Portekizce, iki yüz milyonun üzerinde insan tarafından ana dil olarak konuşulan Hint-Avrupa dili. Dünya üzerinde en yaygın altıncı dildir. Beş kıtada konuşulmaktadır. Güney Amerika'da yaklaşık 190 milyon (nüfusun %51'i) kişi tarafından, Latin Amerika'da ise nüfusun % 34'ü tarafından konuşulmaktadır. Hint-Avrupa dil ailesinin İtalo-Keltik alt grubunun Romen dilleri koluna bağlıdır. İspanyolca'ya çok yakın olmakla birlikte İspanyolcadan daha yumuşak ve melodiktir. Sözcük hazneleri %70 ortak olsa da İspanyolcada kullanılmayan burundan seslere Portekizcede çokça rastlanır. Bu sesler aksanlı olduklarında, ã (coração: kalp), õ (corações: kalpler) harfleriyle; aksansız olduğunda ise sözcük sonuna konan m (bem: iyi) harfi ile gösterilir. İtalyanca, Fransızca ve Rumence ile de oldukça benzerlik taşır. Portekizceye en yakın dil ise İspanya'nın Galiçya bölgesinde konuşulan Galiçyaca'dır (Gallego). Dünya üzerinde yayılımı 15. ve 16. yüzyılda Portekiz'in sömürgeleştirme sürecinde hız kazanmıştır.

Brezilya ve Portekiz'de konuşulan şiveler telaffuz açısından pek çok farklılık taşısa da iki ülkede yaşayanlar birbirlerini en ufak bir zorluk olmadan anlayabilirler. Az sayıda da olsa bazı kelimeler iki ülkede değişik biçimde söylenir. Portekiz'de "ananas", Brezilya'da "abacaxi"dir.

Alfabe

Portekizce sesli harflerinde ayrıca à, á, â, ã, é, ê, í, ó, ô, ú işaretlerini ve ch, lh, nh, rr, ss, qu, gu digraflarını kullanır.

Bazı sözcüklerin Portekizceleri

Rakamlar

 sıfır- zero
 bir- um
 iki- dois
 üç- três
 dört- quatro
 beş- cinco
 altı- seis
 yedi- sete
 sekiz- oito
 dokuz- nove

Sözcükler ve söz öbekleri
 Nasılsınız?- Como você está?
 Teşekkür ederim, iyiyim- Bem, obrigado / Bem, obrigada
 Siz nasılsınız?- E tu? (Portekiz'de) E você? (Brezilya'da)
 Lütfen- Por favor
 Lütfen- Se faz favor (kullanımı daha yaygındır!) (Portekiz'de)
 Teşekkür ederim- Obrigada (Kadınlar teşekkür ederken kullanır)
 Teşekkür ederim- Obrigado (Erkekler teşekkür ederken kullanır)
 Bir şey değil- De nada
 Şerefe- Saúde (Aynı zamanda "Çok yaşa!" anlamında da kullanılır.)
 Evet- Sim
 Hayır- Não
 Var mı?- Tem? (Soru sormak için ek yok ancak soru vurgusuyla okumak gerekiyor.)
 Var- Tem/Há
 Yok- Não tem/Não Há
 Bugün- Hoje
 Yarın- Amanhã
 Bilmiyorum- Não sei
 Çok insan- muita gente
 Seni seviyorum- Amo-te (Portekiz'de) Te amo (Brezilya'da)
 sonra- depois
 önce- antes
 merhaba- oi (Brezilya'da)
 merhaba- olá
 Ne haber?- Tudo bem? (yanıt da aynıdır.)
 öptüm- beijo(s)
 güle güle- tchau (genelde 'xau' diye kullanırlar), adeus
 ben … - eu sou …
 …. severim- eu amo …
 …. sevmem- eu não amo …
 ben- eu
 sen- tu (Portekiz'de), você (Brezilya'da)
 o (kadın)- ela
 o (erkek)- ele
 biz- nós
 siz- vocês
 onlar (kadınlar)- elas
 onlar (erkekler)- eles
 için- para (cümlenin içeriğine göre farklı kelimeler de kullanılmaktadır)
 benim için- para mim
 senin için- para ti (Portekiz'de), para você (Brezilya'da)
 sonsuza kadar- para sempre
 anlaştık- combinado, fechou
 sabah- manhã
 öğle- tarde
 akşam, gece- noite
 sevgi- amor

Portekizce'de Renkler
Branco: Beyaz
Preto: Siyah
Verde: Yeşil
Marrom: Kahverengi
Amarelo: Sarı
Laranja: Turuncu
Vermelho: Kırmızı
Cinza: Gri
Azul: Mavi
Rosa: Pembe
Roxo: Mor
Ciano: Açık mavi (cam göbeği)
Azul-marinho: Lacivert

Portekizce Günler

Segunda-feira: Pazartesi
Terça-feira: Salı
Quarta-feira: Çarşamba
Quinta-feira: Perşembe
Sexta-Feira: Cuma
Sábado: Cumartesi
Domingo: Pazar

Konuşulduğu Bölgeler

Ayrıca bakınız
 Avrupa Portekizcesi
 Brezilya Portekizcesi
 Makao Portekizcesi
 Lusofon

Dış bağlantılar
 Uluslararası Portekizce Dili Enstitüsü (CPLP)
 Ielanguages - Portekizce temel bilgiler
 BBC'nin Portekizce kursu
 Çevrimiçi Portekizce kursu
 Portekizce-Türkçe Sözlük, Portekizce-Türkçe karşılıklı çeviri yapan çevrimiçi sözlük.

Kaynakça

Mozambik'teki diller

Doğal diller
Portekizce Konuşan Ülkeler Topluluğu
Angola'daki diller
Brezilya'daki diller
Doğu Timor'daki diller
Gine-Bissau'daki diller
Makao'daki diller
Portekiz'deki diller
Hindistan'daki diller
Özne-fiil-nesne dilleri

Portekizce


Caroline Emelia Stephen ( - ), également connue sous le nom de Milly Stephen, est une philanthrope britannique et une écrivaine sur le quakerisme. Elle est la tante de Virginia Woolf.

Biographie
Elle est née le 8 décembre 1834 à Kensington Gore sur Hyde Park Gate à Londres. Elle est la fille de l'abolitionniste Sir James Stephen et de Jane Catherine (née Venn) Stephen. Son père est sous-secrétaire permanent aux colonies .

Elle est la sœur des juristes Sir James Fitzjames Stephen et Sir Leslie Stephen (1832–1904) qui est le premier éditeur du Dictionary of National Biography. Elle est éduquée par des gouvernantes dans un foyer littéraire et religieux. Elle déménage de Londres à Brighton et de retour à Windsor puis à Wimbledon. Son père prend sa retraite du gouvernement lorsqu'elle est adolescente et elle déménage à nouveau lorsqu'il devient professeur Regius d'histoire à l'Université de Cambridge . Stephen aurait eu une histoire d'amour qui s'est mal terminée en 1857 . Selon son frère, Leslie, son amant est parti et est mort en Inde. Cependant, malgré l'expertise de Leslie en tant que biographe, il ne semble pas y avoir de corroboration pour ce récit.

Quaker
Elle s'occupe des œuvres caritatives dans les années 1860 et elle publie « The Service of the Poor » en 1871 après avoir discuté de son hypothèse avec Florence Nightingale. Elle entame également des discussions sur la foi avec Robert Were Fox. Elle décide de devenir quaker et elle laisse derrière elle le christianisme évangélique de ses parents. Elle s'occupe de sa mère jusqu'à sa mort lorsqu'elle cofonde la Metropolitan Association for Befriending Young Servants avec sa cousine Sara Stephen. En 1877, elle fait construire un immeuble pour femmes à Chelsea, Hereford Buildings, qui est situé sur ce qui allait devenir Old Church Street.

En 1879, elle rejoint les Quakers et devient une fervente partisane de leurs vues. En 1890, elle publie Quaker Strongholds qui expose son point de vue et est bien accueillie comme un "classique Quaker" même 100 ans après sa publication. Virginia Woolf grandit avec son père appelant sa sœur "Silly Milly" ou "The Nun". Son livre fait d'elle la femme quaker la plus connue parmi ceux qui lisent des livres. Elle est anti-suffragette car elle considère que la majorité silencieuse des femmes ne veut pas de changement du statu quo. Son point de vue devient un peu plus populaire après sa mort car les suffragettes plus militantes rendent difficile pour les Quakers non violents de soutenir le point de vue féministe populaire.

Cambridge
Stephen déménage à Cambridge en 1895 où elle peut témoigner aux étudiants du Newnham et Girton College des croyances des Quakers. Elle est assistée à Newnham par sa nièce, Katharine Stephen, qui est la directrice du Newnham College . Lorsque Virginia Woolf fait une dépression après la mort de son père en 1904, elle se rétablit chez un ami, puis passe du temps avec sa tante à Cambridge.

Stephen meurt chez elle à Cambridge le 7 avril 1909. Elle laisse un legs de  à sa nièce Virginia Woolf. Cet argent est considéré par celle-ci comme essentiel à sa carrière, car il l'a libérés  pour pouvoir se concentrer sur la réflexion ; l'argent, dit-elle,  (voir A Room of One's Own ). En 1911, Katharine Stephen publie The Vision of Faith and other Essays qui contient les écrits de Caroline Stephen.

Références

Liens externes

Naissance en décembre 1834
Naissance à Kensington
Décès en avril 1909
Décès à Cambridge
Décès à 74 ans
Quaker britannique

Caroline Stephen


Derrick Coleman (4. srpnja 1990 – 19. siječnja, 2018), poznatiji pod svojim umjetničkom pseudonimom Fredo Santana, američki je producent, reper, čiji je debitantski studijski album "Trappin Ain't Dead" objavljen 31. listopada 2013. godine, od strane Savage Squad Records-a.

Glazbena karijera
Fredin prvi mixtape, It's a Scary Site, objavljen je 20. rujna 2012. Sadržavao je produkciju od strane TM88, Young Chopa, 12Hunna, Leek E Leek, J-Hill, C-Sick i Paris Buellera, kao i pojave gostiju kao što su Chief Keef, Lil Reese, King L, Gino Gaze, Frenchie, Lil Herb, Lil Bibby i Lil Durk. Santanin drugi mixtape, Fredo Kruger, objavljen je 28. veljače 2013. godine i sadržavao je produkciju od strane 808 Mafia, Young Chop i Mike WiLL Made It, isto kao i pojave gostiju kao što su Migos, Juelz Santana, Soulja Boy, Young Scooter, Fat Trel, Alley Boy, Lil Durk i Lil Reese uz ostale. Kasnije je objavljen za prodaju preko iTunes-a 7. svibnja 2013.

24. Rujna 2013. Fredo Santana je gostovao u Drakeovom glazbenom videu "Hold On, We're Going Home", u kojoj je portretirao lošeg lika za otmicu Drakeove "cure".

Njegov debitantski album "Trappin Ain't Dead"  bio je objavljen 20. studenog 2013. godine. Na albumu su gostovali Kendrick Lamar, Chief Keef, PeeWee Longway i drugi članovi Glory Boyz Entertainment-a. "Scary Site 2" je objavljen 20. prosinca 2013. godine.

27. veljače 2014. Santana je najavio da su on i Keef namjeravali objaviti zajednički album "Blood Thicker Than Water". 9. srpnja 2014. Objavio je popis pjesama za svoj nadolazeći album Walking Legenda.

Osobni život
Santana je bio stariji rođak Chicago repera Chief Keef-a.

Smrt
Santana je preminuo od smrtonosnog napadaja 19. siječnja 2018. u svojoj kući u Resedi, Los Angeles. Prema TMZ-u, patio je od problema jetre i bubrega uzrokovanih od pretjeranog korištenja sirup protiv kašlja, i već je bio hospitaliziran dvaput u listopadu te u studenom 2017. godine.

Diskografija

Studijski album

Mixtape-ovi

 It's a Scary Site (2012)
 Fredo Kruger (2013)
 Street Shit (with Gino Marley) (2013)
 It's a Scary Site 2 (2013)
 Walking Legend (2014)
 Ain't No Money Like Trap Money (2015)
 Fredo Mafia (s 808 mafije) (2016)
 Plugged In (2017)

Singlovi

Pojava

 "Familiar"

Linkovi

Američki glazbeni producenti
Američki glazbenici

Fredo Santana


Bernard de Jussieu (; 17 August 1699 – 6 November 1777) was a French naturalist, younger brother of Antoine de Jussieu.

Bernard de Jussieu was born in Lyon. He took a medical degree at Montpellier and began practice in 1720, but finding the work uncongenial he gladly accepted his brother's invitation to Paris in 1722, when he succeeded Sebastien Vaillant (1669–1722) as sub-demonstrator of plants in the Jardin des Plantes. In 1725 he brought out a new edition of Joseph Pitton de Tournefort's Histoire des plantes qui naissent aux environs de Paris, 2 vols., which was afterwards translated into English by John Martyn, the original work being incomplete. In the same year he was admitted into the French Academy of Sciences, and communicated several papers to that body.

Long before Abraham Trembley (1700–1784) published his Histoire des polypes d'eau douce, Jussieu maintained the doctrine that these organisms were in fact animals, and not the flowers of marine plants, which was the notion at the time; to confirm his views, he made three journeys to the coast of Normandy. Singularly modest and retiring, he published very little, but in 1759 he arranged the plants in the royal garden of the Grand Trianon in the Palace of Versailles, according to his own scheme of classification. This arrangement is printed in his nephew Antoine Laurent de Jussieu's Genera plantarum, and formed the basis of that work. He cared little for the credit of enunciating new discoveries, so long as the facts were made public. On the death of his brother Antoine, he could not be induced to succeed him as professor of botany at the Jardin des Plantes, but prevailed upon L. G. Lemonnier to assume the higher position.

He was elected a foreign member of the Royal Swedish Academy of Sciences in 1749.

The standard botanical author abbreviation B.Juss. is applied to plants described by de Jussieu.

References

Botanists with author abbreviations
18th-century French botanists
Scientists from Lyon
Members of the French Academy of Sciences
Members of the Royal Swedish Academy of Sciences
Fellows of the Royal Society
1699 births
1777 deaths

Bernard de Jussieu


9241 Rosfranklin este un asteroid din centura principală de asteroizi.

Descriere
9241 Rosfranklin este un asteroid din centura principală de asteroizi. A fost descoperit pe  la Reedy Creek de John Broughton. Asteroidul prezintă o orbită caracterizată de o semiaxă mare de 3,05 ua, o excentricitate de 0,12 și o înclinație de 12,4° în raport cu ecliptica.

Vezi și
 Lista planetelor minore: 9001-10000
 Centura de asteroizi

Referințe

Familia Eos

Obiecte astronomice descoperite în 1997
Centura de asteroizi

9241 Rosfranklin


روي متحدة  هو أستاذ التاريخ في جامعة هارفرد ومدير برنامج الأمير الوليد بن طلال للدراسات الإسلامية. ولد في نيويورك في 3 يوليو 1940م وحصل على شهادة البكالوريوس في التاريخ من جامعة هارفرد العام 1960م. درس الفارسية والعربية في جامعة كمبريدج 1961 - 1962م ونال شهادة الدكتوراه في التاريخ من جامعة هارفرد العام 1970 والتحق بدائرة التاريخ في الجامعة نفسها أستاذاً للتاريخ الإسلامي منذ العام 1986.

من كتبه
 الولاء والبراء في مجتمع إسلامي قديم
 الحروب الصليبية في المنظور البيزنطي والإسلامي
 دروس في التشريع الإسلامي

لديه العشرات من الدراسات والمقالات المنشورة في الدوريات والمجلات المتخصصة. ومن كتبه «بردة النبي» والذي ترجمه إلى العربية الدكتور رضوان السيد وصدر عن دار المدار الإسلامي. الكتاب اعتبر واحداً من أفضل 75 كتاباً صدر بالإنجليزية عن العوالم غير الغربية في القرن العشرين، من قبل مجلة فورين أفيرز ويتحدث فيه عن العلاقة بين الدين والسياسة في إيران.

أشخاص على قيد الحياة
أعلام الشيعة
أمريكيون من أصل إيراني
بهائيون أمريكيون
حائزون على زمالة غوغنهايم
خريجو جامعة هارفارد
خريجو كلية هارفارد
خريجو مدرسة جورج
زملاء ماكارثر
كتاب أمريكيون في القرن 20
كتاب أمريكيون في القرن 21
كتاب غير روائيين ذكور أمريكيون
كتاب من مدينة نيويورك
مواليد 1359 هـ
مواليد 1940
مواليد في نيويورك
مؤرخون أمريكيون
مؤرخون أمريكيون في القرن 20
مؤرخون أمريكيون في القرن 21
مؤرخون من ولاية نيويورك
أعضاء هيئة تدريس جامعة هارفارد

روي متحدة


La gare de Corso est une gare ferroviaire algérienne située sur le territoire de la commune de Corso, dans la wilaya de Boumerdès.

Situation ferroviaire

La gare est située au point kilométrique  sur la ligne d'Alger à Skikda, où elle est précédée de la   gare de Boudouaou et suivie de celle de Boumerdès.

Histoire

Service des voyageurs

Accueil

Desserte
La gare est desservie par les trains du réseau ferré de la banlieue d'Alger de la liaison Alger - Thénia.

Intermodalité

Notes et références

Voir aussi

Articles connexes
 Ligne d'Alger à Skikda
 Liste de gares en Algérie
 Réseau ferré de la banlieue d'Alger

Liens externes
 .

Gare dans la wilaya de Boumerdès
Gare du réseau ferré de la banlieue d'Alger
Gare-Corso

Gare de Corso


Le raphé pharyngien (ou raphé du pharynx ou raphé médian postérieur du pharynx) est un raphé qui sert d'origine et d'insertion à plusieurs des muscles constricteurs du pharynx.

Deux côtés de la paroi pharyngée sont réunis en arrière sur la ligne médiane par ce raphé.

Sa partie supérieure est attachée au tubercule pharyngien.

Il s'étend en bas jusqu'au niveau de la vertèbre C6 où il se confond avec la paroi postérieure de l'œsophage.

Tête et cou humains

Raphé pharyngien


Mlinovac je četvrt u sastavu grada Bjelovara koje se sastoji od dvije ulice; ulice Mlinovac i ulice Vidikovac. Četvrt se nalazi južno od Slavonske ceste i Radničkog naselja, zapadno od naselja Ždralovi, sjeverno od naselja Brezovac te se prostire uzduž rječice Bjelovacke.

Mlinovac se nalazi na blagoj uzvisini istočno od Bjelovacke.

Bjelovar

Mlinovac


est un essai de l'écrivaine américaine de science-fiction féministe Kameron Hurley, qui traite de la représentation des femmes aussi bien en science-fiction que de manière générale.

Il a été publié pour la première fois dans A Dribble of Ink en mai 2013, et a été republié dans le numéro spécial de Lightspeed intitulé Women Destroy Science Fiction.

Cet essai remporte le prix Hugo du meilleur livre non-fictif ou apparenté 2014 et son auteur remporte également le prix Hugo du meilleur écrivain amateur 2014.

Bibliographie

Références

Annexes

Articles connexes
 Science-fiction féministe
 To Write Like a Woman
 How to Suppress Women's Writing

Liens externes
 Texte de l'essai sur le site A Dribble of Ink

Essai sur la littérature
Essai féministe
Essai américain
Essai paru en 2013
Œuvre de science-fiction féministe
Prix Hugo

We Have Always Fought


The Pomona Valley is located in the Greater Los Angeles Area between the San Gabriel Valley and San Bernardino Valley in Southern California. The valley is approximately  east of downtown Los Angeles.

History
The earliest inhabitants of Pomona Valley were the Gabrielino (Tongva) and Serrano Indians.

On March 1, 1893 the California Assembly voted 54–14 for a new county to form in the region, to be named San Antonio County, with Pomona as its seat. Los Angeles interests in the Senate rejected the concept, however, and today the eastern and western portions of the valley remain divided between San Bernardino and Los Angeles counties (San Antonio Creek).

Geography
The alluvial valley is formed by the Santa Ana River and its tributaries. The Pomona Valley is separated from San Gabriel Valley to the west by the northeastern end of the San Jose Hills, running approximately along State Route 57. The eastern boundaries are the Jurupa Hills and the Cajon Pass, (the eastern end of the San Gabriel Mountains) running near Interstate 15, which separates the Pomona Valley from the San Bernardino Valley. The northern boundary is the San Gabriel Mountains. The Chino Hills are the southern boundary that separates the Pomona Valley from northern Orange County. Historic U.S. Route 66 runs east-west across the north side of Pomona Valley. San Antonio Creek runs right through the center of the valley dividing the valley into west and east, and also acts as a section of the border between Los Angeles County and San Bernardino County. It originates from the San Gabriel Mountains watershed around Mount San Antonio (known locally as Mt. Baldy) and joins the Santa Ana River south of Chino. The Pomona Valley ranges from the city of San Dimas from the far west to Rancho Cucamonga to the far east portion of the valley.

Climate
The Pomona Valley experiences a Mediterranean Climate. In contrast to much of the Greater Los Angeles Area, The Pomona Valley can get much hotter summers with high temperatures ranging from the triple digits. Due to its elevation ranging from 800 to 2200 feet, winters in the Pomona Valley can also get cold. Trace amounts of snowfall can occur anywhere above 1500 feet. On the valley floor, average rainfall amounts range anywhere from 12 to 16 inches. Foothill communities can get anywhere from 14 to 18 inches of rain a year. In the fall (fire season), Santa Ana Winds can occur giving strong offshore winds from the Cajon Pass.

Demographics
The residents of the Pomona Valley are predominantly Latino and White.  In contrast to the San Gabriel Valley, the population of Asian Americans is much smaller. Northern areas of the valley that contain the cities of Claremont, La Verne, and Upland have large Caucasian populations. Central portions of the valley that contain the cities of Pomona, Montclair,  Chino, and Ontario have large Hispanic populations. Southern portions of the Pomona Valley such as Chino Hills, Eastvale, and Ontario Ranch contain rather large Asian populations.  Rancho Cucamonga, a city in the north west of the valley is very diverse, with large groups of Hispanics, Caucasians, Asians, and Africans.

Points of interest
 American Museum of Ceramic Art, Pomona
 Fairplex, annual Los Angeles County Fair - Pomona
 California State Polytechnic University, Pomona - Pomona
 University of La Verne - La Verne
 Montclair Plaza - Montclair
 Pomona Valley Air Fair - Upland
 Pomona Valley Art Association - Gallery SOHO (located in the Pomona Arts Colony, Pomona)
 The Shoppes at Chino Hills - Chino Hills
 Raging Waters, water park - San Dimas
 Rancho Santa Ana Botanic Garden - Claremont
 Claremont Village - Claremont
 Claremont Colleges - Claremont
 Mt. San Antonio College - Walnut
 Ygnacio Palomares Adobe, List of Registered Historic Places in Los Angeles County, California - Pomona
 La Casa Primera de Rancho San Jose, List of Registered Historic Places in Los Angeles County, California - Pomona
 Victoria Gardens - Rancho Cucamonga
 Ontario Mills - Ontario

Communities

Los Angeles County
Claremont
Diamond Bar
La Verne
Pomona
San Dimas
Walnut
San Bernardino County
Chino
Chino Hills
Montclair
Ontario
Rancho Cucamonga
San Antonio Heights
Upland
Riverside County
Eastvale

Institutions of higher learning

 California State Polytechnic University, Pomona (Cal Poly Pomona), public - Pomona
 Chaffey College, community college - Rancho Cucamonga
 Citrus College, community college - Glendora
 Claremont Colleges, liberal arts and engineering - Claremont
 Pomona College
 Claremont Graduate University
 Scripps College
 Claremont McKenna College
 Harvey Mudd College
 Pitzer College
 Keck Graduate Institute
 Claremont School of Theology
 DeVry University, technical institute - Pomona
 Mt. San Antonio College, community college - Walnut
 University of La Verne, private - La Verne
 Western University of Health Sciences, private - Pomona

Transportation

International Airports
Ontario International Airport
Los Angeles International Airport

Public transit
Foothill Transit
Omnitrans
Amtrak (Sunset Limited, Texas Eagle)
Metrolink (San Bernardino Line, Riverside Line)
Los Angeles Metro Rail (A Line)

Highways
The Pomona Valley is served by several freeways:
San Bernardino Freeway (Interstate 10) - connects to San Bernardino and Los Angeles
Foothill Freeway (Interstate and State Route 210) - connects to Pasadena and San Bernardino
Ontario Freeway (Interstate 15) - connects to Las Vegas, Nevada and San Diego
Pomona Freeway (State Route 60) - connects to Riverside and Los Angeles
Chino Valley Freeway (State Route 71)- connects to Corona
Orange Freeway (State Route 57) - connects to Anaheim

Major surface thoroughfares
Central Ave. (Chino, Montclair, Upland)
Mountain Ave. (Upland, Ontario, Chino)
Euclid Ave.  (Ontario, Upland, Chino)
Archibald Ave. (Rancho Cucamonga, Ontario)
Chino Hills Pkwy. (Diamond Bar, Chino Hills, Chino)
Haven Ave. (Rancho Cucamonga, Ontario)
Milliken Ave. (Rancho Cucamonga, Ontario)
Monte Vista Ave. (Claremont, Upland, Montclair, Chino)
Foothill Blvd. (San Dimas, La Verne, Claremont, Upland, Rancho Cucamonga, Pomona)
Bonita Ave. (San Dimas, La Verne, Pomona, Claremont)
Base Line Rd. (San Dimas, La Verne, Claremont, Rancho Cucamonga; becomes 16th St. through Upland)
Indian Hill Blvd. (Claremont, Pomona)
Grand Ave.  (Chino Hills, Diamond Bar, Walnut)
Towne Ave. (Claremont, Pomona)
Garey Ave.  (Chino Hills, Pomona, Claremont)
Arrow Hwy. (San Dimas, La Verne, Pomona, Claremont, Montclair)
Arrow Rte. (Upland, Rancho Cucamonga)Holt Ave. (Pomona, Montclair, Ontario; becomes Valley Blvd from Pomona to Los Angeles; Eastern end merges with the 10 Fwy)Valley Blvd. (Walnut, Pomona)Holt Blvd. (Pomona, Montclair, Ontario)Mission Blvd. (Pomona, Montclair, Ontario)Mount Baldy Road  (Claremont, San Antonio Heights, Mount Baldy, and Mt. San Antonio)In Claremont, Mt. Baldy Road leads into the Mt. Baldy Ski Lifts of Mount San Antonio in the San Gabriel Mountains.

Media

 Claremont Courier Inland Valley Daily Bulletin, with its offices located in Rancho Cucamonga
 San Gabriel Valley Tribune'', serves western Pomona Valley

See also

 Inland Empire
 San Gabriel Valley

References

External links
 The Historical Society of Pomona Valley
 Pomona Valley Art Association

Valleys of Los Angeles County, California
Valleys of San Bernardino County, California
Los Angeles County, California regions
Inland Empire
Geography of the San Gabriel Valley
Pomona, California
Valleys of California

Pomona Valley


Liverwurst, lebăr, sau cârnat de ficat este un fel de cârnat fabricat din ficat. Se consumă în multe părți ale Europei, inclusiv Austria, Bulgaria, Croația, Republica Cehă, Danemarca, Finlanda, Germania, Ungaria, Letonia, Țările de Jos, Norvegia, Polonia, România (în special în Transilvania), Rusia, Serbia, Slovacia, Slovenia, Suedia, Ucraina, Regatul Unit; se găsește și în America de Nord și de Sud, în special în Argentina și Chile.

Unele soiuri de liverwurst sunt răspândite. Liverwurst-ul conține, de obicei, ficat de porc sau vițel. Alte ingrediente sunt carnea (în special carnea de vițel), grăsimea și condimentele, inclusiv măcinate piper negru, măghiran, ienibahar, cimbru, semințe de muștar măcinate, sau nucșoară. Multe regiuni din Germania au rețete distincte pentru liverwurst. Adăugarea de ingrediente cum ar fi bucăți de ceapă sau bacon la rețetă face fiecare varietate de liverwurst foarte important pentru identitatea culturală. De exemplu, Cârnatul turingian are un statut geografic protejat în întreaga UE. Recent, adăugiri mai exotice, cum ar fi merișorul și ciupercile au câștigat popularitate.

Legături externe

Vezi și
 Pate

Mâncare
Bucătărie germană
Ficat (aliment)

Lebărvurst


Landiopsis es un género monotípico de plantas con flores perteneciente a la familia Rubiaceae. Su única especie, Landiopsis capuronii, es originaria de Madagascar.

Descripción
Es un arbusto que se encuentra en los bosques de Madagascar en la Provincia de Antsiranana

Taxonomía
Landiopsis capuronii fue descrita por Jean M. Bosser y publicado en Adansonia, série 3, 20(1): 132–134, f. 1, 2(A–D), en el año 1998.

Referencias

Mussaendeae

Landiopsis


Malé Borové este o comună slovacă, aflată în districtul Liptovský Mikuláš din regiunea Žilina. Localitatea se află la , se întinde pe o suprafață de  și în 2017 număra 127 de locuitori. Se învecinează cu comuna Veľké Borové.

Istoric
Localitatea Malé Borové este atestată documentar din 1550.

Note

Legături externe

Localități din Slovacia

Malé Borové


Die Irish Open 2011 im Badminton fanden vom 8. bis zum 11. Dezember 2011 in Dublin statt. Das Preisgeld betrug 15.000 US-Dollar. Das Turnier hatte damit ein BWF-Level von 4A.

Finalresultate

Weblinks
 http://badminton.de/11-12-BE-Circuit.2119.0.html

2011
Badminton 2011
Badmintonwettbewerb in Dublin
BE Circuit 2011/12

Irish Open 2011


Azul é uma futura série de televisão via streaming de origem portuguesa, dos géneros drama, aventura e ativismo ambiental criada por Pedro Varela para as plataformas OPTO e HBO. Composta por 6 episódios, será lançada em novembro de 2023. A série passa-se na ilha do Faial, onde uma jovem rapariga se junta a um grupo de ativistas com a missão de fazer regressar as baleias que desapareceram do planeta. A série apresenta Leonor Belo, Albano Jerónimo, Joana de Verona e Ricardo Pereira no elenco principal.

Sinopse
Já faz quase um ano desde o último avistamento de uma baleia no planeta. Olívia, uma rapariga determinada de dezoito anos com trissomia 21 e filha de um biólogo conhecido, junta-se a um grupo de ativistas banidos dos Açores e embarca numa missão para desvendar o misterioso desaparecimento das baleias nos oceanos. Olívia é determinada e vai travar uma luta pelo futuro da sua geração e do nosso planeta.

Elenco

Elenco principal

Elenco recorrente

Produção

Desenvolvimento
A série foi anunciada em fevereiro de 2022, após ser divulgada a lista definitiva dos projetos apoiados pelo Instituto do Cinema e do Audiovisual, com o título "Azul". A série foi escrita em 2021 por Pedro Varela para uma parceria entre a HBO e a OPTO, sendo produzida pela NoirBlanche Filmes em parceria com a SIC Esperança e a Terra Amarela.

As gravações começaram a 22 de abril e terminaram a 29 de maio de 2023.

Escolha do elenco
O primeiro nome confirmado foi o de Albano Jerónimo. A ele, juntou-se Leonor Belo, que é a primeira atriz com trissomia 21 a protagonizar uma série portuguesa, e ainda Joana de Verona, Ricardo Pereira, Anabela Moreira, Miguel Damião, Miguel Borges, Romeu Costa, Marco Paiva, Flávia Gusmão e Vera Moura.

Episódios

Ligações externas

Séries de televisão de Portugal
Séries de televisão sobre deficiência
Programas de televisão em língua portuguesa
Séries da OPTO
Programas da OPTO

Azul (série)


O WTA de Talin – ou Tallinn Open, atualmente – foi um torneio de tênis profissional feminino, de nível WTA 250.

Realizado em Talin, capital da Estônia, estreou em 2022 e durou uma edição. Tinha licença para mais dois anos, mas a falta de apoios financeiros cancelou o evento em 2023. Os jogos eram disputados em quadras duras cobertas durante o mês de setembro.

Finais

Simples

Duplas

Ligações externas
 Página oficial

Talin
Talin

WTA de Talin


Eamonn Toal (* Castleblayney, County Monaghan) ist ein irischer Sänger.

Toal lebte für einige Jahre in London, seit 1995 lebt er jedoch in Meath. Er besuchte die Gesangsschule Bel Canto School in Dublin. Beim Eurovision Song Contest 1995 war er Backgroundsänger beim irischen Teilnehmer Eddie Friel. Im Jahr 2000 wurde er dann selbst ausgewählt: Er gewann die Vorentscheidung und durfte daher zum Eurovision Song Contest 2000 in die Stadt Stockholm reisen. Mit seiner Ballade Millennium of Love erreichte er dort den sechsten Platz.

Als Solist oder mit The Eamonn Toal Band musiziert er weiterhin für Hochzeiten, Dinner oder Gala-Events.

Weblinks
 Homepage
 Irland: Eamonn Toal bei eurovision.de

Einzelnachweise

Sänger
Interpret eines irischen Beitrags beim Eurovision Song Contest
Musiker (Irland)
Ire
Geboren im 20. Jahrhundert
Mann

Eamonn Toal


Ali Fuat Agralı (1878, Midilli, Osmanlı İmparatorluğu - 11 Mayıs 1957, İzmir), siyaset ve devlet adamı.

1903 yılında Mülkiye Mektebi'ni, 1908 yılında Hukuk Mektebi'ni bitirdi. Maliye mesleğine girerek Divan-ı Muhasebat başkanlığına kadar yükseldi. Lozan Konferansı sırasında Türk heyetinin saymanlığını yaptı. 1923 yılından 1950 yılına kadar II.(Ara Seçim), III. Dönem İstanbul (İstifa: 26 Mart 1931), IV., V., VI., VII. ve VIII. Dönem Elazığ milletvekiliydi. Bu süre içinde Nafıa, sonra maliye vekilliği yaptı.

On beş yaşındayken Arapça'dan bir kitap çevirdi.

Kaynakça

Midilli doğumlular
1878 doğumlular
1957 yılında ölenler
İstanbul Üniversitesi Hukuk Fakültesinde öğrenim görenler
TBMM 2. dönem İstanbul milletvekilleri
TBMM 3. dönem İstanbul milletvekilleri
TBMM 4. dönem Elazığ milletvekilleri
TBMM 5. dönem Elazığ milletvekilleri
TBMM 6. dönem Elazığ milletvekilleri
TBMM 7. dönem Elazığ milletvekilleri
TBMM 8. dönem Elazığ milletvekilleri
Mekteb-i Mülkiye'de öğrenim görenler
Cumhuriyet Halk Partisi mensubu siyasetçiler

Fuat Ağralı


Alfonso Bobadilla (né le ) est un cavalier chilien de saut d'obstacles.

Carrière
Alfonso Bobadilla participe aux Jeux olympiques d'été de 1984 à Los Angeles. L'équipe chilienne est aussi composée d'Américo Simonetti, d'Alfredo Sone et de Victor Contador qui ont pris part à l'épreuve individuelle. Il finit  et avant-dernier.

Références

Liens externes

Cavalier aux Jeux olympiques d'été de 1984
Cavalier chilien de saut d'obstacles
Naissance en novembre 1951

Alfonso Bobadilla


Die Textverstehensforschung ist ein Begriff aus der Literatur- und Sprachwissenschaft und beschäftigt sich mit dem Prozess des Textverstehens.

Annahmen

Die Grundannahme der Textverstehensforschung lautet, dass bei der Verarbeitung von schriftlich vorgegebenen Geschichten unterschiedliche, und zwar mindestens drei kognitive Repräsentationen aufgebaut werden:

 Repräsentation von Textoberflächenmerkmale. Diese Ebene betrifft einzelne Formulierungen.
 Repräsentation der Textbasis – des semantischen Gehalts in Form der propositionalen Struktur der Geschichte. Auf dieser Ebene werden nur explizite Bedeutungen und explizite Verknüpfungen zwischen Sätzen angeschaut. Wer zum Beispiel die Sätze "Ein Mann verletzt sich. Der Mann hatte große Schmerzen." liest, baut über das tatsächlich vorkommende Wort "Mann" eine Verknüpfung zwischen beiden Sätzen auf. Der Leser geht davon aus, dass der Mann in beiden Sätzen derselbe ist.
 nicht textbasiertes Situationsmodell. Diese Stufe geht über die expliziten Aspekte hinaus. Liest man zum Beispiel den Satz "Ein Mann verletzt sich. Ein Krankenwagen kam.", so gibt es in diesem Satzpaar keinen expliziten Zusammenhang zwischen den beiden Sätzen. Der Leser schließt aber darauf, dass der Krankenwagen wegen der Verletzung kommt und stellt so einen Zusammenhang zwischen den beiden Sätzen her. Dabei handelt es sich um einen impliziten Zusammenhang.

Literatur

Dijk, Teun A. van (1980): Textwissenschaft. Tübingen: Niemeyer.

Monika Schwarz: Einführung in die Kognitive Linguistik, UTB 2008, ISBN 978-3-8252-1636-8.

Gert Rickheit, Sabine Weiss, Hans-Jürgen Eikmeyer: Kognitive Linguistik. Theorien, Modelle, Methoden. UTB, Tübingen 2010, ISBN 978-3-8252-3408-9.

Siehe auch

Textverständlichkeit

Weblinks

Literatur und Texte zum Thema
http://www.glottopedia.org/index.php/Textverstehen

Einzelnachweise

Psychologisches Testverfahren
Literaturwissenschaft
Sprachwissenschaft

Textverstehensforschung


La Virgen de Castrotierra es una advocación mariana de España. Su santuario se encuentra en la localidad de Castrotierra de la Valduerna, en la provincia de León, y es centro de una importante romería.

Historia

Según la tradición, durante una estancia en Palencia del obispo de Astorga, Santo Toribio, se produjo una sequía que duró siete años. Las cosechas se perdieron y la comarca se despoblaba por lo que los agricultores acudieron al obispo para pedirle consejo sobre dicha calamidad. El Santo les contestó:

Los campesinos siguieron las instrucciones del obispo y la lluvia volvió a la comarca.

Romería
Peregrinación hacia Astorga

La primera noticia histórica sobre la peregrinación a Astorga, aparte de la citada tradición, se remonta a 1557, tal y como consta en el Archivo del Cabildo de Astorga. Según las ordenanzas, la Virgen ha de salir cada siete años, pudiendo ser también conducida a Astorga en años de especial sequía.

Realizada generalmente en el mes de mayo, la peregrinación se decide tras la votación que realizan los Procuradores de la Tierra una vez solicitada por cualquier localidad de la jurisdicción de Astorga. El día indicado, los pueblos interesados se acercan al Santuario con sus insignias, pendón y cruz parroquial, y varios pueblos del entorno del mismo (Villalís de la Valduerna, Posada de la Valduerna, Villamontán de la Valduerna, Miñambres de la Valduerna, Redelga de la Valduerna, Ribas de la Valduerna, Valle de la Valduerna, Castrotierra de la Valduerna, Fresno de la Valduerna, Robledino de la Valduerna y Robledo de la Valduerna) acuden a él en procesión, con pendón, cruz e imagen de su patrona, y tras la celebración de la misa, la comitiva, compuesta por varios miles de personas, parte hacia Astorga por el llamado «camino de la Virgen».

La procesión se compone de tres bloques; en primer lugar los pendones, en segundo lugar las cruces parroquiales, y por último la imagen de la Virgen. Una vez llegados a Astorga, son recibidos por el Cabildo catedralicio a las puertas de la catedral, donde la Virgen permanecerá nueve días, durante los cuales se celebran diversos actos religiosos como una novena a la Virgen.

Regreso y romería

Pasados los nueve días, el Cabildo y la ciudad despiden a la imagen, dirigiéndose la comitiva de nuevo hacia el Santuario, en torno al cual se instalan casetas y tenderetes. Al avistarse los primeros pendones, miles de personas se juntan en la subida al Santuario, momento en el cual los mozos muestran sus habilidades con los mismos. Recibida por la imagen de la Inmaculada, la Virgen de Castrotierra llega de nuevo a su Santuario. Una vez celebrada misa, tiene lugar la parte profana de la romería con miles de personas comiendo en la campa alrededor de la iglesia. Ya por la tarde, las procesiones de los pueblos del entorno regresan a sus lugares de origen.

Referencias

Castrotierra
Castrotierra
Castrotierra
Arte de la provincia de León
Esculturas de la Virgen María en Castilla y León

Virgen de Castrotierra


Bernardo Navagero (Venecia, 1507 – Verona, 13 de abril de 1565), fue un humanista, diplomático y cardenal veneciano del . Fue embajador veneciano en Roma durante el papado de Paulo IV. Nombrado cardenal por Pio IV en 1561, fue obispo de Verona y, en 1563, legado a latere en el concilio de Trento.

Enlaces externos
 (en italiano)  Correspondencia de Bernardo Navagero, embajador veneciano en Roma, septiembre 1555- marzo 1558

Obispos de Verona
Cardenales de Italia del siglo XVI
Cardenales creados por Pío IV
Nacidos en Venecia
Fallecidos en Verona
Obispos católicos del siglo XVI
Obispos de Italia del siglo XVI

Bernardo Navagero


Uskrsla Škabrnja (2010.), hrvatski dokumentarni film o pokolju u Škabrnji 18. studenog 1991. Film govori o posljedicama četničko-komunističkih zločina, ali i o mjestu koje je nadživjelo sve nedaće i uskrslo iz pepela. Film se već godinama redovno prikazuje 18. studenog na HRT-u.

Izvori
Dan sjećanja: Uskrsla Škabrnja, dokumentarni film, 19. studenog, HRT4
TvProfil: Uskrsla Škabrnja (2010.)

Vanjske poveznice
Uskrsla Škabrnja na YouTubeu
Hrvatski dokumentarni filmovi o progonima i ratnim zločinima u Domovinskom ratu

Uskrsla Škabrnja (2010.)


Hangikjöt (hængt kød) er en islandsk madret som består af røget lamme- eller fårekød, sædvanligvis serveret kogt i mindre stykker, varmt eller koldt, med béchamelsovs, grøne ærter og kartoffel, eller i tynde skiver på brød som flatbrød, rúgbrauð − en islandsk variant af rugbrød − eller med laufabrauð, 'løvbrød' som er tynde, runde og dekorerede.

Kødet kan komme fra forskellige dele på fåret, men det mest almindelige er fra bagbenet. Det der anses for at være den bedste kvalitet er sædvanligvis et helt ben med knoglen og et passende fedtlag, men smagen varierer afhængig af røgningsmetoden.

Traditionelt fandtes der to varianter: en røget med birkeris og en med tørret gødning. I de senere år har man i butikkerne kunnet få både varmrøget og dobbeltrøget, tvíreykt som ofte serveres råt omtrent som den italienske skinke prosciutto med melon eller i en salat.

Hangikjöt er på Island en traditionel festret, som serveres til jul eller ved specielle lejligheder.

Noter

Nationalretter
Mad fra Island

Hangikjöt


Ein Schmiedemanipulator ist ein Fahrzeug, das in einer Freiformschmiede zur Bewegung des Werkstücks zwischen den Sätteln dient. Gegebenenfalls kann der Schmiedemanipulator auch zum Transport des Werkstücks zwischen Wärmeofen und Schmiede zum Einsatz kommen. Es gibt frei verfahrbare sowie schienengebundene Ausführungen.

Geschichte
Der erste Schmiedemanipulator wurde vermutlich 1897 von der Firma Vickers in den USA hergestellt und war durch eine Dampfmaschine angetrieben. Die erste erfolgreiche Version produzierte 1925 das Unternehmen Baker Bessemer & Co. im englischen Kilnhurst (South Yorkshire).

Einzelnachweise

Schmieden
Landfahrzeug
Nutzfahrzeuge

Schmiedemanipulator


Cunami Flo, pravog imena Emin Hadžajlić, (Sarajevo, 1994.) je bosanskohercegovački rap glazbenik iz Sarajeva.

2020. godine objavio je svoj prvi singl pod nazivom "10er", no njegovu popularnost je podigla pjesma "Klizim po mahali" koja na YouTubeu ima preko 16 milijuna pregleda.

Iste godine Cunami objavljuje dva EP-a pod nazivima "GENG" i "GENG II", a najpopularnije pjesme s EP-ova su "Sata Masa Gana" (u suradnji s Ftarrijem, EP GENG), "Klizim po mahali" (GENG II) i "Aj Aj Aj" (GENG II).

Krajem godine Cunami singlom "Ne pitaj" najavljuje svoj album "Geng 33" koji je objavljen 2021. godine. Posebnu pažnju privukla je suradnja s hrvatskim reperom Gršom na pjesmi "Tru 2 d Gejm" na kojoj također gostuje sarajevski reper i Cunamijev suradnik, Neloe. Ostale poznate pjesme s albuma su: "Transport", "Svaki dan", "Hazla", "Kriminal" i "Surinam".

Nakon izlaska albuma, Cunami je započeo suradnju s njemačkim reperima BANKXom i VieR44VieRom te je objavljena pjesma "Keine Thema", a nakon toga slijede samostalni singlovi "Mejbi", "Jon Jones", "Electricite", "Mamba" i "Chiff Kiff".

U 2022. godini Cunami je povećao suradnju te je gostovao na Medicovoj pjesmi "Neon",na pjesmi Brzo Trči Ljanmija "Sa Nama" te sa Sajferom na pjesmi "Ignor"

Diskografija

Singlovi
 10er (2020.)
 Babl Gam (2020.)
 Klizim po mahali (2020.)
 Berimbolo (feat. Black Beriz) (2020.)
 SFRJ (feat. Jovanni, Young Dizzy) (2020.)
 City Roll (feat. Pozi) (2020.)
 Balkanski Hastal (feat. Kazan, Tref) (2020.)
 40 Stepeni (feat. Valderrama Flow) (2020.)
 Noći (feat. Loš Sin,Igor Buzov)(2020.)
 Ne pitaj (2020.)
 Hazla (2021.)
 Svaki dan (2021.)
 Telepatija (2021.)
 Kriminal (2021.)
 Keine Thema (feat. BANKX, VieR44VieR) (2021.)
 Mejbi (2021.)
 Jon Jones (2021.)
 Electricite (2021.)
 Mamba (2021.)
 Chiff Kiff (2021.)
Frizbi (feat. Seksi, Biba) (2022.)
 Tarzan (2022.)
 In & Out (feat. Seksi) (2022.)
 Welkom (2022.)
 Op op op (feat. Neloe) (2022.)
 They don't know (2022.)
 Crveni Pasport (feat. Neloe)  (2022.)
 Divljina (2023.)
 Revolver (2023.)
 Talk 2 me (2023.)
 Vini vini (2023.)
 Lilo and Stitch (2023.)
 Rodtang (2023.)
 Haj ba (2023.)
 Penthouse (feat. Arpino Sachi) (2023.)
 Capcarap (2023.)
 Elephant (2023.)
 Marbella (2023.)
 Iznad geta (2023.)
 Tuda ću proći (2023.)

EP-ovi
 GENG (2020.)
 GENG II (2020.)
 Tarzan (2022.)

Albumi
 Geng 33 (2021.)
 Tarzan (2022.)
 Capcarap (2023.)

Izvori

Vanjske poveznice
 Cunami Flo Instagram profil
 Cunami Flo YouTube kanal

Životopisi, Sarajevo
Bosanskohercegovački pjevači

Cunami Flo


David Pierre Ruelle () este un fizician matematician francez de origine belgiană. A adus contribuții importante la mecanica statistică, teoria cuantică a câmpurilor și teoria haosului.

Note

Bibliografie

 Giovanni Gallavotti: About David Ruelle, after his 80th birthday, Journal of Statistical Physics, Vol. 166, Nr. 3–4, pp. 458–462
 David Ruelle, la The Information Philosopher

Legături externe

 David Ruelle, la Mathematics Genealogy Project

Nașteri în 1935
Matematicieni francezi din secolul al XX-lea
Matematicieni belgieni
Fizicieni belgieni
Membri ai Academiei Franceze de Științe
Membri ai Academiei Naționale de Științe a Statelor Unite

David Ruelle


Charlot la music-hall (în ) este un film american de comedie din 1915 produs de Jess Robbins și scris și regizat de Charlie Chaplin, al 12-lea film al său pentru Essanay Studios. În alte roluri interpretează actorii Edna Purviance, Leo White, Charlotte Mineau și Dee Lampton.

Prezentare

Distribuție
 Charles Chaplin - Mr. Pest and Mr. Rowdy
 Edna Purviance - Lady in the Stalls with Beads
 Charlotte Mineau - Lady in the Stalls
 Dee Lampton - Fat Boy
 Leo White - Frenchman/Negro in Balcony
 Wesley Ruggles - Second Man in Balcony Front Row
 John Rand - Orchestra Conductor
 James T. Kelley - Trombone Player and Singer
 Paddy McGuire - Feather Duster/Clarinet Player
 May White - Fat Lady and Dancer
 Phyllis Allen - Lady in Audience
 Fred Goodwins - Gentleman in Audience
 Charles Inslee - Tuba Player

Note

Legături externe

Vezi și

  1915 în film
  Listă de filme americane din 1915
  Listă de filme de comedie din anii 1910
  Listă de filme americane de comedie

Filme din 1915
Filme regizate de Charlie Chaplin
Filme de comedie din anii 1910
Filme Essanay Studios
Filme americane
Filme alb-negru
Filme mute
Filme de scurt metraj

Charlot la music-hall


Eduard Mandel, né le  à Berlin et mort le  dans la même ville, est un graveur et dessinateur allemand.

Biographie
Eduard Mandel naît le  à Berlin.
Il est l'élève de Ludwig Buchhorn à la Kunstakademie de Berlin de 1826 à 1830. Il étudie également avec Louis-Pierre Henriquel-Dupont à Paris. Il devient membre de la Kunstakademie de Berlin en 1837, et en 1856, il prend la direction d'une école de gravure. Il est membre des Académies d'Amsterdam, d'Anvers, de Bruxelles, de Florence, de Munich, de Paris, de Rome, d'Urbino et de Vienne.

Eduard Mandel meurt le  dans sa ville natale.

Notes et références

Annexes

Bibliographie
 .

Liens externes

Graveur allemand du XIXe siècle
Graveur sur cuivre
Récipiendaire de la croix Pour le Mérite (ordre civil)
Naissance en février 1810
Naissance à Berlin
Décès en octobre 1882
Décès à Berlin
Décès à 72 ans

Eduard Mandel


Hixon est un village et un parroisse civile dans le Staffordshire en Angleterre.

Sa population était de  en 2011.

Notes et références

Village dans le Staffordshire
Paroisse civile dans le Staffordshire

Hixon (Staffordshire)


Kadışehri, Yozgat ilinin bir ilçesidir. Kadışehri, il topraklarının kuzeydoğusunda yer almaktadır. Doğuda; Tokat-Artova, Sivas-Yıldızeli, güneyde; Akdağmadeni ve Saraykent, batıda; Çekerek, kuzeyde ise, Tokat-Zile ilçeleri ile çevrilidir. 23 Kânunuevvel 1336 tarih ve 78 sayılı İlisu, Devecidağı ve Artıkova Kazaları Teşkiline Dair Kanun ile Devecidağı adıyla ilçe olmuş, 30 Mayıs 1926 tarih ve 877 sayılı Teşkilatı Mülkiye Kanunu ile yeniden Kadışehri adıyla nahiye olmuştur. 1928'de Çekerek'le birlikte Yozgat'ın Sorgun ilçesine bağlanan yöre, 1944'te Çekerek'in ilçe olmasıyla buraya bağlanmıştır. Çekerek ilçesine bağlı bir nahiye iken, 09.05.1990 tarih ve 3644 sayılı kanunla yeniden ilçe olmuştur.

Coğrafya
Arazinin kısmen dağlık olan ilçeyi, kuzeyde; Deveci Dağları, doğuda Yılman Tepesi ve batıda; Ördede Tepesi çevrelemektedir. Güneyde doğu arazi yapısı dalgalı bir görüntü almaktadır. İlçe merkezinden geçen Küçüköz'ün dışında önemli bir akarsuyu bulunmamaktadır.

Kadışehri'nin kuzey kısımlarında yer alan Deveci dağları en önemli yükseltilerdir. İlçenin güney kısmı ise geniş düzlüklerden oluşur. Yörenin en önemli akarsuyu Yeşilırmak'ın kollarından biri olan Çekerek Irmağıdır. Çekerek ırmağı Kadışehri ovasından daha düşük rakımlı bir yol izlediği için arazi sulamasında yetersiz kalmaktadır. Araziler genelde kuru tarıma uygundur. Tahıl ürünlerinin dışında üzüm ve az miktarda da olsa meyve yetiştiriciliği yapılmaktadır.

Deveci dağlarından erozyon yoluyla taşınan alüvyonlu topraklar tarım alanlarında verimin artmasını sağlamıştır. Tarım arazileri geniş düzlükler halinde olup, 20.000 dönüm civarındadır. Arazinin diğer kısımlarını ise meşelikler ve hayvan otlatmaya elverişli çayırlar oluşturmaktadır.

İklimi
Karasal iklime sahip olmakla birlikte, yağış rejimi bakımından Karadenizardı ikliminin özelliğini taşımaktadır. Sıcak ve kurak olan yaz mevsimi yüksek yaylalarda serin geçmektedir. Kışları ise, soğuk ve yağışlıdır. Yıllık yağış miktarı 570 milimetredir. İlçede yağışın büyük bir bölümü ilkbahar, sonbahar ve yaz başlangıcında (Haziran) düşmektedir. Yaygın bitki örtüsü bozkırlardır. Çoğu yerde çıplak olan dağlar, ilçe merkezinin çevresinde meşe ormanlarıyla kaplıdır.

Ekonomi
Kadışehri'nde ekonomi ağırlıklı olarak tarıma dayanmaktadır. Daha ziyade tahıl ağırlıklı tarım yapılmaktadır. Bunun yanında sulanabilir araziler de büyük ölçüde sebze meyve yetiştirilmesine müsaittir. Ancak Kadışehirliler sadece kendi ihtiyaçlarını karşılayacak ölçüde meyve yetiştiriciliği yapmaktadırlar.

Kadışehirliler en fazla Tokat'ın Zile ilçesi Yozgat il merkezi ve Çekerek ilçesi ile alışveriş yapmaktadırlar. İlçede önemli oranda ticaretle uğraşan bir kesim vardır. Özellikle pazar günleri kurulan hayvan pazarı oldukça ünlüdür. Çevre il ve ilçelerden de gelen birçok müşteri veya tüccar bu pazarı tercih etmektedirler.

Kadışehri ve çevresinin her türlü ihtiyaçları bu pazardan karşılanır. Pazar günleri kurulan Kadışehri pazarına çevre il ve ilçelerden birçok esnaf katılmaktadır. İlçeye bağlı köyler her türlü hayvansal ve tarımsal gıda maddelerini ilk ve en yakın pazar olarak Kadışehri'ne getirmektedir.

Kadışehri pazarı periyodik olarak ilçe ekonomisine önemli ölçüde katkı sağlamaktadır.

Kadışehri'nde tarımsal faaliyetlerin dışında esnaf kolları da ekonomide önemli yer tutmaktadır. Kadışehri Küçük Sanayi sitesi birçok alanda faaliyet yapmaktadır. Küçük Sanayi Sitesinin hemen yanında bir de tahıl toptancı çarşısı bulunmaktadır.

Kadışehri şehir merkezinde de çok sayıda bakkal, market, manav, çay ocakları, pastane, kırtasiye, telekom bayii, beyaz eşya ve mobilya mağazaları, züccaciye, eczane, internet cafe, kasap, fotoğrafçı ve oto galeriler gibi birçok esnaf kolu faaliyetlerini sürdürmektedirler.

Kadışehri Türkiye ekonomisinde diğer çevre ilçelerden farklı olarak oto galeriler de önemli bir yer tutmaktadır. Özellikle kamyonet pazarı olarak İç Anadolu ve Karadeniz Bölgesinde oldukça isim yapmış galerilerimiz vardır. Türkiye'nin her köşesinden birçok insan hemen her gün bu galerilerden alışveriş yapmak için Kadışehri'ne gelmektedirler.

Sosyal Yapı
Kadışehri küçük bir ilçe olmasına karşın yaşamı kolaylaştıran birçok imkânı da içerisinde barındırmaktadır. Sağlık hizmetleri yeterli olmamasına rağmen ilçe merkezinde, bazı kasaba ve köylerde yer alan sağlık ocakları halkın ihtiyaçlarını karşılamaya çalışmaktadır.

İletişim ve haberleşme imkânları bakımından, sabit hat telefonlarda yüksek ses kalitesi ile hizmet verilmektedir. Öte yandan ilçede Telsim, Turkcell ve Avea GSM operatörleri mevcut olup bu üç hattan da Kadışehirliler yararlanabilmektedir.

Kadışehri'nden her sabah 08:00 de Ankara-İstanbul istikametine otobüs seferleri olmakla birlikte, yine her sabah 08:00 de Yozgat, Zile, Çekerek, Sorgun'a, saat 12:15 'te de Yozgat'a düzenli olarak minibüs seferleri Kadışehri Minibüsçüler kooperatifi tarafından yapılmaktadır.

Kadışehri Ziraat Bankası İlçe merkezindeki tek bankadır. Kadışehri İlçesinde 2 adet ilköğretim okulu, 1 adet de çok programlı lise bulunmaktadır.

Kadışehri'nde dışarıdan gelen memurların da yerleşebilecekleri sağlıklı konutlar yeteri miktarda bulunmaktadır. Öte yandan çok sayıda market, bakkal, kitabevi, eczane, manav, fotoğrafçı gibi esnaf kolları da Kadışehri'nde ihtiyaçları karşılayabilmektedir. İlçede küçük sanayi sitesi de bulunmaktadır.

Tarihçe
Kadışehri ilçesinin ilk kuruluşu hakkında yeterli belge bulunmamakla birlikte mevcut dokümanlardan alınan bilgilere göre Kadışehri'nin tarihçesi çok eski yıllara dayanmaktadır. Örneğin ilçemizin güney kısmında Tunç devrinden kalma iki adet çatal höyük, bir de tarım arazisi içerisinde bir yassı höyük bulunmaktadır. Ayrıca köyü kuran ceddimiz süleyman  efendinin kafkaslar'ın çeçen ulusundan şeyh şamilin torunlarından olduğu rivayet edilmekdedir.  Bu höyüklerin bir medeniyetin izlerini taşıdığı muhakkaktır. Bu höyükler Kültür ve Tabiat Varlıklarını Koruma Kurulunca 22.11.1995 tarih ve 1160 sayılı karar ile sit alanı ilan edilmiş, kurulca da koruma altına alınmıştır.

Mülki taksimat bakımından 1904 yılında nahiye merkezi olduğu mevcut dokümanlardan anlaşılmaktadır.Yine Osmanlı imparatorluğu döneminde yani Cumhuriyet ilan edilmeden önce ilçe merkezi olduğu, ilim merkezi olarak da kadıların, alimlerin yetiştirildiği 1920-1930 yılları arasında bir medresenin varlığı bilinmektedir. Bu medresenin hocalığında bulunan Davut Karadavut isimli bir müderrisin varlığı bilinmekte, ayrıca bu zatın Sivas kongresine de Zile İlçe sınırları içinde yer alan Kesikköprü mevkiindeki yıkılmış tarihi köprü ve tarihi han temsilcisi olarak katıldığı kaynaklarda yer almaktadır.

1921 tarihinde Kadışehri, Devecidağı ismi ile ilçe olmuştur. Bununla beraber Devecidağı ilçesi Tokat iline bağlanmış ve aynı tarihte bugünkü Çekerek ilçesi nahiye merkezi olarak Devecidağı ilçesine bağlanmıştır. 1922 yılında Çekerek ilçesine bağlı bulunan köylerin asayiş durumlarının bozuk olması 18 asker, 1 Binbaşının bu bölgede şehit edilmesi üzerine Deveci dağı ilçesi kaldırılarak eski ismi Hacıköy olan Çekerek, ilçe merkezi haline getirilmiş, Devecidağı da buraya bağlanmıştır. 1926 yılında Çekerek ilçesinden ilçe merkezliği alınıp tekrar Devecidağı, Kadışehri ilçesi adı altında yeniden ilçe merkezi durumuna getirilmiştir. İlçe merkezi olarak hizmetine devam ederken bilinmeyen nedenlerle ilçe merkezi Kadışehri'nden alınıp eski ismi Köhne olan, bugünkü Sorgun'a verilmiştir. Kadışehri idari açıdan Sorgun ilçesine bağlanmış, nahiye merkezi olarak kalmıştır. 01.09.1944 tarih ve 4642 sayılı kanunla Çekerek ilçe olmuş, Kadışehri de nahiye olarak buraya bağlanmıştır.

Cumhuriyetin ilanından sonra 1935 yılında Kadışehri nahiyesine bir ilkokul açılmıştır. 1950 yılında sağlık ocağı, hayvan pazarı kurulmuştur. Bilahare tarım kredi kooperatifi açılmıştır. O yıllarda resmi kurum olarak Karakol Komutanlığı ve Nüfus Memurluğu da mevcuttu.

Kadışehri, nahiye olarak hizmet verirken 1975 nüfus sayımına göre nüfusu artmış, 6 Haziran 1976 tarihinde belediyelik olmuştur. O günkü genel nüfus sayımına göre nüfusu 2558'e yükselmiştir. Kadışehri, 20.05.1991 tarihinde 20523 sayılı resmi gazetede yayımlanan kanunla tekrar ilçe olmuştur.

Nüfus

Kaynakça

Kadışehri


O Supergrupo Espinhaço  corresponde a uma unidade geológica estratigráfica originadas no paleoproterozoico (BRITO NEVES et al, 1995) que compreende rochas entre os estados de Minas Gerais e Bahia. Em Minas Gerais ele está localizado na porção norte do estado compreendendo grandes estruturas (e.g. Serra do Cabral) e importantes regiões para o estado, como por exemplo a cidade de Diamantina. Na Bahia ele está presente na porção sul do estado compreendendo a Chapada Diamantina.

O Supergrupo Espinhaço, em sua parte meridional, se encontra à margem leste do cráton São Francisco, enquanto a parte setentrional se encontra totalmente interna ao cráton, como pode ser observado na figura 1.

Em virtude das descobertas diamantíferas no século XII, sobretudo na cidade de Diamantina, as pesquisas se concentram mais no setor Meridional do que no setor Setentrional.

Descrição Estratigráfica do Supergrupo Espinhaço

Na região meridional do Supergrupo Espinhaço, Dussin et al (1984) o descreveu pertencendo a oito formações estratigráficas, divididas em dois grupos: Grupo Diamantina e Grupo Conselheiro Mata. No entanto, em uma versão mais atual, Knauer (1990) atualiza a nomenclatura, desmembrando o grupo Diamantina em Grupo Guinda e formação Galho do Miguel. Desse modo a estratigrafia do Supergrupo Espinhaço é composta por três principais divisões estratigráficas (KNAUER, 2007): Grupo Guinda, Formação Galho do Miguel e Grupo Conselheiro Mata, sendo registradas ao todo 9 formações.

Grupo Guinda

Domínio deposicional caracteristicamente continental (DUSSIN et al, 1990) dominado por uma sequência metasedimentar característica de ambientes fluvial entrelaçado, deltáico e marinho pouco profundo com eventual ocorrência metavulcânica (DUSSIN e DUSSIN, 1995). O Grupo Guinda é composto pelas formações São João da Chapada, Sopa-Brumadinho, Itapanhoacanga e pela Suíte Metaígnea Conceição do Mato Dentro.

Formação São João da Chapada

Na base, há o predomínio de intercalações de quartzitos sobre metaconglomerados e metabrechas quartzíticas. Em sua parte intermediária têm-se filitos hematíticos (e rochas associadas) intercalados com xistos de fácies xisto verde. No topo há o predomínio de quartzitos médios a grosseiros.

Formação Sopa-Brumadinho

Composto por filitos e quartzo-filitos em sua base, avançando para quartzitos (muitas vezes ferruginosos) e metaconglomerados, os quais são localmente diamantíferos. Ainda na porção intermediária, têm-se os filitos hematíticos. No topo da estratigrafia da formação, têm-se filitos, metassiltitos e quartzitos finos até corpos descontínuos de metabrechas diamantíferas, cuja matriz é filítica.

Formação Itapanhoacanga

Composta por variados tipos de quartzito com intercalações de formações ferríferas bandadas com filitos, filitos hematíticos e metaconglomerados.

Suíte Metaígnea Conceição do Mato Dentro

Típica da borda leste da Serra do Espinhaço, engloba rochas metavulcânicas de caráter mais ácido, em que predominam rochas claras, com matriz fina e fenocristais de quartzo azulado e feldspato (metariolitos). Localmente também são observados metadacitos (rochas de coloração mais escura, matriz fina e fenocristais de quartzo).

Formação Galho do Miguel

Sequência de rochas de ambiente eólico e marinho raso (DUSSIN e DUSSIN, 1995) caracterizadas por quartzitos puros e finos que abrangem aproximadamente 90% dessa unidade (KNAUER, 2007). As demais rochas que compõem a unidade são representadas por quartzitos finos micáceos e intercalações de metargilitos acinzentados ou esverdeados.

Grupo Conselheiro Mata
Rochas características de ambiente marinho que marca a transgressão da bacia do Espinhaço à época de seu desenvolvimento (DUSSIN et al, 1990). Composto pelas formações Santa Rita, Córrego dos Borges, Córrego da Bandeira,Córrego Pereira e Rio Pardo Grande.

Formação Santa Rita

Formada por uma gradação entre quartzitos, filitos e metaconglomerados restritos.

Formação Córrego dos Borges

Representado por quartzitos finos a médios, que podem apresentar intercalações de metabrechas e metaconglomerados.

Formação Córrego da Bandeira

Filitos e metassiltitos compreendem a base e gradam verticalmente para quartzitos fino a médio, com presença de feldspatos, os quais representam o topo da formação.

Formação Córrego Pereira

Compreende rochas quartzíticas de granulação fina a média, localmente puros.

Formação Rio Pardo Grande

A base é formada por metassiltitos e metargilitos que são sobrepostos verticalmente por quartzitos finos e muito micáceos. Eventualmente são identificadas intercalações finas de rochas calcáreas.

No setor setentrional, o Supergrupo Espinhaço possui algumas divisões, feitas por diferentes autores. Knauer (2007) explica que em Itacambira, Karfunkel e Karfunkel (1975) propuseram uma divisão em quatro formações que são, da base para o topo: Itacambiruçu, Resplandescente, Água Preta e Matão'''. Essas são utilizadas para exemplificar a estratigrafia, muito embora sejam semelhantes ao Grupo Guinda da região meridional.

Formação Itacambiruçu

Unidade pouco expressiva na estratigrafia com cerca de 40m (KNAUER, 2007), caracterizada por micaxistos, quartzo filitos, turmalina quartzitos e metarcósios.

Formação Resplandecente

Unidade bastante extensa com cerca de 300m (KNAUER, 2007), formada essencialmente por quartzitos, podendo ser micáceos ou não.

Formação Água Preta

Novamente uma sequência pouco expressiva com cerca de 30m (KNAUER, 2007) caracterizadas por metaconglomerados, quartzitos, metabrechas e clorita xistos.

Formação Matão

Fechando a estratigrafia da região de Itacambira, essa formação possui uma expressividade grande com aproximadamente 200m (KNAUER, 2007) de quartzitos, quartzitos micáceos e lentes de conglomerados.

As demais classificações estratigráficas do setor setentrional que não compreendem a região de Itacambira, Knauer (2007) indica a seguinte divisão: Unidade Metavulcanossedimentar; Unidade Inferior; Unidade Superior.

Unidade Metavulcanossedimentar
Caracterizada por metavulcanitos ácidos a intermediários com metassedimentos associados, em especial metaconglomerados polimíticos e variados tipos de quartzito. Podem ser observadas rochas vulcanoclásticas metamorfizadas.

Unidade Inferior
Representada por intercalação entre quartzito e metaconglomerado e, mais raramente, quartzo filitos. Observa-se ainda intercalações de quartzo xisto, muscovita quartzo xistos e raros muscovita filitos com metaconglomerados matriz suportados. Localmente, os quartzitos podem se apresentar diamantíferos.

Unidade Superior
Compreende quartzitos laminados, micáceos e finos, podendo apresentar variados conteúdos de óxido de ferro. Mais raramente ocorrem quartzitos arcóseos.

Aspectos Estruturais do Supergrupo Espinhaço

Os aspectos estruturais das litologias do Supergrupo Espinhaço são bastante variados(KNAUER, 2007 - apud'' Schöll & Fogaça 1981; Herrgesell 1984; Kalt 1991). Podemos destacar algumas características estruturais presentes não só nas rochas do Supergrupo Espinhaço mas também nas unidades estratigráficas adjacentes da região tais como:

-Foliação, predominantemente de origem milonítica, com direção aproximadamente norte-sul e com mergulhos caindo para o quadrante leste;

-Duas lineações de interseção onde uma de direção norte-sul, em concordância com a direção do plano axial das dobras, que representa a clivagem com acentuado mergulho, e outra de direções similares a leste-oeste;

-Lineações de estiramento mineral de direções aproximadamente S75º- 85º (KNAUER 2007), coincidente com a direção dos seixos de metaconglomerados;

-Assimetria de elementos tais como foliação "S/C", sombras de pressão, "boudinage" de veios, "rod's" rotacionados e "mica-fish".

Segundo Knauer (2007), as características estruturais regionais indicam sucessivos eventos deformacionais marcados por grande movimentação de massa no sentido leste para oeste. As foliações miloníticas transparecem a predominância de movimentos aproximadamente horizontais de caráter heterogêneo não coaxial, o que resultou em numerosas e expressivas quantidades de deformação.

A foliação predominante de direção norte-sul é facilmente identificada nas camadas de origem pelítica e em menor quantidade nos quartzitos e metaconglomerados do Supergrupo Espinhaço. Em Diamantina, a direção varia entre N05°W e N15°E (KNAUER, 2007) com mergulhos entre altos e moderados com caimento para leste. O aparecimento das estruturas tipo "S/C", a identificação das "boudinage" nos filitos e a aparência anastomosada em diferentes diferentes tamanhos são usados como base para determinar uma origem "sensu lato" milonítica. Além disso, uma outra estrutura planar (Sn + 1) é identificada como uma clivagem de fratura ou ardosiana e que desenvolve-se para uma xistosidade (Knauer, 2007). Essa relação de direcionamento das deformações é bem exemplificada na figura 2.

O perfil geológico aproximadamente no sul de Diamantina (Figura 4) ilustra como os principais valores de "strain" estão concentrados na região centro-leste do perfil. Desta forma enfatizando a heterogeneidade da deformação.

Modelo de Evolução Geodinâmica

A evolução tectônica do Supergrupo Espinhaço ainda não é unânime entre os cientistas, mas a teoria mais aceita atualmente é bem descrita por Dussin & Dussin (1995). De acordo com eles, a deposição das sequências basais do Supergrupo Espinhaço iniciou por um processo de rifteamento durante o Mesoproterozóico, como pode ser exemplificado pela figura 5a. O grupo Guinda e a Formação Galho do Miguel exemplificam essa fase do processo de rifteamento e início de uma formação de uma possível margem passiva. Todavia, o rifte é abortado e toda a deposição do grupo Conselheiro Mata reflete uma possível tendência transgressiva em toda a bacia, indicando essa mudança tectônica. Em desacordo, devido a ausência de dados que corroborem um possível desenvolvimento de margem passiva, Knauer (2007) pondera sobre essa fase de desenvolvimento tectônico, defendendo que o rifte foi abortado antes da fase de margem passiva.

a)Fase Rifte (1,7 Ga)

A sequência basal do Supergrupo Espinhaço é caracterizado por sedimentos terrígenos encontrados em ambientes fluviais entrelaçados, deltaico e marinho pouco profundo (DUSSIN, I.A e DUSSIN, T.M. (1995) - apud Garcia & Uhlein, op.cit.)  ao qual foi depositado durante a fase rifte principal. As sedimentações das formações São João da Chapada e Sopa-Brumadinho e a rápida variação das faces laterais são evidências da grande instabilidade da bacia durante este período.

São encontrados quartzitos com intercalações de metassiltitos, filitos e conglomerados localmente diamantíferos. Tais sedimentos foram, posteriormente, recobertos por quartzitos característicos de ambientes eólicos e marinho raso dando origem para a Formação denominada Formação Galho do Miguel. Esta marca o fim da instabilidade crustal da fase rifte. A ocorrência de rochas vulcânicas está associado a diques verticais de direção NS e EW (DUSSIN, I.A e DUSSIN, T.M., 1995) cortam o embasamento ou com derrames de lavas alternando com tufos.

Durante o movimento extensional da região, a crosta tornou-se menos espessa, o que induziu o levantamento da astenosfera, consequentemente gerando a fusão por descompressão da fonte mantélica e na formação de magmas alcalinos. Os magmas kimberlíticos provavelmente foram gerados nesta fase e penetraram na crosta que justificaria a presença de diamantes associados aos conglomerados da Formação Sopa Brumadinho (DOSSIN et al., 1990).  Além disso, a ascensão da astenosfera resultou na fusão dos magmas Borrachudos como é ilustrado na figura 5b.

b)Fase pós-Rifte

Em direção ao topo do Supergrupo Espinhaço, o Grupo Conselheiro Mata é composto por quartzitos, metassiltitos alternados com filitos sem a ocorrência de vulcanismos sinsedimentar e sua deposição ocorreu em um período onde a bacia, gradativamente, tornava-se mais funda que o nível do mar. Este evento de rebaixamento deve-se ao reajuste da crosta devido ao decréscimo da taxa térmica da crosta-manto em profundidade, e os sedimentos juntaram-se em um ambiente marinho transgressivo como é observado na Figura 5c. A idade deste evento ainda não é conhecida.

Devido a diferença dos aspectos das depósitos sedimentares e a presença de discordâncias erosivas que dividem as sequências rifte e pós-rifte, indicam que provavelmente houve um longo período onde não houve a deposição de sedimentos na região.

Referências

Formações geológicas do Brasil
Geologia da Chapada Diamantina

Supergrupo Espinhaço


Katharina von Bora (; 29 January 1499 – 20 December 1552), after her wedding Katharina Luther, also referred to as "die Lutherin" ('the Lutheress'), was the wife of the German reformer Martin Luther and a seminal figure of the Protestant Reformation. Although little is known about her, she is often considered to have been important to the Reformation, her marriage setting a precedent for Protestant family life and clerical marriage.

Ancestry
Katharina von Bora was the daughter to a family of Saxon lesser nobility. According to common belief, she was born on 29 January 1499 in Lippendorf, but there is no evidence of this in contemporary documents. Due to there being multiple branches in her family and the uncertainty of her birth name, there are diverging theories about her place of birth. One of them proposes that she was born in Hirschfeld and that her parents were Hans von Bora zu Hirschfeld and his wife, born Anna von Haugwitz. It is also possible that Katharina was the daughter of Jan von Bora auf Lippendorf and his wife Margarete, both of whom were only mentioned in 1505.

Early life
Her father sent then five-year-old von Bora to a Benedictine convent in Brehna in 1504 to be educated, according to a letter of Laurentius Zoch to Martin Luther from 1531. At the age of nine, she was moved to Nimbschen Abbey, Cistercian community named Marienthron ('Mary's Throne') near Grimma, where her maternal aunt was a nun. Von Bora's presence is in the financial accounts of 1509/10.After years of being a nun, von Bora became interested in the growing reform movement and grew dissatisfied with cloistered life. Conspiring with several other sisters, she contacted Luther and begged for his assistance. On 4 April 1523, Holy Saturday, Luther sent Leonhard Köppe, a merchant and councillor of Torgau who regularly delivered herring to the convent. The nuns escaped by hiding in his covered wagon among the fish barrels, and fled to Wittenberg.

Luther asked the family of the nuns to admit them into their houses, but they declined, possibly because this would have made them accomplices to a crime under canon law. Within two years, Luther was able to arrange marriages or find employment for all of the escaped nuns except von Bora. She was first housed with the family of Philipp Reichenbach, the municipal clerk of Wittenberg, then with Lucas Cranach the Elder and his wife, Barbara. Von Bora had a number of suitors, including Hieronymus Baumgartner from Nuremberg, and a pastor, Kaspar Glatz from Orlamünde, but none of the proposals resulted in marriage. She told Luther's friend and fellow reformer, Nicolaus von Amsdorf, that she would be willing to marry only Luther or von Amsdorf.

Marriage to Luther
Martin Luther, as well as many of his friends, was at first unsure of whether he should marry. Philip Melanchthon thought that this would hurt the Reformation by causing scandal. Luther eventually decided that his marriage would 'please his father, rile the pope, cause the angels to laugh, and the devils to weep'. 26-year-old Von Bora and 41-year-old Luther married on 13 June 1525, before witnesses including Justus Jonas, Johannes Bugenhagen, and Barbara and Lucas Cranach. A small wedding breakfast was held the next morning, and a more formal, public ceremony on 27 June, presided over by Bugenhagen.
The couple took up residence in the former dormitory and educational institution of Augustinian friars  studying in Wittenberg (known as the 'Black Monastery'), a wedding gift from John, Elector of Saxony, brother of Luther's protector Frederick III, Elector of Saxony. Katharina immediately took on the task of managing the monastery's vast holdings. She bred and sold cattle and ran a brewery to provide for their family, the numerous students who boarded with them, and her husband' visitors. In times of epidemics, she operated a hospital with nurses, working alongside them. Luther called her the 'boss of Zulsdorf', after the farm they owned, and the 'morning star of Wittenberg' for her habit of rising at 4 a.m.

Based on Luther's descriptions, his wife, whom he nicknamed 'Herr Käthe', exerted much control over his  life. She might have even influenced his decisions to a degree; Luther said that his wife 'convince[d] [him] of whatever' she pleased', and explicitly afforded her 'complete control' over the household, as long as 'his rights' were 'preserved', since '[f]emale government has never done any good'. She thus assisted her husband with running their estate and directed renovations when necessary. Anecdotal evidence suggests that Katharina Luther played a wife's role as taught by her husband's movement: she depended on him financially (although she also increased their estate's profits), and respected him as a 'higher vessel', always calling him 'Herr Doktor'. He reciprocated by occasionally consulting her on church matters.

Katharina bore six children: Hans (1526–1575), Elisabeth (1527–1528), Magdalena (1529–1542), Martin (1531–1565), Paul (1533–1593), and Margarete (1534–1570). She also suffered a miscarriage on 1 November 1539. The Luthers raised four orphaned children, including Katharina's nephew, Fabian.

Significance of the marriage
The marriage of von Bora to Luther is very important in the history of the Protestantism, specifically in regard to the development of its views on marriage and gender roles. While Luther was not the first cleric to marry because of Reformation ideas, he was one of the most prominent. As he argued publicly for clerical marriage and produced much anti-Catholic propaganda, his marriage became a natural target for his enemies.

After Luther's death

When Martin Luther died in 1546, Katharina was left in difficult financial straits without Luther's salary as professor and pastor, even though she owned land, properties, and the Black Cloister. She was counselled by Martin Luther to move out of the old abbey and sell it after his death, and move into much more modest quarters with the children who remained at home, but she refused. Luther had named her his sole heir in his last will. His will could not be executed because it did not conform with Saxon law.

Almost immediately after, Katharina had to leave the Black Cloister (now called Lutherhaus) by herself, at the outbreak of the Schmalkaldic War, fleeing to Magdeburg. After she returned, the approaching war forced another flight in 1547, this time to Braunschweig. In July 1547, at the close of the war, she was able to return to Wittenberg.

After the war, the buildings and lands of the monastery had been torn apart and laid waste, and cattle and other farm animals had been stolen or killed. If she had sold the land and the buildings, she could have had a good financial situation. Financially, they could not remain there. Katharina was able to support herself thanks to the generosity of John Frederick I, Elector of Saxony, and the princes of Anhalt.

She remained in Wittenberg in poverty until 1552, when an outbreak of the Black Plague and a harvest failure forced her to leave the city once again. She fled to Torgau where she was thrown from her cart into a watery ditch near the city gates. For three months she went in and out of consciousness, before dying in Torgau on 20 December 1552, at the age of 53. She was buried at Torgau's Saint Mary's Church, far from her husband's grave in Wittenberg. She is reported to have said on her deathbed, 'I will stick to Christ as a burr to cloth.'

By the time of Katharina's death, the surviving Luther children were adults. After Katharina's death, the Black Cloister was sold back to the university in 1564 by his heirs.

Margareta Luther, born in Wittenberg on 27 December 1534, married into a noble, wealthy Prussian family, to Georg von Kunheim (Wehlau, 1 July 1523 – Mühlhausen , 18 October 1611, the son of Georg von Kunheim  and wife Margarethe, Truchsessin von Wetzhausen ) but died in Mühlhausen in 1570 at the age of thirty-six. Her descendants have continued to modern times, including German President Paul von Hindenburg (1847–1934) and the Counts zu Eulenburg and Princes zu Eulenburg and Hertefeld.

Commemoration
Katharina von Bora is commemorated on 20 December in the Calendar of Saints of some Lutheran Churches in the United States. In 2022, she was officially added to the Episcopal Church liturgical calendar with a feast day on 20 December.

In addition to a statue in Wittenberg and several biographies, an opera of her life now keeps her memory alive.

References

Citations

Works cited
 Roland H. Bainton, Here I Stand: A Life of Martin Luther, New York: Penguin, 1995, c1950. 336 p. .

Further reading
 Roland H. Bainton, Women of the Reformation in Germany and Italy, Augsburg Fortress Publishers (Hardcover), 1971. . Academic Renewal Press (Paperback), 2001. 279 p. .
 Hans J. Hillerbrand, ed. The Reformation: A Narrative History Related by Contemporary Observers and Participants, Grand Rapids, MI: Baker Book House, 1979.
 E. Jane Mall, Kitty, My Rib, St. Louis: Concordia Publishing House, 1959. .
 Luther's Works, 55 volumes of lectures, commentaries and sermons, translated into English and published by Concordia Publishing House and Fortress Press, 1957; released on CD-ROM, 2001.
 Heiko A. Oberman, Luther: Man Between God and the Devil, trans. Eileen Walliser-Schwarzbart (New York: Image, 1992).
 Martin Brecht, Martin Luther: Shaping and Defining the Reformation, 1521–1532, trans. James L. Schaaf (Minneapolis: Fortress, 1990); esp. chapter 4, 'Marriage, Home, and Family (1525–30).'
 Yvonne Davy, Frau Luther.
Karant-Nunn, Susan C., and Merry E. Wiesner. Luther On Women: A Sourcebook. Cambridge, UK: Cambridge University Press, 2003. eBook Collection (EBSCOhost). Web. 3 December 2014.

External links

A website devoted to Katharina von Bora
The Lutheran Church – Missouri Synod (USA) Concordia Historical Institute website on Katherine von Bora
John Gottlieb Morris, 1803–1895 Catherine de Bora: Or Social and Domestic Scenes in the Home of Luther 1856
 Hermann Nietschmann 1840–1929 Katharine von Bora, Dr. Martin Luther's wife. A picture from life (1890)

1499 births
1552 deaths
People from Leipzig (district)
People from the Electorate of Saxony
German Lutherans
Former Roman Catholic religious sisters and nuns
Cistercian nuns
16th-century German Roman Catholic nuns
Martin Luther family
16th-century German women
People celebrated in the Lutheran liturgical calendar
Converts to Lutheranism from Roman Catholicism
Anglican saints

Katharina von Bora


الدكتور محمد حسن الزيات (14 فبراير 1915 -	25 فبراير 1993)، ولد في مدينة دمياط وحصل على الشهادة الابتدائية من مدرسة دمياط الابتدائية ثم التحق بالمدرسة الخديوية ومنها إلى حلوان الثانوية ثم مدرسة القبة الثانوية ص 20 قطوف من مذكرات محمد حسن الزيات { محمد البهيدي دمياط }.

حياته
درس في مدرسة القيس الأبتدائيه ثم انتقل إلي مدرسة القيس الأعداديه ثم انتقل إلي مدرسة بنى مزار الثانوية.

المؤهلات والشهادات والأوسمة
 حصل علي ليسانس الآداب قسم اللغة العربية من جامعة القاهرة عام 1939م
 حصل علي درجة الماجستير في الآداب تحت إشراف طه حسين في 1942م
 حصل على الدكتوراة من جامعة أكسفورد في 1947م عن «تأثير السياسة الإيرانية في الأدب السياسي في القرون الثلاثة الأولي في الإسلام».
 حصل علي وسام الجمهورية من الطبقة الثانية في 1964،
 نال نجمة الصومال في 1967،
 نال وشاح النيل في 1975.

أهم أعماله
 هو وزير الخارجية في وزارة الحرب التي تشكلت قبل حرب أكتوبر 1973 ولولا الجهود الدبلوماسية المكثفة التي بذلت في التحضير لهذه الحرب لما تحقق لمصر انتصارها العظيم. وفي مقدمة هذه الجهود اكتساب تأييد العالم وتعاطفه مع قضيتنا الوطنية.
 ليس لمحمد حسن الزيات غير كتاب واحد عنوانه «ما بعد الأيام» عن حياة طه حسين صدر عن دار الهلال بعد رحيل عميد الأدب العربي ويتضمن معلومات عن طه حسين لا يعرفها أحد سوي الزيات بصفته زوج ابنة طه حسين. كما أن له مجموعة أخرى من المقالات كتبها كمقدمات لبعض كتب طه حسين في طبعاتها المختلفة تبين أنه كان الحارس الأمين علي تراث هذا الرائد العظيم.
 وقد كتب الزيات فصلا عن هذا الحدث التاريخي نشر في جريدة «الحياة» اللندنية يروي فيه مساعي مصر لإقناع الصومال بعد أن غدت دولة حرة مستقلة ذات سيادة باتخاذ العربية لغة رسمية لتوثيق ارتباطها بالتراث الإسلامي، وحتي لا تنفصل عن الملايين المتحدثين بالعربية وتصبح عضوا في جامعة الدول العربية.
 ألقي في نيودلهي في 8 يوليو 1983 محاضرة مهمة عن الهند ومصر عنوانها «العلاقات الحديثة بين أمتين قديمتين» تناول فيها التعاون بين البلدين العريقين، وعرض لسياسة عدم الانحياز من أجل مستقبل الإنسانية. جاب ولايات الهند المختلفة، وخرج بعدها من الهند عاشقا لها ولتاريخها وفنونها.وكان من ثمار هذا العشق إنشاء جمعية الصداقة المصرية الهندية بالقاهرة بقرار من الرئيسين جمال عبد الناصر وجواهر لال نهرو ورأسها سنوات عدة من 1989 حتي رحيله.

المناصب والمهام
 بدأ عمله الجامعي في جامعة الإسكندرية عند إنشائها في 1938.
 نتقل بعدها إلي جامعة القاهرة وفيها رقي إلي درجة أستاذ مساعد في الدراسات الشرقية.
 بعد قيام ثورة 1952م عين سكرتيراً أول لسفارة مصر في واشنطن
 عمل منذ 1950 ملحقا ثقافيا بها منتدبا في البداية من الجامعة ثم عين مستشارا بها.
 في 1955 اختير الزيات قائما بالأعمال رئيسا لبعثة مصر في طهران حتي وقوع العدوان الثلاثي علي مصر،
 عين مندوبا في المجلس الاستشاري للصومال في 1957، وشارك بجهوده الدبلوماسية في استقلال الصومال،
 قام نيابة عن هيئة الأمم المتحدة بإعلان هذا الاستقلال في مقديشيو في منتصف ليل أول يوليو 1960.
 عين مندوبا لمصر في الأمم المتحدة عام 1960،
 سفيرا لمصر في الهند ونيبال في 1964،
 عين في 1965 وكيلا لوزارة الخارجية مسئولا عن شئون الدول العربية وفلسطين وأفريقيا
 تولي رئاسة الهيئة العامة للاستعلامات في أعقاب نكسة 1967
 في 1969 عين مندوبا دائما لمصر لدي الأمم المتحدة،
 عين وزيراً للدولة للإعلام فوزيرا للخارجية إلي ما بعد حرب أكتوبر 1973م من 8 سبتمبر 1972 إلى 30 أكتوبر 1973.
 عين مستشارا لرئيس الجمهورية إلي أن بلغ سن المعاش في 14 فبراير 1975م.

ميلاده وتعليمه
من مواليد محافظة دمياط. حاصل على ليسانس الآداب جامعة القاهرة عام 1939. حصل على الماجستير عام 1941.دبلوم معهد الدراسات الشرقية عام 1941.

المناصب الذي تقلدها
كان سفيرا لمصر بالامم المتحدة في الفترة من 1962م إلى 1964م
كان المتحدث الرسمي باسم الدولة من عام 1967م إلى 1969م
1972م كان وزيرا للاعلام
وبعد شهور كان وزيرا للخارجية
في أواخر أكتوبر 1973م عين مستشار لرئيس الجمهورية وظل كذلك حتى بلوغه المعاش في فبراير 1975م
تولى منصب الأمين العام للحزب الوطني بمحافظتة دمياط وظل يمثلها حتى أخفق في انتخابات مجلس الشعب 1990 فاستقال واعتزل عام 1992م { محمد البهيدي عن مذكرات الزيات ص 22/23/24}

التدرج الوظيفى
 رأس هيئة الاستعلام في الستينات.

الجوائز التي حصل عليها
 حصل على وسام الجمهورية من الطبقة الثانية عام 1964 .
 حصل على نجمة الصومال عام 1967 .
 حصل على وشاح النيل عام 1975 .

المصادر

موقع وزارة الخارجية المصرية

أشخاص من محافظة دمياط
خريجو جامعة القاهرة
دبلوماسيون مصريون
سفراء مصر لدى غانا
مصريون حاصلون على وشاح النيل
مندوبو مصر الدائمون لدى الأمم المتحدة
مواليد 1333 هـ
مواليد 1915
وزراء إعلام مصريون
وزراء خارجية مصر
وفيات 1413 هـ
وفيات 1993

محمد الزيات


Ivan Zečić (poznat pod umjetničkim imenom ZETZ) glazbeni je producent, kompozitor, tekstopisac, aranžer, inžinjer miksanja i masteringa te pjevač i multiinstrumentalist. Svira klavijature, gitaru, bas gitaru, bubanj te udaraljke. U dvije godine napisao je i producirao 10 pjesama od kojih su sve zaredom zasjele na 1. mjesto službene nacionalne top liste HR Top 40. Poznat je kao jedan od najuspješnijih autora i glazbenih producenata svoje generacije. Član je hrvatske Mense, udruge visokointeligentnih osoba.

Životopis
Glazbeni put započeo je kao klasično školovani pijanist, a kasnije je počeo svirati električnu gitaru. Kao samouki gitarist, već nakon 3 godine svirao je tehnički najzahtjevnije skladbe virtuoza poput Joe Satrianija i Steve Vaia. S vlastitim skladbama sudjelovao je na međunarodnim gitarističkim natjecanjima i osvajao prva mjesta.

Kao producent te inžinjer miksanja i masteringa surađivao je s nekima od najrespektabilnijih izvođača i autora u regiji.

U trenutku kada je postao magistar ekonomije, skladao je, snimio i producirao glazbu koja je postala bestseller broj 1 u svijetu te je korištena na tržištima od nekoliko milijardi ljudi, od Sjeverne i Južne Amerike, preko Europe, Afrike, Azije i Australije. Zbog tog neočekivanog svjetskog uspjeha započeo je profesionalnu glazbenu karijeru. Njegova je glazba korištena u južnokorejskom filmu te je također skladao i za holivudske trailere.

Izvori

Hrvatski skladatelji

ZETZ


Los gránulos densos (llamados también cuerpos densos o gránulos delta) son organelos secretorios que se encuentran en varios tipos de células.

Las plaquetas del plasma sanguíneo contienen gránulos densos que contienen serotonina, ADP e iones de calcio necesarios para la cascada de la coagulación. La deficiencia de CD63 en las plaquetas se asocia con el síndrome de Hermansky-Pudlak Los gránulos densos pueden observarse en diferentes especies del género Entamoeba

Referencias

Hematología

Gránulo denso


This is a list of ethnic organizations in the United States.

African-American
 National Association for the Advancement of Colored People (NAACP)
 National Pan-Hellenic Council (NPHC) and its historically-black member fraternities and sororities

Sudanese-American
 U.Sudan Peace & Development Foundation

Arab-American
Arab American Institute
American-Arab Anti-Discrimination Committee
Network of Arab-American Professionals

Asian-American
National Council of Asian Pacific Americans

Chinese-American
Organization of Chinese Americans

Korean American
Korean American League for Civic Action

Japanese-American
Japanese American Citizens League
Japanese American National Museum

Philippine-American
Philippine Nurses Association, Inc.

Baltic-American
 Joint Baltic American National Committee

Estonian-American
Estonian American National Council (EANC)

Latvian-American
 American Latvian Association (ALA)

Lithuanian-American
Lithuanian American Council

European-American

Belarusian Americans
Belarusian American Association (Беларуска-Амерыканскае Задзіночанне)
Belarusian Institute of America (Беларускі Інстытут Амерыкі)
Belarusian Institute of Arts and Sciences (Беларускі інстытут навукі і мастацтва)
Belarusan-American Alliance PAHONIA (Беларуска-Амерыканскае Згуртаванне ПАГОНЯ)

Czech-American
American Czech and Slovak Association

French-American
French-American Foundation

Greek-American
 American Hellenic Educational Progressive Association (its affiliate women's organization is the Daughters of Penelope and its two youth groups are the Sons of Pericles and the Maids of Athena)
 American Hellenic Institute Public Affairs Committee

Irish-American
 Ancient Order of Hibernians (Irish Catholic fraternal group)
 Emerald Society
 Friendly Sons of St. Patrick
 Friendly Sons of the Shillelagh

Italian-American
Order Sons of Italy in America
National Italian American Sports Hall of Fame
National Italian American Foundation
National Organization of Italian American Women

Macedonian-American
 Macedonian Patriotic Organization

Polish-American
Adam Mickiewicz Library and Dramatic Circle
American Council for Polish Culture
Copernicus Foundation
National Polish-American Sports Hall of Fame
Polish American Association
Polish American Congress
Polish Roman Catholic Union of America
Polish Women's Alliance
Sons of Poland

Scandinavian-American
The American-Scandinavian Foundation

Swedish-American
American Swedish Historical Museum
American Swedish Institute
Vasa Order of America

Norwegian-American
 Independent Order of Vikings
 Norwegian-American Bygdelagenes Fellesraad
 Norwegian American Foundation
 Norwegian-American Genealogical Center & Naeseth Library
 Norwegian-American Historical Association
 Sons of Norway
 Vesterheim Norwegian-American Museum

Slovak Americans
American Czech and Slovak Association

Slovene-American
Progressive Slovene Women of America
Slovene National Benefit Society
Slovene National Benefit Society (SNPJ)
Slovenian Women's Union of America
Western Slavonic Association

Hispanic and Latino Americans
American Society of Hispanic Economists
Association of Hispanic Arts (AHA)
Association of Latino Professionals in Finance and Accounting
Association of Naval Services Officers
Hispanic National Bar Association
Hispanic Organization of Latin Actors
League of United Latin American Citizens (LULAC)
National Association of Hispanic Journalists
National Association of Latino Elected and Appointed Officials
National Society for Hispanic Professionals
National Society of Hispanic MBAs
National Society of Hispanic Physicists
Society of Hispanic Professional Engineers

Cuban-American
Cuban American National Foundation

Mexican-American
Mexican American Legal Defense and Educational Fund (MALDEF)
Mexican American Political Association
Mexican American Youth Organization
Society of Mexican American Engineers and Scientists

Jewish-American
92nd Street Y
American Jewish Committee
American Jewish Congress
B'nai B'rith
Farband
Hadassah
JCC Association - umbrella organization for many Jewish Community Centers, Young Men's Hebrew Associations (YMHAs), and Young Women's Hebrew Associations (YWHAs)
Jewish Council for Public Affairs
Jewish Federations of North America - umbrella organizations for many Jewish Federations
National Council of Jewish Women
The Workmen's Circle

Russian American
 Russian American Medical Association
 Congress of Russian Americans

Rusyn American
Carpatho-Rusyn Society

Turkish-American
American Turkish Society

See also
 List of hereditary and lineage organizations
 List of US migrant organizations of migrants from Austria-Hungary
 List of Estonian exile and émigré organizations
 List of indigenous rights organizations

Ethnic

List of ethnic organizations in the United States


Guardistallo er en kommune i Provins Pisa i den italienske region Toscana, som ligger omkring 70 kilometer sydvest fra Firenze og omkring 50 kilometer sydøst fra Pisa.

External links
 Officiel hjemmeside

Kommuner i Toscana
Pisa (provins)

Guardistallo


Alvin i vjeverice 3 (eng. Alvin and the Chipmunks: Chipwrecked) obiteljski je film iz 2011. o životu i povratku benda Alvin and the Chipmunks (u animiranom filmu istog naziva). Režirao ga je Mike Mitchell a producirala Bagdasarian Productions, Regency Enterprises, i 20th Century Fox.

Radnja
Za vrijeme odmora na luksuznom brodu, Alvin, Simon, Theodore i vjeverice po svom starom običaju izvode budalaštine i pretvaraju brod u svoje igralište, sve dok se on ne nasuče na pusti otok.

Glavne uloge
 Jason Lee - David Seville
 David Cross - Ian Hawke
 Jenny Slate - Zoe
 Justin Long - Alvin Seville
 Matthew Gray Gubler - Simon Seville
 Jesse McCartney - Theodore Seville
 Christina Applegate - Brittany
 Anna Faris - Jeanette
 Amy Poehler - Eleanor
 Andy Buckley - Captain Correlli
 Tucker Albrizzi - Kite Kid
 Phyllis Smith - Flight Attendant

Hrvatska sinkronizacija

Ostali glasovi
 Zrinka Antičević
 Luka Peroš
 Žana Bumber
 Korana Serdarević
 Mima Karaula

Sinkronizacija
 Sinkronizacija: Livada Produkcija
 Redateljica dijaloga: Ivana Vlkov Wagner
 Prijevod dijaloga: Ivona Filipović Grčić

Unutarnje poveznice
 Bagdasarian Productions
 Regency Enterprises
 20th Century Fox

Vanjske poveznice

Američki filmovi 2010-ih

Alvin i vjeverice 3


Gordon Thomson (* 5. August 1985) ist ein schottischer Badmintonspieler.

Karriere
Gordon Thomson gewann in Schottland zwei Juniorentitel und in den Jahren 2007 und 2009 ebenfalls zwei Titel bei den Erwachsenen. 2006 und 2008 wurde er Vizemeister im Herreneinzel. 2006 belegte er Rang drei bei den Riga International.

Sportliche Erfolge

Weblinks

Badmintonspieler (Schottland)
Schottischer Meister (Badminton)
Schotte
Brite
Geboren 1985
Mann

Gordon Thomson (Badminton)


La Roumanie participe aux Jeux olympiques de 2020 à Tokyo au Japon. Il s'agit de sa  à des Jeux d'été.

Médaillés

Athlètes engagés

Résultats

Athlétisme

Aviron

Basket-ball à trois

Boxe

Canoë-kayak

Cyclisme

Escrime

Football

Gymnastique artistique

Judo

Lutte

Natation

Tennis

Tennis de table

Tir

Tir à l'arc

Triathlon

Notes et références

Roumanie
2020
Jeux olympiques d'été

Roumanie aux Jeux olympiques d'été de 2020


Ulrik fortæller en historie er en film instrueret af Jørgen Roos.

Handling
Ulrik Pivat er en af de sidste sagnfortællere på Grønlands østkyst. Han fortæller på grønlandsk manér et gammelt sagn om to unge drenge, som drog ud i verden for at se, om der eksisterede andre mennesker end dem selv og deres forældre. Sagnet fortælles på østgrønlandsk og er illustreret med østgrønlandske børnetegninger.

Referencer

Eksterne henvisninger

Danske film fra 1972

Grønland
Dokumentarfilm fra Danmark

Ulrik fortæller en historie


Asterostigma, rod kozlačevki smješten u tribus Spathicarpeae, dio potporodice Aroideae. To su geofiti koji rastu po šumskom tlu u tropskim i suptropskim krajevima Brazila i sjeveroistočne Argentine.

Pripada mu osam priznatih vrsta.

Vrste
 Asterostigma cryptostylum Bogner
 Asterostigma cubense (A.Rich.) K.Krause ex Bogner
 Asterostigma lombardii E.G.Gonç.
 Asterostigma luridum (Kunth) Kuntze
 Asterostigma luschnathianum Schott
 Asterostigma reticulatum E.G.Gonç.
 Asterostigma riedelianum (Schott) Kuntze
 Asterostigma tweedieanum Schott

Sinonimi
 Andromycia A.Rich.
 Rhopalostigma Schott
 Staurostigma Scheidw.

Izvori

Spathicarpeae

Asterostigma