Villa rustica de la Horia descoperită în 1971, este un sit arheologic situat la nord vest de Comuna Horia, județul Tulcea, la poalele dealului numit "Muchea lui Găzaru".

Săpăturile de la Horia, aveau ca scop reluarea lucrările de îmbunătățiri funciare în zona respectivă, ridicarea vechiului baraj cu înca trei metri înalțime și construirea unui nou canal deversor de aproximativ 250 m lungime și 12 m lățime. Eforturile au fost concentrate în zona canalului deversor care trebuia să coboare de la vest spre est, urmând pantele estice ale dealului, spintecând în două o limbă de pământ de forma unui promontoriu, de aproximativ 2000 m.p. pentru a se pierde în terasa Taiței printr-o uriașă pâlnie unită cu râul. În acest fel, sub un strat gros vegetal antic, a fost scoasă la iveala o construcție civilă de epocă romană ale cărei proporții și sistem de construcție, impresionează prin precizie, trăinicie și rafinament. Surprinsă pe o suprafață de aproximativ 900 m.p. construcția de pe promontoriu are aspectul unei "villa", cu formă regulată, ușor dreptunghiulară, orientată aprox. est-vest. Zidurile construite din piatră prinsă cu pământ galben, cu temelii care se adâncesc până la 1,70 m sub nivelul de calcare, sau din cărămida prinsă în mortar din var, au fost tencuite, iar, în unele încăperi, peste tencuiala obișnuită de gri, purpuriu și roșu pompeian, ultima culoare fiind dominantă. Unele ziduri interioare au păstrat urme de frescă. Un zid masiv de piatră, orientat nord-sud, împarțea în două construcția, delimitând partea locuibilă de colonada și grădină.

Descoperiri fortuite mai vechi, din stânga drumului spre satul Balabancea, constând în morminte plane de înhumație, cu țigle purtând ștampila legiunii a V-a Macedonica, ex votul închinat zeilor medicinei și farmacologiei (Asklepios și Ygiei) de către Amnaeus Pulcher, ca și cercetări de suprafață efectuate pe dealurile din dreapta Taiței, susțineau ideea existenței unui castru al legiunii respective în aceste locuri.

Din punct de vedere topografic, deversorul străbate două curbe de nivel principale, parcurgând la vest și est pante line, unite între ele printr-o bruscă denivelare. Promontoriul a fost investigat longitudinal, prin secțiuni paralele. Inițial a fost săpat un șanț de sondaj de 52/2m, și apoi, consecutiv, alte 5, dintre care utimele trei de 30/3m. Sistemul de săpătură fost impus, în condițiile executării canalului deversor, de către șantierul OIF-Horia, nepermițând depășirea limitelor, pentru a nu slăbi pereții care în unele porțiuni urmau să atingă cca. 5 m înălțime.

Ritmul alert impus de săparea canalului deversor, ca și iminența distrugere a vestigiilor, obligând o săpătură largă pe orizontală cu secțiuni adânci până la stâncă. Săpăturile de la Horia, din 1971 au făcut obiectul unei comunicări cu același titlu și în general asemănătoare, ținute de conf. arheologică din R.S.R. din dec.1971.

Istoric
În nordul Dobrogei, în trapezul natural compus din râurile Telița la nord-nord-est și Taița la sud-sud-vest, izvorâte din dealurile Niculițelului și Măcinului pentru a se vărsa în lacul Babadag, sunt prezente o mulțime de vestigii istorice cuprinse într-un perimetru relativ restrâns.

Șiruri de movile, precis orientate și brusc întrerupte în dreptul unui loc sau al altuia, plasează diferite obiective istorice, necercetate încă, indicând totodată și drumurile care le uneau în antichitate. Un șir de movile apar la sud-vest de satul Cataloi îndreptându-se spre satele Turda și Mihai Bravu, altul, pornind aproximativ din același loc, orientat spre sud-vest, dispare în jurul satului Nalbant, pentru a reapare în apropiere de satul Izvoarele (Alibeichioi), la 12 km, spre vest, de unde, traversând valea Lozovei, pe la 2.5 km, nord-est de satul Horia, trece spre valea Taiței și se oprește la câteva sute de metri vest de dealul numit de localnici "Muchea lui Găzaru", situat la 3 km, nord-vest de Horia. Cele două șiruri de movile care unesc Valea Teliței cu Valea Taiței, făceau în vechime legătura cu principalele drumuri romane care porneau din cetățile dunărene: Aegyssus (Tulcea), Noviodunum (Isaccea), Troesmis (Turcoaia), pentru a se îndrepta spre sud.

Unul dintre punctele interesante ale acestei rețele rutiere se află la 2 km nord de comuna Horia, în colțul sud-vestic al teritoriului dintre ape și dealuri, unde la sfârșitul secolului trecut și începutul sec. XX, erau vizibile ruinele unui castru roman.

Prezentare generală.
Partea locuibilă a Villa-ei romane, situată la est de zidul transversal, se compunea din 9 încăperi, folosite ca vestibul, sufragerie, dormitor (cubiculm), bucătărie și patru încăperi rezervate balneum-ului, format dintr-un vestiar (apodyerium) și patru bazine întrebuințate probabil ca "frigidarium, "laconicum" și "caldarium". Exceptând una din încăperi, pavala cu lespezi de calcar, pe care, după bazele de coloane găsite în apropiere a fost considerat un "ariolum" și alte două încăperi situate în colțul sud-estic al villa-ei a căror pardoseală, din plăci ceramice cu mortar, era distrusă, restul încăperilor aveau pardoseală realizată în "opus signinum" cu strat lustruit de "cocciopesto" deasupra.

Zona "baleum" ca și cea a unor camere, considerate vestibul (L), dormitor (C) și sufragerie (C1), despărțirile prin pereți realizați în "opus latericium", erau încălzite prin "hypocaustum". Sistemul de încălzire a fost surprins prin secționarea "suspensurii" acestor încăperi. De asemenea, numeroase fragmente de "tegulne mammatae", cu colțari sau în formă de șa, găsite în dărămături, evidențiau sistemul de încălzire al pereților. Sub bazinul vestic al baleum-ului, a fost surprins în secțiune "praefurnium"-ul hypocausului.

La vest de zidul transversal era situată colonada și o grădină. Cinci coloare, ale căror postamente din calcar cretacic au fost găsite" în situ", se întindeau în linie dreaptă, la intervale aproximativ egale, pe 17 m lungime. Colonada se compunea dintr-o terasă situată spre sud, în spațiul cel mai larg dintre două coloane, dintr-un bazin spre care se cobora dinspre nord pe trei platforme, în trepte foarte line, fiecare de mărimea unei încăperi. Bazinul și cele trei încăperi în trepte se aflau sub nivelul terasei și erau tencuite în întregime în roșu și roz. Terasa era situată cu 0.60 m deasupra nivelului camerelor de locuit. Sub încăperea de lângă bazin se afla un cuptor (furnus) construit din carămizi, al cărui rol era de a încălzi această încăpere situată chiar pe mijlocul colonadei. Un mare număr de cărămizi, folosite la construcția acestui cuptor purtau ștampila leg a V-a Macedonica. În fața colonadei se alfa o grădiniță de formă dreptunghiulară, surprinsă stratigrafic, prin nuanțarea spre negru-brun a solului și lipsa materialelor de construcție în limitele sale.

Existența colonadei în fața grădinii evidențiază un tip de "villa", italic, din perioada republicană, întâlnit și în sec. 1 e.n. la Pompei, la casa "chirurgului" și la cea a lui Sallustius.Dincolo de zidul sudic al clădirii, au fost surprinse în săpătură dărămături de ziduri și substrucții împreună cu fundul unui chiup și resturile a 3 vetre situate foarte aproape una de alta. Spre sud-Vest, la 6 m de zidul clădirii, pe pâlnia deversorului s-au găsit urmele unui cuptor ovoidal de mari proporții, iar spre sud-est resturile unei construcții a cărei utilitate nu a fost stabilită, în apropierea căreia exista o aglomerare de țigla, chirpic și pietre. Probabil erau anexe cu caracter gospodăresc, dependințe ale "villa"-ei de genul anexelor din partea de sud-est al clădirii; anexa P unde au fost găsite resturile unui vas de mari proporții cu fundul rotund și anexa P1 în care se găsea un puț cu ghizdul rotund construit din pietre de carieră. Câteva fragmente dintr-o conductă ceramică de aducțiune a apei găsite în apropiere, dovedește că puțul servea pentru depozitarea apei.

La nord, anexa P1 se învecina cu o pivniță dreptunghiulară cu pereții tencuiți și pardosită cu "coccipesto". Spre sud-est, pe o scară cu trepte lungi, din care au fost surprinse două, se cobora în valea Taiței. În partea de nord a grădinii, descoperirea unor fragmente de bulgări și zgură de fier, conducând la presupunerea existenței în acel loc a unei fierării. Materialul arheologic extras din zona "villa"- ei este relativ sărăcăcios dacă îl raportăm la dimensiunile și eleganța acesteia. Puternice urme de arsură în dependințele sudice ale "villa"-ei, pe terasă ca și în cubiculum, vestibul (L) și sufragerie, oseminte umane surprinse în dărămături ca și înclinarea zidurilor spre nord, stau dovadă devastării, distrugerii și incendierii acestei clădiri. Materialul cel mai numeros de altfel, constă într-un număr mare de țigle (tegulae), olane (imbrices) de diferite tipuri, cărămizi romane (lateres cocti) și plăci ceramice cu modele încizate folosite la paviment. Multe fragmente de țigle poartă ștampila leg. V-a Macedonica; trei a flotei dunărene (classis Flavia Moesica). Ceramica în mare parte este de factura romană, dar nu lipsește nici cea indigenă, de tradiție latene-getică, întâlnită surprinzător chiar pe nivelul terasei, ca în cazul unui vas-borcan, găsit, în stare fragmentată sprijinit de postamentul coloanei. Restul de materiale constă în cuie, scoabe și piroane de fier, fragmente de sticlă irizată și câteva obiecte de os și fier. În colțul sud- vestic al clădirii, la baza zidului, la 2.80 m adâncime, a fost descoperit un fragment dintr-o conductă din plumb, folosită la canalizare. Trei monede de bronz romane provin din secțiunile estice (S4 și S6) și au fost găsite în stratul vegetal. Două sunt constantiene; Constantin cel Mare și respectiv Caesarul Constans (335-337, emis Antiochia), cea de-a treia provine de la Valentinian I (364-375 e.n.). Depuse în pământul cărat de ploi de pe pantele vestice,  monedele constituie un indiciu de încadrare cronologică a "villa"-ei, ajutând plasarea distrugerii acesteia într-o perioadă anterioară momentului Constantin cel Mare.

La 20 m de Villa sub o aglomerare de olană, țiglă și piatră, a fost descoperită o porțiune de podea din pământ bătut cu pigment de arsură, a unei încăperi, aparținând unei dependințe. Pe una din laturile încăperii se afla o vatră care mai păstra o parte din fatuială și pe care s-a găsit o unealta agricolă (fier de plug), iar pe latura sudică a încăperii, în dărămătura de pietre s-a găsit un prag din piatră cu o treaptă lucrată. Pe panta puternic înclinată spre promotoriu, la 14 m spre nord-vest și la aproximativ de 30 m de "villa" a fost descoperit nivelul incendiat al unei alte dependințe situate la aproximativ 1.40 m sub nivelul actual al solului. Deasupra acestei dependințe incendiate a fost ridicată mai târziu o construcție cu ziduri groase din piatră legată cu pământ. Prinse în proilul vestic al deversorului, cele două ziduri aveau aproximativ un metru grosime și erau situate la doi metri unul de celălalt, dând impresia unei întărituri. Nivelul lor ars corespunde în amonte unui nivel ars care se suprapune dependinței incendiate având între ele o lentilă de pământ galben murdar. În ultimul nivel incendiat, la 5 m. nord-est de cele două ziduri groase, a fost găsită, împreună cu multă sticlă topită o moneda de bronz de la împaratul Valens (364-378 e.n.).

Deci, dacă în zona estică a deversorului, singurul nivel de locuire aparține "villa"-ei, situația se schimbă, începând din dreptul pantei puternic înclinate (curba de nivel 55), spre zona vestică a deversorului, unde avem de-a-face cu două nivele de locuire. Aici terenul prezintă următoarea situație stratigrafică: sub vegetal se afla un strat negru-zgunțuros, dispus neuniform, mai pregnant în partea vestică a deversorului, reprezentând stratul vegetal antic. Sub acest strat de pământ se afla nivelul de locuire datat cronologic de moneda Valens și de cele trei monede din stratul vegetal al "Villa"-ei, în secolul IV e.r., într-un amestec de pământ negru-cenușiu cu piatră de construcție, lutuială, arsură și pietriș. Acest nivel suprapune (indirect), în regiunea pantei, nivelul dependinței incendiate, a cărei contemporaneitate cu villa și cu încăperea în care s-a găsit fierul de plug, s-a dovedit a fi reală pe baza raporturilor stratigrafice și a tipologiei ceramicii. În zona vestică a deversorului, sub nivelul de sec. IV e.n. se afla un strat de pământ galben-murdar, urmat de un strat masiv de loess care, pe măsură ce se apropia de stâncă, își schimba culoarea spre roșu. În acest strat de pământ galben-murdar, pe o suprafață de cca. 430 m.p. s-au găsit 10 gropi de diferite dimensiuni cu un conținut asemănător.

Excavații si descoperiri arheologice
Groapă circulară de mari dimensiuni (diam. gurii - 1.20 m: diam. fundului - 0.80 m, adâncime - 0.65 m). Se află la 2.20 m adâncime față de nivelul actual al solului și la 1.20 m sub nivelul antic. Materialul ceramic și osteologic recoltat din umplutura gropii este deosebit de bogat. La 0.20 m. adâncime în umplutură, s-au găsit fragmentele fătuite ale unei vetre "în situ" distrusă, vase sparte ritual și resturi de animale, păsări și pește. O ulcică roșie de factură romană, cu fundul spart, plasată cu gura în jos pe mijlocul gropii și un vas borcan de factură getică, spart ritual, în zona gurii, plasat în marginea de vest a gropii, conțineau câteva resturi cinerate (mici fragmente de oase calcinate) împreuna cu cărbune și cenușe. Din inventarul ceramic s-au putut reîntregi 5 vase, din care 2 parțial.

Groapă mică de formă circulară (diam. - 0.60 m, adâncime - 0.50 m) acoperită cu o lespede de calcar (0.80m/0.56m); se află la 1.40 m sub nivelul actual și la 0.80 m sub nivelul antic, inventar sărăcăcios constând în fragmentele unei amfore romane, o ceașcă autohtonă, conținând câțiva cărbuni și resturi de ovină.

Groapă ovală de mari dimensiuni (2.00/1.20 m), adâncă de 0.95 m. Situată la est de axul deversorului se află la 0.80 m sub nivelul actual al solului. În umplutura gropii s-a găsit o cantitate mare de cenușă și cărbuni în amestec cu oase de animale, pietre și vase sparte de factură romană și autohtonă. Peste tot în pământul de umplutură s-au găsit oase umane slab calcificate, unele neatinse de foc (resturi de femur, vertebre, falange). Din inventarul gropii mai fac parte: un fragment de râșniță, prelucrată din calcar organogen de Techirghiol de vârstă sarmatică, o greutate de pescuit confecționată din cărămidă romană și o piatră de râu de forma și mărimea unui ou de porumbel.

Situată spre latura estică a deversorului, la o adâncime de 0.80 m, sub nivelul actual, groapa adâncă de 2.00 m în formă de sac cu diametrul gurii - 1 m și al fundului de 1.40 m. Materialul ceramic de factură locală se remarcă prin cantitatea mare a vaselor lucrate cu mâna dintr-o pastă zgrunțuroasă cu pietricele și nisip, prost frământată și insuficient arsă, de culoare brun-roșcată sau cafenie. Predomină tipul de vas borcan ale cărui dimensiuni variază între vasul de provizie de mari proporții, până la tipul miniatural de 8-10 cm, cu tendință de îngustare și înălțare a gâtului și de lățire și îngroșare a fundului, decorat cu tradiționalul brâu alveolar sau crestat pe umeri, uneori cu mici butoni circulari pe gât. Cel de-al doilea tip de vas, prezent pretutindeni îl constituie "ceașca dacică" cu apucătoare sau fără, în aceiași manieră de prelucrare ca și vasele de borcan. Un caz aparte îl prezintă un opaiț lucrat cu mâna din aceiași pastă, într-o formă ce amintește încalțămintea grosolan modelata a unui băștinaș, reprezentând probabil o imitație locală după modele elenistice târzii. Imitații băștinașe după prototipuri romane întalnim în cazul castronului tronconic, cu fund drept și buză răsfrântă în afară ca și a paharului cilindric cu suprafață neregulata și cioc de scurgere, ambele lucrate cu mâna, găsite în M. 3 cu analogii în ceramica provincial-romană din castrul de la Jidova și din necropola de la Mangalia. Relativ puțină din punct de vedere cantitativ, ceramica băștinașă lucrată la roată, imită de asemenea ceramica romană. Se remarcă, de asemenea, prezența în gropile din zona vestică a deversorului, a unor fragmente de fructieră din pastă cenușie compactă și a unui fragment de cană bitronconică din aceiași pastă, cu pereții subțiri decorați în exterior cu dungi verticale lustruite, fragmente care-și găsesc analogii în Moldova secolelor II-III e.n.  la Poiana-Dulceșți, Siliște, Văleni și Tifești, iar în nordul Dobrogei, în descoperirile întâmplătoare, mai vechi, de la Caraibil si Horia. Aceste descoperiri readuc în discuție prezența dacilor liberi la Horia, fără însă a putea confirma ipoteza unor infiltrări carpice în teritoriul rural, până în momentul cercetării așezării rurale din apropiere.

Raritatea acestui material ceramic și descoperirea lui numai în zona numită de arheologi "necropolă", ar indica mai degrabă o răspândire a unor forme ceramice apropiate de cele tradițional-getice, într-un mediu băștinaș pe cale de romanizare.

Se anticipează istoricește că ar fi posibilă o prezență carpică în aceste locuri numai de la mijlocul secolului al III-lea, ori se pare ca în materialul roman din primul nivel de la Horia nu depășește această limită. Ceramica autohtonă se încadrează ca și ceramica romană în sec. II-III e.n. găsindu-și cele mai sigure analogii în necropolele daco-romane de la Enisala și Soporul de Câmpie. Cermică autohtonă lucrată cu mâna și la roată a fost găsită la un loc cu cea de proveniența romană, ceea ce dovedește contemporaneitatea întrebuințării lor într-o vreme când ceramica romană se găsea pretutindeni din abundență. Cu regretul de a nu o putea raporta la castrele și așezările din Dobrogea, rămase necercetate, amintim că această categorie ceramică o întalnim în nivelele secolelor II-III e.n. la Histria și Dinogeția, în toate castrele romane de pe teritoriul Daciei: Brețcu, Mehadia, Gilau, Bumbești, Orheiul Bistriței, etc. , în așezările romane de la Potaissa, Napoca și în cele de la Romula și Sucidava, ca să dăm numai câteva exemple. Această categorie ceramică, unitară de-a lungul întregului deversor, făcându-și prezența simțită pretutindeni, atestă elementul local în așezarea de la poalele "Muchiei lui Găzaru". Prezența ceramicei autohtone în interiorul construcțiilor romane presupune existența unor raporturi strânse între băștinași și unitățile militare, pe de o parte, între băștinași și populația romanizată a Canabae-lor, pe de altă parte, a căror natură, în stadiul actual al cercetării nu poate încă fi pe deplin definită. Menținerea olăriei dacice într-o așezare situată la doi pași de un castru roman și la numai câțiva kilometri de marea cetate a Troesmis-lui, ridică probleme de care trebuie sa ținem seamă în cercetarea romanizării acestor locuri.

Revenind la situația stratigrafică din zona deversorului, gropile "mortuare", situate sub nivelul secolului al IV-lea e.n., corespund nivelului "villa:-ei cu care sunt în cea mai mare parte contemporane. Li s-a suprapus un nivel de locuire, cel mai devreme la sfârșitul sec. III e.n. Acestui nivel de locuire îi corespunde, la extremitatea vestică a deversorului, spre nord-vest un șanț de apărare pietruit cu o deschidere de 7 m și cu bernă de piatră spre interior.

Descoperirea unui număr mare de țigle și cărămizi ștampilate cu ștampila: LEG. V. MC, LEG. VAAC și LEG. V MA, ca și caracterul litelor imprimate, ridică problema a cel puțin, două cărămidării (liglinae) aparținând unor unități ale leg. a V-a Macedonica, staționate la Horia. Cărămizi și țigle ștampilate în genul celor de la Horia nu se întâlnesc decât în așezări aflate în apropierea unor garnizoane romane, în cazul nostru - vexilații ale Leg. a V-a Macedonica. Ori, această legiune a fost transferată de la Oescus la Troesmis (Turcoaia) în primul deceniu al sec. II e.n., unde va rămâne până în anul 167 e.n., iar Horia se afla în teritoriul Troesmisului, la 20 km de această cetate. Desigur, că existența unui castru la Horia, chiar în stadiul actual, numai poate fi pusă la îndoială. Urmele sale, în prezent foarte puțin vizibile se află pe platforma înaltă de sub "Muchea lui Găzaru", loc foarte indicat pentru o fortificație ridicată cu scopul de a controla Valea Taiței și drumurile care se întretăiau în antichitate, ca și acum, în apropierea Horiei.

Concluziile arheologilor
Pornind chiar și numai de la toate aceste descoperiri, villa de la Horia nu apare ca o prezență izolată. Ea nu este o "villa rustica", aspectul său fiind mai mult orășenesc, și nici nu putea fi un "praetorium", deoarece diferă de ceea ce cunoaștem în legătură cu aceste construcții. Poziția și întinderea sa ca și lipsa unor fortificații în terasa Taiței ne îndeamnă s-o consideram mai mult o "villa" de tip urbano-rustic. Colonada și grădinița sa sunt orientate spre vest, spre dealuri, spre interiorul unei asezări civile, dezvoltată la poalele castrului. Sistemul de construcție al "villa"-ei, repartizarea încăperilor din interior, rafinamentul amenajărilor incendiate, evidențiază gustul orășanului. Resturile celor două dependințe incendiate, surprinse în apropierea "villa"-ei, aparținând stratigrafic aceluiași nivel, vin în sprijinul celor formulate mai sus. Existența unui castru situat spre vest, pe înălțimile din apropiere, putea începe cel mai devreme în timpul împăratului Hadrian, când a fost reorganizat sistemul de apărare a limes-lui, și s-au ridicat o seamă de fortificații în teritoriul marilor cetăți, în scopul asigurării liniilor strategico-comericale și al unei apărări mai eficace a teritoriului în caz de nevoie. O așezare civilizată, situată la intersecția unor importante drumuri din rețeaua rutieră romană, a continuat să se dezvolte și după transferarea în 167 e.n. în Dacia, a Legiunii a V-a Macedonica, fapt atestat de înscripția lui Annaeus Pulcher. Acest monument deschis, descoperit într-un loc deschis, situat în afara înalțimilor dinspre vest unde se bănuie că se află castrul, trebuie să fi fost depus în apropierea unui templu care, în cazul de față, se putea afla decât într-o așezare civilă. În lectura înscripției, între cuvintele Pulcher si Leg(ionis), între două semne de punctuație, apare litera V. De aceea, se consideră mai indicat citirea veteranus în loc de centurio, cum propune autorul În acest caz am avea de-a face cu un veteran al legiunii a V-a Macedonica care după efectuarea stagiului militar a rămas la Horia. Considerăm de asemenea, că ductul literelor, lipsa pronumelui (Pulcher fiind un cognomen), prescurtările din R2 si ligatura T+R din R3, împing datarea monumentului spre sfârșitul sec. II e.n.

În stadiul cercetărilor din 1971, se presupune o distrugere a așezării civile de la Horia, pe la mijlocul sec. III e.n. o refacere a ei la sfârșitul sec. II și începutul sec. IV e.n. când se deplasează spre vest, sau se restrânge spațial, întărindu-se cu șanț de apărare. Ea continuă să se dezvolte până la sfârșitul sec. al. IV-lea e.n., fiind distrusă probabil cu ocazia marii deplasări a vizigoților spre sud, din timpul momentului lui Valens.

Note

Situri arheologice din județul Tulcea

Villa rustica de la Horia


Lanusei (sardinski: Lanusè) je grad i općina (comune) u pokrajini Nuoru u regiji Sardiniji, Italija. Nalazi se na nadmorskoj visini od 595 metara i ima 5 399 stanovnika. Prostire se na 53,17 km². Gustoća naseljenosti je 102 st/km².Susjedne općine su: Arzana, Bari Sardo, Cardedu, Elini, Gairo, Ilbono, Jerzu, Loceri, Osini i Tertenia.

Izvori

Gradovi na Sardiniji

Lanusei


Ibrahim Abilov (en  ; en , Ibraguim Maguerram ogly Abilov), né en 1881 à Ordoubad (gouvernement d'Erevan, Empire russe) et mort le  à Izmir (Turquie), est l'un des premiers diplomates azéris.

Biographie
Il fréquente l'école Akhtar de Mohammad Taghi Sidgui à Ordoubad. Après la mort de son père, il abandonne ses études pour subvenir aux besoins de sa famille.

À partir de 1903, il travaille à Petrovsk-Port (aujourd'hui Makhatchkala) et à Bakou. Il rejoint le mouvement révolutionnaire, adhérant à l'organisation social-démocrate azérie Hummet (d'orientation menchevique).
En 1908, il est envoyé en Perse à la demande de Nariman Narimanov, président de l'organisation, qui coordonne les mouvements révolutionnaires parmi les travailleurs persans de Transcaucasie et du Sud de l'Azerbaïdjan.

Carrière du journaliste
De retour à Bakou en 1909, Abilov travaille comme rédacteur du journal , publié en 1912. Arrêté à plusieurs reprises par le gouvernement tsariste, il devient l'une des grandes figures de Hummet à Tiflis (aujourd'hui Tbilissi, en Géorgie).

Fin 1918, il revient une nouvelle fois à Bakou et y est élu député du parlement de la République démocratique d'Azerbaïdjan, dont il dirige la faction socialiste. En 1920, il est rédacteur en chef de la revue Iskra (revue), l'organe des mencheviks de Bakou.

Activité politique
Après l'établissement du gouvernement soviétique en Azerbaïdjan en 1920, il est nommé vice-ministre des Affaires intérieures de la RSS d'Azerbaïdjan et occupe le poste de secrétaire lors du premier congrès des peuples d'Orient, réuni à Bakou. En , il participe au troisième congrès de l'Internationale communiste au sein de la délégation azerbaïdjanaise.

Travail diplomatique
En 1921, sur recommandation de Nariman Narimanov, il est nommé ambassadeur extraordinaire et plénipotentiaire de la RSS d'Azerbaïdjan, puis de l'URSS en Turquie. Il y joue un rôle important dans la formation et le renforcement des relations amicales soviéto-turques, y compris entre l'Azerbaïdjan et la Turquie. À son initiative, des consulats d'Azerbaïdjan sont ouverts dans les villes turques de Trabzon et de Samsun. Grâce à l'activité diplomatique efficace et à la participation directe d'Ibrahim Abilov, un certain nombre d'accords bilatéraux et multilatéraux sont signés entre les républiques soviétiques et la Turquie. Les accords de Moscou et de Kars de 1921, qui jettent les bases de l'autonomie du Nakhitchevan, sont signés par Ibrahim Abilov et , diplomate du Nakhitchevan et chef de la délégation azerbaïdjanaise aux négociations soviéto-turques.

Références

Liens externes

Ambassadeur azerbaïdjanais
Ambassadeur soviétique
Naissance en 1882
Naissance dans le gouvernement d'Erevan
Décès en février 1923
Décès à Izmir
Personnalité inhumée dans l'Allée d'honneur
Menchevik

Ibrahim Abilov


Franz Wilhelm Eduard Meußdoerffer (* 14. Februar 1881 in Kulmbach; † 2. Juli 1966) war ein deutscher Brauereidirektor und Fabrikbesitzer.

Leben
Meußdoerffer war ein Sohn des Geheimen Kommerzienrats und Ehrenbürgers von Kulmbach Wilhelm Meußdoerffer (1858–1931) und Enkel von Johann Georg Meußdoerffer (1824–1878), der die Kulmbacher Handelsmälzerei 1852 begründet hatte.
Er besuchte das Realgymnasium Nürnberg. Danach studierte er an der Universität Erlangen Chemie und absolvierte die Hochschule für Landwirtschaft und Brauerei Weihenstephan. Zudem machte er verschiedene Praktika bei Brauereien. 1904 wurde er an der Universität Erlangen promoviert. Er nahm am Ersten Weltkrieg teil, zuletzt als Major der Reserve.

Meußdoerffer gehörte in den 1930er Jahren zum Ehrenrat des Automobilclubs Kulmbach.

In den 1950er Jahren war er Geschäftsführer der Ersten Kulmbacher Mälzereigesellschaft, vormals J.G. Meußdoerffers Söhne KG, und der Meußdoerffer KG, beide in Kulmbach. Zudem war Meußdoerffer Mitglied verschiedener Aufsichtsräte.

1951 trug sich Meußdoerffer in das Goldene Buch der Stadt Kulmbach ein und wurde am 25. Januar 1956 zum Ehrenbürger von Kulmbach ernannt.

Meußdoerffer war Mitglied des Aufsichtsrates der Bayerischen Hypotheken- und Wechselbank.

Sein Bruder war der Jurist Franz Meußdoerffer (1886–1918).

Schriften
 Einwirkung der Chloressigsäuren auf aromatische primäre Hydrazine, Erlangen 1904 (= Dissertation).

Literatur
 Karl Ritter von Klimesch (Hrsg.): Köpfe der Politik, Wirtschaft, Kunst und Wissenschaft. Verlag Johann Wilhelm Naumann, Augsburg 1951, o. S.
 Otto Mohrmann, Max Wild: Hundert Jahre Meussdoerffer-Malz – Aus der Geschichte einer alten Kulmbacher Bürgerfamilie, Kulmbach 1952.

Einzelnachweise

Weblinks
 Ehrenbürger von Kulmbach

Unternehmer (Bayern)
Brauer (Deutschland)
Deutscher
Geboren 1881
Gestorben 1966
Mann

Eduard Meußdoerffer


An Saxofridericia regalis in uska species han Liliopsida nga ginhulagway ni Robert Hermann Schomburgk. An Saxofridericia regalis in nahilalakip ha genus nga Saxofridericia, ngan familia nga Rapateaceae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Saxofridericia

Saxofridericia regalis


الإمام الحافظ العلامة زين الدين عبد الرحمن بن أحمد بن عبد الرحمن بن الحسن بن محمد بن أبي البركات مسعود السلامي البغدادي الدمشقي الحنبلي أبو الفرج الشهير بابن رجب، (736 هـ - 795 هـ) عالم دين مسلم ومحدث وفقيه حنبلي.

مولده وتعليمه
ولد سنة 736 هـ في بغداد من عائلة علمية عريقة في العلم والإمامة في الدين، ثم قدم إلى دمشق من بغداد وهو صغير سنة 744 هـ، وأجازه ابن النقيب، وسمع بمكة على الفخر عثمان بن يوسف واشتغل بسماع الحديث باعتناء والده وحدث عن محمد بن الخباز وإبراهيم ابن داود العطار وأبي الحرم محمد بن القلانسي وسمع بمصر من صدر الدين أبي الفتح الميدومي ومن جماعة من أصحاب ابن البخاري، فأتيح له تحصيل العلم على اكابر أهل عصره في العلم ونبغ فيه وعلا شأنه في علم الحديث وبلغ درجة الإمامة في فنونه، بل في اعماقها وأجلها، وهو علم الاسناد وفي العلل، حتى قصده طلاب العلم، واما في الفقه فقد برع فيه حتى صار من أعلام المذهب الحنبلي، ويشهد في ذلك كتاب (القواعد الفقهية).

شيوخه
الإمام ابن القيم، ابن عبد الهادي، ابن العطار. ومنهم أيضا أبو الحرم محمد بن محمد بن محمد القلانسي. ومحمد بن إسماعيل الخباز، وأبو الفتح محمد بن إبراهيم الميدومي.

ثناء العلماء عليه
قال عنه ابن حجر العسقلاني في أنباء الغمر: .

وقال ابن العماد الحنبلي: .

وقال عنه ابن المَبْرِد:

تلاميذه
الإمام الزركشي، ابن اللحام.

مؤلفاته
 جامع العلوم والحكم. (مطبوع بتحقيق الشيخ ماهر ياسين الفحل)
 تفسير سورة الإخلاص.
 تفسير سورة النصر.
 شرح علل الترمذي. (مطبوع بتحقيق الشيخ ماهر ياسين الفحل)
 أهوال القبور.
 فتح الباري شرح صحيح البخاري. (غير مكتمل)
 فضل علم السلف علي علم الخلف.
 لطائف المعارف فيما لمواسم العام من الوظائف.
 الفرق بين النصيحة والتعيير.
 ذم المال والجاه.
 نزهة الأسماع في مسألة السماع.
 التخويف من النار.
 ذيل طبقات الحنابلة.
 اختيار الأولى في شرح حديث اختصام الملأ الأعلى.
 القواعد الفقهية.
 كشف الكربة في وصف أهل الغربة.
 الحكم الجديرة بالإذاعة.
 مجموع رسائل ابن رجب (جمعها بعض المحققين)

وفاته
توفي في شهر رجب أو في شهر رمضان سنة 795 هـ بدمشق، ودفن بمقبرة الباب الصغير جوار قبر الشيخ ابي الفرج عبد الواحد بن محمد الشيرازي ثم المقدسي المتوفى سنة 486 هـ كما في الشذرات، وهذا الشيرازي هو الذي نشر المذهب الحنبلي بين الدمشقيين.

المراجع

روابط خارجية

أثريون
أشخاص من بغداد
حقوقيون في القرن 14
حنابلة
علماء حديث
علماء حديث من الشام
علماء حديث من العراق
علماء دين مسلمون سنة
مدفونون في مقبرة الباب الصغير
مسلمون باحثون عن الإسلام في القرن 14
مواليد 1335
مواليد 736 هـ
وفيات 1393
وفيات 795 هـ
وفيات 797 هـ
أعلام المذهب الحنبلي

ابن رجب الحنبلي


Asahi Yada (født 2. april 1991) er en japansk fodboldspiller, som spiller for den japanske fodboldklub JEF United Chiba.

Referencer

Eksterne henvisninger

Fodboldspillere fra Japan

Asahi Yada


العيوب البلورية من المعلوم أن المواد المعدنية الصلبة هي مواد بلورية، أي أن ذراتها تتوضع ضمن هياكل شبكية منتظمة تسمى بـ البنى البلورية (أما المواد الأخرى كالشمع والزجاج فتسمى بالمواد الأمورفية أو اللابلورية لأن ذراتها تتوضع بشكل عشوائي غير منتظم). لكن في الحقيقة لا وجود لبلورة مثالية في الطبيعة، فكل بلورة لها عيوب وإن كانت قليلة والعيب البلوري بالنسبة للمواد المعدنية الصلبة هو اختلال في توضع الذرات عن الانتظام المثالي. وتتعلق العيوب البلورية بعدة عوامل فتزداد مثلا بازدياد درجة الحرارة. وكلمة عيوب لا تعني أنها سيئة بالضرورة. وإنما في الواقع، نلجأ في كثير من الأحيان لإنشاء عيوب في البنية البلورية بطرق مختلفة وذلك لتحسين الخواص الفيزيائية أو الميكانيكية للمادة.

أنواع البلورات

 البلورة المثالية تمتاز بكون الخلية البلورية تعيد نفسها عند فواصل أو مسافات متساوية وتمثل على الورق فقط.
 البلورة الحقيقية أيضا تمتاز بصفة الدورية المنتظمة الثلاثية الأبعاد وتعيد نفسها ولكنها واقعية أي فيها عيوب إلى حد ما تؤدي إلى عدم الانتظام التام. ومن البلورات الحقيقية البلورة الأحادية والبلورة متعددة التبلور.

أنواع العيوب البلورية

لا شيء في عالمنا صحيح تماماً. لا توجد مادة بلورية (مادة معدنية) في الطبيعة إلا وتحوي قليلاً من العيوب البلورية، كما أنه لا يمكن الحصول على أي مادة دون شوائب. تعيق الذرات الشائبة عملية الانتظام البلوري للمعادن النقية.

العيوب النقطية

إن أبسط أنواع العيوب هو العيوب النقطية المتمثلة في ضياع ذرة (شاغر) كنتيجة حتمية لاهتزاز الذرة بسبب الحرارة، مما يزيد من عملية الانتشار في الحالة الصلبة والتي تحدث وفق آلية حركة العيوب النقطية. تلعب العيوب النقطية دوراً هاماً في التشوه الميكانيكي للمواد البلورية. وهي عبارة عن انحراف أو اختلال في موقع ذرة، وإما أن تكون على شكل فراغ أو ذرة إضافية.

 عيب الفراغ: عبارة عن حيز لذرة مفقودة ضمن الترتيب المتظم للشبكة البلورية ويحدث كنتيجة للانحناء البلوري وذلك بسبب التذبذب الحراري.
 الذرات الإضافية: هو وجود ذرة إضافية داخل البنية البلورية وتسمى الشوائب وتكون على نوعين الذرات الاستبدالية وهي ذرات غريبة ليست من المعدن نفسه تحل محل أحد مواقع الذرات الأصلية والذرات البينية والتي تكون ذرات غريبة أو ذرات من المعدن نفسه وتشغل حيز ما بين الذرات الأصلية.
 عيب شوتكي: هو عيب نقطي يحدث عندما تهاجر ذرة ما موقعها في الشبكة البلورية وتستقر عند سطح البلورة ويحدث هذا بمراحل متعاقبة.
 عيب فرنكل: هو أن تزال ذرة أساسية من مكانها في الشبكة البلورية وتتوضع في موقع بيني ويتضمن زوجاً من العيوب خلق فجوة أو ثغرة وذرة إضافية داخل البنية البلورية.

العيوب الخطية

إن العيوب النقطية هي عبارة عن نواقص بنيوية تنتج عن التحريض الحراري، وهي ذات بعد صفري. إن العيوب الخطية ذات البعد الواحد مرتبطة أساساً بالانفعالات الميكانيكية. تسمى هذه العيوب بالانخلاعات (Dislocation) وتحدث نتيجة خلل في صف كامل من البلورات. يرمز للانخلاع عادة برمز التعامد والذي يدل على نهاية نصف مستوي زائد من الذرات. يقود مثل هذا الترتيب إلى تعبير كمي يسمى شعاع بيركر. هذا البارامتر هو شعاع الانتقال اللازم لفلق عروة متدرجة حول العيب.

عند الانتقال وفق عروة متدرجة m x n ذرة في البلورة التامة ستنطبق نقطة النهاية مع نقطة البداية. أما في حدود الانخلاع ستخفق نفس العروة المتدرجة في الانغلاق.

من أنواع الانخلاعات:
 الانخلاع الحافي: عندما يكون أحد المستويات البورية غير مستمر حتى نهاية المستوي أي تكون هناك حدود حافة في جزء من المستوي.
 الأنخلاع اللولبي: الذي يشتق اسمه من التوضع الحلزوني للمستويات البلورية حول خط الانخلاع، وهو صف من الذرات لمستوي حول مسار لولبي ويكون متجه بيركر موازياً لخط الانخلاع.
 الانخلاع المختلط: ويتميز بالخواص اللولبية والخطية.

يصعب حصول الانفعالات اللدنة في المادة دون وجود الانخلاعات. ووفقاً لفرانكل فإن الإجهاد الميكانيكي اللازم لتشويه البلورة التامة يعبر عنه بانزلاق مستوٍ من الذرات على المستوي الآخر المجاور.

 === العيوب السطحية أو المستوية ===

تمثل العيوب السطحية الحدود ما بين المناطق البلورية التامة تقريباً والمناطق المحيطة بها. يشترك في تكوين هذا النوع من العيوب ذرات مستوي بلوري كامل حيث يضطرب التركيب البلوري النموذجي عندما تمتد هذه العيوب في بعدين لتكون سطوحاً داخل البلورة.

توجد العيوب النقطية والخطية داخل المواد، لكننا نتعامل مع مقدار محدود من المادة داخل سطح محدد يحوي عيوباً متنوعة من حيث ترتيب البلورات وتراصها. وأهم هذه العيوب:

 حدود التوأمة وهي الحدود التي تفصل بين منطقتين بلوريتين وتكون الواحدة انعكاساً للأخرى حيث تنتج هذه الحدود بسبب الانفعالات أو بسبب عمليات المعالجة الحرارية.
 حدود الحبيبات هي المناطق بين بلورتين متجاورتين. غالباً ما تتقابل الحبيبات وفق أشكال متباينة الاتجاه. إن البنية البلورية الحبيبية هي السمة السائدة في العديد من المواد الهندسية. تؤثر هذه البنية على العديد من خواص المواد. من المهم معرفة بنية حدود الحبيبات التي تعتمد لدرجة كبيرة على التوضع النسبي للحبيبات المتجاورة.
تصادف حدود الحبيبات المائلة التي تنتج عن ميل حبيبتين متجاورتين الواحدة بالنسبة للأخرى بعدة درجات. تكون هذه الحدود محاطة ومعزولة بعدة انخلاعات طرفية. تشمل معظم حدود الحبيبات عدداً من الحبيبات المتجاورة ذات التوضع وفق زوايا متباينة.

مراجع

تعدين
علم المواد
عيوب بلورية

عيب بلوري


Olaylar

Doğumlar
 Philippe Villiers de L'Isle-Adam, Hospitalier Şövalyeleri'nin üyesi olan şövalye (ö. 1534)

Ölümler
 23 Şubat - İmparator Zhengtong, Çin'in Ming Hanedanı'nın altıncı ve sekizinci imparatoru (d. 1427)
 18 Haziran - Rogier van der Weyden, Flaman ressam (d. 1399 / 1400)
 1 Ağustos - Cosimo de' Medici, Medici Bankası'nın ikinci kurucusu olarak da bilinen Floransa'da yaşamış bankacı ve siyasetçi (d. 1389)
 14 Ağustos - II. Pius, papa (d. 1405)
 tarihi bilinmeyen
 II. İbrahim, Karamanoğulları beyi
 Pir Bahaeddin Erzincanî

1464


شيغينوبو أوكوما  (11 مارس 1838 - 10 يناير 1922) كان رجل دولة ياباني شغل منصب رئيس الوزراء الياباني مرتين، كما أسس جامعة واسيدا.

روابط خارجية

مراجع

أشخاص في فترة مييجي
أشخاص من ساغا (ساغا)
إصلاح ميجي
رؤساء وزراء اليابان القرن 19
رؤساء وزراء اليابان القرن 20
ساموراي
سياسيون من محافظة ساغا
سياسيون يابانيون في القرن 19
سياسيون يابانيون في القرن 20
كازوكو
مواليد 1838
مواليد في ساغا (ساغا)
وزراء حكومة اليابان
وزراء خارجية اليابان
وفيات 1922
وفيات في طوكيو
يابانيون في الحرب العالمية الأولى
يابانيون مبتورو الأطراف
مدفونون في اليابان

شيغينوبو أوكوما


Fjodor Mikhajlovitj Smolov (,; født 9. februar 1990 i Saratov, Sovjetunionen), er en russisk fodboldspiller (angriber), der spiller for FC Krasnodar i Ruslands liga.

Klubkarriere
Smolov startede sin karriere hos Dynamo Moskva, hvor han var tilknyttet i hele otte sæsoner, dog afbrudt af udlejninger til blandt andet Anzhi Makhachkala og hollandske Feyenoord. I 2015 skiftede han på en fri transfer til ligarivalerne FC Krasnodar.

Landshold
Smolov debuterede for Ruslands landshold 14. november 2012 i en venskabskamp mod USA. Han har siden repræsenteret Rusland ved både EM 2016 i Frankrig samt Confederations Cup 2017 og VM 2018, begge på hjemmebane.

Referencer

Eksterne henvisninger

Fodboldspillere fra Rusland
Fodboldspillere fra Dynamo Moskva
Fodboldspillere fra Feyenoord Rotterdam
Fodboldspillere fra FC Anzhi Makhachkala
Deltagere ved det europæiske mesterskab i fodbold 2016
Deltagere ved verdensmesterskabet i fodbold 2018
Personer fra Saratov

Fjodor Smolov


Oj Hrvatska mati (poznata i kao Zovi, samo zovi po stihovima pripjeva), hrvatska domoljubna pjesma nepoznatog autora iz 19. stoljeća. Nastala je u okvirima hrvatskog sveslavenstva i južnoslavenskih strujanja hrvatske politike u poilirskom i poslijepreporodnom dobu. Iz tih razloga prvo su je svojatali Jugoslaveni u Prvoj Jugoslaviji pod krinkom zbližavanja južnoslavenskim naroda pod srbocentričnom vlašću u Beogradu, a kasnije i Srbi koji u skladu s velikosrpskom krilaticom »Srbi svi i svuda« nisu niti mijenjali hrvatski zapis pjesme koji spominje Liku, Dalmaciju, herceg-Bosnu, Kvarner i Istru koje je velikosprski nastrojena vlast prozivala »srpskim zemljama«, uz dodatak Crne Gore.

Prema zapisima književnika Slavka Ježića pjesma se često pjevala na zagrebačkim ulicama 1920-ih o čemu je pisao i u svojoj knjižici o zagrebačkoj uličnoj i zabavnoj glazbi iz 1923. godine:

I Alfons Hribar piše 1929. u svojoj knjizi:

Pjesmu su otpjevali i Zlatni dukati te je pjesma postigla veliku popularnost tijekom Domovinskog rata. Nakon rata prerasla je u jednu od najpoznatijih hrvatskih domoljubnih pjesama te se redovito pjeva na športskim susretima, svečanostima, blagdanima i obljetnicama. Primjerice, nakon plasmana hrvatske nogometne momčadi u završnicu Svjetskog prvenstva u Rusiji 2018., predsjednica Kolinda Grabar-Kitarović zapjevala je s Vatrenima pjesmu Oj Hrvatska mati tijekom proslave pobjede u svlačionici.

Izvori

Hrvatske skladbe

Oj Hrvatska mati


Le Parc naturel de la Vallée de l'Attert a été créé le  pour donner une vision environnementale au développement amorcé depuis plusieurs années. C'est le troisième parc installé en Région wallonne et le premier en Province de Luxembourg. Son périmètre coïncide avec les limites de la commune d'Attert en belgique.

Localisation
Situé à mi-chemin entre Arlon et Martelange dans le sud de la province de Luxembourg, le territoire du Parc occupe une zone charnière entre la forêt d'Anlier sur sol ardennais d'une part et les célèbres cuestas du Pays lorrain d'autre part.

Description
Sur  de superficie totale, 32 % sont occupés par les bois et 52 % par les terres agricoles dont  de prairies permanentes, le reste se partageant entre parcelles bâties et affectations diverses. Le rôle de la prairie domine dans l'affectation du sol de la vallée de l'Attert. L'élevage porte principalement sur les bovins, tant pour les produits laitiers que pour la viande. Prairies et terres labourables alternent le plus souvent et des buissons et des haies s'allient aux rideaux d'arbres pour conférer au paysage un caractère semi-bocager. Des étendues plus ouvertes existent cependant à l'est du territoire.

La forêt occupe environ 42 % du territoire du sud Luxembourg. Elle s'équilibre statistiquement entre moitié feuillus et moitié résineux surtout des épicéas. Dans la vallée de l'Attert, limitée au nord-ouest par la forêt d'Anlier, la cuesta sinémurienne sert de support à un boisement composé principalement de feuillus mais où interviennent aussi des conifères. Les résineux sont plantés sur une multitude de petites parcelles privées abandonnées par l'agriculture. Un grand nombre de bois communaux émaille la vallée.

L'Attert, rivière qui a donné son nom au Parc naturel, prend sa source à Nobressart. Elle traverse la commune d'ouest en est pour ensuite passer la frontière belgo-luxembourgeoise et se jeter dans l'Alzette, la Sûre, la Moselle et enfin le Rhin. L'Attert et ses nombreux affluents sont à l'origine d'un important maillage écologique fait de cours d'eau, de zones humides, d'aulnaies alluviales, de haies et d'arbres bordant les berges et les ruisseaux.

Grâce à son patrimoine naturel exceptionnel le tourisme dans le parc naturel est un tourisme vert et diffus fait de promenades et de découvertes de la nature.

Références

Voir aussi

Articles connexes
 Liste des Parcs naturels de Wallonie

Liens externes

 Parc naturel de la vallée de l'Attert
 Parcs naturels de Wallonie

Aire protégée en Wallonie

Parc naturel de la vallée de l'Attert


Nikola Bižaca (Postira, 1949.), teolog, prof. emeritus splitskoga Sveučilišta. Svoje filozofsko-teološke studije započeo je na Teologiji u Splitu, a dovršio na Teološkom fakultetu sveučilišta Gregoriana u Rimu. Doktorski studij specijalizacije iz temeljnog bogoslovlja na istom je sveučilištu završio doktoratom iz teologije. Od 1981. predaje predmete iz povijesti religija, teologije religija i dogmatskog bogoslovlja ponajprije na Teologiji u Splitu, područnom studiju Katoličkoga bogoslovnog fakulteta u Zagrebu. Od 1999. godine do danas svoju znanstveno-nastavnu djelatnost nastavlja na Teološkom fakultetu Sveučilišta u Splitu. U središtu njegovih istraživanja su teologija religija i teologija stvaranja. S tih tematskih područja objavio je više znanstvenih i stručnih studija i članaka. Djela: Ususret bratskom putovanju, Ogledi iz teologije religija i dr.

Izvori

Hrvatski rimokatolički teolozi
Životopisi, Postira
Životopisi, Split

Nikola Bižaca


Die FN FNS-9 ist eine halbautomatische Pistole im Kaliber 9 × 19 mm mit Polymerrahmen und internem Schlagbolzen. Sie ist die neuste Entwicklung des belgischen Waffenherstellers Fabrique Nationale Herstal im Bereich der halbautomatischen Pistolen und eine Antwort auf den Erfolg anderer Polymerrahmenpistolen diverser Hersteller, allen voran der Glock 17, mit der sie viele technische Eigenschaften teilt.

Sie verfügt über austauschbare Griffelemente zu individuellen Anpassung des Griffumfangs. Außerdem sind alle Bedienelemente (auch der Schlittenfanghebel) so ausgelegt, dass sie gleichermaßen für Links- wie auch Rechtshänder geeignet sind.

Fünf verschiedene Sicherheitssysteme verhindern eine ungewollte Schussabgabe:
 eine in das Abzugszüngel eingelassene Sicherung verhindert das ungewollte Durchziehen des Abzugs
 eine Schlagbolzensicherung blockiert diesen, solange der Abzug nicht durchgezogen ist
 eine Fallsicherung verhindert die Schussabgabe bei einem harten Aufprall der Waffe
 die "out-of-Battery"-Sicherung verhindert ein Auslösen, wenn der Schlitten nicht komplett geschlossen ist
 im Gegensatz zu anderen modernen Dienstpistolen verfügt die FNS-9 über eine manuelle Sicherung

Weblinks
 Website des Herstellers (englisch)

Einzelnachweise

FNS-9

FN FNS-9


Egon Bahr (født 18. marts 1922 i Wartburgkreis i Thüringen, død 20. august 2015) var en tysk journalist og politiker (fra SPD).

Gennem to årtier var Bahr én af Willy Brandts nærmeste medarbejdere, først som sekretær og embedsmand (talsmand), senere som minister.

Egon Bahr var én af arkitekterne bag den Østpolitik, der normaliserede Vesttysklands forhold til DDR, Polen og Tjekkoslovakiet.

Medlem af forbundsdagen
Egon Bahr var forbundsminister for særlige anliggender (Bundesminister im Bundeskanzleramt) i 1972–1974, og han var forbundsminister for økonomisk samarbejde i 1974–1976.

Bahr sad i Forbundsdagen fra 1972 til 1990. Han var valgt i Flensborg–Slesvig i 1976–1980. I resten af tiden var han valgt på SPDs landsliste for Slesvig-Holsten.

Bahrs østpolitik

Baggrund
Som Brandts sekretær formulerede Egon Bahr østpolitikken under overskriften "Wandel durch Annäherung" (forandring gennem tilnærmelse).

Målet var at bryde det diplomatiske dødvande, der havde eksisteret mellem DDR og Vesttyskland siden staternes oprettelse i 1949.

Den nye politik skulle lægge vægt på dialog og samarbejde, ikke bare med DDR, men også med de øvrige østblokstater.

Politikken var et markant modus vivendi i forhold til den af Konrad Adenauer anvendte den uforsonlige og skarpe Hallsteindoktrin, der siden grundlæggelsen af Vesttyskland i 1949 havde været grundlaget for tysk politik med østlandene.

Østaftalerne
Fra august 1961 forhindrede Berlinmuren, at man kunne besøge slægtninge på den anden side af muren.

Efter indsats fra bl.a. Vestberlins regerende borgmester Willy Brandt blev der i december 1963 underskrevet en aftale om passersedler. Denne aftale gav vestberlinere tilladelse til at besøge slægtninge i Østberlin. Der var en række indskrænkninger i besøgsretten.

I 1966 blev Willy Brandt vicekansler og udenrigsminister i den vesttyske regering i Bonn. I 1969 blev Brandt Vesttysklands forbundskansler. I 1966 var Egon Bahr fulgt med Brandt til Bonn. Frem til 1976 var Bahr en central person i den vesttyske østpolitik.

De vigtigste østaftaler var
 Moskvatraktaten (12. august 1970), der anerkendte Oder-Neisse-linjen samt den indretyske grænse mellem Øst- og Vesttyskland,
 Warszawatraktaten (7. december 1970), der gentog anerkendelsen af Oder-Neisse-grænsen, og som banede vejen for, at Willy Brandt fik Nobels fredspris i 1971,
 Firmagtsaftalen (3. september 1971) om Berlins retsstatus,
 Transitaftalen (17. december 1971) og traktaten om rejse- og besøgstrafik (20. december 1971), der udvidede aftalen om passerersedler fra 1963, så vesttyskere nu kunne besøge østtyskere,
 Grundaftalen (21. december 1972), der i praksis var en vesttysk anerkendelse af den østtyske regering, der var dog ikke tale om en folkeretslig anerkendelse af den østtyske stat, aftalen banede vejen for, at begge de tyske stater kunne optages i Forenede Nationer i 1973,
 Pragtraktaten (11. december 1973), hvor Vesttyskland gav afkald på fremtidige krav på Sudeterlandet, og hvor Münchenaftalen fra 1938 blev erklæret for ugyldig.

Den 1. august 1975 undertegnede de europæiske lande (undtagen Albanien) Helsingfors-erklæringen. Dette betød, at den vesttyske østpolitik nu var garanteret af Konferencen for Sikkerhed  og Samarbejde i Europa.

Kildeangivelser

Eksterne henvisninger

Ministre fra Tyskland
Medlemmer af Forbundsdagen
Politikere fra SPD

Egon Bahr


Duruçay, Samsun ilinin Vezirköprü ilçesine bağlı bir mahalledir.

Coğrafya
Samsun iline 138 km, Vezirköprü ilçesine 23 km uzaklıktadır.

Nüfus

Vezirköprü'nün mahalleleri

Duruçay, Vezirköprü


Der Amazonenkärpfling (Poecilia formosa), genannt auch Amazon Molly, Pale Molly und Blasser Kärpfling, ist ein Vertreter der lebendgebärenden Zahnkarpfen, von dem nur Weibchen bekannt sind. Ursprünglich entstanden durch Hybridisierung zwischen Atlantikkärpfling (Poecilia mexicana) und Breitflossenkärpfling (Poecilia latipinna), benötigen die Kärpflinge Sperma von Männchen nah verwandter Arten, um die Entwicklung der bereits diploiden Eizellen anzuregen, ohne jedoch das Genmaterial des Vaters zu verwenden. Diese Form der Fortpflanzung wird als Gynogenese bezeichnet.

Merkmale
Amazonenkärpflinge erreichen durchschnittlich eine Länge von 5,5 cm, als Maximum wird 9,6 cm in der Literatur angegeben. In der Erscheinungsform stehen die Fische genau zwischen den Weibchen des Breitflossenkärpflings und Atlantikkärpfling. Sie sind unscheinbar silbrig-weiß, die Flossen sind farblos. Die Rückenflosse besitzt 11 Flossenstrahlen, beim Atlantikkärpfling sind es 9, beim Breitflossenkärpfling 13.

Vorkommen und Lebensweise
Der Amazonenkärpfling (fälschlich gelegentlich "Amazonaskärpfling" genannt) kommt in einem eng begrenzten Gebiet zwischen dem Nueces River im Südosten Texas' bis zur Mündung des Río Tuxpan nördlich der Sierra del Abra in Mexiko vor. Außerhalb des natürlichen Verbreitungsgebietes gibt es noch stabile Populationen im Einzugsgebiet des San Marcos River in Zentraltexas. Die Fische sind tolerant gegenüber dem Salzgehalt des Wassers, wurden aber anders als der Breitflossenkärpfling bisher nicht im Brackwasser nachgewiesen.

Da die Weibchen zur Fortpflanzung auf Sperma von Männchen verwandter Arten angewiesen sind, können sie nur dort überleben, wo auch passende Kopulationspartner vorhanden sind. Im natürlichen Verbreitungsgebiet sind dies  Männchen der Elternarten Breitflossenkärpfling und Atlantikkärpfling, außerdem noch Breitpunktkärpflinge (Poecilia latipunctata). Die eingeführte Population im San Marcos River ist von dort ebenfalls nicht natürlich vorkommenden Breitflossenkärpflingen abhängig. Unter Laborbedingungen wurden weitere Arten der Gattung Poecilia als mögliche Sexualpartner identifiziert: P. catemaconis, Spitzmaulkärpflinge (P. sphenops), Costa-Rica-Mollys (P. gillii), Lanzenspitzenkärpflinge (P. petenensis), Schwefelmollys (P. sulphuraria), Segelkärpflinge (P. velifera) sowie Guppys (P. reticulata) – insgesamt alle darauf untersuchten Arten der Gattung. Mit lebendgebärenden Zahnkarpfen der Gattung Xiphophorus konnte jedoch kein Nachwuchs erzeugt werden.

Sexualparasitismus

Als Sexualparasit ist der Amazonenkärpfling auf Männchen anderer Arten angewiesen, gleichzeitig stehen die Arten aber in Konkurrenz um ökologische Ressourcen. Hier ist der Amazonenkärpfling im Vorteil, da nur weibliche Tiere existieren, also weniger Individuen nötig sind, um genauso viel Nachwuchs zu erzeugen wie die sich sexuell fortpflanzenden Konkurrenten. Andererseits bedeutet ein Verdrängen der Konkurrenten auch das Ende für die Amazonen. Für die Männchen der spermaspendenden Arten sollte die Kopulation mit Amazonenkärpflingen nachteilhaft sein, da sie so ihre Gene nicht an die nächste Generation weitergeben können. Evolutionär sollten diejenigen Männchen im Vorteil sein, die zwischen den parasitären Amazonen und den Weibchen der eigenen Art unterscheiden können. In Experimenten konnte jedoch nachgewiesen werden, dass Männchen des Breitflossenkärpflings für Weibchen der eigenen Art eher attraktiv sind, wenn sie sich vorher mit Amazonenkärpflingen gepaart haben.

Es werden zwei mögliche Faktoren für die Aufrechterhaltung der Koexistenz von Parasit und Wirt angenommen, einmal seien dies stark schwankende Umweltbedingungen, die verhindern, dass sich die Arten gegenseitig auskonkurrieren, andererseits sollen die sexuellen Präferenzen der Männchen die Koexistenz regulieren.

Polyploidie

Neben den diploiden Amazonenkärpflingen sind auch triploide Tiere bekannt. Sehr selten entstehen auch tetraploide Fische.

Systematik
Es konnte belegt werden, dass die Amazonenkärpflinge durch ein Hybridisierungsereignis zwischen einem weiblichen Atlantikkärpfling und einem männlichen Breitflossenkärpfling vor etwa 120.000 Jahren entstanden sind.

Literatur
 K. P. Lampert, M. Schartl: The origin and evolution of a unisexual hybrid: Poecilia formosa. In: Phil. Trans. R. Soc. B. 363, 2008. S. 2901–2909, .
 Dieter Gentzsch: Poecilia formosa (Girard, 1859). In: Claus Schaefer, Torsten Schröer (Hrsg.) Das große Lexikon der Aquaristik. Eugen Ulmer, Stuttgart 2004, ISBN 3-8001-7497-9, S. 786 f.

Einzelnachweise

Weblinks

 Diese Fischart klont sich seit 100.000 Jahren selbst

Lebendgebärende Zahnkarpfen
Fischhybride

Amazonenkärpfling


The MTV Video Music Award for Best Long Form Video was first given out in 1991. It was re-introduced in 2016 as Breakthrough Long Form Video and in 2022 under the original name.

Recipients

References

MTV Video Music Awards
Awards established in 1991
Awards disestablished in 2016


Pokolj u Dusini bio je ratni zločin koji su počinili pripadnici Armije Republike Bosne i Hercegovine (ARBiH) nad Hrvatima u Dusini, u općini Zenica, tijekom Rata u Bosni i Hercegovini, odnosno Bošnjačko-hrvatskog sukoba.

Pozadina
Prvi sukobi dogodili su se u Novom Travniku i Uskoplju u lipnju 1992. U kolovozu te godine, Hrvatsko vijeće obrane (HVO) ratnim je djelovanjima preuzelo kontrolu nad gradom Prozorom, uz progon i protjerivanje bošnjačkog stanovništva iz općine, pljačku i uništavanja njihove imovine. HVO je zatim, prema tumačenju Međunarodnom sudu za ratne zločine počinjene na području bivše Jugoslavije u Haagu (MKSJ/ICTY), 13. siječnja 1993. napao Uskoplje. MKSJ je ovaj bošnjačko-hrvatski sukob okarakterizirao kao udruženi zločinački pothvat (UZP) koji su počinile vlast Hrvatske i Hrvatska Republika Herceg-Bosna. Prema haškoj presudi Prliću i ostalima, UZP je počeo sredinom siječnja 1993. s ciljem stvaranja hrvatskog entiteta u Bosni i Hercegovini.

Opskrba je dolazila preko Hrvatske i Herceg-Bosne iako je HVO u većini slučajeva zaustavljao konvoje pomoći namijenjene ARBiH i bošnjačkim civilima i sam preuzimao opremu.

Opis
Hrvati u Dusini bili su enklava u bošnjačkom okruženju, od 70-ak ljudi ukupno, a vrlo je malo bilo vojno sposobnih. Otprilike 80% stanovništva napadnutoga naselja činili su Bošnjaci; Hrvati su činili približno 20% stanovnika.

Dana 26. siječnja 1993., pripadnici 7. muslimanske brigade Armije RBiH iz 3. korpusa Armije RBiH napali su i opkolili selo Dusinu u Lašvanskoj dolini. U početku se pretpostavljalo da su namjeravali tu naseliti prognanike iz banjalučke, prijedorske i zapadnobosanske regije pod kontrolom VRS. Pritom su zarobili pripadnike Hrvatskog vijeća obrane i približno četrdeset civila. Nakon zauzimanja sela pobili su 10 zarobljenika. Oteli su zapovjednika HVO-a i ubili 4 od 5 njegovih pratilaca. Iz Lašvanske doline, naročito iz Višnjica, Lašva, Dusina, prognano je više od 3.000 ljudi. Dijelom hrvatskih civila, ARBiH se koristila kao živim štitom. Akcijom je zapovijedao Šerif Patković, poslije savjetnik ministra branitelja Federacije Bosne i Hercegovine.

Pripadnicima 7. muslimanske brdske brigade, sačinjenima od prognanika iz okolice Banje Luke i Prijedora, obećana je hrvatska imovina. Ubili su 10 muškaraca, 9 Hrvata i 1 Srbina iz Zenice koji se sa ženom sklonio kod Hrvata u Dusinu. Pokoj je značajno utjecao na odnose Hrvata i Bošnjaka. Ubijenih 10 osoba bili su civili: pet članova obitelji Kegelj – Draženko Kegelj, Mladen Kegelj (ubijen i mučen u seoskom Mejtefu), Niko Kegelj, Stipo Kegelj i Vinko Kegelj – te Pero Ljubičić, Augustin Radoš, Franjo Rajić, Zvonko Rajić i Vojo Stanišić. Dva tjedna poslije pokolja, 3. veljače 1993., pokopana su tijela ubijenih na groblju u Busovači.

Dana 7. lipnja 2013. Tužiteljstvo Bosne i Hercegovine podignulo je optužnicu protiv Vehida Subotića, bivšeg pripadnika Armije RBiH. Teretili su ga za ovaj ratni zločin. U optužnici je stajalo da je kao pripadnik 7. muslimanske brigade Armije RBiH odgovoran za zatočenje i ubojstva civila u Dusini. Nakon što je ARBiH zarobila pripadnike HVO i civile, sudjelovao je u izdvajanju osam civila hrvatske nacionalnosti te je ostalim pripadnicima ARBiH naložio da jednog po jednog ubiju. Tereti ga se da je nakon toga osobno ubio još jednog civila, a nakon toga sudjelovao je u ubojstvu još četiri zatočenika te zapovjedio ubojstvo još jednog Hrvata. Radi pravomoćnosti optužnice čekalo se potvrdu Suda BiH. Optužen je za kazneno djelo ratnog zločina protiv civilnog stanovništva iz člana 173. stav 1. točka c) Kaznenog zakona BiH, u svezi s članovima 29. i 180. stav 1. (individualna kaznena) istog zakona. Sud Bosne i Hercegovine potvrdio optužnicu 24. lipnja 2013. Nakon okončanja glavnog pretresa prvostupanjsko vijeće vijeće Odjela I za ratne zločine Suda Bosne i Hercegovine izreklo je 7. studenoga 2014. presudu kojom je optuženi proglašen krivim za kazneno djelo ratnog zločina protiv civilnog stanovništva. Državno tužiteljstvo zatražilo je veću kaznu, a obrana da Subotić bude oslobođen.

Izvori

Zenica
Ratni zločini Armije RBiH nad Hrvatima u Ratu u BiH

Povijest Zenice

Pokolj u Dusini


An Schoenoplectiella articulata in uska species han Liliopsida nga syahan ginhulagway ni Carl von Linné, ngan ginhatag han pagkayana nga asya nga ngaran ni Kaare Arnstein Lye. An Schoenoplectiella articulata in nahilalakip ha genus nga Schoenoplectiella, ngan familia nga Cyperaceae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Schoenoplectiella

Schoenoplectiella articulata


Jayna Hefford (* 14. Mai 1977 in Kingston, Ontario) ist eine ehemalige kanadische Eishockeyspielerin, die bis 2013 für Brampton Thunder in der Canadian Women's Hockey League spielte. Mit der kanadischen Nationalmannschaft gewann sie unter anderem vier olympische Goldmedaillen sowie sieben Weltmeisterschaftstitel. Im Jahre 2018 wurde sie in die Hockey Hall of Fame aufgenommen.

Karriere

Jayna Hefford begann ihre Karriere als Eishockeyspielerin an der University of Toronto. Seit 1998 steht sie bei den Brampton Thunder unter Vertrag, für die sie zunächst von 1998 bis 2007 in der National Women's Hockey League spielte. Fortan trat sie für Brampton in der neu gegründeten Canadian Women's Hockey League an.

Nach ihrem Karriereende wurde sie im Jahre 2018 in die Hockey Hall of Fame gewählt.

International
Für Kanada nahm Hefford an den Olympischen Winterspielen 1998 in Nagano, 2002 in Salt Lake City, 2006 in Turin, 2010 in Vancouver und 2014 in Sotschi teil. Zudem stand sie im Aufgebot ihres Landes bei den Weltmeisterschaften 1997, 1999, 2000, 2001, 2004, 2005, 2007, 2008 und 2009 sowie in den Jahren 1997, 1998, 1999, 2000, 2001, 2002, 2003, 2004, 2005, 2006, 2007 und 2008 am 4 Nations Cup bzw. 3 Nations Cup teil.

Erfolge und Auszeichnungen

Privates
Hefford ist mit der kanadischen Eishockeyspielerin Kathleen Kauth verheiratet und hat zwei Kinder.

Weblinks

 Jayna Hefford bei hockeycanada.ca

Einzelnachweise

Eishockeynationalspieler (Kanada)
Eishockeyspieler (Markham Thunder)
Olympiateilnehmer (Kanada)
Teilnehmer der Olympischen Winterspiele 1998
Teilnehmer der Olympischen Winterspiele 2002
Teilnehmer der Olympischen Winterspiele 2006
Teilnehmer der Olympischen Winterspiele 2010
Teilnehmer der Olympischen Winterspiele 2014
Olympiasieger (Eishockey)
Weltmeister (Eishockey)
Mitglied der Hockey Hall of Fame
Member des Order of Hockey in Canada
Mitglied der Hall of Fame des kanadischen Sports
Kanadier
Geboren 1977
Frau

Jayna Hefford


Água Preta es un municipio brasileño situado en el estado de Pernambuco. Tiene una población estimada, en 2021, de 37 386 habitantes.

Está formado por el distrito sede, Santa Terezinha y el poblado de Agrovila Liberal. Se localiza a una latitud 08º42'27" sur y a una longitud 35º31'50" oeste, estando a una altitud de 93 metros.

Hidrografía
El municipio está dentro de la cuenca hidrográfica del río Una y del río Sirinhaém.

Referencias

Enlaces externos

 Agencia Estatal de Planeamiento y Encuestas de Pernambuco – CONDEPE/FIDEM

Localidades de Pernambuco
Localidades establecidas en 1892

Água Preta


Oersdorf er en by og en kommune i det nordlige Tyskland, beliggende i Amt Kisdorf i den vestlige del af Kreis Segeberg. Kreis Segeberg ligger i den sydøstlige del af delstaten Slesvig-Holsten.

Geografi
Oersdorf ligger umiddelbart nordvest for Kaltenkirchen, omkring 20 km nord for Norderstedt. Mod vest går den tidligere Bundesstraße B 433 fra Norderstedt mod Kaltenkirchen og motorvejen A 7 fra Hamborg mod Flensborg.

Eksterne kilder/henvisninger

 Kommunens websted
 Statistikamt Nord – Bevölkerung der Gemeinden in Schleswig-Holstein 4. Quartal 2014 (XLSX-Data) (Fortschreibung auf Basis des Zensus 2011)

Byer i Slesvig-Holsten
Kommuner i Slesvig-Holsten
Byer i Kreis Segeberg

Oersdorf


කොටළුවා යනු පිරිමි බූරුවෙකු සහ ගැහැණු අශ්වයෙකු අතර ඇති වන සංවාසයෙහි ප්‍රතිඵලයකි. කොටළුවා ප්‍රමාණයෙන් සැහැල්ලු බර, සාමාන්‍ය බර හා අධික බර යන පන්ති 3න්ම පිහිටයි.

සිව්පාවුන්

කොටළුවා


Khersonfylki (Á úkraínsku: Херсо́нська о́бласть - með latnesku stafrófi: Khersónska óblastʹ) er fylki í suður-Úkraínu. Höfuðborgin er Kherson.

Tilvísanir

Fylki í Úkraínu

Khersonfylki


Svijet

Događaji

 17. srpnja: Usvojen Rimski statut Međunarodnoga kaznenog suda, kojim je osnovan Međunarodni kazneni sud.

Osnivanja

Rođenja

Smrti

Hrvatska i u Hrvata

Događaji

Osnivanja

Rođenja

Smrti

Izvori

Vanjske poveznice

Pravo u 1998.


Die Liste der denkmalgeschützten Objekte in Tŕnie enthält die sieben nach slowakischen Denkmalschutzvorschriften geschützten Objekte in der Gemeinde Tŕnie im Okres Zvolen.

Denkmäler

Legende

Einzelnachweise

!
Trnie


Hale Gür, (d. 1951;İzmir) Türk halk müziği ses sanatçısı.

1951'de Kemalpaşa'lı bir ailenin çocuğu olarak İzmir'de doğdu. İlkokuldan sonra ortaokulu Kız Meslek Lisesi'nde okudu. Daha sonra bu lisenin yüksek okul olarak devamı sayılabilecek Ankara Kız Teknik Öğretmen Okulu'nun sınavını kazanmasına rağmen okulun Ankara'da olması nedeniyle babası tarafından bu okula gönderilmedi.

Ege Üniversitesi'nin iki yıllık Sekreterlik Okulu'na devam etti ve buradan mezun oldu. 1970'te memur olarak girdiği TRT'de kazandığı sınavdan sonra 1974'te ses sanatçısı olarak görev yapmaya başladı. Talip Özkan'dan dersler aldı. Hâlen İzmir Radyosu'nda ses sanatçısı, koro şefi ve merkez repertuvar kurulu üyesi olarak görev yapmaktadır.

Kaynakça
 Türkülere Gönül Verenler - Hale Gür

İzmir doğumlu kadın şarkıcılar
1951 doğumlular
Türk halk müziği sanatçıları
Yaşayan insanlar
Ege Üniversitesinde öğrenim görenler

Hale Gür


Kirkebro trinbræt var et stoppested på Odense-Kerteminde-Martofte Jernbane. Banen blev anlagt omkring århundredeskiftet men gik da kun til Dalby. Forlængelsen til Martofte, der inkluderede stoppestedet ved Stubberup, åbnedes den 25. februar 1914.

Stoppestedet lå ved landsbyen Stubberups sydlige ende. Det bestod af en grusbelagt platform samt et venteskur af træ med vinduer og skydedør. Venteskuret var malet grønt. Trods nærheden til landsbyen samt godset Scheelenborg ca. 1 km vest for banen gav trinbrættet aldrig anledning til nævneværdig trafik.

Banen og trinbrættet blev nedlagt den 31. marts 1966.

Noter

Nedlagte jernbanestationer i Danmark
Bygninger, konstruktioner og anlæg i Kerteminde Kommune

Kirkebro Station


Afonso Godofredo Tenório (; m. ) foi o almirante de Castela de 1314 até sua morte. Participou de uma guerra contra o Reino Nacérida de Granada em 1316 e liderou um bloqueio em 1326 durante o qual derrotou a frota granadino-merínida. Em 1333, participou da defesa de Gibraltar contra um cerco granadino-merínida, mas Castela foi derrotada e ele assinou um tratado de 1334 que formalizou a cessão da cidade. Morreu em uma batalha naval contra a frota merínida de Alboácem Ali ibne Otomão no estreito de Gibraltar.

Bibliografia

Reconquista
Coroa de Castela

Afonso Godofredo Tenório


Parcul Național Rila () este cel mai mare parc național din Bulgaria, care se întinde pe o suprafață de  în zona muntoasă Rila, în sud-vestul țării. A fost înființat la 24 februarie 1992 pentru protejarea mai multor ecosisteme de importanță națională. Altitudinea sa variază de la  lângă Blagoevgrad la  la vârful Musala, cel mai înalt vârf din Peninsula Balcanică. Există 120 de lacuri glaciare, printre care se numără Șapte Lacuri Rila proeminente. Multe râuri au izvorul lor în parcul național, inclusiv cel mai lung râu în întregime în Balcani, Marița și cel mai lung râu în întregime în Bulgaria, Iskăr.

Parcul național ocupă teritoriul a 4 din cele 28 de provincii ale țării: Sofia, Kyustendil, Blagoevgrad și Pazardjik. Acesta include patru rezervații naturale: Parangalița, Rezervația Centrală Rila, Ibar și Skakavița.

Note

Legături externe

R
Rila
Categoria II IUCN

Parcul Național Rila


Generation.s: Den fælles bevægelse (fransk: Génération-s : le mouvement commun) er et lille fransk parti, der blev stiftet den 1. juli 2017 af den tidligere socialistiske præsidentkandidat Benoît Hamon. Frem til 2. december 2017 hed partiet Bevægelsen af 1. juli (fransk: Mouvement du 1er Juillet).

Partiet har to mandater i Europa-Parlamentet, 13 mandater i regionsrådene og otte i departementsrådene.

Partiets stifter Benoît Hamon var kandidat ved Præsidentvalget i Frankrig 2017, men han gled ud allerede i 1. runde den 23. april 2017. Hamon var minister i 2012–2014. Han var medlem af Europa-Parlamentet i 2004–2009 samt af Nationalforsamlingen i juni–juli 2012 og igen i 2014–2017.

Ved Frankrigs parlamentsvalg 2017 mistede Hamon sit mandat i Nationalforsamlingen allerede ved 1. runde den 11. juni 2017. Den samme skæbne ramte Hamons nærmeste allierede i Socialistpartiet, derfor har Genration.s ingen mandater i Nationalforsamlingen.

Politiske partier i Frankrig
Socialistiske partier
Etableret i 2017

Génération.s


Styrelsen for Patientsikkerhed er en institution under Sundheds- og Ældreministeriet. Den er oprettet 8. oktober 2015 og er en sammensmeltning af den tidligere styrelse Patientombuddet og tilsynsområdet fra Sundhedsstyrelsen. Styrelsen blev etableret for at sikre patientsikkerheden i Danmark ved at blive bedre til at identificere risikoområder i sundhedsvæsnet. Styrelsens hovedopgave er at føre tilsyn med danske sundhedspersoner og sundhedsvæsnet, udstede autorisationer til sundhedspersoner samt varetage smitteopsporing og sundhedsfaglig rådgivning af andre myndigheder.

I forbindelse med anden del af regeringens plan om udflytning af statslige arbejdspladser, blev det besluttet at udskille dele af Styrelsen for Patientsikkerhed i en ny styrelse, Styrelsen for Patientklager med hovedsæde i Århus.

Organisation

Tilsyn og Rådgivning
Området fører tilsyn med danske sundhedspersoner og sundhedsvæsnet, foretager retslægelige ligsyn, foretager smitteopsporing og yder sundhedsfaglig rådgivning til andre myndigheder som en del af sundhedsberedskabet.  Denne del varetages af Tilsyn og Rådgivning i Styrelsen for Patientsikkerhed og landslægen på Færøerne.

Autorisationer
Tildeler (og fratager) autorisationer til sundhedspersoner i den danske sundhedssektor.

Læringsenhed
Læringsenheden under Patientombuddet varetager den centrale administration af rapporteringssystemet for utilsigtede hændelser i sundhedsvæsenet (DPSD). Denne læringsenhed modtager på nationalt niveau de rapporterede hændelser og gennemgår og formidler viden herfra tilbage til sundhedsvæsenet.

International sygesikring
International Sygesikring vejleder om rettigheder til sygehjælp efter dansk lovgivning, EU-regler og andre internationale aftaler om sygesikring under midlertidige ophold eller bopæl i EØS-lande og Schweiz mv.

Ledelse

Direktører
 Anne-Marie Vangsted 2015-2020
 Anette Lykke Petri 2020-

Adresse
Styrelsens hovedsæde er placeret i en bygning på Islands Brygge, der tidligere rummede dele af den nu nedlagte sojakagefabrik.

Kilder

Sundheds- og Ældreministeriet
Etableret i 2015
Sundhedsvæsen i Danmark
Patientsikkerhed
Danske styrelser

Styrelsen for Patientsikkerhed


Maria Laura de Soveral Rodrigues Luís (* 23. März 1933 in Benguela, Angola; † 12. Juli 2018 in Lissabon) war eine portugiesische Schauspielerin.

Werdegang
Schon als Kind spielte sie Theater für den Radiosender Rádio Clube de Benguela. Sie absolvierte das Gymnasium und wurde Erzieherin in ihrer Heimatstadt in der damaligen portugiesischen Kolonie Angola. 1962 ging sie an die Universität Lissabon, um Deutsche Philosophie zu studieren. Dort begann ihr Interesse an der Schauspielerei in studentischen Theatergruppen.

1963 war sie erstmals im staatlichen Fernsehen RTP zu sehen in einem Theaterstück von Fernando Pessoa. In der Folge ging sie 1964 mit dem Ensemble Fernando Pessoa unter João d'Ávila auf Tournee durch die Kolonien Angola und Mosambik und stand im Teatro Nacional de Luanda erstmals auf einer professionellen Theaterbühne vor Publikum.

Zurück in Portugal nahm sie Schauspielunterricht bei Henriette Morineau am Lissabonner Nationalkonservatorium. Im Laufe der 60er Jahre spielte sie weiter Theater, nahm Rezitations-Schallplatten auf und war häufig im Fernsehen zu sehen mit Theaterstücken und Literaturlesungen. Von 1966 bis 1970 war sie zudem Sprecherin bei der Emissora Nacional und brach ihr Studium nun endgültig ab. 1972 stand sie das vorerst letzte Mal auf der Bühne eines Theaters mit Tartufo (Tartuffe von Molière) im Teatro Villaret, dem erst 1964 von Raul Solnado gegründeten Haus.

Sie nahm ein Geschichtsstudium auf und spielte gelegentlich Theater für das Fernsehen. 1975 nach der Nelkenrevolution kehrte sie nochmal auf die Bühne zurück, wieder ins Villaret. Im November des Jahres siedelte sie nach Brasilien über, wo sie für zwei Telenovelas von TV Globo engagiert wurde (O Casarão 1976 und Duas Vidas 1977).

Sie ging 1977 wieder nach Portugal, wo sie 1978 kurz auf die Theaterbühne zurückkehrte. Es war das Ende ihrer aktiven Zeit der Theaterengagements, erst 1987 stand sie wieder für ein Stück von José Saramago auf der Bühne des Teatro Aberto.

Einem größeren Publikum wurde sie vor allem durch ihre Filme bekannt. So spielte sie die weibliche Hauptrolle 1971 in Uma Abelha na Chuva ("Eine Biene im Regen") von Fernando Lopes, einem Schlüsselwerk des neuen portugiesischen Films, des Novo Cinema. Von da an spielte sie in zahlreichen Kinofilmen, Telenovelas und Fernsehfilmen, sowohl in Portugal als auch im Ausland, vor allem in Frankreich.

Sie war mit Zé Maria (José Maria de Barros Alves Caetano), dem ältesten der vier Söhne von Marcelo Caetano verheiratet, dem letzten Regierungschef der Estado-Novo-Diktatur. Laura Soveral starb im Juli 2018 im Alter von 85 Jahren.

Filmografie

Literatur
 Jorge Leitão Ramos: Dicionário do cinema portugués 1962 – 1988. Editorial Caminho, Lissabon, 1989, ISBN 972-21-0446-2.

Weblinks

Einzelnachweise

Filmschauspieler
Theaterschauspieler
Person (Hörfunk)
Portugiese
Geboren 1933
Gestorben 2018
Frau

Laura Soveral


Die DDR-Handballmeisterschaft der Frauen wurde mit der Saison 1977/78 zum 28. Mal ausgetragen. Meister wurde der SC Leipzig, die damit ihren zwölften Titel errangen. Neben der BSG Sachsenring Zwickau, musste auch wieder der Neuling Einheit/Sirokko Neubrandenburg das Oberhaus verlassen. Torschützenkönigin wurde Katrin Krüger vom ASK Vorwärts Frankfurt/O. mit 121/51 Toren.

Literatur

Weblinks

1977
Handballsaison 1977/78

Handball-DDR-Oberliga (Frauen) 1977/78


Rudi Reese (* um 1911; † im Mai 1976, eigentlich: Rudolf Reese) war ein deutscher Gastwirt. Er wurde bekannt durch seine ausgedehnten Wohlfahrtsmärsche für bedürftige Kinder in Europa, Amerika, Afrika und Asien.

Leben

Reese wuchs ohne seine Eltern auf; sein Vater fiel in der Schlacht um Verdun. Er lernte Kupfer- und Waffenschmied.
Seinen ersten Wohlfahrtsmarsch begann er 1957.
Im Jahr 1960 wanderte er 7000 Kilometer durch mehr als 100 europäische Städte, um Geld- und Sachspenden zu sammeln. Im August 1963 brach er zum gleichen Zweck zu einer 1300 Kilometer langen Strecke nach Verdun auf.

Sein ungewöhnlicher Einsatz für Kinder erweckte öffentliches Interesse. Im Jahr 1963 lud ihn der amerikanische Präsident John F. Kennedy in das Weiße Haus ein, er nahm an einer Papstaudienz teil und traf Grace Kelly.
Im Mai 1964 reiste er nach New York, um über 6000 Kilometer durch Hafenstädte an der Ostküste und im Mittleren Westen zu laufen und dort Spenden zu sammeln. Dabei trug er eine Grubenlampe vom Grubenunglück von Lengede mit sich und ein von 14 Überlebenden des Unglücks unterzeichnetes Schriftstück.
Im Juli 1965 brach er nach Indien auf, um dort mit Unterstützung der Regierung 60.000 Adressen von Heimkindern zu sammeln und in Deutschland zu verteilen. Zu diesem Zeitpunkt soll er bereits 28.000 Kilometer auf Wohlfahrtsmärschen zurückgelegt haben.
Während der Olympischen Spiele in Mexiko 1968 reiste er nach Mexiko, um für Heim- und Waisenkinder Spenden und Patenschaften zu sammeln. Es wird berichtet, zu diesem Zeitpunkt habe er insgesamt 120.000 Kilometer zu Fuß zurückgelegt und 140.000 Heimkindern Adressen und Patenschaften vermittelt.

Sein linkes Bein musste im Dezember 1971 infolge von Durchblutungsstörungen und Wundbrand amputiert werden. Im Jahr 1973 musste er im Alter von 62 Jahren seine Wohlfahrtsmärsche einstellen, nachdem auch Probleme mit seinem rechten Bein auftraten und dieses nur durch eine Operation gerettet werden konnte.

Rudi Reese betrieb in hannoverschen Stadtteil Linden-Nord das Lokal Das kleine Museum, das er mit Erinnerungsstücken aus aller Welt dekorierte, darunter ein ausgestopftes Krokodil. Er galt als "Lindener Original" und nannte sich selbst Onkel Rudi.

Rudolf Reese war verheiratet; er starb im Mai 1976.

Weblinks

Einzelnachweise

Deutscher
Geboren im 20. Jahrhundert
Gestorben 1976
Mann
Linden (Hannover)

Rudi Reese


Le pib, plus correctement en maya yucatèque píib, est un  typique de la péninsule du Yucatán au Mexique. Née dans le Mexique précolombien  cette technique consiste à creuser un trou, à y allumer un feu avec du bois et des pierres, pour ensuite faire cuire les aliments (traditionnellement du porc ou du poulet) à feu doux, le tout recouvert de terre ou de feuilles. De nos jours, il existe un usage répandu selon lequel le píib fait référence au tamal, mais à  l'origine le terme désigne bien le four.

Un four peut nourrir jusqu'à quarante personnes, c'est pourquoi il est généralement préparé lors des festivités locales. Par exemple, à Kantunilkín, la capitale municipale de Lázaro Cárdenas, le píib est préparé pour le 8 décembre, jour de l'Immaculée Conception, patronne de la ville. Le píib est également utilisé pour concevoir le  du Hanal Pixán, ainsi que les tamales torteados ou les vaporcitos.

Étymologie

Au Yucatán, il est surtout connu sous le nom de pib, ou piíb selon l'orthographe maya actuelle promue par l'Académie de la langue maya du Yucatán. Dans certaines régions, il est également appelé pii La forme plurielle est píib'ob, et non pibs, et la forme verbale est píibt (traduisible par "faire un píib").

Les platss cuits dans un píib sont appelés pibil. On pense à tort que pibil signifie qu'ils incluent recado. Le suffixe -bil indique le participe : pib-bil (litt. "chose rôtie"), muk-bil ("chose enterrée"), etc. Dans la langue maya, il est placé avant le nom de l'aliment, alors qu'en espagnol, c'est l'inverse. Par exemple, les Mayas appellent la traditionnelle  píibi'k'éek'en ("petite cochinita pibil").

Histoire
Le píib n'est explicitement cité dans aucun codex préhispanique, mais les experts sont arrivés à la conclusion qu'il s'agit d'une technique qui était déjà pratiquée avant la chute de l'Empire aztèque. Il y a plusieurs raisons à cela : d'une part, le four enterré n'a jamais fait partie de la tradition hispanique, il n'a donc pas pu être apporté par les conquistadors. En revanche, la pratique du four à terre s'étend à d'autres peuples indigènes mésoaméricains.

On trouve également d'autres formes de fours enterré dans le reste du Mexique, comme le  d'Hidalgo, d'origine otomí, ou la  mexicaine classique. Cependant, nulle part ailleurs ils ne sont aussi courants qu'au Yucatán. Les fours enterrés sont pratiqués à la fois par les indigènes et les métis. Les paysans mexicains font rôtir l'agneau entier, généralement le dimanche et les jours fériés.

Une étude menée en 2012 à Xocén, dirigée par la chercheuse de l' Carmen Salazar, a révélé que le píib'ob traditionnel est préparé avec des animaux et des plantes indigènes, ce qui suggère une continuité de la pratique du píib remontant à l'époque précolombienne. À cette époque, le four en terre était peut-être une méthode de conservation plutôt que de cuisson, surtout pendant les chasses, qui pouvaient durer plusieurs jours. En outre, l'étude montre la relation étroite entre le píib et le kool ( maya), et que les deux pourraient être du même âge (environ 3400-3000 av. J.-C.). Une autre indication est la découverte d'ossements d'animaux datant d'une période très ancienne qui ne présentent pas les caractéristiques de la boucherie et de la charcuterie mais qui portent des marques de chaleur, ce qui correspond à la cuisson en píib.

Sur le site de Palenque, dans l'État du Chiapas, on peut lire le mot píib écrit dans plusieurs hiéroglyphes, qui ne fait pas particulièrement référence au four, mais qui a une signification connexe. Par exemple, on peut lire sur l'un des temples : u-pibnahil ("temple du bain de vapeur"). Pib'naah signifie "bain de vapeur".

La plus ancienne trace écrite de "pib" se trouve dans le Calepino de Motul (), un dictionnaire de termes mayas, qui le définit comme "le bain ou temazcal dans lequel les parturientes ou les nouvelles mères étaient purifiées, et le cuiseur dans lequel les calebasses, les viandes, etc. étaient rôties sous terre" (nom), et aussi comme "rôtir sous terre de la viande, des calebasses, etc. (verbe). Dans un autre ouvrage de l'époque, Bocabulario Maya Than, il est défini de manière similaire.

Plus récemment, l'une des principales études anthropo-culinaires sur le píib contemporain a été menée en 2019 par le chef Wilson Alonzo, chercheur en cuisine traditionnelle maya. Cette étude a été réalisée dans douze municipalités du Yucatán.

Technique

Taille et forme
La taille de la fosse dépendra de la quantité de nourriture. En outre, la technique de préparation d'un píib varie d'une région à l'autre. Dans l'ouest de la péninsule (,  etc.), on prépare des píib'ob quadrangulaires d'environ  de côté. En revanche, dans le sud (, Tekax  etc.) et l'est Valladolid, Tizimín, etc.), ils ont une forme rectangulaire allongée, car plusieurs grands pots sont disposés en ligne, pouvant aller jusqu'à une douzaine. Le píib circulaire se trouve sur la côte nord, selon les habitants, en raison du fort vent côtier. La profondeur varie considérablement, allant de quelques centimètres à environ

Préparation
Le píib est préparé dès la veille en creusant un trou dans la terre rouge ( en maya). Dans les zones côtières, comme le port de Progreso, le trou est creusé dans le sable de la plage. Les modes de préparation varient également d'une région à l'autre. Dans certains endroits, des feuilles de palmier sèches (zohol) ou des feuilles de papier journal sont placées en dessous pour que le bois brûle plus rapidement. À l'ouest, le bois est placé sous les pierres, tandis qu'à l'est, les pierres sont placées en dessous et le bois au-dessus. Le bois et les pierres sont placés dans une sorte de pyramide.

Il faut des pierres de taille moyenne, surtout des pierres solides (si'in túun), car elles retiennent mieux la chaleur. Vous pouvez savoir si une pierre est solide si elle sonne creux lorsqu'elle se heurte à une autre, par exemple les pierres de rivière. Les pierres calcaires, en revanche, sont inutiles car elles s'effritent facilement. Les pierres plus grosses sont réservées aux píib'ob dont la cuisson est longue.

Quant au bois de chauffage (si ), les arbres les plus typiques sont le , le  (kitam che), le chaká (chakaj), le  (ja'abin) ou le chukum, qui sont des bois durs pour générer une combustion durable, ou un bois aromatique comme le chêne. Dans le cas de cuissons qui durent plusieurs heures, on ajoute à la fois du bois sec et du bois vert (fraîchement coupé), afin que le charbon de bois reste plus chaud plus longtemps. Le feu est allumé et tout le bois est consommé jusqu'à l'obtention du charbon de bois.

 Cuisine

Les temps de cuisson varient également beaucoup ; un poulet pibil peut nécessiter une heure et demie, tandis que la cochinita pibil nécessite jusqu'à 16 heures. Il est traditionnel de faire rôtir des animaux entiers sur le píib. Certains, comme la cochinita, sont placés enveloppés dans des feuilles de bananier dans un réfractaire ou un pot. Les aliments séchés sont placés directement sur la pierre, et s'il s'agit de ragoûts, les pots sont placés sur les pierres. Les plats qui sont généralement cuisinés dans le píib sont les suivants :

Pibipollo, poulet mukbil ou poulet pibil
 pibil
Pibinales ou maïs pibil (píibinaal)
Píibil k'úum ("citrouille pibil")
Píibilwaaj, tamal de pâte à pibil
Píibil yuuk (pibil de )
 Píibilwech ("pibil de huech")

Il existe plusieurs types de tamals (waaj) qui sont cuits dans le píib : chachak waaj, píibil waaj, k'axbil waaj, mukbil waaj, to'obil waaj ou noj waaj. On les appelle à tort píib.

Le píib est à nouveau recouvert de terre, mais pas avant qu'une couche de feuilles sauvages soit placée sur le dessus pour garder la vapeur à l'intérieur. De nombreux types de feuilles (le) sont utilisés : jabín, , , etc. L'écorce de plantain est également utilisée comme couvercle ; cependant, les feuilles de plantain ne sont pas bonnes pour les couvercles car leur cire ou leur résine est inflammable. Lorsqu'elles sont recouvertes de feuilles aromatiques, de nouvelles saveurs sont ajoutées aux aliments. La quantité de "le" dépendra également de la saison de l'année : en saison des pluies, on utilisera plus de bois de chauffage mais moins de couverture, et en saison sèche, ce sera l'inverse ; plus il y a de feuilles, plus il y a de vapeur. Les jours de pluie, il est impératif de préparer le píib la veille, afin de sécher le sol.

Rites associés
Pendant Hanal Pixán (jour des morts), la nourriture du píib est offerte aux âmes des êtres chers. A la fin des vacances, la fosse n'est plus utilisée. D'abord, le trou est nettoyé. Une croix faite de feuilles de bananier et de feuilles de sipiche sacrées est placée dans le trou et bénie avec de l'eau. Le rituel se termine par la fermeture du trou et la prière d'un repas.

Selon la tradition, tout le monde ne peut pas cuisiner un píib ; les sis-k'aab ("mains froides") sont les personnes qui ne peuvent même pas s'en approcher, car lorsqu'elles essaient d'aider, le píib est gâché. Les personnes qui préparent le píib sont appelées j-píib (si c'est un homme) ou x-píib (si c'est une femme).

Références

Four enterré
Civilisation maya
Culture au Yucatán

Píib


An Poa stiriaca in uska species han Liliopsida nga ginhulagway ni Karl Fritsch ngan August von Hayek. An Poa stiriaca in nahilalakip ha genus nga Poa, ngan familia nga Poaceae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Mga sumpay ha gawas

Poa

Poa stiriaca


Euzona es un género de coleópteros adéfagos de la familia Carabidae.

Especies
Contiene las siguientes especies:

 Euzona aeneodorsis Sloane, 1917
 Euzona albolineata Macleay, 1888
 Euzona aurita Sloane, 1904
 Euzona cyanonota Sumlin, 1997
 Euzona gilesi Sloane, 1914
 Euzona levitetragramma Freitag, 1979
 Euzona tetragramma Boisduval, 1835
 Euzona trivittata Macleay, 1888

Referencias

Enlaces externos
 ION
 Nomenclator Zoologicus

Cicindelina

Euzona


Shawn Moltke  (born September 6, 1965) better known by his stage name MC Shan, is an American hip hop and R&B recording artist.

He is best known for his song "The Bridge" produced by Marley Marl, and for collaborating with Snow on "Informer", the international number-one hit single. MC Shan's New York birth records state he was born in Queens, New York.

Career
In 1985, Shan started on MCA Records with his first and only MCA single, "Feed the World". He was also interviewed in the 1986 cult documentary Big Fun In The Big Town. MCA were not sure about what to do with hip hop, thus he was dismissed from the label. Not long after, Shan signed with Cold Chillin' Records due to his relationship with Marl, and joined Marl's Juice Crew. His debut album Down by Law was released on Warner Bros in 1987. MC Shan was one of the first hip hop artists to have a major record deal with Warner Bros via a distribution deal.

He also found himself to be a key player in the noted hip-hop rivalry known as the Bridge Wars, between the Juice Crew and Boogie Down Productions. Controversy rose from his most famous single "The Bridge b/w Beat Biter". The A-side, one of the first song to sample "Impeach The President" (before was "Get Physical" for Steady B, also produced by Marley Marl) tells the story of how his crew got started in Queensboro Bridge. It also provided a template for other artists to use it as Queens representative anthem. The B-side is a mild-tempered diss-track aimed at LL Cool J for his song Rock The Bells which took the beat from "Marley Scratch", a promo by Marlon and Shawn from 1985 on NIA Records. Although at the time this practice was not allowed, KRS-One however responded with a parody of "The Bridge" named "South Bronx," and the Juice Crew sampled that song with a reply, "Kill That Noise." Slate magazine described the conflict: "In 1986, it was a beef that launched the star of KRS-One." A week later, Boogie Down Productions then released "The Bridge is Over," widely celebrated among hip-hop fans as the highest rated diss track. Somehow all the negative attention went to MC Shan. Years later, MC Shan remade "The Bridge" into "Da Bridge 2001", and strongly denied the bridge "was over", saying:

The Bridge was never over
We left our mark
This jam is dedicated to you and your boys
I brought my Queensbridge thugs to kill that noise

Shan's second album, Born To Be Wild, followed in 1988 and revealed Shan's b-boy persona, with production once again by Marley Marl. 1990's Play it Again, Shan displayed a more mature style but it also proved to be his last album. When Cold Chillin's sub-label Livin' Large was active, Shan was listed as one of its artists but only released two singles ("Hip Hop Roughneck" b/w "Watchin' My Style" and "Pee-Nile Reunion" (prod. Large Professor, feat. Kool G Rap, Neek The Exotic, Snow, and Diesel) b/w "Don't Call It A Comeback"). Despite the fact that he focused more on his production career (like Snow's 12 Inches of Snow, which featured "Informer", on which he appeared) he recorded "Da Bridge 2001" for Nas' 2000 compilation called QB's Finest, which also featured Mobb Deep, Cormega, and Nature.

Shan had a brief stint in films, playing a bit role in Steve Martin's L.A. Story as Rappin' Waiter. Shan is credited as the guest rapper on the Sum 41 song "Dave's Possessed Hair/It's What We're All About" in the album Half Hour of Power.

In June 2017, MC Shan released his first new studio album in 27 years titled Bars Over Bullshit, which was released digitally through iTunes and Google Play.

Discography

Studio albums

Unreleased albums
You Love to Hear the Story (2007, Bungalo)

Compilation albums

Singles

As lead artist

Singles
1985: "Marley Scratch"
1985: "Feed The World"
1986: "The Bridge"/"Beat Biter"
1986: "Jane, Stop This Crazy Thing"
1987: "Left Me Lonely"/"Kill That Noise"
1988: "A Mind Is A Terrible Thing To Waste'
1988: "I Pioneered This"
1988: "Juice Crew Law" / "They Used To Do It In The Park"
1990: "I Ran The Game"
1990: "It Don't Mean A Thing"
1991: "Time For Us To Defend Ourselves"
1991: "Ain't It Good To You"
1993: "Hip Hop Roughneck"
1993: "Pee-Nile Reunion" / "Don't Call It A Comeback"
2001: "Da Bridge 2001" (w QB's Finest)
2012: "Let's Bring Hip Hop Back"
2013: "Everybody Wanna Be A Big Star Drive A Big Car"

References

Notes

Citations

External list
[ MC Shan] at Allmusic

1965 births
African-American male rappers
American male rappers
Five percenters
People from Long Island City, Queens
Living people
Rappers from New York City
Cold Chillin' Records artists
21st-century American rappers
21st-century American male musicians
21st-century African-American musicians
20th-century African-American people
Juice Crew members

MC Shan


Mariam Diassana, née à Tominian, est une femme politique malienne.

Biographie
Mariam Diassana est élue députée à l'Assemblée nationale aux élections législatives maliennes de 2007 sous les couleurs du Mouvement patriotique pour le renouveau (MPR), pour un mandat de 6 ans. Elle n'est pas réélue aux élections législatives maliennes de 2013, perdant au second tour sous la liste URD-MPR.

Elle est par la suite candidate à l'élection législative partielle de 2017 à Tominian pour le parti Union pour la démocratie et le développement (UDD).

Elle remporte les élections législatives maliennes de 2020 dans le cercle de Tominian. L'Assemblée nationale est dissoute le 19 août 2020 après un coup d'État.

Références

Député malien
Femme politique malienne
Naissance dans la région de Ségou

Mariam Diassana


Zlatko Uzelac (1922. - Zagreb, 17. rujna 2012.), bio je sudionik narodnooslobodilačke borbe, visoki partijski funkcionar i republički sekretar (ministar) za unutrašnje poslove SR Hrvatske u razdoblju od 1979. do 1982.

Povezani članci

 Jovo Ugrčić
 Valent Huzjak
 Pavle Gaži
 Vilim Mulc
 Republički sekretarijat za unutrašnje poslove SR Hrvatske

Izvori

Hrvatski komunisti u drugoj Jugoslaviji

Zlatko Uzelac


Geronimo Corsini (en russe : Иероним Доминикович (Дементьевич) Корсини / transcription : Ieronim Dominikovitch Korsini), né à Saint-Pétersbourg en 1808 et mort en 1876, est un architecte néo-classique russe d'origine italienne.

Biographie
Geronimo Corsini naît de Domenico Corsini, peintre italien venu à Saint-Pétersbourg en 1802. Il étudie à l', école allemande à Saint-Pétersbourg, puis au deuxième Gymnasium. Il est diplômé du Collège d'ingénierie militaire de Saint-Pétersbourg en décembre 1830 avec le grade de . Il continue à s'éduquer par lui-même. De 1831 à 1833, il conçoit les quartiers des travailleurs de la famille Demidoff sur les berges de la Moïka.

Il termine un service militaire de six ans, avant de devenir ingénieur civil pour le bureau du logement d'État du gouvernement de Saint-Pétersbourg. À partir de 1838, il travaille pour la cour impériale et dans d'autres ministères du gouvernement.

De 1837 à 1853, Corsini est architecte du comte Dimitri Cheremetiev. Il conçoit notamment la clôture en fonte devant le , une salle de bal du palais, ainsi qu'une datcha sur le bord de la baie de la Néva. Il poursuit avec la maison de la société catholique Stanislaus-Kirche et avec la maison du secrétaire d'État du royaume de Pologne de 1845 à 1847.

En 1845, il est nommé membre de l'Académie russe des Beaux-Arts. En 1849, il devient académicien, pour avoir réalisé un projet de hall pour la noblesse dans la capitale.

De 1851 à 1862, Corsini entreprend de nombreux projets, comme une salle de réunion pour le shah de Perse et une mosquée pour le sultan turc. En 1853, il construit l'église pour les travailleurs de la famille Demidoff. Au couronnement d'Alexandre II, il reçoit de nombreuses tâches de conception architecturale. Après le grand incendie de 1862, il est chargé par Fiodor Apraxine de reconstruire une rangée de magasins sur son domaine.

Il épouse l'écrivaine , née Bystroglazova, avec qui il a deux filles et un fils. Sa deuxième fille Natalie épouse le révolutionnaire Nicolas Outine.

Notes et références

Notes

Références

Annexes

Articles connexes
 Architecture russe

Bibliographie
 .
 .

Architecte italien du XIXe siècle
Architecte de l'Empire russe
Architecte néo-classique
Architecte éclectique
Naissance en 1808
Naissance à Saint-Pétersbourg
Naissance dans le gouvernement de Saint-Pétersbourg
Décès en 1876
Décès dans l'Empire russe

Geronimo Corsini


ද්‍රවිඩනාඩු හෙවත් ද්‍රවිඩස්ථාන් හෙවත් ද්‍රවිඩදේශ යනු දකුණු ආසියාවේ ද්‍රවිඩ භාෂා කථාකරන ජනයා සඳහා කලෙක යෝජනා කර තිබුණු ස්වෛරීය රටයි. මේ ස්වාධීන රාජ්‍යයේ ඉල්ලීම සඳහා එකල සමහර ප්‍රධාන දේශපාලන පක්ෂද සහයෝගය පලකල අතර, ඉන් ඊ. වී. රාමසාමි විසින් මෙහෙයවනු ලැබූ යුක්තිගරුක පක්ෂය (Justice Party) සහ සී. එන්. අන්නාදුරෙයි විසින් මෙහෙයවූ ද්‍රවිඩ මුන්නේත්‍ර කසාගම් (DMK) පක්ෂය ප්‍රධාන තැනක් ගනී.

ආරම්භයේදී, මේ වෙනුවෙන් ඉදිරිපත් වූ යෝජනාවන්හී ද්‍රවිඩනාඩු ස්වාධීන රාජ්‍යය, ඉන්දියාවේ දෙමළ-කතාකරන ජනයා වෙසෙන කලාපයට පමණක් සීමා වූවත්, පසුව එය ද්‍රවිඩ භාෂා කතාකරන ජනයා බහුතරයක් සිටින අනෙකුත් ඉන්දියානු ප්‍රාන්ත (උදා. අන්ද්‍රා ප්‍රදේශ්, කේරල සහ කර්ණාටක) කරාද පැතිරී යන ලදී.) මින් ඉදිරිපත් වූ සමහර යෝජනා අතර ශ්‍රී ලංකාවේ (එකල සිලෝන්) සමහර භූමි කොටස්ද, ඔරිස්සා සහ මහාරාෂ්ත්‍ර යන ප්‍රාන්තහී කොටස්ද ද්‍රවිඩනාඩුවට අයත් විය යුතුයැයි සඳහන්ව තිබුණි.. මේ හැරුණු විට ඉල්ලා තිබූ අනෙකුත් යෝජනා අතර ඉන්දියාවේ ස්වෛරී රජයන් වූ "දකුණු ඉන්දියාව", "දක්ෂිණපත්" හා "ඩෙකෑන් ෆෙඩරේෂණය"ද අයත්ව තිබිණි.

ද්‍රවිඩනාඩුව නමින් වෙනම ස්වෛරී රාජ්‍යයක් තැනිය යුතු යැයි කල ඉල්ලීම 1940 - 1960 අතර යුගයන් හීදී වඩා බලවත් ලෙස ඉස්මතු වූ නමුත්, දෙමළ ආධිපත්‍යය සම්බන්ධව ගොඩනැගුණු සැකසංකා නිසා, තමිල්නාඩුවෙන් පිටත කිසිම සහයෝගී බලවේගයක්  දිනාගැනීමට මෙම මතවාදීන් අපොහොසත් විය. මේ අතර භාෂාමය ප්‍රාන්ත ගොඩනැංවීම සම්බන්ධව 1956 දී ගෙන ආ ප්‍රාන්ත ප්‍රතිසංධාන පනත මගින්ද, ස්වාධීන ද්‍රවිඩනාඩුවක් වෙනුවෙන් වූ ඉල්ලීම තව තවත් දුර්වල කෙරිණ. 1960 වසරේදී, පක්ෂ නායක අන්නාදුරෙයි ගේ සහභාගීත්යෙන් තොරව පැවැත්වූ ඩීඑම්කේ (DMK) පක්ෂ රැස්වීමක තිබූ පක්ෂ වැඩසටහනකින්, ද්‍රවිඩනාඩු ඉල්ලීම පිළිබඳ කොටසක් ඉවත් කරන ලදී. 1963 වසරේදී ජවහර්ලාල් නේරු ප්‍රමුඛ ඉන්දියානු පාලක රජය විසින්ද, බෙදුම්වාදය යන කරුණ නීතිවිරෝධී ක්‍රියාවක් ලෙස ප්‍රකාශයට පත් කිරීම නිසා අන්නාදුරෙයිද, ස්වාධීන ද්‍රවිඩනාඩු රාජ්‍යයක් වෙනුවෙන් කල ඉල්ලීම අත්හැර දමන ලදී;– වර්ථමාන කාලය තුල දැනට භූගෝලීය වශයෙන් බෙදී තිබෙන තමිල්නාඩුව 1963 දී සම්පූර්ණ වශයෙන් නිමැවිණි.

මේ අතර 1980 ඉන්දියානු සාම සාධක හමුදාව (IPKF) ශ්‍රී ලංකාවට පැමිණි කාලයේදී, තමිල්නාඩු විමුක්ති හමුදාව නමින් හඳුන්වාගත් සුළුතර ඉන්දියානු හමුදාමය සංවිධානයක් නැවත වතාවක් වෙනම ස්වාධීන ද්‍රවිඩනාඩුවක් ඉල්ලා සිටි බව සඳහන් වෙයි.

ආශ්‍රිත

ද්‍රවිඩ නාඩු


Pedro Vai pro Mar é um série documental brasileira produzida e exibida pelo Canal Off, que mostra as viagens, aventuras e a rotina do surfista Pedro Scooby. A primeira temporada teve 16 capítulos e foi exibida de 22 de abril a 5 de agosto de 2014. A segunda temporada, teve 13 capítulos e foi exibida de 18 de janeiro a 11 de abril de 2016. Pedro Vai pro Mar também foi disponibilizada pelo serviço de streaming Globoplay.

Sinopse
Acompanhe o cotidiano do surfista carioca Pedro Scooby, conhecido por ser irreverente e transitar no meio artístico nacional. Ele se destaca no mundo do surfe com impressionantes performances em ondas de até 30 metros.

Produção
O nome da série, Pedro vai pro Mar ,surgiu da música gravada pelo sambista Arlindo Cruz, em homenagem ao carioca, que também se considera um apaixonado pelo ritmo brasileiro. O programa mostra o dia a dia e a rotina de treinos e alimentação do freesurfer Pedro Vianna, o Scooby. Além de depoimentos da família, os episódios contam com participações especiais de jogadores de futebol, artistas e músicos. Além do Rio de Janeiro, as gravações aconteceram também em Fernando de Noronha, Indonésia, Marrocos, Havaí e Portugal.

Episódios

1.ª temporada

2.ª temporada

Ligações externas

Pedro Scooby
Documentários do Brasil
Programas do Globoplay
Programas de televisão do Brasil que estrearam em 2014
Programas de televisão em língua portuguesa

Pedro Vai pro Mar


275 (CCLXXV) cuma günü başlayan bir yıldır.

Olaylar
 Gotlar Trakya ve Anadolu'yu istila etti.

Doğumlar
 Yorgi, Romalı aziz (ö. 303)

Ölümler
 Aurelianus, Roma İmparatoru (d. 214)
 Zenobia, Palmira kraliçesi (d. 240)

275


අනුරාධපුර ඇතුළු නුවර පිහිටා තිබුනි. ක්‍රි.ව. 4වන සියවසේදී කිත්සිරිමෙවන් රජතුමා විසින් ඉදිකරණ ලදී.

දළදා මාලිගා

අනුරාධපුර පළමු දළදා මාළිගාව