Mesut Bakkal (* 19. März 1964 in Kırıkkale) ist ein ehemaliger türkischer Fußballspieler und heutiger -trainer.

Karriere

Spieler
Bakkal spielte zu Beginn seiner aktiven Karriere bei MKE Kırıkkalespor und wechselte nach zwei Jahren zu Denizlispor. Für Denizlispor spielte der Mittelfeldspieler insgesamt zehn Jahre mit einer kurzen Unterbrechung, wo er auf Leihbasis für Afyonspor zwischen 1990 und 1991 spielte. Im weiteren Verlauf seiner Karriere unterschrieb er bei Izmirspor. Später 1995 wechselte Bakkal in die Provinz Edirne zu Uzunköprüspor.

Trainer
Mesut Bakkal war von 1998 bis 2005 Co-Trainer bei Denizlispor, MKE Ankaragücü und Gençlerbirliği Ankara und assistierte in diesen Vereinen Ersun Yanal. Nachdem Yanal 2004 zum türkischen Nationaltrainer ernannt wurde, folgte Bakkal Yanal auch hierher und arbeitete bis zum Sommer 2005 hier als Co-Trainer.

Bei allen drei Vereinen bei denen er zuvor Co-Trainer war, wurde er später auch Chef-Trainer. Es folgten Gaziantepspor, Manisaspor, Sivasspor und zuletzt Samsunspor.

Sein damaliger größter Erfolg als Trainer war der Einzug in das türkische Pokalfinale mit Gençlerbirliği Ankara in der Saison 2007/08. Man verlor das Finale im Elfmeterschießen gegen Kayserispor mit 10:11. Samsunspor konnte er in der Saison 2011/12 nicht vor dem Abstieg retten. Als Konsequenz daraus trat Bakkal als Trainer von Samsunspor zurück.

Am 5. November 2012 übernahm Bakkal die Mannschaft von Kardemir Karabükspor. Er wurde Nachfolger von Michael Skibbe. Bakkal führte Karabükspor schnell in die obere Tabellenhälfte und sorgte durch Überraschungssiege gegen Galatasaray Istanbul, Fenerbahçe Istanbul und Trabzonspor dafür, dass die Fachpresse auf Karabükspor aufmerksam wurde. Gegen Saisonende gelang es der Mannschaft nicht mehr seine Leistungen zu wiederholen. Infolgedessen rutsche man erneut in die Abstiegszone. Nach diesen Entwicklungen wurde Bakkal von der Vereinsführung entlassen.

Seit dem 16. Dezember 2013 ist Bakkal Cheftrainer bei Torku Konyaspor. Ende Oktober 2014 verließ er nach gegenseitigem Einvernehmen diesen Verein wieder.

Im Februar 2015 übernahm er zum dritten Mal in seiner Karriere Gençlerbirliği Ankara und ersetzte den entlassenen İrfan Buz. Bakkal erwirkte bei seinem neuen Arbeitgeber den erhofften Aufschwung. So entfernte sich die Mannschaft unter Bakkals Führung schnell von der Abwehrregion und sicherte sich bereits einige Wochen vor Saisonende den Klassenerhalt. Nach der 1:2-Heimniederlage gegen Mersin İdman Yurdu kritisierte der Vereinspräsident İlhan Cavcav öffentlich während einer Pressekonferenz Bakkal und war ihm Fehlentscheidungen bei der Aufstellung vor. Am nachfolgenden Tag, dem 23. Mai 2015, gab Bakkal seinen Rücktritt bekannt.

Zur Spielzeit 2015/16 übernahm Bakkal den südtürkischen Erstligisten Mersin İdman Yurdu. Er unterschrieb hier einen Einjahresvertrag mit einer Option auf ein weiteres Jahr. Bakkal trat am 18. September 2015 zurück.

Im Februar 2016 übernahm Bakkal den stark abstiegsbedrohten Erstligisten Sivasspor und betreute damit diesen Verein zum zweiten Mal in seiner Karriere. Mit diesem Verein bewahrte er bis zum letzten Spieltag die Chance auf einen Klassenerhalt und verfehlte diesen am letzten Spieltag. Nach dem Abstieg und seinem Vertragsablauf verließ Bakkal diesen Verein wieder. Ende September 2016 wurde er erneut bei Sivasspor als Cheftrainer verpflichtet und arbeitete mit dieser Einstellung das erste Mal in seiner Karriere in der TFF 1. Lig. Im März 2017 trat er von seinem Amt zurück.

Anfang September 2017 übernahm er zum vierten Mal in seiner Laufbahn Gençlerbirliği Ankara. Nach einem Jahr übernahm er Alanyaspor. Von 2020 bis 2021 führte er die Mannschaft vom BB Erzurumspor. Seit 2022 ist er bei Denizlispor unter Vertrag.

Erfolge
 Mit Gençlerbirliği Ankara
 Ankaraer TSYD-Pokalsieger: 2006
 Türkischer Pokalfinalist: 2007/08

 Mit Sivasspor
 Aufstieg in die Süper Lig und Meister der TFF 1. Lig: 2016/17

Literatur

Weblinks

Einzelnachweise

Fußballspieler (Denizlispor)
Fußballspieler (MKE Kırıkkalespor)
Fußballspieler (Izmirspor)
Fußballtrainer (Gençlerbirliği Ankara)
Fußballtrainer (Denizlispor)
Fußballtrainer (Manisaspor)
Fußballtrainer (Sivasspor)
Fußballtrainer (MKE Ankaragücü)
Fußballtrainer (Samsunspor)
Fußballtrainer (Kardemir Karabükspor)
Fußballtrainer (Konyaspor)
Fußballtrainer (Gaziantepspor)
Fußballtrainer (Mersin İdman Yurdu)
Fußballtrainer (Alanyaspor)
Fußballtrainer (Erzurumspor FK)
Person (Kırıkkale)
Geboren 1964
Türke
Mann

Mesut Bakkal


Fowler puede referirse a:

Personas
 Ralph Howard Fowler, importante físico y astrónomo británico del  y .
 Henry Weed Fowler, zoólogo estadounidense del  y .

Lugares
 Fowler (California)
 Fowler (Colorado)
 Fowler (Illinois)
 Fowler (Indiana)
 Fowler (Kansas)
 Fowler (Míchigan)
 Fowler (Nueva York)

Otros
 Posición de Fowler.

Fowler


Sir Arnold Wesker FRSL () a fost un cunoscut dramaturg englez. A scris peste 50 de piese de teatru, patru volume de proză scurtă, două volume de eseuri, multe articole în presă și o carte despre jurnalism, o carte pentru copii, câteva poezii etc. Piesele sale au fost traduse în 20 de limbi și au fost jucate pe plan mondial.

Scrieri
Wesker a scris mai multe piese de teatru, cărți de ficțiune și de non-ficțiune.

 Piese de teatru

The Kitchen, 1957
Chicken Soup with Barley, 1958
Roots, 1959
I'm Talking about Jerusalem, 1960
Menace, 1961 (pentru televiziune)
Chips with Everything, 1962
The Nottingham Captain, 1962
Four Seasons, 1965
Their Very Own and Golden City, 1966
The Friends, 1970
The Old Ones, 1970
The Journalists, 1972
The Wedding Feast, 1974
Shylock, 1976
Love Letters on Blue Paper, 1976
One More Ride On The Merry-Go-Round, 1978
Phoenix, 1980
Caritas, 1980
Voices on the Wind, 1980
Breakfast, 1981
Sullied Hand, 1981
Four Portraits – Of Mothers, 1982
Annie Wobbler, 1982
Yardsale, 1983
Cinders, 1983
Whatever Happened to Betty Lemon?, 1986
When God Wanted a Son, 1986
Lady Othello, 1987
Little Old Lady & Shoeshine, 1987
Badenheim 1939, 1987
Shoeshine, 1987
The Mistress, 1988
Beorhtel's Hill, 1988 (piesă pentru Basildon)
Men Die Women Survive, 1990
Letter To A Daughter, 1990
Blood Libel, 1991
Wild Spring, 1992
Bluey, 1993
The Confession, 1993
Circles of Perception, 1996
Break, My Heart, 1997
Denial, 1997
Barabbas, 2000
The Kitchen Musical, 2000
Groupie, 2001
Longitude, 2002
The Rocking Horse, 2008 (comandată de BBC World Service)
Joy and Tyranny, 2011

 Ficțiune

Six Sundays in January, Jonathan Cape, 1971
Love Letters on Blue Paper, Jonathan Cape, 1974
Said the Old Man to the Young Man, Jonathan Cape, 1978
Fatlips, Writers and Readers Harper & Row, 1978
The King's Daughters, Quartet Books, 1998
Honey, Pocket Books, 2006

 Non-ficțiune

Distinctions, 1985 (colecție de eseuri)
Fears of Fragmentation, Jonathan Cape, 1971
Say Goodbye You May Never See Them Again, Jonathan Cape, 1974
Journey Into Journalism, Writers & Readers, 1977
The Dusty Wesker Cook Book, Chatto & Windus, 1987
As Much as I Dare, Century Random House, 1994 (autobiografie)
The Birth of Shylock and the Death of Zero Mostel, Quartet Books, 1997
Wesker On Theatre, 2010 (colecție de eseuri)
Ambivalences, Oberon Books, 2011

Note

Referințe

Lectură suplimentară
 Ambivalences, Oberon Books, 2011
 Chambers Biographical Dictionary (Chambers, Edinburgh, 2002)
 The Oxford Dictionary of National Biography (Oxford 2004)

Legături externe

 Arnold Wesker Papers at the Harry Ransom Center, University of Texas at Austin

 "Arnold's Choice". Interview with Arnold Wesker, by Kirsty Young. Desert Island Discs. Broadcast on BBC Radio 4, 17 December 2006; repeated 22 December 2006.
 Interview with Arnold Wesker – British Library sound recording
 "Sir Arnold Wesker, British playwright, dies aged 83", BBC News, 13 April 2016
 "Prolific British playwright Arnold Wesker dies at age 83", Daily Mail, 13 April 2016
 Chris, Moncrieff, "Obituary: Sir Arnold Wesker, playwright", The Scotsman, 13 April 2016
 "ir Arnold Wesker", The Royal Society of Literature

Nașteri în 1932
Decese în 2016
Evrei englezi
Fellows of the Royal Society of Literature
Dramaturgi evrei
Knights Bachelor

Arnold Wesker


Sema Önür (d. 1958, Antalya), Türk tiyatro ve sinema oyuncusudur.

Uzun süre profesyonel tiyatro sanatçısı olarak çalıştı. 1977 yılında Devrimci Ankara Sanat Tiyatrosuyla başlayıp, Ankara Halk Tiyatrosu, Asaf Çiğiltepe Sahnesi, Kaktüs Kabare, Özgür Sahne, Bizim Tiyatro, Ankara Halk Oyuncuları ve Ekin Tiyatrosu'nda görevine devam etti. Toprak, Halkın Gücü, Deprem ve Zulüm, Eşeğin Gölgesi, Fehim Paşa Konağı, Müfettişler Müfettişi, Fareyi Öldürmek, Hastane mi Kestane mi, Bir Filiz Vardı, Banker Tanker, Hababam Sınıfı, Bürokratlar, Ah Bir Zengin Olsam, Ölelim mi Gülelim mi, Rosalba Pansiyonu, Bay İzzet'in İzzet-i Nefsi, Nazım, Deliler Boşandı, Alışamadım rol aldığı oyunlardan bazılarıdır.

1993 yılına kadar süren tiyatro yaşamı 1985 yılından itibaren sinema ve televizyon çalışmaları ile birlikte devam etti. Tatlı Ali, Köy Doktoru, Cumartesi Eğlence Gecesi Parodiler, Köroğlu, Tarlam düştü Yerlere, Yağmuru Beklerken, Çökertme, Evimizin İnsanları, Kaçık, Altın Bilezik, Mercan Kolye, Küçük Besleme, Can Dostum, Bizim Aile, Mutlu Günler, İlk Aşk, Ana Kuzusu, Sihirli Ceket, Bizimkiler, Kralın Hayatı, Komşu Komşu, Kaygusuzlar, Kara Melek, Yasemince, Yılan Hikâyesi, Çanta ve Ağlamak Yok rol aldığı filmler ve dizilerdir.

Dış bağlantılar

 ÇASOD biyografisi

1958 doğumlular
Türk kadın sinema oyuncuları
Türk kadın dizi oyuncuları
Yaşayan insanlar

Sema Önür


Federico Chiesa (25. listopada 1997.) je talijanski profesionalni nogometaš koji trenutno igra za Juventus, na posudbi iz Fiorentine.

Omladinska karijera
Chiesa je započeo svoju karijeru u U.S. Settignanese-u, gdje ga je trenirao Fiorentinsko legenda Kurt Hamrin.

Fiorentina

Rana karijera
Fiorentini se pridružio 2007. U početku član njihove momčadi iz Giovanilija, Chiesa je raspoređen u sastav mlađih od 19 godina za sezonu 2014–15., I postigao je jedan gol u sedam nastupa za svoju ekipu Primavere. Sljedeće sezone upisao je 23 nastupa i postigao sedam golova. Chiesa je potpisao svoj prvi profesionalni ugovor s Fiorentinom u veljači 2016. godine.

Sezona 2016. – 17.
Za Fiorentinu je debitirao u gostujućem porazu od Juventusa 2:1, tijekom uvodnog meča sezone 2016. – 17. Trener Fiorentine Paulo Sousa odlučio ga je zamijeniti na poluvremenu s novim igračom koji je došao na posudbu, Cristianom Tellom. 29. rujna Chiesa je debitirao u Europskoj ligi u Fiorentinovoj domaćinskoj pobjedi nad Qarabağom 5-1.  Dana 8. prosinca obilježio je svoj četvrti nastup u Europskoj ligi postigavši svoj prvi ikad seniorski pogodak u gostujućoj pobjedi nad Qarabağom 1:2; kasnije je isključen tijekom iste utakmice zbog dvostrukog žutog kartona.

Dana 15. siječnja 2017. Chiesa se pojavio kao strijelac gola koji je doveo do pobjede meča u domaćoj pobjedi 2:1 nad rivalom Juventusom, iz dodavanja Milana Badelja; međutim, gol je dodijeljen Badelju, jer, nakon pregleda, reprize nisu potvrdile je li Chiesa skrenuo dodavanje.  Kasnije tog mjeseca, Chiesa je produžio ugovor s Fiorentinom do 30. lipnja 2021. Dana 21. siječnja postigao je svoj prvi pogodak u Serie A u pobjedi 3:0 u gostima nad Chievom. Samo osam dana kasnije, Chiesa je postigao svoj drugoligaški gol u 3-3 domaćem remiju protiv Genoe. Dana 7. svibnja postigao je uvodni gol za Fiorentinu u eventualnom remiju 2:2 protiv Sassuola; ovo mu je treći pogodak za klub, a prvi u Seriji A u gotovo četiri mjeseca. Gol je stigao samo četiri minute nakon promašenja kaznenog udarca suigrača Nikole Kalinića neposredno nakon pola sata.

2017. – 2019.
16. rujna sljedeće sezone Chiesa je golom u Derbyju dell'Appennino protiv Bologne obilježio svoj 30. ligaški nastup za Fiorentinu; postigavši otvarač u 51. minuti igre, u konačnoj pobjedi domaćina 2–1.

Dana 30. siječnja 2019. Chiesa je postigao hat-trick u domaćoj pobjedi nad Romom rezultatom 7:1 u četvrtfinalnoj utakmici Coppa Italije.

Juventus

Sezona 2020. – 21.
5. listopada 2020. Chiesa je potpisao dvogodišnji ugovor o posudbi s Juventusom; posudba od 3 milijuna eura za prvu sezonu i posudba od 7 milijuna eura za drugu sezonu, uz uvjetnu obvezu kupnje za 40 milijuna eura plus 10 milijuna eura varijabli. 17. listopada Chiesa je debitirao za Juventus, pruživši asistenciju Álvaru Morati i došavši ravno do crvenog kartona u remiju protiv Crotonea na gostovanju 1-1.  U Ligi prvaka debitirao je tri dana kasnije, u pobjedi u gostima od kijevskog Dynama s 2: 0

Internacionalna karijera
Chiesa je prvi put pozvan u momčad Italije U19 davne 2015. godine. On je zajedno s kolegom iz Fiorentine Simoneom Minelli odabran kao dio preliminarne momčadi Paola Vanolija za 27 članova za UEFA Europsko prvenstvo do 19 godina u Njemačkoj 2016. godine. Chiesa je igrao za Italiju do 19 godina u prijateljskim utakmicama protiv Češke, Španjolske i Francuske.

2016. godine primio je poziv od Alberigo Evania iz Italije do 20 godina da zastupa stranu na turniru četiri nacije do 20 godina za razdoblje od 2015. do 2016.

U ožujku 2017. godine Chiesa je pozvan od strane šefa Italije U21 Luigija Di Biagioa da predstavlja Azzurrine u prijateljskim utakmicama protiv Poljske i Španjolske. Debitirao je s reprezentacijom Italije U21 23. ožujka 2017., u pobjedi 1-2 protiv Poljske.  Chiesa je pružio asistenciju strijelcu prvog gola Lorenza Pellegrinija.  Zadržao je mjesto u početnoj postavi protiv Španjolske u porazu rezultatom 1: 2 na Stadiu Olimpicu.

Iako je tek u ožujku 2017. pozvan na stranu mlađu od 21 godine, Chiesa je izabran od strane starijeg talijanskog trenera Giana Piera Ventura za neslužbeni prijateljski tim momčadi protiv San Marina u Empoliju 31. svibnja.  Chiesa je u neslužbenom međunarodnom debiju za seniore nastupio u meču, počevši od eventualne pobjede Italije od 8: 0.

U lipnju 2017. godine menadžer Di Biagio uključio ga je u sastav Italije do 21 godine za UEFA-ino europsko prvenstvo do 21 godine 2017.  U uvodnoj utakmici Italije na turniru 19. lipnja namjestio je gol Andrea Petagne ubačajem nakon kornera u pobjedi nad Danskom od 2:0.  Italiju je eliminirala Španjolska u polufinalu 27. lipnja, nakon poraza od 3:1.

U ožujku 2018. dobio je svoj prvi službeni poziv za seniorsku reprezentaciju Italije, pod privremenim menadžerom Di Biagiom, za talijanske prijateljske utakmice protiv Argentine i Engleske kasnije tog mjeseca.  23. ožujka službeno je debitirao za seniore u prijateljskim utakmicama protiv Argentine; Italija je poražena 2-0.

Sudjelovao je s U21 momčadi na UEFA-inom europskom prvenstvu do 21 godine 2019. održanom u Italiji,  gdje je postigao tri gola u grupnoj fazi.

Njegov prvi seniorski međunarodni gol postigao je 18. studenog, u domaćoj pobjedi nad Armenijom od 9-1, u talijanskoj posljednjoj kvalifikacijskoj utakmici za Euro 2020, pod vodstvom menadžera Roberta Mancinija; tijekom meča je asistirao za dva pogotka: prvi pogodak Ciro Immobileta i drugi pogodak Riccarda Orsolinija

Izvori

Talijanski nogometaši
Nogometaši Fiorentine
Nogometaši Juventusa F.C.
Aktivni nogometaši

Federico Chiesa


البريد الإلكتروني على الويب  هو مصطلح يشير إلى خدمة البريد الإلكتروني التي يمكن الوصول إليها عن طريق متصفح ويب، عكس مايكرسوفوت آوتلوك أو موزيلا ثندربرد.

واحد من أوائل خدمات البرد الإلكتروني على ويب كان هوتميل، يوجد العديد من الخدمات ذات الشهرة العالية مثل جيميل وياهو! ميل وإي أو إل.

أهم ميزة للبريد الإلكتروني على ويب هي إمكانية الدخول إلى البريد الإلكتروني من أي حاسوب متصل بالشبكة، غير أن هذا يشكل عيب بنفس الوقت وهو عدم إمكانية الوصول إلى الرسائل القديمة في حال عدم توفر الاتصال.

مراجع

بريد الويب
تطبيقات ويب
عملاء بريد إلكتروني

بريد ويب


A Batalha de Izium foi um confronto travado entre as Forças Armadas da Ucrânia e as Forças Armadas da Rússia na cidade de Izium, Ucrânia, como parte da Ofensiva do leste da Ucrânia, durante a  invasão da Ucrânia pela Rússia de 2022. A batalha iniciou em março de 2022 pelo controle de Izium, devido à localização da cidade para transporte de suprimentos.

Em 10 de setembro de 2022, forças ucranianas recapturaram a cidade durante a contraofensiva de Carcóvia, e valas comuns com 440 corpos foram encontradas. A população de Izium diminiu para 10 mil por causa da batalha.

Batalha
Alguns ataques russos contra a cidade começaram logo nos primeiros dias da guerra, em 28 de fevereiro, com ataques de artilharia iniciando em 3 de março. Oito civis foram mortos em 3 de março, com o hospital da cidade relatando danos significativos em sua estrutura dados os ataques constantes de foguetes. Em 6 de março, as tropas russas já tinham controle da estação ferroviária da cidade e dois quarteirões.

Na noite de 7 de março, veículos russos informaram que Izium havia sido tomada por forças russas, uma afirmação que não foi confirmada oficialmente. No dia seguinte, eclodiram combates entre as forças russas e ucranianas pelo controle da cidade, com as tropas russas eventualmente sendo repelidas. Entre 9 e 10 de março, 2.250 civis foram evacuados de Izium, enquanto as forças russas continuaram avançando lentamente em direção à cidade.

Em 12 de março, as tropas russas capturaram a parte norte da cidade. No dia seguinte, os militares russos fizeram mais avanços, mas acabaram sendo repelidos, de acordo com os militares ucranianos.

Em algum momento entre 15 e 16 de março, as tropas russas tomaram a parte sul de Izium, antes que as forças ucranianas conseguissem recapturar suas posições logo depois. Em 17 de março, um militar do Departamento de Defesa dos EUA relatou que Izium foi mais uma vez capturada pelas forças russas, mas isso foi negado pelo Instituto para o Estudo da Guerra (ISW). Os militares russos cruzaram o rio Donets perto da Rodovia Barvinkivsky, mas foram detidos pelas forças ucranianas após serem emboscados. A luta continuou no dia seguinte.

Entre 19 e 20 de março, uma nova tentativa russa de capturar o centro de Izium foi repelida. Durante a luta, as tropas de engenharia russas tentaram fazer uma ponte flutuante sobre o rio Donets, para contornar duas pontes de veículos que foram parcialmente destruídas pelas forças ucranianas em uma tentativa de deter o avanço russo. No entanto, as tropas de engenharia foram emboscadas e 19 soldados russos foram mortos e 46 feridos. Entre os mortos estava o comandante da unidade de engenharia, coronel Nikolay Ovcharenko. Eventualmente, as forças russas conseguiram erguer duas pontes flutuantes e tanques russos cruzaram o rio para cercar a parte ucraniana de Izium. Durante este tempo, em 22 de março, as forças ucranianas fizeram uma tentativa de contra-ataque para recuperar o controle da cidade.

Em 24 de março, os militares russos anunciaram que haviam assumido o controle total de Izium, o que foi negado pela Ucrânia, que afirmou que a luta ainda estava em andamento. De acordo com uma autoridade local, as forças russas estavam controlando a parte norte da cidade, enquanto os soldados ucranianos estavam no sul, com o rio Donets separando-os. Ele também confirmou que Izium foi bloqueada e que a cidade foi "completamente destruída" neste ponto.

Em 25 de março, foi relatado por um militar do Departamento de Defesa dos EUA e outros canais que as forças russas romperam as linhas ucranianas ao sul de Izium, supostamente avançando 10 quilômetros. No entanto, o ISW citou que as tropas russas foram repelidas na aldeia de Kamyanka, ao sul de Izium. O ISW afirmou ainda que as forças russas iriam continuar com suas tentativas de cercar a cidade, depois de não conseguir capturá-la em um ataque direto.

Em 27 de março, os militares russos capturaram Kamianka e duas outras aldeias a sudoeste e sudeste de Izium, mas as forças ucranianas afirmaram que conseguiram recapturar todas as três aldeias posteriormente. Eles também alegaram ter derrubado um caça russo Sukhoi Su-34 perto de Izium. Dois dias depois, foi confirmado que Kamianka estava sob controle russo, com as forças russas fortificando suas posições ao redor, enquanto a luta se movia ao sul de Izium, ao longo da estrada para Sloviansk.

Em 1.º de abril, os militares ucranianos confirmaram que Izium estava sob controle russo. No dia seguinte, em entrevista ao Ukrinform, o vice-prefeito de Izium, Volodymyr Matsokin, afirmou que 80% dos edifícios residenciais da cidade foram destruídos e que não havia energia, aquecimento ou água na cidade.

Consequências
Em 3 de abril, o governo ucraniano declarou que dois soldados russos foram mortos e outros 28 hospitalizados depois que civis ucranianos distribuíram bolos envenenados a soldados russos da 3.ª Divisão Russa de Rifles Motorizados em Izium.

Em 4 de abril, o The Guardian informou, com base em relatos de testemunhas oculares de residentes e oficiais militares, que combates intensos continuaram perto de Izium.

Em 10 de abril, vários militares de defesa dos Estados Unidos afirmaram que as forças russas estavam se concentrando em Izium em preparação para uma campanha ofensiva entre Izium e Dnipro. As forças russas teriam redistribuído forças do eixo de Kiev e do eixo Sume para Izium a partir de 5 de abril.

Em 18 de abril, a Ucrânia reivindicou a recaptura de um "número de assentamentos" na área de Izium ou perto dela. As forças russas na cidade estavam iniciando deportações em massa de residentes da cidade para o território da Federação Russa.

A Ucrânia iniciou uma contraofensiva na região de Carcóvia no início de setembro de 2022. Em 9 de setembro, os subúrbios do rio Oskil foram recapturados pelos militares ucranianos. Na manhã de 10 de setembro, as forças russas, deixando seus equipamentos, se retiraram da cidade, que agora estava novamente sob controle das forças ucranianas.

Mortes civis

Valas comuns com mais de 440 corpos foram encontradas depois que os russos foram expulsos da cidade.

No final de novembro, vazou um telefonema de um soldado russo da 27.ª Brigada de Fuzileiros Motorizados de Guardas Separados discutindo o assassinato de cidadãos de Izium durante a retirada de setembro. O soldado detalhou um relato de segunda mão de onde seu comandante, coronel Sergey Igorevich Safonov, e outro oficial esfaquearam uma idosa ucraniana e atiraram em seu marido, respectivamente, matando os dois.

Ver também
 Ofensiva do leste da Ucrânia
 Massacre de Izium
 Contraofensiva de Carcóvia (2022)

Referências

Invasão da Ucrânia pela Rússia (2022–presente)
Batalhas da invasão da Ucrânia pela Rússia em 2022
Ofensiva do leste da Ucrânia
Batalhas envolvendo a Rússia
Batalhas envolvendo a Ucrânia
Contraofensiva de Carcóvia

Batalha de Izium (2022)


Talking Heads is a 1988 TV series of dramatic monologues written for BBC television by British playwright Alan Bennett. The first series was broadcast on BBC1 in 1988, and adapted for radio on BBC Radio 4 in 1991. A second series was broadcast on BBC Two in 1998. They have since been included on the A-level and GCSE English Literature syllabus. Some episodes aired on PBS in the United States as part of its Masterpiece Theatre programme.

In 2020, the BBC remade 10 of the existing episodes, with two brand new stories.

Summary
There are two series of Talking Heads, six monologues in each, along with an earlier (1982) play, A Woman of No Importance, which, while not released alongside Talking Heads, generally fits into the canon. Although the plays deal with a variety of subjects, there are certain recurring themes, such as death, illness, guilt and isolation. All of the characters are childless with the notable exception of Muriel in "Soldiering On"; Violet in "Waiting for the Telegram" is told she has a son, but she does not remember him.

Most of the plays give some hint as to where they are set, mostly in Leeds, although not (as Bennett stresses) the "real" Leeds, but rather one that exists in his head. For example, Matthias Robinsons, in which Miss Fozzard works, closed in the 1970s.

Cast and crew
Each episode consists of an individual monologue and therefore in most episodes only one character appears. The only exception is when Steven Beard features as a policeman in "A Cream Cracker under the Settee". Julie Walters, Patricia Routledge and Thora Hird appear as different characters in both series.

The show was produced by Innes Lloyd and Ralph Wilton (series 1) and Mark Shivas (series 2), while Alan Bennett, Stuart Burge, Giles Foster, Tristram Powell, Gavin Millar, Patrick Garland, Stuart Garland and Udayan Prasad directed individual episodes. The music was written by George Fenton.

Episodes
Actors are named for the earlier of the BBC television versions.

Stand-alone play
"" – (19 November 1982)
 Patricia Routledge plays Miss Schofield

Peggy Schofield, clerical worker and self-described linchpin of her office, finds that when her strict regime is disrupted, her world crumbles around her. Her health deteriorates and she is rapidly spirited away to hospital, where she reconstructs her office routine, appropriating doctors, other hospital staff and patients as replacements for her co-workers. It is soon revealed, through hints that she has lost her job and her co-workers haven't bothered to visit, that she is not as popular and significant as she assumed. She grows constantly sicker and weaker, and it's hinted that though everyone around her is aware she's slowly dying, no one has ever told her.

Series 1
Talking Heads 1 – (19 April to 24 May 1988)

 Alan Bennett plays Graham Whittaker in ""
Mild, middle-aged Graham Whittaker (who we learn is a repressed homosexual with a history of mild mental health problems) finds life becoming complicated as his mother, with whom he still lives, reunites with an old flame named Frank Turnbull. Graham becomes increasingly jealous when Mr Turnbull takes an ever-growing hold on Mam, especially when Frank proposes marriage while simultaneously suggesting Graham move out of the house to a hostel. But Mr Turnbull is hiding a secret, and when Graham finds out he triumphantly confronts his mother with the information, restoring the status quo and his comfortable life, but destroying her hopes of happiness in the process.

 Patricia Routledge plays Irene Ruddock in ""
Irene Ruddock is a working class single woman living near Bradford who is not afraid to speak, or rather write, her mind: she writes letters to her MP, the police, the chemist – everyone she can, to remedy the social ills she sees around her. After one too many accusations of misconduct from Irene's pen, she is sent to prison – where, for the first time in her life, she feels free and happy.

 Maggie Smith plays Susan in ""
Susan, an alcoholic, nervous vicar's wife who has to travel into Leeds to go to the off-licence because of her debts with the local shop keeper, distracts herself from her ambitious, and, as she sees him, vainly insensitive husband and his doting parishioners by conducting an affair with a nearby grocer, Ramesh Ramesh the third, discovering something about herself and God in the process. She does not feel cheated when Ramesh Ramesh moves on to marry. (Anna Massey took the role in the BBC Audio Tape version.)

 Stephanie Cole plays Muriel Carpenter in ""
Muriel is a strong woman, and always has been – a pillar of the community, a regular charity worker, and a volunteer for Meals on Wheels; and looking after her mentally ill daughter, Margaret, has fortified her resolve. So, after the death of her husband Ralph, Muriel is well-prepared to cope with the crisis. However, given her son Giles' ineptitude (or dishonesty) with money, and the vile secret behind Margaret's illness, Muriel finds that she needs to adapt in order to 'soldier on'.

 Julie Walters plays Lesley in "
Lesley is an aspiring actress, who, after a series of unpromising extra roles on television programmes such as Crossroads, finds what she believes to be her big break as the adventurous Travis in a new film for the West German market. It is not clear to what extent Lesley understands that she is appearing in a soft pornographic film.

 Thora Hird plays Doris in ""
Doris, aged seventy-five, is a tidy woman — and when she suffers a fall after trying to clear up after her considerably less thorough home help, Zulema, it becomes apparent that her constant nagging may have been responsible for her husband's early death. Alone and injured, she wonders whether the only place left for her in society is a care home which she distrusts. Resisting this with all her being, she decides she'd rather die on her own in considerable pain than live in a care home 'smelling of pee'.

Series 2
Talking Heads 2 – (6 October to 11 November 1998)

 Patricia Routledge plays Miss Fozzard in ""
Miss Fozzard is a lonely, middle-aged department-store clerk in Soft Furnishings whose free time is mostly spent caring for her brother after he suffers a stroke. Her one joy is visiting her chiropodist, but, when he retires, she finds her life consumed with a burgeoning relationship with his replacement, Mr Dunderdale, who is a decidedly kinky fellow with an all-consuming foot fetish. While Miss Fozzard would be the last to admit it, she ventures into benign prostitution as she allows her new chiropodist to pay her to model a variety of footwear whilst also indulging in other activities. It is this that gives her the satisfaction her life was missing, as she begins to stop caring what other people think.

 Eileen Atkins plays Celia in ""
Celia is a covetous antiques dealer who brazenly aids elderly neighbours for the sole purpose of being in a good position to buy their treasures on the cheap when they die. She's particularly put out when one elderly woman whom she's visited, living in a house chock full of antiques, dies and leaves everything to a distant Canadian relative. Celia is somewhat soothed when the Canadian gives her a small box of the woman's things, which includes a curious drawing of a finger. Celia is particularly pleased she makes a hundred pounds selling the frame around the picture, but then later learns to her horror that the drawing is a lost Michelangelo masterpiece worth millions, which the buyer says on national television he bought in a "junk shop". The figure is a study of the central image of the hand of God on the ceiling of the Sistine Chapel.

 David Haig plays Wilfred Paterson in ""
Wilfred is, we discover over time, a reformed paedophile living under a false identity and working as a much-praised maintenance man in a public park. However, as a superior begins to pressure him for bureaucratic historical information to include in his personnel file, the pressure causes Wilfred to resume his old ways, with horrifying results. Incarcerated, he contemplates his condition, remarking 'It's the one part of my life that feels right... and that's the bit that's wrong.'

 Julie Walters plays Marjory in ""
Clean freak Marjory gradually comes to realise that her husband, Stuart, who works in a slaughterhouse, is using his employment to cover the fact he's a particularly dangerous criminal. He regularly goes out with his Alsatian, Tina (whom Marjory has barred from entering the house), and returns late at night. This usually culminates in brutal sexual advances which Marjory finds distasteful but feels powerless to reject. She is so alienated from the outside world that she subsumes all emotion in her domestic routine – her control of which becomes gradually more threatened as her husband becomes the subject of both police and media attention. When he is arrested and tried for a series of murders, Marjory struggles to maintain a low profile, and to continue with her routine as normal, but in the process discovers a damning piece of evidence which links her husband to the killings. However, she receives a telephone call announcing he has been acquitted (due to lack of evidence), before she is able to decide upon a course of action. When he returns home, Marjory now has to deal with the horrific realisation she'll be sharing her home with a serial murderer. As an ultimate sign of her lapsed control, Tina finally gains entry into the house. Marjory contemplates making the evidence known.

 Penelope Wilton plays Rosemary Horrocks in ""
Rosemary Horrocks is a lonely woman whose husband is intent on moving them both to Marbella. Unknown to him, Rosemary does not wish to go. She takes it upon herself to tend to a female neighbour's garden after the latter is arrested for murdering her abusive husband. The two women become close friends in a tender relationship which has the potential to bring both of them real happiness. As the case of her newfound friend is investigated, a darker and more perverted side of Rosemary's own husband is revealed. Sadly, Rosemary's neighbour dies of cancer before the potential of their friendship can be fully realised, and Rosemary must passively continue with the non-marriage she has with her highly repressed, golf-playing husband.

 Thora Hird plays Violet in ""
Violet is a confused, elderly woman in a nursing home who has been told by the excited staff she will soon be receiving a congratulatory telegram from the Queen in honour of her one hundredth birthday. This, however, perplexes Violet as she wanders far back in her memory to an age where telegrams brought news of death on a battlefield. Violet ruminates about a long-lost love to her only real friend, a gay male nurse at the home named Francis, who ultimately dies of AIDS.

2020 Series
Talking Heads 3 – (23 June to 9 July 2020)

Filmed during the lockdown for COVID-19, in 2020, the BBC released a new series of Talking Heads including remakes of 10 of the original monologues and two new episodes written by Bennett in 2019.

 Sarah Lancashire plays Gwen Fedder in ""
Michael is only 15, but you wouldn't know. Gwen thought there would be something that gave you immunity, that you couldn't fall for your own child.

 Monica Dolan plays Lorna in ""
Lorna visits the spot where Clifford's motorbike crashed, hoping for some closure. But one day she finds someone else has left some flowers on the shrine.

Ten of the original monologues were performed with new actors.

 Imelda Staunton plays Irene Ruddock in "A Lady of Letters"
 Harriet Walter plays Muriel Carpenter in "Soldiering On"
 Jodie Comer plays Lesley in "Her Big Chance"
 Lucian Msamati plays Wilfred Paterson in "Playing Sandwiches"
 Martin Freeman plays Graham Whittaker in "A Chip in the Sugar"
 Rochenda Sandall plays Marjory in "The Outside Dog"
 Lesley Manville plays Susan in "Bed Among the Lentils"
 Tamsin Greig plays Rosemary Horrocks in "Nights in the Gardens of Spain"
 Kristin Scott Thomas plays Celia in "The Hand of God"
 Maxine Peake plays Miss Fozzard in "Miss Fozzard Finds Her Feet"

The two Thora Hird monologues ("A Cream Cracker under the Settee" and "Waiting for the Telegram") were not included, primarily due to the fact the directors were unable to use actors over the age of 70.

Nominations and awards

Series 1 (1988)
BAFTA TV Awards

RTS Awards

Series 2 (1998)
BAFTA TV Awards

Peabody Awards

'RTS Awards

Radio broadcasts
The nature of the monologues is that, despite being conceived for television, they can be broadcast unaltered in sound only. As such, they were re-broadcast on BBC Radio 4 between February and March 1991, the only difference being the inclusion of an introductory instalment with Bennett discussing their development. The second series did not appear on radio but received a CD release. "Bed Among the Lentils" was subsequently remade for BBC Radio 7 in 2008 with Anna Massey as Susan.

Releases
The radio shows were released as two CDs in 1999. In 2007, the monologues were published as a book titled Talking Heads. There have also been a number of DVD and video releases, the most recent in 2005 entitled The Complete Talking Heads. This release also features Bennett's autobiographical Telling Tales monologues from 2000.

Stage adaptations
A West End theatre production, also entitled Talking Heads'', opened at the Comedy Theatre in January 1992 for a 10-week season, starring Patricia Routledge and Alan Bennett, who also directed, plus piano interludes by Jeremy Sams.

In 2002, seven of the pieces were performed at the Tiffany Theater in Los Angeles for a highly praised engagement. In 2003, the Los Angeles production was staged Off-Broadway, at the Minetta Lane Theatre with a few changes in casting and creative personnel, and replacement of one of its seven monologues. This version was recognised with Drama Desk and Outer Critics Circle award nominations, and won the Drama Desk Award for Outstanding Featured Actress (Lynn Redgrave), The Obie Award for Outstanding Performance, (Kathleen Chalfant, Daniel Davis, Christine Ebersole, Valerie Mahaffey, Redgrave, Brenda Wehle), and The Drama Critics' Circle Award for Best Foreign Play (Alan Bennett).

London's Bridge Theatre staged eight monologues from the 2020 television series in the months following their broadcast. Actors Lucian Msamati, Imelda Staunton, Tamsin Greig, Maxine Peake, Rochenda Sandall, Kristin Scott Thomas, Monica Dolan and Lesley Manville reprised their roles in four double bills. Martin Freeman, Jodie Comer, Harriet Walter and Sarah Lancashire appeared in the TV series, but not in the stage productions.

References

External links
 2020 series, BBC programme page
 1988 series 1 & 2, BBC episode guide

BBC television dramas
British plays
1988 British television series debuts
2020 British television series endings
1980s British drama television series
1990s British drama television series
2020s British drama television series
English-language television shows
Hawthornden Prize-winning works
BBC Radio programmes
BBC Radio 7 (rebranded) programmes
Television shows set in Leeds

Talking Heads (British TV series)


Johan Nordal Fischer Wille (født 28. oktober 1858 i Hobøl, død 4. februar 1924 i Kristiania) var en norsk botaniker og naturbeskytter.

Efter examen artium ved Peter Qvams skole i 1874 i Kristiania, hvor han studerede til at blive docent, men mødte botanikerne Axel Blytt og W. C. Brøgger. Efterfølgende afbrød han studiet til fordel for en forskerkarriere indenfor ferskvandsalger. Efter at have doseret ved universitetet i Stockholm 1883-89 blev han botaniklærer på Den høiere landbruksskole på Ås 1889-93, så ved Det Kongelige frederiks Universitet som professor 1893-1924, såvel som bestyrer for botaniklabben 1895-1905, og Botanisk Have (Oslo) 1898-1924. Wille ville have universitetet til Tøyen, mens Kristine Bonnevie stod bag Blindern-blokken.

Wille var på flere ekspeditioner, herunder til Puerto Rico for at indsamle ferskvandsalger.

Wille var i 1894 med til at etablere "Biologen", en forsknings-station i Drøbak. Han var en faglig rådgiver, da man udfærdigede Naturfredningsloven i 1910, og var i 1914 med til at starte det der i dag er Norges Naturvernforbund, som dengang kom til at hedde, Landsforeningen for naturfredning. Han var også lokalpolitiker for Højre, desuden var Wille redaktør af Nyt Magazin for Naturvidenskaberne, i ledelsen af Selskabet Havedyrkingens Venner, arrangør af sommerkurser for folkeskolelærere, og aktive foredragsholder i Arbeiderakademiene.

Udmærkelser

 St. Olavs Orden, ridder i første klasse i 1904
 Nordstjerneordenen, kommandør i anden klasse
 Fridtjof Nansens belønning for fremragende forskning 1918

Referencer

Eksterne henvisninger
 Johan Nordal Fischer Wille på Wikispieces

Botanikere fra Norge
Modtagere af Nordstjerneordenen
Modtagere af Sankt Olavs Orden

Nordal Wille


Siebel was a German aircraft manufacturer founded in 1937 in Halle an der Saale.

History
It originated in the Klemm-Flugzeugwerke Halle that had been founded in 1934 as a branch of Leichtflugzeugbau Klemm in Böblingen. Its name changed to Siebel Flugzeugwerke when it was taken over by Friedrich Siebel in December 1937.

After World War II the company was revived as Siebel Flugzeugwerke ATG (SIAT) in West Germany in 1948, with its headquarters in Munich. In 1956, its headquarters were moved to Donauwörth and the company became WMD-Siebelwerke ATG (WMD/SIAT) in 1958 in cooperation with Waggon- und Maschinenbau GmbH Donauwörth (WMD). In 1968 the company was absorbed by Messerschmitt-Bölkow-Blohm after MBB became the major shareholder.

Products
Siebel
 Siebel Fh 104 Hallore, medium transport
 Siebel Si 201, STOL reconnaissance aircraft (prototype)
 Siebel Si 202 "Hummel"  sportplane + trainer, 1938
 Siebel Si 204, transport + aircrew trainer
 DFS 346, research aircraft
 Siebel ferry, landing craft

SIAT
 SIAT 222
 SIAT 223 Flamingo

See also
List of RLM aircraft designations

References

External links

Defunct aircraft manufacturers of Germany

Siebel


Svijet

Natjecanja

Svjetska natjecanja

Kontinentska natjecanja

Europska natjecanja

Osnivanja
 Al-Ahly S.C., egipatski nogometni klub
 FC Augsburg, njemački nogometni klub
 CFR Cluj, rumunjski nogometni klub
 Real Betis, španjolski nogometni klub
 Atalanta BC, talijanski nogometni klub
 Fenerbahçe S.K., turski nogometni klub

Rekordi

Nagrade

Ostali događaji

Rođenja

Smrti

Hrvatska i u Hrvata

Natjecanja

Timski športovi

Pojedinačni športovi

Osnivanja
 AŠK Croatia Zagreb, hrvatski nogometni klub
 NK Slaven Koprivnica, hrvatski nogometni klub
 NK Zelina, hrvatski nogometni klub
 ZŠK Viktorija, hrvatski nogometni klub

Rekordi

Nagrade

Ostali događaji

 23. lipnja - Hrvatska nogometna reprezentacija odigrala svoju prvu utakmicu

Rođenja
 12. siječnja – Vjera Neferović, hrvatska atletičarka († 1989.)
 4. rujna – Dragan Grims, hrvatski optičar, atletičar, atletski trener i športski dužnosnik († 1994.)

Smrti

Izvori

Vanjske poveznice

Šport u 1907.


Akito Fukumori (født 16. december 1992) er en japansk fodboldspiller.

Han har spillet for flere forskellige klubber i sin karriere, herunder Kawasaki Frontale og Hokkaido Consadole Sapporo.

Referencer

Eksterne henvisninger

Fodboldspillere fra Japan

Akito Fukumori


Der Flintyxan (dt. Feuersteinbeil, Steinbeil) war ein internationaler schwedischer Literaturpreis für historische Kriminalromane. Er wurde zwischen 2001 und 2007 von dem schwedischen Kriminalmagazin Jury verliehen. Wie beim Poloni-Preis den weiblichen Autoren, versuchte Jury hier der besonderen Gattung des historischen Kriminalromans stärkere Anerkennung zu verschaffen. Mit der Einstellung des Magazins wurde die Verleihung nicht fortgesetzt.

Preisträger

(Verlagsangaben und ISBN beziehen sich auf die deutschen Erstausgaben)
 2001 Eva-Marie Liffner für Camera (dt. Camera. Reclam, Leipzig 2003, ISBN 978-3-379-00798-6)
 2002 Bo R. Holmberg für Liemannen (dt. Rabenseelen. Heyne, München 2004, ISBN 3-453-87802-7)
 2003 C. J. Sansom für Upplösning (Original (aus dem Englischen): Dissolution; dt. Pforte der Verdammnis. Scherz, Frankfurt/M. 2003, ISBN 3-502-10581-2)
 2004 José Carlos Somoza für Idéernas grotta (Original (aus dem Spanischen): La caverna de las ideas; dt. Das Rätsel des Philosophen. Claassen, München 2001, ISBN 3-546-00221-0)
 2005 Steven Saylor für Romarblod (Original (aus dem amerikanischen Englisch): Roman Blood; dt. Das Lächeln des Cicero. Blanvalet, München 1993, ISBN 3-7645-1119-2)
 2006 Barbara Nadel für Dödlig rättvisa (Original (aus dem Englischen): Last Rights)
 2007 Ariana Franklin für Dödens mästarinna (Original (aus dem Englischen): Mistress of the Art of Death; dt. Die Totenleserin. Droemer, München 2007, ISBN 978-3-426-19739-4)

Siehe auch
 Liste der Krimi-Autoren

Weblinks
 MBM Förlag zur Auszeichnung von Barbara Nadel für den Flintyxan 2006 (schwedisch, abgerufen am 13. Februar 2012)
 UNT.SE vom 30. September 2007 zur Verleihung der Auszeichnung an Ariana Franklin (schwedisch, abgerufen am 13. Februar 2012)
 DAST-Magazine vom 3. Februar 2008 Biografisches und zur Verleihung des Flintyxan an Bo R. Holmberg (schwedisch, abgerufen am 13. Februar 2012)

Anmerkungen

Krimipreis
Romanpreis
Literaturpreis (Schweden)
Erstverleihung 2001

Flintyxan


Luis Landínez (n. 1911, Salamanca – d. 10 decembrie 1962, Madrid) a fost un romancier spaniol.

Biografie
S-a născut la La Fuente de San Esteban (Salamanca) și a studiat la Universitatea din Salamanca. A locuit în timpul Războiului Civil Spaniol într-un alt sat al provinciei: Gallegos de Solmirón, unde tatăl său a lucrat ca medic. După război a trăit o lungă perioadă de timp în Barcelona, lucrând ca vânzător de cărți la domiciliu.

El a corespondat cu Max Aub, care îl considera ca fiind unul dintre membrii curentului artistic exilio interior.

Romanul său cel mai important a fost o dramă rurală în stil tremendist: Los hijos de Máximo Judas, care a fost selectată în faza finală pentru premiul Nadal (1949), dar care, totuși, nu a avut parte de succes comercial.

Cea mai mare parte a operei sale, nepublicată, s-a pierdut după moartea sa, care a avut loc în circumstanțe stranii, la 10 decembrie 1962, în stația Estación de Príncipe Pío din Madrid. Moartea lui s-a produs în trenul cu care sosea din Asturia. Se crede că moartea lui ar putea avea o legătură cu activitatea sa clandestină din Partidul Comunist Spaniol.

Opera sa a fost studiată și, ulterior, revalorizată de Francisco Ynduráin, José Corrales Egea, Santos Sanz Villanueva și Ricardo Senabre.

Traduceri
 Liviu Rebreanu: El bosque de los ahorcados (Pădurea spânzuraților) (Editorial Stylos, Madrid, 1944) - împreună cu María Teresa Quiroga Plá

Note

Nașteri în 1911
Decese în 1962
Romancieri spanioli

Luis Landínez


Salko Ćatić (1884. – 1952.), austro-ugarski oružnik, domobran, vođa muslimanske milicije u istočnoj Hercegovini.

Životopis
Rođen 1884. godine. Bio je oružnik u vrijeme Austro-Ugarske. Angažirao se u NDH na obrani muslimana nevesinjskog kraja, koji su terorizirali četnici. Četnici i ostatci snaga Vojska Kraljevine Jugoslavije napravili su pokolje Hrvata u istočnoj Hercegovini još po raspadu Kraljevine Jugoslavije, slijedio je četnički lipanjski ustanak, a iz Nevesinja je bio Nevesinjski korpus. Osnovao je miliciju u početkom 1942. godine. Nije bio pristaša talijanskih inicijativa za osnivanje četničko-muslimanskih milicija, koje su u istočnoj Hercegovini prihvatili samo jugoslavensko-prosrpski opredijeljeni muslimani (Ismet Popovac i sl.). Ćatić je organizirao obranu na području Nevesinja a Džemal Tanović na području Fazlagića Kule. Kad je Ćatić osnovao miliciju, na području Nevesinja nije bilo nikakve ustaške organizacije. Ćatićeva i slične muslimanske milicije zbog manjka vlastitih tiskara služili su se istim osobnim ispravama kao četnici. Bile su na ćirilici, ali s natpisom "muslimansko udruženje". Sjedište Ćatićeve milicije bilo je u selu Kljuni, u osnovnoj školi, 13 kilometara od Nevesinja. Branili su područje kruševljanske općine, osim sjevernog dijela koji je bio pod nadzorom partizana. Često je pregovarao s talijanskom vojnom upravom radi osiguravanja hrane i oružja. Kad je sredinom 1942. Italija dopustila povratak oružanih postrojbi NDH u Drugu zonu, odredila je da talijanske postrojbe zamijene domobrani a nikako ustaše, radi izbjegavanja uznemirenosti Srba. Ćatić je završio u DOMDO pukovniji u Travniku, osnovanoj o domobranskih dragovoljaca iz Hercegovine. Budući da je utvrđeno da je dio pripadnika pukovnije bio u Ustaškoj vojnici, ratni raspored pukovnije promijenjen je iz istočne Hercegovine u područje Sinja, Imotskog, Zadvarja gdje bi se borili protiv partizana. Ćatić se ipak vratio u Nevesinje.

Vrativši se u Nevesinje, nastavio je organizirati obranu muslimanskih Hrvata.
Kao što je bilo kod većine muslimanskim Hrvatima, prema kojima je sud jugokomunističke Jugoslavije bio znatno blaži nego prema katoličkim Hrvatima, na koje je svalio sav krimen ustaških nedjela i krimen uloge razbijača Jugoslavije, tako je bilo i s Ćatićem. Sud je uvažio izjave svjedoka Srba da nisu čuli da je Ćatićeva milicija ikome zla nanijela. Sudilo mu se kao organizatoru i zapovjedniku nevesinjske muslimanske milicije. Prvobitno je bio optužen kao zapovjednik postrojbe koja je ubila srpske seljake, a ustanovljeno je da je to učinila jedna druga postrojba te je Ćatić oslobođen te optužbe. Osuđen je na oduzimanje slobode i prisilni rad u trajanju od 18 mjeseci i jednogodišnji gubitak političkih i pojedinih građanskih prava. Sličnim zapovjednicima dosuđena je i konfiskacija imovine, no Ćatiću nije jer ju nije ni imao. Na okružnom sudu u Mostaru 1946. zaključeno je da je njegova milicija bila "obična seoska muslimanska milicija" koja je "samo branila svoj zavičaj". Svjedočenje pravoslavnih seljaka u njegovu korist rezultiralo je da je Okružni sud u Mostaru primijenio na nj Ukaz o amnestiji i pomilovanju.

Izvori
(boš.) Islamska zajednica.ba Merisa Karović: Muslimanske milicije u Bosni i Hercegovini 1941. – 1945., Glasnik Br.1-2, 2007. (pristupljeno 15. kolovoza 2017.)

Životopisi, Nevesinje
NDH

Salko Ćatić


Bayundur boyu, Oğuz Kağan Destanı'na göre Oğuzların 24 boyundan biri ve Kaşgarlı Mahmud'a göre Divân-ı Lügati't-Türk'teki yirmi iki Oğuz bölüğünden üçüncüsü; "Bayundur"lardır. Belgeleri şudur :  diye tanımladığı bir Oğuz boyudur. Bu boyların Üçoklar kolundan (sol kolundan) Oğuz Kağan'ın oğlu Gök Han'ın soyundan geldikleri kabul edilir.

Akkoyunlu hanedanı Bayındır boyundan çıkmıştır.

Etimoloji
Türk şahıs adı olan, Bayundır ile eş kökenlidir.

Bay+u(n)+dır

Eski Türkçedeki; bay- "zengin" sözcüğünden +u sonekiyle türetilmiş; bayu- "zenginleşmek, müreffeh olmak" fiilinden ise (+dır) yapım ekiyle türetilmiş bir kelimedir.

Günümüz Türkçesinde kelime, bayındır halini almıştır. Günümüz Türkçesinde sıfat olarak kullanılmaktadır. Bayındır, Gelişip güzelleşmesi ve hayat şartlarının uygun duruma getirilmesi için üzerinde çalışılmış olan, mamur (yer), abat anlamında kullanılmaktadır. Şahıs ve özel ad olarak da yaygın bir şekilde kullanılmıştır.

Hakkında
Kâşgarlı Mahmud tarafından Dîvânü lugati't-Türk'te Bayundur şeklinde yer alır, Oğuzların 24 Boyu içerisinde üçüncü sırada zikredilir ve damgasının şekli de () verilir . Reşîdüddin ise boyun adını Bayındır şeklinde göstermiş ve bu ismin "daima nimetle dolu olan yer" mânasına geldiğini belirtmiştir. Yine ona göre Bayındır Oğuzlar'ın Üçok kolunun birinci boyudur.

XV. ve XVI. yüzyıllara ait tahrir defterlerinde elli iki kadar köy ve mezraa Bayındır adını taşıdığı, dolayısıyla Anadolu'nun orta ve batı bölgelerinde bulunan bu yer adları, Selçuklular devrinde Anadolu nüfusunun Türkleşmesinde, Bayındırlar'ın mühim bir rol oynadığı tahmin edilmektedir.

Bayındırlar'ın Anadolu'nun fetih ve iskânına katılmasından sonra Türk tarihindeki en mühim rolleri Akkoyunlu Devleti'ni kurmalarıdır. Bundan dolayı Akkoyunlu hânedanına Türk kaynaklarında Bayındırlu, Farsça eserlerde Bayındıriyye adı verilir. Bayındır boyunun damgasını devletlerinin resmî alâmeti kabul etmişlerdir. Böylece Akkoyunlu paralarında, resmî vesikalarında, silâhlarında ve bayraklarında Bayındır damgası görülür.

Ayrıca bakınız
 Türk Boylarının Tamgaları
 Akkoyunlular

Kaynakça

Üçoklar

Bayındır boyu


Hippuritidina je podred rudista.

Taksonomija
Podredu Hippuritidina pripadaju sljedeći taksoni:
 Rod  † Anodontopleura Felix, 1891.
 Rod  † Baryconites Palmer, 1928.
 Natporodica † Caprinoidea d'Orbigny, 1847.
 Rod  † Cryptaulia Počta, 1889.
 Rod  † Dessia Pamouktčijev, 1983.
 Rod  † Lithocalamus Lupher & Packard, 1930.
 Rod  † Palus Palmer, 1928.
 Natporodica † Radiolitoidea d'Orbigny, 1847.
 Rod  † Rousselia Douvillé, 1898.
 Rod  † Sabinia Parona, 1908.

Izvori

Rudisti

Hippuritidina


Crash Landing on You (Kóreska: 사랑의 불시착; Sarang-ui Bulsichak)  er suður-kóreskur sjónvarpsþáttur.

Suður-kóreskir sjónvarpsþættir

Crash Landing on You


Die Zyklonsaison im Nordindik ist, im Gegensatz zu anderen Entstehungsgebieten für tropische Wirbelstürme, wie die Pazifische Hurrikansaison, zeitlich nicht begrenzt, sondern ganzjährig. Jedoch entstehen Zyklone im Norden des Indik vor allem vor und nach dem Sommermonsun, im Mai und Juni sowie im Oktober und November. Das zuständige Regional Specialized Meteorological Centre, das India Meteorological Department (IMD), zählt alle Stürme, die sich zwischen dem 45. und 100. Grad östlicher Länge bilden. In diesem Becken entstehen die Zyklone entweder östlich des indischen Subkontinentes im Golf von Bengalen und im westlich davon liegenden Arabischen Meer.

Vor allem die niedrigen Küstengebiete in Ostindien, Bangladesch und Myanmar sind durch starke Wellen, die gelegentlich über 10 m auflaufen können, gefährdet. Aber auch die durch Niederschlag hervorgerufenen Überschwemmungen stellen eine Gefahr dar.

Die Saison von 1998 war neben 1987, 1996 und 2005, mit der Bildung von elf tropischen Tiefdruckgebieten, von denen sich acht zu tropischen Zyklonen entwickelten, eine der stärksten Saisons seit dem Beginn der Aufzeichnungen.

Liste der Saisons von Zyklonen im nördlichen Indik ab 1970:

Siehe auch
 Atlantische Hurrikansaison
 Pazifische Hurrikansaison
 Pazifische Taifunsaison

Weblink
 Offizielle Seite des India Meteorological Department

Einzelnachweise

!

Zyklonsaison im Nordindik


Demre (Eski adı, Kale), Antalya ilinin turistik ilçelerinden birisidir.

Tarihçe

Myra (Demre) her zaman Likya'nın en önemli şehirlerinden birisi olarak bilinir. En erken sikkeler MÖ 3. yüzyıl tarihlenir. Fakat şehrin en azından MÖ 5. yüzyılda kurulduğu tahmin edilmektedir. Roma egemenliği döneminde Myra gelişmiş ve zenginleşmiş şehirliler sivil projelere cömertçe para yardımında bulunmuşlardır. Sen Pol Roma'ya gitmek için Andriake Limanından hareket etmeden evvel M.S. 6. yüzyılda şehri ziyaret etmiştir. Bizans döneminde Myra önemli bir idari ve dini bir merkez olmuştur. Piskoposluk merkezi de olan Myra'da St. Nicholaus IV. yüzyıl başında Piskopos olarak görev yapmış; halka kendini sevdirmiş, inancı uğruna çok acılar çekmiştir. Myra o zamandan sonra hep haç yollu yapılan bir yer olmuştur. Bu bakımdan Demre Hristiyan Dünyasının her bakımdan ilgisini çekmiştir. Her yıl 6 Aralık'ta Noel Baba etkinliklerini yapmak geleneksel hale gelmiştir. Myra gibi önemli bir şehirden kalabileceği beklenen kalıntıların birçoğunu bugün Demre'de göremiyoruz. Likya'nın en büyük tiyatrosundan kalanlar bugün ayaktadır ve bu aynı zamanda Likya'nın en iyi korunmuş tiyatrosudur. 29 oturma sırası ve 9-10 bin seyirci kapasiteli tiyatro tepeye yaslanmıştır. Bugün bile bazen festival ve oyunlar için kullanılmaktadır.

Myra metropoli muhtelif tip Likya mezarlarını önemli örneklerini ihtiva etmektedir. Tiyatro doğu ve batı metropoli diye ikiye ayrılmış ve Myra'nın arkasında yükselen kayalık, tepede kurulmuştur. Kayalar oyularak mezarlar kabartma ve yazılarla süslenmiştir. Başka önemli bir kalıntı St. Nicholaus kilisesidir. Kilise bugün 7 m. toprak seviyesinin altındadır. St. Nicholaus kemikleri kilise içindeki mermer bir mezarda bulunuyordu. Fakat bazı kemikler İtalyanlar tarafından çalınmış ve Bari'ye kaçırılmıştır. Bir Rus Prensi 1862 yılında Kiliseyi restore ettirmiş olup, St. Nicholaus Rusya'da çok kutsal sayılmaktadır. Ruslar bir kilise çanı ilave ederek kubbeyi bir ilaç tonozu ile değiştirmişlerdir. St.Nicholaus çocukları, gemicilerin ve ağır işlerde çalışan işçilerin koruyucu azizidir. Bilindiği üzere de bütün Dünya çocuklarının Noel Babasıdır.

İlk defa 1904 yılında Eynihal adıyla köy statüsüne kavuşan Demre; 6 Haziran 1968 yılında 4 mahallenin birleşmesiyle Belediyelik; 4 Temmuz 1987 günü o dönem bağlı olduğu Kaş'tan ayrılarak Kale adıyla ilçe olmuştur. İlçe 2005 yılında Demre adını almıştır.

Coğrafya

Demre, Antalya körfezinin batısında Teke Yarımadası'nın güneyinde yer alan bir ilçe olup, doğusunda Finike İlçesi, batısında Kaş İlçesi, güneyinde ise Akdeniz ile sınırdır.

Üç tarafı dağlarla çevrili bulunan ilçenin kurulduğu Demre Ovası, Demre Çayı'nın getirmiş olduğu verimli alüvyonlu topraklardan meydana gelmiştir. Akdeniz ikliminin tipik karakteristik özelliklerinin görüldüğü ilçede yazları sıcak ve kurak, kışları ılık ve yağmurlu geçer.

İlçenin toplam olarak yüzölçümü 47.322 hektar olup, tarım arazisi 5.350 hektar, çayır mera 50 hektar, orman arazisi 31.922 hektar, su yüzeyi 300 hektar, tarım dışı arazi ise 9.600 hektardır.

Ekonomi
İlçenin ekonomisi %90 tarıma dayalıdır. İlçe aslında turizm cenneti olmasına rağmen turizm tesislerinin yetersizliği nedeniyle halk geçimini tarım ile sağlamaktadır. Türkiye'nin en çok Sivri Biber üreten yerlerinden biridir. Demre Sivrisi adını buradan almaktadır. İlçedeki seralarda turfanda sebze üretimi yapılmaktadır. İlçe tarımının önemli bölümünü narenciye oluştururken 1970 yılından itibaren seracılığa geçilmesi nedeniyle narenciye alanlarının yerini seralar almıştır.

Nüfus

Turizm
İlçe tarihi geçmişi ve coğrafi konumu itibarı ile turizm beldesidir. İlçede tarihten kalan Noel Baba Kilisesi, Myra Antik Kenti ve Tiyatrosu, Andreake Antik Kenti, Kaya Mezarları, Simena Antik Kenti turizm için cazibe oluşturmaktadır. Kekova adaları, Batık Kent'in tertemiz denizi ve iklimi ile de belde coğrafi yönden de turizm açısından şanslı bir yerleşim yeridir. İlçenin bütün bu özelliklerine rağmen turizmden yeterli derecede faydalandığı söylenemez. Bunun sebebi ulaşımın zorluğu ve konaklama tesislerinin azlığı nedeniyle hizmet sektörünün gelişmemesidir.

Spor
İlçede 3 adet spor kulübü bulunmaktadır. Bunlar;
 Demrespor, Antalya süper amatör liginde mücadele etmektedir.
 Kekovaspor, Antalya süper amatör liginde mücadele etmektedir.
 Beymelekspor, Antalya süper amatör liginde mücadele etmektedir.

Kardeş şehirler
  Klintsı, Rusya

Kaynakça

Dış bağlantılar
 Demre Belediyesi
 Uzaydan Demre

Demre


هاري ريدناب  مدرب إنجليزي لكرة القدم ولد في 2 مارس 1947. قام ريدناب بتدريب نادي بورنموث ثم وست هام يونايتد ثم نادي بورتسموث ثم نادي ساوثهامبتون ومن ثم عاد لتدريب نادي بورتسموث مرة أخرى إلى أن قدم له نادي توتنهام هوتسبر عرضاً لتولي مهام التدريب، ثم أقيل من نادى توتنهام هوتسبر ليتولى أندرياس بواش مهام التدريب مكانه بعد أن تمكن من الحصول على المركز الرابع في الدورى الأنجليزى الممتاز والمؤهل إلى دورى أبطال أوروبا ألا ان نادى تشيلسى حقق بطولة الدورى الأبطال في ذلك العام وتأهل مباشرة للنسخه التالية رغم أحتلاله المركز الخامس في بطولة الدورى الأنجليزي الممتاز، أوكلت له مهمة إنقاذ نادى كوينز بارك من شبح الهبوط في موسم 2012/2013 إلا أنه فشل؛ وبرغم من ذلك قرر النادى الأحتفاظ بخدماته ليقود نادى كوينز بارك في دوري الدرجة الثانية لموسم 2013/2014. في آذار 2016 تعاقد معه الاتحاد الأردني لكرة القدم لتدريب المنتخب الأول خلفا للهولندي بول بوت الذي أقيل بسبب مشاكل قانونية في بلده الأم.

لدى ريدناب صلة قرابة مع نجمين من نجوم الدوري الإنجليزي. فعلى سبيل المثال هو والد جيمي ريدناب نجم نادي ليفربول وتوتنهام هوتسبر والذي كان تحت قيادة والده أثناء توليه تدريب ناديي بورتسموث وساوثهامبتون. بالإضافة إلى فرانك لامبارد الذي لعب تحت قيادته أثناء توليه مهام التدريب في وست هام يونايتد.

مصادر

روابط خارجية

لاعبو كرة قدم رجالية إنجليز مغتربون
أشخاص على قيد الحياة
أشخاص يعانون من عسر القراءة
أصحاب أعمال إنجليز
رياضيون إنجليز مغتربون في الأردن
رياضيون إنجليز مغتربون في الولايات المتحدة
رياضيون معاقون إنجليز
سير ذاتية إنجليزية
شخصيات أعمال إنجليزية في ممتلكات
شخصيات أعمال بريطانية في العقارات
طاقم ديربي كاونتي غير اللاعبين
طاقم نادي بورنموث غير اللاعبين
طاقم نادي وست هام يونايد غير اللاعبين
طاقم يوفل تاون غير اللاعبين
لاعبو برينتفورد
لاعبو توتنهام هوتسبر
لاعبو دوري الدرجة الأولى الإنجليزي
لاعبو دوري أمريكا الشمالية لكرة القدم (1968–84)
لاعبو كرة قدم إنجليز
لاعبو كرة قدم رجالية إنجليز
لاعبو كرة قدم رجالية مغتربون في الولايات المتحدة
لاعبو كرة قدم مغتربون إنجليز
لاعبو كرة قدم مغتربون في الولايات المتحدة
لاعبو كرة قدم من بوبلار
لاعبو منتخب إنجلترا لكرة القدم للشباب
لاعبو نادي بورنموث
لاعبو وست هام يونايتد
لاعبو وسط كرة قدم رجالية
مدربو الدوري الإنجليزي الممتاز
مدربو برمنغهام سيتي
مدربو توتنهام هوتسبير
مدربو دوري الدرجة الأولى الإنجليزي
مدربو كرة القدم
مدربو كرة قدم إنجليز
مدربو كرة قدم إنجليز مغتربون
مدربو كرة قدم مغتربون في الأردن
مدربو كوينز بارك رينجرز
مدربو منتخب الأردن لكرة القدم
مدربو نادي بورتسموث
مدربو نادي بورنموث
مدربو نادي ساوثهامبتون
مدربو نادي وست هام يونايد
مشاركون بريطانيون في مسلسلات تلفزيونية واقعية
مواليد 1947
مواليد في لندن

هاري ريدناب


Thomas Donald "Tom" Black (nacido el  en West Salem, Wisconsin) es un exjugador de baloncesto estadounidense que disputó una temporada en la NBA, además de jugar en la EPBL. Con 2,08 metros de estatura, jugaba en la posición de pívot.

Trayectoria deportiva

Universidad
Jugó durante su etapa universitaria con los Jackrabbits de la Universidad Estatal de Dakota del Sur, con los que gaón el título de la División II de la NCAA en 1963 derrotando en la final a Wittenberg, siendo incluido en el quinteto ideal del torneo. Es uno de los dos únicos jugadores de dicha universidad en llegar a jugar en la NBA.

Profesional
Fue elegido en la septuagésimo segunda posición del Draft de la NBA de 1964 por Baltimore Bullets, pero no llegó a jugar profesionalmente hasta 1968, cuando lo hizo con los Akron Wingfoots de la EPBL.

En  ficha como agente libre por los Seattle SuperSonics, con los que juega 55 partidos, en los que promedia 5,0 puntos y 4,1 rebotes, antes de ser despedido, fichando al día siguiente por el resto de la temporada con los Cincinnati Royals.

Estadísticas de su carrera en la NBA

Temporada regular

Referencias

Enlaces externos

Baloncestistas de Wisconsin
Baloncestistas de los Wisconsin Badgers
Baloncestistas de los South Dakota State Jackrabbits
Baloncestistas de la NBA
Baloncestistas de los Seattle Supersonics
Baloncestistas de los Cincinnati Royals
Baloncestistas de los Akron Goodyear Wingfoots
Nacidos en Wisconsin

Tom Black


Mladen Galić (Široki Brijeg, 10. siječnja 1934.), hrvatski slikar. Jedan je od prvih hrvatskih predstavnika minimalizma i ambijentalne umjetnosti.

Životopis
Školovao se i diplomirao na Akademiji likovnih umjetnosti u Zagrebu. Prvu izložbu priredio je 1961. u Mostaru. Slika i u raznim grafičkim tehnikama izrađuje apstraktne geometrijske kompozicije. Bavi se i grafičkim oblikovanjem plakata, kataloga, knjiga i slično. Dobitnik je mnogih nagrada i priznanja, a dobitnik je Nagrade HAZU za područje likovne umjetnosti za 2005. te Nagrade Vladimir Nazor za 2005.

Izvori

Vanjske poveznice
Mladen Galić: Rahmanjinov na Sv. Geri  Kulturno informativni centar, pristupljeno 16. listopada 2016.

Hrvatski slikari
Životopisi, Široki Brijeg
Životopisi, Zagreb
Dobitnici_nagrade_HAZU

Mladen Galić (slikar)


Samaçablo, (), Gürcistan'ın kuzeyinde Şida Kartli yönetim bölgesinde yer alan tarihî bölge ve burada hüküm sürmüş kadîm prensliğin adıdır. 1921'de Gürcistan'ın bağımsızlığına son veren bolşevik yönetimi, yaklaşık bu bölgenin sınırları içinde Güney Osetya Özerk Bölgesi'ni kurmuştur. Bu bölgedeki Osetler, savaşlar ve ekonomik koşullar nedeniyle Osetya'dan (Sovyet Rusya döneminde Kuzey Osetya, tarihsel olarak Alaniya) göç etmişlerdir.

Samaçablo, Liahvi ırmağının orta ve yukarı boylarını kapsıyordu. Bu yöre, tarihsel Açabeti vadisiydi. Bu ad, Maçabeli Hanedânı'ndan gelmektedir. Bunlar eski aznavur ailesi Tavhelebidze Sülâlesi (Ançabadze olarak da bilinirler.) idi. Samaçablo'nun yönetim merkezi, Açabeti idi. Samaçablo'nun güney kesimi tarımla geçiniyordu, kuzey kesiminde ise çayırlarla kaplıydı. Hayvancılık çok gelişmişti. Bu prensliğin varlığı, 1850 yılında son bulmuştur. 1930'lara gelindiğinde bölgede sadece 4 Osetyalı aile yaşamaktadır. Bu mikro düzeydeki etnik nüfus farklılıkları günümüze kadar varlığını sürdürmüştür. Şu an ise bölgesel güç dengesi mücadelelerinde bu nüfus alanları, özellikle Rusya ve Gürcistan arasında egemenlik hakkı aracı olarak kullanılmaktadır.

Gürcistan'ın tarihî bölgeleri

Kaynakça
Güney Osetya
Gürcistan coğrafyası

Samaçablo


ජෝර්ජි ඩි මෙනේසිස් බරෝචි යනු, පෘතුගීසි ලංකාවේ 6වන  කැප්ටන්-මේජර්වරයා විය. .  පෘතුගාලයේ සෙබැස්තියන් රජ විසින් 1559 වසරෙහිදී පත් කරනු ලැබූ බරෝචි, 1560 වන තුරු කැප්ටන්-මේජර් තනතුර හෙබවීය. ඔහුගේ අනුප්‍රාප්තිකයා වූයේ බල්තසාර් ගේදිස් ඩි සෝස විය.

ආශ්‍රිත

 සෙයිලෝහී කැප්ටන්-මේජර්වරු
16වන-සියවසේ පෘතුගීසි ජනයා

ජෝර්ජි ඩි මෙනේසිස් බරෝචි


Türkiye Cumhurbaşkanlığı Forsu, Türkiye'yi, Türkiye Cumhurbaşkanlığı'nı ve cumhurbaşkanını temsil eden, Türkiye'nin resmî simgelerinden biri. Fors, Türk bayrağı ve cumhurbaşkanlığı armasının birleşiminden oluşmaktadır.

Tarihçe
Günümüzde kullanılan fors ve armanın kökeni, Deniz Matbaası Başressamı Hüsnü Tengüz'e dayanıyor. Mustafa Kemal Atatürk'ün emri ile bir cumhurbaşkanlığı forsu yapımı isteniyor. Deniz Kuvvetleri Komutanlığı'na iletilen bu istek İstanbul Askeri Dikimevi'nden Deniz Matbaası Başressamı Hüsnü Tengüz'e dek uzanıyor. Bu görevden şeref duyacağını belirterek bir gece içerisinde çizimi tamamlayıp dikimevine gönderen Hüsnü Bey'in tasarımı çok beğenilip kullanıma geçiliyor. Bu tasarım için olan para ödülü ise diken kişiye veriliyor ve Hüsnü Tengüz'ün ismi hiçbir resmi kaynakta geçmiyor. 2014 yılında verdiği röportajda Hüsnü Tengüz'ün torunu Çiğdem Öztürkçine Erduran, babası Ahmet Tengüz'ün ağzından, dedesinin kendi çizimini sahiplenmeme durumunu şu sözlerle açıkladı: "...Yıllar geçse de dedem, bir türlü 'Forsu ben tasarladım' diyemiyor. O zamanın insanları günümüz insanlarından çok farklı. Hüsnü dedem çok naif, hassas duyguları olan, karşısındakine duygularını ve problemlerini aktarmayan, ney üfleyen, keman çalan, birden çok dil bilen, günümüzdeki sanatçı anlayışından çok daha farklı gerçek bir sanatçı. Kimseye bir şey söylemiyor. Sadece çocuklarına söylüyor, bir de Kazım Karabekir'e"

Sanat tarihçisi Ömer Faruk Şerifoğlu Cumhurbaşkanlığı Forsu'nun tasarımcısının Hüsnü Tengüz olduğunun "Cumhurbaşkanlığı Sanat Koleksiyonu" kitabında yayınlanarak bu olayı tescillemesine kadar tasarımcısının Mustafa Kemal Atatürk olduğu sanılmaktadır. Forsun kullanımına dair var olan en eski belge Mustafa Kemal'in Millî Mücadele'nin son günlerinde, Eylül 1922'de İzmir'deki bir seyahatinde çekilen fotoğrafıdır. Fotoğrafta Mustafa Kemal'in otomobiline çekilmiş hâlde görülen bir flama vardır ve bu flama günümüzde kullanılan forsun bir benzeridir. Fotoğraftaki bu flama günümüzde Atatürk ve Kurtuluş Savaşı Müzesi'nde sergilenmektedir.

Cumhuriyet kurulduktan sonra ise resmî simgelerin düzenlenmesine gidilmiştir. Bu konuda yapılan ilk eylem 3 Mart 1924'te Abdülmecid'in forsunu kullanımdan kaldırmak olmuştur. 22 Ekim 1925'te ise cumhurbaşkanlığı forsunu resmî anlamda düzenleyen ilk belge olan Sancak Talimatnamesi yürürlüğe konmuştur. Talimatnameye göre hilâl ve yıldız bayrakta olduğu gibi kullanılıyor, güneşten çıkan ışınlar ise 20 tane olmak üzere kullanılıyordu. 18 Şubat 1978'de getirilen yeni bir düzenleme ile armada yer alan ışın sayısı 16'ya düşürülmüştür. Günümüzde yürürlükte olan 25 Ocak 1985 tarihli yasada da fors bu haliyle kullanılmaktadır.

Anlamı

Cumhurbaşkanlığı arması
Cumhurbaşkanlığı arması altın sarısı renkteki 16 ışınlı güneş ve güneşin çevresindeki 16 yıldızdan oluşmaktadır. Armanın anlamı hakkında iki farklı yorum vardır. İlk yoruma göre armanın ortasında yer alan güneş Mustafa Kemal Atatürk'ün "Türkiye Cumhuriyeti ilelebet payidar kalacaktır." sözünü destekler nitelikte sonsuzluğu ve Türkiye'yi, 16 yıldız ise tarih boyunca kurulan 16 büyük Türk devletini sembolize etmektedir. Bu görüşü ortaya atan ilk kişi 1969'da yazdığı kitap ile Akib Özbek'tir ve Özbek'in bu yorumu resmî makamlarca da kabul görmüştür. Bir diğer yorum ise güneşin etrafındaki 16 yıldızdan 9'unun Eski Türklerin sancaklarında kullandığı 9 tuğu, 7 yıldızın ise Anadolu Türklerinin sancaklarında kullandıkları 7 tuğu temsil ettiğidir.

Mitolojik olarak ise Güneş ve yıldızlar Eski Türkler'de önemli bir yer tutmaktaydı. Güneş, Hunlar ve Göktürkler döneminde hükümdarlık rumuzu olarak görülmekle birlikte Kutup Yıldızı ilk Türk topluluklarında Tengri'nin makamı olarak düşünülmekteydi.

Cumhurbaşkanlığı forsu

Kullanım alanına göre çeşitli boyutlardaki Türk bayrağının sol üst köşesine cumhurbaşkanlığı armasının işlenmesi ile oluşturulan fors birçok farklı anlam taşımakta, tarihteki tüm Türk topluluklarını ve Türkiye'yi temsil etmektedir.

Mitolojik olarak incelendiğinde Ay'ın Maniheizm ve Budizm'i benimsemiş Uygur Kağanlığı döneminde Güneş'in yerine geçtiği ve tanrısal olarak çok daha güçlü anlamlar kazandığı görülmektedir. Uygur hükümdarlarının eski Tengri'nin yerine geçen Ay Tanrısı'nın verdiği kut üzerine hüküm sürdüklerine inanılırdı. Gazneliler ile başlayan ve günümüze kadar devam eden süreçte ise hilâl ve yıldız sembolü önem kazanmıştır. Özellikle Tuğrul Bey'in üzerinde hilâl ve yıldız bulunan paralar bastırması, Osmanlı İmparatorluğu'nun bayraklarında kullanması bu sembolün Türk tarihindeki yerini daha da güçlendirmiştir. Hilâl ve yıldız her ne kadar Gazneliler sonrasında önem kazanmışsa da Göktürkler döneminde basılan paralarda da bu motife rastlamak mümkündür.

Güneş, Ay ve yıldızlara Türk tarihi boyunca yüklenilen kutsal anlam ve verilen önem bu simgelerin Türk bayrağı ve çeşitli resmî simgelerde yer almasını sağlamıştır.

Kullanımı
Fors, cumhurbaşkanının ikametgâhında ve ziyareti süresince bulunduğu yerlerde bayrak direğine çekilir, gece gündüz çekili kalır. Makam odasında ise çalışma masasının sol gerisine konur, içerisinde bulunduğu arabanın sol önünde ay yıldız bulunan kromajlı direğe çekilir.

Yapısı

Türkiye Cumhuriyeti Bakanlar Kurulunun, 25 Ocak 1985 tarih ve 85/9034 numaralı "Türk Bayrağı Tüzüğü" kararının 27. maddesinde, forsun boyutları belirlenmiştir.

Renkler

Cumhurbaşkanlığı forsundaki 16 devlet

Galeri

Kaynakça

Türkiye'nin ulusal sembolleri

Türkiye Cumhurbaşkanlığı Forsu


علي عبد الستار  (1 يناير 1952)- مغني قطري لقب بسفير الأغنية القطرية

مشواره الفني
حاصل على درجة الماجستير في الإعلام التربوي من نيويورك عام 1986، بدأ مشواره الفني في السبعينات من القرن العشرين بأغانٍ شعبية، قام بتطوير عدد من الأغاني الشعبية القديمة مثل أغنية (ياحبيبي ترى القلب) للشاعر السعودي الكبير خلف بن هذال العتيبي وأغنية يتيمه من كلمات وألحان الفنان خالد عبد الرحمن وحققتا له انتشارا واسعا، ابتعد عن الساحة الفنية لفترة من الزمن بعد انتهاء عقده مع شركة روتانا نظراً لانشغاله بأعماله ومشروعاته الاقتصادية الخاصة، ثم ما لبث أن عاد من جديد للساحة الفنية.

حياته الأسرية
تزوج من الإعلامية والمخرجة الأردنية «رولا وليد الغزاوي» رزق منها بابنتين خولة وخزامى

ألبومات

أغاني مصورة
صور العديد من الأغاني المصورة لصالح قناة art الموسيقى التابعة ل شبكة راديو وتلفزيون العرب

أغاني منفردة
 القطري
 حيوة فريقي اللي حضر
 (2021): الصلح خير
 (2021): حبيبي
 (2021): وطن الشجعان

مراجع

أشخاص على قيد الحياة
مغنون قطريون
مواليد 1952
مواليد في الدوحة
أشخاص من الدوحة

علي عبد الستار


La fosfodiesterasa 2  () es una enzima que cataliza la reacción de hidrólisis del fosfato cíclico del adenosín monofosfato cíclico (cAMP) y del guanosín monofosfato cíclico (cGMP), que son reguladores clave de muchos procesos fisiológicos importantes.

 cAMP + H2O  AMP

 cGMP + H2O  GMP

Esta enzima es uno de los 11 tipos de fosfodiesterasas cíclicas conocidos (PDE1-PDE11). En el ser humano se conoce una isozima de esta proteína (PDE2A) y tres isoformas (PDE2A3, PDE2A1 y PDE2A2).

Se presenta como homodímero y tiene como localización celular las membranas. La fosfodiesterasa 2 se expresa en el cerebro y en una menor cantidad en el corazón, placenta, pulmones, músculo esquelético, riñón y páncreas. Se une a dos cationes metálicos divalentes por subunidad. El sitio 1 es ocupado preferentemente por iones zinc, mientras que el sitio 2 tiene preferencia por los iones magnesio y manganeso. Contiene dos dominios tipo GAF. El dominio GAF1 funciona como un dominio de dimerización, mientras que el dominio GAF2 se une al cGMP que causa la activación alostérica de la enzima.

Enlaces externos

Ficha de la base de datos UniProtKB.

Fosfodiesterasas
EC 3.1.4

Fosfodiesterasa 2


Prințul Friedrich Wilhelm Konstantin Hermann Thassilo de Hohenzollern-Hechingen (16 februarie 1801 – 3 septembrie 1869) a fost ultimul Prinț de Hohenzollern-Hechingen. Constantine a fost singurul copil al Prințului Frederick de Hohenzollern-Hechingen și a soției acestuia, Prințesa Pauline de Courland, fiica ultimlui duce de Courland, Peter von Biron.

Biografie
Constantine a servit ca regent pentru bolnavul său tată, Frederick, începând din 1834. După decesul tatălui său în 1838, Constantine a devenit Prinț de Hohenzollern-Hechingen și după decesul mamei sale în 1845, el a moștenit și ducatul de Sagan. În urma Revoluției din 1848, Constantine și Karl Anton, Prinț de Hohenzollern-Sigmaringen au agreat să-și cedeze principatele regatului Prusiei și să renunțe la drepturile lor ca prinți suverani și șefi de guvern la 7 decembrie 1849.

Constantine s-a căsătorit prima dată cu Prințesa Eugénie de Beauharnais (1808–1847) la 22 mai 1826 la Eichstätt și după decesul ei (septembrie 1847), el s-a recăsătorit (morganatic) cu baroneasa Amalie Schenk von Geyern. După căsătoria lor, regele Frederic Wilhelm al IV-lea al Prusiei i-a acordat Amaliei titlul de  Contesă de Rothenburg.

Constantine a murit la 3 septembrie 1869 la moșia lui din Silesia. Deoarece Constantine a fost ultimul membru dinastic de sex masculin al liniei Hohenzollern-Hechingen, titlul său a trecut șefului Casei de Hohenzollern-Sigmaringen, Karl Anton.

Nașteri în 1801
Decese în 1869
Casa de Hohenzollern-Hechingen

Constantin, Prinț de Hohenzollern-Hechingen


Yossi Mar-Chaim (, Yosi Mar-Hayim, Joseph Mar-Haim; * 20. Oktober 1940 in Jerusalem) ist ein israelischer Komponist.

Mar-Chaim studierte von 1961 bis 1968 an der Rubin-Akademie in Jerusalem, danach an der Juilliard School of Music bei Luciano Berio und an der Manhattan School of Music. Seit 1964 komponierte er mehr als 200 Werke, darunter Kammermusik und sinfonische Werke, Film-, Schauspiel- und Ballettmusiken, Opern und Rockopern. Seit den 1980er Jahren entstanden zudem multimediale Werke und Computermusik. 1991 erhielt er den Komponistenpreis des israelischen Ministerpräsidenten, 2003 den israelischen Komponistenpreis.

Quellen
cultrans cultural transfers - Yossi Mar-Chaim
Who Moved My Step Stool - The people behind the show - Yossi Mar-Chaim

Alfred Baumgartner: "Propyläen Welt der Musik: die Komponisten", Band 3, Berlin, Frankfurt 1989, ISBN 3-549-07833-1, S. 541

Komponist (Israel)
Israeli
Geboren 1940
Mann

Yossi Mar-Chaim


قضية مازن عبد الجواد، ظهر في برنامج أحمر بالخط العريض الذي تبثه قناة أل بي سي، وتحدثو عن علاقاتهم العاطفية وطرق التعرف على الفتيات. تعتبر القضية سابقة أولى من نوعها في السعودية، و هي قضية إعتبرت ذات شقين أخلاقي و إعلامي

في الشق الأخلاقي

قبض علي مازن يوم 31 يوليو 2009 في السعودية حيث رفعت ضده هو وأصدقائه نحو مئتي شكوى من سعوديين وتضمنت دعواهم شريط فديو يظهر ما صرحو به أثناء البرنامج في الأل بي سي على أنه مجاهرة بالمعصية

نفي مازن كل ما نسب إليه و إتهم القناة و قال موكله أنها فبركت و منتجت التسجيلات مما أخرج هذا الشكل من الفيديو حيث صرح ((تلقيت اتصالاً من صديق يعرض علي فكرة الظهور في القناة الفضائية للحديث عن أثر الجنس وثقافته في العلاقات الزوجية، فوافقت على الفور، خصوصاً أنني تزوجت منذ 16 عاماً. ثم اتصل بي مذيع البرنامج شخصياً وطلب مني الحديث بخصوصية حول العلاقات الجنسية؛ لكي يستفيد منها الشباب المقبلون على الزواج. وأقنعني بأن هناك نسبة كبيرة من الشباب - على حد قوله - يتوقف قطار زواجهم بسبب عدم الرضا الجنسي بين الطرفين، ووافقت على الحديث عقب هذا المبرر، لكن القناة عرضت خمسة في المائة من المقابلة وألغت البقية، لقد أخذوا ما يحتاجونه بغرض الإثارة وتجاهلوا الذي يتعارض مع أهدافهم))

اعتذر بعد ذلك بشدة عما بدر منه في مقابلة مع صحيفة عكاظ، قائلا انه ارتكب خطأ كبيرا في حق المجتمع السعودي كافة، مضيفا انه مستعد لتحمل العواقب.

وفي يوم 7 أكتوبر 2009 أصدرت المحكمة حكمها عليه بالسجن 5 سنوات وجلده 1000 جلده ومنعة من السفر للخارج خمسة سنوات ومصادرة سيارته وعرضه على طبيب نفسي مختص وباحث اجتماعي، كما حكمت بسجن ثلاثة من رفاقه الذين ظهروا في الحلقة لمدة عامين وجلد كل واحد منهم 200 جلدة ومنعهم من السفر للمدة نفسها، وكذلك بالسجن 60 يوم لمنسق الحلقة بالسجن.

في الشق الإعلامي

وفي يوليو 2010 ذكر محامي المتهم أنه صدر قرار لجنة نظر المخالفات بوزارة الإعلام بعد فحص المادة التلفزيونية أن القناة قامت باختيار أهم النقاط والموضوعات المراد الاستفادة منها مما أدى إلى ظهوره بشكل مغاير عن الحوار الأساسي الذي تم تصويره مع المتهم. ترتب عنه غلق القناة و كل مكاتبها في المملكة السعودية

نهاية القضية

أطلق سراح المتهم الرئيسي في القضية الذي أصبح مؤذنا لمسجد السجن الذي كان فيه بعد انتهاء فترة حكمه التي دامت 5 سنوات.

مراجع

السعودية في 2009
سجناء ومعتقلون سعوديون
الجريمة في السعودية
الجنسانية في الإسلام
مواليد 1977

قضية مازن عبد الجواد


San Lorenzo Axocomanitla es una localidad ubicada en el estado de Tlaxcala. Es cabecera del municipio homónimo.

Referencias

Localidades del estado de Tlaxcala
Axocomanitla
Región Sur (Zacatelco)

San Lorenzo Axocomanitla


يوري إستومن ، من مواليد 3 يوليو 1944، وتوفي في 1999، لاعب كرة قدم سوفييتي سابق. لعب مع منتخب الاتحاد السوفييتي لكرة القدم.

روابط خارجية

مراجع

لاعبو كرة قدم رجالية سوفيت
لاعبو كرة قدم رجالية أوكرانيون
مدافعو كرة قدم رجالية
حائزون على ميداليات في الألعاب الأولمبية الصيفية 1972
حاصلون على ميداليات أولمبية في كرة القدم
رياضيون من خاركيف
سوفيتيون فازوا بالميدالية البرونزية الأولمبية
لاعبو الدوري السوفيتي الممتاز لكرة القدم
لاعبو بطولة أمم أوروبا 1968
لاعبو بطولة أمم أوروبا 1972
لاعبو سسكا موسكو
إستومن
لاعبو كرة قدم أولمبيون من الاتحاد السوفيتي
لاعبو كرة قدم سوفيت
لاعبو كرة قدم في الألعاب الأولمبية الصيفية 1972
لاعبو منتخب الاتحاد السوفيتي لكرة القدم
لاعبو ميتاليسيت خاركيف
إستومن
مواليد في خاركيف
إستومن
وفيات في موسكو
لاعبو كرة قدم من خاركيف

يوري إستومن


Gradska groblja Zagreb jedna su od 14 podružnica Zagrebačkog holdinga. Gradska groblja Zagreb imaju nadležnost nad 28 groblja od čega je 25 aktivno (redovni ukopi) i 3 neaktivna (zatvorena za daljnje ukope) groblja.

Aktivna groblja su: Mirogoj, Miroševac, Gaj urni, Markovo polje, Stenjevec, Gornje Vrapče, Remete, Markuševec, Brezovica, Kupinečki Kraljevec, Šestine, Gračani, Resnik, Jakuševec, Odra, Sveta Klara, Lučko, Čučerje, Granešina, Cerje, glavnica donja, Kašina, Moravče, Vugrovec donji, Planina donja.

Neaktivna groblja su: Staro Sesvetsko (Sesvete), Bolničko groblje (Vrapče) i Staro katoličko (Stenjevec).

Djelatnost
U skladu s upisom u sudski registar kod Trgovačkog suda u Zagrebu od 03.07.2007. godine Podružnica "Gradska groblja" djeluje u sklopu tvrtke Zagrebački holding d.o.o. i registrirana je za obavljanje osnovne djelatnosti koja obuhvaća održavanje groblja i Krematorija, te obavljanje pogrebnih poslova i poslova ukopa.

Pored navedene osnovne djelatnosti, Podružnica obavlja i druge djelatnosti kao što su rezanje, oblikovanje i obrada kamena, ugradnja elemenata od kamena, te ostale klesarske radove vezano uz uređenje grobnog prostora u vidu nadgrobnih uređaja, grobnica, kazeta za urne i drugo, i to na svim grobljima pod upravom Podružnice.

Groblje Mirogoj
Groblje Mirogoj je i intimno šetalište puno romantike, pejzažni prirodni sklop koji plijeni ljepotom u bilo koje godišnje doba i seže duboko u ljudsku dušu. Isto tako, Mirogoj je i neiscrpan izvor arhitektonske i umjetničke ljepote, koja se tako skladno stopila s onom prirode i koja već desetljećima privlači posjetitelje Zagreba iz cijeloga svijeta. Ne čudi nimalo ta dimenzija vrhunske turističke atrakcije grada, jer monumentalne Bolléove arkade i brojni vrijedni spomenici istaknutih hrvatskih kipara, nude jedinstven doživljaj i opravdavaju popularni nadimak "umjetničke galerije na otvorenome".

Mirogojska kiparska djela pričaju priče o nezaboravnim korifejima hrvatske misli, umjetnosti, znanosti, kulture, zanata i športa te mnogim manje znanima koji počivaju na Mirogoju. Te priče pričaju i povijest, jer ne kaže se tek tako da je povijest svijeta zapravo tek skup biografija velikih ljudi.

Mnogi od nadgrobnih spomenika, koji uključuju reljefe i kipove, odnosno ono što najčešće nazivamo grobnom plastikom, nude iznimne umjetničke dosege, iz jednostavnog razloga što su poznati i cijenjeni skulptori uvijek rado prihvaćali takve narudžbe. Upravo skup takvih imena donio je Mirogoju status "najpotpunije i najvrjednije galerije hrvatske skulpture" bez obzira dodamo li ovoj sintagmi sufiks "na otvorenome" ili ne. Nimalo pretjerano, primijetit ćemo, jer mirogojskim arkadama i stazama možemo gotovo kronološki pratiti najveća imena i vrijedna umjetnička djela - od druge polovice 19. stoljeća do naših dana.

Povijest groblja Mirogoj

 1872.   -       grad Zagreb na licitaciji otkupljuje imanje Ljudevita Gaja za     21.300 forinti, s namjerom da na njemu uredi središnje gradsko groblje,     koje bi zadržalo ime posjeda (Mirogoj)
 1873.   -       donošenje odluke o uređenju središnjeg gradskog groblja na Mirogoju
 6.11.1876.   -       službeno otvorenje novog groblja Mirogoj
 7.11.1876.   -       obavljen prvi sprovod na Mirogoju (zagrebački učitelj tjelovježbe i     mačevanje Friedrich Singer)
 1876.     (studeni)   -   donesen Statut groblja Mirogoj
 1879.   -       početak gradnje arkada
 1879.     (proljeće)   -   postavljen spomenik Katarini Amruš,     prvi spomenik u arkadama i jedan od prvih na Mirogoju
 14.7.1879.   -       otvoren spomenik Ivana Rendića na grobu Petra Preradovića, koji je     trebao biti prvi spomenik u arkadama (kasnio zbog izmjena u nacrtima)
 1879.   -       dovoz posmrtnih ostataka Petra Preradovića u Zagreb i ispraćaj     lijesa do grobnice u jednoj od prvih arkada, na kome su građani iskazali     rodoljubno i protugermansko raspoloženje
 1880.                   -             veliki potres u Zagrebu, koji nije oštetio do tada     izgrađene arkade, iako si bile vrlo blizu epicentra
 1883.                   -             dovršena izgradnja deset velikih južnih arkada
 15.101.1885.     -             u     netom dovršenu arkadu položeni posmrtni ostaci Ljudevita Gaja, Stanka     Vraza, Živka Vukasovića, Vjekoslava Babukića, Frana Kurelca, Vatroslava     Lisinskog, Dragutina Seljana i Dimitrija Demetra (kasnije i ostaci Franje     Žigrovića, Dragutina Rakovca, Ivana i Antuna Mažuranića, Pavla Štoosa,     grofa Janka Draškovića, Antuna Mihanovića, Matije Smodeka i drugih     hrvatskih velikana)
 1886.     (travanj)   -   dovršenje gradnje mirogojske mrtvačnice     na mjestu nekadašnjeg Gajeva ljetnikovca (prvi pokojnik u novoj mrtvačnici     bio je zagrebački suknar Ivan Mischinger)
 1891.   -       izgrađena pravoslavna kapela (Bollé)
 1895.   -       s Jurjevskog groblja prenesen Spomenik srpanjskim žrtvama i     postavljen u glavnoj aleji, u blizini središnjeg križa
 1898.   -       u izgradnji još četiri velike arkade i jedan paviljon lijevo od     ulaza (niz nije dovršen)
 1899.   -       donesena odluka Gradskog poglavarstva da se dalje grade samo male     arkade
 1906.   -       Bollé angažiran da napravi nacrte za središnju mirogojsku kapelu
 1907.   -       nastavak gradnje malih arkada
 1910.   -       početak gradnje posljednjeg niza malih arkada sa završnim     paviljonom
 1910.   -       s Jelačićeva trga, preko Nove vesi, krenula nova linija električnog     tramvaja za Mirogoj (prvi javni prijevoz za groblje)
 1913.   -       prihvaćeni Bolléovi nacrti za gradnju središnje mirogojske kapele
 1929.   -       podignut središnji dio arkada (portal i kapela), tri godine poslije     Bolléove smrti
 1930.   -       pokopan 100.000-ti Zagrepčanin
 1933.   -       dovršena gradnja posljednjih paviljona i arkada (nakon Bolléove     smrti, po njegovim nacrtima)
 31.101.1954.   -       velika tramvajska nesreća na silasku s Mirogoja (19 mrtvih i 54     ozlijeđena)
 1955.   -       snimljen film "Jubilej gospodina Ikla (Vatroslav Mimica),     vjerojatno prema jednom stvarnom događaju s Mirogoja iz 1929.
 1962.   -       izrada plana uređenja i održavanja groblja
 1967.   -       groblje dobilo vlastitu profesionalnu glazbu; uređeni kiosci za     prodaju cvijeća i svijeća
 15.5.1967.   -       trajno ukidanje tramvajske i uvođenje autobusne linije za Mirogoj
 1971.   -       dovršeno uređenje krovišta i     zidova te potpuna restauracija arkada i početak uređenja parkova, staza,     cesta, vodovoda i kanalizacije (dovršeno u par narednih godina)
 11.11.1985.   -       svečano otvoreni Krematorij i Gaj urni (autori: Marijan Hržić,     Zvonimi Krznarić i Davor Mance)
 6.2.2011.   -       135. godišnjica otvorenja groblja Mirogoj

Dosadašnji upravitelji podružnice Gradska groblja
Od 6. listopada 1952. Narodni odbor grada Zagreba ima zasebno komunalno-zdravstvenu ustanovu pod nazivom "Gradska groblja u Zagrebu" koja upravlja i vodi groblja Mirogoj i Miroševac i od tada se imenuju upravitelji, direktori odnosno voditelji Gradskih groblja.

 Josip Mirt

(1.9.1952. – 1962.)

 Stjepan Bartolić

(1962. – 31.5.1989.)

 Ivan Bucić, ing. poljoprivrede

(1.6.1989. – 23.5.1992.)

 Gabrijela Đakulović, dipl. pravnik

(4.6.1992. – 31.1.1993.)

 Ivan Burić

(1.2.1993. – 2.12.1996)

 Josip Reljić, dipl. politolog

(3.12.1996. – 19.12.2001.)

 Darko Borovina

(20.12.2001. – 17.12.2003.)

 Martina Kollenz, dipl. ing.     agronomije

(18.12.2003. – 31.3.2004.)

 Ljerka Ćosić, prof.

(1.4.2004. – 31.12.2018.)

 Patrik Šegota, mag.oec.

(1.1.2019. –

Članstvo u A.S.C.E.

Gradska groblja Zagreb članica su Udruge značajnih groblja u Europi (ASCE - The Association of Significant Cemeteries in Europe) europske mreže koja se sastoji od javnih i privatnih organizacija koje se brinu za groblja koja se smatraju povijesnim ili umjetničkim značajem.

Groblja u Hrvatskoj
Hrvatske tvrtke

Gradska groblja Zagreb


The flag of the state of Maryland is the 17th-century heraldic banner of arms of Cecil, 2nd Baron Baltimore. It consists of the arms of his father George, 1st Baron Baltimore (1579–1632), quartered with those of his grandmother, heiress of the Crossland family. The flag was officially adopted by the General Assembly of Maryland (state legislature) in 1904.

History

The Maryland colony was founded by The 2nd Baron Baltimore (1605–1675), which was granted to him as the son and heir of The 1st Baron Baltimore by King Charles I, hence the use of his banner of arms as the flag. During the colonial period, only the gold (yellow) and black Calvert arms were associated with Maryland. The state stopped using the colors following American independence, but they were reintroduced in 1854.

The red and white cross bottony counterchanged had gained popularity during the American Civil War. Maryland had remained loyal to the U.S. despite a large proportion of the citizenry's support for the Confederacy, especially in the central city of Baltimore, the counties of the southern part of the state, and the Eastern Shore of the Chesapeake Bay. Those Marylanders who supported the Confederacy, many of whom fought in the Army of Northern Virginia of Robert E. Lee, adopted the Crossland banner (seen as "secession colors") and often used a metal bottony cross pinned to their gray uniforms or caps (kepis). The black and gold bend dexter counterchanged of the Barons Baltimore was used in the flags and devices and pinned on the uniforms of Union Army regiments in the Army of the Potomac. After the war, Marylanders who had fought on either side of the conflict returned to their state in need of reconciliation.

The present design, which incorporates both of the coats of arms used by George Calvert, began to appear officially after the Civil War. The flag in its present form was first flown in Baltimore, on October 11, 1880, at a parade marking the 150th anniversary of the founding of Baltimore (1729–1730). It was flown again on October 25, 1888, at the Gettysburg Battlefield during ceremonies dedicating monuments to the Maryland regiments of the Army of the Potomac by reorganized regiments of the former state militia, now the Maryland National Guard.

The flag was not officially adopted as the state flag until 1904. The present flag is symbolic of the reunion of all the citizens in the state and is represented through the colors of the flag.

In 2001, a survey conducted by the North American Vexillological Association placed Maryland's flag fourth best in design quality out of the 72 flags of the provinces of Canada, the U.S. states, and the territories of the United States. It finished behind the flags of New Mexico, Texas and Quebec respectively.

Previous designs
Post-independence and the discontinuation of the Calvert flag, many banners were used to represent Maryland. By the Civil War, the most common design representing all of Maryland consisted of the seal of Maryland on a blue background.  Pre-1876 the Maryland seal did not include the current Maryland flag on it. These banners were unofficial, and designs varied. It is not known the exact specifications of these banners.

Current design
The banner of arms of the Barons Baltimore, the present flag is a quartered field with the arms of The 1st Baron Baltimore in the canton (1st quarter) and the lower fly (4th quarter), with the arms of Alicia Crossland in the upper fly and lower hoist (2nd and 3rd quarters).

In the black and gold quarters of the flag is the arms of The 1st Baron Baltimore, a former Secretary of State, granted as a reward for his storming a fortification during a battle. (The vertical bars approximate the bars of the palisade.) The red and white quarter is the coat of arms of the Crossland family, the family of Lord Baltimore's mother from South Crosland in West Yorkshire, England, and consists of a cross bottony with the red and white sides of the cross alternating. Since Lord Baltimore's mother was a heraldic heiress, he was entitled to use both arms in his banner of arms. Upon the death of George, Lord Baltimore, in April 1632, the right to bear the arms and banner passed to his eldest son Cecil, 2nd Baron Baltimore, to whom the Province of Maryland was granted that same year.

The heraldic blazon is: Quarterly, 1st and 4th, paly of six Or and Sable, a bend counterchanged (for Calvert); 2nd and 3rd, quarterly argent and gules, a cross bottony counterchanged (for Crossland).

Color scheme

Uses

The Calvert and Crossland arms and banner, and the Maryland flag itself, have been adapted for use in various ways across the state.

Official
The gold and black Calvert coat of arms and red and white Crossland coat of arms are featured in the seal of the town of Ferryland, Newfoundland, the present-day site of Calvert's Colony of Avalon.
Some Maryland counties and municipalities have arms and/or flags incorporating various elements of the arms, including the city of Baltimore, as well as Calvert, Caroline, Baltimore, Howard, and Worcester counties.
From 1986 to 2010, Maryland's standard issue license plates were white with black lettering and a central seal with the flag's unique design. The 1986 plates are still valid and widely seen after being temporarily replaced by a design commemorating the bicentennial of the War of 1812, which had its Chesapeake Campaign in the state. On Monday, September 26, 2016, Maryland offered the option to replace the commemorative War of 1812 license plates with plates featuring a flowing Maryland flag beneath tag number. Maryland driver's licenses also use the pattern of the state flag.
The flag of the short-lived Republic of Maryland—a state established by the Maryland State Colonization Society to "repatriate" freed slaves in Africa—also used Calvert's black and yellow.

Education
The school colors of Calvert School, an independent school in Baltimore City, are black and gold.
Goucher College incorporates the flag in its seal.
 The seal of Johns Hopkins University in Baltimore features the same design and colors as the Maryland flag. The Johns Hopkins colors are sable and gold, taken from the Calvert coat of arms (though the athletic colors are blue and white, as the school mascot is the blue jay).
 The shield of Loyola University Maryland (formerly Loyola College) utilizes both the Calvert shield in its upper-left quadrant, as well as a stylized red and yellow quadrant, symbolic of the Maryland state flag.
The school colors of Towson University, a member of the University System of Maryland, are black and gold, and the university seal incorporates the Calvert and Crossland shield.
The University of Maryland, Baltimore County (UMBC), also in the University System of Maryland, uses all four colors in its main logo.

Sport
 An alternate logo of the Baltimore Ravens professional football team in the National Football League is a shield with alternating Calvert and Crossland Banners interlocked with a stylized "B" and "R".
 The University of Maryland, College Park athletic teams have long used the colors of the state flag. All four colors from the flag are currently used, with the primary colors being red and white, with black and gold used as accent colors. The Maryland flag is also displayed on the right shoulder of the football uniforms. At the start of the 2011 football season, the team unveiled a new uniform designed by Baltimore-based sportswear company Under Armour combining both parts of the flag. Similarly, the men's lacrosse team features designs from the flag on the jersey shoulders.
 Beginning on September 9, 2008, the University of Maryland painted both end zones at SECU Stadium with the flag's two patterns.
The Baltimore Dragon Boat Club features the flag motif in its logo.
Starting with the 2009 season, the Baltimore Orioles major league baseball club has added a patch to the left arm of their uniforms that features a round version of the Maryland flag.
Maryland-based company Under Armour released a line of cleats in 2017, with the Crossland coat of arms design incorporated into the cleats. Under Armour bags also incorporate the flag in its design starting in late 2015  and is seen at its outlet mall locations.
Junior Hockey teams Maryland Black Bears (NAHL) and Team Maryland (EHL) sport the flag on their team jerseys.

Other
Southwest Airlines painted a Boeing 737-700 in a Maryland state flag theme in 2005, dubbed Maryland One'' in recognition of the airline's hub in Baltimore.
 The world's only full size chain mail/scale mail Maryland flag was created by Brian Galloway, a retired U.S. Air Force veteran from Cecil County. It is , consisting of over 22,000 individual aluminum scales, over 45,000 rings, and weighs close to .

Legal description
Section 7-202 of the General Provisions Article of the Annotated Code of Maryland provides:
"(a) The State flag is divided into quarters.
(b) The first and fourth quarters are a paly of six pieces, or (gold) and sable
(black), and a bend dexter (right diagonal band) counterchanged so that they consist of six alternating gold and black vertical bars with a diagonal band on which the colors are reversed.
(c) The second and third quarters are quartered argent (white) and gules (red), across bottony counterchanged so that they consist of a quartered field of white and red, charged with a Greek cross that has arms terminating in trefoils and opposite coloring
so that red is on the white quarters and white is on the red quarters, as represented on the escutcheon of the State seal."

The Maryland
Secretary of State publishes a "Protocol for the Maryland State Flag" which, among other things, specifies the colors of the flag:

1.04. The red and yellow colors in the Maryland flag should conform to the following Pantone Matching System colors:
 red on coated stock: PMS 201
 red on uncoated stock: PMS 193
 yellow on coated stock: PMS 124
 yellow on uncoated stock: PMS 124

Flagpole restrictions
In 1945, the Maryland General Assembly made a gold cross bottony the official ornament for the top of any flagpole carrying the state flag. Maryland is the only state in the union that has a specific guideline not only on how to display the flag but also on what ornament should be on top of the flagpole as well. Sometime before October 10, 2007, Government House (the Governor's Mansion) in Annapolis ceased to display the cross bottony at the top of the flag pole, but the flags at the State House continue to do so (adhering to Maryland General Provisions Code § 7-202 & 7-203 (2016)). In March 2015, the gold cross bottony was put back on top of the flag pole on Government House (Governor's Mansion). All other state government buildings, including public schools, obey this guideline, but many private individuals and businesses do not.

See also

State of Maryland
List of Maryland state symbols
Great Seal of the State of Maryland
Flag of Montgomery County, Maryland

References

External links

History of the Maryland Flag
Protocol for using the Maryland Flag
Information from Flags Of The World
Information from Maryland State Archives

Symbols of Maryland
Maryland
Maryland
Maryland
1904 establishments in Maryland

sv:Maryland#Flaggan

Flag of Maryland


( - ) est une série télévisée taïwanaise en 8 épisodes de 62-67 minutes, créée par Chien Shih-keng et diffusée le  sur Netflix.

Synopsis
Après avoir découvert un lien entre sa fille Chiang Hsiao-Meng et de mystérieux meurtres, un expert médico-légal atteint du syndrome d'Asperger qui s'appelle Fang Yi-jen risque tout pour résoudre l'affaire avec une reporteuse Hsu Hai-yin.

Distribution
 Joseph Chang : Fang Yi-Jen, un expert médico-légal atteint du syndrome d'Asperger
 Tiffany Hsu : Hsu Hai-Yin, une reporteuse
 Shih-hsien Wang : Chao Cheng-Kuan, Capitaine de l'équipe d'enquête policière
 Ruby Lin : Li Ya-Jun
 River Huang : Yu Cheng-Hao
 Moon Lee : Chiang Hsiao-Meng, la fille de Fang Yi-Jen
 Ning Ding : Su Ko-Yun
 Tseng Jing-hua : Fang Yi-Jen en âge de 18

Fiche technique
 Générique de début :  () par Yo Lee
 Générique de fin :  () par Karencici

Épisodes

Notes et références

Liens externes

Série télévisée créée en 2020
Série télévisée taïwanaise des années 2020
Drama taïwanais
Thriller (série télévisée)

The Victims' Game


Cyrus Byington era un misionero cristiano de Massachusetts que trabajó con los choctaw en Misisipi y luego en el Territorio Indio, más tarde llamado Oklahoma, durante el . Emprendió la construcción de un lexicón de la lengua choctaw para traducir oraciones cristianas, himnos y pasajes de la Biblia. El trabajo de Byington está considerado uno de los más completos lexicones de una lengua de los nativos americanos. Trabajó casi cincuenta años traducciendo al choctaw como lengua escrita.

Trabajo de Byington
La lengua choctaw es miembro de la familia muskogi. Está relacionada con el chickasaw y algunos lingüistas consideran estas dos variedades lingüísticas como dos dialectos de la misma lengua.

Ortografía
El choctaw escrito está basado en la versión inglesa del alfabeto latino y fue desarrollada junto con un programa de civilización de los Estados Unidos a principios del .

Enlaces externos
Biografía

Lingüistas de Estados Unidos
Graduados honorarios del Williams College

Cyrus Byington