Inside Llewyn Davis —titulada Inside Llewyn Davis: Balada de un hombre común en Hispanoamérica y A propósito de Llewyn Davis en España— es una comedia negra dramática estadounidense de 2013 escrita, dirigida, producida y montada por los hermanos Coen. Ambientada en 1961, la película narra una semana en la vida de Llewyn Davis, interpretado por Oscar Isaac, un cantautor en busca de éxito en la escena folk de Nueva York. Está coprotagonizada por Carey Mulligan, John Goodman, Garrett Hedlund y Justin Timberlake.

Aunque Davis es un personaje ficticio, la historia está parcialmente inspirada en la autobiografía The Mayor of MacDougal Street del músico de folk Dave Van Ronk. La mayoría de las canciones interpretadas en la cinta fueron cantadas y grabadas en vivo. T Bone Burnett fue el productor musical.

La película ganó el Gran Premio del Jurado en el Festival de Cannes, donde fue exhibida el 19 de mayo de 2013. Tuvo un estreno limitado en Estados Unidos el 6 de diciembre de 2013 y fue estrenada en todo el país el 10 de enero de 2014. Recibió críticas positivas y fue nominada a dos Premios Óscar —mejor fotografía y mejor sonido— y a tres Premios Globo de Oro —mejor película - Comedia o musical, mejor actor - Comedia o musical (Oscar Isaac) y mejor canción original—.

Argumento
En febrero de 1961, Llewyn Davis (Oscar Isaac) es un cantante popular (anteriormente un marino mercante) que lucha en Greenwich Village de Nueva York. Su compañero musical, Mike (cantado por Marcus Mumford), se ha suicidado; su reciente álbum en solitario de Llewyn, Inside Llewyn Davis no está a la venta, no tiene dinero y está durmiendo en los sofás de amigos y conocidos.

Llewyn interpreta en el Gaslight Cafe («Hang Me, Oh Hang Me»), y el dueño del club, Pappi (Max Casella), le dice que alguien lo está esperando. Afuera, un hombre en la penumbra con un traje golpea a Llewyn por haber interrumpido una actuación en el lugar la noche anterior.

Llewyn duerme en el apartamento del Upper West Side de sus amigos de mayor edad, los Gorfeins. A la mañana siguiente, él escucha una pista de su álbum y el de Mike, «Fare Thee Well». Cuando Llewyn deja el apartamento, un gato atigrado de color naranja de los Gorfeins (macho) sale con él de la casa Llewyn lleva el gato al apartamento West Village de sus amigos Jim (Justin Timberlake) y Jean Berkey (Carey Mulligan). Llewyn visita a su mánager, quien explica que el álbum de Llewyn no se está vendiendo, pero afirma que envió una copia al productor de Chicago, Bud Grossman.

Jean le dice en secreto a Llewyn que está embarazada, y necesita dinero para un aborto. Los tres amigos asisten al Gaslight Cafe. Llewyn pide, sin éxito, dinero a Jim. Jim, Jean, y su invitado Troy Nelson (Stark Sands) interpretan «Five Hundred Miles». A la mañana siguiente el gato de los Gorfeins se escapa de nuevo.

Llewyn visita a su hermana en Woodside, Queens, con la esperanza de pedir dinero prestado, y le dice que tire una caja de sus papeles. Por invitación de Jim, Llewyn, como parte de los «Cantores de John Glenn», graba una canción de la novedad con Jim y Al Cody (Adam Driver), «Please Mr. Kennedy». Llewyn necesita dinero de inmediato y se compromete con $200, sin regalías.

En el consultorio del ginecólogo, Llewyn establece el aborto de Jean. El médico dice que dos años antes, Llewyn había pagado por adelantado por otra mujer que decidió quedarse con el bebé y se trasladó a Akron. Llewyn y Jean discuten sobre su falta de dirección. En la calle, Llewyn agarra lo que parece ser el gato naranja de los Gorfeins, esa noche él toma el gato de nuevo, pero insulta a los invitados de los Gorfeins y se niega a cantar para ellos. Finalmente interpreta «Fare Thee Well», pero la señora Gorfein canta la armonía, que formaba parte de Mike. La Sra. Gorfein descubre que el gato naranja (hembra) no es de ellos; Llewyn toma el gato y se va.

Llewyn viaja con dos músicos al conducir a Chicago: el lacónico Johnny Five (Garrett Hedlund), un poeta beat, y el desagradable Roland Turner (John Goodman), un músico de jazz. Roland insulta a Llewyn: degradar la música popular, burlándose de su nombre, y ridiculizando a un hombre adulto que viaja con un gato. Más tarde Llewyn toca su guitarra («Green, Green Rocky Road»). En un restaurante de carretera, Roland sufre una sobredosis en el baño. Los tres continúan, con el tiempo se detiene en el lado de la carretera para descansar. Cuando un oficial de la policía les dice que sigan adelante, Johnny se resiste y es arrestado. Dejado sin las llaves, Llewyn abandona el coche, dejando al gato y a Roland inconsciente en el interior.

En Chicago, Llewyn busca a Bud Grossman (F. Murray Abraham), que dice que nunca recibió una copia del registro de Llewyn, pero está de acuerdo en una audición. Llewyn interpreta «The Death of Queen Jane», Grossman no es alentador.

Llewyn hace autostop de regreso a Nueva York y le pega a un gato anaranjado con el coche que está conduciendo. Considera la posibilidad de desviarse brevemente para ver a su hijo en Akron. De vuelta en Nueva York paga $168 dólares para unirse a la marina mercante. También visita a su padre enfermo, cantando «The Shoals of Herring». Llewyn entonces comienza a decir adiós a Jean, ella le dice que Pappi le permitirá cantar en el Gaslight de nuevo. Llewyn busca su licencia -requerida para enviar- pero estaba en la caja que su hermana tiró. La oficina del sindicato puede expedir un nuevo permiso, pero a un precio que Llewyn no puede ahora permitirse.

En el Gaslight, un cuarteto irlandés interpreta «The Auld Triangle». Pappi revela que tuvo sexo con Jean, diciendo que todas las mujeres artistas en el Gaslight tienen que hacer eso. Llewyn se molesta y en voz alta interpela una mujer mayor interpretando «The Storms Are On the Ocean». Él se lanza hacia fuera y va al apartamento de los Gorfeins. Ellos gentilmente le dan la bienvenida, él se sorprende al ver que su gato naranja Ulysses encontró su camino a casa, al llegar el día anterior.

A la mañana siguiente es casi idéntica su estancia como la de los Gorfeins, al principio de la película, aunque esta vez impide al gato de escapar. En la calle mira un cartel de The Incredible Journey, preguntándose acerca de todas sus avistamientos de un gato anaranjado.

Interpreta en el Gaslight, cantando «Hang Me, Oh Hang Me», terminando con una actuación en solitario en bruto, emocional de «Fare Thee Well». Pappi le recuerda su comportamiento de la noche anterior y le dice que un amigo está esperándolo afuera. Mientras Llewyn abandona el edificio, un joven Bob Dylan sube al escenario y comienza a cantar. Detrás del Gaslight, Llewyn se encuentra a un hombre en la penumbra con un traje, que le golpea por rudeza mientras le reprocha su comportamiento de la noche anterior. Llewyn ve al hombre meterse en el taxi, y le dice «Au revoir».

Reparto

Producción
Ambientada en 1961, Inside Llewyn Davis está inspirada en la disparidad cultural de la escena musical de Nueva York donde las canciones parecían provenir de todos los lugares de Estados Unidos excepto Nueva York, pero cuyos intérpretes incluían a los brooklynenses Dave Van Ronk y Ramblin' Jack Elliott. Mucho antes de la escritura del guion, los hermanos Coen comenzaron con una única premisa: Van Ronk siendo golpeado afuera de Gerde's Folk City en la West Village. Los directores utilizaron esa idea en las escenas de apertura, luego periódicamente durante el siguiente par de años volvían al proyecto para desarrollar la historia utilizando un personaje ficticio. Una de las fuentes de inspiración para la película fueron las memorias de Van Ronk The Mayor of MacDougal Street, publicadas de manera póstuma en 2005. Según el coautor del libro, Elijah Wald, los Coen exploraron el trabajo por el «color local y algunas escenas». El personaje está compuesto por Van Ronk, Elliot y otros músicos de Nueva York que tocaban en West Village en ese entonces. Joel Coen afirmó que «la película en realidad no tiene un argumento. Eso nos preocupó en un momento, por eso incluimos al gato».

La filmación se complicó por la llegada prematura de la primavera en Nueva York, lo que interfirió con la inhóspita atmósfera invernal que prevalece a lo largo de la película, y por la dificultad de filmar varios gatos que, a diferencia de los perros, ignoran las necesidades de los cineastas. Por la sugerencia de una entrenador de animales, los Coen hicieron un llamado de casting buscando un gato atigrado anaranjado, debido a que es lo suficientemente común para que varios de esos gatos estuviesen a disposición para interpretar un papel. Cada gato fue seleccionado para cada escena dependiendo en que estaban predispuestos a hacer por cuenta propia.

El rodaje comenzó en Queens, Nueva York, el 6 de febrero de 2012. El productor Scott Rudin, quien había trabajado previamente con los Coen en No Country for Old Men y True Grit, se unió al proyecto. StudioCanal ayudó a financiar la película todavía sin contar con un distribuidor estadounidense. «Después de filmar en la ciudad de Nueva York y otros lugares el año pasado... los hermanos terminaron la película a su propio ritmo», escribió Michael Cieply en una entrevista a Joel Coen para The New York Times en enero de 2013, antes de un preestreno en Los Ángeles. «Se podrían haber apurado para llegar a la temporada de los Óscar, pero no lo hicieron». En febrero de 2013, CBS Films anunció que había obtenido los derechos de distribución en Estados Unidos por alrededor de cuatro millones de dólares. StudioCanal tiene los derechos de distribución en el resto del mundo.

Música
La música de Dave Van Ronk sirvió de punto de partida cuando los Coen se encontraban escribiendo el guion y muchas de las canciones designadas para la película eran de Van Ronk. El coautor del libro de Van Ronk, Elijah Wald, dijo que el personaje de Llewyn Davis «no es para nada Dave, pero sí la música». La portada del álbum solista de Davis, Inside Llewyn Davis, se asemeja a la de Inside Dave Van Ronk; ambas muestran al artista en una puerta, utilizando una campera de tweed y fumando un cigarrillo. Otras canciones surgieron de conversaciones entre los Coen y T-Bone Burnett, quien fue el productor de la música en asociación con Marcus Mumford. Burnett había trabajado con los Coen en la música y la banda sonora de El gran Lebowski y O Brother, Where Art Thou?, la cual vendió ocho millones de copias en los Estados Unidos. Los Coen consideraron la música en Inside Llewyn Davis como un descendiente directo de la música en O Brother, Where Art Thou?.

La canción novedad «Please Mr. Kennedy», una súplica de un reacio astronauta, parece ser una derivación de la canción de 1960 «Mr. Custer», también conocida como «Please Mr. Custer», acerca de la Batalla de Little Bighorn, cantada por Larry Verne y escrita por Al De Lory, Fred Darian y Joseph Van Winkle. En 1961 Tamla Motown lanzó el sencillo «Please Mr. Kennedy (I Don't Want to Go)», una súplica de un veterano de la Guerra de Vietnam, cantada por Mickey Woods y acreditada a Berry Gordy, Loucye Wakefield y Ronald Wakefield. En 1962, usando una temática similar, The Goldcoast Singers grabaron «Please Mr. Kennedy» en su álbum Here They Are, escrita por Ed Rush y George Cromarty. La versión de Llewyn Davis acredita a Rush, Cromarty, Burnett, Timberlake y a los Coen.

Isaac, Timberlake, Mulligan, Driver y otros grabaron música en vivo, la cual consiste en versiones completas de viejas canciones folk como «Dink's Song». La excepción fue «The Auld Triangle», que fue grabada haciendo playback con Timberlake cantando cantando con voz grave. La gama vocal de Timberlake fue expuesta en la película; escuchando la banda sonora, la crítica Janet Maslin confundió la voz de Timberlake con la de Mulligan, la cual pensó que se parecía a la de Mary Travers. La música terminó de ser grabada por el elenco en enero de 2012.

Estreno

Inside Llewyn Davis tuvo su estreno mundial el 19 de mayo de 2013 en Festival de Cine de Cannes. A continuación la película sería proyectada en otros festivales, incluyendo el Festival de Cine de Nueva York en septiembre, el AFI Film Festival y el Festival de Cine de Turín en noviembre.

En Estados Unidos la película tuvo un estreno limitado el 6 de diciembre de 2013 en Nueva York y Los Ángeles. El 20 de diciembre fue estrenada en 133 salas más y tendrá un estreno masivo en 2014.

Fue lanzada en DVD y Blu-ray en Estados Unidos el 11 de marzo de 2014. El 19 de enero de 2016, The Criterion Collection editó un DVD y Blu-ray de la película que contiene nuevo material como entrevistas y un documental de 43 minutos titulado Inside "Inside Llewyn Davis".

Recepción

Crítica
Rotten Tomatoes le da a la película un 93% basándose en 243 reseñas, con un puntaje promedio de 8,6 sobre 10. El consenso del sitio indica: «Inteligente, graciosa y profundamente melancólica, Inside Llewyn Davis encuentra a los hermanos Coen en buena forma». En Metacritic, donde se asigna un puntaje hasta 100 basándose en las críticas, la película consiguió un puntaje de 92, basado en 47 reseñas.

Escribiendo para The Village Voice, Alan Scherstuhl elogió la película: «Al mismo tiempo que graciosa y viva con grandes actuaciones, Inside Llewyn Davis encuentra a los hermanos en un humor oscuro, explorando la casi inevitable decepción que enfrentan los artistas, decepciones que los Coen, en su favor, han eludido durante su carrera. El resultado es su película más conmovedora desde A Serious Man». Todd McCarthy de The Hollywood Reporter llamó a la película «una espectacular captura ficticia de la escena musical folk de principios de los años 1960», elogiando el «fresco y resonante soundtrack» y la actuación de Oscar Isaac que «con destreza hace que se pueda ver a Llewyn compulsivamente». Leigh Singer de IGN le dio un puntaje de 10 sobre 10 y comentó: «No se dejen engañar por la aparente tonalidad menor... este es uno de los mejores trabajos de — llamémoslos — los cineastas estadounidenses más innovadores, versátiles y emocionantes del último cuarto de siglo».

Sin embargo, Terri Thal, exesposa de Dave Van Ronk, criticó la representación de la época. «No esperaba que el ambiente de música folk de principios de la década de 1960 fuese casi irreconocible», dijo Thal. La cinta también fue criticada por el hecho de que, aunque estuviese hasta cierto punto inspirada en las memorias de Dave Van Ronk, el filme retrató un personaje muy distinto al Van Ronk real. Aunque en una conferencia de prensa antes del estreno en Cannes, los Coen indicaron que el personaje era mayoritariamente una creación original y que la música fue la mayor influencia que tomaron de Van Ronk.

Premios
El 26 de mayo de 2013, Inside Llewyn Davis fue galardonada con el Gran Premio del Festival de Cine de Cannes. En los Premios Óscar recibió nominaciones a la mejor fotografía y mejor sonido, pero en ambas categorías la vencedora fue Gravity. En los Premios BAFTA 2013 fue nominada en tres categorías: mejor guion original, mejor fotografía y mejor sonido, pero no se llevó ninguno. En los Premios Globo de Oro compitió en las categorías de mejor película - Comedia o musical, mejor actor - Comedia o musical y mejor canción original, donde tampoco se llevó ningún premio.

Recibió seis nominaciones para los Premios Satellite, donde ganó el premio a la mejor fotografía. Además fue nominada a tres Premios Independent Spirit: mejor película, mejor actor y mejor fotografía. Tanto el National Board of Review como el American Film Institute incluyeron el filme entre sus mejores diez películas de 2013.

Referencias

Enlaces externos
 Sitio web oficial (en inglés, francés, alemán y español).

Películas dirigidas por Joel e Ethan Coen
Películas rodadas en Nueva York
Películas dramáticas de Estados Unidos
Películas sobre música
Películas dramáticas de los años 2010
Películas ambientadas en los años 1960
Películas ambientadas en Chicago
Películas ambientadas en Nueva York
Películas sobre música y músicos
Películas independientes de los años 2010
Películas independientes de Estados Unidos
Películas de CBS Films
Películas de StudioCanal
Películas de comedia dramática de los años 2010
Películas de comedia dramática de Estados Unidos
Películas ambientadas en 1961

Inside Llewyn Davis


James Richardson (né le 29 mars 1810 dans le Perthshire, Écosse et mort le 18 novembre 1883, à Matane, Québec) est un géologue et explorateur canadien.

Biographie
James Richardson immigre au Canada en 1829. Il travaille d'abord comme ouvrier agricole à Lachine puis comme enseignant dans le comté de Beauharnois, près de Montréal. En 1846 il est engagé par la Commission géologique du Canada, au poste d'adjoint pour une expédition de levés hydrographiques sur le lac Supérieur. Au cours des années suivantes, Richardson participe à une série de recherches géologiques des Cantons de l'Est jusqu'au début de la péninsule gaspésienne.

En 1856, Richardson obtient un poste permanent d'«explorateur» pour la Commission géologique. L'année suivante, il publie son premier rapport pour la Commission, intitulé «On the geology and topography of the island of Anticosti and the Mingan islands». Par la suite, il entreprend des explorations géologiques le long de la côte gaspésienne et sur la rive nord du fleuve Saint-Laurent. En 1860, il devient le premier géologue au Canada à utiliser la photographie dans ses travaux. Il met à profit cette avancée afin de documenter les particularités géologiques lors de ses travaux sur la Côte-Nord et des côtes de Terre-Neuve.

Les travaux de Richardson mettent l'accent sur le potentiel des gisements pour l'exploitation minière, comme dans le «Report of the country north of Lake St. John», publié en 1870. Cette exploration réalisée en 1857 avait exigé un long voyage en canot au nord-ouest du Lac-Saint-Jean, vers les lacs Obatogamau, Chibougamau et Waconichi.

En 1871, Richardson accompagne Alfred Richard Cecil Selwyn, alors directeur de la commission géologique, en Colombie-Britannique. Ses travaux portent sur les charbonnages et les tracés possibles des chemins de fer.

James Richardson prend sa retraite à en 1880, mais il continue d'accumuler des spécimens géologiques pour le McGill College de Montréal. Il devient aussi conservateur des collections à la Commission géologique. Il décède à Matane le 18 novembre 1883.

Retombées de ses explorations

Lac Chibougamau
James Richardson est le premier qui en 1857, cerne le potentiel minier de la région des lacs Opémisca et Chibougamau. Son rapport publié en 1870 suscite une vague d'explorations pour le compte de la Commission Géologique du Canada. En 1890 le gouvernement du Québec se lance à son tour dans l'exploration des ressources du secteur. À la suite du rapport de Richardson, la Commission géologique et le Département des Terres de la Couronne de Québec commande des expéditions géologiques dans le secteur. Celle menée par Albert Peter Low et John Bignell en 1884 est couronnée de succès. Low effectue deux autres expéditions pour la commission géologique en 1885 et 1892. Au printemps 1904, le prospecteur Peter McKenzie prend connaissance des rapports de Richardson et de Low et entame des recherches minéralogiques sur la Copper Mountain décrite par Richardson. Il recueille des échantillons d'amiante, de pyrite, de magnétite, de quartz et d'ocre. Le surintendant des mines de la province de Québec, Joseph Obalski prend connaissance de la découverte et visite la région du lac Chibougamau avec McKenzie dès l'automne. Son rapport élogieux marque le coup d'envoie de l'exploration minière dans la région,.

Toponymie
 Canton Richardson, sur le territoire d'Eeyou-Istchee-Baie-James;
 Richardson Inlet, sur les îles de la Reine Charlotte (Colombie-Britannique);
Mont Richardson, en Gaspésie.

Dans la culture
James Richardson est évoqué dans le roman L'Appel du Chibougamau de Larry Wilson, publié en 1956.

Notes et références

Voir aussi

Articles connexes

 Commission géologique du Canada
 Lac Chibougamau
 L'Appel du Chibougamau
 Peter McKenzie

Liens externes

 Dictionnaire biographique du Canada

Géologue canadien
Histoire du Nord-du-Québec
Histoire minière

James Richardson (géologue)


Vasile Albu (n. 1881, Geoagiu de Sus, Alba) a fost un deputat în Marea Adunare Națională de la Alba Iulia, organismul legislativ reprezentativ al "tuturor românilor din Transilvania, Banat și Țara Ungurească", cel care a adoptat hotărârea privind Unirea Transilvaniei cu România, la 1 decembrie 1918.

Biografie
Vasile Albu s-a născut  la Goagiu de sus, Jud. Alba la 15 februarie 1881. Din mai 1904 a fost funcționar în Perceptie, Oraștie până în 1915. A studiat dreptul la Eperjes și Cluj. A obținut doctoratul în drept și Științele de Stat, iar în 1918 a obținut examenul unificat de magistrat și avocat, în Targu Mureș.

Note

Bibliografie
 Ioan I. Șerban, Dorin Giurgiu, Ionela Mircea, Nicolae Josan, Dicționarul personalităților Unirii. Trimișii românilor transilvăneni la Marea Adunare Națională de la Alba Iulia, Muzeul Național al Unirii, Alba Iulia, 2003, ISBN 973-8141-90-7
 Gelu Neamțu, Mircea Vaida-Voevod, 1 decembrie 1918. Mărturii ale participanților, vol. I-II, Editura Academiei Române, București, 2005, ISBN 973-27-1258-9 (vol. I); ISBN 973-27-1264-3 (vol. II)
 Daniela Comșa, Eugenia Glodariu, Maria M. Jude, Clujenii și Marea Unire, Muzeul Național Transilvania, Cluj-Napoca, 1998
 Florea Marin, Medicii și Marea Unire, Editura Tipomur, Târgu Mureș, 1993
 Silviu Borș, Alexiu Tatu, Bogdan Andriescu, (coord.), Participanți din localități sibiene la Marea Adunare Națională de la Alba Iulia din 1 decembrie 1918, Editura Armanis, Sibiu, 2015

Vezi și
 Lista delegaților la Marea Adunare Națională de la Alba Iulia

Legături externe
  Membrii de drept ai Marii Adunării Naționale de la Alba-Iulia din 1 decembrie 1918, lista publicată în "Gazeta Oficială", Sibiu, nr. 1, 1/14 decembrie 1918

Nașteri în 1881
Data decesului lipsă
Avocați români
Delegați la Marea Adunare Națională de la Alba Iulia

Vasile Albu


توبوليف تو-91 (لقب تعريف الناتو: بووت "Boot") هي طائرة هجومية سوفيتية للهحوم البحري، صنع منها نموذج تجريبي واحد، بعد وفاة جوزيف ستالين في عام 1953 ألغيت حاملات الطائرات التي يجري تصميمها.

التطوير والتصميم
بعد نهاية الحرب العالمية الثانية، أمر ستالين بتوسع بحري قوي لمواجهة التفوق البحري الأمريكي. ودعا لبناء سفن حربية اضافية واسطول من حاملات الطائرات. من أجل تجهيز الناقلات المقترحة، طلب الطيران البحري السوفيتي طائرة حربية طويلة المدى قائمة على الناقل، قادرة على الهجوم بالقنابل أو الطوربيدات. قرر مكتب تصميم توبوليف تصميم طائرة ذات محرك توربيني أحادي المحرك، تم تعيينها من طراز Tu-91 لتلبية هذا المطلب.

كان طراز توبوليف 91 - طائرة أحادية السطح منخفضة الجناحين، بها أجنحة ثنائية السطوح. وكان مدعوم من قبل TV-2 كوزنيتسوف محرك المركبة منتصف جسم الطائرة، ويقود المروحة ذات الست شفرات الدوارة في الأنف عبر عمود طويل. يجلس طاقم من اثنين جنبا إلى جنب في قمرة القيادة في على مستوى أنف الطائرة، محمي بواسطة الدروع المطلية. يمكن أن تحمل حمولة ثقيلة من الطوربيدات أو القنابل على أبراج تحت جسم الطائرة وتحت الأجنحة، وسلاحًا مدفعًا من مدفعين في جذور الجناح واثنين آخرين في برج ذيل يتم التحكم فيه عن بُعد.

بعد وفاة ستالين في عام 1953، تم إلغاء أسطول الناقلات المخطط له، ولكن استمر تطوير طراز توبوليف 91 كطائرة برية، ويجري مراجعة التصميم للقضاء على معدات الطي والكبح . طارت لأول مرة في 17 مايو 1955،  مما يدل على الأداء الممتاز، مما أدى إلى إذن الإنتاج. ومع ذلك، بعد أن سخر نيكيتا خروتشوف من الطائرة عند فحص النموذج الأولي، تم إلغاء طراز توبوليف 91.

المواصفات
الطاقم: 2 (الطيار والمراقب)

الطول: 17.7 م (58 قدم 1 بوصة)

طول الجناح: 16.4 متر (53 قدم 10 بوصة)

الارتفاع: 5.06 م (16 قدم 7 بوصة)

الوزن الفارغ: 8,000 كغ (17,637 رطل)

أقصى وزن للإقلاع: 14,400 كغ (31747 رطل)

المحرك: 1 × محرك Kuznetsov TV-2M ، محرك توربيني 5,709 كيلو وات (7,656 حصان)

المراوح: مراوح دوارة ذات 6 شفرات

الأداء
السرعة القصوى: 800 كم / ساعة (500 ميل في الساعة، 430 قدم)

سرعة الرحلة: 250–300 كم / ساعة (160–190 ميل في الساعة، 130–160 قدم)

المدى: 2350 كم (1460 ميل، 1270 ميل بحري)

سقف الخدمة: 11000 م (36000 قدم)

التسلح
المدافع:

 مدفع NR-23 2 × 23 مم (0.906 بوصة) مع 100 طلقة في جذور الجناح
 مدفع NR-23 2 × 23 مم (0.906 بوصة) في DK-15 شريط ذيل التحكم عن بعد

القنابل:

 ما يصل إلى 1500 كغ (3,306.9 رطل) من القنابل أو الصواريخ أو طوربيد واحد

المراجع

قائمة المراجع

أشكال الطائرات
طائرات بمحرك واحد جرار
طائرات توبوليف
طائرات ذات أجنحة سفلية
طائرات ذات محرك مروحة عنفية واحد
طائرات هجومية سوفيتية 1950–1959

توبوليف تو-91


Drama sözcüğü ile şunlardan biri kastedilmiş olabilir:
 Drama
 Dram (tiyatro)
 Drama şehri
 Drama (il)

Ayrıca bakınız
 Dram (anlam ayrımı)

Drama (anlam ayrımı)


Alexej von Jawlensky (Alexei Gheorghievici Jawlenski; în , transliterare: Aleksei Gheorghievici Iavlenski; n. 13 martie / 25 martie 1865 sau 1864, în apropiere de Torjok, Imperiul Rus – d. 15 martie 1941, Wiesbaden) a fost un pictor ruso-german. În 1930 a solicitat cetățenia germană, pe care o va primi în 1934.

Jawlensky se numără printre pictorii expresionismului, iar alături de Wassily Kandinsky și Franz Marc este inițiatorul grupului Der Blaue Reiter.

Note

Nașteri în 1865
Nașteri pe 13 martie
Decese în 1941
Decese pe 15 martie
Expresionism
Pictori expresioniști
Pictori ruși
Pictori germani
Ruși expatriați

Alexej von Jawlensky


Shamsher Singh né le 29 juillet 1997, est un joueur de hockey sur gazon indien qui joue comme attaquant. Il a fait ses débuts internationaux pour l'équipe nationale senior lors du Tournoi masculin de hockey sur gazon au Ready Steady Tokyo de 2019.

Références

Liens externes
Shamsher Singh sur Hockey India

Naissance en juillet 1997
Joueur indien de hockey sur gazon
Joueur de hockey sur gazon aux Jeux olympiques d'été de 2020
Médaillé de bronze olympique indien

Shamsher Singh


Gössi ist der Familienname folgender Personen:
 Petra Gössi (* 1976), Schweizer Politikerin (FDP)
 Simon Gössi (* 1996), Schweizer Fußball- und Futsalspieler

Gössi


Ferraiolo peut se référer à :

Patronyme
  (ca. 1443-ca. 1498), auteur italien ;
  (1886-1943), militaire et patriote italien ;
  (19XX-), actrice italienne.

Mode
 Ferraiolo, type d'habit ecclésiastique.

Littérature
 , récit médiéval écrit par Melchiorre Ferraiolo.

Voir aussi

Homonymie de patronyme

Ferraiolo (homonymie)


Agrilus aurociliatus é uma espécie de inseto do género Agrilus, família Buprestidae, ordem Coleoptera.

Foi descrita cientificamente por Théry, 1904.

Referências

aurociliatus

Agrilus aurociliatus


El licor negro es un subproducto formado durante el proceso Kraft cuando se convierte madera en pulpa de celulosa al quitarle lignina, hemicelulosas y otros extractivos a la madera liberando así a las fibras de celulosas.

Referencias

Materiales de origen vegetal
Combustibles alternativos
Explotación de los recursos naturales

Licor negro


ශ්‍රී ලංකාවේ දේශපාලන පක්ෂයකි.

ජාතික නිදහස් පෙරමුණ පිහිටුවීමට මුලික වුයේ [ජනතා විමුක්ති පෙරමුණ] න් බෙදී වෙන්වුණු එහි නායක [විමල් විරවංශ] යි.එහි කාර්යයන් ආරම්භ වුයේ 2008 මැයි 14 වන දිනයි.  ජාතික නිදහස් පෙරමුණ , පක්ෂය පිහිටුවන විටම එහි වෙබ් අඩවිය ද පිහිටුවන ලද ලංකාවේ එකම පක්ෂයයි..

ජාතික නිදහස් පෙරමුණ


Iton La Zarza poyde tinmudlok ha:

 La Zarza, Badajoz, bungto ha provincia de Badajoz, Extremadura, Espanya.
 La Zarza, Valladolid, bungto ha provincia de Valladolid, Castilla y León, Espanya.
 La Zarza de Pumareda, bungto ha provincia de Salamanca, Castilla y León, Espanya.
 Santa Cruz de la Zarza, bungto ha provincia de Toledo, Castilla-La Mancha, Espanya.

La Zarza


Alt Duvenstedt Almanya'nın kuzeyinde Schleswig-Holstein eyaletinde, Rendsburg-Eckernförde iline bağlı belediye. 20,42 km² yüzölçümüne sahiptir. Nüfusu, 31 Aralık 2015 itibarıyla yaklaşık 1.888 olarak tespit edilmiştir. Kilometrekare başına yaklaşık 92 kişilik bir nüfus yoğunluğuna sahiptir. Belediye Başkanlığı Peter Orda tarafından yürütülmektedir.

Dış bağlantılar
 http://www.alt-duvenstedt.de

Kaynakça

Rendsburg-Eckernförde iline bağlı yerleşim birimleri

Alt Duvenstedt


ROIR ou Reachout International Records est un label américain indépendant créé à New York en 1979 par Neil Cooper.

Historique
Le label est créé la même année que le walkman et, initialement, distribue ses sorties exclusivement au format cassette. Il adopte ce format principalement parce que nombre de ses artistes ont déjà signé des contrats d'exclusivité avec d'autres labels ; mais les cassettes, souvent des enregistrements live ou autres objets similaires, ne pas violent leurs engagements. Une grande partie du catalogue du label est désormais disponible aux formats CD et vinyle.

La première cassette publiée par ROIR en 1981 l'album Live In New York de James Chance and the Contorsions. Les suivants sont Live With Lydia Lunch de 8-Eyed Spy, Fuck 'Em If They Can't Take A Joke des Dictators, et Half Alive de Suicide. En 1982, ROIR sort la compilation New York Thrash'', documentant la scène punk hardcore dans la région de New York.

La majeure partie du premier catalogue de ROIR se compose de punk rock et de sorties d'artistes no wave tels que Suicide, Glenn Branca et Lydia Lunch. Le label se diversifie ensuite dans d'autres genres, notamment le punk hardcore, le reggae, le ska, la musique psychédélique et le dub.

Une des parutions les plus populaires de ROIR est le premier album homonyme des Bad Brains, un groupe de punks rastas de Washington qui n'ont sorti que 2 singles jusque là. Cet album se vend à  en 10 ans, dont  rien que sur cassette. ROIR publie également quelques-uns des enregistrements primitifs des Beastie Boys, Einstürzende Neubauten, Flipper, MC5, GG Allin, The New York Dolls, Prince Far I, Television, The Legendary Pink Dots, Lee Scratch Perry et The Skatalites. Au total, se sont 106 titres qui sortent ainsi sur cassette.

Signatures du label

Notes et références

Liens externes

Label discographique indépendant ayant son siège aux États-Unis
Label de rock
Label de punk
Label de reggae
Entreprise fondée en 1979

ROIR


Vjetroelektrana (VE) Mesihovina je prva bosanskohercegovačka vjetroelektrana. Vlasnik i investitor je Elektroprivreda HZ HB.

Nalazi se u središnjem dijelu općine Tomislavgrad, na lokalitetu Mesihovina. Vjetroelektrana Mesihovina sastoji se od 22 vjetroturbine tipa SWT-2.3-108 čija je ukupnu instalirana snaga 50,6 MW, a godišnje proizvodnje oko 165 GWh. Ukupna vrijednost investicije iznosi oko 81 milijun eura. Sredstva su osigurana iz kredita Njemačke razvojne banke (KfW), donacija Vlada Bosne i Hercegovine i Federacije BiH te vlastitih sredstava Elektroprivrede HZ HB. Puštena je u rad 2018.

Izgradnja

Prije početka izgradnje izvršena su sva potrebna mjerenja, studije i analize. Izrađene su Studija o mogućnosti korištenja energije vjetra za proizvodnju električne energije i Studija utjecaja na okoliš. Ugovor o koncesiji s Vladom Hercegbosanske županije te Sporazum o međusobnoj suradnji i pravu na korištenje zemljišta za VE Mesihovina s općinom Tomislavgrad potpisanu su 2009. godine. Kamen temeljac položen je krajem rujna 2009.

Izgradnja VE Mesihovina realizirana je kroz tri stupnja (lota). Dana 14. travnja 2016. potpisani su ugovori za inženjering, nabavu, isporuku i izgradnju 22 vjetroturbine s hrvatsko-danskim konzorcijem Siemens (Wind Power A/S i Siemens Wind Power d.o.o.). Vrijednost ugovora iznosila je 71.940.000 eura. Istoga dana potpisan je i ugovor za inženjering, nabavu, isporuku i izgradnju transformatorske stanice 20/110 kV Gornji Brišnik s priključkom na postojeći dalekovod 110 kV Posušje - Tomislavgrad s konzorcijem kojeg su činile hrvatske tvrtke ABB d.o.o. i Elektrocentar Petek d.o.o. Vrijednost ovoga ugovora je iznosila 4.275.447,28 eura. U lipnju iste godine s tvrtkom Strabag d.o.o. iz Sarajeva potpisan je ugovor vrijednost 4.302.837,34 KM (bez PDV-a) o izgradnji pristupne ceste i platforme za kranove.

U srpnju 2017. završena je izgradnja pristupnih cesta i platformi za kranove VE Mesihovina. Dana 31. kolovoza 2017. završena je kompletna montaža prvog od 22 vjetroagregata. Početkom prosinca iste godine završena je montaža svih vjetroagregata.

Tijekom izgradnje angažirano je oko 300 osoba, a u elektrani će raditi 14 radnika na pogonu i održavanju.

Na redovitoj sjednici 27. veljače 2019. Regulatorna komisija za energiju u Federaciji Bosne i Hercegovine – FERK izdala je podnositelju zahtjeva JP Elektroprivreda HZ HB d.d. Mostar dozvolu za rad za proizvodnju električne energije, koja je dopunjena novim proizvodnim objektom, vjetroelektranom Mesihovina.

Izvori

Vanjske poveznice

 Dalibor Marinčić: Vjetroelektrana Mesihovina – vizija energetske budućnosti Bosne i Hercegovine, Geodetski list, Vol. 68 (91) No. 1, Zagreb, 2014.

Vjetroelektrane u Bosni i Hercegovini
Tomislavgrad

Vjetroelektrana Mesihovina


Emeric Imre () este un chitarist, muzician, interpret și compozitor român de etnie poloneză, romă, maghiară și evreiască.

Biografie
Emeric Imre s-a născut pe 30 ianuarie 1965, în cartierul clujean Dâmbul Rotund.

Mama sa era jumătate poloneză și jumătate romă, iar tatăl lui era jumătate maghiar și jumătate evreu.

Viața personală
La îndemnul tatălui său s-a îndreptat spre muzică, începând să studieze vioara din clasa I. Familia mai avea două fete, iar Imre este mezinul și răsfățatul tuturor.

Mare iubitor de fotbal, practică acest sport timp de nouă ani. Părăsirea carierei sportive este unul din regretele care îl apasă uneori. De multe ori, la antrenamente, Emeric venea cu vioara sub braț.

Au urmat apoi doi ani dezastruoși în materie de muzică, în final renunțând la studiile muzicale.

În 1987 s-a căsătorit cu Aurora, ce care mai apoi a devenit mama copiilor săi: Bianca Felicia și Cristian Emeric.

După aceea, urmează divorțul de Aurora și 2 băieți: Azad și Cezar.

Educație
Un nou drum i s-a așternut în față când s-a aflat în clasa a VII-a, tot în domeniul muzicii, însă de această dată era vorba de un alt instrument: chitara. A ascultat "Eșarfă în dar" a lui Mircea Baniciu și, de atunci, viața sa a fost Cenaclul "Nicolae Tăutu" al Casei Armatei din Cluj. A ajuns acolo împreună cu Ghita Cucui, o colegă de liceu cu voce extraordinară. Aici i-a cunoscut pe Sorin Lăcătuș, Jean Emanuel Anton, Iosif Szabo, Călin Nemeș, Ioan Gyuri Pascu, Didi Ivănescu, Dan Marius Drăgan și Florin Constantin Verdeș. Erau "gașca nebună și frumoasă a Clujului", de pe vrema cenaclurilor studențești clujene din '83-'87.

Cariera artistică
Anul 1983 a fost cel mai frumos an din viața artistului. Începuse să simtă gustul "războiului frumos dintre scenă și public". Primul spectacol oficial al "găștii de nebuni" a avut loc pe scena Casei de Cultură a Studenților (CCS) din Cluj-Napoca. Se cânta folk, se făcea pantomimă, umor și poezie. Din repertoriul "găștii nebune" făceau parte piese proprii și ale celor din Cenaclul Flacăra, căci "folkul era rege atunci în România". Pe lângă Casa Armatei, repetițiile mai erau găzduite de Casa Municipală de Cultură sau de Casa Tineretului. Dintre coordonatorii grupului au făcut parte Emilia Ivanov și Cornel Udrea. În 1984 a debutat la Cenaclul Flacăra împreună cu Ghita Cucui și Liviu Robu, formând alături de ei grupul "Notorius". Euforia scenei a fost curmată însă de înrolarea în armată. A fost militar la o unitate din Timișoara, în orchestra căreia a cântat la vioară și la chitară. La terminarea stagiului militar, Cenaclul Flacăra s-a desființat.

După evenimentele din '89
Evenimentele din 1989 reprezintă pentru el un moment mișelesc despre care îi este și acum lehamite să vorbească. Consideră că anii care au urmat "au adus mai multă libertate, dar și mult surogat".

În 1992 și-a reluat activitatea alături de Cenaclul Flacăra cu turnee și concerte în întreaga țară. Cenaclul lui Adrian Păunescu și-a încetat activitatea prin 2000.

Emeric Imre a luptat însă mai departe pentru promovarea folkului. Pe lângă participarea la manifestări precum turneul "Folk You" la a cărui înființare a avut o contribuție însemnată, timp de un an, organizează în fiecare joi, în localul clujean "Pub Zone", seri de folk. În spațiul puțin fastuos, dar primitor au cântat atunci nume sonore din breaslă: Dinu Olărașu, Adrian Ivanițchi, Tatiana Stepa, Florin Chilian, Vali Moldovan, Octavian Bud, Emilian Onciu, grupul "Orizont 77" (format din Magda Puskas, Vali Moldovan și Ghiță Danciu), Vasile Mardare, Dan Varna sau Hans Knall. Au mai participat la spectacolele de joi și invitați locali, precum câțiva din Cenaclul "Altfel", Florin Toloargă, Gabi Forfotă, Adriana, Olivia sau frații Florea, un grup care menține vie mișcarea folk studențească din Cluj.

Perioada "modernă"
În 2006 lansează albumul "Nebun de alb" înregistrat împreună cu Jimi El Laco (vioară și chitară), Roje (clape) și Sebi Lazăr (percuție), în studioul primului.

Împreună cu doi asociați (Marius și Relu) reușește să pună la punct o oază de întâmplări reale și melodioase în cadrul clubului "Autograf".

Înființează o trupă care se numește "Emeric & Friends și Prietenii", a cărei componență este:

Emeric Imre - chitară acustică și voce

Răzvan Krivach - voce și chitară electrică

Adelina Boloț - voce

Sorin Zamfir - percuție

Gabi Ghiță - clape.

Ulterior, trupa își schimbă numele în "Emeric Set".

În 2012 lansează albumul "Târziu". Este nominalizat la premiul pentru "Cel mai bun album folk al anului 2012". Piesa "Condamnare la toamnă" la premiul pentru "Cea mai bună piesă" iar Emeric Imre la titlul de "Cel mai bun artist folk".

În 2014 lansează albumul "Iarna mea cu ochii mari". La realizarea acestuia au contribuit, printre alții, Jimi El Laco (Nightlosers), Dumitru Fărcaș sau Magda Pușcaș.

Încet-încet, Emeric Imre devine unul dintre cei mai populari artiști folk, susținând un număr impresionant de concerte în toată țara.

Nominalizări

Nominalizări la Premiile Muzicale Radio România 2012:
 "Cel mai bun album folk" al anului 2012  albumul Târziu. (Emeric Set)
 "Cel mai bun artist folk" al anului 2012 (Emeric Set)
 "Cea mai bună piesă" a anului 2012 piesa "Cântec de final" (Emeric Set)

Creații muzicale importante
Emeric a compus peste 260 de lucrări în stil folk. Printre acestea se numără:
 "Nebun de alb" pe versurile poetului Adrian Păunescu (2006)
 "Bună varianta rea" pe versurile poetului Adrian Păunescu
 "Orație de nuntă" pe versurile poetului Adrian Păunescu
 "Noapte de unul singur" pe versurile poetului Adrian Păunescu
 "Jurământ" pe versurile poetului Adrian Păunescu
 "Condamnarea la toamnă" pe versurile poetului Adrian Păunescu
 "Cântec pentru Aurora" pe versuri de Emeric Imre
 "Respirarea aerului de sub aripă" pe versuri de Nichita Stănescu
 "Sinuciderea lui Don Juan" pe versuri de Ion Minulescu
 "Scrisoare supărată" pe versuri de Viorel Gârbaciu
 "Cântec de final" pe versuri de Dorin Tudoran
 "Povestea cavalerului cu brici" pe versuri de Emil Brumaru

Discografie

Albume de creație
 Nebun de alb  (CD, 2006, reeditat în 2017)
 Târziu (CD, 2012, reeditat în 2017)
 Iarna mea cu ochii mari (CD, 2014)
 Jocul vieții (CD, 2018)

Apariții pe albume colective
 Cenaclul Flacăra – Vol. 4: Totuși iubirea (CD, 2007)
 Cenaclul Flacăra – Vol. 12: Front fără învingători (CD, 2008)
 Folk You 2007 (DVD, 2008)

Filmografie
 După un an (scurtmetraj, 2013, regia Cristian Pascariu)

Note

Bibliografie
 Astăzi e ziua ta: Emeric Imre de Luminița Ciobanu publicat în Jurnalul, 30 Ian 2015
 Biography  Biografie Last FM
  Bucuriile și tristețile lui Emeric Imre   aparut în Ziar de Cluj, scris de Florin Moldovan, 31 iulie 2015
 Folk la maxim: seară de muzică și poezie cu Emeric Imre, la Timișoara  aparut în Pressalert de Zoltan Varga,  5 februarie 2014
 Interviu Emeric Imre - Emisiunea "Altfel" Antena 1, realizator Dana Turcu, 11 iunie 2013
 Emeric Imre, "nebun de alb" pe o tablă multicoloră la Radio Cluj realizat de Florin Săsărman, 29 octombrie 2015

Legături externe

 Astazi iubim în stil românesc Pro TV, 24 februarie 2011
 Îndrăgitul folkist Emeric Imre, în concert la Buzău ziarul Adevărul, de Iulian Bunilă, 4 decembrie 2014
 Emeric Imre își lansează albumul la Târgu Jiu ziare.com, 15 ianuarie 2015
  operat de Emeric Imre

 Canal Youtube Emeric Imre

Interviuri
 Emeric Imre: E prea sofisticat cuvântul compozitor, eu inventez, scriu muzică, nu compun… , Ioana Matfeev, 30 iunie 2012
  Interviu cu "nebunul de alb" Giorgiana Astefanei, 10 decembrie 2011
 Interviu cu Emeric Imre   Lăcrămioara Opriș
 Muzica folk merge cu berea Emisiunea Vocile Clujului Digi24, 03 septembrie 2015
 Invitat în studiourile Radio România Iași  Emisiunea Pulsul  Zilei cu Cristina Spînu și George Vanvu 28 noiembrie 2013

Nașteri în 1965
Nașteri pe 30 ianuarie
Autori români
Compozitori români
Clujeni
Instrumentiști români în viață
Muzicieni români în viață
Cântăreți români de folk
Cenaclul Flacăra
Români de origine poloneză
Români de origine romă
Români de origine maghiară
Evrei români

Emeric Imre


An Anthurium obtusum in uska species han Liliopsida nga syahan ginhulagway ni Adolf Engler, ngan ginhatag han pagkayana nga asya nga ngaran ni Michael Howard Grayum. An Anthurium obtusum in nahilalakip ha genus nga Anthurium, ngan familia nga Araceae.

Subspecies

Ini nga species ginbahin ha masunod nga subspecies:

 A. o. obtusum
 A. o. puntarenense

Mga kasarigan

Mga sumpay ha gawas

Anthurium

Anthurium obtusum


Peisistratos () steht für:

 Peisistratos, im 6. Jahrhundert v. Chr. Tyrann von Athen

griechische Mythologie:
 Peisistratos (Sohn des Neleus), Kämpfer im Trojanischen Krieg
 Peisistratos (Sohn des Nestor), Begleiter des Telemachos
 Peisistratos (Sohn des Peisistratos), Enkel des Nestor

Peisistratos (Begriffsklärung)


Die Abtei Notre-Dame de Chelles (manchmal auch Chelles-Saint-Berthour nach ihrer Stifterin genannt) war ein königliches Kloster in Chelles östlich von Paris.

Geschichte
Keimzelle der Abtei war die merowingische Villa Cala (oder Kala). Königin Chrodechild († 544), die Ehefrau von Chlodwig I., hatte ihr bereits eine dem heiligen Georg geweihte Kirche gestiftet. König Chilperich I. († 584) und Königin Fredegunde († 597) residierten hier häufig. Chilperich wurde bei der Jagd in der Nähe der Villa ermordet. Etwa im Jahr 658 wurden die Georgskirche und die Villa Cala durch die Königin Bathilde, Witwe von Chlodwig II., um das Nonnenkloster erweitert. Dabei half eine Bertilla aus der Abtei Notre-Deme de Jouarre. Später trat Bathilde in das Kloster ein und starb im Jahr 680 in Chelles.

Lange Zeit waren fast alle Äbtissinnen Witwen, Töchter oder Schwestern von Kaisern oder Königen, was auf Dauer zum Nachteil der monastischen Disziplin gereichte. Étienne de Senlis und Louis de Beaumont, Bischöfe von Paris, versuchten vergebens, das Kloster zu reformieren, der eine 1134, der andere 1483. Erst 1499, zur Zeit von Bischof Jean Simon, gelang dies durch einen Beschluss des Parlement de Paris: Ab dem Jahr 1500 wurden die Äbtissinnen auf drei Jahre gewählt mit möglicher Wiederwahl. Aber schon 1559 schaffte der König die Wahl wieder ab und ernannte von nun an die Äbtissinnen selbst.

Das Kloster der Benediktinerinnen bestand bis zur Französischen Revolution. Die Abtei Chelles wurde 1790 geschlossen, 1796 als Nationaleigentum verkauft und zerstört. Die Reste des Klosters sind heute Bestandteil der Mairie von Chelles.

Äbtissinnen

Auf Lebenszeit gewählt
 Berthild, † 705 erste Äbtissin
 Sigisse (708 bezeugt)
 Vilcome
 Ermengarde
 Clémence
 Asceline
 Sybille
 Marsilie
 Gisela (788–810), † 810, Schwester von Karl dem Großen
 Heilwig aus Sachsen, † nach 835, Mutter der Kaiserin Judith
 Ermentrude, † 869, Ehefrau von Karl dem Kahlen
 Rothild, 912/922 als Äbtissin bezeugt, † 928/929, Tochter von Karl dem Kahlen

Der Versuch Karls des Einfältigen im Jahr 922, die Abtei seiner Tante Rothild zu entziehen und sie seinem Günstling Hagano zu geben, führte zur Absetzung Karls nach einem Aufstand des Adels wohl unter Führung Hugos des Großen, der wiederum der Schwiegersohn Rothilds war.

Über rund 170 Jahre hinweg sind keine Äbtissinnen bekannt

 Mathilde (1097–1112)
 Ameline oder Aveline (1127/37 bezeugt)
 Maale oder Mathilde (1156 bezeugt)
 Helvide oder Héloise (1155–1177)
 Asceline, † 1178
 Marie de Duny (1178–1185)
 Ameline, † 1205
 Marie de Néry, † 1208
 Mathilde de Berchère (1208–1220), † 1220
 Mathilde de Corbeil (wohl 1220–1223)
 Florence (1223 Äbtissin), † 1228
 Marguerite de Néry (1228–1231)
 Pétronille de Mareuil (1231–1250), † 1250
 Mathilde de Nanteuil (1250–1274), † 1274
 Vakanz (1274–1280)
 Adeline I. de Nanteuil (1280–1311), † 1311
 Alice I. de Clignet d'Otis (1311–1317), † 1317
 Marguerite II de Pacy (1317–1348)
 Pétronille de Paroy (1348–1354)
 Adeline de Pacy (1354–1363), † 1363
 Jeanne I. de Soissy (1363–1364), † 1364
 Agnès I. de La Queue (1364–1368), † nach 1368
 Jeanne de La Forest (1368–1379), † 1379
 Jeanne de Roye (1379–1399), † 1399, Schwester von Guy de Roye
 Agnès de Neufville (1399–1414)
 Alice de Thorote (1414–1419)
 Marie de Cléry (1420–1429)
 Elisabeth de Pollye (1429–1475), † 1475
 Catherine de Lignières (1475–1500), † 1504

Auf drei Jahre gewählt
 Jeanne de La Rivière (1500–1507)
 Marie de Reilhac (1507–1510), † 1547
 Marie Cornu (1510–1514), † 1519
 Catherine oder Marguerite de Champrond (1518–1518), † 1518
 Barbe de Tallensac (1518–1528), † 1537
 Madeleine des Chelles (1528–1542), † 1542
 Jacqueline d'Amignon (1542–1558), † 1558

Vom König ernannt
 Renée de Bourbon (1559–1583), † 1583, Tochter von Charles de Bourbon, Herzog von Vendôme
 Marie de Lorraine (1583–1627), † 1627, Tochter von Claude de Lorraine, Herzog von Aumale
 Marie Henriette de Bourbon (1627–1629), † 1629, uneheliche Tochter von König Henri IV.
 Madeleine de la Porte de La Meilleraye (1629–1671), † 1671
 Guidone Marguerite de Cossé (1671–1680), 1. Mal, Tochter von François de Cossé, Herzog von Brissac
 Catherine de Scorailles de Roussille (1680–1688)
 Guidone Marguerite de Cossé (1688–1707), 2. Mal, † 1707
 Charlotte Agnès de Villars (1707–1719), † 1723
 Louise Adélaïde d'Orléans (1719–1734), Tochter des Regenten Philippe II. de Bourbon, duc d'Orléans
 Anne de Clermont-Chaste de Gessans (1735–1790)

Weitere Persönlichkeiten
 Hereswitha, angelsächsische Heilige, Schwester von Hilda von Whitby
 Swanahild, † nach 743, Ehefrau von Karl Martell, bestattet in Chelles
 Mildred von Minster

Literatur
 Honoré Fisquet, La France pontificale (Gallia Christiana), Paris, Band 2, S. 345–349
 Abbé Clément Torchet, Histoire de L'Abbaye Royale de Nôtre-Dame de Chelles, 3 Bände, 1889–94, Neuauflage 2010

Einzelnachweise

Chelles
Chelles
Monument historique in Chelles
Monument historique (Kloster)
Monument historique seit 1974
Chelles
Bauwerk in Chelles
Chelles

Abtei Chelles


este o actriță, model de costume de baie și un gravure idol. Ea este căsătorită cu actorul de comedie japonez Masaki Sumitani (cunoscut sub numele de scena Hard Gay). Ea a dat naștere la un băiat pe 23 iulie 2008.

Referințe

Nașteri în 1983
Gravure idol japoneze
Cioturi Biografii Japonezi
Oameni în viață

Anna Suzuki


Hîrjauca-Sipoteni este un sector reprezentativ cu vegetație silvică în raionul Călărași, Republica Moldova. Este amplasat în ocolul silvic Hîrjauca, subparcelele 41C, 41D și 41G. Are o suprafață de 5,4 ha. Obiectul este administrat de Întreprinderea silvică Călărași.

Caracteristici geografice
Sectorul protejat este situat la sud-est de satul Hîrjauca, în apropierea mănăstirii cu același nume și a sanatoriului "Codru" (la depărtare de 100 m de ultimul), pe un versant cu expoziție nord-estică și înclinare de 10°. Altitudinea variază între 180 și 245 m. Solul este brun de pădure.

Diversitate floristică
Genofondul ariei protejate cuprinde 74 de specii de plante vasculare, dintre care 12 specii de arbori, 8 de arbuști și 54 de plante ierboase. Șase specii sunt rare: Actaea spicata, Arum orientale, Cephalanthera damasonium, Epipactis heleborine, Circaea lutetiana și Vinca minor.

Arbori

Arboretul se clasifică ca natural fundamental de productivitate superioară (440 m³/ha) în subparcela 41C și ca parțial derivat în restul subparcelelor.

Prevalează fagii (Fagus sylvatica), majoritatea cărora au răsărit în jurul anului 1925, cu câteva exemplare provenind din anii 1880. Diametrul tulpinii este de 50 cm, în unele cazuri valoarea dată atingând 120 cm. Înălțimea acestor arbori este de 31 m. În proporție de 95%, fagii provin din semințe. Fructifică destul de abundent, dar nu în fiecare an.

Alte specii de arbori înregistrați în aria protejată sunt stejarul pedunculat (Quercus robur), frasinul (Fraxinus excelsior), teiul (Tilia cordata), cireșul (Cerasus avium), carpenul (Carpinus betulus) și salcia (Salix alba). În proporții neglijabile se întâlnesc jugastrul (Acer campestre), paltinul de munte (Acer pseudoplatanus) și cel de câmp (Acer platanoides),  (Sorbus torminalis) și ulmul (Ulmus carpinifolia).

Arbuști
Stratul de arbuști este slab dezvoltat din cauza gradului ridicat de încheiere al arboretului (altfel spus, a umbrei abundente). Înălțimea exemplarelor mature variază, în funcție de specie, de la 30 cm la 1,3 m. Majoritatea arbuștilor vegetează și nu fructifică.

Cele mai întâlnite specii sunt socul (Sambucus nigra) și sângerul (Swida sanguinea). Lista completă a arbuștilor identificați în pădurea Hîrjauca-Sipoteni este redată în cele ce urmează:

Cornus mas
Corylus avellana
Crataegus monogyna
Euonymus europaea
Euonymus verrucosa
Rosa canina
Sambucus nigra
Swida sanguinea

Ierburi
Stratul de ierburi nu este uniform. Gradul de acoperire cu ierburi variază pe teritoriul ariei protejate între 30% și 60%.

Din punct de vedere al ritmului de dezvoltare, particularităților ecologice și importanței fitocenotice, plantele ierboase identificare la Hîrjauca-Sipoteni sunt clasificate în următoarele sinuzii:
efemeride (Scilla bifolia, Corydalis solida, C. cava, Anemonoides ranunculoides, Dentaria bulbifera)
plante perene verzi în timpul verii (Aegopodium podagraria, Scutellaria altissima, Scrophularia nodosa, Campanula bononiensis, Brachipodium sylvaticum)
plante care își păstrează unele frunze în timpul iernii (Hedera helix, Carex brevicollis, C. pilosa, Asarum europaenum, Galeobdolon luteum, Sanicula europaea)

Cele mai abundente specii, majoritatea dintre care formează chiar pâlcuri, sunt Hedera helix, Carex brevicollis, C. pilosa, Asarum europaenum, Aliaria petiolata și Aegopodium podagraria. Lista completă a speciilor de plante identificate în sectorul reprezentativ este redată în cele ce urmează:

Actaea spicata L.
Aegopodium podagraria L.
Alliaria petiolata (Bieb.) Cavara et Grande
Anemonoides ranunculoides (L.) Holub
Anthriscus sylvestris (L.) Beauv.
Arum orientale Bieb.
Asarum europaenum L.
Brachypodium sylvaticum (Huds.) Beauv.
Bromopsis benekenii (Lange) Holub
Calystegia sepium (L.) R.Br.
Campanula bononiensis L.
Carex brevicollis DC.
Carex pilosa Scop.
Cephalanthera damasonium (Mill.) Druce
Circaea lutetiana L.
Corydalis cava (L.) Schweigg. et Korte
Corydalis solida (L.) Clairv.
Cucubalus bacifer L.
Dactyilis glomerata L.
Epipactis heleborine (L.) Crantz
Equisetum arvense L.
Galeobdolon luteum Huds.
Galium aparine L.
Galium odoratum (L.) Scop.
Geranium phaeum L.
Geranium robertianum L.
Geum urbanum L.
Glechoma hirsuta Waldst. et Kit.
Hedera helix L.
Hordelymus europaeus (L.) Harz
Impatiens noli-tangere L.
Lycopus europaeus L.
Melica uniflora Retz.
Mercurialis perennis L.
Mycelis muralis (L.) Dumort.
Poa nemoralis L.
Polygonatum latifolium Desf.
Polygonatum multiflorum (L.) All.
Pulmonaria obscura Dumort.
Pulmonaria oficinalis L.
Rubus idaeus L.
Salvia glutinosa L.
Sanicula europaea L.
Scilla bifolia L.
Scutellaria altissima L.
Scrophularia nodosa L.
Sonchus arvensis L.
Stachys sylvatica L.
Stellaria holostea L.
Tussilago farfara L.
Urtica dioica L.
Vinca minor L.
Viola hirta L.
Viola reichenbachiana Jord.

Statut de protecție
Aria protejată Hîrjauca-Sipoteni este o suprafață reprezentativă de pădure de fag caracteristică pentru pădurile din centrul Moldovei, valoroasă datorită vârstei și parametrilor biomorfologici ale fagului.

Obiectivul a aparținut în trecut mănăstirii Hîrjauca, beneficiind de regim protejat la fel ca și majoritatea pădurilor aflate în proprietatea mănăstirilor. Prima oficializare a statutului de protecție a avut loc în anul 1928, când o suprafață de 5 ha de copaci bătrâni de fag a fost inclusă în lista rezervațiilor protejate, fiind atribuită la categoria "Arii naturale importante din punct de vedere botanic, zoologic, geologic sau estetic și istoric". Sectorul dat de pădure a fost inclus în lista rezervațiilor naturale legalizate până în anul 1944 oficializate în România. Printr-o Hotărâre a Consiliului de Miniștri al României din 19 iulie 1937, așa-numitul sector Hârjauca-Palanca, cu o suprafață de 7 ha, a fost unul din cele opt suprafețe de pădure declarate monumente ale naturii din Basarabia. Delimitarea curentă de 5,4 ha a ariei naturale a fost făcută prin Hotărîrea Sovietului de Miniștri al RSSM din 8 ianuarie 1975 nr. 5, când aceasta a fost declarată monument al naturii și luată sub protecția statului. Statutul de protecție a fost reconfirmat prin Legea nr. 1538 din 25 februarie 1998 privind fondul ariilor naturale protejate de stat, în anexele căreia pădurea este atribuită la categoria "Monumente ale naturii de tip botanic, a) sectoare reprezentative de vegetație silvică".

Aria protejată este valorificată ca loc de agrement pentru clienții sanatoriului "Codru", din care cauză solul este bătătorit, iar tulpinile mai multor fagi remarcabili au fost vandalizate. Pentru ameliorarea situației ecologice, este recomandată limitarea accesului populației în zona protejată și amenajarea unor zone de agrement în alte locuri. Într-un studiu din 2005, unii specialiști de la Grădina Botanică (Institut) a Academiei de Științe a Moldovei recomandă includerea în aria protejată a încă două subparcele, învecinate, și anume 41F și 42J.

Referințe

Bibliografie

Legături externe

Hîrjauca-Sipoteni
Raionul Călărași

Pădurea Hîrjauca-Sipoteni (arie protejată)


Bjeloruska enciklopedija (bjeloruski: Беларуская энцыклапедыя, puni naziv Універсальная Беларуская энцыклапедыя, ruski: Белорусская энциклопедия) opća je enciklopedija na bjeloruskome jeziku. Bjeloruska enciklopedija prva je nacionalna enciklopedija neovisne Bjelorusije. Izdavala ju je izdavačka kuća Bjeloruska enciklopedija "Pjatrus' Broŭka" (bjeloruski: Беларуская Энцыклапедыя імя Петруся Броўкі, ruski: Белорусская энциклопедия имени Петруся Бровки) u Minsku između 1996. i 2004. godine u 18 svezaka, uključujući 100 izdavačkih listova. Bjeloruska enciklopedija sveukupno sadrži oko 80 tisuća članaka. Članci u enciklopediji poredani su u abecednome redoslijedu. Glavni urednik od 1993. do 1995. godine bio je Boris Ivanovič Sačenko, a od 1995. do 2004. godine Gennadij Petrovič Paškov.

Svesci
 Беларуская энцыклапедыя: У 18 т. Т. 1: А — Аршын / Рэдкал.: Г.П. Пашкоў і інш. — Мн.: БелЭн., 1996. — 552 с.: іл.
 Беларуская энцыклапедыя: У 18 т. Т. 2: Аршыца — Беларусцы / Рэдкал.: Г.П. Пашкоў і інш. — Мн.: БелЭн., 1996. — 480 с.: іл.
 Беларуская энцыклапедыя: У 18 т. Т. 3: Беларусы — Варанец / Рэдкал.: Г.П. Пашкоў і інш. — Мн.: БелЭн, 1996. — 511 с.: іл.
 Беларуская энцыклапедыя: У 18 т. Т. 4: Варанецкі — Гальфстрым / Рэдкал.: Г.П. Пашкоў і інш. — Мн.: БелЭн., 1997. — 480 с.: іл.
 Беларуская энцыклапедыя: У 18 т. Т. 5: Гальцы — Дагон / Рэдкал.: Г.П. Пашкоў і інш. — Мн.: БелЭн, 1997. — 576 с.: іл. .
 Беларуская энцыклапедыя: У 18 т. Т. 6: Дадаізм — Застава / Рэдкал.: Г.П. Пашкоў і інш. — Мн.: БелЭн, 1998. — 576 с.: іл.
 Беларуская энцыклапедыя: У 18 т. Т. 7: Застаўка — Кантата / Рэдкал.: Г.П. Пашкоў і інш. — Мн.: БелЭн, 1998. — 608 с.: іл.
 Беларуская энцыклапедыя: У 18 т. Т. 8: Канто — Кулі / Рэдкал.: Г.П. Пашкоў і інш. — Мн.: БелЭн., 1999. — 576 с.: іл.
 Беларуская энцыклапедыя: У 18 т. Т. 9: Кулібін — Малаіта / Рэдкал.: Г.П. Пашкоў і інш. — Мн.: БелЭн, 1999. — 560 с.: іл.
 Беларуская энцыклапедыя: У 18 т. Т. 10: Малайзія — Мугараджы / Рэдкал.: Г.П. Пашкоў і інш. — Мн.: БелЭн, 2000. — 544 с.: іл.
 Беларуская энцыклапедыя: У 18 т. Т. 11: Мугір — Паліклініка / Рэдкал.: Г.П. Пашкоў і інш. — Мн.: БелЭн, 2000. — 560 с.: іл.
 Беларуская энцыклапедыя: У 18 т. Т. 12: Палікрат — Праметэй / Рэдкал.: Г.П. Пашкоў і інш. — Мн.: БелЭн., 2001. — 576 с.: іл.
 Беларуская энцыклапедыя: У 18 т. Т. 13: Праміле — Рэлаксін / Рэдкал.: Г.П. Пашкоў і інш. — Мн.: БелЭн, 2001. — 576 с.: іл.
 Беларуская энцыклапедыя: У 18 т. Т. 14: Рэле — Слаявіна / Рэдкал.: Г.П. Пашкоў і інш. — Мн.: БелЭн, 2002. — 512 с.: іл.
 Беларуская энцыклапедыя: У 18 т. Т. 15: Следавікі — Трыо / Рэдкал.: Г.П. Пашкоў і інш. — Мн.: БелЭн, 2002. — 552 с.: іл.
 Беларуская энцыклапедыя: У 18 т. Т. 16: Трыпалі — Хвіліна / Рэдкал.: Г.П. Пашкоў і інш. — Мн.: БелЭн, 2003. — 576 с.: іл.
 Беларуская энцыклапедыя: У 18 т. Т. 17: Хвінявічы — Шчытні / Рэдкал.: Г.П. Пашкоў і інш. — Мн.: БелЭн., 2003. — 512 с.: іл.
 Беларуская энцыклапедыя: У 18 т. Т. 18. Кн. 1: Дадатак: Шчытнікі — Яя / Рэдкал.: Г.П. Пашкоў і інш. — Мн.: БелЭн., 2004. — 473 с.: іл.
 Беларуская энцыклапедыя: У 18 т. Т. 18. Кн. 2: Рэспубліка Беларусь / Рэдкал.: Г.П. Пашкоў і інш. — Мн.: БелЭн., 2004. — 760 с.: іл.

Izvori

Literatura
 Беларуская энцыклапедыя: У 18 т.: А — Аршын / Рэд кал.: Г. П. Пашкоў і інш. — Мінск: БелЭн, 1996.

Vidi još
 Bjeloruska sovjetska enciklopedija

Vanjske poveznice
 История издательства
 Постановление Совета Министров Республики Беларусь от 19 августа 1993 г. № 565 «Об издании Белорусской энциклопедии»
 Информационно-аналитический портал Союзного государства — «Белорусская энциклопедия» для россиян

Nacionalne enciklopedije
Bjelorusija

Bjeloruska enciklopedija


Blood in the Mobile ist ein dänischer Dokumentarfilm aus dem Jahr 2010. Der Film ist von Frank Piasecki Poulsen. Der Film thematisiert das Problem der Konfliktmineralien und ihre vermutete Nutzung bei der Herstellung von Mobiltelefonen. Exemplarisch setzt er sich mit der Firmenpolitik Nokias auseinander, dessen Vertreter ebenso interviewt werden wie Vertreter aus Wissenschaft, Politik und Nicht-Regierungs-Organisationen. Der Film zeigt auch die Arbeitsbedingungen in der Mine im Ort Bisie (Territorium Walikale) im Osten der Demokratischen Republik Kongo.

Der Film kam am 1. September 2010 in Dänemark in die Kinos.

Kritik

Siehe auch
 Green IT

Weblinks

Einzelnachweise

Filmtitel 2010
Dänischer Film

Blood in the Mobile


Min onkels Porsche er en film instrueret af Mike Ameko Lippert, Svante Lindeburg.

Handling
Mike Ameko har arvet en Porsche i Ghana! Det er bare tage ned og hente den, så kom bare med. Mike lander i Accra og opsøger sin farbror der må vide hvor onklens Porsche står. Mike taler dansk til os og engelsk med ghaneserne. Filmen og stedet kan sættes ind i sammenhæng med landets geografiske placering og dets natur og kultur. Skolens atlas kan give os de første oplysninger om Ghanas beliggenhed, klima, vegetation. Desuden giver atlas også en oversigt over landets landbrugets afgrøder og dyr, byernes industri og vigtige råstoffer i undergrunden, altså en idé om landets økonomiske muligheder, hovedtræk i Ghanas kultur og historie, herunder fx den tidligere kolonimagt, kan ligeledes findes i atlas, evt. historisk atlas. Her kan det være det være på sin plads at nævne at Danmark har en fortid i landet. Leksika og andre opslagsværker på skolens bibliotek giver en generel oversigt. Mere specielle oplysninger om Ghana kan fås fra Danidas udgivelser og statistik. Da Ghana er et programsamarbejdsland, dvs. et land Danmark har tætte forbindelser med, har Danida udgivet "Ghana. En politisk og økonomisk oversigt" af Kika Mølgaard, 1994.

Referencer

Eksterne henvisninger

Danske film fra 2003

Ghana
Oplysningsfilm fra Danmark

Min onkels Porsche


FMF may refer to:

Arts
 Fantastic Mr Fox, a novel by Roald Dahl
 Fantastic Mr. Fox (film)
 Fantastic Mr. Fox (opera)
 Fender Music Foundation, an American children's charity
 Firefly Music Festival, in Dover, Delaware, United States
 Florida Music Festival, in Orlando, Florida, United States

Sport
 Malagasy Football Federation (French: )
 Malian Football Federation (French: )
 Mexican Football Federation (Spanish: )
 Moldovan Football Federation (Romanian: )
 Mozambican Football Federation (Portuguese: )

Other uses
 Familial Mediterranean fever
 Fees Must Fall, a South African student protest
 Feminist Majority Foundation, an American rights organization
 Fleet Marine Force, of the United States Navy and United States Marine Corps
 Flying Machine Factory, a motocross aftermarket supplier
 Find My Friends, iOS software
 First Millennial Foundation, now the Living Universe Foundation, a pro-space colonisation group
 Front mid-engine, front-wheel-drive layout, a vehicle drivetrain layout
 Funkmaster Flex (born 1967), American hip hop DJ
 United States Foreign Military Financing, a program of the United States federal government

FMF


Aux États-Unis, la législation sur le travail des enfants réglemente l'emploi et la sécurité des enfants au travail. Au niveau fédéral, l'évolution législative la plus importante pour limiter l'emploi et l'exploitation des travailleurs mineurs est le Fair Labor Standards Act de 1938 (FLSA). Les conditions permettant le travail des enfants selon le FLSA visent à protéger les possibilités d'instruction des jeunes et interdisent de les recruter dans des emplois qui portent atteinte à leur santé et à leur sécurité. Le FLSA indique les horaires maximaux de travail pour les jeunes de moins de 16 ans et détaille divers métiers risqués, trop dangereux pour être confiés à des enfants.

Histoire du travail rémunéré des enfants

Le travail des enfants a commencé, à l'époque coloniale de l'Amérique, comme un débouché productif pour eux. À l'âge de 13 ans, les orphelins étaient envoyés exercer dans le commerce ou comme domestiques car les lois visaient à empêcher les jeunes désœuvrés de constituer un fardeau pesant sur la société. Les tensions économiques de plus en plus vives entre l'Angleterre et l'Amérique ont aiguillonné le projet de créer une industrie indépendante. Les femmes et les enfants travaillaient dans les usines pendant que les maris et les pères s'occupaient des fermes chez eux. Cette pratique correspondant à l' où le père est un modeste propriétaire terrien. Un hebdomadaire national considère que le travail en usine ne correspondait pas aux hommes en bonne santé : mieux valait le confier à des filles de six à douze ans.

À mesure que l'industrialisation se développe aux États-Unis, les propriétaires d'usines engagent de jeunes travailleurs pour les affecter à diverses missions. La pratique, surtout dans les , consiste à embaucher les enfants en même temps que leurs parents ; les jeunes ne peuvent gagner que 2 dollars par semaine. Les enfants étaient recherchés dans les usines et les mines car leur petite stature se révélait utile pour réparer des machines et se glisser dans des espaces confinés où les adultes n'auraient pu pénétrer. Dans les villes avec des filatures, de nombreuses familles avaient besoin que leurs enfants travaillent pour faire face aux dépenses de base. Dans les villes minières, de nombreux parents aidaient souvent leurs enfants à contourner les lois en vigueur sur la protection de l'enfance car les employés des mines étaient rémunérés au chargement et tout effort pour recueillir davantage de minerai permettait d'obtenir une meilleure rémunération. D'après le recensement de 1900, on estime que  de dix à quinze ans avaient un travail, soit plus de 18 % des effectifs dans le secteur industriel. À partir de 1870, le nombre d'enfants au travail augmente à chaque décennie et ce pourcentage ne baisse qu'après la Première Guerre mondiale. Entre 1910 et 1920, plus de 60 % des enfants au travail aux États-Unis exercent dans le secteur agricole. Tout garçon né dans une famille d'agriculteurs représentait l'équivalent de mille dollars. Certains enfants aimaient mieux travailler qu'aller à l'école car gagner un salaire leur valait le respect chez eux, ils étaient victimes de  à l'école et n'aimaient guère lire ou écrire alors qu'ils pouvaient travailler.

Certificats de travail

Au niveau fédéral, le système juridique disposait de pouvoirs limités pour voter des lois sur le travail des enfants, principalement du fait que la Constitution donne aux parents le droit d'élever leur enfant comme bon leur semble. Il fallait donc que les États s'empare du sujet et créent leur propre code juridique, y compris concernant les conditions d'âge et d'instruction. Pour le travail régulier à plein temps, les États octroyaient des « certificats d'âge et de scolarité », des « permis de travail » ou des « certificats de travail » aux jeunes  avant qu'ils ne puissent exercer dans certains métiers, souvent dans le secteur industriel ou dans le commerce. Aucun certificat n'était nécessaire pour l'agriculture, les commerces de rue et le travail dans des domiciles privés.

Réforme juridique du travail des enfants

Le début du  voit l'essor des mouvements de réforme. Le , association qui milite pour l'abolition de tout travail des enfants, est fondée en 1904. Elle diffuse des informations sur la vie et les conditions de travail des jeunes, ce qui concourt à la mobilisation d'un support populaire pour réglementer, à l'échelle des différents États, le travail des enfants. Ces réglementations sont souvent assorties de lois sur l'instruction obligatoire, qui visent à éroder dans une certaine mesure le travail des enfants, à les maintenir à l'école et à les soustraire au marché du travail jusqu'à un âge minimal (habituellement : 12, 14 ou 16 ans). En 1906, le sénateur républicain  dépose le premier projet de loi pour encadrer le travail des enfants à l'échelle fédérale, ce qui provoque une vive attention dans la population. Le projet de loi est ensuite rejeté par le président Theodore Roosevelt.

En 1916, cédant à la pression du National Child Labor Committee (NCLC) et de la National Consumers League, le Congrès des États-Unis vote la loi , qui interdit le  de biens produits par des employés de moins de 14, 15 ou 16 ans, selon le type de travail. Les démocrates du Sud, malgré leur opposition, n'ont pas cherché à faire obstruction au vote. Le président Woodrow Wilson, qui n'avait guère montré d'intérêt envers le sujet, soutient le projet à la dernière minute sous la pression des dirigeants du parti qui insistaient sur la popularité de cette initiative, surtout dans la classe émergente des électrices. Aussi le président déclare-t-il aux membres du Congrès qu'il est nécessaire d'adopter cette loi, ainsi que la loi sur la rémunération des travailleurs, afin de répondre au mouvement progressiste national et de remporter l'élection de 1916 contre le parti républicain. Le travail des enfants devient donc officiellement un thème intéressant le gouvernement fédéral et le Keating–Owen Act devient la première loi réglementant le travail des mineurs à l'échelle fédérale. Toutefois, la Cour suprême des États-Unis annule la loi en 1918, dans l'arrêt , car elle régule aussi le commerce qui ne traverse pas les frontières entre États. Le Congrès utilise ses prérogatives sur le budget pour voter une taxe de 10 % sur les entreprises qui recourent au travail des enfants, mais cette mesure est cassée par la Cour suprême en 1923 dans l'arrêt . Le travail des enfants ne prend fin que dans les années 1930.

Face à ces défaites, le Congrès approuve, le , un amendement à la Constitution, qui l'autorise à réglementer « le travail des personnes n'ayant pas atteint 18 ans » et le soumet aux États pour qu'ils le ratifient. Seuls cinq États le ratifient dans les années 1920. Toutefois, l'administration du président Franklin D. Roosevelt soutient l'amendement et 14 autres États le signent en 1933 (sa première année d'exercice) ; au total, 28 États l'ont approuvé en 1937. Il fallait encore l'accord de 10 autres États pour ratifier l'amendement proposé.

L'opinion juridique courante sur la réglementation du travail des mineurs connaît un renversement dans les années 1930. En 1938, le Congrès vote le Fair Labor Standards Act, qui réglemente l'emploi des jeunes âgés de moins de 16 ou de 18 ans, et la Cour suprême confirme cette législation. Après ce changement, l'amendement a été décrit comme « sans intérêt » et s'inscrivant dans la Constitution.

Réglementations

Législation fédérale

Le principal instrument juridique qui régit le travail des mineurs aux États-Unis est le Fair Labor Standards Act. Dans le domaine non agricole, les enfants de moins de 14 ans ne doivent pas être embauchés ; les jeunes de 14 à 16 ans peuvent être engagés, dans certains métiers autorisés, avec des horaires limités ; enfin, les jeunes de 16 à 17 ans peuvent être embauchés, sans limitation des horaires, dans des métiers non dangereux. Ces réglementations prévoient plusieurs exceptions, comme l'emploi par les parents, la livraison de journaux et les enfants acteurs. En général, dans le domaine agricole, les règles sont moins strictes.

Législations des États

Les États présentent des lois diverses concernant l'emploi des jeunes. Chaque État précise certaines conditions, comme l'âge minimal auquel un enfant peut travailler, le volume horaire quotidien pour un enfant, le volume horaire hebdomadaire. Le département du Travail des États-Unis fixe les conditions de base pour le travail agricole dans chaque État. Si la loi d'un État sur le travail des enfants diverge par rapport à la législation fédérale, ce sont les conditions les plus strictes qui seront appliquées.

Travail des enfants dans l'agriculture

Si la loi de 1938 impose des limites sur de nombreuses variantes du travail des enfants, le travail agricole en est exclu. Par conséquent, de nos jours (2012), quelque  récoltent près d'un quart de la nourriture produite aux États-Unis.

D'après la pétition présentée en 2010 par Human Rights Watch :

Notes et références

Annexes

Articles connexes
  (1900–1974), enfant ayant survécu à un accident industriel
  (1897 – env. 1970), enfant ayant survécu à un accident industriel

 Droit du travail aux États-Unis
 Agnes Nestor, syndicaliste américaine

Bibliographie
 Abbott, Edith. "A study of the early history of child labor in America." American Journal of Sociology 14.1 (1908): 15–37. online
 Basu, Kaushik. "Child labor: cause, consequence, and cure, with remarks on international labor standards." Journal of Economic literature 37.3 (1999): 1083–1119. online
 Kaufka Walts, Katherine. "Child labor trafficking in the United States: A hidden crime." Social Inclusion 5.2 (2017): 59–68.
 Kotin, Lawrence and William F. Aikman.  Legal Foundations of Compulsory Schooling (Kennikat Press 1980).
 Landes William and Lewis C. Solomon, "Compulsory Schooling Legislation: An economic Analysis of Law and Social Change in the Nineteenth Century," Journal of Economic History 22(1), 1972
 Lleras-Muney, Adriana. "Were compulsory attendance and child labor laws effective? An analysis from 1915 to 1939." Journal of Law and Economics 45.2 (2002): 401–435. online
 Moehling, Carolyn M. "State Child Labor Laws and the Decline of Child Labor," Explorations in Economic History  (1999) 36, 72-106

Liens externes

Travail des enfants
Droit du travail aux États-Unis
Législation sur les droits de l'enfant

Législation sur le travail des enfants aux États-Unis


TRW Inc. a fost o corporație americană implicată într-o varietate de întreprinderi, în principal în aerospațial, automobile și birou de credit. A fost un pionier în mai multe domenii, inclusiv componente electronice, circuite integrate, calculatoare, software și sisteme de inginerie. TRW a construit multe nave spațiale, printre care și Pioneer 1, Pioneer 10 și mai multe observatoare spațiale. A fost #57 pe lista Fortune 500din 1986 și avea 122.258 de angajați. În 1958, compania a fost numită Thompson Ramo Wooldridge, după trei lideri proeminenți. Acest lucru a fost scurtat ulterior la TRW.

Rădăcinile companiei au fost înființate în 1901 și au durat mai mult de un secol până când au fost achiziționate de către Northrop Grumman în 2002. A contribuit la crearea unei varietăți de corporații, printre care Pacific Semiconductors, Aerospace Corporation, Bunker-Ramo, Experian și TRW Automotive care face parte acum din ZF Friedrichshafen. Oamenii care vin de la TRW au fost importanți pentru a construi corporații precum SpaceX.
În 1953, compania a fost recrutată pentru a conduce dezvoltarea primului ICBM din Statele Unite. Începând cu designul inițial realizat de Convair, echipa multi-corporatistă a lansat Atlas în 1957.  Acesta a zburat în întreaga sa gamă în 1958, și a fost adaptat pentru a zbura astronauții Mercur în orbită. TRW a condus, de asemenea, dezvoltarea rachetei Titan , care a fost ulterior adaptată pentru a acoperi misiunile Gemini. Compania a servit Forțelor Aeriene ale SUA ca ingineri de sisteme pentru toate eforturile ulterioare de dezvoltare ICBM , dar TRW nu a produs vreodată niciun echipament de rachetă datorită conflictului de interese.  În 1960, Congresul a stimulat formarea The Aerospace Corporation o organizație non-profit care furniza sisteme de inginerie guvernului SUA, dar TRW a continuat să ghideze eforturile ICBM.

Referințe

Legături externe

 Northrop Grumman.com: TRW Heritage webpage
 Astronautix.com: TRW webpage
 TRW Automotive website
 TRW Conekt Automotive Research, Test and Development website

Companii de rating
Explorarea spațiului cosmic în Statele Unite ale Americii

TRW Inc.


Most Girls este cel de-al doilea single de pe albumul de debut Can't Take Me Home a cântăreței americane P!nk și a fost lansat în anul 2000. A ajuns pe locul patru în Billboard Hot 100, numărul unu în Australia, unde a fost certificat cu platină, numărul doi în Noua Zeelandă și numărul cinci în Marea Britanie.

Most Girls a fost hitul cu cea mai mare clasare după lansare în SUA ca artist solo. MTV Asia a spus că Most Girls este o piesă care prinde foarte repede la public și care are toate caracteristicile necesare pentru a ajunge pe un loc mare într-un top.

Referințe

Discuri single din 2000
Cântece din 2000
Cântece care au atins prima poziție în Australia
Discuri single de Pink
Cântece de Pink

Most Girls


سونيا العلي، (من مواليد 31 يوليو 1981 -)، ممثلة  ومنتجة أردنية تعيش في الإمارات وحاصلة على الجنسية الكويتية. بدايتها الفنية الفعلية كانت في عام 2007 من خلال مسلسل واقعي.

حياتها مشوارها المهني
ولدت لعائلة أردنية تزوجت من رجل كويتي ونالت الجنسية الكويتية انفصلت  عن زوجها قبل دخولها الفن،  ابنائها الثلاثة دخلوا الوسط الفني، اذ شارك كل من عبد لله وبدر في مسلسل «بين عصرين» وابنتها الصغرى في فلاشات قناة «فنون».
بداية انطلاقتها الفنية كانت تعمل «ماكييرة»، لكني شعرت أن بمقدورها العطاء في عالم الفن وخوض تجربة التمثيل، فبدأت بتصوير «فلاشات» وبعدها انهالت عليها الأعمال التلفزيونية، وكانت أولى مشاركاتها بمسلسل «البيوت أسرار» وعرض على شاشة الراي عام 2007 غايت بعدها عامين نتيجة لتعرضها لشلل في الوجه أثر عمليات تجميل قامت بها

خضوعها لعمليات التجميل  وفشلها
غابت عن الشاشة لمدة ثلاث سنوات عام 2007  بعد  تعرضها لتشويه في وجهها بعد خصوعها لعمليات تجميل فاشلة، بعد اكتشافها أن «كوافيرة»، وليست متخصصة تجميل هي التي حقنتها في وجهها بما يسمى بـ«حقن النضارة»، التي أصابتها بالتهاب صديدي ،وكشفت  في حوار لها مع برنامج «كلام نواعم» على قناة إم بي سي، في فبراير 2010، أنها كسرت كل مرايا بيتها عقب رؤيتها تشوه وجهها بعد حقن نضارة فاشلة، وقالت: «إن المحامي طالب بتعويضي، لكن أموال الدنيا لن تعوضني عن لحظة دخولي البيت بعد عمليات إزالة التشويه؛ حيث قمت بتكسير كل مرايا بيتي».

وأوضحت أنها لجأت لمراكز التجميل، بعدما قرأت إعلانا عن خبيرة تجميل، في الصحف، يؤكد أنها خبيرة اختصاصية، ومركزها «فايف ستارز»، وذهبت لها، فحقنت وجنتيها بما يسمى بـ«حقن النضارة» ،وبعد عودتها إلى البيت وإحساسها بالألم ورؤيتها لتغير شكلها إلى الأسوأ، اتصلت بالخبيرة التي ردّت بأن وجهها لم يتحمل حقن النضارة، وطالبتها بحقن أخرى، مضادة للالتهاب، لكنها رفضت، وتفاقم الأمر في اليوم الثاني، حتى إنها لم تستطع أن تفتح عينيها من ثقل وحجم الورم، فذهبت لأحد الأطباء، الذي أكد لها أنها مصابة بالتهاب صديدي، وأجرت 3 عمليات جراحة، لتفريغ ما حقنتها به الخبيرة المزعومة، مشيرة إلى أن الحادث ترك أثرا على خدها الأيمن، وأصيبت بحالة نفسية سيئة، وابتعدت عن الساحة الفنية لفترة طويلة، وانسحبت اجتماعيا من مخالطة الناس بسبب مظهرها، لكنها استبشرت خيرا في جمهورها «الذي يحب روح سونيا، أكثر من شكلها، لذا سوف يتقبلونها، سواء كانت جميلة أو غير ذلك».

وذكرت أن المركز الذي تسبب في تشويه وجهها ما زال يعمل بلا أية معوقات، على رغم أنها اكتشفت، عندما تطور الأمر إلى الشرطة والقضاء، أنها ليست خبيرة تجميل، كما جاء في إعلانها، مشيرة إلى أن حكم القضاء جاء مخيبا لآمالها، حيث اكتفى بتغريم الخبيرة المزعومة بألف دينار فقط،وكشفت  أنها دفعت 600 دينار كويتي، في حقن النضارة التي شوهتها، بخلاف 15 ألف دينار للأطباء، لعلاج التشويه.

عملها كمقدمة برامج
تدرّبت  في قناة  العدالة على التقديم التلفزيوني والمراسلات الإعلامية، وعملت سابقاً في قناة الشاهد، لكني لم أكمل لأسباب خاصة بالعمل ذاته، وعندما انتقلت إلى العدالة  وجدت أن إدارتها تولي اهتماماً كبيراً لجيل الشباب ما دفعها إلى الاستمرار.

قضيتها مع المنتج نايف الراشد
في ديسمبر 2012  قضت الدائرة الجزائية الأولى بمحكمة الاستئناف بإلغاء براءة «ميسون جلال العلي» والشهيرة بــ «سونيا العلي» الصادر عن محكمة أول درجة وقررت المحكمة إلزامها بتقديم تعهد شخصي تلتزم فيه بالمحافظة على حسن السلوك علاوة على إلزامها بتعويض للمنتج نايف الراشد، بسبب ما تضمنه تصريحها الذي أدلت به لإحدى الصحف المحلية تحت عنوان «سونيا العلي: المخرجون يختارونني للأدوار الجريئة بسبب مقوماتي الجمالية» من عبارات وألفاظ كان من شأنها المساس بسمعة وكرامة المنتج الراشد.
وقد جاء حكم محكمة الاستئناف بعد الاستماع لدفاع الراشد عبر محاميه مزيد اليوسف والذي بين في مرافعته للمحكمة أن الخط الفاصل ما بين إطلاق العنان لحرية القلم بالتعبير، وبين إنزال العقاب صاحبه يكمن في التزام حدود النقد الموضوعي الخالي من قصد الإساءة أو الكيد للغير تحت ذريعة حرية الرأي، وأنه متى تجاوز القلم زواجر القانون وتجرأ على كرامة الناس صار فاسدا وتحتم تقويم اعوجاجه بعصا العقاب الجزائي، ا من الواجب تعويض المضرور بما يجبر أذاه المعنوي بسبب شططه هذا وتجرئه على كرامة الآخرين.
يذكر أن المنتج نايف الراشد كان قد قصر اتهامه على «ميسون جلال العلي» فقط، من دون رئيس التحرير ولا الصحافي المستضيف لها، وذلك لعدم رغبته الزج بهما في اتهام يرى فيه الراشد – على حد قوله - أنهما كانا ضحية استغلال الضيفة «ميسون العلي» لصفحة الجريدة للنيل من سمعته عندما تسللت من خلال الحوار الصحافي معها والذي كان مخصصا لسرد معاناتها مع من شوه وجهها بحقنة ملوثة في الصالونات النسائية، إلى سب وقذف المنتج نايف الراشد ومحاولة الحط من قدره عند الجمهور.

أعمالها

من المسلسلات

روابط خارجية

المراجع

ممثلات أردنيات في القرن 21
ممثلات كويتيات في القرن 21
مواليد 1399 هـ
أشخاص على قيد الحياة
مغتربون أردنيون في الإمارات العربية المتحدة
كويتيون مغتربون في الإمارات العربية المتحدة
ممثلات تلفزيون أردنيات
ممثلات تلفزيون كويتيات

سونيا العلي


That's it er en dansk dokumentarfilm fra 2015 instrueret af Ida Maria Roxy Reinhold Bundgaard, Andrea Emilie Lund og Anne Elisabeth Stenspil.

Handling
I Ghana bliver begravelser fejret som en festlig begivenhed. I et lokalområde i landsby Tegbi, fortæller den lokale præst Mr. Freeman om, hvordan man på traditionel vis giver den afdøde den sidste respekt. Vi ser bedemanden gøre sit bedste for at få liget til at se levende ud igen, og vi følger familiens begravelsesceremoni. Der fejres og sørges over flere dage, mens de pårørende tager deres sidste afsked. That's it!

Referencer

Eksterne henvisninger

Dokumentarfilm fra Danmark
Danske film fra 2015

That's it


İstanbul Üniversitesi İktisat Fakültesi, Türkiye'de ismi İktisat Fakültesi olan ilk öğretim kuruluşudur. Ülkede tarihi 1453 yılına dayanan en eski ve en büyük öğretim kurumu olan İstanbul Üniversitesi bünyesinde yer alan İktisat Fakültesi, 14 Aralık 1936 tarihinde kurulmuştur. Fakülte; İstanbul Üniversitesi Beyazıt Kampüsü'nde bulunmaktadır.

Tarihçesi

Yabancı kurucu profesörler
İktisat Fakültesinin kuruluş aşamasında II. Dünya Savaşı öncesinde Nazi Almanyası'ndan kaçarak Türkiye'ye sığınan önemli Alman yahudi bilim insanları görev almışlardır. Bunların bazıları şunlardır:

 Ord. Prof. Umberto Ricci
 Ord. Prof. Joseph Dobretsberger
 Ord. Prof. Wilhelm Röpke
 Ord. Prof. Fritz Neumark
 Ord. Prof. Alexander Rüstow
 Ord. Prof. Alfred Isaac
 Ord. Prof. Gerhard Kessler

Mezunlar
118 öğrencisi ile 4 Mart 1937 günü öğretime başlayan Fakülte, 1939–1940 akademik yılı sonunda ilk mezunlarını vermiştir. Fakültenin ilk mezunu (1 numaralı diploma) Adnan Altay Özbek ve ilk kadın mezunu ise (2 numaralı diploma) Fatma Zehra Berekettir. Fakültenin ilk mezunlarını vermesinin üç yıl ardından, mezunları bir araya getiren İktisat Fakültesi Mezunlar Cemiyeti, 1 Mart 1943 tarihinde kurulmuştur. Kısa adı İktisatlılar Vakfı olan İstanbul Üniversitesi İktisat Fakültesi Mezun ve Mensupları Vakfı ise, 13 Kasım 1986 tarihinde kurulmuştur.

11. Türkiye cumhurbaşkanı Abdullah Gül, İÜ İktisat Fakültesi mezunudur.

 Mezunlar Cemiyeti
Kısa adı İFMC olan İktisat Fakültesi Mezunlar Cemiyeti''', İstanbul Üniversitesi İktisat Fakültesi mezunları tarafından 1943 yılında kurulan mezun derneğidir. 14 Aralık 1936'da kurulan ve 118 öğrencisi ile 4 Mart 1937 günü öğretime başlayan İÜ İktisat Fakültesi, 1939–1940 akademik yılı sonunda ilk mezunlarını vermiştir. Fakültenin ilk mezunu (1 numaralı diploma) Adnan Altay Özbek ve ilk bayan mezunu ise (2 numaralı diploma) Fatma Zehra Bereket 'tir. Fakültenin ilk mezunlarını vermesinin üç yıl ardından, mezunları bir araya getiren İktisat Fakültesi Mezunlar Cemiyeti, 1 Mart 1943 tarihinde kurulmuştur. Kısa adı İktisatlılar Vakfı olan İstanbul Üniversitesi İktisat Fakültesi Mezun ve Mensupları Vakfı ise, 13 Kasım 1986 tarihinde kurulmuştur. Cemiyetin başkanlığını Vahap Adıyaman yürütmektedir. Derneğin Merkezi İstanbul Taksim'dedir. Bunun yanı sıra pek çok şubesi de bulunmaktadır. İFMC'nin Taksim'deki merkezinde konferanslar ve toplantıların yanı sıra, çeşitli buluşma ve kutlamaların da düzenlenebildiği bir lokali bulunmaktadır. Dernek, İktisat adlı bilimsel bir dergi çıkarmaktadır. İFMC mezunları arasında haberleşme amaçlı Karınca adlı bir de periyodik bültene sahiptir.

 Bazı tanınmış mezunlar

 Abdullah Gül - Cumhurbaşkanı
 Ufuk Uras - Ekonomist - Siyasetçi
 Mustafa Taşar - Siyasetçi
 Sami Güçlü - Siyasetçi
 Asım Kocabıyık - Borusan Holding kurucusu
 Osman Saffet Arolat - Ekonomi gazetecisi
 Selçuk Alagöz - Müzisyen
 Levent Oğuz - Ekonomi gazetecisi
 Saner Ayar - Show TV Genel Müdürü
 Barış Karcıoğlu - Ekonomi gazetecisi
 Uğur Dündar - Gazeteci (*Fakülteye bağlı Gazetecilik Enstitüsü Mezunu)
 Yavuz Cezar - Ekonomist
 Erol Çevikçe - Eski Bayındırlık ve Ulaştırma Bakanı

 Mevcut bölümler
 İngilizce İktisat Bölümü
 İktisat Bölümü
 Çalışma Ekonomisi ve Endüstri İlişkileri Bölümü
 Maliye Bölümü
 Ekonometri Bölümü
 Siyaset Bilimi ve Uluslararası İlişkiler Bölümü
 İşletme Bölümü
 Turizm İşletmeciliği Bölümü
 Yönetim Bilişim SistemleriDaha önce bir süreliğine öğrenci almayan Siyaset Bilimi ve Uluslararası İlişkiler, Turizm İşletmeciliği ve İşletme bölümleri 2005-2006 akademik yılından itibaren tekrar öğrenci almaya başlamıştır.''

2020-2021 yılı itibari ile Maliye, İşletme bölümlerine %30 İngilizce gelmiştir

İktisat Fakültesi Kütüphanesi

Kütüphanenin temelleri 1934'te İstanbul Üniversitesi Hukuk Fakültesi bünyesinde kurulan İktisat ve İçtimaiyat Enstitüsü Kütüphanesi'ne dayanır. İki yıl sonra İktisat Fakültesi kurulunca İktisat Fakültesi Kütüphanesi adıyla bir odadan oluşan yapısıyla hizmet verilmeye devam edildi, 1981'e gelindiğinde ise günümüzdeki yere taşındı. 2006 yılında Fakültenin eski öğrencilerinden Asım Kocabıyık, Asım Kocabıyık Kültür Eğitim Vakfı (AKKEV) aracılığıyla kütüphaneyi yeniletti. Bu iyileştirme çalışmasıyla beraber kütüphanenin kullanım alanı genişledi, hizmet verdiği kat sayısı dörde çıktı ve seminer odası inşa edildi. Vakıf, koleksiyonun gelişmesine de katkı sundu.

Sahip olunan koleksiyonda sahafiye değeri yüksek olan eserler, 1918'de devletin İstanbul Darülfünun'u için aldığı eserlerdir. İlk yıllarda Fakülteler arasındaki kitap teminiyle de kütüphane koleksiyonu genişledi. 1934'te 4 bin eserden oluşan koleksiyon, 1946'da iki katına ulaşmıştı. Günümüzde ise 60 bin kitap ve 15.000 cilt süreli yayından oluşan bir koleksiyonu bulunmaktadır.

Kaynakça

Dış bağlantılar
 İstanbul Üniversitesi İktisat Fakültesi Web Sitesi
 İktisat Fakültesi Mezunlar Cemiyeti
 İktisatlılar Vakfı

İstanbul Üniversitesi İktisat Fakültesi


Hohenkrug (Hohekrug) ist ein Wohnplatz in der Gemeinde Lemgow im Landkreis Lüchow-Dannenberg in Niedersachsen. Er gehört zum Lemgower Ortsteil Predöhl.

Geographische Lage
Hohenkrug liegt zwischen den Ortsteilen Predöhl im Norden und Volzendorf im Süden an der Brücke der Kreisstraße (K) 40 über den Lüchower Landgraben. Der Wohnplatz befindet sich 700 m südlich von Predöhl auf ungefähr 19 Meter über Normalnull (NN).

Ortsbeschreibung
Urban Friedrich Christoph Manecke schrieb 1859 über Hohenkrug: "Hohekrug, ein Erbkrug unfern Predöl, dem die Brau- und Brennereigerechtigkeit anklebet." 1983 gab es einen landwirtschaftlichen Haupterwerbsbetrieb. In den Wohngebäuden lebten vor der Wiedervereinigung Zollbeamte. Im Jahre 2000 hatte die Siedlung 14 Einwohner.

Weblinks

Belege
 Wolfgang Jürries, Bernd Wachter (Hrsg.): Wendland-Lexikon. Band 1, A–K. Verlagsgesellschaft Köhring & Co., Lüchow 2000, ISBN 3-926322-28-4, S. 314.

Einzelnachweise

Ort im Landkreis Lüchow-Dannenberg
Geographie (Lemgow)

Hohenkrug


Naultinus es un género de geckos de la familia Diplodactylidae. Es endémico de Nueva Zelanda.

Son geckos nocturnos y arbóreos. Las especies de este género son generalmente de color verde o colores similares, pero a veces de color naranja. Algunas especies tienen colas prensiles . Muchas de estas especies están en peligro, debido principalmente a la destrucción de su hábitat, especialmente en las islas pequeñas.

Especies
Se reconocen las siguientes ocho especies:
 Naultinus elegans Gray, 1842
 Naultinus gemmeus Mccann, 1955
 Naultinus grayii Bell, 1843
 Naultinus manukanus (Mccann, 1955)
 Naultinus punctatus Gray, 1843
 Naultinus rudis (Fischer, 1881)
 Naultinus stellatus Hutton, 1872
 Naultinus tuberculatus (McCann, 1955)

Referencias

Enlaces externos

Géneros de reptiles

Naultinus


Hold Me je pjesma azerskog glazbenika Farida Mammadova (aze. Fərid Məmmədov) s kojom je nastupio na Euroviziji 2013. u švedskom Malmöu. Pjesmu je skladao poznati grčki skladatelj Dimitris Kontopoulos a tekst su napisali John Ballard i Ralph Charlie. Izdana je 5. travnja 2013. a mjesec dana nakon toga i njena turska verzija Bana Dönsen.

Mammadov je s pjesmom pobijedio u drugom polufinalu da bi u samom finalu osvojio drugo mjesto iza danske predstavnice Emmelie de Forest odnosno njezine skladbe Only Teardrops.

Izvori

Eurovizijske pjesme
Skladbe

Hold Me


Allosidastrum, noviji biljni rod opisan 1988. godine, smješten u tribus Malveae, dio porodice sljezovki.

Postoje četiri vrste koje rastu po Srednjoj i Južnoj Americi i Antilima.

Po prethodnim autorima ove vrste su bile uključivane u rodove Sida ili Pseudabutilon

Vrste
 Allosidastrum dolichophyllum Krapov., Fryxell & Bates
 Allosidastrum hilarianum (C.Presl) Krapov., Fryxell & Bates
 Allosidastrum interruptum (Balb. ex DC.) Krapov., Fryxell & Bates
 Allosidastrum pyramidatum (Desp. ex Cav.) Krapov., Fryxell & Bates

Izvori

Malveae

Allosidastrum


Flammarion ist ein Einschlagkrater auf der Mondvorderseite südwestlich des Sinus Medii, nördlich des großen Kraters Ptolemaeus. Der Krater ist stark erodiert, das Innere weitgehend Ebene.

Den nördlichen Wall berührend verläuft die Mondrille Rima Flammarion in südöstlicher Richtung.

Der Krater wurde 1935 von der IAU nach dem französischen Astronomen Camille Flammarion offiziell benannt.

Weblinks

 Flammarion auf The-Moon Wiki

Einzelnachweise

Einschlagkrater (Mond)

Flammarion (Mondkrater)


Jim Gibbons may refer to:

Jim Gibbons (American politician) (born 1944), Republican governor of Nevada
Jim Gibbons (Irish politician) (1924–1997), Irish Fianna Fáil politician and government minister
His son Jim Gibbons Jnr (born 1954), former Irish Progressive Democrats Senator
Jim Gibbons (American football) (1936–2016), American football player
Jim Gibbons (businessman), former CEO of Goodwill Industries
Jim Gibbons (sportscaster), American sportscaster

See also
 James Gibbons (disambiguation)

Jim Gibbons


Idealcombi A/S er en dansk familieejet vindues-producent, der producerer vinduer og døre i Hurup, Thy. Udover at levere vinduer og døre til det danske marked eksporterer Idealcombi også vinduer og døre til Storbritannien, Irland, Norge og Island.

Historie
I 1973 startede Henning og Bent Søgaard produktionen af vinduer i deres forældres lade. I dag har sønnerne Mikael og Martin Søgaard overtaget styringen af Idealcombi, som nu er den største vindues-fabrik i Danmark, beliggende i Hurup Thy.

Tidslinie
 1973 - Bent og Henning Søgaard starter produktion af vinduer forældrenes lade i Ørum, Thy.
 1981 - Aktieselskabet Ideal Vinduet dannes og har nu 20 medarbejdere.
 1984 - Åbning af ny 3500 m² fabrik i Hurup, Thy.
 1988 - Første Træ/Alu karm/ramme-vindue ved navn CombiFrame vinduet - Resultat af et samarbejde med KPK Døre og Vinduer i aktieselskabet CombiFrame A/S.
 1998 - Introducerede som de første i Danmark fingerskarret træ til vinduer, hvor knaster blev fjernet.
 2002 - Ideal Vinduet A/S og CombiFrame A/S fusionerer og bliver til Idealcombi A/S.
 2004 - Samlet produktions areal er nået 56.000 m² på fabrikken i Hurup, Thy.
 2005 - Idealcombi introducerer som de første Varm Kant som en standard i alle vinduer og døre.
 2008 - Færdiggørelsen af yderligere 17.000 m² fabrikshal og nyt produktionsanlæg.
 2010 - Udvikling af en helt ny type vinduer, Idealcombi Futura+, med en kombination af Aluminium, PUR(opskummet polyurethan) og træ.
 2014 - Lancering af den indadgående version af Futura+, Futura+i, som består af Aluminium, PUR og Aluminium.
 2015 - Lancering af anden generation kompositvinduerne Nation IC og Frame IC.

Referencer

Eksterne henvisninger
Idealcombis hjemmeside

Danske virksomheder etableret i 1981
Byggematerialeproducenter i Danmark

Idealcombi


විශාදය යනු දෛනික ක්‍රියාකාරකම් සඳහා උද්යෝගය අඩුවීම සහ සතුට ලබා ගැනීමට හැකියාව අඩුවීම යන රෝග ලක්ෂණවලින් යුක්ත වන මානසික ආබාධයකි.

දොම්නස යන්න පුද්ගලයෙකුගේ තාවකාලික පීඩිත මනෝභාවය හැඳින්වීමට යොදාගත්ත ද සායනික විශාදය යනු පුද්ගලයෙකුගේ ක්‍රියාකාරකම් ,පවුල් කටයුතු ,අධ්‍යාපනික කටයුතු, නින්ද, ආහාර ගැනීම, කායික සෞඛ්‍යය සහ ජීවිතයේ සතුටු වීමට ඇති හැකියාව අඩපණ කරන මානසික රෝගී තත්වයකි. විශාදයේ සායනික මාර්ගය පුළුල් ලෙස වෙනස්විය හැකිය. එනම් විශාදය ජීවිතයේ එක් වරක් පමණක් ඇතිවිය හැකි අතර ඇතැම් අයෙකු කිහිපවාරයක් මෙම රෝගයට ගොදුරු විය හැකිය. තවද එය ක්‍රම ක්‍රමයෙන් හෝ හදිසියේම ඇති විය හැකිය.

මෙම රෝගයට ගොදුරු වූ පුද්ගලයා මාස කිහිපයකින් සුව විය හැකි අතර ඇතැම් රෝගීහු ජීවිත කාලය පුරාම නිරතුරුවම රෝගයෙන් පීඩා විඳිති. විශාදයට ගොදුරු වී සිටින රෝගීන් තම ජීවිත හානිකර ගැනීමට වැඩි නැඹුරුතාවයක් දක්වන අතර වෙනත් ක්‍රම මගින් ජීවිත හානි සිදු වීමට ඇති හැකියාවද වැඩි වේ.

විශාදය තනිව ඇතිවිය හැකි රෝගයක් ලෙසද ඇතැම් විට ද්විධ්‍රැව රෝගයක හෝ නිද්‍රාගත වේදනාවක අතුරුඵලයක් ලෙසද ඇතිවිය හැකිය. මනෝචිකිත්සාව සහ විශාද නාශක ඖෂධ භාවිතය විශාදයට උචිත ප්‍රතිකාර ක්‍රම ලෙස පෙන්වා දිය හැකිය.

ආශ්‍රිත ලිපි

 Section F33 of ICD 10 classification  https://www.who.int/classifications/icd/en/bluebook.pdf
 විශාදය (online doctor sri lanka)

මනෝ වෛද්‍යවේදය
මානසික ආබාධ

සායනික විශාදය


An Pitcairnia arcuata in uska species han Liliopsida nga syahan ginhulagway ni Éduard-François André, ngan ginhatag han pagkayana nga asya nga ngaran ni Éduard-François André. An Pitcairnia arcuata in nahilalakip ha genus nga Pitcairnia, ngan familia nga Bromeliaceae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Pitcairnia

Pitcairnia arcuata


An Potamogeton oakesianus in uska species han Liliopsida nga ginhulagway ni J.W. Robbins. An Potamogeton oakesianus in nahilalakip ha genus nga Potamogeton, ngan familia nga Potamogetonaceae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Mga sumpay ha gawas

Potamogeton

Potamogeton oakesianus


Babaköy, Balıkesir ilinin Bigadiç ilçesine bağlı bir mahalledir.

Coğrafya
Balıkesir il merkezine 38 km, Bigadiç ilçesine 10 km uzaklıktadır.

Nüfus

Dış bağlantılar
 Yerelnet

Bigadiç'in mahalleleri

Babaköy, Bigadiç


Die Schwedische Badmintonmeisterschaft 2012 fand vom 3. bis zum 5. Februar 2012 in Uppsala statt.

Medaillengewinner

Weblinks
 http://badmintonsweden.tournamentsoftware.com/sport/tournament.aspx?id=FF390DF9-CA0A-4980-8F7C-01B25925A93D

2012
Badminton 2012
Badmintonwettbewerb in Uppsala

Schwedische Badmintonmeisterschaft 2012


Karola Fings (* 1962 in Leverkusen) ist eine deutsche Historikerin und Autorin von Publikationen mit den Schwerpunkten Nationalsozialismus, Zigeunerverfolgung und Konzentrationslager. Seit August 2020 leitet sie an der Universität Heidelberg das Projekt "Enzyklopädie des NS-Völkermordes an Sinti und Roma in Europa".

Leben und Leistungen
Nach dem Studium der Geschichte, Osteuropäischen Geschichte und Germanistik promovierte Karola Fings an der Heinrich-Heine-Universität in Düsseldorf zur Dr. phil. mit der Arbeit Die Kommunen, der Krieg und die Konzentrationslager. Himmlers SS-Baubrigaden.

Schwerpunkte ihrer Arbeit, zu denen sie seit 1990 zahlreiche Aufsätze und Publikationen veröffentlichte, bilden die Erforschung der Verfolgung von Minderheiten während des Nationalsozialismus, Aufbau und Struktur der Konzentrationslager und deren Verhältnis zum Umfeld. Das besondere Interesse von Fings gilt der jüngeren Geschichte der europäischen Roma und vor allem der Verfolgungsgeschichte in der Zeit des Nationalsozialismus.

Ab 2001 war Karola Fings als wissenschaftliche Mitarbeiterin am NS-Dokumentationszentrum der Stadt Köln tätig. Sie leitete dort u. a. das umfangreiche Projekt Zwangsarbeit. 2003 wurde sie stellvertretende Direktorin der Einrichtung.

Am Historischen Seminar der Universität zu Köln vertrat Fings ab 2004 Lehraufträge zu Themen wie Minderheitenpolitik, Nationalsozialismus und Zigeunerverfolgung.

Zum 1. August 2020 übernahm Karola Fings am Historischen Seminar der Universität Heidelberg, Forschungsstelle Antiziganismus die Leitung des Projekts "Enzyklopädie des NS-Völkermordes an den Sinti und Roma in Europa" Im Rahmen einer fünfjährigen Forschungsarbeit soll dort unter ihrer Leitung eine Enzyklopädie zur "Dokumentierung des Völkermords an den Sinti und Roma" erstellt werden. Das Forschungsprojekt wird vom Auswärtigen Amt mit rund 1,2 Millionen EUR gefördert.

Auszeichnungen
 2006: Horst-Konejung-Preis

Schriften (Auswahl)
 mit Frank Sparing: Das Zigeunerlager in Köln-Bickendorf 1935-1958. In: 1999. Zeitschrift für Sozialgeschichte des 20. und 21. Jahrhunderts. 1991, Heft 3, S. 11–40.
 mit Frank Sparing: "z. Zt. Zigeunerlager". Die Verfolgung der Düsseldorfer Sinti und Roma im Nationalsozialismus. Volksblatt Verlag, Köln 1992, ISBN 3-923243-97-9.
 mit Frank Sparing: "Ach Freunde, wohin seid Ihr verweht …?" Otto Pankok und die Düsseldorfer Sinti. Hrsg. Evangelische Johanneskirchen-Gemeinde & Mahn- und Gedenkstätte, Düsseldorf 1993. (2. überarb. Auflage 2006)
 mit Frank Sparing: Vertuscht, verleugnet, versteckt. Akten zur NS-Verfolgung von Sinti und Roma. In: Beiträge zur Nationalsozialistischen Gesundheits- und Sozialpolitik, 12. 1995, S. 181–201.
 Messelager Köln. Ein KZ-Außenlager im Zentrum der Stadt (= Schriften des NS-Dokumentationszentrums der Stadt Köln. Band 3) Emons, Köln 1996, ISBN 3-924491-78-X.
 mit Wolfgang Blaschke, Cordula Lissner: Unter Vorbehalt. Rückkehr aus der Emigration. Ausstellungskatalog, Emons, Köln 1997, ISBN 978-3-924491-24-6.
 Begegnungen am Tatort. Besuchsprogramme mit ehemaligen Zwangsarbeiter/innen, Kriegsgefangenen und KZ-Häftlingen. Düsseldorf 1998.
 mit Reinhold Billstein, Anita Kugler u. Nicholas Levis: Working for the Enemy. Ford, General Motors and Forced Labor in Germany during the Second World War. New York/Oxford 2000, ISBN 978-1-57181-224-7.
 Sklaven für die Heimatfront: Kriegsgesellschaft und Konzentrationslager In: Jörg Echternkamp (Hrsg.): Die deutsche Kriegsgesellschaft 1939-1945. Politisierung, Vernichtung, Überleben. DVA Verlagsanstalt, München 2004, ISBN 978-3-421-06236-9, S. 195–271.
 Kriegsenden, Kriegslegenden. Bewältigungsstrategien in einer deutschen Großstadt In: Bernd-A. Rusinek (Hrsg.): Kriegsende 1945. Verbrechen, Katastrophen, Befreiungen in nationaler und internationaler Perspektive (= Dachauer Symposien zur Zeitgeschichte), Wallstein, Göttingen 2004, S. 219–238.
 gemeinsam mit Sabine Würich, Rolf Sachsse, Martin Stankowski: Das Gedächtnis der Orte. Emons, Köln 2004, ISBN 3-89705-349-7.
 "Gehetzt wie Tiere": Sinti und Roma in der Region Aachen 1900 bis 1945. In: Zeitschrift des Aachener Geschichtsvereins, 106. Aachen 2004, S. 353–388.
 Krieg, Gesellschaft und KZ: Himmlers SS-Baubrigaden (zugleich Dissertation, Universität Düsseldorf 2001), Ferdinand Schöningh, Paderborn 2005, ISBN 3-506-71334-5.
 mit Frank Sparing: Rassismus, Lager, Völkermord Die national-sozialistische Zigeunerverfolgung in Köln,  Emons, Köln 2006, ISBN 978-3-89705-408-0.
 9. SS-Eisenbahnbaubrigade. In: Wolfgang Benz, Barbara Distel (Hrsg.): Der Ort des Terrors. Geschichte der nationalsozialistischen Konzentrationslager, Band 3: Sachsenhausen, Buchenwald. C.H. Beck, München 2006, ISBN 3-406-52963-1, S. 160 f.
 Düsseldorf-Stoffeln (SS-Baubrigade I). In: Wolfgang Benz, Barbara Distel (Hrsg.): Der Ort des Terrors. Geschichte der nationalsozialistischen Konzentrationslager. Band 3: Sachsenhausen, Buchenwald. C.H. Beck, München 2006, ISBN 3-406-52963-1, S. 148 f.
 Die "gutachtlichen Äußerungen" der Rassenhygienischen Forschungsstelle und ihr Einfluss auf die nationalsozialistische Zigeunerpolitik. In: Michael Zimmermann (Hrsg.): Zwischen Erziehung und Vernichtung. Zigeunerpolitik und Zigeunerforschung im Europa des 20. Jahrhunderts. Franz Steiner, Stuttgart 2007, S. 425–459.
 als Hrsg. mit Frank Möller: Zukunftsprojekt Westwall. Wege zu einem verantwortungsbewussten Umgang mit den Überresten der NS-Anlage (= Materialien zur Bodendenkmalpflege im Rheinland Bd. 20), Ralf Liebe, Weilerswist 2008, ISBN 978-3-941037-05-2.
 mit Hildegard Jakobs: Deportiert ins Ghetto. Die Deportationen der Juden aus dem Rheinland im Herbst 1941 ins Ghetto Litzmannstadt (Lodz), Köln 2012, ISBN 978-3-938636-16-9.
 mit Ulrich Friedrich Opfermann: Zigeunerverfolgung im Rheinland und in Westfalen 1933-1945. Geschichte, Aufarbeitung und Erinnerung, Ferdinand Schöningh, Paderborn 2012, ISBN 978-3-506-77356-2.
 Sinti und Roma. Geschichte einer Minderheit. C.H. Beck, München 2016, ISBN 978-3-406-69848-4

Literatur
 Jahresbericht 2011 / NS-Dokumentationszentrum der Stadt Köln. Stadt Köln, Köln 2012, ISBN 978-3-938636-17-6.

Weblinks
 Lebenslauf auf Universität Heidelberg

Einzelnachweise

Neuzeithistoriker
Geschichte der Roma
Autor
Person (Köln)
Deutscher
Geboren 1962
Frau

Karola Fings