Alexander Wiktorowitsch Loginow (; * 31. Januar 1992 in Saratow) ist ein russischer Biathlet. Sein größter Erfolg ist der Weltmeistertitel 2020 im Sprint. Mit der Mixed-Staffel und mit der Männerstaffel gewann er bei den Olympischen Winterspielen 2022 jeweils eine Bronzemedaille.

Karriere

Titel im Juniorenbereich und Weltcupdebüt (bis 2014)
Loginow wurde 2009 in die russische Nationalmannschaft aufgenommen und feierte in den folgenden Jahren internationale Erfolge im Nachwuchsbereich. 2010 und 2011 wurde er mit der Staffel zweimaliger Jugendweltmeister; bei den Juniorenweltmeisterschaften 2013 in Obertilliach gewann er die Titel im Sprint und im 15-Kilometer-Einzelrennen. Im Sprint setzte er sich mit 4,9 Sekunden Vorsprung auf den gut ein Jahr jüngeren Johannes Thingnes Bø durch. Bei den Juniorenrennen der Europameisterschaften 2012 und 2013 holte Loginow fünf Einzel-Goldmedaillen.

Zum Ende der Saison 2011/12 wurde Loginow am 8. März 2012 in Altenberg erstmals für den IBU-Cup nominiert. Mit einem vierten Rang im Einzel und zwei zweiten Plätzen im Sprint sowie in der Verfolgung gewann er dort in seinen ersten Rennen zahlreiche Punkte. Am 28. Februar 2013 debütierte er beim Sprint in Oslo im Weltcup und belegte auf Anhieb den fünften Platz. Im Verfolgungsrennen zwei Tage später sicherte er sich mit dem dritten Rang seine erste Podiumsplatzierung. Beim vorletzten Weltcup der Saison erkämpfte er sich mit der russischen Staffel vor heimischem Publikum in Sotschi seinen ersten Tageserfolg. Im Winter 2013/14 wurde Loginow durchgängig im Weltcup eingesetzt, wo er sich zwei weitere Male unter den ersten drei Sportlern eines Einzelwettkampfs platzierte. Außerdem war er Teil des russischen Olympiateams für die Winterspiele in Sotschi, bei denen er einen Einsatz im Einzel erhielt.

Dopingsperre und Rückkehr in den Weltcup (2014 bis 2018)
Am 27. November 2014 gab der russische Biathlonverband die Suspendierung Loginows aufgrund Dopings bekannt. In einer im November 2013 entnommenen Probe wurde bei einem späteren Test durch neuere Testmethoden die verbotene Substanz EPO festgestellt. Er verzichtete auf die Öffnung der B-Probe. Von der IBU wurde er für zwei Jahre gesperrt. Seine Ergebnisse aus der Saison 2013/14 wurden ihm nachträglich aberkannt.

Nach dem Auslaufen seiner Sperre 2016 rückte Loginow sofort wieder ins Nationalteam auf. Seine ersten wichtigen Wettbewerbe bestritt er bei den Biathlon-Europameisterschaften 2017 in Duszniki-Zdrój. Dort gewann er die Titel im Einzel, der Verfolgung und mit der Mixed-Staffel; im Sprintrennen musste er sich einzig Wladimir Iliew geschlagen geben. Kurz darauf kehrte er bei den Weltmeisterschaften in Hochfilzen wieder auf die höchste Wettbewerbsebene des Sports zurück und gewann mit der russischen Mixed-Staffel die Bronzemedaille, wobei es nach dem Wettbewerb zu einem Konflikt des Teams mit dem Franzosen Martin Fourcade kam.

In der folgenden Saison wurde Loginow wieder regelmäßig im Weltcup eingesetzt, allerdings durfte er nicht bei den Olympischen Spielen in Pyeongchang starten und nahm daher im Februar wieder an den Europameisterschaften in Ridnaun teil, bei denen er seinen Titel in der Verfolgung verteidigen konnte und zwei weitere Silbermedaillen gewann. Danach startete er wieder im IBU-Cup und holte dort mehrere Siege.

Weltcupsiege und Weltmeistertitel (seit 2018)
2018/19 zählte Loginow zu den stärksten Athleten im Weltcup und belegte am Ende der Saison den zweiten Rang in der Gesamtwertung – mit deutlichem Rückstand auf Johannes Thingnes Bø, der 16 von 25 Weltcuprennen für sich entschied. Während des Winters siegte Loginow zum ersten Mal in seiner Karriere in einen Einzelwettkampf im Weltcup. Am 11. Januar 2019 gewann er den Sprint von Oberhof mit einer fehlerfreien Schießleistung und 25,2 Sekunden Vorsprung auf Bø. Zwei Tage später lief er auch als Schlussläufer der russischen Staffel als Erster über die Ziellinie. Bei den Weltmeisterschaften 2019 in Östersund sicherte sich Loginow hinter Bø die Silbermedaille im Sprint und zudem die Bronzemedaille mit der Männerstaffel. Im abschließenden Massenstart verpasste er als Vierter eine weitere Medaille um wenige Sekunden.

Loginow wurde am 15. Februar 2020 Weltmeister im Sprint: Bei der WM in Antholz schlug er Quentin Fillon Maillet um 6,5 Sekunden. In der Verfolgung tags darauf lag er bis zum letzten Schießen in Führung, fiel dann durch einen Schießfehler hinter Émilien Jacquelin und Johannes Thingnes Bø zurück und gewann die Bronzemedaille. Am abschließenden Massenstartrennen der Herren nahm Loginow nicht teil, nachdem die italienische Polizei ihn zuvor im Zusammenhang mit Dopingvorwürfen vernommen und in der Nacht zuvor im Hotel aufgesucht hatte. Sein Trainer gab an, Loginow sei unter diesen Umständen psychologisch nicht in der Lage, einen Wettkampf zu bestreiten. Am Ende des Winters belegte er im Gesamtweltcup den siebten Rang und war damit wie im Vorwinter der bestplatzierte Russe.

In den Saisons 2020/21 und 2021/22 erreichte Loginow jeweils den 17. Rang im Gesamtweltcup. Im Vergleich zum Winter 2019/20 verschlechterte sich seine durchschnittliche Trefferquote im Stehendschießen um mehrere Prozentpunkte (von 83 % auf 71 %). Dennoch feierte Loginow weitere Weltcupsiege: Am 22. Januar 2021 blieb er beim Einzel in Antholz als einer von vier Athleten fehlerfrei und gewann den Wettbewerb mit 58,5 Sekunden Vorsprung auf Sturla Holm Lægreid. Etwa ein Jahr später entschied er den Sprint in Oberhof trotz eines Schießfehlers vor Émilien Jacquelin für sich. Hinzu kamen zwei Weltcupsiege und weitere Podestplätze mit Staffeln, so auch bei den Olympischen Winterspielen 2022 in Peking, wo Loginow sowohl mit der Mixed-Staffel als auch mit der Männerstaffel eine Bronzemedaille gewann.

Nach dem russischen Überfall auf die Ukraine am 24. Februar 2022 wurden russische und belarussische Biathleten von der Teilnahme am Weltcup ausgeschlossen. Stattdessen sollten die Sportler beider Nationen in der Folge im Commonwealth Cup antreten, den der russische und der belarussische Verband als Reaktion auf die Suspendierung einführten. Loginow bestritt im Winter 2022/23 – nach Angabe seiner Trainer aus gesundheitlichen Gründen wie Problemen mit dem Blutdruck – nur wenige Wettkämpfe. Er beendete seine Saison vorzeitig und verzichtete auf einen Start bei den russischen Meisterschaften.

Persönliches und Einschätzungen
Alexander Loginow ist Sohn einer Lehrerin und eines Baumeisters. Er hat eine Schwester, die zwischenzeitlich ebenfalls als Biathletin aktiv war. In seiner Kindheit trainierte Loginow Karate und Fußball, zudem entdeckte er das Angeln als Hobby. Er studierte an der Staatlichen Agraruniversität in seiner Heimatstadt Saratow. 2014 zog er wegen besserer Trainingsbedingungen nach Sibirien in die Oblast Tjumen. Sein persönlicher Sponsor ist Sergei Kolesnikow, Gründer der Baustofffirma TechnoNICOL. Während der Saison 2020/21 starb Loginows Vater, was der Athlet als starken Einschnitt beschrieb. Kurze Zeit später gewann er in Oberhof mit der Mixed-Staffel ein Weltcuprennen. Der russische Männer-Cheftrainer Juri Kaminski würdigte Loginows Einsatz, der wegen des Todesfalls wenig Zeit für die Weltcupvorbereitung hatte.

Von 2014 bis 2016 war Loginow in erster Ehe mit einer russischen Biathletin verheiratet. Mit seiner zweiten Frau, der ukrainischen Biathletin Maryja Krutschowa, hat er eine Tochter (* 2019).

Loginow gilt als verschlossener Athlet, der selten Interviews gibt. Deutschsprachige Medien bescheinigten ihm, er wirke "stoisch, um nicht zu sagen kalt", zeige nur selten Emotionen und verschanze sich – bezogen auf Dopingvorwürfe – hinter einer "Mauer des Schweigens". Mehrere seiner Konkurrenten um Martin Fourcade und Johannes Thingnes Bø kritisierten nach Loginows WM-Titel 2020, dass er keine Interviews gebe und auf Fragen nicht auf Englisch antworte, obwohl er die Sprache verstehe. Der russische Sport-Express sah bei seiner Berichterstattung über die Winterspiele 2022 in Loginow "einen der Helden der Olympischen Spiele in Peking" () und begründete diese Einschätzung mit der erfolgreichen Weiterführung seiner Karriere nach der Dopingsperre.

Statistik

Weltcupsiege

Weltcupplatzierungen

Olympische Winterspiele
Ergebnisse bei Olympischen Winterspielen:

Weblinks

 Statistische Auswertung auf realbiathlon.com (englisch)

Einzelbelege

Biathlet (Russland)
Olympiateilnehmer (Russland)
Teilnehmer der Olympischen Winterspiele 2014
Teilnehmer der Olympischen Winterspiele 2022
Weltmeister (Biathlon)
Europameister (Biathlon)
Dopingfall im Biathlon
Doping in Russland
Russe
Geboren 1992
Mann

Alexander Wiktorowitsch Loginow


An Scleria sobolifer in uska species han Liliopsida nga ginhulagway ni E.F.Franklin. An Scleria sobolifer in nahilalakip ha genus nga Scleria, ngan familia nga Cyperaceae.

Mabibilngan ini ha KwaZulu-Natal. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Scleria

Scleria sobolifer


المعهد العالي للنقل وخدمات الاتصال بسوسة هو إحدى المؤسسات العليا التابعة لجامعة سوسة، وقد أحدث بمقتضى الأمر عدد 2001-2495 المؤرخ في 31 أكتوبر 2001.

أرقام
طبقا لأرقام السنة الدراسية 2007-2008 يدرس بها 1529 طالبا من بينهم 748 طالبة. وقد أصبح العدد الجملي للطلبة بالنسبة للسنة الدراسية 2008-2009 في حدود 1382. أما عدد الأساتذة فقد بلغ 89 من مختلف الأصناف.

الشهادات
يحصل الطالب المتخرج من المعهد على إحدى الشهادات التالية:
 بالنسبة للنظام القديم:
 الأستاذية في علوم النقل وخدمات الاتصال (نظام قديم)
 بالنسبة لنظام الإجازة الماجستير الدكتوراه (إمد):
 الإجازة التطبيقية : تكنولوجيات النقل وخدمات الاتصال
 الإجازة التطبيقية : هندسة خدمات الاتصال
 الإجازة التطبيقية : تكنولوجيات النقل
 الإجازة الأساسية: علوم النقل وخدمات الاتصال
 ماستير بحث علوم النقل وخدمات الاتصال
 ماستير مهني خدمات والتصرف في النقل

وصلات خارجية
 موقع المعهد العالي للنقل وخدمات الاتصال بسوسة.

التعليم في تونس
جامعة سوسة
معاهد علمية


An Isolepis beccarii in uska species han Liliopsida nga syahan ginhulagway ni Johann Otto Boeckeler, ngan ginhatag han pagkayana nga asya nga ngaran ni Paul Goetghebeur och David Alan Simpson. An Isolepis beccarii in nahilalakip ha genus nga Isolepis, ngan familia nga Cyperaceae.

Mabibilngan ini ha Sumatera. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Isolepis

Isolepis beccarii


ඩේවිඩ් පේන්ටර් ශ්‍රී ලංකාවේ සිටි ප්‍රවීණ චිත්‍ර ශිල්පියෙකු වේ.

මුල් අවධිය
1900 වර්ෂයේ මාර්තු 5 වන දිනදී ඉන්දියාවේ උත්තර් ප්‍රදේශයේ ඇල්ලෝරාහීදී මිෂනාරි පවුලකට දාව ඩේවිඩ් පේන්ටර් උපත ලැබී ය. ඔහුගේ පියා ගැලවීමේ හමුදාවේ යුරෝපීය ජාතිකයෙකු වූ අතර මව දකුණ පළාතේ සිංහල කාන්තාවක් වූවාය. පසුකාලීනව ශ්‍රී ලංකාවට සංක්‍රමණය වූ පේන්ටර් මහනුවර ත්‍රිත්ව විදුහලෙන් සිය අධ්‍යාපනය හැදෑරීමෙන් අනතුරුව වැඩිදුර අධ්‍යාපනය සඳහා වයස අවුරුදු 19දී එංගලන්තයේ රෝයල් ඇකඩමියට ඇතුළත් විය.

චිත්‍ර ශිල්පියෙකු ලෙස
ඩේවිඩ් පේන්ටර් විසින් නිර්මාණය කල මුල්ම බිතු සිතුවම් වන්නේ 1929-1933 අතර කාලය තුල දී ත්‍රිත්ව දෙව් මැදුරේ ඇඳි සිතුවම් වේ.

1946 වර්ෂයේ නවදිල්ලියේ පවත්වන ලද ජාත්‍යන්තර චිත්‍ර ප්‍රදර්ශනයේදී විශ්ෂ්ඨතම චිත්‍ර ශිල්පියාට හිමි සම්මානය ඩේවිඩ් පේන්ටර් විසින් හිමිකර ගන්නා ලදී. 1956 දී ඔහු මෙරට රජයේ ලලිත කලායතනයේ දෙවැනි විදුහල්පති බවටද පත් විය.

නිර්මාණ

ආශ්‍රිත

1900 උපත්
1975 මරණ

ඩේවිඩ් පේන්ටර්


Heksen og Cyklisten er en dansk stumfilm fra 1909, der er instrueret af Viggo Larsen.

Handling
En skælmsk heksemutter tryller med en sagesløs motionist, til han er helt ør. Han tvinges til at køre baglæns, og samtidig ændres cyklens form, hver gang troldkvinden synes, den skal ændres.

Medvirkende
 Viking Ringheim - Cyklisten
 Petrine Sonne - Heksen

Referencer

Eksterne henvisninger

Stumfilm fra Danmark
Danske film fra 1909
Cyklister

Heksen og Cyklisten


Mirko Herceg, hrvatski reprezentativni rukometaš

Igrač Izviđača iz Ljubuškog.

S mladom reprezentacijom 2011. na svjetskom prvenstvu plasirali se na 8. mjesto.

Izvori

Hrvatski rukometaši
Rukometaši Izviđača

Mirko Herceg


Bönnsch, Almanya'nın Kuzey Ren-Vestfalya eyâletinde Bonn kentine özgü bira markası. Yalnızca şehir merkezindeki Friedensplatz Meydanı'nda bulunan, aynı isimli birahanede satılmaktadır. Özel bardaklarda içilen Bönnsch birasını üreten birahane, "Sieg-Rheinischen Germania Brauerei Hersel/Wissen" firmasının bir yan kuruluşudur.

Dış bağlantılar
 Bönnsch Birahanesi'nin web sitesi

Bonn
Bira markaları

Bönnsch (bira)


Simakowa () ist der Familienname folgender Personen:

 Angelina Alexejewna Simakowa (* 2002), russische Kunstturnerin
 Olga Simakowa (* 1961), sowjetische Mittelstreckenläuferin

Simakowa


Sri Lanka-irfluesnapper () er en spurvefugl, der lever på Sri Lanka.

Noter
 Avibase - the world bird database

Eksterne henvisninger

Fluesnappere
Irfluesnapper

Sri Lanka-irfluesnapper


Masahiro Ikeda (født 9. oktober 1981) er en tidligere japansk fodboldspiller.

Han har spillet for flere forskellige klubber i sin karriere, herunder Shonan Bellmare.

Eksterne henvisninger

Fodboldspillere fra Japan

Masahiro Ikeda


المؤسسة الوطنية للنفط هي مؤسسة وطنية للنفط تملكها الدولة الليبية وهي تابعة لوزارة النفط والغاز ومقرها الرئيسي في طرابلس وفق قرار اتخذته الحكومة الليبية في مايو 2013، تأسست في العام 1970 بموجب القانون رقم 24 لعام 1970 لتحل محل المؤسسة الليبية العامة للبترول. وهي المؤسسة الوحيدة التي تدير شؤون إنتاج وتكرير وتصدير النفط في ليبيا، إضافة مع عدد من الشركات المتفرعة عنها. والتي تمثل مجتمعة إدارة مايزيد عن نصف إنتاج النفط في البلاد. كما تتحكم في أسعار المنتجات النفطية داخل ليبيا وتتحكم في إجراء المفاوضات ومنح رخص التنقيب والإنتاج النفطي في ليبيا.

وتعتبر شركة الواحة للنفط ومقرها طرابلس أكبر شركات المؤسسة وهي متخصصة في شؤون التنقيب والإنتاج. تليها شركة الخليج العربي للنفط ومقرها بنغازي، تليهما شركتي الزويتينة وسرت النفطيتين.

كما تعتبر شركة البريقة لتسويق النفط من كبريات الشركات النفطية التابعة للمؤسسة الوطنية للنفط ويتركز نشاط الشركة في بيع المنتجات النفطية بكامل المدن الليبية.

الشركات التابعة

 شركة زلاف ليبيا لإنتاج واستكشاف النفط.
 شركة مليتة لإنتاج وتصنيع النفط والغاز
 شركة أكاكوس للعمليات النفطية
 شركة الخليج العربي للنفط
 شركة سرت للنفط
 شركة الواحة للنفط
 شركة الزويتينة للنفط
 شركة البريقة لتسويق النفط
 شركة الزاوية لتكرير النفط
 شركة رأس لأنوف لتصنيع النفط والغاز
 الهروج للعمليات النفطية
 شركة السرير للعمليات النفطية

انظر أيضًا
 نفط ليبيا

مراجع

وصلات خارجية
 المؤسسة الوطنية للنفط - الموقع الرسمي

تأسيسات عقد 1970 في ليبيا
شركات النفط و الغاز في ليبيا
شركات طاقة أسست في 1970
شركات موارد غير متجددة أسست في 1970
شركات وطنية للنفط والغاز
منظمات مقرها في طرابلس

المؤسسة الوطنية للنفط (ليبيا)


Dallas College Brookhaven Campus (Brookhaven or BHC) is a public community college in Farmers Branch, Texas. It is one of seven campuses of Dallas College, and it opened in 1978, making it the newest campus in Dallas College (excluding satellite campuses).

Serving northwest Dallas County, Dallas College Brookhaven Campus provides freshman- and sophomore-level academic credit courses, which may be applied toward an associate degree or transferred to a four-year college or university. The Core Curriculum is guaranteed to transfer to public universities in Texas.  Career and technical education programs help prepare students for immediate entrance into the workforce. Along with traditional transfer class offerings, Brookhaven College's technical program offerings include accounting, automotive technology, business administration, child development, computer information systems, e-commerce, emergency medical services, geospatial technology, international business and trade, management, marketing, nursing, office technology, paramedicine, radiologic technology and visual communications.

Continuing education classes offer personal or professional development in a variety of subjects including art, business, computers, health care careers, education, English for Speakers of Other Languages, music, nonprofit management, real estate and more.  Corporate training also is available.

Campus
Dallas College Brookhaven Campus   currently has a total of  of building space divided among 18 buildings. These buildings include the  Brookhaven College Geotechnology Institute, one of three similar facilities nationwide to offer continuing professional development to professionals in the oil and gas industries, and the Brookhaven College School of the Arts (BCSA) expanded facility, with a  gallery, a renovated ceramics/kiln yard, Macintosh computer lab and a 680-seat performance hall.

The Dallas Weekend College (DWEC) of Our Lady of the Lake University moved to Brookhaven in 1997.

Special programs
Programs of study added in recent years include associate degree programs in Mexican-American Studies (Fall, 2006), geographic information systems (Fall, 2005) and Criminal Justice (Fall, 2009).

In 2006, Dallas College Brookhaven Campus began a partnership with the Carrollton-Farmers Branch Independent School District to offer an Early College High School program, which admits a limited number of ninth-grade students to an on-site high school program that allows them to begin their college studies during their eleventh-grade year and earn an associate degree along with their high school diplomas. This program is in addition to the existing dual-credit program that allows select secondary-school students to enroll in college courses at low cost while continuing at their original high-school campuses.

The college also hosts a Head Start Center, which provides child care services for low-income families. The Center also serves as a learning tool for students in the Child Development program.

The Students 55+ program offers non-credit, enrichment courses for adults 55 and older.

Tuition
Dallas County residents pay $79 per credit hour, or $237 for a three-hour class. Out-of-county residents pay $137 per credit hour. Out of state and international students are charged $200 per credit unit or a minimum of $200.

Tuition Waiver for Senior Adults

Senior adults, those 65 and older, who live in or own property in Dallas County, can enroll in up to six hours of credit courses each semester or summer session at no cost, based on availability.

Notable alumni
 Derek Campos – Mixed Martial Artist signed with Bellator MMA
 Takudzwa Ngwenya – Professional rugby player for the United States national rugby union team
 Jad Saxton – voice actress affiliated with Funimation and Sentai Filmworks

References

External links
Official website

Universities and colleges in the Dallas–Fort Worth metroplex
Universities and colleges established in 1978
Dallas College
Buildings and structures in Dallas County, Texas
1978 establishments in Texas
Universities and colleges accredited by the Southern Association of Colleges and Schools
NJCAA athletics
Two-year colleges in Texas

Dallas College Brookhaven Campus


La  est une église située à San José de Mayo en Uruguay, à laquelle l'Église catholique donne les statuts de cathédrale, basilique mineure, sanctuaire national. Elle est le siège du diocèse de San José de Mayo, et est dédiée à saint Joseph.

Historique
L'église est construite entre 1857 et 1874, et consacrée le .

Elle devient cathédrale du diocèse de San José de Mayo à sa création en 1955. Elle obtient le statut de basilique mineure le , et est nommée sanctuaire national par la Conférence épiscopale de l'Uruguay le  de la même année .

L'édifice est déclaré  le .

Description

La nef fait  de long sur  de large.

L'horloge de la tour à droite de l'entrée, fabriquée en Suisse, est en fonction depuis le . Le maître-autel a été réalisé par le sculpteur catalan Domingo Mora (1840-1911). Certaines fresques dont une Gloire de saint Joseph sont du peintre italien  (né en 1927).

Références

Lieu de pèlerinage catholique
San José de Mayo
San José de Mayo
Basilique-cathédrale

Cathédrale-basilique Saint-Joseph de San José de Mayo


Ji Aquilae o Chi Aquilae (χ Aql / 47 Aquilae) es un sistema estelar de magnitud aparente +5,31 situado en la constelación del Águila.
Se encuentra aproximadamente a 855 años luz del sistema solar.

Características
Ji Aquilae es una binaria cuyas componentes no son bien conocidas. La más caliente, de magnitud +5,37, es una estrella de la secuencia principal clasificada desde B5.5V a A3V.
Su brillo concuerda con una estrella B5.5V y su temperatura efectiva, de acuerdo a dicho tipo espectral, sería de 14.500 K.
Su luminosidad, 800 veces superior a la del Sol, y su temperatura conducen a un valor para su masa cinco veces mayor que la masa solar.
Por su parte, la componente más fría ha sido catalogada como una gigante de tipo G0, a la que correspondería una temperatura de 5800 K —no existen tampoco medidas de su temperatura—.
155 veces más luminosa que el Sol, su masa se estima unas tres veces mayor que la masa solar.
El contenido metálico de esta binaria es netamente inferior al solar ([Fe/H] = -0,80).

La separación visual observada entre ellas siempre ha sido inferior a 1 segundo de arco, lo que corresponde una separación real de más de 185 UA.
El período orbital de esta binaria es de más de 900 años.

Referencias

Estrellas binarias
Constelación de Aquila

Ji Aquilae


Na França, um cour d'assises, ou Tribunal Assize, é um tribunal de julgamento criminal com jurisdição original e limitada de apelação para julgar casos envolvendo réus acusados de crimes, ou seja, crimes definidos em francês. É o único tribunal francês que consiste em um julgamento com júri.

Pedido anterior de pena de morte
O cour d'assises, excepcionalmente fora da lei militar, podia condenar condenados comprovados por crimes graves, ou seja, assassinato (assassinato) à pena de morte até que fosse abolida da lei francesa em 1981.

Composição
Os casos são julgados por um júri de seis jurados e um painel de três juízes ativos, ou seja, um juiz responsável (chamado "presidente" do tribunal) e dois juízes associados (assessores), em primeira audiência, e um júri de nove jurados e um painel de três juízes ativos em apelação. Listas de jurados elegíveis são reunidas aleatoriamente a partir da lista de eleitores registrados, mas tanto a acusação quanto a defesa têm o direito de contestação peremptória e podem recusar um jurado sem apresentar uma razão.

Existem procedimentos especiais para as seguintes categorias de crimes e suspeitos:

 Crimes cometidos por adolescentes de 16 anos ou mais são julgados em um Tribunal Especial de Menores (Cour d'Assises des Mineurs)
 Crimes como terrorismo ou grande tráfico de drogas ilícitas, que são julgados em um tribunal especial com 7 juízes ativos em primeira audiência e 9 em apelação, sem jurados. Nesses casos, é necessária uma maioria simples para condenar, em vez de uma maioria de dois terços no julgamento do júri.

Procedimento
O processo perante a Cour d'assises é oral: os arguidos e as testemunhas prestam os seus depoimentos perante o tribunal. Testemunhas e seus parentes próximos não podem ser submetidos a juramento, pois isso poderia forçá-los a se autoincriminar ou incriminar um parente.

Como em todos os julgamentos criminais franceses, a vítima é parte com seu próprio advogado, além do Ministério Público. Se o acusado for condenado, o tribunal, sem o júri, decidirá sobre danos civis.

Eles primeiro decidem a questão da culpa respondendo a uma série de perguntas - por exemplo, "X assassinou Y ?", " X premeditou o assassinato?" Se uma condenação resultar, eles então decidem sobre a penalidade apropriada. Durante este procedimento, juízes e jurados têm posições iguais em questões de fatos, enquanto juízes decidem questões de procedimento. Juízes e jurados também têm posições iguais na sentença. O voto é secreto e contam-se votos em branco ou nulos a favor do arguido.

Tribunal de Apelação
Cada departamento na França tem seu próprio cour d'assises. No passado, seus veredictos não podiam ser apelados para o Tribunal de Recurso; antes de 2001, eles só podiam ser apelados para o Tribunal de Cassação, que analisaria o caso apenas em questões processuais e de direito. Quando revertido, o que era incomum, exceto pela pena de morte, o Tribunal remeteria o julgamento de novo para outro tribunal de Assize.

Um argumento a favor desta prática era que permitir que se fizessem apelos a juízes profissionais depois de um veredicto ter sido proferido por um júri popular seria, em essência, negar a soberania popular. Desde 2001, no entanto, os veredictos do tribunal de Assize podem ser apelados em pontos de fato (incluindo sentença) para o tribunal de Assize de outro departamento (escolhido pelo Tribunal de Cassação) e ouvido perante um júri maior. O caso é então totalmente repetido.

Os recursos para o Tribunal de Cassação ainda são possíveis em questões de direito e procedimento após o primeiro recurso (exceto em caso de absolvição). Se este recurso sobre a lei for negado, o veredicto é final; caso contrário, o Tribunal de Cassação anulará (casse) o veredicto e devolverá o caso ao tribunal de apelação para um novo julgamento de questões de fato e de direito.

Referências
Justiça

Tribunal de Assize


Yabea, monotipski biljni rod iz porodice štitarki raširen po zapadnim predjelima Sjeverne Amerike, od Britanske Kolumbije (otok Vancouver) na sjeveru, na jug do meksičke države Baja California Norte

Jedina vrsta je jednogodišnja biljka Yabea microcarpa. Lokalno je poznata kao »lažna mrkva«

Sinonimi
 Caucalis microcarpa Hook. & Arn.
 Daucus brachiatus Torr.

Izvori

Scandiceae
Flora Britanske Kolumbije
Flora Baja Californie
Flora Kalifornije

Yabea


Sedam žalosti Blažene Djevice Marije ili Sedam Marijinih žalosti, katolička je molitvena marijanska pobožnost kojoj je, prema Crkvenoj predaji i bogoslužju, posvećen mjesec rujan i svetkovina Gospe Žalosne. Motiv Gospe Žalosne, poznatiji pod latinskim nazivom Mater Dolorosa, jedan je od najprepoznatljivijih i najučestalijih u kršćanskoj, a napose marijanskoj umjetnosti. Marijine žalosti, sadržane u knjižici Objave sv. Brigite, odobrio je papa Klement XII. Broj sedam nije doslovan, nego je u biblijskoj simbologiji oznaka mnoštva.

Sedam Marijinih žalosti jesu:
 Proroštvo starca Šimuna na Isusovu prikazanju u Hramu: »Mač boli probost će tvoju dušu« (Lk 2,33).
 Bijeg u Egipat: »Uzmi dijete i majku njegovu, pa bježi u Egipat« (Mt 2,13).
 Traženje Isusa u Hramu: »Dijete moje, zašto si nam to učinio? Otac i ja s bolom smo te tražili« (Lk 2,48).
 Susret Marije i Isusa na Isusovom križnom putu (Lk 23,27).
 Marija pod Križem: »Kod Isusova križa stajahu njegova majka i sestra njegove majke« (Iv 19,25).
 Polaganje preminulog Kristovog tijela u Marijino krilo: »Gledat će onoga koga su proboli« (Iv 19,37).
 Marijine suze pri Isusovu ukopu (Lk 23,55).

Svojevrsno proroštvo, predskazanje Marijine patnje, ali i njezinu ulogu u povijesti spasenja (Marija kao »nova Eva«) donosi starozavjetna Knjiga o Juditi (13,22–25):

BDM je sv. Brigiti dala i sedam obećanja onima koji svakodnevno razmatraju njezine žalosti, popraćene molitvom Zdravo Marijo.
 Podarit ću mir njihovim obiteljima.
 Dobit će prosvjetljenje o Božjim otajstvima.
 Tješit ću ih u njihovim bolima i pratit ću ih u njihovu radu.
 Dat ću im koliko god traže, dokle god to nije u suprotnosti s predivnom voljom mog Božanskog Sina ili s posvećenjem njihovih duša.
 Branit ću ih u njihovim duhovnim bitkama s paklenim neprijateljem i štitit ću ih u svakom trenutku njihova života.
 Vidljivo ću im pomoći u trenutku njihove smrti; vidjet će lice svoje Majke.
 Pribavila sam od svoga Božanskog Sina milost da oni koji šire ovu pobožnost mojim suzama i bolima budu uzeti ravno iz ovog zemaljskog života u vječnu sreću jer će svi njihovi grijesi biti oprošteni, a moj će im Sin biti vječna utjeha i radost.

Vrela

Marija (majka Isusova)
Katoličanstvo

Sedam žalosti Blažene Djevice Marije


Kadirilik tarikatının kurucusu ünlü sufi Abdulkadir Geylani'nin hacmi küçük olmakla birlikte sufi çevrelerde diğer eserleri arasında çok önemli bir yeri olduğu kabul edilen eserinin adı.

Eserin Cebbârzâde Mehmet Ârif beyin çevirisine yazılan Takriz'de "Muhyiddin İbn Arabi (K.S.)'nün "Füsûs'ül Hikem" ve "Fütühat'ül-Mekkiyye"si ve bazı emsali eserler istisna edilirse bu vasıfta bir eser yoktur" denilmektedir.

Ayrıca bakınız
 Abdülkadir Geylani

Konuyla ilgili yayınlar
 Atiyye-i Sübhânîyye, Mütercim ve Şarih, Cebbârzâde Mehmet Ârif İbn-i Şâkir, Haz. Bekir Uluçınar, İstanbul, 1983.

Dış bağlantılar
 Risale-i Gavsiyye

Mistisizm
Tasavvuf eserleri

Risale-i Gavsiyye


Araki - The Killing of a Japanese Photographer er en animationsfilm fra 2002 instrueret af Anders Morgenthaler efter eget manuskript.

Handling
Anders Morgenthalers afgangsfilm er et tydeligt forstudie til debutspillefilmen 'Princess' og handler om en psykotisk mand, der forsøger at forsvare sin afdøde søsters ære. Han betragter sig selv som en hævner, der skal bekæmpe råddenskaben i samfundet. Råddenskaben er sex-industrien, og hævneren har udset sig den seksuelt ekstreme japanske fotokunstner Araki som syndebuk. I sit korstog mod Araki slår hævneren et utal af uskyldige mennesker ihjel - blandt dem datteren til hans afdøde søster.

Referencer

Eksterne henvisninger

Animationsfilm fra Danmark
Danske film fra 2002


مقاطعة تاوراغه. هي واحدة من عشر مقاطعات ليتوانيا. تقع في غرب البلاد؛ عاصمتها مدينة تاوراغه.

مراجع

مقاطعات ليتوانيا

مقاطعة توراج


ශ්‍රී ලංකාවේ නුවරඑළිය පිහිටි තැපැල් කාර්යාලය මෙරට ඉදිකරන ලද පැරණිතම තැපැල් කාර්යාල අතුරින් එකක් වේ.

ඉතිහාසය
මෙරට යටත් විජිත අවධියේ බ්‍රිතාන්‍ය පාලකයින් විසින් 1894 වර්ෂයේදී මෙම තැපැල් කාර්යාලය ඉදි කල බවට තොරතුරු සඳහන් වේ. ගොඩනැගිල්ල වික්ටෝරියා වාස්තු විද්‍යා ආකෘතිය අනූව යමින් සම්පූර්ණ රතු ගඩොලින් නිමවා තිබේ. ගොඩනැගිල්ලට සම්බන්ධව නිර්මාණය කොට ඇති ඔරලෝසු කණුව මෙහිලා විශේෂයෙන් කැපී පෙනේ.

2012 වර්ෂයේදී මෙම තැපැල් කාර්යාලයේ ඉහල මහල රුපියල් මිලියන 5.4 ක පමණ වියදමින් සංචාරක නවාතැන්පලක් ලෙස සංවර්ධනය කරන ලදී.

මුද්දර
ලෝක තැපැල් දිනයට සමගාමීව නිකුත් කරන ලද මුද්දරයක් සඳහා නුවරඑළිය තැපැල් කාර්යාලය යොදා ගෙන තිබේ.

මේවාද බලන්න
තැපැල් දෙපාර්තමේන්තුව, ශ්‍රී ලංකා

මූලාශ්‍ර

බාහිර සබැදි
ශ්‍රී ලංකා පෝස්ට් - අවර් හෙරිටේජ්

නුවරඑළිය දිස්ත්‍රික්කයේ පුරාවිද්‍යා ආරක්‍ෂිත ස්මාරක

නුවරඑළිය තැපැල් කාර්යාලය


Le manoir de Cailletot ou manoir de Caltot est un manoir situé sur la commune de Bolbec, en Seine-Maritime, en France. Le manoir fait l'objet d'un classement depuis 1931 et d'une inscription au titre des monuments historiques en 1962.

Localisation

Historique
Le manoir est classé depuis le  et des éléments du domaine (porterie, pigeonnier, façades et toitures de la maison d'habitation à pans de bois) sont inscrits par arrêté du .

Description

Notes et références

 Le patrimoine des communes de Seine-Maritime

Voir aussi

Bibliographie
 .

Liens internes
 Liste des châteaux et manoirs de la Seine-Maritime
 Liste des monuments historiques de la Seine-Maritime
 Liste des monuments historiques de l'arrondissement du Havre

Lien externe

Cailletot
Cailletot
Monument historique dans la Seine-Maritime
Monument historique classé en 1931
Monument historique inscrit en 1962

Manoir de Cailletot


Yerleşim yerleri
 Osmancık, Çorum - Çorum ili ilçesi
 Osmancık, Tire - İzmir ili Tire ilçesine bağlı mahalle
 Osmancık, Andırın - Kahramanmaraş ili Andırın ilçesine bağlı mahalle
 Osmancık, Pınarhisar - Kırklareli ili Pınarhisar ilçesine bağlı köy
 Osmancık, Kadınhanı - Konya ili Kadınhanı ilçesine bağlı mahalle
 Osmancık, Turgutlu - Manisa ili Turgutlu ilçesine bağlı mahalle

Edebiyat
 Osmancık (kitap) - Tarık Buğra'nın bir romanı

Ziraat

 Osmancık pirinç, Rocca ve Europa pirinçlerinin melezi, Türkiye'de yetiştirilen bir kültivar

Osmancık (anlam ayrımı)


Der Europapokal der Pokalsieger 1978/79 war die vierte Austragung des Wettbewerbs für europäische Handball-Pokalsieger. Die 26 teilnehmenden Mannschaften qualifizierten sich in ihren Heimatländern über den nationalen Pokalwettbewerb für den von der Internationalen Handballföderation (IHF) organisierten Europapokal. Der Titelverteidiger VfL Gummersbach war automatisch qualifiziert und konnte im Finale gegen den ostdeutschen Vertreter SC Magdeburg seinen Titel verteidigen (15:18, 15:11). Überschattet wurde der Wettbewerb durch den folgenschweren Unfall von Joachim Deckarm im Halbfinalrückspiel in Tatabánya.

Finalrunde

Erste Runde

|}

Die übrigen Vereine (SC Magdeburg, RK Medveščak, Hutnik Kraków, Tatabánya Bányász, Saint-Martin-d'Hères und Titelverteidiger VfL Gummersbach) zogen durch ein Freilos automatisch ins Achtelfinale ein.

Achtelfinale

|}

Viertelfinale

|}

Halbfinale
In der 23. Spielminute des Rückspiels zwischen dem VfL Gummersbach und Tatabánya Bányász am 30. März 1979 verunglückte der Gummersbacher Spieler Joachim Deckarm schwer. Bei einem Tempogegenstoß stieß er mit seinem ungarischen Gegenspieler Lajos Pánovics unglücklich zusammen und fiel zu Boden. Dabei stürzte er mit seinem Kopf ungebremst auf den nur mit einer dünnen PVC-Schicht überzogenen Betonboden, sodass er einen doppelten Schädelbasisbruch, einen Hirnhautriss und schwere Gehirnquetschungen davontrug. Deckarm erwachte erst 131 Tage später wieder aus dem Koma. Durch die Hirnschädigungen war er motorisch stark beeinträchtigt, hatte die Fähigkeit zu sprechen eingebüßt und ist seither auf einen Rollstuhl angewiesen.

|}

Finale
Das Hinspiel fand am 5. Mai 1979 in der Magdeburger Hermann-Gieseler-Halle und das Rückspiel am 13. Mai 1979 in der Dortmunder Westfalenhalle statt.

|}

Hinspiel

Rückspiel
Rosendahl erzielte wenige Sekunden vor der Schlusssirene den Treffer zum 15:11, der das Spiel endgültig entschied und die Anwendung der Auswärtstorregel (ebenfalls zugunsten der Gummersbacher) verhinderte.

Literatur

Weblinks
 Todor Krastev: Men Handball IV European Cup Winners Cup 1979. In: todor66.com, abgerufen am 13. April 2020 (mit abweichenden Angaben zur Literaturangabe).
 ZDF-Sportreportage: Jo Deckarm - 40 Jahre nach seinem Unfall. In: youtube.com (24. März 2019).

Einzelnachweise

Europapokal der Pokalsieger (Handball)
Handballsaison 1978/79

Europapokal der Pokalsieger (Handball) 1978/79


Patrick Schnicke (* 1978 in Bonn) ist ein deutscher Schauspieler.

Leben
Schnicke begann als Statist am Schauspiel Bonn und spielte in der Kölner freien Theaterszene. 2001 war er für den Kölner Theaterpreis Puck nominiert. Das Schauspielstudium absolvierte er an der Hochschule für Musik und Theater Rostock (2001–2005), spielte parallel am Staatstheater Schwerin und am Volkstheater Rostock. Mehrfach gastierte er in der Rolle des Roman aus den Comedian Harmonists (u. a. am Grillo-Theater des Schauspiels Essen, an den Wuppertaler Bühnen und am Theater der Altmark). Nach dem Erstengagement am Theater der Altmark in Stendal (2005–2008) spielte er an den Wuppertaler Bühnen (2008–2009), danach am Landestheater Tübingen (2009–2018).

2018 wechselte er zum Start der Intendanz von Christian Holtzhauer als festes Ensemblemitglied ans Nationaltheater Mannheim. Hier war er bislang als Burleigh in Claudia Bauers Maria-Stuart-Inszenierung zur Eröffnung der Internationalen Schillertage 2019, als Truffaldino in Diener zweier Herren von Carlo Goldoni oder im Schauspielersolo Steilwand von Simon Stephens zu sehen.
Mit Wounds are forever – Selbstportrait als Nationaldichterin von Sivan Ben Yishai in der Regie von Marie Bues gastierte er bei den Mülheimer Theatertagen und den Autorinnentheatertagen am Deutschen Theater Berlin. Im Juli 2021 feierte seine Regiearbeit von Marlen Haushofers Roman Die Wand im Nationaltheater Mannheim Premiere. Regelmäßige Theaterarbeiten standen unter der Regie von Claudia Bauer, Johanna Wehner, Christian Weise, Gernot Grünewald, Jakob Weiss, Maria Viktoria Linke und Alexander Marusch. Schnicke ist neben seiner Arbeit am Theater auch als Sprecher u. a. für arte und WDR tätig.

An der Hochschule für Musik und Darstellende Kunst Stuttgart unterrichtet er seit 2014 als Lehrbeauftragter für Rolle und Szene. Er ist Mentor des Schauspielstudios. Patrick Schnicke lebt in Mannheim.

Filmografie (Auswahl)
 2008: Das Traumpaar / R: Ulrich König
 2004: When the day is done (Kurzfilm) / R: Marc Auerbach
 2003: Romanze (Kurzfilm) / R: Kai Meyer
 2002: Filmkurs / R: Karl Heinz Lotz

Theater (Auswahl)
 2022: NT Mannheim /  Truffaldino in Diener zweier Herren / R: HfS Ultras
 2022: NT Mannheim / 2027 – Die Zeit die bleibt  / R: Gernot Grünewald
 2021: NT Mannheim / Herkunft  / R: Johanna Wehner
 2020: NT Mannheim / wounds are forever – Selbstportrait als Nationaldichterin / R: Marie Bues
 2019: NT Mannheim / Dorn in Die Möwe  / R: Christian Weise
 2019: NT Mannheim / Burleigh in Maria Stuart  / R: Claudia Bauer
 2017: LTT  / Szenen einer Ehe  / R: Christoph Roos  /  Tübinger Inszenierung des Jahres
 2013: LTT / Iwan in Elizaveta Bam                  / R: Christian Weise
 2012: LTT / Die Agonie & Ekstase des Steve Jobs    / Schauspielersolo (eingeladen Kaltstart-Festival Hamburg 2013)
 2011: LTT / Mervyn in Eine Enthandung in Spokane  / R: Peter Wallgram (eingeladen Kaltstart-Festival 2012)
 2009: LTT / Puck in Sommernachtstraum / R: Simone Sterr
 2009: Wuppertaler Bühnen / Roman in Comedian Harmonists          / R: Olaf Strieb
 2008: Theater der Altmark / Jack Brown in Dreigroschenoper       / R: Markus Dietze
 2007: Theater der Altmark / Hamlet in Hamlet                     / R: Ulf Goerke
 2006: Theater der Altmark / Flasche leer (Monologstück)  / R: Martin Kreidt
 2002: Volkstheater Rostock / Hänschen Rilow in Frühlings Erwachen  / R: Mario Holetzeck
 2001: Schauspiel Bonn / Balthasar in Romeo und Julia  / R: András Fricsay
 2000: Schauspiel Bonn / Jeff Koons                        / R: Valentin Jeker

Auszeichnungen
 2016: Günther-Rühle-Preis der Deutschen Akademie der Darstellenden Künste für das Ensemble von "Palmer – Zur Liebe verdammt fürs Schwabenland"

Weblinks

 Eintrag auf der Website des Nationalstheaters Mannheim

Einzelnachweise

Filmschauspieler
Theaterschauspieler
Darstellender Künstler (Mannheim)
Deutscher
Geboren 1978
Mann

Patrick Schnicke


Alaeddine Ajaraie (en ), né le  à Casablanca (Maroc), est un footballeur marocain jouant au poste d'attaquant au Maghreb de Fes.

Biographie

En club
Alaeddine Ajaraie commence sa carrière en deuxième division marocaine avec le Widad Sportive Témara. Avec ce club, il dispute quatorze matchs et marque deux buts.

Le 1er août 2019, il signe un contrat de trois ans à la RS Berkane. Il vit une saison impressionnante avec le club en remportant la Coupe de la confédération 2019-2020, soit le premier titre continental de l'histoire du club. Il dispute six matchs en compétition continentale et 18 matchs en Botola Pro. Indésirable en fin de saison, il est mis sur la liste des départs.

Le 13 novembre 2020, il signe un contrat de trois ans au Maghreb Association sportive.

En sélection
Le 21 mars 2021, il est convoqué par Houcine Ammouta avec l'équipe du Maroc A' pour un stage de préparation, à huit mois de la Coupe arabe de la FIFA 2021. Le joueur ne sera finalement pas repris pour la compétition.

Palmarès

En club
 RS Berkane
 Coupe de la confédération (1) :
 Vainqueur : 2019-20.

Notes et références

Liens externes

Naissance en janvier 1993
Naissance à Casablanca
Footballeur marocain
Joueur de la Renaissance sportive de Berkane
Joueur du Maghreb de Fès

Alaeddine Ajaray


Jeffrey S. Medkeff (* 1968 in Akron; † 3. August 2008 in Houston) war ein US-amerikanischer Astronom. Er entdeckte im Zeitraum vom 1999 bis 2000 insgesamt 10 Asteroiden, drei davon zusammen mit seinem Kollegen David B. Healy. Um 1999 gründete er das Rockland-Observatorium in Sierra Vista im US-Bundesstaat Arizona.

Der am 1. Juni 2000 durch Myke Collins und M. White entdeckte Asteroid (41450) Medkeff wurde im Jahre 2003 nach ihm benannt.

Einzelnachweise

Astronom (20. Jahrhundert)
Astronom (21. Jahrhundert)
Person als Namensgeber für einen Asteroiden
US-Amerikaner
Geboren 1968
Gestorben 2008
Mann

Jeffrey S. Medkeff


Svijet

Natjecanja

Svjetska natjecanja

Kontinentska natjecanja

Europska natjecanja

Osnivanja
 AC Chievo Verona, talijanski nogometni klub

Rekordi

Nagrade

Ostali događaji

Rođenja
 9. veljače – Alma Butia, slovenska atletičarka († 2019.)
 1. srpnja – Ödön Földessy, mađarski atletičar († 2020.)

Smrti

Hrvatska i u Hrvata

Natjecanja

Timski športovi

Pojedinačni športovi

Osnivanja
 NK Inter Zaprešić, hrvatski nogometni klub
 NK Kamen-Ingrad Velika, hrvatski nogometni klub
 NK Kustošija Zagreb, hrvatski nogometni klub

Rekordi

Nagrade

Ostali događaji

Rođenja

Smrti

Izvori

Vanjske poveznice

Šport u 1929.


أرسلان وأصلها أصلان، هو الأسد باللغة التركية.

زهاد

 أرسلان الدمشقي.

سياسيون

 ألب أرسلان، رابع حكام السلاجقة.
 تتش بن ألب أرسلان، سلطان دمشق ومؤسس سلاجقة الشام،
 أرسلان باشا، وزير ووالي عثماني تولى الحكم في بلاد الشام وفي ولاية بغداد في عهد الدولة العثمانية.
 أرسلان بسلانوقه، من قادة الجيوش الشركسية المجاهدة من قبيلة الأبزاخ في غرب القفقاس.
 نور الدين أرسلان شاه الثاني، من الزنكيين، صاحب الموصل المعروف بأتابك الملقب الملك العادل نور الدين.
 أصلان مسخادوف، أحد كبار القادة لدى المقاتلين الشيشان.
 طلال أرسلان، سياسي لبناني وأحد أهم الزعامات الدرزية في لبنان.
 فتح الله أرسلان، الناطق باسم جماعة العدل والإحسان في المغرب.
 مجيد أرسلان، سياسي لبناني أحد أبرز رجالات الاستقلال وأحد أهم رجال الدولة.

أدباء

 شكيب أرسلان، كاتب وأديب ومفكر عربي لبناني.
 يوغور أرسلان، ممثل ومغني وشاعر تركي.
 أرسلان بكج، نقيب وباحث أردني،
 إبراهيم أصلان، كاتب مصري.
 رضا أصلان، كاتب أمريكي -إيراني.

معالم

 جامع أرسلان باشا، مسجد اثري في مدينة اللاذقية في سوريا.

أسماء ذكور تركية
تحويلات ألقاب تركية
صفحات توضيح أسماء أماكن
ألقاب باللغة التترية
ألقاب باللغة الباشقورية
أسماء ذكور اللغة الباشقورية
أسماء ذكور اللغة التترية

أرسلان (توضيح)


Pierre-Louis Lions () este un matematician francez specializat în ecuații cu derivate parțiale, laureat cu Medalia Fields în anul 1994.

Biografie
S-a născut în 1956 în Grasse, un oraș pe Coasta de Azur. Tatăl său, Jacques-Louis Lions, era un matematician cunoscut. În anul 1975 a fost admis la Școala Normală Superioară din Paris, în aceeași promoție ca Jean-Christophe Yoccoz. În anul 1979 și-a susținut teza de doctorat în teoria probabilităților sub conducerea lui Haim Brézis, apoi a devenit cercător la Centrul Național Francez de Cercetări Științifice. Din 1981 până în 2003 a fost profesor universitar la Universitatea Paris-Dauphine. În momentul respectiv a condus, printre altele, teza de doctorat lui Cédric Villani.

Din 1992 este și profesor de matematică aplicată la École polytechnique. În 2002 i-a fost atribuită catedra "Ecuații cu derivate parțiale și aplicații" la Collège de France. Este cunoscut de studenții sub porecla "PLL".

Lucrări
A lucrat despre întregul domeniu ecuațiilor neliniare cu derivate parțiale (EDP neliniare). Cu Michael G. Crandall a introdus conceptul de "solutie de vâscozitate" a EDP neliniare. A lucrat și despre ecuații cinetice, în special ecuația lui Boltzmann, la care i-a dat pentru prima dată o soluție completă cu dovadă, și s-a interesat la problemele de calcul variațional. Pentru cercetările sale a primit în 1994 cea mai înaltă distincție în matematică, Medalia Fields. În 2014 a fost distins cu Legiunea de onoare în gradul de comandor.

Note

Legături externe
  Pagină Web lui Pierre-Louis Lions pe site-ul al Collège de France

Matematicieni francezi din secolul al XX-lea
Matematicieni francezi din secolul al XXI-lea
Laureați ai Medaliei Fields
Comandori ai Legiunii de onoare
Absolvenți ai École Normale Supérieure

Pierre-Louis Lions


Slovenya (Slovence: Slovenija) ya da resmî adıyla Slovenya Cumhuriyeti (), Orta Avrupa'nın güneyinde yer alan bir ülkedir. Batısında İtalya, güneybatısında Adriyatik Denizi, güney ve doğusunda Hırvatistan, kuzeydoğusunda Macaristan ve kuzeyinde Avusturya bulunur. Slovenya çoğunlukla dağlık ve ormanlıktır,  20.271 kilometre kare alanı kaplar ve yaklaşık 2,1 milyon nüfusa sahiptir. Slovenler ülke nüfusunun %80'inden fazlasını oluşturmaktadır. Güney Slav dillerinden olan Slovence resmi dildir. Slovenya'nın başkenti ve en büyük şehri olan Ljubljana, coğrafi olarak ülkenin merkezine yakın bir konumdadır.

Slovenya tarihsel olarak Slav, Germen ve Roma kültürlerinin kavşak noktası olmuştur. Tarih boyunca sırasıyla Roma İmparatorluğu, Bizans İmparatorluğu, Karolenj İmparatorluğu, Kutsal Roma İmparatorluğu, Macaristan Krallığı, Venedik Cumhuriyeti , Napolyon'un Birinci Fransız İmparatorluğu'nun İlirya Cumhuriyeti, Avusturya İmparatorluğu ve Avusturya-Macaristan İmparatorluğu gibi devletlerce yönetilmiştir.

Ekim 1918'de Slovenyalılar, Sloven, Hırvat ve Sırp Devleti adıyla bağımsız bir devlet kurmuşlardır. Aralık 1918'de Sırbistan Krallığı ile birleşerek Yugoslavya Krallığı'na katıldılar. İkinci Dünya Savaşı sırasında Almanya , İtalya ve Macaristan, Slovenya'yı işgal edip ilhak etti ve küçük bir alan yeni ilan edilen Nazi kukla devleti Bağımsız Hırvatistan Devleti'ne devredildi. 1945'te yeniden Yugoslavya'nın bir parçası oldu. Savaş sonrası Yugoslavya Doğu Bloku ile müttefikti, ancak Tito-Stalin ayrılığından sonra 1948'de Varşova Paktı'na hiçbir zaman üye olmadı ve 1961'de Bağlantısızlar Hareketi'nin kurucularından biri oldu. Haziran 1991'de Slovenya, Yugoslavya'dan bağımsızlığını ilan etti ve bağımsız bir egemen devlet haline geldi.

Slovenya, İnsani Gelişme Endeksi'nde üst sıralarda yer alan yüksek gelirli bir ekonomiye sahip gelişmiş bir ülkedir. Gini katsayısı, gelir eşitsizliğini dünyadaki en düşük oranlar arasında derecelendirilir. Birleşmiş Milletler, Avrupa Birliği, Avro Bölgesi, Schengen Bölgesi, AGİT, OECD, Avrupa Konseyi ve NATO üyesidir.

Tarih

Tarih öncesi dönem
Bugünkü Slovenya, tarih öncesi çağlardan beri yerleşim görmektedir. Yaklaşık 250.000 yıl öncesinden insan yerleşimine dair kanıtlar var. 1995 yılında Cerkno yakınlarındaki Divje Babe mağarasında bulunan 43100 ± 700 BP'den kalma bir mağara ayısı kemiği, bir tür flüt ve muhtemelen dünyada keşfedilen en eski müzik aleti olarak kabul edilir. 1920'lerde ve 1930'larda, Potok Mağarası'nda arkeolog Srečko Brodar tarafından Cro-Magnon'a ait, delinmiş kemikler, kemik uçları ve iğne gibi eserler bulundu.

2002 yılında, şu anda UNESCO Dünya Mirası Alanı olarak korunan Ljubljana Bataklığı'nda, dünyanın en eski ahşap çarkı olan Ljubljana Bataklıkları Ahşap Çarkı ile birlikte 4.500 yıldan daha eski yığın ev kalıntıları keşfedildi. Tahta tekerleklerin Mezopotamya ve Avrupa'da neredeyse aynı anda ortaya çıktığını gösteriyor. Tunç Çağı'ndan Demir Çağı'na geçiş döneminde Urnfield kültürü gelişti. Hallstatt döneminden kalma arkeolojik kalıntılar, özellikle güneydoğu Slovenya'da, aralarında bir dizi situla bulundu.

Roma dönemi
Bugünkü Slovenya olan bölge, Roma döneminde Venetia et Histria ( Augustus sınıflandırmasında Roma İtalya'nın X bölgesi) ile Pannonia ve Noricum eyaletleri arasında paylaşılmıştı. Romalılar Emona (Ljubljana), Poetovio (Ptuj) ve Celeia'da (Celje) karakollar kurdular; ve Slovenya topraklarından İtalya'dan Pannonia'ya uzanan ticaret ve askeri yollar inşa etti. 5. ve 6. yüzyıllarda bölge, Hunların ve Germen kabilelerinin İtalya'ya akınları sırasında istilalarına maruz kaldı. İç devletin bir bölümü, savunma hattı olarak adlandırılan kuleler ve duvarlarla korunuyordu. I. Theodosius ve Eugenius arasında 394yılında Vipava Vadisi'nde çok önemli bir savaş gerçekleşti.

Slav yerleşimi
Slav kabileleri, 568'de Lombardların (son Germen kabilesi) batıya doğru ayrılmasından sonra Alp bölgesine göç ettiler ve Avarların baskısı altında Doğu Alpler'de bir Slav yerleşimi kurdular. 623'ten 624'e veya muhtemelen 626'dan sonra Kral Samo, Alp ve Batı Slavlarını Avarlara ve Cermen halklarına karşı birleştirdi ve Samo Krallığı olarak anılan şeyi kurdu. 658 veya 659'da Samo'nun ölümünün ardından dağılmasından sonra, günümüz Karintiya'sında bulunan Slovenlerin ataları bağımsız Carantania, ve Carniola düklüğünü kurdular., daha sonra Carniola dükalığı. Günümüz Slovenya'sının diğer bölgeleri, Şarlman'ın 803'te Avarlar'a karşı kazandığı zaferden önce yeniden Avarlar tarafından yönetiliyordu.

Orta Çağ
Modern Slovenlerin, özellikle Karintiyalı Slovenlerin atalarından biri olan Carantanians, Hristiyanlığı kabul eden ilk Slav halkıydı. Çoğunlukla İrlandalı misyonerler tarafından Hıristiyanlaştırıldılar, aralarında "Carantanians'ın Havarisi" olarak bilinen Modestus da vardı. Bu süreç, Bavyeralıların Hristiyanlaşmasıyla birlikte, daha sonra, Aquileia Patrikhanesi'nin benzer çabaları yerine Salzburg Kilisesi'nin Hristiyanlaşma sürecindeki rolünü gereğinden fazla vurguladığı düşünülen Conversio Bagoariorum et Carantanorum olarak bilinen muhtırada anlatılmıştır.

8. yüzyılın ortalarında Carantania, Hristiyanlığı yaymaya başlayan Bavyeralıların yönetimi altında bir vasal düklük haline geldi. Otuz yıl sonra, Carantanians, Bavyeralılarla birlikte Karolenj İmparatorluğu'na dahil edildi. Aynı dönemde Carniola da Frankların egemenliğine girdi ve Aquileia'dan Hıristiyanlaştırıldı. 9. yüzyılın başında Liudewit'in Frank karşıtı isyanının ardından, Franklar Carantanian prenslerini ortadan kaldırarak onların yerine kendi sınır düklerini getirdiler. Sonuç olarak, Frenk feodal sistemi Sloven topraklarına ulaştı.

İmparator I. Otto'nun 955'te Macarlara karşı kazandığı zaferden sonra, Sloven toprakları Kutsal Roma İmparatorluğu'nun bir dizi sınır bölgesine bölündü. En önemlisi olan Carantania, 976'da Karintiya Dükalığı'na yükseltildi.

11. yüzyılda, şu anda Aşağı Avusturya olan bölgenin Almanlaşması, Slovenlerin yaşadığı bölgeyi diğer batı Slavlarından etkili bir şekilde izole ederek, Carantania ve Carniola Slavlarının bağımsız bir Carantanian/Carniolans/Sloven etnik grubuna dönüşmesini hızlandırdı. Orta Çağ'ın sonlarında, tarihi Carniola, Styria, Carinthia, Gorizia, Trieste ve Istria eyaletleri sınır bölgelerinden gelişti ve Orta Çağ Kutsal Roma İmparatorluğu'na dahil edildi. Bu tarihi toprakların sağlamlaştırılması ve oluşumu, 11. ve 14. yüzyıllar arasında uzun bir dönemde gerçekleşti ve Spanheim Dükleri, Gorizia Kontları, Celje Kontları gibi bir dizi önemli feodal aile tarafından yönetildi. Buna paralel bir süreçte, yoğun bir Almanlaştırma, Slovence konuşulan alanların kapsamını önemli ölçüde azalttı. 15. yüzyılda, Sloven etnik bölgesi bugünkü boyutuna indirildi.

1335'te Henry of Gorizia, Carinthia Dükü, Landgrave of Carniola ve Count of Tirol erkek bir varis olmadan öldü, kızı Margaret Tirol İlçesini elinde tutmayı başardı, Wittelsbach imparatoru IV. Louis Karintiya ve Karniyol yürüyüşünü Habsburg'a geçti. Annesi Carinthia'lı Elisabeth merhum dük Gorizia'lı Henry'nin kız kardeşi olan Avusturya Dükü II. Albert. Bu nedenle, günümüz Slovenya topraklarının çoğu, Habsburg monarşisinin kalıtsal bir ülkesi haline geldi. Habsburg monarşisinin diğer bileşenlerinde olduğu gibi, Karintiya ve Karniola, uzun süre kendi anayasal yapısıyla yarı özerk bir devlet olarak kaldı. 1436'da eyalet prensleri unvanını alan bu bölgeden feodal bir aile olan Celje kontları, bir süre Habsburg'ların güçlü rakipleriydi. Avrupa siyasi düzeyinde önemli olan bu büyük hanedan, Sloven topraklarında yer aldı ancak 1456'da yok oldu. Daha sonra, çok sayıda büyük mülkü, 20. yüzyılın başına kadar bölgenin kontrolünü elinde tutan Habsburgların mülkü oldu. Patria del Friuli, 1420'de Venedik'in işgaline kadar bugünkü batı Slovenya'yı yönetti.

Orta Çağ'ın sonunda, Slovenya Toprakları, Türk akınları nedeniyle ciddi bir ekonomik ve demografik gerileme yaşadı. 1515'te, bir köylü isyanı neredeyse tüm Sloven topraklarına yayıldı. 1572 ve 1573'te Hırvat-Sloven köylü isyanı, daha geniş bir bölgeyi kasıp kavurdu. Genellikle kanlı yenilgilerle sonuçlanan bu tür ayaklanmalar 17. yüzyıl boyunca devam etti.

Erken modern dönem
1797'de Venedik Cumhuriyeti'nin dağılmasından sonra Venedik Slovenyası, Avusturya İmparatorluğu'na geçti. Sloven Toprakları, Napolyon, Avusturya İmparatorluğu ve Avusturya-Macaristan tarafından kurulan Fransız yönetimindeki İlirya eyaletlerinin bir parçasıydı. Slovenler Karniola'nın çoğunda, Karintiya ve Steiermark düklüklerinin güney kesiminde, Avusturya Littoralinin kuzey ve doğu bölgelerinde ve ayrıca Macaristan Krallığı'ndaki Prekmurje'de yaşıyordu. Sanayileşmeye, şehirleri ve pazarları birbirine bağlayan demiryollarının inşası eşlik etti, ancak kentleşme sınırlıydı.

Sınırlı fırsatlar nedeniyle, 1880 ile 1910 arasında yoğun bir göç yaşandı ve yaklaşık 300.000 Sloven (yani 6'da 1'i) diğer ülkelere , çoğunlukla ABD'ye ve aynı zamanda Güney Amerika'ya (ana kısım Arjantin'e) göç etti. Almanya, Mısır ve Avusturya-Macaristan'daki büyük şehirlere, özellikle Viyana ve Graz'a. Amerika Birleşik Devletleri'nde Sloven göçmenlerin en yoğun olduğu bölge Cleveland, Ohio'dur. Amerika Birleşik Devletleri'nde birçok Sloven'in yerleştiği diğer yerler, önemli sanayi ve madencilik faaliyetlerinin olduğu bölgelerdi: Pittsburgh, Şikago, Pueblo, Butte, kuzey Minnesota ve Salt Lake Vadisi. Erkekler, Slovenya'dan getirdikleri bazı beceriler nedeniyle madencilik endüstrisinde işçi olarak önemliydi. Bu göçe rağmen, Slovenya'nın nüfusu önemli ölçüde arttı. Okuryazarlık %80-90 ile istisnai derecede yüksekti.
19. yüzyılda, Romantik milliyetçi kültürel ve siyasi özerklik arayışının eşlik ettiği Slovenya'da bir kültür canlanması da görüldü. İlk olarak 1848 devrimleri sırasında geliştirilen Birleşik Slovenya fikri, çoğu Sloven partisinin ve Avusturya-Macaristan'daki siyasi hareketlerin ortak platformu haline geldi. Aynı dönemde, tüm Güney Slav halklarının birliğini vurgulayan bir ideoloji olan Yugoslavizm, Pan-Germen milliyetçiliğine ve İtalyan irredantizmine bir tepki olarak yayıldı.

I. Dünya Savaşı
Birinci Dünya Savaşı, Slovenlere ağır kayıplar verdi, özellikle de bugünkü Slovenya'nın İtalya ile batı sınır bölgesinde meydana gelen on iki Isonzo Muharebesi. Yüzbinlerce Sloven asker Avusturya-Macaristan Ordusu'na alındı ve 30.000'den fazlası öldü. Princely County of Gorizia ve Gradisca'dan yüzbinlerce Sloven, İtalya ve Avusturya'daki mülteci kamplarına yerleştirildi. Avusturya'daki mülteciler iyi muamele görürken, İtalyan kamplarındaki Sloven mültecilere devlet düşmanı muamelesi yapıldı ve 1915 ile 1918 yılları arasında birkaç bin kişi yetersiz beslenme ve hastalıklardan dolayı öldü.

1920 Rapallo Antlaşması, İtalya'daki toplam 1,3 milyon Sloven nüfusunun yaklaşık 327.000'ini terk etti. Faşistler İtalya'da iktidarı ele geçirdikten sonra, şiddetli bir Faşist İtalyanlaştırma politikasına maruz kaldılar. Bu, Slovenlerin, özellikle orta sınıfın, Sloven Littoral ve Trieste'den Yugoslavya ve Güney Amerika'ya kitlesel göçüne neden oldu. Kalanlar, hem pasif hem de silahlı direnişin birbirine bağlı birkaç ağını örgütledi. En bilineni, 1927'de Sloven ve Hırvat nüfusa yönelik faşist baskıya karşı savaşmak için kurulan anti-faşist militan örgüt TIGR idi.

Sırplar, Hırvatlar ve Slovenler Krallığı (daha sonra Yugoslavya Krallığı)
Sloven Halk Partisi, Habsburg yönetimi altında yarı bağımsız bir Güney Slav devletinin kurulmasını talep ederek, kendi kaderini tayin hakkı için bir hareket başlattı. Teklif, çoğu Sloven partisi tarafından kabul edildi ve bunu, Bildiri Hareketi olarak bilinen, Sloven sivil toplumunun kitlesel seferberliği izledi. Bu talep, Avusturyalı siyasi seçkinler tarafından reddedildi; ancak Birinci Dünya Savaşı'nın ardından Avusturya-Macaristan İmparatorluğu'nun dağılmasının ardından, Zagreb'de Sloven, Hırvatlar ve Sırplardan oluşan Ulusal Konsey iktidara geldi. 29 Ekim'de, Ljubljana'daki ulusal bir toplantı ve Hırvat parlamentosu tarafından bağımsızlık ilan edildi ve yeni Sloven, Hırvat ve Sırp Devletinin kurulduğu ilan edildi.

1 Aralık 1918'de Sloven, Hırvat ve Sırp Devleti Sırbistan ile birleşerek yeni Sırp, Hırvat ve Sloven Krallığı'nın bir parçası oldu ; 1929'da Yugoslavya Krallığı olarak yeniden adlandırıldı. Yugoslavya'nın diğer az gelişmiş bölgelerine kıyasla en sanayileşmiş ve batılılaşmış olan Slovenya'nın ana bölgesi, endüstriyel üretimin ana merkezi haline geldi: Örneğin, Sırbistan ile karşılaştırıldığında, Slovenya'nın endüstriyel üretimi dört kat daha fazlaydı; ve Kuzey Makedonya'dakinden 22 kat daha fazlaydı.

II. Dünya Savaşı

Yugoslavya 6 Nisan 1941'de Mihver Devletleri tarafından işgal edildi. Slovenya'nın da parçası olduğu Yugoslavya hızlıca Almanlar İtalyanlar ve Macarlar arasında paylaşıldı ve "Büyük Reich" için Untersteiermark olarak bilinen Aşağı Styria, Nazi Almanya'sı tarafından zamanla ilhak edildi. 46.000 Sloven zorla Almanlaştırma için Kasım 1941 yılında zorunlu çalışma amacıyla Almanya'ya sürgün edildi. Slovenler, Saksonya'da çeşitli kamplara götürüldü. 1941-1945 yılları arası Alman sanayi tarafından işletilen fabrikalarda Alman çiftliklerinde çalışmaya zorlandılar. Bazı Slovenler gücünün zirvesinde iken 21.000 üyesi bulunan Alman destekli Sloven Yurt Muhafızı birliği ile, işgal güçleri ile iş birliği yaptı. 30.000'den fazla partizan ise Mihver güçleri ve onların işbirlikçileri ile savaşırken öldü. II. Dünya Savaşı sırasında, Slovenler'in yaklaşık yüzde 8'i öldü.

Sosyalist dönem
1945 yılında, Yugoslavya kendisini serbest bırakmış ve kısa bir süre sonra bir federal olarak adlandırılan bir Komünist devlet haline geldi. Ardından Slovenya sosyalist bir cumhuriyet olarak federasyona katıldı; kendi Komünist Partisi ise 1937 yılında kurulmuştu. II. Dünya Savaşı sırasında Yugoslavya'nın yeniden kurulmasını takiben, Slovenya Yugoslavya Federal Devletinin parçası haline geldi. 1950'lerden itibaren, Slovenya, nispeten geniş bir özerkliğe sahipti. 1945 ve 1948 yılları arasında siyasi baskı dalgası Slovenya ve Yugoslavya'da gerçekleşti. 1947 yılına gelindiğinde, tüm özel mülkiyet kamulaştırıldı. 1949 ve 1953 yılları arasında, zorla kolektifleştirme denendi. Bu denemeden sonra, kademeli olarak serbestleştirilmesi politikası izlendi. İşçilerin öz-yönetimi olarak bilinen yeni bir ekonomik politikada Sloven Edvard Kardelj'nin, Yugoslav Komünist Partisi'nin başlıca teorisyeni, tavsiyesi ve denetimi altında uygulanmaya başladı. Sloven lider 1956 yılında, birlikte diğer liderlerle Josip Broz Tito, Bağlantısızlar Hareketi'ni kurdu.

Coğrafya

Slovenya'nın büyük bölümü Slovenya Alpleri ile kaplı olup doğusunda Büyük Macaristan Ovası'nın uzantıları yer alır. Slovenya'nın en önemli akarsuları Avusturya Alpleri'nden doğan Sava ve Drava'dır. Ülkenin orta bölümü ve doğusundaki ovalar bu akarsular tarafından sulanır.

İklim
Adriyatik Denizi kıyısındaki dar bir şeritte Akdeniz iklimi görülür. İç kesimlerde ise iklim Karasal iklimdir. Özellikle kuzeydeki dağlık alanlarda kışlar çok soğuk ve kar yağışlı geçer. Sıcaklık ve yağış şartlarının uygun olması nedeni ile ülke topraklarının %57'si ormanlarla kaplıdır.

Ekonomi
Ülkenin doğu kesiminde Sava ve Drava nehirlerinin suladığı ovalarda tarımsal etkinlik ön plandadır. Başlıca tarım ürünleri; buğday, mısır, patates ve üzümdür. Bağcılığın yaygın olduğu Maribor'da şarap üretimi de çok yaygındır.

Slovenya'nın en önemli yer altı kaynakları linyit, demir, çinko ve cıvadır. Sanayi çok gelişmiştir. Mobilya, demir-çelik, kâğıt, tekstil ve kimya başlıca sanayi kollarıdır. Ülkenin denize açılan tek kapısı Koper şehrinin limanıdır. Slovenya'nın dış ticaretinde en önemli yeri Almanya, Hırvatistan, İtalya, Fransa ve Avusturya alır.

Şehirler

Nüfus

Slovenya 11'i il düzeyinde olmak üzere 210 belediyeye bölünmüştür. En önemli şehirleri; başkent Ljubljana ile Maribor, Kranj ve Koper'dir.

Slovenya Meclisi'nin eşcinsel evliliklere izin veren bir yasayı kabul etmesine rağmen, 20 Aralık 2015'te yapılan referandumda halkın yüzde 63'ü bu yasaya karşı çıkmış ve eşcinsel evlilikler serbest bırakılmamıştır. Fakat 26 Şubat 2017'de Sivil Birliktelik tanınmış ve bundan 5 yıl sonra 8 Temmuz 2022 tarihinde eşcinsel evlilikler kesin olarak yasal oldu.

Ayrıca bakınız
 Sloven sanatçılar listesi
 Sloven matematikçiler listesi

Kaynakça

Dış bağlantılar

 Slovenya - Resmî Turist Rehberi
 Slovenya Ülke Bilgileri
 Slovenia.si . Your gateway to information on Slovenia.
 Government of the Republic of Slovenia

Avrupa Birliği ülkeleri
Avrupa ülkeleri
NATO ülkeleri
Birleşmiş Milletler üyesi ülkeler
1991'de kurulan bölgeler ve ülkeler
Cumhuriyetler
Orta Avrupa
Liberal demokrasiler
Avrupa Konseyi ülkeleri
Slav ülke ve bölgeler
Güneydoğu Avrupa
Akdeniz İçin Birlik ülkeleri
Orta Avrupa ülkeleri
Güney Avrupa ülkeleri
Balkan ülkeleri

Slovenya


Gilraen, J. R. R. Tolkien'in kurgusal Orta Dünya evreninde bir karakter.

Arathorn oğlu Aragorn'un annesi. "Sarışın Gilraen" diye de tanınır.

Üçüncü Çağ 2907 yılında doğmuştur. Babası Dirhael'dir. Annesi Ivorwen 'dir. Dúnedain reisi olan Arador'un trollerle savaşırken öldürülmesinin ardından, Arador oğlu Arathorn'la evlenmiştir. Babası Dirhael bu evliliğe karşıydı. Çünkü Arathorn, Gilraen'den çok büyüktü. Annesi ise tam tersine bu evliliği onaylayıp şöyle söylüyordu; "Evlenmeliler çünkü bunlardan doğacak olan çocuk çağlar boyu soyumuzu devam ettirecektir ve kızımız bir Dúnedain reisi ile evlendiği için hep adı tarihte yazılı kalacaktır..."

Orta Dünya insanları
Kurgusal kadın karakterler

Gilraen


ترنوبل (بالأوكرانية: Тернопіль) هي مدينة تقع غرب أوكرانيا بالقرب من الحدود البولندية، بين مدينة لفوف والعاصمة كييف وعاصمة مقاطعة ترنوبل، وهي مدينة خضراء هادئة شبه ريفية تتوسطها بحيرة ويجري خلالها نهر. الحياة فيها بسيطة لذا تقل كلفة المعيشة بها عن المدن الأخرى الكبيرة في أوكرانيا. يخدم المدينة مطار ترنوبل الدولي ويقع في جنوب شرق المدينة ويصل تعداد السكان إلى 218 ألف نسمة (2015).

المناخ
يظهر الجدول التالي التغييرات المناخية على مدار السنة لترنوبل:

تعليم
في ترنوبل أربعون مدرسة ثانوية وعشر مدارس ثانوية، بما في ذلك
 جامعة ترنوبل الوطنية التربوية
 جامعة ترنوبل الوطنية الاقتصادية
 ترنوبل الجامعة التقنية الوطنية.
 معهد ترنوبل تقنية الاجتماعية والإعلام
 معهد ترنوبل أكاديمية الأقاليمي لإدارة شؤون الموظفين
 جامعة ترنوبل الطبية الحكومية
 يوجد في المدينة العديد من المؤسسات التعليمية والصناعية الضخمة والجامعات الأخرى والتي من أكبرها أكاديمية ترنوبل الطبية الحكومية. في هذه الأكاديمية الكليات التالية : كلية الطب البشري، كلية التمريض والتحاليل المخبرية، كلية طب الأسنان، كلية الصيدلة. تحتوي الأكاديمية على 37 دائرة علمية متخصصة بالإضافة إلى كلية التحضيري ـ سنة اللغة.-كون الأكاديمية تأسست في العام 1957 م فهي بذلك قائمة قبل زوال الاتحاد السوفييتي ومعترف بها. يدرس في الأكاديمية سنويا ما يقارب 3000 طالب منهم حوالي 250 طالب أجنبي أغلبيتهم من العراق، بولندا، سلوفاكيا، سوريا، الأردن، مصر، السودان، السعودية، الكويت، باكستان والهند.
 معهد التجريبية ترنوبل التربية والتعليم المتطور
 فرع جامعة ترنوبل الأوروبي
 معهد ترنوبل الاقتصاد وريادة الأعمال
 المعهد التجاري ترنوبل

توأمة
لترنوبل اتفاقيات توأمة مع كل من:
 باطوم (26 أغسطس 2011 - )
 البلنغ
 رادوم

أعلام

 أولغا ماسليفيتس
 هنريك بارانوفسكي
 ناتاليا فولوفنيك
 إيفان فيشنفسكي
 هيرمان أورباخ

مراجع

مدن تغيرت أسمائها في أوكرانيا
مواقع هولوكوست في أوكرانيا
أماكن مأهولة أسست في 1540
تاريخ أوكرانيا
تاريخ النمسا
تاريخ بولندا
مدن أوكرانيا
مدن ذات أهمية إقليمية في أوكرانيا
مدن في مقاطعة تيرنوبل

ترنوبل


بي بي سي عربي هي شبكة لنقل الأخبار والمعلومات إلى العالم العربي عبر عدة وسائط، تشمل الإنترنت والراديو والتلفزيون والهواتف المحمولة.
وتعد بي بي سي العربية أكبر وأقدم خدمة إعلامية تطلقها بي بي سي بلغة غير الإنجليزية، وقد واصلت تطورها منذ انطلاقها في 3 يناير/ كانون الثاني عام 1938 حتى صارت في مقدمة المحطات الإعلامية في العالم. وكانت تعرف منذ نشأتها وحتى التسعينات بـ «القسم العربي بـ هيئة الإذاعة البريطانية».

التاريخ
بي بي سي عربي مشروع إعلامي قديم ابتدأ عام 1938 بإحدى أقدم الإذاعات الناطقة بالعربية حيث أطلقت هيئة الإذاعة البريطانية «بي بي سي» في لندن القسم العربي في الإذاعة كأول إذاعة بلغة أجنبية من القسم العالمي التابع لبي بي سي، والتي استمرت خدمتها سبعين عاماً حتى يومنا هذا وبالافتتاحية الشهيرة «هنا لندن: هيئة الإذاعة البريطانية» وقد أصبحت الافتتاحية في فترة التسعينات «هنا لندن: بي بي سي».

في 27 يناير 2023، أغلقت البي بي سي خدمة البث الإذاعي بعد أكثر من 85 عاما.

بداية البث
 وفي عام 1994 أطلق تلفزيون البي بي سي العربي بتمويل من شركة أوربت السعودية. وبعد أن بثت القناة برنامجاً عن حقوق الإنسان في السعودية قطعت شركة أوربت البث في 1996.
 ثم أطلق القسم العربي في 1998 موقعاً إخبارياً على شبكة الإنترنت تتجدد أخباره على مدار اليوم.
 أطلقت بي بي سي العربية قناة إخبارية جديدة في 2008، وبهذا إضافة للقسم العربي لإذاعة بي بي سي وموقع bbcarabic.com، تكون بي بي سي قد أتمت الخدمة العربية للإذاعة في صورها الثلاث المختلفة.

حجب الموقع في مصر

في سبتمبر 2019، أعلنت شبكة نت بلوكس المتخصصة في مراقبة أنشطة الإنترنت أنها رصدت حجب مواقع إخبارية منها هيئة الإذاعة البريطانية (بي بي سي) بنسختيها الإنجليزية والعربية في مصر، وذلك تزامنا مع احتجاجات شهدتها مصر. وأوضحت «نت بلوكس» أن اثنين من مزودي الاتصالات في مصر (المصرية للاتصالات، وراية القابضة للاستثمارات)، قاما بتعطيل «واسع النطاق» لإمكانية الوصول إلى هذه المواقع الإخبارية، وحذرت من احتمالية تأثير هذه الإجراءات على حرية وسائل الإعلام والحق في حرية التجمع. ورجح مكرم محمد أحمد، رئيس المجلس الأعلى لتنظيم الإعلام، أن تكون السلطات المصرية قد حجبت بعض المواقع الإخبارية، من بينها موقع بي بي سي عربي، إلا أنه ذكر أنه لم يتم إخطاره بأسماء المواقع التي حجبت، ولكن معلوماته الأولية أن السبب هو نشرها «أخبار غير دقيقة» عن المظاهرات.

انظر أيضًا
 تلفزيون بي بي سي عربي
 راديو بي بي سي
 راديو باري
 إذاعة برلين العربية
 الإذاعة المصرية
 إذاعة القدس
 إذاعة لندن الفرنسية
 بي بي سي الألمانية
 راديو لوندرا

مراجع

وصلات خارجية
 موقع BBC العربي

إذاعات بريطانية
إذاعات في الدول العربية
إعلام
عربي
محطات إذاعية باللغة العربية
محطات إذاعية أسست في 1938
محطات تلفزيونية باللغة العربية
وكالات أنباء عربية

بي بي سي عربي


شادي زيدان (1 يناير 1974 - 24 فبراير 2023)، ممثل سوري.

حياته
نشأ في أسرة محافظة جده الشيخ شكري زيدان مختار بلدة الرحيبة، أما والده غالب زيدان فكان يعمل شرطيًا  هو شقيق الممثلين أيمن زيدان ووائل زيدان . تميز في دوره في مسلسل بيت جدي الجزء الثاني مع سامر المصري وبسام كوسا وطلحت حمدي، وغيرهم من نجوم الدراما السورية، كما شارك في مسلسل أنشودة المطر من إخراج باسل الخطيب ومسلسلات أخرى. تزوج من سوزانا الفرا، ورزق منها بابنه الوحيد «عزمي».

أعماله

في السينما
 صورة (2002)
 الزائرة (2012)
 موكب الإباء (2005) بدور "مصعب - الجندي وقاد"

في التلفزيون

وفاته
توفي في 24 فبراير 2023 بعد تعرضه لنزيف دماغي أثناء تصوير مسلسل زقاق الجن في السادس من فبراير من السنة المذكورة، فنُقل إلى مستشفى دار الشفاء في دمشق حيث فارق الحياة.

مراجع

روابط خارجية

ممثلون وممثلات سوريون
مواليد 1974
وفيات 2023
وفيات 1444 هـ
مواليد 1393 هـ

شادي زيدان


El estado Ba () fue un estado situado en la actual Sichuan Oriental.

Historia
A menudo se le considera una confederación de varios jefes tribales independientes entre sí pero que reconocían la autoridad de un rey (, Wáng), probablemente agrupando a varias etnias en la unión. La evidencia arqueológica indica que su principal fuente de sustento era la pesca y la cacería, con poco desarrollo de la agricultura.

Esta confederación pudo haber ayudado a la dinastía Zhou a derrocar a los Shang en la batalla de Muye, pero su primera aparición registrada es en 703 a. C., cuando Zuo Zhuan dice que Ba apoyó al estado Chu contra Deng.

Su territorio incluía áreas del valle del río Han. Su capital fue originalmente Yichueng (hoy Enshi, provincia de Hubei), pero la expansión de Chu les obligó a cambiarla varias veces. Según el historiador Chang Qu, pudieron servir de capitales o centros de administración Jiangzhou (Chongqing), Dianjiang (Hechuan),y Pingdu (Fengdu) y finalmente Langzhong. Durante los Reinos combatientes debió enfrentar a sus poderosos vecinos: Shu, Qin y Chu. Este último contrataba mercenarios de Ba en su ejército, lo que llevó a varios problemas, como cuando estos se sublevaron y asediaron su capital en 676 o 675 a. C.

Finalmente, en 316 a. C., Ba y Zu se unieron a Qin para invadir Shu. Después de su victoria, Qin conquistó a sus aliados.

La actual etnia tujia puede tener sus orígenes en esta cultura.

Referencias

Enlaces externos

Estados de la China antigua
Primaveras y Otoños
Reinos Combatientes

Estado Ba


An Eriocaulon philippo-coburgii in uska species han Liliopsida nga ginhulagway ni Szyszyl. ngan Heinrich Wawra. An Eriocaulon philippo-coburgii in nahilalakip ha genus nga Eriocaulon, ngan familia nga Eriocaulaceae.

Mabibilngan ini ha Sri Lanka. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Eriocaulon

Eriocaulon philippo-coburgii


Acharia, monotipski biljni rod iz reda malpigijolike, čiji je jedini predstavnik endem Acharia tragodes iz južnoafričke provincije Cape.

A. tragodes je višegodišnji grmić koji naraste do 40 cm visine. Celerolikih je listova, elipsoidnih plodova dugih do 1 cm, i malih žutih cvjetova.

Ime roda došlo je po švedskom botaničaru Eriku Achariusu

Izvori

Achariaceae

Acharia (Plantae)


Cold Cuts est un magazine photo sur la culture queer arabe créé en 2017 au Liban par l'artiste visuel Mohamad Abdouni. Il a pour ambition de documenter l'histoire et le quotidien des queers du monde arabe, et de proposer une autre vision de ces personnes que celle, jugée misérabiliste, qu'en donnent les médias occidentaux. Le texte est en trois langues, arabe, anglais, français.

Objectifs

Créer des sources visuelles et textuelles
A la différence des queers occidentaux qui se sont construit une généalogie culturelle, ceux du monde arabe ne disposent pas de suffisamment d'images, de récits, de figures emblématiques donnant corps à leur histoire. Le fondateur de Cold Cuts veut contribuer à remédier aux lacunes dans les archives et cherche à constituer une documentation sur la culture queer dans le monde arabe qui posera quelques jalons pour les générations futures.

Mohamed Abdouni évoque pour les queers occidentaux l'exemple du film documentaire de Jennie Livingston, Paris Is Burning qui traite de la ball culture new-yorkaise ; il déplore le fait que pour les Arabes les références en matière de culture queer demeurent occidentales.

Donner la parole aux queers arabes
Le magazine réagit également contre une image jugée biaisée – « alarmiste », « raccoleuse » – des queers du monde arabe, diffusée par des médias occidentaux qui insistent plus sur le mauvais sort de ces personnes queers que sur les réalisations qu'elles ont accomplies. Son fondateur veut donner la possibilité aux personnes queer arabes de s'autoreprésenter.

Numéro spécial sur une mère et son fils genderqueer
La publication du numéro de ce magazine intitulé « Doris & Andrea » consacré à la relation entre sur une mère arménienne et son fils genderqueer au Liban coïncide avec la présentation d'une série de photographies du même nom de M. Abdouni à l'Institut des cultures d'Islam à Paris en mars-juillet 2019, dans le cadre de l'exposition C'est Beyrouth. Le partenariat de Cold Cuts avec cet Institut est jugé original par le   : « C'était la première fois que l'Institut des cultures d'Islam à Paris ouvrait ses portes à un récit queer ou à une histoire queer ».

Numéro spécial sur l'histoire trans
S'inscrivant dans le projet de lutte contre l'effacement de l 'histoire queer, un numéro spécial de Cold Cuts intitulé «Treat Me Like Your Mother: Neglected Trans Histories From Beirut's Forgotten Past» (« Traite-moi comme ta mère : histoires négligées de trans provenant du passé oublié de Beyrouth ») est centré sur 11 femmes transgenres libanaises ; il propose des récits, des images d'archives et des portraits actuels réalisés en studio.

La magazine documente les bals trans à Beyrouth  « Nous n'avions aucune idée que les bals trans existaient dans les années 1980 et 1990 au Liban », explique Mohamad Abdouni. « Nous savions que des bals trans se déroulaient à Harlem, mais nous avions toujours l'impression que c'était quelque chose que nous nous étions approprié plus tard. Le fait que nous ayons notre propre histoire de culture du bal, différente de celle des États-Unis, est époustouflant ».

Ce numéro évoque aussi des histoires de prostitution et les discriminations sociales auxquelles des personnes trans sont confrontées.

La drag queen Anya Kneez
Le magazine Cold Cuts présente un court-métrage réalisé par M. Abdouni intitulé Anya Kneez, a Queen in Beirut Anya Kneez, une reine à Beyrouth centré sur une drag queen libanaise «qui a relancé la scène "drag" dans les clubs de Beyrouth et fait des tournées dans les festivals de films internationaux du monde entier».

La directrice artistique du magazine est Tala Safié et le consultant visuel Charles Nicola. Après quelques difficultés pour trouver un imprimeur, Mohamad Abdouni a finalement signé un contrat avec l'imprimerie libanaise Chemaly & Chemaly.

Références

Bibliographie

Presse LGBT
Presse écrite au Liban
LGBT au Moyen-Orient et en Afrique du Nord

Cold Cuts


La Tortue ou l'Ecalle, Île Tortue ili Otok kornjača stjenoviti je otočić kraj sjeveroistočne obale Svetog Bartolomeja na Karibima. Njegova najviša točka je 35 metres (115 ft) iznad razine mora. Nalazi se unutar Nacionalni rezervat prirode Svetog Bartolomeja.

Važno područje za ptice
Otok je BirdLife International prepoznao kao važno područje za ptice (IBA) jer podržava razmnožavanje kolonija kraljevskih čigri (Thalasseus maximus) i astečkih galebova, kao i nekoliko parova ptica Phaethon aethereus.

Izvori

Otoci Svetog Bartolomeja

La Tortue


Das Barclays Dubai Tennis Championships 2009 ist ein Tennis-Hartplatzturnier für Frauen in Dubai. Es war als Turnier der Premier 5-Kategorie Teil der WTA Tour. Das Turnier fand vom 15. bis 21. Februar 2009 statt.

Das Finale im Einzel bestritten Venus Williams und Virginie Razzano, das Williams in zwei Sätzen gewann. Im Doppel gewann die Paarung Cara Black und Liezel Huber in zwei Sätzen gegen Marija Kirilenko und Agnieszka Radwańska.

Qualifikation

Einzel

Setzliste

Ergebnisse

Halbfinale, Finale

Obere Hälfte

Obere Hälfte 1

Obere Hälfte 2

Untere Hälfte

Untere Hälfte 1

Untere Hälfte 2

Doppel

Setzliste

Ergebnisse

Weblinks

Turnier der WTA Tour 2009
Tennisturnier in Dubai

Barclays Dubai Tennis Championships 2009/Damen


Agrilus malloti é uma espécie de inseto do género Agrilus, família Buprestidae, ordem Coleoptera.

Foi descrita cientificamente por Théry, 1930.

Referências

malloti

Agrilus malloti


was a town located in Kami District, Kōchi Prefecture, Japan.

As of June 2004, the town had an estimated population of 4,440 and a density of 108.32 persons per km². The total area was 39.07 km².

On March 1, 2006, Yasu, along with the towns of Akaoka, Kagami and Noichi, and the village of Yoshikawa (all from Kami District), was merged to create the city of Kōnan and no longer exists as an independent municipality.

The port, Tei, is located in the south-east of the town and dates from the Edo period, over 200 years ago. The port walls of the time have remained intact.

The main industries of Yasu are fisheries and farming. Local products include melons and various fruits.

As of July 2004, Yasu Junior High School has an enrollment of 97 students between the ages of 12 and 15. As Yasu has no high school, graduating students will continue to high schools in the Kami Area, Aki (to the east) and Kōnan (to the west).

The town merger, originally planned for 2005, was postponed because of the withdrawal of participating towns. Yasu did not withdraw but residents were not overly favorable to the merger. The merger into the new city of Konan took effect on March 1, 2006.

External links
 Official website of Kōnan

Dissolved municipalities of Kōchi Prefecture
Kōnan, Kōchi

Yasu, Kōchi


La draft de dispersion ABA 1976 s'est déroulée le 5 août 1976, à la suite de la fusion entre l'American Basketball Association (ABA) et la National Basketball Association (NBA). Elle a pour but de sélectionner des joueurs des Colonels du Kentucky et les Spirits of St. Louis, les deux franchises de l'American Basketball Association qui n'étaient pas incluses dans la fusion ABA-NBA.

Les 18 équipes de la NBA et les 4 équipes de l'ABA qui ont rejoint la NBA, les Nuggets de Denver, Pacers de l'Indiana, Nets de New York et Spurs de San Antonio, ont été autorisés à participer à cette draft. Les équipes choisissent dans l'ordre inverse de leur bilan global en NBA et ABA. L'équipe qui choisit un joueur, se doit de payer pour l'obtention des droits du joueur, qui ont été fixés par le comité de la ligue. L'argent de la draft a été utilisé pour aider les quatre équipes de l'ABA, qui ont fusionné avec la NBA, à rembourser certaines de leurs obligations envers les deux franchises de l'ABA rejetées, les Colonels et les Spirits. L'équipe qui sélectionne un joueur est ensuite obligée de lui offrir un contrat NBA. Les joueurs qui ne sont pas sélectionnés deviennent des agents libres.

20 joueurs des Colonels et des Spirits sont alors disponibles pour la draft. Onze joueurs ont été sélectionnés au premier tour et un douzième joueur a été sélectionné au second tour. Huit joueurs n'ont pas été sélectionnés et sont donc devenus agents libres. Les Bulls de Chicago ont utilisé le premier choix pour sélectionner Artis Gilmore avec un prix de signature de 1 100 000 $. Les Trail Blazers de Portland, qui a acquis le second choix des Hawks d'Atlanta, a sélectionné Maurice Lucas et Moses Malone, en cinquième choix, avec des prix de signatures de 300 000 $ et 350 000 $ respectivement. Marvin Barnes, qui a été sélectionné quatrième par les Pistons de Détroit, a été le deuxième joueur le plus cher lors de cette draft avec un prix de signature de 500 000 $. Plusieurs équipes ont choisi de ne pas sélectionner de joueurs lors du premier tour et seuls les Kings de Kansas City ont utilisé un choix au second tour. La draft s'est poursuivie jusqu'à un troisième tour, mais aucun autre joueur n'est sélectionné.

Draft

Références

Saison NBA 1976-1977
1976
NBA
Sport aux États-Unis en 1976

Draft de dispersion ABA 1976


Maud, Countess of Huntingdon ( 1074 – 1130), or Matilda, was Queen of Scotland as the wife of King David I. She was the great-niece of William the Conqueror and the granddaughter of Earl Siward.

Biography
Maud was the daughter of Waltheof, the Anglo-Saxon Earl of Huntingdon and Northampton, and his French wife Judith of Lens. Her father was the last of the major Anglo-Saxon earls to remain powerful after the Norman conquest of England in 1066, and the son of Siward, Earl of Northumbria. Her mother was the niece of William the Conqueror, which makes Maud his grand-niece. Through her ancestors the Counts of Boulogne, she was also a descendant of Alfred the Great and Charles the Bald and a cousin of Godfrey of Bouillon.

She was married to Simon de Senlis (or St Liz) in about 1090. Earlier, William had tried to get Maud's mother, Judith, to marry Simon. He received the honour of Huntingdon (whose lands stretched across much of eastern England) probably in right of his wife from William Rufus before the end of the year 1090.

She had three known children by him:
 Matilda of St Liz (Maud) (d. 1140); she married Robert Fitz Richard of Tonbridge; she married secondly Saer De Quincy.
 Simon of St Liz (d. 1153)
 Saint Waltheof of Melrose ( 1100–1159/1160)

Her first husband died some time after 1111 and Maud next married David, the brother-in-law of Henry I of England, in 1113. Through the marriage, David gained control over his wife's vast estates in England, in addition to his own lands in Cumbria and Strathclyde. They had four children (two sons and two daughters):
 Malcolm (born in 1113 or later, died young)
 Henry ( 1114–1152)
 Claricia (died unmarried)
 Hodierna (died young and unmarried)

In 1124, David became King of Scots. Maud's two sons by different fathers, Simon and Henry, would later vie for the Earldom of Huntingdon.

She died in 1130 or 1131 and was buried at Scone Abbey in Perthshire, but she appears in a charter of dubious origin dated 1147.

Depictions in fiction
Maud of Huntingdon appears as a character in Elizabeth Chadwick's novel The Winter Mantle (2003), as well as Alan Moore's novel Voice of the Fire (1995) and Nigel Tranter's novel David the Prince (1980).

References

1070s births
1130 deaths
Maud
Maud, Countess of Huntingdon
English countesses
Medieval Scottish nobility

11th-century Scottish people
12th-century Scottish people
11th-century Scottish women
12th-century Scottish women
11th-century English women
11th-century English nobility
12th-century English women
12th-century English people
12th-century women rulers

Maud, Countess of Huntingdon


Un axone, du latin axôn provenant du grec ἄξων, est une longue pièce faite de bois comportant quatre faces, comprise dans une structure de forme allongée mesurant la taille d'un homme, dont il est possible de faire pivoter afin de consulter les différentes faces. Cette grande tablette de bois est datée du  et , sa principale fonction était d'accueillir des inscriptions, plus précisément les décrets de Solon et de Dracon, réalisés à Athènes.

Histoire
Les sources indiquent principalement leur présence entre le  et , bien qu'aucune trace archéologique n'aie été encore retrouvée, les axones sont mentionnés dans d'autres sources écrites, on les retrouve bien souvent accompagnés des kyrbeis, d'autres stèles en pierre ou en bronze érigées pour recevoir les textes de Solon et de Dracon, et parfois des textes religieux. Ils sont en lien direct avec la naissance de la démocratie à Athènes, Solon étant considéré comme le fondateur de la démocratie athénienne ainsi par l'inscription de ses lois sur ce même support et de leur application dans la cité, l'axone fait partie de l'histoire de la démocratie.

Les axones sont dans un premier temps placés sur l'Agora afin d'être visibles aux yeux des citoyens Athéniens, en effet étant ainsi exposés, les citoyens avaient la possibilité de se référer aux textes de lois qui étaient numérotés sur les planches de bois. Cette numérotation aidait à la citation des lois à l'oral sur la place publique.

Il est possible de retrouver plusieurs axones sur une même stèle dans le but de recopier une loi ou un autre texte officiel si la cité en ressent le besoin, ces textes étaient par la suite appliqués par l'archonte.

Les lois de Dracon et de Solon sont promulguées au fur et à mesure, débutant à l'époque de Dracon. Elles sont conservées dans différents lieux selon le sujet traité jusqu'au Ve siècle avant que les nagrapheis ne les inscrivent sur des axones. Ces derniers étaient chargés de la réécriture des lois de la cité. Cette nouvelle inscription sur les axones avait pour but de régler une confusion causée par le système juridique précédent et elles sont par la suite conservées dans le Mètrôon (dédié à la Mère des dieux, sur l'Agora). Ainsi, la première loi à être réinscrite sur les axones fut la loi sur l'homicide de Dracon.

Forme
De nombreuses sources s'accordent sur la forme des axones. Ils sont décrits comme ayant quatre côtés mesurant la taille d'un homme, cependant ces sources ne permettent pas de savoir si l'axone était un objet à quatre faces ou une planche en bois. En effet le mot grec désignant l'objet étant tetragona, littéralement "à quatre angles", désigne autant l'un que l'autre. Outre cela, l'axone était décrit comme mobile et incrusté dans un cadre, le tout étant en bois.

Controverse
Selon Bury « Ces tablettes étaient conservées dans la salle publique. Mais des copies étaient faites sur des piliers de pierre, appelés dans la vieille langue attique kyrbeis, et conservées dans le portique du roi ».

Les axones avaient donc pour principale fonction la consultation et non l'exposition comme cela est attesté pour sa forme pérenne : le kyrbeis. Bien que de nombreux descriptifs concernant ces deux supports, aucune affirmation ne peut se faire concernant la nature de l'objet ou encore si ces derniers sont des stèles distinctes ou une seule et même stèle. Les auteurs lexicographes et scholiastes de l'Antiquité donnent eux aussi des descriptions qui ne concordent pas. En effet il est possible que les citoyens soient tellement habitués à voir les stèles, savoir ce qu'elles étaient et leurs fonctions, qu'ils ne prirent pas la peine de les décrire. Ainsi chacun en fait sa propre description, avec des différences perçues par chacun. Cependant, une distinction officielle est faite par les historiens, c'est la fonction de la stèle, l'axone était la copie officielle de la loi conservé dans un lieu clos, tandis que le kyrbéis était une copie publique placée sur la Stoa Basileios.

Charles Gilliard pensait qu'il était probable que les axones soloniens s'étaient détériorés avec le temps, ou qu'ils avaient été supprimés au moment des réformes de Clisthène de 508/7 avant J.-C, et qu'ils furent remplacés par des stèles en matériau plus pérenne : les kyrbeis. Par la suite, ils sont eux aussi détruits à la fin du  siècle lorsque  réinscrit les lois après la mise à sac des Perses à Athènes. De nombreuses recherches ont été menées, cependant, peu de sources et de témoignages nous sont laissés afin de nous permettre de dissocier précisément axones de kyrbeis. C'est pourquoi de nombreux chercheurs apportent leurs hypothèses et leur point de vue sur la question.

Pour Felix Jacoby,  et , les deux termes d'axone et de kyrbeis désignent la même stèle mais à deux périodes différentes, le kyrbeis étant le terme archaïque de l'objet et l'axone le terme classique.

Jeffrey a, quant à elle, cherché l'étymologie du mot kyrbeis afin de comprendre la provenance de la stèle et de sa création. Elle émet l'hypothèse, que le mot kur est un terme générique qui désigne avec confusion d'autres objets tels que les axones, les sanides et les pinakes ou deltoi de bronze (deux formes de tablettes d'écriture).

Enfin,  considère que les lois les mieux attestées sont celles qui furent numérotées, les axones couvraient selon lui un domaine juridique si large qu'ils ont pu constituer un code complet, qui selon les auteurs antiques, le rédacteur fut Solon, car cela a été rédigé avant 530 av. J.-C. Pour lui, l'axone et le kyrbeis étaient deux parties d'un même appareil et les mots pouvaient donc souvent être utilisés comme synonymes. Ronald Stroud complète les recherches avec une analyse plus approfondie des preuves apportées. Il soutient les descriptions respectives des axones en bois et des kyrbeis dans un matériau plus dur comme la pierre ou le bronze, de plus il confirme l'idée qu'à la suite de la détérioration des axones, les lois furent inscrites sur des kyrbeis avant 461 av. J.-C. Période durant laquelle Ephialtès déplace les stèles à l'Acropole, il place les axones qui sont périssables dans le musée du Prytaneion tandis que les kyrbeis sont placés sur l'Agora, sûrement sur la Stoa Royale.

Voir aussi

Bibliographie

Ouvrages généraux

 Glotz Gustave « Chapitre XI. Athènes et les conquêtes démocratiques (de Solon à Clisthènes) », , Histoire grecque. Tome 1. sous la direction de Cohen Robert, Glotz Gustave. Presses Universitaires de France, 1986, pp. 425-483. URL : https://www-cairn-info.proxy.scd.univ-tours.fr/histoire-grecque-tome-un--9782130395874-page-425.htm
 Orrieux Claude, et Pauline Schmitt-Pantel. « Les sources », , Histoire grecque. sous la direction de Orrieux Claude, Schmitt-Pantel Pauline. Presses Universitaires de France, 2013, pp. 465-472. URL : https://www.cairn.info/histoire-grecque--9782130625698-page-465.htm

Ouvrages spécialisés

 Cauwet Laurent, « Les 100 mots des « Arts déco » », Laurent Cauwet éd., Les 100 mots des "Arts déco". Presses Universitaires de France, 2017, pp. 5-114. URL : https://www.cairn.info/cent-mots-des-arts-deco--9782130786504-page-5.htm
 Gervereau Laurent, « III / Sources et cas concrets », Laurent Gervereau éd., Voir, comprendre, analyser les images. La Découverte, 2020, pp. 87-159. URL : https://www.cairn.info/voir-comprendre-analyser-les-images--9782348060229-page-87.htm
 Brun Patrice, « Chapitre 7 - La vie politique », , Impérialisme et démocratie à Athènes. Inscriptions de l'époque classique, sous la direction de Brun Patrice. Armand Colin, 2005, pp. 167-208. URL : https://doi-org.proxy.scd.univ-tours.fr/10.3917/arco.brun.2005.01.0167
 Pébarthe, Christophe, Bresson, Alain, et al., "Inscriptions et régime politique : le cas athénien" L'écriture publique du pouvoir. Pessac : Ausonius Éditions, 2005. (pp. 169-182) URL : http://books.openedition.org/ausonius/9287.
 Hannick Jean-Marie, Ronald Stroud, The Axones and Kyrbeis of Drakon and Solon. In: L'antiquité classique, Tome 49, 1980. pp. 562-563. URL : https://www.persee.fr/doc/antiq_0770-2817_1980_num_49_1_1984_t1_0562_0000_2
 R. Stroud, The Axones and Kyrbeis ofDrakon and Solon, Berkeley-Los Angeles, 1979.

Articles

 Davis Gil, « AXONES AND KURBEIS : A NEW ANSWER TO AN OLD PROBLEM », dans Historia, Revue d'Histoire Ancienne, 2011, 35 URL : https://www.jstor.org/stable/29777246
 Robertson, N. D. : Solon's axones and kurbeis and the Sixth-Century Background, Historia, 35, 147-176, 1986.

Liens externes

 CNRTL (Centre National de Ressources Textuelles et Lexicales) : « Axone »
 Cosmovision, Encyclopédie gratuite en ligne.

Notes et références

Épigraphie grecque

Axone (tablette)


Mircea Breazu () este actor român de film, radio, teatru, televiziune și voce, activ în România și Germania (din 1979).

Biografie
S-a născut în 1946, la Sebeș. Mircea Breazu s-a mutat la Timișoara, unde a absolvit Liceul Teoretic Nikolaus Lenau (cu profil german). După bacalaureat, în 1963 se înscrie la Facultatea de Construcții, dar o abandonează din pasiune pentru teatru. După cinci ani de studiu la Facultatea de Teatru și Film (secția germană - română) a primit titlul de "doctor în artă".

A practicat  înotul la ILSA Timișoara, ciclismul, automobilismul și călăria la clubul Steaua București, sub îndrumarea campionului Mihai Timu. În Bătălia pentru Roma (1968-1969) a fost cascador. Joacă în 1969 rolul lui Făt-Frumos în filmul fantastic  Tinerețe fără bătrînețe (regia Elisabeta Bostan).

În 1979 se mută în Germania unde a jucat pe scenă rolul Winnetou până în 2012. A fost actor la Teatrul din Bielefeld timp de trei decenii.

Filmografie
 1969 Tinerețe fără bătrînețe - Făt-Frumos
 1971 Mihai Viteazul - prințul Nicolae Pătrașcu
 1973 Aus dem Leben eines Taugenichts  (Aus dem Leben eines Taugenichts) - studentul
 1974 Ulzana, căpetenia apașilor (Ulzana) - un locotenent
 1978 Profetul, aurul și ardelenii 1979 Jachetele galbene''

Note

Legături externe
 http://www.imdb.com/name/nm0106480/
 http://www.cinemagia.ro/actori/mircea-breazu-14786/

Nașteri în 1946
Actori de film români
Actori de radio români
Actori de teatru români
Actori de televiziune români
Actori de voce români
Actori români
Actori români din secolul al XX-lea
Actori germani din secolul al XX-lea
Actori germani din secolul al XXI-lea
Actori germani de teatru
Cetățeni naturalizați în Germania
Oameni din Sebeș
Români expatriați în Germania
Sportivi români în viață

Mircea Breazu


Yakuparpa, Çorum ilinin Merkez ilçesine bağlı bir köydür.

Tarihçe
Köy, 1925 yılından beri aynı adı taşımaktadır.

Coğrafya
Köy, Çorum il merkezine 17 km uzaklıktadır.

Nüfus

Kaynakça

Dış bağlantılar

Çorum merkez belde ve köyleri

Yakuparpa, Çorum


En valgobservatør er en person, der kontrollerer, at et valg sker på en korrekt måde og, at der ikke forekommer valgfusk. Der er oftest tale eksterne personer, som normalt ikke ville have deltaget i det aktuelle valg.

Observatørerne skal kontrollere perioden før valget, selve afstemningen, optællingen af stemmerne, samt publiceringen af valgresultatet. De fleste observatører udsendes i OSCE's regi, men også Europarådet, FN og EU deltager med valgobservatører.

Eksterne henvisninger
 "Valgobservatører" af Europa-Parlamentet

Noter

Politiske valg

Valgobservatør


Frederik Christian Sørensen Bangsbøll (23. september 1894 i København - 6. marts 1954 på Rigshospitalet, København) var en dansk søofficer. Særligt kendt for at have været en ledende skikkelse i organiseringen af den illegale transport af personer, post og våben mellem det tysk besatte Danmark og Sverige under 2. verdenskrig.

Søn af Frantz Peter Andreas Sørensen Bangsbøll (1847–1923) og Hermandine Elisabeth Margrethe Bohn f. Christiansen (1863–1899).

Eksterne henvisninger

 Bangsbøll, Frederik C. S. , navalhistory.dk

Søofficerer fra Danmark
Personer fra København
Danskere i 1900-tallet
Personer i Dansk Biografisk Leksikon
Den danske modstandsbevægelse

F.C.S. Bangsbøll


Onthophagus trispinus é uma espécie de inseto do género Onthophagus, família Scarabaeidae, ordem Coleoptera.

Foi descrita cientificamente por Reitter em 1892.

Referências

Ligações externas

trispinus
Coleópteros descritos em 1892

Onthophagus trispinus


AaB sæson 2017-18 er AaB's 30. sæson i træk i den bedste danske fodboldrække, den 28. i træk i Superligaen, og den 132. som fodboldklub. Udover Superligaen, deltager klubben i DBU Pokalen. Det er den anden sæson med cheftræner Morten Wieghorst.

Klub

Førsteholdets trænerstab

Klubadministration

Spillere

Førstehold

Transferer

Ind

Ud

Turneringer

Superligaen

Grundspil

Resultatoverblik

Resultater efter hver runder

Kampe - Grundspil
AaB's kampe i grundspillet i sæsonen 2017-18.

Kampe - Mesterskabsspil
AaB's kampe i mestersskabsspillet i sæsonen 2017-18.

DBU Pokalen

Træningskampe

Statistik

Topscorer

Assist

Kort

Referencer

AaB sæsoner
Danske fodboldklubbers sæson 2017-18

AaB sæson 2017-18


Aceasta este o listă de filme în limba hindi (Bollywood, industrie cu sediul în Mumbai) din 1999:

1999

Referințe și note

Legături externe
 Bollywood films of 1999 at the Internet Movie Database

Filme din 1999
Filme Bollywood
Filme indiene
India
Liste de filme BollywoodListe de filme indiene

Listă de filme Bollywood din 1999


ماكس تونيتو  لاعب كرة قدم إيطالي. ولد في ترييستي في 18 نوفمبر 1974. لعب لصالح منتخب بلاده منذ عام 2007 في مباراة واحدة فقط (حتى الآن) لم يسجل فيها أي هدف.

مسيرته الرياضية

روابط خارجية

مراجع

أشخاص على قيد الحياة
أظهرة كرة قدم
رياضيون من ترييستي
لاعبو الدوري الإيطالي
لاعبو الدوري الإيطالي الدرجة الثالثة
لاعبو الدوري الإيطالي الدرجة الثانية
لاعبو إمبولي
لاعبو إيه سي ميلان
لاعبو بولونيا
لاعبو رافينا
لاعبو روما
لاعبو سامبدوريا
لاعبو كرة قدم إيطاليون
لاعبو ليتشي
لاعبو منتخب إيطاليا لكرة القدم
لاعبو نادي ريجينا 1919
مواليد 1974
مواليد في ترييستي

ماكس تونيتو


Eine Parlamentswahl wurde in Algerien am 10. Mai 2012 abgehalten. Die Wahl zur Nationalen Volksversammlung fand im Windschatten des in Algerien weitgehend beendeten Arabischen Frühlings statt, wobei seit der Unterdrückung der Unruhen ab 2010 eine freie Wahl wie in Marokko oder Tunesien nicht erwartet wurde.

Zum ersten Mal entschied sich die oppositionelle Front Sozialistischer Kräfte, die Wahlen nicht zu boykottieren. Die islamistischen Parteien drohten mit "Konsequenzen", falls sie nicht zum Wahlsieger erklärt werden würden.

Beobachter

Die algerische Regierung erklärte, dass sie ausländische Wahlbeobachter zulassen werde. Die Beobachter würden das Carter Center, das National Democratic Institute und andere Nichtregierungsorganisationen aus der Europäischen Union und der Arabischen Liga mit einschließen.

Teilnehmende Parteien
Bei der Wahl traten 44 mit 25.800 Kandidaten (18.153 Männer, 7.647 Frauen) an.

Wahlergebnis
27 Parteien schafften den Einzug ins Parlament. Der Frauenanteil betrug 31,6 %.

Einzelnachweise

2012
Algerien

Parlamentswahl in Algerien 2012


Alien Nation is an American science fiction media franchise.

Alien Nation may also refer to:

Alien Nation media franchise
 Alien Nation (film), a 1988 motion picture that spawned the franchise
 Alien Nation (comics), comics tie-ins to the franchise
 Alien Nation (novel series), a series of novel tie-ins to the franchise
 Alien Nation (TV series), a 1989–1990 television series based on the film

Other uses
 Alien Nation (album), a comedy album by George Lopez
 "Alien Nation", a song by Scorpions from Face the Heat
 Alien Nation: Common Sense About America's Immigration Disaster, a 1995 book by Peter Brimelow

See also
Alienation (disambiguation)

Alien Nation (disambiguation)


Les Chloramoebaceae sont une famille d'algues de l'embranchement des Ochrophyta, de la classe des Xanthophyceae ou Tribophyceae (algues jaunes) comprenant une quinzaine de genres. C'est la seule famille de l'ordre des Chloramoebales.

Étymologie
Le nom vient du genre type Chloramoeba, composé du préfixe chloro-, vert, et du suffixe -amoeba (du grec ), « transformation », par allusion au protozoaire du groupe des amibozoaires, littéralement « amibe verte », en référence à la couleur des cellules de cet organisme et à leur ressemblance avec des amibes notamment par la présence épisodique de pseudopodes. L'épithète spécifique de l'espèce Chloramoeba heteromorpha (heteromorpha, « différentes formes ») renforce l'idée des différents aspects que peut revêtir cet organisme.

Liste des genres
Selon  :
 Ankylonoton Pascher
 Anotropsis Pascher
 Beckingia Ruinen
 Bothrochloris Pascher
 Chloramoeba Bohlin   genre type
 Chloranima Strand
 Chlorokardion A.Pascher
 Chloromeson Pascher
 Heterochloris Pascher
 Nephrochloris Geitler & Gimesi
 Pedinomonadopsis Massyuk & Guk
 Phacomonas Lohmann
 Polykyrtos Pascher
 Schillerochloris J.Ruinen
 Xanthomonas Scagel & J.Stein

Notes et références

Notes

Références

Références biologiques

Liens externes

Heterokonta
Xanthophyceae
Classe d'algues (nom scientifique)

Chloramoebaceae


Flare veya alev topu (İngilizce: flare), ısı güdümlü füzeleri şaşırtmak için kullanılan sistem.

Sistem ısı güdümlü füze tespit edildiği andan itibaren devreye girer ve çok yüksek sıcaklıklarda alev topları atarak füzeyi şaşırtır. Günümüzde tüm modern uçaklar, helikopterler ve tanklar bu sistemi kullanmaktadırlar.

Video
 Alev Topu

Kaynakça

Silahlar

Flare (havacılık)


An Schizostachyum rogersii in uska species han Liliopsida nga ginhulagway ni Dietrich Brandis. An Schizostachyum rogersii in nahilalakip ha genus nga Schizostachyum, ngan familia nga Poaceae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Schizostachyum

Schizostachyum rogersii


පොදු වශයෙන් නින්දෙහි මුත්‍රා කිරීම ලෙසින් හැඳින්වෙන,   නිශාගත ආමුත්‍රලය යනු, සාමාන්‍යයෙන් මුත්‍රාශ පාලනය කර ගැනීමේ හැකියාව ඇතිවන වයසට පසුව සිදු වන නිදිගත් විටෙක  අනිච්ඡානුගව මුත්‍රා කිරීම  සඳහා භාවිතා වන වෛද්‍ය භාෂිතයකි. නිශාගත ආමුත්‍රලය  ප්‍රාථමික (PNE) යැයි සැලකෙන්නේ, කුඩා දරුවා  නොතෙත් නින්දක් දිගු හා සන්තත කාලයක් තුල අත්විඳීමට පෙර මෙය සිදුවෙයි නම්ය. ද්විතීයික නිශාගත ආමුත්‍රලය (SNE) යනු දරුවෙකු හෝ වැඩිහිටියෙකු, නොතෙත් නින්ද අත්විඳීමට හුරු වීමට පසු කලෙක යලි නින්දෙහි මුත්‍රා කිරීම ඇරඹීමේ අවස්ථාවක්ය.

නින්දෙහි මුත්‍රා කිරීම ළමාවියෙහිදී වඩාත් බහුල මෞත්‍රික රෝගී  මැසිවිල්ල වන අතර  අති බහුල  බාලචිකිත්සක-සෞඛ්‍ය ගැටළු අතුරින් එකකි.. එනමුදු, බොහෝ නින්දෙහි මුත්‍රා කිරීම්, හුදෙක් විකසන ප්‍රමාදයක් පමණකි—චිත්තවේගාත්මක ගැටළුවක් හෝ භෞතික රෝගයක් හෝ නොවේ. විශේෂිත වෛද්‍ය විද්‍යාත්මක ගැටළුකාරී තත්ත්වයන් නිසාවෙන් ඇතිවන්නේ නින්දෙහි මුත්‍රා කිරීම් අතුරින් සුළු ප්‍රතිශතයක් (5% සිට 10% දක්වා) පමණි.  මෙම ගැටළුව පිළිබඳ පවුල් ඉතිහාසයක් තිබේ නම් බොහෝ විට නින්දෙහි මුත්‍රා කිරීම ඇතිවීමේ ප්‍රවණතාවයක් පවතියි.

බොහෝ ගැහැණු දරුවන්ට නොතෙත් නින්දක සුව විඳීමට වයස අවුරුසු හයෙහිදී පමණ හැකි වන අතර බොහෝ පිරිමි දරුවනට මෙම තත්ත්වය වයස අවුරුදු සතෙහි සිට භුක්තිවිඳිය හැක. වයස අවුරුදු දහය පසුවත්ම, ළමුන් අතුරින් 95% ක් රාත්‍රියෙහිදී නොතෙත් නින්දක් ලබති. සිදුකර ඇති අධ්‍යයනයන් අනුව, වැඩිහිටි නින්දෙහි මුත්‍රා කිරීම් ප්‍රතිශතය 0.5% සිට 2.3% අතර පවතියි.

 නින්දෙහි මුත්‍රා කිරීම අඟවන සංඥාවන් වැනි චර්යාව-පදනම් කොට ගත් විකල්පයන්හි සිට, හෝමෝන ප්‍රතිස්ථාපනය වැනි ඔසු භාවිතය හා, මුත්‍රමාර්ගය විශාල කිරීම වැනි ශල්‍ය චිකිත්සක ක්‍රියාවන් දක්වා පවා පුළුල් පරාසයක ප්‍රතිකාරයන් මේ සඳහා නියම විය හැක. බොහෝ නින්දෙහි මුත්‍රා කිරීම් හුදෙක් විකසන ප්‍රමාදයන් නිසා, බොහෝ ප්‍රතිකාර සැලසුම් ආත්මාභිමානය රැකගැනීම හෝ වැඩිදියුණුව කෙරෙහි යොමු වී ඇත. පවතින තත්ත්වය නිසාවෙන් ලජ්ජාවට පත්වුවහොත්, නින්දෙහි මුත්‍රා කිරීම් වලට ලක්වන දරුවන් හා වැඩිහිටියන්,  චිත්තවේගී ආතතිය හෝ මානසික අනර්ථය වැන්නට ගොදුරු විය හැක. තමන්හට පාලනය කර ගත නොහැකි තත්ත්වයකට මුහුණ දෙන දරුවන්ට පීඩනය යෙදීම, ලජ්ජාවට පත්කිරීම, හෝ දඬුවම් දීම නිසාවෙන් ඇතිවිය හැකි මානසික හානිය පිළිබඳව වෛද්‍යවරයා විසින් දෙමව්පියන් හට උපදේශනය ලබාදී අනතුරු ඇඟවිය යුතු බවට ප්‍රතිකාර මාර්ගෝපදේශන විසින් නිර්දේශනය කෙරෙයි.

ආශ්‍රිත

රෝග
වෛද්‍යවේදය
ළමා විය
ළමා වියෙහිදී හා යොවුන් වියෙහිදී ඇති වන චිත්තවේගාත්මක සහ චර්යාත්මක ආබාධයන්
සාමාන්‍ය වෛද්‍යවිද්‍යාත්මක සංකුලතා නිසා ජනිත වන මානසික අක්‍රමයන්
බාලචිකිත්සාව
නිද්‍රා ආබාධ
ලක්ෂණයන් සහ ලකුණු: මෞත්‍ර පද්ධතිය
මෞත්‍රික රෝග චිකිත්සාව

නිශාගත ආමුත්‍රලය