Popsong
Rocksong
Rapsong
Lied 2012
Nummer-eins-Hit
Wiz Khalifa
Maroon 5
Lied von Benny Blanco
Lied von Shellback
Platin-Lied (Deutschland)
Platin-Lied (Schweiz)
Platin-Lied (Vereinigtes Königreich)
Mehrfach-Platin-Lied (Vereinigte Staaten)

Payphone


An Stelis dupliciformis in uska species han Liliopsida nga ginhulagway ni Charles Schweinfurth. An Stelis dupliciformis in nahilalakip ha genus nga Stelis, ngan familia nga Orchidaceae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Stelis (Orchidaceae)

Stelis dupliciformis


Gonzalo Tiesi (Buenos Aires, 24 de abril de 1985) es un exjugador argentino de rugby que se desempeñó como centro.

Biografía
Sus primeros pasos en el rugby los dio en el San Isidro Club (SIC). Jugó en los clubes London Irish, Harlequins FC, London Welsh RFC y Newcastle Falcons, todos participantes del English Premiership y en el Stade Français, en el Top 14 francés. Gonzalo también ha jugado para la Selección argentina, Los Pumas. Su posición habitual era la de centro, aunque también se podía desempeñar como apertura.

Ha jugado treinta partidos con los Pumas, anotando tres tries, así como también representó a la Selección argentina en la modalidad Sevens. También jugó para la Provincia de Buenos Aires en 2005 para el torneo Nacional de Clubes que se realiza anualmente en Argentina; previamente representó a su país, tanto en los seleccionados sub-21 como sub-19.

Se retiró el 19 de julio de 2016.

Participaciones en Copas del Mundo
En 2007 se incorporó al Seleccionado que dirigía Marcelo Loffreda para disputar la Copa del Mundo de Francia, donde obtuvo un histórico tercer puesto. También participó en la Copa Mundial de Rugby de 2011, jugando un solo partido (en el inaugural frente a Inglaterra), sin poder continuar por causa de una lesión.

Enlaces externos
 Gonzalo Tiesi de la UAR.com.ar
 Gonzalo Tiesi signs for London Irish

Jugadores de rugby de Argentina
Porteños

Gonzalo Tiesi


Box Hill North is a suburb of Melbourne, Victoria, Australia, 14 km east from Melbourne's Central Business District, located within the City of Whitehorse local government area. Box Hill North recorded a population of 12,337 at the 2021 census.

Box Hill North's boundaries are Koonung Creek in the north, Elgar Road in the west, Middleborough Road in the east, and Thames Street in the south. The eastern part of Box Hill North is also known as Kerrimuir.

In the 12-month period to January 2020 Box Hill North reported a median house price of A$1.03 million for a three bedroom house.

History

Early settlement
The earliest permanent European presence in the area was Arundel Wrighte's pastoral lease, established in 1838. A Wesleyan Methodist Chapel was built of local stone in 1858 and is the oldest building in the area.

Post-war development
Although central Box Hill was established in 1861, Box Hill North was largely developed and organised as a suburban area following the Second World War during a period of suburbanisation and development of its capabilities as a residential neighbourhood.  Prior to the end of World War II, much of the area remained rural and mostly filled with orchards and dairy farms. As the post-war boom bought further reorganisation and development opportunities, corresponding local public services were developed. The Kerrimuir Post Office opened on 1 April 1955 and Box Hill North Post Office opened on 1 August 1955 as the population increased, requiring more dedicated postal services to meet the demands of an increasing population.

Demographics
At the 2021 Australian census, there is recorded a total population of 12,337 people. At the 2011 Australian census, there was a recorded total population of 10,971 people, wherein 11.2% of residents reported being born in China.

Shopping

Box Hill North has many shopping areas at the following locations;
 The corner of Station Street and Woodhouse Grove
 The corner of Elgar Road and Woodhouse Grove
 The corner of Middleborough Road and Springfield Road
 Trawool Street, between Dorking Road and Tynong Street
 Second Avenue, between Toogoods Rise and Cherry Orchard Rise
A better array of shops are just up the road by bus to Box Hill Central in the south, the Westfield owned Doncaster Shoppingtown in the north and North Blackburn Shopping Centre to the east.

Box Hill North has a light industrial area in Lexton Street, at the Middleborough Road end of the street. It includes hot food snack bars open during weekday business hours to service the light industrial businesses and several shops and factory outlets.

Education

Box Hill North has two public primary schools; Kerrimuir Primary School and Box Hill North Primary School and Kindergarten. Another school, St Clare's Catholic Primary School, closed down in the early 2000s.

The suburb has one secondary school, Berengarra Secondary School, located on the old site for St Clare's Catholic Primary School. Berengarra Secondary School caters for students experiencing problems in mainstream schools. The school teaches students from Years 7 to 10.

Koonung Secondary College, Box Hill High School and Blackburn High School are in the neighbouring suburbs of Mont Albert North, Box Hill and Blackburn North respectively.

Transport
The major north–south roads in Box Hill North are (from east–west); Elgar Road, Station Street, Dorking Road and Middleborough Road. Major east–west roads include (from north–south); Eastern Freeway, Woodhouse Grove, Wimmera Street/Springfield Road and Thames/Margaret Street.

The closest train station is Box Hill, located underneath Box Hill Central in Box Hill. The station is located on both the Belgrave and Lilydale lines.

The suburb has three tram routes within a five kilometre radius. The routes are;
 Route 48 to Victoria Harbour Docklands; in Balwyn North on Doncaster Road
 Route 70 to Waterfront City Docklands; in Burwood on Riversdale Road
 Route 109 to Port Melbourne; in Box Hill on Whitehorse Road
Buses run on Elgar Road, Station Street, Dorking Road and Middleborough Road, as well as various side streets.

Routes on Elgar Road;
 Route 281 – Templestowe to Deakin University
 Route 293 – Greensborough station to Box Hill
 Route 302 – Lonsdale Street to Box Hill
 Route 304 – Lonsdale Street to Westfield Doncaster (Belmore Road to Eastern Freeway only)
Routes on Station Street;
  Route 903 – Altona station to Mordialloc station
Routes on Dorking Road;
 Route 270 – Box Hill to Mitcham station
Routes on Middleborough Road;
 Route 279 -–Box Hill to Doncaster
 Route 303 -–City (Queen Street) to Ringwood North
Routes on side streets;
 Route 612 – Box Hill to Chadstone Shopping Centre

Sports clubs
 East Box Hill Cricket Club
 Box Hill North Football Club Inc
 Whitehorse Pioneers Football Club Inc
 SFX Whitehorse Colts Junior Football Club Inc
 North Box Hill Tennis Club (NBHTC)(Frank Sedgman Reserve)
 Elgar Park Cricket Club (Previously Box Hill Church of Christ Cricket Club)
 Box Hill North Cricket Club
 Kerrimuir United Cricket Club
 Eastern Gymnastics Club (Previously Box Hill Gymnastics Club)
 Box Hill Little Athletics Centre
 Whitehorse Pole Vault Club
 Koonung Comets Basketball Club

Parkland

There are many parks in the suburb, including Elgar Park, Bushy Creek Park, Memorial Park, Springfield Park, Tassell's Park, Frank Sedgman Reserve, Hagenauer Reserve, Halligan Park, Eram Park as well as many smaller, often unnamed, reserves. Of these, only Elgar Park and Springfield Park contain an Australian rules football oval. Most of these parks have walking and bicycle paths and children's playgrounds.

As well as this, there is two multi purpose tracks run through the suburb. The Bushy Creek Trail runs from the intersection at Elgar Road and Belmore Road, near Elgar Park, to the intersection at Dorking Road and Wimmera Street, near Springfield Park. The Koonung Creek Trial also runs through the north of the suburb, connecting it with neighbouring suburbs, such as Mont Albert North, Blackburn North, Nunawading, and Balwyn North.

Religion

The residents of Box Hill North profess several religions, although the majority are either Christian or non-religious. There are five churches in the suburb;
 Manningham Uniting Church - Woodhouse Grove
 St Clare Catholic Church - corner of Woodhouse Grove and Killara Street
 GO Evangelical Church - Elgar Road
 True Jesus Church - corner of Watts Street and Medway Street
 St Philip's Anglican Church - Lawford Street

See also
 City of Box Hill – Box Hill North was previously within this former local government area.

References

External links
Australian Places - Box Hill North
City of Whitehorse

Suburbs of Melbourne
Suburbs of the City of Whitehorse

Box Hill North, Victoria