Premier League (genellikle İngiltere dışında England Premier League (EPL) olarak adlandırılır), İngiliz futbolunda lig sisteminin en üst seviyesindeki ligdir. Her yılın Ağustos ayında başlayan ve toplam 20 takımın katılımıyla gerçekleşen ligin sona ermesinin ardından, bağlı bulunan English Football League'den üç takım terfi ederken Premier League'den üç takım küme düşer.

Premier League, üye kulüplerin hissedar olarak hareket ettiği bir şirkettir. Ağustos'tan Mayıs'a kadar devam eden bir sezonda, her takımın birbiri ile iç ve dış sahada birer tane olmak üzere iki kere karşılaştığı 38 lig haftasından oluşur. Maçlar genellikle Cumartesi ve Pazar öğleden sonraları oynanmakla beraber haftanın her günü müsabaka olabildiği ve genellikle bir takvim haftası içerisinde birden fazla lig haftası geçildiği için bu tarihlere hafta yerine 20 takımın birbiri ile karşılaştığı on adet müsabakadan oluşan müsabaka günü (matchday) tabiri kullanılır. Premier League, kurulduğu günden bu yana 47 İngiliz ve iki Galler kulübüne (Swansea City ve Cardiff City) ev sahipliği yaptı ve böylece sınır ötesi bir lig haline geldi.

Organizasyon, Football League First Division'da yer alan kulüplerin, 1888 yılında kurulan Football League'den ayrılma kararını takiben 20 Şubat 1992'de FA Premier League ismiyle kuruldu. Lige katılan takımlar kazançlı bir televizyon hakları anlaşmasından yararlandılar. Anlaşma, 2013-2014 yılları arasında yurt içinde £1 milyar değerinde idi ve BSkyB ile BT Group, sırasıyla 116 ve 38 maçı yayınlama hakkına sahipti. Lig, yerli ve uluslararası televizyon haklarından da yılda €2.2 milyar değerinde gelir sağlıyordu.

2014-15 yılında takımlar £1,6 milyar gelir elde ederken, 2016-17 yılında bu sayı hızla artarak £2.4 milyara ulaştı ve takımlar arasında paylaştırıldı. Premier League, dünyanın en çok izlenen spor ligidir ve 212 bölgede 643 milyon eve, 4.7 milyar potansiyel TV izleyicisine yayın yapmaktadır. 2014-15 sezonunda, 36.000 seyirci ortalamasına sahip Premier League, 43.500 ortalamalı Bundesliga'nın arkasından herhangi bir profesyonel futbol liginde ikinci en yüksek seyirci ortalamasına sahip oldu. Çoğu stadyum tam kapasitesine yakın bir doluluk oranına sahiptir. Premier League, 2018 yılından itibaren son beş sezon boyunca Avrupa kupalarındaki performanslara bağlı olarak oluşturulan, liglerin UEFA katsayılarında birinci sırada yer almaktadır.

Premier League'in kurulduğu 1992 yılından bu yana toplam elli kulüp  mücadele etti. Bunlardan yedisi ligi kazanma başarısı gösterdi: Manchester United (13), Manchester City (7), Chelsea (5), Arsenal (3), Blackburn Rovers (1) Leicester City (1) ve Liverpool (1). Arsenal 2003-04 sezonunun sonunda, tek bir maç kaybetmeden ligi zirvede tamamladı. Böylece bir Premier League sezonunu maç kaybetmeden şampiyon tamamlayan tek kulüp oldu ve yenilmezler anlamına gelen "The Invincibles" lakabını aldı. Manchester City 2017-18 sezonunda ligde toplam 100 puana ulaştı ve böylece lig tarihinde bir sezon içerisinde en çok puan toplayan takım unvanını kazandı.

Ligin tamamlanan son sezonu olan 2022-23 sezonunda ise şampiyonluğa ulaşan takım Manchester City olmuştur.

Tarihçe

Kökeni
İngiliz futbolu 1970 ve 1980'lerin başlarındaki önemli Avrupa başarılarına rağmen, 1980'lerin sonunda düşüşe geçti. Yetersiz stadyum ve tesislere sahip İngiliz futbolundaki holiganlık arttı ve 1985'teki Heysel Faciası'nı takiben gelecek beş yıl boyunca İngiliz kulüpleri Avrupa kupalarından men edildi. 1888 yılından bu yana İngiliz futbolunun en üst seviyesi olan Football League First Division, İtalya'nın Serie A ve İspanya'nın La Liga gibi en üst ulusal düzeydeki liglerin gerisinde kaldı ve birçok üst düzey İngiliz oyuncu yurt dışına transfer oldu.

1990'ların başında İngiliz futbolundaki düşüş eğilimi tersine dönmeye başladı: 1990 FIFA Dünya Kupası'nda İngiltere yarı finale ulaştı; Avrupa futbolunun yönetim organı olan UEFA, 1990 yılında Avrupa kupalarında oynamaya hak kazanan İngiliz kulüpleri üzerindeki beş yıllık yasağı kaldırdı ve daha sonra Manchester United 1991'de UEFA Kupa Galipleri Kupası'nı kaldırdı. Hillsborough faciasının ardından, tüm stadyumların koltuklu olacak şekilde düzenlenmesi gibi yüksek maliyetteki çeşitli güvenlik standartlarını içeren Taylor Raporu, o yılın Ocak ayında yayınlandı.

1980'lerde, büyük İngiliz kulüpleri ticari yönetime geçerek kulüp yönetimine ticari ilkeler getirmeye başlamıştı. Manchester United'dan Martin Edwards, Tottenham Hotspur'dan Irving Scholar ve Arsenal'den David Dein bu dönüşümün liderleri arasındaydı. Bu en üst düzey kulüplere daha fazla güç verdi. Ayrılma tehdidi ile Division One'daki kulüpler oy verme gücünü artırmayı başardılar. 1986'da tüm televizyon ve sponsorluk gelirlerinin %50'sini aldılar. Televizyondan elde edilen gelirler daha önemli hale geldi: Football League için 1986'da £6.3 milyon bedelli iki yıllık bir anlaşma yapıldı. Ancak 1988'de ITV ile yapılan bir anlaşma ile dört yılda bu rakam £44 milyona yükseldi. Bu paranın %75'ini önde gelen kulüpler aldı. 1988 yılındaki müzakereler, on kulübün kendi başlarına "süper lig" kurma tehdidi altında gerçekleştirildi, ancak sonunda  anlaşmanın aslan payını alan üst düzey kulüpler kalmaya ikna edildiler. Stadyumlar geliştikçe, katılım ve gelirler de artmaya başladı. Ülkenin en iyi takımları da tekrar spor dalına para aktarabilmek için Football League'den ayrılmayı düşündüler.

Kuruluş (1990'lar)

1990'da London Weekend Television (LWT) genel müdürü Greg Dyke, bir akşam yemeğinde İngiltere'deki "big five" adı verilen beş büyük futbol kulübünün (Manchester United, Liverpool, Tottenham, Everton ve Arsenal) temsilcileriyle bir araya geldi. Toplantının amacı, English Football League'den ayrılmanın yolunu açmaktı. Dyke, ülkede sadece daha büyük kulüplerin ulusal televizyonda yer alması ve televizyon haklarından elde edilen gelirden daha büyük bir payla ilgilenip ilgilenmeyeceğini belirlemenin LWT için daha kazançlı olacağına inanıyordu. Beş kulüp bu öneriye hemfikir oldu ve bu doğrultuda hareket etmeye karar verdi. Ancak, Futbol Federasyonu'nun (The Football Association kısaca FA) desteğini almadan ligin güvenilir olmayacağı düşünüldü ve bu yüzden Arsenal'den David Dein, FA'nın fikri kabul edip etmediğini öğrenmek amacıyla görüşmelerde bulundu. Ancak FA bu öneriyi Football League'in pozisyonunu zayıflatmanın bir yolu olarak gördü.

1991 sezonunun kapanışında, genel olarak oyuna daha fazla para kazandıracak yeni bir ligin kurulması için bir öneri sunuldu. 17 Temmuz 1991'de üst düzey kulüpler tarafından imzalanan Kurucu Üyeler Anlaşması, FA Premier League'i kurmak için gereken temel ilkeleri belirledi. Yeni kurulan bu üst lig, Futbol Federasyonu ve Football League'den ticari olarak bağımsız olacak ve FA Premier League'in kendi yayın ve sponsorluk anlaşmalarını müzakere etmesine izin verecekti. O zaman sunulan argüman, elde edilecek ekstra gelirin İngiliz kulüplerinin Avrupa'daki takımlarla rekabet etmesine olanak sağlayacağıydı. Dyke, Premier League'in kurulmasında önemli bir rol oynamasına rağmen, Dyke ve ITV, BSkyB'nin beş yıl için £304 milyonluk bir teklifle kazandığı yayın haklarını kaybetti. BBC, ise Premier League'de oynanan maçların gollerini Match of the Day isimli programda yayınlama hakkını elde etti.

1992'de, First Division kulüpleri, Football League'den toplu bir şekilde ayrıldılar ve 27 Mayıs 1992'de FA Premier League bir limited şirket olarak kuruldu. Yeni kurulan ligin ilk sezon katılımcıları şu takımlardı:

Arsenal
Aston Villa
Blackburn Rovers
Chelsea
Coventry City
Crystal Palace
Everton
Ipswich Town
Leeds United
Liverpool
Manchester City
Manchester United
Middlesbrough
Norwich City
Nottingham Forest
Oldham Athletic
Queens Park Rangers
Sheffield United
Sheffield Wednesday
Southampton
Tottenham Hotspur
Wimbledon

Böylece, o zamana kadar dört ligin bulunduğu 104 yaşındaki Football League parçalanmış oldu. Premier League tek bir bölüm olarak devam ederken, Football League ise üç bölümle devam edecekti. Turnuva formatında bir değişiklik olmazken, üst bölümde takım sayısı aynıydı. Premier League ve yeni First Division arasındaki terfi ve küme düşme prosedürü, eski First ve Second Division arasındaki üç takımın yükseldiği ve üç takımın da küme düştüğü aynı formatta kaldı.

Ligin ilk sezonu 1992-93'te oynandı. O sezon ligde 22 takım mücadele etti (1995-96 sezonunda 20'ye düşürüldü). Sheffield United'ın Manchester United'a karşı 2-1 galip geldiği maçta Brian Deane Premier League tarihinin ilk golünü attı. Luton Town, Notts County ve West Ham United eski First Division'ın 1991-92 sezonunda küme düştükleri için Premier League'in açılış sezonunda yer almadılar.

"Top Four" hakimiyeti (2000'ler)
2000'li yılların ortalarında Premier League'de, "Top Four" olarak adlandırılan Arsenal, Chelsea, Liverpool ve Manchester United takımlarının hakimiyeti mevcuttu. Bu on yıl boyunca, UEFA Şampiyonlar Ligi'ne katılım hakkını getiren ligin ilk dört sırasının hakimi oldular ve 2003-04 ile 2008-09 yılları arasındaki 6 sezonun 5'inde ilk dört sırayı alırken, 2000'li yıllarda her sezon "Big Four" Avrupa kupaları için eleme aşamasına katılım sağladı. Arsenal, 2003-04 sezonunu yenilgisiz olarak şampiyon tamamladı. Arsenal'ın elde ettiği bu başarı Premier League tarihinde ilk ve tektir.

2000'li yıllarda, "Top Four" dışındaki sadece dört takım Şampiyonlar Ligi'ne katılmaya hak kazandı: Leeds United (1999-00), Newcastle United (2001-02 and 2002-03), Everton (2004-05) ve Tottenham Hotspur (2009-10) - üçüncü ön eleme turuna katılan bu takımlar Şampiyonlar Ligi'nin grup aşamasına kadar ilerlemeyi başardılar. (2002-03 sezonda Newcastle takımı hariç).

Mayıs 2008'de Kevin Keegan, "Top Four" egemenliğinin bölünmeyi tehdit ettiğini belirterek, "Bu lig dünyanın en sıkıcı ama en büyük liglerinden biri olma tehlikesiyle karşı karşıya" dedi. Premier League genel müdürü Richard Scudamore ise buna karşılık olarak; "Premier League'de üstte, ortada veya en altta olmanıza bağlı olarak, ilgi çekici hale getiren birçok farklı mücadele var" dedi.

2005 ve 2012 yılları arasındaki sekiz Şampiyonlar Ligi finalinden yedisinde Premier League temsilcisi vardı ve yalnızca "Top Four" kulüpleri bu aşamaya ulaştı. Liverpool (2005), Manchester United (2008) ve Chelsea (2012) şampiyonluğa ulaşma başarısı gösterirken, Arsenal (2006), Liverpool (2007), Chelsea (2008) ve Manchester United (2009 ve 2011) finalde rakiplerine boyun eğdi. Leeds United, "Top Four" dışında 2000-01 sezonunda Şampiyonlar Ligi'nde yarı finale kadar ulaşan tek takım oldu.

"Big Six"'in ortaya çıkışı (2010'lar)
2009'u takip eden yıllarda, Tottenham Hotspur ve Manchester City takımları düzenli olarak ilk dörde girdi ve en iyi dörtlü anlamına gelen "Top Four" tabirini büyük altılı anlamına gelen "Big Six"' e çevirdi. 2009-10 sezonunda, Tottenham ligde dördüncü oldu ve beş yıl önce aynı başarıyı yakalayan Everton'dan bu yana ilk dörde giren ilk takım oldu. Elit bir "süper kulüpler" grubu ile Premier League'in çoğunluğu arasındaki fark eleştirilse de, bu grubun diğer Premier League kulüplerinden daha fazla harcama olanakları nedeniyle fark devam etti. Manchester City ve Tottenham Hotspur'un tablonun en üst ucundaki varlığından bu yana, hiçbir takım üst üste iki sezon Premier League şampiyonluğu kazanamadı. Buna ek olarak Premier League, hiçbir kulübün 2010'lu yıllarda şampiyonluğunu bir sonraki sezonda devam ettiremediği UEFA ülkelerindeki tek üst düzey ulusal ligdir. Manchester City 2011-12 sezonunda şampiyonluğu kazanırken, 1994-95 sezonunda Blackburn Rovers'ın şampiyonluğundan bu yana, "Big Four" dışında şampiyon olma başarısı gösteren ilk kulüp oldu. Aynı sezonda "Big Four" takımlarından Chelsea ve Liverpool ise o sezondan  bu yana ilk kez ligi ilk dört sıranın dışında tamamladılar.

Ligde Şampiyonlar Ligi'ne katılım için yalnızca dört takımlık bir kontenjan vardı. Ligi ilk dört sırada tamamlamayı hedefleyen altı takımın olması rekabetin artmasına yol açtı. 2011-12 sezonundan sonraki beş sezonda, Manchester United ve Liverpool takımlarının her ikisi de kendilerini üç kez ilk dördün dışında buldular. Chelsea ise 2015-16 sezonunda 10. sırada yer aldı. Arsenal ise 2016-17 sezonunu 5. olarak tamamladı ve 20 sezondur devam eden ilk dört içerisinde yer alma serisi sona erdi.

2015-16 sezonunda ilk dörde, 2005 yılında Everton'dan bu yana ilk kez "Big Six" dışındaki bir takım girmeyi başardı. Leicester City, ligin sürpriz şampiyonu olarak Big Six'in tamamını geride bıraktı.

"Big Six", saha dışında mali güç ve etkiyi elinde tutuyordu. Bu kulüpler, küresel alanda daha fazla boy göstermeleri ve oynadıkları göze hoş gelen futbol nedeniyle daha büyük bir gelir payına sahip olmaları gerektiğini savunmaktaydılar. İtirazcılar ise, ligdeki eşitlikçi gelir yapısının, gelecekteki başarı için hayati olan rekabetçi bir lig anlayışını sürdürmeye yardımcı olduğunu savundular.

2016-17 Deloitte Futbol Para Ligi raporu, "Big Six" ile ligin geri kalan takımları arasındaki finansal eşitsizliği gözler önüne serdi. "Big Six" takımlarının tüm gelirleri €350 milyondan fazla idi. Manchester United ligdeki en büyük ciroya €676.3 milyon ile ulaştı. Leicester City, gelir bakımından "Big Six" takımlarına en yakın kulüp oldu ve bu sezon için €271.1 milyonluk bir rakam kazanarak Şampiyonlar Ligi'ne katılım sağladı. Avrupa kupalarında oynayamayan sekizinci en büyük gelir üreticisi West Ham, €213.3 milyonluk gelir elde etti. Beşinci en büyük gelir ise €424,2 milyon ile Liverpool'du. O zamana kadar kulüplerin gelirlerinin önemli bir kısmı televizyon yayını anlaşmalarından gelirken, büyük kulüplerin her biri 2016-17 sezonunda bu tür anlaşmalardan yaklaşık £150 milyon sterlin ile yaklaşık £200 milyon arasında gelir elde etti. Deloitte'un 2019 raporunda, "Big Six" takımlarının tümü dünyanın en zengin ilk on kulübü arasında yer aldı.

2020'ler

2019-20 sezonundan itibaren ligde video yardımcı hakem sistemi kullanılmaya başlandı.

Ekim 2020'de Premier League kulüplerinden Manchester United ve Liverpool tarafından Büyük Resim Projesi duyuruldu. Bu projeye göre English Football League ile en iyi Premier League kulüplerinin yeniden birleştirilmesi planlandı. Premier League yönetimi ve İngiltere hükûmetinin Kültür, Medya ve Spor Bakanlığı öneriyi eleştirdi.

26 Nisan 2021'de Leicester City ile Crystal Palace arasında oynanan maçta oyun, Leicesterlı futbolcular Wesley Fofana ve Cheikhou Kouyaté'nin Ramazan orucunu bozması için durduruldu. Premier League tarihinde ilk kez, Müslüman oyuncuların Ramazan kurallarına uygun olarak maçın ortasında, güneş battıktan sonra yemek yeyip içmeleri için bir oyunun duraklatıldığı düşünülüyor.

2022-23 sezonu, ilk kez kış ayında düzenlenecek Dünya Kupası organizasyonu nedeniyle Kasım ve Aralık 2022 arasında altı haftalık bir aranın verildiği ilk sezondu. Fikstür Hediyeleşme gününde tekrar başladı. Premier League'de takım kaptanları, başlama vuruşu öncesi geleneksel diz çökme eylemini yalnızca bazı "önemli anlarda" yapacaklarını belirttiler. Bununla birlikte, "ırksal önyargıyı ortadan kaldırmaya ve herkes için saygı ve eşit fırsatlara sahip kapsayıcı bir toplum yaratmaya kararlı bir şekilde bağlı olduklarına" dair güvence verdiler.

2022-23 sezonunda, Newcastle United ve Brighton & Hove Albion sırasıyla dördüncü ve altıncı olarak "büyük altılının" arasında kendine yer buldu; Tottenham ve Chelsea ise sırasıyla sekizinci ve on ikinci oldu. 2015-16 şampiyonu Leicester City ise küme düştü ve 1992'den bu yana küme düşen ikinci lig şampiyonu kulüp oldu.

Gelişim

1995 yılında ligdeki takım sayısı 22'den 20'ye düşerken, o sezon dört takım ligden düştü ve sadece iki takım terfi etti. En üst futbol ligi, Premier League'in kuruluşundan önceki yıl 1991-92 sezonunun başlangıcında 22 takıma çıkartılmıştı.

FIFA, 8 Haziran 2006'da İtalya'nın Serie A ve İspanya'nın La Liga'sı da dahil olmak üzere tüm büyük Avrupa liglerinin 2007-08 sezonunun başlangıcında 18 takıma indirilmesini istedi. Premier League ise, böyle bir azalma isteğine karşı direneceklerini duyurdu. Sonuçta, 2007-08 sezonu 20 takımla yeniden başladı.

2007 yılında ise ligin adı, FA Premier League yerine yalnızca Premier League olarak değiştirildi.

Kurumsal yapı
The Football Association Premier League Ltd (FAPL) bir şirket olarak işletilmektedir ve 20 üye kulübe aittir. Her kulüp, kural değişiklikleri ve sözleşmeler gibi konularda birer oy hakkına sahip bir hissedardır. Kulüpler, ligin günlük operasyonlarını denetlemek için bir başkan, genel müdür ve yönetim kurulu seçerler. Futbol Birliği (The Football Association), Premier League'in günlük operasyonlarına doğrudan dahil değildir, ancak başkan ve genel müdür seçiminde ve lig tarafından yeni kuralların kabul edilmesinde özel bir hissedar olarak veto yetkisine sahiptir.

Mevcut başkan, Aralık 2019'da atanan Richard Masters'tır. Başkanlık görevini 2023 yılı başında Alison Brittain devralacaktır.

Premier League, UEFA'nın Avrupa Kulüpler Birliği'ne, UEFA katsayılarına göre seçilen kulüp ve kulüp sayısınca temsilciler gönderir. 2012-13 sezonunda Avrupa Kulüpler Birliği'nde 10 temsilcisi vardır: Arsenal, Aston Villa, Chelsea, Everton, Fulham, Liverpool, Manchester City, Manchester United, Newcastle United ve Tottenham Hotspur. Avrupa Kulüpler Birliği, Şampiyonlar Ligi ve Avrupa Ligi gibi UEFA müsabakalarının operasyonlarında yer alan üç üyeyi UEFA'nın Kulüp Müsabakaları Komitesi'ne seçmekten sorumludur.

Yarışma formatı

Yarışma
Premier League'de 20 takım yer alır. Bir sezon süresince (Ağustos'tan Mayıs'a kadar) her kulüp ligdeki rakipleriyle, bir kez kendi stadyumunda ve bir kez rakiplerinin sahasında olmak üzere (Lig usulü turnuva sistemi) toplamda iki defa karşılaşır. Sezon boyunca da toplamda 38 maça çıkar. Takımlar bir galibiyet için üç puan ve beraberlik için bir puan alır. Mağlubiyetlerde ise puan verilmez. Takımlar lig tablosunda kazandıkları puanların toplamına göre en çoktan en aza doğru sıralanır. Eşitlik olması durumunda önce gol farkı (averaj) ve sonra attığı gole bakılır. Eşitliğin yine devam etmesi halinde aynı pozisyonda sıralanırlar. Şampiyonluk için, ligde kalmak için veya diğer yarışmalara katılım hakkı kazanmak için bir eşitlik varsa, tarafsız mekandaki bir play-off maçı sonucu belirler.

Düşme ve yükselme
Premier League ve EFL Championship arasında bir düşme ve yükselme sistemi mevcuttur. Premier League'in puan tablosundaki son üç takım Championship'e düşerken, Championship'teki ilk iki sıradaki takım Premier League'e yükselme hakkı kazanır. Championship'te sezonu üçüncü, dördüncü, beşinci ve altıncı sırada tamamlayan takımlar arasında oynanan play-off maçlarının ardından bir takım daha Premier League'e terfi etme hakkı kazanır. Premier League, kurulduğu 1992 yılında 22 takımdan oluşuyordu. Ancak 1995 yılında bu sayı 20'ye düşürüldü.

FIFA 8 Haziran 2006'da, Serie A ve La Liga da dahil olmak üzere tüm büyük Avrupa liglerinin 2007-08 sezonunun başlangıcına kadar 18 takıma düşürülmesini talep etti. Ancak dönemin Premier League sözcüsü Dan Johnson, ligin yapısını değiştirecek kişilerin 20 üye kulübün başkanı olduğunu ve onlarında hiç bir şekilde böyle bir karar almayacağını belirtti. Nihayetinde 2007-08 sezonu 20 takımla yeniden başladı.

Video yardımcı hakem
Sahada karar verirken hakeme yardımcı olmak için teknolojiyi ve görevlileri kullanan Video yardımcı hakem (VAR), 2019-20 sezonunun başında Premier League'de uygulanmaya başlandı.

Kulüpler

Kurulduğu 1992 yılından, 2022-23 sezonuna kadar Premier League'de toplam 50 kulüp mücadele etti.

Şampiyonlar

2022-23 sezonu
Aşağıdaki 20 kulüp 2022-23 sezonunda Premier League'de yarışmaktadır.

Burnley, Watford ve Norwich City küme düşerek, 2022-23 sezonunda EFL Championship'te yer alırken, Fulham, Bournemouth ve Nottingham Forest sırasıyla, şampiyon, ikinci ve play-off finali galibi olarak 2021-22 sezonunda terfi ettiler.
Premier League'e ilk kez terfi ettikten sonra halen mücadele eden yalnızca Brentford (2) ve Brighton & Hove Albion (6) kulüpleridir.

İngiliz olmayan kulüpler

Galler
2011 yılında, Swansea City'nin yükselmesiyle birlikte ilk kez bir Galli takım Premier League'e katıldı. İngiltere dışında oynanan ilk Premier League maçı, 20 Ağustos 2011'de Swansea City'nin sahası Liberty Stadyumu'nda Wigan Athletic'e karşı oynanan maçtı. Premier League'deki Galli kulüp sayısı, 2013-14'te Cardiff City'nin terfi etmesiyle ikiye yükseldi, ancak çıktıkları ilk sezonda tekrar düştüler. Cardiff, 2017-18'de tekrar terfi etti ancak aynı sezonda Swansea City Premier League'den düşünce Galli kulüp sayısı aynı kaldı.

Galler Futbol Federasyonu (FAW) üyesi oldukları için, Swansea gibi kulüplerin Avrupa yarışmalarında İngiltere'yi mi yoksa Galler'i mi temsil edeceği, UEFA'da uzun süre devam eden tartışmalara neden oldu. Swansea, 2012-13 sezonunda Lig Kupası'nı kazanarak, 2013-14 sezonunda İngiltere'den Avrupa Ligi'ne katılma hakkı kazanan üç takımdan biri oldu. Galli kulüplerin bu tür organizasyonlarda İngiltere'yi temsil etmeleri, Mart 2012'de UEFA'nın konuyu açıklığa kavuşturana ve katılmalarına izin verene kadar şüphe içindeydi.

İskoçya ve İrlanda
Bazı İskoç veya İrlanda kulüpleri tarafından Premier League'e katılım konusu bazen tartışıldı, ancak sonuçsuz kaldı. Fikir, Wimbledon'un İrlanda'nın Dublin şehrine taşınması için Premier League onayını aldığı 1998 yılında gerçekliğe en yakın olanıydı, ancak hareket İrlanda Futbol Federasyonu tarafından engellendi. Ek olarak, medya zaman zaman İskoçya'nın en büyük iki takımı Celtic ve Rangers'ın Premier League'de yer alması ya da katılacağı fikrini tartıştı, ancak bu tartışmalar hiçbir sonuç vermedi.

Uluslararası yarışmalar

Avrupa kupalarına katılım

Mevcut kriterler

Premier League'deki ilk dört takım, sonraki sezonun UEFA Şampiyonlar Ligi grup aşamasına katılmaya hak kazanır. UEFA Şampiyonlar Ligi ve UEFA Avrupa Ligi'nin şampiyonları da, sonraki sezonun UEFA Şampiyonlar Ligi grup aşamasına katılma hakkını elde eder. Premier League'deki altı takım Avrupa kupalarına katılma hakkı elde eder ancak herhangi bir tek ulusun en fazla beş takımla sınırlandırılması sebebiyle, Premier League'de dördüncü sırada yer alan takım UEFA Avrupa Ligi'nde oynar.

Premier League'de beşinci sırada yer alan takım sonraki sezonun UEFA Avrupa Ligi grup aşamasına katılma hakkı kazanır. FA Cup kazananı, bir sonraki sezonda UEFA Avrupa Ligi grup aşamasına katılmaya hak kazanır. Ancak kazanan takım sezonu Premier League'in ilk beşinde tamamlamışsa, Premier League'i altıncı bitiren takım onun yerine yarışmaya katılma hakkı kazanır. EFL Cup kazananı, sonraki sezonun UEFA Avrupa Ligi ikinci eleme turuna katılmaya hak kazanır. Ancak kazanan Premier League'i bir UEFA yarışmasına katılım sağlayacak bir pozisyonda bitirmişse, onun yerine Premier League'de altıncı sırada yer alan takım bu hakkı kazanır veya FA Cup sonucunda altıncı sırada yer alan takım UEFA yarışmasına hak kazanmışsa yedinci sıradaki takım katılım hakkını elde eder.

UEFA yarışmalarında İngiliz kulüplerine tahsis edilen takım kontenjanı, bir ülkenin UEFA katsayılarındaki sahip olduğu pozisyona bağlıdır. Bu sıralama önceki beş yıldaki UEFA müsabakalarında takımların performansına göre hesaplanmaktadır. Şu anda İngiltere sıralamada ilk sıradadır.

Ağustos 2023 itibarıyla katsayılar aşağıdaki gibidir:

Önceki sezonlar
2005 yılında Liverpool'un bir yıl önce Şampiyonlar Ligi'ni kazanmasının ardından, her zamanki olağan Avrupa kupalarına katılım sisteminde bir istisna yaşandı. Liverpool bu sezon Premier League'de Şampiyonlar Ligi'ne katılım hakkını elde edecek bir pozisyonda yer alamadı. UEFA, Liverpool'un Şampiyonlar Ligi'ne girmesi için İngiltere'ye beş katılımcı göndermesini sağlayacak özel bir ayrıcalık yaptı. UEFA, daha sonra son şampiyonların, yerel liglerinde elde ettikleri pozisyona bakılmaksızın ertesi yıl yarışmaya katılmaya hak kazandıklarına karar verdi. Ancak bu karar, Şampiyonlar Ligi'ne dört takım gönderen liglerdeki bir takımın Şampiyonlar Ligi'ni kazanıp ligi ilk dört dışında bitirmesi durumunda, kazanan takımın lig dördüncüsünün yerine Şampiyonlar Ligi'ne gideceği anlamına geliyordu. Bu sayede hiçbir federasyon Şampiyonlar Ligi'nde dörtten fazla katılımcıya sahip olamıyordu. Bu 2012'de Şampiyonlar Ligi'ni kazanan ancak ligi altıncı sırada bitiren Chelsea'nin, dördüncü sırada sezonu tamamlayan  Tottenham Hotspur yerine Şampiyonlar Ligi'ne katılmaya hak kazanmasıyla gerçekleşti. Tottenham ise Avrupa Ligi'ne katıldı.

Uluslararası turnuva performansları
1992-93 ile 2017-18 sezonları arasında, Premier League kulüpleri UEFA Şampiyonlar Ligi'ni dört kez kazandı (ve altı kez ikinci oldu), İspanya La Liga takımları on bir kez, İtalya Serie A takımları beş kez ve Almanya Bundesliga takımları da üç kez bu organizasyonu kazandılar.

FIFA Kulüpler Dünya Kupası (başlangıçta FIFA Kulüpler Dünya Şampiyonası olarak adlandırılmaktaydı) bir kez bir Premier League kulübü tarafından (2008 yılında Manchester United) kazanılırken, iki defa da ikincilik (2005 yılında Liverpool, 2012'de Chelsea) elde edildi. Premier League kulüplerinin dışında organizasyon altı kez La Liga, dört kez Brezilya Série A ve iki kez de İtalya Serie A takımları tarafından kazanıldı.

Sponsorluk

Sponsorsuz geçen açılış sezonunun ardından, Premier League 1993'ten 2001'e kadar Carling tarafından desteklendi ve bu süre zarfında FA Carling Premiership olarak anıldı. 2001 yılında Barclaycard ile yapılan yeni bir sponsorluk anlaşmasıyla ligin adı FA Barclaycard Premiership olarak değiştirildi ve 2004-05 sezonunda FA Barclays Premiership adını aldı.

2007-08 sezonunda ligin adı Barclays Premier League olarak değiştirildi.

Barclays'ın Premier League ile olan anlaşması 2015-16 sezonunun sonunda sona erdi. FA, 4 Haziran 2015'te büyük Amerikan spor ligleri ile rekabette "temiz" bir marka oluşturmak istediklerini öne sürerek Premier League için daha fazla isim sponsorluk anlaşması yapmayacağını açıkladı.

Ligin kendi sponsorluğunun yanı sıra, Premier League'in bir takım resmî ortakları ve tedarikçileri vardır. Ligin resmî maç topu tedarikçisi, 2000-01 sezonundan bu yana Nike'dir. Daha önceki sponsor ise Mitre'ydi. Topps, Merlin markası ile 1994 yılından bu yana Premier League için çıkartmalar (çıkartma albümleri için) ve ticari kartlar da dahil olmak üzere koleksiyon üretme lisansına sahiptir. 2007-08 sezonunda piyasaya sürülen Topps'un ürettiği resmî Premier League kart oyunu Match Attax, İngiltere'de en çok satan çocuk koleksiyonu ve aynı zamanda dünyanın en çok satan spor kart oyunu oldu. Ekim 2018'de Panini'ye 2019-20 sezonundan itibaren koleksiyon üretme lisansı verildi. 2017 yılından bu yana, şekerleme üreticisi Cadbury Premier League'in resmî aperitif ortağıdır ve 2017-18 sezonundan 2019-20 sezonuna kadar Premier League Altın Ayakkabı ve Premier League Altın Eldiven ödüllerinin sponsorluğunu üstlendi. 2020-21 sezonunda bu ödüllere The Coca-Cola Company (Coca-Cola Zero Sugar ürün grubu altında)  sponsor oldu. 2021-22 sezonundan itibaren ise mevcut sponsor Castrol'dür.

Finans

Premier League, 2009-10 sezonunda €2.48 milyar toplam kulüp geliri ile dünyanın herhangi bir futbol liginde en yüksek gelire sahip lig unvanını elde etti. 2013-14 döneminde, artan televizyon gelirleri ve maliyet kontrolleri nedeniyle Premier League, £78 milyonu aşan net kar elde ederek, diğer tüm futbol liglerini geride bıraktı. 2010 yılında Premier League, uluslararası ticarete olağanüstü katkısı, İngiliz futboluna ve Birleşik Krallık'ın yayıncılık endüstrisine getirdiği değer nedeniyle Uluslararası Ticaret kategorisinde Kraliçe'nin İşletme Ödülü'ne layık görüldü.

Premier League'de, dünyanın en zengin futbol kulüplerinden bazıları mücadele eder. Deloitte'in 2009-10 sezonunda yayınladığı "Futbol Para Ligi" listesinde yedi Premier League takımı ilk 20 takım arasında yer aldı ve 20 kulüp artan yayın gelirlerinin sonucunda 2013-14 sezonunun sonuna kadar küresel olarak ilk 40 takım içerisinde yer aldı. 2013 yılından itibaren lig, yerel ve uluslararası televizyon yayın haklarından yılda €2.2 milyarlık bir gelire sahiptir.

Premier League kulüpleri, Aralık 2012'de radikal yeni maliyet kontrolleri üzerinde prensipte anlaştılar. Ufukta yeni televizyon fırsatları ele alındığında, çoğunluğu oyunculara ve acentelere giden paranın engellenmesinin yollarını bulmak için momentum gelişti.

2016-17 sezonunda yapılan merkezi ödemeler, 20 kulübe £2.398.515.773 olarak gerçekleşti ve her takımın £35.301.989'luk bir katılım ücreti alması sağlandı. Ayrıca TV yayınları için ek ödemeler (Birleşik Krallık genelindeki tüm haklar, Birleşik Krallık'taki her canlı maç yayını için £1.136.083 ve tüm denizaşırı haklar için £39.090.596), ticari haklar (£4.759.404'lük sabit bir ücret) ve son lig pozisyonuna göre ödenen "liyakat" bileşeni şeklinde gerçekleşti. Liyakat bileşeni, puan tablosunun en altından itibaren yukarı doğru her bir sıra için £1.941.609'la çarpıldığında ortaya çıkan bir nominal toplamdı; (örneğin, Burnley Mayıs 2017'de ligi 16. bitirdi, ligin en altı olan 20. sıradan yukarı doğru 5 kez sayılırsa; 5 × £1.941.609 = £9.708.045 ödeme yapılacağı sonucu çıkar.)

Medya kapsamı

Birleşik Krallık ve İrlanda

Televizyon, Premier League tarihinde önemli bir rol oynadı. Ligin 1992'de BSkyB'ye yayın haklarının verilmesi radikal bir karar oldu, ancak karşılığı alındı. Zaman geçtikçe televizyon, canlı futbol maçı izlemek için taraftarları şarj ederken, İngiltere pazarında neredeyse denenmemiş bir teklif oldu. Bununla birlikte Sky stratejisinin bir kombinasyonu, Premier League futbolunun kalitesi ve halkın bu oyuna olan iştahı, Premier League'in TV haklarının daha değerlenmesine yol açtı.

Her bir kulübün kendi haklarını bireysel olarak sattığı ve toplam gelirlerin üst düzeydeki kulüplere daha çok gittiği, La Liga gibi diğer bazı Avrupa Liglerinin aksine, Premier League'de televizyon hakları toplu olarak satılır. Para üç bölüme ayrılır: yarısı kulüpler arasında eşit olarak bölünür; Bir çeyrek ligin son pozisyonuna dayanan bir liyakat esasına göre verilir, en üstteki kulüp alt kulübe kadar yirmi kez alır ve ligin sonuna kadar eşit şekilde hareket edilir; son çeyrek, televizyonda gösterilen maçlar için ek ücret olarak ödenir, üst kulüpler genellikle bundan en büyük payı alır. Yurtdışı haklarından elde edilen gelir, yirmi kulüp arasında eşit olarak bölünür.

Sky ile yapılan ilk televizyon yayın hakları anlaşması beş sezonluğuna £304 milyon değerinde idi. 1997-98 sezonundan başlamak üzere müzakere edilen bir sonraki sözleşme, dört sezonluğuna £670 milyon'a yükseldi. Üçüncüsü, 2001-2002 yılları ile 2003-04 yılları arasında üç sezon için BSkyB ile £1.024 milyar tutarındaki sözleşmeydi. Lig, 2004-2005 ve 2006-07 yılları arasındaki üç yıllık dönem boyunca uluslararası hakların satışından £320 milyon getirdi. Haklar bizzat bölge bazında satıldı. Sky'ın tekeli, 2006 yılının Ağustos ayından itibaren Setanta Sports'un mevcut altı paketin iki tanesini yayınlama hakkını kazanmasıyla bozuldu. Bu olay, Avrupa Komisyonu'nun özel hakların tek bir televizyon şirketine satılmaması gerektiği konusundaki ısrarlarının ardından gerçekleşti. Sky and Setanta £1,7 milyar ödedi. Birçok yorumcuyu sürpriz bir şekilde şaşırtan bu üçte ikilik oranındaki artışın ardından, uzun yıllardır hızlı büyümenin ardından yayın hakları değerinin değerini bulduğu yaygın olarak kabul edildi. Setanta ayrıca,yalnızca İrlandalı izleyiciler için saat 3 pm'de canlı bir maç yayınlama hakkınada sahipti. BBC, £171.6 milyon bedelle aynı üç sezonda (Match of the Dayde) oynanan maçların özetlerini yayınlama haklarını korudu, önceki üç yıllık dönem için ödediği £105 milyon bedelde %63'lük bir artış oldu. Sky and BT, çoğu durumda, maç günü saat 10'dan sonraki 50 saatlik bir süre için, 242 maçın gecikmeli televizyon haklarına (tam olarak televizyonda ve internet üzerinden yayınlama hakkı) ortaklaşa £84.3 milyon ödemeyi kabul etti. Yurtdışı televizyon hakları, önceki sözleşmenin neredeyse iki katına çıkarak £625 milyon değere ulaştı. Bu anlaşmalardan elde edilen toplam gelir £2,7 milyar üzerindeydi ve bu da Premier League kulüplerine 2007'den 2010'a kadar lig maçlarında yılda yaklaşık ortalama £40 milyonluk bir medya geliri kazandırdı.

Premier League ve Sky arasındaki televizyon hakları anlaşması, bir ticari birlik olma suçlamalarıyla karşı karşıya kaldı ve sonuç olarak bir takım davalar ortaya çıktı. Adil Ticaret Ofisi, 2002 yılında yaptığı bir soruşturma sonucunda, BSkyB'nin  ödeme TV spor pazarında baskın olduğunu ancak BSkyB'nin baskın konumunu kötüye kullandığı iddiası için yeterli gerekçenin bulunmadığı sonucuna vardı. 1999 yılının Temmuz ayında, Premier League'in tüm üye kulüpleri için toplu olarak satış hakkı yöntemi, anlaşmanın kamu yararına aykırı olmadığı sonucuna varan UK Restrictive Practices Court tarafından araştırıldı.

BBC'nin 2016 yılına kadar devam eden öne çıkan maç özetleri paketi cumartesi ve pazar geceleridir. 2010-2013 dönemi için yalnız televizyon hakları £1.782 milyar karşılığında satın alındı. 22 Haziran 2009'da, Setanta Sports'un karşılaştığı sıkıntılardan dolayı, Premier League'e ödemesi gereken £30 milyonu son ödeme tarihinde ödeyemediği için, ESPN, 2009-10 sezonu için mevcut 46 maçın yanı sıra ve 2010-2011'den 2012-13'e kadar sezon başına 23 maç içeren iki Birleşik Krallık maç hakları paketine sahip oldu. 13 Haziran 2012'de Premier League, BT'nin 2013-14 ile 2015-16 sezonları için yıllık £246 milyon'luk bedelle her bir sezonda 38 maçın yayın haklarını kazandığını açıkladı. Kalan 116 maç için, Sky tarafından £760 milyon ödendi. Toplam yurt içi hakları, 2010-11 ile 2012-13 sezonlarına göre %70.2 artışla £3.018 milyara yükseldi. Lisans anlaşmasının değeri, 2015'te Sky ve BT'nin 2018-19 sezonuna kadar üç yıl daha Premier League ile sözleşmelerini yenilemek için £5.136 milyar ödemesiyle birlikte %70.2 oranında artış gösterdi.

Birleşik Krallık özetleri

Ağustos 2016'da BBC'nin Premier League için The Premier League Show adında yeni bir dergi tarzı show programı yapacağı duyuruldu. Haziran 2018'de, Amazon Video'nun 2019-20 sezonundan başlayarak üç yıllık süre boyunca her sezon için 20 maç yayınlayacağı açıklandı. Televizyon yayınları ise Sunset + Vine ve BT Sport tarafından gerçekleştirilecektir.

Küresel
Premier League, dünyanın en çok izlenen futbol ligidir ve 212 bölgede 643 milyon eve 4.7 milyar insanın oluşturduğu potansiyel TV izleyicisine yayın yapmaktadır. Premier League'in üretim kolu olan Premier League Productions, IMG Productions tarafından işletilir ve uluslararası televizyon ortakları için içerik üretir.

Premier League, Asya'da en yaygın olarak dağıtılan spor programıdır. Avustralya'da Optus telekomünikasyon, Premier League'e özel haklar sunmakta, canlı yayınlar ve çevrimiçi erişim sağlamaktadır (eski yayın hakkı sahibi Fox Sports'tur). Hindistan'da, maçlar STAR Sports'da canlı olarak yayınlanır. ODKA bölgesinde ise BeIN Sports, Premier League'in münhasır haklarına sahiptir. Çin'de ise 2021-22 sezonundan geçerli olmak üzer yayın hakları iQiyi, Migu ve CCTV'ye verildi. Premier League'in Kanada medya hakları; 2022-23 sezonundan itibaren Sportsnet ve TSN ve DAZN'in ortaklaşa sahip olduğu FuboTV'ye aittir.

Premier League, NBC Sports aracılığıyla Amerika Birleşik Devletleri'nde yayınlanır. 2013'te Premier League'in haklarını satın alan (Fox Soccer ve ESPN'in yerine) NBC Sports, yayınlarıyla büyük övgü topladı. NBC Sports 2015 yılında Premier League ile $1 milyar (£640 milyon) değerinde bir anlaşma yaparak ligi 2021-22 sezonunun sonuna kadar yayınlamak üzere altı yıllık bir uzatma anlaşması yaptı. NBC Kasım 2021'de, $2.76 milyar (£2 milyar) değerindeki bir anlaşmayla 2028 yılına kadar altı yıllık bir uzatma anlaşması daha yaptı.

Premier League, SuperSport tarafından Sahra Altı Afrika'da yayınlanmaktadır. 2025 yılına kadar Kıta Avrupası'na yayın yapan yayıncılar arasında; Fransa'da Canal+, Almanya ve Avusturya'da Sky Sport Almanya, Rusya'da Matç TV, İtaly'da Sky Sport İtalya, Portekiz'de Eleven Sports, İspanya'da DAZN, Türkiye'de beIN Sports Türkiye, Romanya'da Digi Sport, Endonezya'da SCTV, Malezya'da Astro ve Kuzey ülkeleri (İsveç, Danimarka ve Norveç), Polonya ve Hollanda'da NENT yer alır. Güney Amerika'da ESPN kıtanın büyük bölümünü kapsamaktadır, Brezilya'daki yayınlar ESPN Brezilya ve Fox Sports (daha sonra ESPN4 olarak değişti) arasında paylaşılmaktadır. Orta Amerika'da ise maçlar Paramount+ tarafından yayınlanır.

Alt liglerle genişleyen boşluk
Premier League ve Football League arasında giderek artan bir uçurum vardır. Football League ile yaşanan ayrılıktan bu yana, Premier League'de kurulan birçok kulüp, alt liglerdeki takımlardan uzaklaşmayı başardı. Büyük ölçüde, ligler arasındaki televizyon haklarından elde edilen gelir eşitsizliğinden dolayı, yeni terfi eden birçok takım, Premier League'deki ilk sezonlarında kümede kalmakta zorlandı. 2001-02, 2011-12 ve 2017-18 sezonlarının dışındaki her sezonda, en az bir yeni terfi eden Premier League takımı Football League'e geri döndü. 1997-98 sezonunda, lige yeni terfi eden üç kulüp de sezon sonunda küme düştü.

Premier League, televizyon gelirlerinin bir kısmını "paraşüt ödemeleri" adıyla ligden düşen kulüplere dağıtır. 2013-14 sezonundan itibaren verilmeye başlanan bu ödemeler, dört sezon boyunca £60 milyonu aştı. Takımların televizyon gelirlerinin kaybına uyum sağlamasına yardımcı olmak için tasarlanmış olsa da  (ortalama Premier League takımı £55 milyon alırken, ortalama EFL Championship kulübü £2 milyon alır), eleştirmenler ödemelerin Premier League'e ulaşan takımlar ile ulaşamayanlar arasındaki farkı artırdığını iddia ederken, bunun sonucunda da ortak olarak "düştükten hemen sonra geri dönen" takımların meydana çıkmasına yol açtığı görüşünü savundular. Premier League'e geri dönmeyi başaramayan bazı kulüpleri, bazı durumlarda yönetim ve hatta tasfiye de dahil olmak üzere finansal sorunlar takip etti. Bu oluşan fark ile baş edemeyen birkaç kulüp daha da aşağı düştü.

Stadyumlar

2017-18 sezonundan itibaren, kurulduğu tarihten bu yana Premier League toplam 58 farklı stadyumda oynandı. 1989'daki Hillsborough faciası sonrasında Taylor Raporu ile birlikte koltuksuz tribünlerin kaldırılması gerektiği yönünde bir öneri sunuldu. Sonuç olarak, Premier League'deki tüm stadyumlar hepsi koltuklu olacak şekilde yapılandırıldı. Premier League'in kurulmasından bu yana, İngiltere'deki futbol sahaları kapasite ve tesis anlamında sürekli gelişti ve bazı kulüpler yeni inşa ettikleri stadyumlara taşındı. Premier League maçlarına ev sahipliği yapan dokuz stadyum artık yıkıldı. 2017-18 sezonundaki stadyumlarda kapasite bakımından büyük bir eşitsizlik söz konusudur. Örneğin, Tottenham Hotspur'un geçici stadyumu Wembley 90.000, Bournemouth'un stadyumu Dean Court ise 11.360 kişiliktir. 2017-18 sezonunda Premier League'in kombine toplam kapasitesi 806.033, ortalama kapasitesi ise 40.302'dir.

Premier League kulüpleri için maç günü seyirci hasılatı önemli bir gelir kaynağıdır. Premier League'in 2016-17 sezonunda, takımların ortalama seyirci sayısı 35.838, toplam ise 13.618.596'ydı. Bu rakam, Premier League'in ilk sezonunda (1992-93) kaydedilen ortalama 21.126 seyirci sayısından 14.712 daha fazlaydı. Ancak 1992-93 sezonundaki Taylor Raporu'nun ardından 1994-95'e kadar ayakta seyirci alan tribünlerin tamamı koltuklandırıldı ve stadyumların seyirci kapasitelerinde bir düşüş meydana geldi. Premier League tarihinin en yüksek seyirci ortalaması 2007-08 sezonunda 36.144 ile kaydedildi. Bu rekor daha sonra 2013-14 sezonunda, 1950'den bu yana İngiltere'nin en üst bölümünde en yüksek ortalama olan 14 milyonun hemen altında bir seyirci sayısı ile ortalama 36.695 ile kaydedildi.

Menajerler

Premier League'deki menajerler, antrenman, takım seçimi ve oyuncu alımı da dahil olmak üzere takımın günlük işleyişinde yer almaktadırlar. Onların etkisi kulüpten kulübe değişir ve menajerin kulüp sahipleriyle birlikte taraftarlarla ilişkisi ile ilgilidir. Menajerler, UEFA Pro Lisansına sahip olmak zorundadır. Mevcut en yüksek antrenörlük sertifikasyonu olan bu lisans, sırasıyla UEFA'nın 'B' ve 'A' lisanslarının elde edilmesi sonucunda kazanılır. UEFA Pro Lisans, Premier League'de sürekli olarak bir kulüp yönetmek isteyen herkes için talep edilir (örneğin, geçici menajerlerin en fazla 12 hafta süreyle bir kulüp yönetmesine izin verilir). Geçici menajerler, menajerin ayrılması ve yeni bir menajerin gelişi arasındaki boşluğu dolduran takım yöneticileridir. Portsmouth takımında Paul Hart ve Tottenham Hotspur'da David Pleat gibi birkaç isim, geçici menajer olarak iyi bir performans gösterdikten sonra kalıcı menajer olarak devam etti.

Arsène Wenger, 1996'dan 2017-18 sezonunun sonunda emekli olana kadar Premier League'de Arsenal'de en uzun hizmet veren menajerdir ve tamamı aynı takımın başında olmak üzere 828 kez ile Premier League'de en çok maç yöneten menajerdir. Wenger, Premier League'in kuruluşundan 2012-13 sezonunun sonuna kadar Manchester United'ın başında 810 maçı yöneten Alex Ferguson'un rekorunu kırdı. Ferguson, Kasım 1986'dan 2012-13 sezonunun sonundaki emekliliğine kadar, yani eski Football League First Division'un son beş yılı ile Premier League'in ilk 21 sezonunun tamamında United'ın menajerlik koltuğunda oturdu.

2017-18 sezonunda 11 menajerin görevine son verildi. Bunlardan sonuncusu West Bromwich Albion'dan Alan Pardew oldu.

Menajerlerin görevlerinden alınmalarının arkasında yatan sebepler ve etkileri üzerine çeşitli çalışmalar yapıldı. Bunlardan en ünlüsü, Liverpool Üniversitesi'nden Profesör Sue Bridgewater ve Amsterdam Üniversitesi'nden Dr. Bas ter Weel, menajerlerin kovulmalarının arkasındaki istatistikleri açıklamaya yardımcı olan iki ayrı çalışma gerçekleştirdi. Bridgewater'ın çalışması, kulüplerin genellikle maç başına ortalama bir puanın altına düştüklerinde menajerleri görevden aldıkları yönündeydi.

Oyuncular

Forma giyenler

Yabancı oyuncular ve transfer düzenlemeleri

Premier League'in 1992-93 sezonunun ilk hafta maçlarında takımların ilk on birlerinde, İngiltere ve İrlanda'nın dışından yalnızca on bir yabancı oyuncu vardı. 2000-01 döneminde, Premier League'deki yabancı oyuncu sayısı toplam oyuncu sayısının %36'sıydı. 2004-05 sezonunda bu rakam %45'e yükseldi. 26 Aralık 1999'da Chelsea, tamamen yabancı bir ilk on birler sahaya çıkan ilk Premier League takımı oldu ve 14 Şubat 2005'te Arsenal, tamamen yabancılardan oluşan 16 kişilik bir kadroyla sahaya çıkan ilk takım oldu. 2009'a gelindiğinde, Premier League'deki İngiliz oyuncuların oranı %40'ın altındaydı.

Kulüplerin genç oyunculardan daha çok yabancı oyuncuların çoğalmasına dair endişelerine yanıt olarak, 1999 yılında Home Office, Avrupa Birliği dışındaki ülkelerden transfer edilen oyunculara çalışma izni verme kurallarını daha da sıkılaştırdı. Çalışma izni alınacak bir oyuncu, önceki iki yıl boyunca ülkesinin 'A' millî takım maçlarının en az yüzde 75'inde oynamış olmalı ve ülkesi önceki iki yıl boyunca resmî FIFA dünya sıralamasında ortalama en az 70. sıraya sahip olmalıydı.

Oyuncular sadece Futbol Federasyonu tarafından belirlenen transfer dönemi süresince transfer edilebilir. İki transfer dönemi, sezonun son gününden 31 Ağustos'a ve 31 Aralık'tan 31 Ocak'a kadar devam eder. Oyuncu kayıtları genellikle acil bir durum dışında, federasyon tarafından belirlenen bu dönemler dışında değiştirilemez. 2010-11 sezonundan itibaren Premier League, her kulübün 21 yaşın üzerinde en fazla 25 kişilik bir oyuncu kaydetmesine ve takım listesinin yalnızca transfer dönemlerinde veya istisnai durumlarda değiştirilmesine izin verdiğini belirten yeni kurallar getirdi. Bu kuralın amacı, Premier League'in 2010'dan itibaren 25 kişilik takım kadrosunda en az sekiz oyuncunun "alt yapıdan yetişen" oyunculardan kurulmasını zorunlu kılan "oyuncu yetiştirme" kuralını yürürlüğe sokmaktı.

Brexit'in Ocak 2021'de uygulanmasının ardından, AB statüsüne bakılmaksızın tüm yabancı oyuncuların Birleşik Krallık'ta futbol oynamak için bir Yönetim Kurulu Onayı (Governing Body Endorsement (GBE)) almasını gerektiren yeni düzenlemeler getirildi.

Demografik bilgiler
2021'de Premier League'deki oyuncuların %43'ü ve Football League'de mücadele eden 92 kulübün oyuncularının da %34'ü siyahiydi.

2022'deki yayınlanan bir raporda Premier League'deki oyuncuların %43'ünün siyahi oldukları açıklandı.

Oyuncu ücretleri
Premier League'de takım veya bireysel maaş sınırı bulunmamaktadır. Artan kazançlı televizyon anlaşmalarının sonucunda, ortalama oyuncu ücreti yılda £75.000 iken Premier League'in oluşumunu takiben bu ücretler keskin bir şekilde yükseldi. 2016-17 sezonunda, Premier League'deki ortalama oyuncu maaşları dünyadaki herhangi bir futbol liginden daha yüksekti ve bu rakam yıllık ortalama £2.6 milyondu. 2018-19 sezonunda ortalama yıllık maaş £2.99 milyon olarak gerçekleşti. 2018-19'da yer alan 20 Premier League kulübünün toplam maaş bütçesi £1,62 milyar idi ve bu rakam La Liga'da £1.05 milyar, Serie A'da £0.83 milyar, Bundesliga'da £0.72 milyar ve Ligue 1'de 0.54 milyar sterlin olarak gerçekleşti. En yüksek ortalama maaş bütçesine sahip olan kulüp £6.5 milyon ile Manchester United'tır. Bu rakam, İspanya (Barcelona £10.5 milyon) ve İtalya'daki (Juventus £6.7 milyon) en yüksek maaş bütçesine sahip kulüplerinkinden daha az olsa da, Almanya (Bayern München £6.4 milyon) ve Fransa'dan (Paris St Germain £6.1 milyon) daha yüksektir.

En yüksek ücretli takımın ücretlerinin Premier League'de ödenen en düşük ücrete oranı 6.82'ye 1'dir. Bu rakam, La Liga (19.1'e 1), Serie A (16'ya 1), Bundesliga (20.5'e 1) ve Ligue 1'den (26.6'a 1) çok daha düşüktür. Premier Legue, takım maaş bütçeleri arasındaki farkın düşük olması nedeniyle, genellikle diğer üst düzey Avrupa liglerinden daha rekabetçi olarak kabul edilmektedir.

Oyuncu transfer ücretleri
Premier League'de oyuncu transferlerindeki rekor ücretler, organizasyonun devam eden yılları boyunca istikrarlı bir şekilde arttı. İlk Premier League sezonu başlamadan önce Alan Shearer, £3 milyondan fazla bir transfer ücreti karşılığında transfer olan ilk İngiliz oyuncu oldu. Rekorlar düzenli olarak arttı ve Philippe Coutinho şu anda £106 milyon ile bir Premier League kulübünün sattığı en pahalı oyuncu oldu. Jack Grealish ise £100 milyon ile bir Premier League kulübünün en yüksek transfer ücreti ödediği oyuncu oldu.

Premier League


El aeródromo de Robinson Crusoe (OACI: SCIR) es el único aeródromo del archipiélago de Juan Fernández, Chile, ubicado al sudoeste de la bahía de Cumberland. Este aeródromo es de carácter público.

Historia

En 1966, los pilotos pioneros, Carlos Griffin y Eduardo Martínez Sanz, junto con los pobladores y el Grupo de Villagra, despejaron de piedras y obstáculos la única planicie posible para una eventual pista de aterrizaje, de no más de 600 metros de longitud, en la cima de una meseta.

Datos actuales

Actualmente, la pista cuenta con una elevación de 433 pies por sobre el nivel medio del mar, con un largo de 1007 × 18 metros, con una superficie de asfalto. Esta pista no cuenta con torre de control, ni iluminación nocturna, ni sistemas de aproximación, ni camino hacia el poblado de San Juan Bautista, por lo que solamente puede ser utilizada para vuelos en condiciones VMC diurnas.

En 2011 este aeródromo fue considerado uno de los aeródromos más difíciles para aterrizar en Chile.

Líneas aéreas

Actualmente, los principales operadores con destino a Robinson Crusoe son LASSA, ATA y AEROCARDAL.

  Aerocardal
Santiago, Chile / Aeropuerto de Pudahuel

  ATA Airlines
Santiago, Chile / Aeródromo Eulogio Sánchez
 Valparaíso, Chile / Aeropuerto Torquemada

  Aerolíneas Lassa
 Valparaíso, Chile / Aeropuerto Torquemada

Accidentes e incidentes

 El 6 de octubre de 1972, se produjo el accidente del bimotor de Taxpa en el océano Pacífico, dejando 8 personas desaparecidas. El aeródromo Robinson Crusoe era el destino del vuelo.
 El 29 de enero de 1992, el Cessna T310P con matrícula CC-CID se estrelló al aterrizar. El vuelo era de transbordador y sólo llevaba una persona a bordo.
 El 2 de septiembre de 2011, ocurrió el accidente del C-212 Aviocar de la Fuerza Aérea de Chile, el mayor accidente en el archipiélago, en el que viajaban personas muy conocidas a nivel nacional (Felipe Camiroaga, Roberto Bruce y otras tres personas de Televisión Nacional de Chile; Felipe Cubillos y otras cinco personas de la ONG Desafío Levantemos Chile; dos miembros del Consejo Nacional de la Cultura y las Artes y ocho miembros de la Fuerza Aérea de Chile). Los 21 pasajeros fallecieron.
 El 15 de septiembre de 2011, el cabo Manuel Vera Abello de la Fuerza Aérea de Chile sufrió un accidente fatal con un avión de Havilland Canada DHC-6 Twin Otter en la pista del aeródromo Robinson Crusoe, en labores de búsqueda de víctimas y restos del accidente del C-212 Aviocar de la Fuerza Aérea de Chile.

Véase también
 Lista de aeropuertos de Chile

Referencias

Enlaces externos

 Ficha del aeródromo en IFIS

 http://www.aerocardal.com

Robinson Crusoe
Archipiélago Juan Fernández

Aeródromo Robinson Crusoe


الدولة الطاهرية 855 - 946 هـ/ 1454- 1539 م، هي دولة أسسها الأمير عامر بن طاهر الذرحاني اليافعي  في مناطق نفوذ الدولة الرسولية بعد اندثارها، واتخذ من حصن المقرانة عاصمة لها. سيطرت الدولة الطاهرية على معظم مناطق اليمن باستثناء مناطق الجبال الشمالية في صنعاء التي كانت تحت سيطرة الأئمة الزيدية مثل: صعدة وصنعاء وماجاورهما وامتد نفوذ الطاهريون لظفار وأقصى الشحر وأطراف تهامة، واستطاعوا فرض سيطرتهم على صنعاء في أواخر مراحل حكمهم.

تاريخ
كان الطاهريون مشائخ دين محليين في منطقة رداع بمحافظة البيضاء التابعة لبني رسول. وخلال الإثنا عشر سنة الأخيرة من حكم الرسوليين استغل الأمير الظافر عامر بن طاهر الذرحاني النزاع بين أفراد الأسرة الحاكمة حتى سلم الملك الرسولي المسعود أبو القاسم بن الأشرف إسماعيل مقاليد السلطة سلمياً عام 1454. رغم أنهم لم يكونوا بنفس قوة سابقيهم إلا أنهم بنوا العديد من خزانات المياه والجسور والمدارس في زبيد وعدن ورداع وأشهر آثارهم هي المدرسة العامرية التي بناها الملك عامر بن عبد الوهاب عام 1504، وسميت باسم السلطان «الظافر عامر بن عبدالوهاب»، وهي حالياً مرشحة لتكون من مواقع التراث العالمي. وكان الإمام المهدي محمد بن أحمد بن الحسن أراد هدمها، لأعتقاده أنها من آثار كفار التأويل.

وقد أمضى الطاهريون سنين حكمهم كغيرهم من الدول التي سبقتهم في تثبيت حكمهم في تعز وعدن وجهات تهامة حيث المماليك يفرضون إرادتهم هناك بالتعاون مع بعض القبائل كالمعازبة، كما مد الطاهريون سلطتهم إلى الشحر في حضرموت بعد أن حاول ملك الشحر غزو عدن فردوه على أعقابه ووليها بالنيابة عن الطاهريين أسعد بن إسماعيل النهمي، بل وتمكن من السيطرة على صنعاء وثبت فيها نائباً له ، في وقت كان الأئمة الزيديون فيه في حالة كمون إثر صراعاتهم الدامية فيما بينهم. ولم يلبث أن نشطوا ثانية فسيطروا على جهات متفرقة، وكانت صنعاء خاضعة لنفوذ الإمام المؤيد، وهو ما دعى الملك الطاهري الظافر إلى التحرك صوب صنعاء لاستعادتها وفي المجابهة بين قوات الظافر والأمير الزيدي على صنعاء سقط الملك الظافر قتيلاً في الميدان عام 870 هـ / 1466م، وهو ما أقنع أخوه الملك المجاهد بالتخلي عن طموحه للاستيلاء على صنعاء، فتركها وما حولها للأئمة الزيديين الذين رغبوا هم أيضاً عن مد نفوذهم إلى الجهات السفلى من اليمن. وبعد الملك المجاهد الذي وافته منيته عام 883 هـ/ 1478 م بعد حكم دام خمسة وعشرين سنة قضاها في توطيد الحكم ومقاتلة المتمردين- سلم الحكم لابن أخيه عبد الوهاب بن داود الطاهري الملقب بالمنصور وفي عهده انتقلت عاصمة الطاهريين من جبن برداع إلى عدن حيناً وتعز حيناً آخر. أمضى الملك المنصور أحد عشر عاماً في الحكم صرف معظمها في تثبيت حكمه في جهات تهامة بالذات حيث قام بتصميم نظام لتوزيع مياه وادي زبيد بالعدل كما بنى عدداً من المدارس والمساجد وأصلح ما تخرب منها.

وخلف الملك المنصور عبد الوهاب ابنه عامر الذي لقب بالظافر وقد لقي معارضة من أسرته فجرت حروب كثيرة بينهما سيطر خصومه خلالها على حصن جبن، وأخذ عامر بن عبد الوهاب يجيش من مقره في تعز ضد خصومه وكانت الغلبة له في كل المعارك التي استنزفت الجانبين رجالاً ومالاً، وتمكنت خلال هذه الحرب القبائل التهامية من استغلال الضعف والتمرد ثانية على الدولة الطاهرية، لكنها اضطرت للخضوع ثانية بعد أن وجه إليها الملك عامر بن عبد الوهاب جيشاً قضى على كل تمرد فيها فأمنت السبل وعم السلام، وأخذ الملك عامر بن عبد الوهاب يطمح في السيطرة على صنعاء وتوحيد اليمن تحت حكمه، فتقدم إلى ذمار التي اعتبرت مدخلاً للسيطرة على البلاد الواقعة تحت حكم الأئمة الزيديين وتمكن من الاستيلاء عليها عام 897 هـ / 1491 م وبعد أن وطدَّ أقدامه في ذمار والجهات الساحلية تحرك الملك عامر بن عبد الوهاب عام 910 هـ / 1504 م نحو صنعاء بجيش ضخم جداً تمكن به من حصار صنعاء ودخولها بعدئذٍ دخول الفاتحين ، ووقع الإمام الوشلي، الذي يسميه مؤرخ الرسوليين ابن الديبع، رئيس أهل البدعة ومؤسس الفتنة، وقع مع أمراء حربه أسرى ونقلوا إلى تعز حيث حددت إقامتهم، أما الملك الطاهري فقد أقام في صنعاء يسير أمورها ويخضع ما تبقى من حصونها وقلاعها ليسيطر على معظم اليمن، وعاد إلى تعز في العام التالي، في الوقت الذي أعلن فيه طامح جديد من الأئمة هو الإمام شرف الدين نفسه إماماً جديداً وأخذ يدعو لنفسه في منطقة الجبال بحجة ويبحث عن الأعوان لحرب الطاهريين الذين اعتبرهم أعداء جائرين لله، بل أنه أخذ بمراسلة من سماهم الغزاة الكرماء  وهم المماليك الشراكسة الذين أخذوا يجوبون البحر الأحمر وسواحل اليمن لمجابهة قوة البرتغاليين النشطة هي الأخرى في سواحل البحر الأحمر والعربي والتي أخذت تهدد عدن وجزيرة كمران.

واجه الطاهريون ثلاث مشاكل تهدد حكمهم هي الخلافات الداخلية بين الأسرة، القبائل المتمردة التي كانوا يعتمدون عليها لجبي الضرائب والتهديد المستمر من الأئمة الزيدية في صعدة وصنعاء،  سيطر الطاهريون على معظم البلاد. وكان مماليك مصر يريدون ضم اليمن إلى مصر واحتل البرتغاليون بقيادة ألفونسو دي ألبوكيرك جزيرة سقطرى عام 1513 وشنوا عدة هجمات فاشلة على عدن صدها الطاهريون. شكل البرتغاليون خطراً مباشراً لتجارة المحيط الهندي العابرة للبحر الأحمر فأرسل المماليك قوة بقيادة حسين الكردي لقتال البرتغاليين. بدأ مماليك مصر محادثات مع الطاهريين في زبيد لمناقشة مايحتاجه الجيش المملوكي من أموال وعتاد، ولكن الجيش الذي كان ينفذ من المؤن، بدأ بالتحرش بسكان تهامة وعوضا عن مواجهة البرتغاليين قرروا إسقاط الطاهريين واحتلال اليمن لإدراكهم ثراء نطاق نفوذ سلاطين بني طاهر. واستخدموا البارود والمدافع وتمكنت قوات المماليك بالتعاون مع قوات قبلية موالية للإمام الزيدي المتوكل يحيى شرف الدين من السيطرة على مناطق نفوذ الطاهريين عام 1517 ودحرهم من تعز ورداع ولحج وأبين التي سقطت بيد المتوكل شرف الدين.

لم يدم الانتصار المملوكي طويلاً، بعد شهر واحد من إسقاطهم الطاهريين، احتلت الإمبراطورية العثمانية مصر وشنقت طومان باي آخر سلاطين المماليك في القاهرة. تحالف السلطان الطاهري عامر بن داوود مع البرتغاليين فعزم العثمانيون السيطرة على اليمن لكسر الاحتكار البرتغالي لتجارة التوابل. بالإضافة لقلقهم من سقوط اليمن بيد البرتغاليين وربما سقوط مكة بعدها. وبقيت للطاهريين السيطرة على عدن حتى عام 1539 عندما سقطت بيد العثمانيين.

قائمة الحكام

مراجع

 الموسوعة المعرفية الشاملة

الدولة الطاهرية
القرن 15 في اليمن
تاريخ اليمن الإسلامي
حمير
دول وأقاليم انحلت في 1517
دول وأقاليم أسست في 1454
سلالات حاكمة عربية
سلالات حاكمة مسلمة سنية

الدولة الطاهرية (اليمن)


Ioan Vernescu (n. 15 februarie 1865, Buzău - d. 2 decembrie 1935) a fost unul dintre generalii Armatei României din Primul Război Mondial.

A îndeplinit funcția de comandant de divizie de infanterie în campania anului 1918.

Cariera militară
După absolvirea școlii militare de ofițeri cu gradul de sublocotenent, Ioan Vernescu a ocupat diferite poziții în cadrul unităților de artilerie sau în eșaloanele superioare ale armatei, cele mai importante fiind cele de comandant al Regimentului 2 Artilerie, Brigăzii 1 Artilerie Grea, Comandamentului teritorial al Corpului 5 Armată sau director al Direcției artileriei din Ministerul de Război.

În anul 1903 a fost detașat pentru un stagiu de stat major în armata austro-ungară.

În perioada Primului Război Mondial, a îndeplinit funcțiile de: comandant al Brigăzii 1 Artilerie Grea, șef de stat major și șef al
Serviciului Artileriei la Corpul I Armată și comandant al Diviziei 5 Infanterie, începând cu 25 mai/7 iunie 1918. A participat la Operația de la Flămânda, Bătălia pentru București și Bătălia de la Mărășești.

După război a îndeplinit o serie de funcții în eșaloanele superioare ale armate, cea mai importantă fiind aceea de comandant al Corpului 3 Armată. A fost trecut în rezervă la 1 octombrie 1929.

Decorații
  Ordinul "Steaua României", în grad de ofițer (1913)
  Ordinul "Coroana României", în grad de comandor (1912)
 Medalia "Bărbăție și Credință" cu distincția "Campania din 1913" (1913)
 Crucea "Meritul Sanitar" (1913)

Note

Bibliografie
 Kirițescu, Constantin, Istoria războiului pentru întregirea României, Editura Științifică și Enciclopedică, București, 1989
 Ioanițiu Alexandru (Lt.-Colonel), Războiul României: 1916-1918,vol 1, Tipografia Geniului, București, 1929
  ***, România în războiul mondial 1916-1919, Documente, Anexe, Volumul 1, Monitorul Oficial și Imprimeriile Statului, București, 1934
 ***, Marele Cartier General al Armatei României. Documente 1916 – 1920, Editura Machiavelli, București, 1996
 ***, Istoria militară a poporului român, vol. V, Editura Militară, București, 1989
 ***, România în anii primului Război Mondial, Editura Militară, București, 1987
 ***, România în primul război mondial, Editura Militară, 1979

Vezi și
Participarea României la Primul Război Mondial
Ordinea de bătaie a Armatei României (1916)
Ordinea de bătaie a Armatei României (1917)
Ordinea de bătaie a Armatei României (1918)
Comandanți de mari unități ale Armatei României

Nașteri în 1868
Nașteri pe 15 februarie
Decese pe 2 decembrie
Generali români din Primul Război Mondial
Ofițer al Ordinului Steaua României
Decorați cu Ordinul Coroana României
Decorați cu Crucea "Meritul Sanitar"
Decorați cu Medalia "Bărbăție și Credință"

Ioan Vernescu


Triakel er en folkemusikgruppe fra Östersund i Sverige som består af Emma Härdelin (vokal), Kjell-Erik Eriksson (violin) og Janne Strömstedt (trædeorgel). Triakels medlemmer er alle godt kendte fra svenske folkemusikkgrupper som Garmarna og Hoven Droven.

Triakel opstod som følge af et nytårsforsæt efter en fest, hvor Eriksson og Strömstedt aftalte at optræde sammen violin i december 1994. Optrædenen blev så vellykket at de ønskede at følge op på succesen. De fik hurtigt sangeren Emma Härdelin, hvorefter de blev en trio.

Gruppens repertoire af viser og folkemusik består af alt fra gamle revynumre og skillingsviser til salmer. Mange af viserne stammer fra bandmedlemmenes hjemstavne, Jämtland og Hälsingland.

Triakel har udsendt seks studiealbums og CD-singlen "Innan Gryningen", hvoraf sidstnævnte foregik sammen med Benny Andersson – han har også skrevet melodien til denne salme med tekst af Ylva Eggehorn. Gruppens albums er blevet solgt i både Europa og USA, og de har ligeledes turneret begge steder.

Triakel er en traditionel type svensk slik fremstillet af enebær, fløde og brun farin som minder om lakrids eller karamel. I Hallingdal og Valdres i Norge kaldes det treak eller brisketreak. Bandnavnet er et ordspil på trio, at musikken er lige mørk som brisketreak og at Emma er sød.

Album
1998 – Triakel
2000 – Vintervisor
2004 – Sånger från 63° N
2011 – Ulrikas minne – visor från Frostviken
2014 – Thyra
2019 – Händelser i Nord

Opsamlingsalbum
2005 – 10 år med Triakel

Eksterne henvisninger
Triakels hjemmeside
Triakel på Discogs

Folkemusikgrupper fra Sverige
Musikgrupper fra 1995

Triakel


برج الخضراء هي إحدى قرى معتمدية رمادة من ولاية تطاوين وتقع على الحدود التونسية مع كل من ليبيا والجزائر. كانت تسمى في عهد الاستعمار فور سان .

تبعد برج الخضراء عن مدينة تطاوين بـ 396 كلم، وعن تونس العاصمة بـ 927 كلم.

المراجع

أماكن مأهولة في ولاية تطاوين
قرى ولاية تطاوين
جغرافيا تونس

برج الخضراء


El castillo de Solsona o simplemente el Castellvell, es un castillo que se encuentra sobre el homónimo cerro de 848 metros de altitud en el municipio de Olíus en la comarca del Solsonés. Edificación de origen muy antiguo (en el  ya se le llamaba el viejo), es una importante fortificación y atalaya al noroeste de la ciudad de Solsona.

Situación
Está en lo alto del cerro de Castellvell, a 130 metros por encima de la ciudad de Solsona, siendo así, un mirador de primer orden sobre todo el viñedo de Solsona y de gran parte de la comarca del Solsonés. Dando la vuelta en sentido inverso a las agujas del reloj, se puede ver:

Al oeste, la loma de la Torregassa.
Al sur, el santuario del Miracle y la sierra de Pinós, con Montserrat al fondo.
Al este, el Pi de Sant Just y los acantilados de Busa, e incluso, se puede ver el Montseny en el horizonte.
Al norte, San Bartolomé en primer término, y al fondo destaca el Port del Comte, con la Sierra del Verd y el Pedraforca, y el Cadí por detrás, y ya cerrando el círculo, el Montsec.

Historia

Construcción
La construcción del castillo comenzó, por órdenes del conde Sunyer de Urgel, en el año 957, y el conde Borrell II del casal de Barcelona le hizo reforzar el 973 para asegurar la defensa de la región.

En el , el entonces señor de Solsona Ecard Miró, comenzó las obras para fortificarlo, obras que posteriormente a su muerte, continuaron sus descendientes Bernardo y Ramón de Tarroja, finalizando su construcción en el año 1217. El final de la construcción tuvo lugar cuando la heredera de los Tarroja, Inés, ya se había casado con el vizconde de Cardona, Ramón Folc IV de Cardona (1180-23 de agosto de 1241).

Época Románica
De la época románica, fuera del recinto, se conservan restos de una iglesia, a poniente, con ábside trilobulado, que corresponde a la iglesia parroquial de San Miguel de Castellvell. Fue sustituida por la parroquia de Briks, que había sido sufragánea.

Dentro del mismo castillo todavía podemos encontrar muestras de la capilla románica que había, pero que se modificó al estilo gótico durante el .

Otra muestra de la época románica la encontramos en el capitel románico que se conserva en el recinto de la muralla. En este podemos ver esculpidos los escudos de armas de las dos familias: la torre de los Tarroja y el cardo de los Cardona. Estos dos símbolos, junto con la cruz del monasterio y un sol, los podemos encontrar también en el escudo de la ciudad de Solsona.

En el , entre los años 1310 y 1320, el castillo sufrió amplias reformas que emprendió el vizconde de Cardona para adaptar la casa-castillo al estilo gótico y convertirlo en palacio; durante estas reformas se construyó la gran sala que se podía encontrar en el lado este del recinto amurallado, de forma cuadrada, con arcos apuntados transversales sobre columnas cilíndricas con capiteles cúbicos, según un modelo frecuente en los castillos catalanes en época gótica.

Después de 69 años de mantener la sede de la casa señorial, los Cardona abandonaron el castillo para ir al castillo del Camp. Este segundo castillo recibió el nombre de castillo nuevo, y por contraposición, lo que habían dejado en la loma se llamó el castillo viejo. El castillo se mantuvo en custodia de varios nobles que recibieron el título de Castellano de Castellvell, una denominación que se mantuvo hasta el .

El año 1389 el castillo sufrió su primera destrucción a manos del primer conde de Cardona, Hugo II de Cardona, que autorizó el derribo para aprovechar las piedras en la construcción de las nuevas murallas de Solsona.

Tal y como se ha comentado anteriormente, durante el  se edificó donde estaba la capilla románica y bajo la misma advocación de Santa María, un importante edificio de planta gótica, donde aún hoy, se mantiene el culto como santuario de la Virgen del Remedio.

Guerras Carlistas
Durante la Primera Guerra Carlista, el barón de Meer ordenó transformarlo en un castillo moderno (que incluye el antiguo) llamado castillo de Solsona.

El castillo sufrió graves daños durante las campañas de la Tercera Guerra Carlista. En 1872, el carlista Morlans ordenó derrumbar sus tres torres que actualmente se encuentran decapitadas de las cuatro del recinto cuadrado del que sólo quedan las bases, y la cuarta torre escapó de la misma suerte gracias a la llegada de los gubernamentales que impidieron su destrucción.

Santuario de la Virgen del Remedio
Dentro del recinto del castillo hay también restos de la capilla de época románica, pero hacia la primera mitad del  fue edificada, bajo la misma advocación de Santa María, un notable edificio de estructura gótica, que ha permanecido abierto al culto como santuario de la Virgen del Remedio.

Talla
Se venera una imagen sedente de María, concretamente una talla de la Virgen de las Nieves o de la leche (). En 1882, el cura del Castellvell decidió mutilar la talla ya que creía que era una representación vergonzosa. Actualmente, la cabeza del niño Jesús se encuentra depositada en el Museo Diocesano y Comarcal de Solsona.

Actualidad
A día de hoy, el Castellvell de Solsona aún se encuentra habitado, y en un estado de conservación bastante bueno. Se siguen celebrando encuentros del Roseret, y cada 10 de septiembre es tradición realizar una romería independentista, subiéndose una gran bandera que se cuelga en las murallas del castillo, y celebrando charlas, para conmemorar la festividad.

Barrio del Castellvell
Uno de los barrios de la ciudad de Solsona lleva el nombre del mismo castillo, encontrándose ubicado a los pies de la vertiente noreste el cerro del Castellvell. En este barrio, se construyeron dos gigantes con los nombres de Mingo, señor del Castellvell (por la calle de la loma del Mingo, eje central del barrio), y Remei, señora del Castellvell (por ser la patrona del barrio), construidos por Manel Casserras y Andreu Soldevila y Culí, vecinos del barrio.

En este barrio se encuentra el acuartelamiento de la Guardia Civil de Solsona.

Véase también
 Anexo:Bienes de interés cultural de la comarca de Solsonés (provincia de Lérida)

Referencias

Enlaces externos

Solsona
Solsona

Castillo de Solsona


Asha er en dokumentarfilm fra 1970 instrueret af Jens Bjerre.

Handling
I Indien lever der tre millioner spedalske, hvoraf en million er børn. Der er dog gode muligheder for helbredelse, hvis sygdommen kommer under behandling på et tidligt stadium. I samarbejdet med WHO driver Red Barnet et behandlingscenter i delstaten Orissa, og filmen viser arbejdet i og omkring dette center.

Referencer

Eksterne henvisninger

Danske film fra 1970

Dokumentarfilm fra Danmark

Asha


El 2S19 «Мsта-S» (en ruso: 2С19 «Мста-С», Мобильная Самоходная Тяжёлая Артиллерия - Sistema Móvil Autopropulsado Pesado de Artillería) es un obús autopropulsado de 152 mm soviético/ruso diseñado por la Planta soviético/rusa de arsenales Uraltransmash Works, que entró en producción y servicio en 1989 como el sucesor del sistema similar SO-152. El chasis del vehículo se basa en el del T-80; pero propulsado por el motor de un T-72; con el motor de la referencia V-46-12, con 840 caballos de fuerza.

Desarrollo
El Msta es un obús moderno que se ha diseñado para su despliegue como un obús remolcado común, o para ser instalado en sistemas de artillería autopropulsada; mediante su montaje en el chasis de un T-80; motorizado con el motor diésel de un T-72, su grado de acción le sitúa como uno de los sistemas de artillería más sofisticados actualmente. La producción actual del modelo estacionario fue encargado y designado como Msta-B, siendo la denominación para el modelo autopropulsado la de Msta-S (o también conocido según el índice GRAU como el 2S19).

Historia
El desarrollo del sistema 2S19 Msta se inicia en 1984 bajo el proyecto de nombre Ferma. El prototipo se conoció como el Objeto 317 . El equipamiento estándar del sistema 2S19 consiste de un montaje semi-automático de apoyo 1P22, un cargador automático, un equipo de contramedidas ABQ para la protection en entornos de combate contaminados, miras y sistemas de visión  nocturna pasiva para el conductor y el comandante, un kit para vadeo (derivado del usado en el T-90), una pala de carga frontal, un sistema generador de cortinas de humo, y uno de lanzagranadas fumígenas de calibre 81 mm, sistemas de intercomunicación 1V116, y un generador eléctrico con capacidad de hasta 16 kW del modelo AP-18D. En 2008 las Fuerzas Armadas de Rusia ordenaron una variante actualizada con un novedoso sistema de control de tiro automatizado.

Especificaciones
El obús 2A65 del 2S19 puede disparar los siguientes tipos de proyectiles, entre las cuales se destacan:

 HE (alcance máximo de 24,7 km)
 HEAT-FS, HE-BB (alcance máximo de 28,9 km)
 HERA (alcance máximo de 36 km), en uso las variantes de humo, químicos, tácticos nucleares, trazadores (de iluminación), y de carga .

Los proyectiles guiados por láser del modelo 2K25 Krasnopol (del sistema de armas 9K25) se pueden disparar desde él, así como su versión recortada; el Krasnopol-M que también cabe en el sistema de recarga automática. Estas son algunas de las especificaciones suministradas por el fabricante del sistema Msta-S:

 Alcance efectivo:
 29 km (18 mi) estacionaria
 36 km (22 mi) con proyectil asistido por cohete.

 Cadencia de disparo: 6-8 disparos/minuto.
 Elevación/Depresión del cañón: -4° a +68° grados.
 Rotación del cañón: 360 grados.
 Tiempo de desplieque: 2 a 2,5 minutos.
 Cargas del sistema: 60 proyectiles (con su carga propulsora/asistidos por cohete).

Variantes

 2S19M1 (2000) Versión altamente mejorada, que incluye un sistema de visualización para el sistema de navegación GPS/Glonass.
 2S19M1-155 (2006) - Versión para la exportación del 2S19M1, que está equipada con un cañón de calibre 155 mm, estándar de la OTAN, equipado con una caña de 52 calibres de longitud; y un alcance efectivo de hasta 40+ km.
 2S27 "Msta-K" - Versión montada en un vehículo sobre ruedas , basado en el chasis 8x8 de un tractocamión. Posee muchas y diferentes versiones tan sólo como prototipos, incluyendo uno basado en un camión KrAZ-ChR-3130 y dos basadas en camiones Ural-5323 (con y sin torreta).
 2S30 "Iset" - Versión modificada, sólo un prototipo.
 2S33 "Msta-SM" - Versión modificada, sólo un prototipo; No hay información disponible.
 2S35 "Koalitsiya-SV" - Proyecto para una nueva pieza de artillería para las Fuerzas Militares de Rusia . El único prototipo consta de un blindado 2S19 con una torreta modificada, equipada con una batería de dos obuses de 152 mm superpuestos, cada uno con su propio autocargador. En el desfile del día e la victoria del 2015, el 2S35 fue presentado con un solo obús, aparentemente un 2A88, y con el casco del T-90 un poco alargado.

Usuarios

Actuales

13.

44 Unidades, de procedencia ucraniana.

En cantidades desconocidas, pero según otros reportes tan sólo dispone de un 2S19 y once obuses remolcados 2SA65 Msta-M.

Más de 200 unidades.

65 unidades, de 155 mm.

800 desde el año 2008.

40.

47, entregadas en el año 2010, más otra partida recientemente entregada, aún sin establecer su cantidad.

Anteriores
  - Heredados por sus estados sucesores.

Véase también

Referencias

Enlaces externos

 http://www.globalsecurity.org/military/world/russia/2s19.htm
 http://www.enemyforces.com/artillery/mstas.htm
 Arms Systems Page

Artillería de 155 mm
Artillería autopropulsada de la Unión Soviética
Vehículos blindados basados en el T-80
Artillería de 152 mm

2S19 Msta


The National Volunteers was the name taken by the majority of the Irish Volunteers that sided with Irish Parliamentary Party leader John Redmond after the movement split over the question of the Volunteers' role in World War I.

Origins
The National Volunteers were the product of the Irish political crisis over the implementation of Home Rule in 1912–14. The Third Home Rule Bill had been proposed in 1912 (and was subsequently passed in 1914) under the British Liberal government, after a campaign by John Redmond and the Irish Parliamentary Party. However, its implementation was delayed in the face of mass resistance by Irish Unionists. This had begun with the introduction of the bill into Parliament, when thousands of unionists signed the "Ulster Covenant", pledging to resist Home Rule. In 1913 they formed the Ulster Volunteers (UVF), an armed wing of Ulster Unionism and organised locally by the Orange Order; the Ulster Volunteers stated that they would resist Home Rule by force.

In response, Nationalists formed their own paramilitary group, the Irish Volunteers, at a meeting held in Dublin on 25 November 1913; the purpose of this new organisation was to safeguard the granting and implementation of Home Rule. It looked for several months in 1914 as if civil war was imminent between the two armed factions, with the British Army known to be reluctant to intervene against Ulster armed opposition to Home Rule's coming into operation. While Redmond took no role in the creation of the Irish Volunteers, when he saw how influential they had become he realised an independent body of such magnitude was a threat to his authority as leader of the Irish Parliamentary Party, and therefore sought control of the organisation.

Eoin MacNeill, along with Sir Roger Casement and other leaders of the Irish Volunteers, had indeed sought Redmond's approval of and input in the organisation, but did not want to hand control over to him. In June 1914, the Volunteer leadership reluctantly agreed, in the interest of harmony, to permit Redmond to nominate half of the membership of the Volunteer Executive; as some of the standing members were already Redmondites, this would make his supporters a majority of the Volunteers' leadership. The motion was bitterly opposed by the radical members of the committee (mostly members of the secret Irish Republican Brotherhood), notably Patrick Pearse, Seán Mac Diarmada, and Éamonn Ceannt, but was carried nevertheless to prevent a split. With the support of the Irish Party the Volunteer organisation grew dramatically.

Great War split
Following the outbreak of World War I in August, and the successful placement of the Home Rule Act on the statute books (albeit with its implementation formally postponed), Redmond made a speech in Woodenbridge, County Wicklow on 20 September, in which he called for members of the Volunteers to enlist in an intended Irish Army Corps of Kitchener's New British Army. He pledged his support to the Allied cause, saying in his address:
The interests of Ireland — of the whole of Ireland — are at stake in this war. This war is undertaken in the defence of the highest principles of religion and morality and right, and it would be a disgrace for ever to our country and a reproach to her manhood and a denial of the lessons of her history if young Ireland confined their efforts to remaining at home to defend the shores of Ireland from an unlikely invasion, and to shrinking from the duty of proving on the field of battle that gallantry and courage which has distinguished our race all through its history. I say to you, therefore, your duty is twofold. I am glad to see such magnificent material for soldiers around me, and I say to you: "Go on drilling and make yourself efficient for the Work, and then account yourselves as men, not only for Ireland itself, but wherever the fighting line extends, in defence of right, of freedom, and religion in this war".

Redmond's motives were twofold. Firstly, he felt it was in the future interest of an All-Ireland Home Rule settlement to support the British war cause, joining together with the Ulster Volunteers who offered immediate support by enlisting in the 36th (Ulster) Division. Secondly, he hoped that the Volunteers, with arms and training from the British, would become the nucleus of an Irish Army after Home Rule was implemented. He reminded the Irish Volunteers that when they returned after an expected short war at the end of 1915, they would be an army capable of confronting any attempt to exclude Ulster from the operation of the Government of Ireland Act.

Militant nationalists reacted angrily against Redmond's support for the war, and nearly all of the original leaders of the Volunteers grouped together to dismiss his appointees.  However, the great majority of the Volunteers supported Redmond, and became known as the National Volunteers.

Recruitment for World War I

The vast majority of the Volunteer membership remained loyal to Redmond, bringing some 142,000 members to the National Volunteers, leaving the Irish Volunteers with just a rump, estimated at 9,700 members. Many other Irish nationalists and parliamentary leaders, such as William O'Brien MP, Thomas O'Donnell MP, Joseph Devlin MP, and The O'Mahony, sided with Redmond's decision and recruited to support the British and Allied war effort. Five other MPs, J. L. Esmonde, Stephen Gwynn, Willie Redmond, William Redmond, and D. D. Sheehan, as well as former MP Tom Kettle, joined Kitchener's New Service Army during the war.

Many Irishmen enlisted voluntarily in Irish regiments of the New British Army, forming part of the 10th (Irish) and 16th (Irish) Divisions. Out of a National Volunteer membership of about 150,000, roughly 24,000 (about 24 battalions) were to join those Divisions for the duration of the war. Another 7,500 joined reserve battalions in Ireland. The National Volunteers were therefore a minority among the 206,000 Irishmen who served as volunteers for the British Army in the war, and so failed to constitute a nascent Irish Army as Redmond had hoped. Recruiting for the war among the National Volunteers, after an initial burst of enthusiasm, proved rather sluggish. According to historian Fergus Campbell, "most of the members of the National Volunteers were farmers' sons, and members of this social group were reluctant to join the colours". A police report of late 1914 commented: "Though the large majority of the nominal National Volunteers approve of Mr. Redmond's pronouncement, only very few will enlist". A contemporary writer felt that, "at the back of it was a vague feeling that to fight for the British Empire was a form of disloyalty to Ireland.

Moreover, Redmond's hopes for an Irish Army Corps were also to end in disappointment for him. Instead, a New Army 16th (Irish) Division was created. The Division was largely officered by Englishmen (an exception was William Hickie, an Irish born general), which was not a popular decision in nationalist Ireland. This outcome was in part due to the lack of trained Irish officers; the few trained officers had been sent to the 10th Division, and those still available had been included into Sir Edward Carson's 36th (Ulster) Division. In addition, Redmond's earlier statement, that the Irish New Army units would return armed and capable of enforcing Home Rule, aroused War Office suspicions.

The National Volunteers after 1914
The war's popularity in Ireland and the popularity of John Redmond and the Irish Parliamentary Party were badly dented by the severe losses subsequently suffered by the Irish divisions. In addition, the postponement of the implementation of Home Rule damaged both the IPP and the National Volunteers.

The majority of the National Volunteers (over 120,000 or 80%) did not enlist in the British Army. John Redmond had intended that they would form an official home defence force for Ireland during the War, but the British War Office baulked at arming and training the Irish nationalist movement. Military historian Timothy Bowman has described the situation as follows: "While Kitchener saw the UVF as an efficient military force and was prepared to offer concessions to secure the services of UVF personnel in the British army his view of the INV was very different. The INV were, even in comparison to the UVF, an inefficient military force in 1914, lacked trained officers, finances and equipment. Kitchener was certainly not inclined to, as he saw it, waste valuable officers and equipment on a force which, at best, would relieve Territorial units from garrison duties and, at worst, would provide Irish Nationalists with the ability to enforce Home Rule on their own terms.

In fact, the National Volunteers fell into decline as the war went on. Their strength fell to around 100,000 by February 1916, and moreover their companies tended to fall into inactivity. In many cases, this was put down to a fear of conscription being introduced into Ireland should they drill too openly. For this reason, British sources reported by early 1916 that the National Volunteers as a movement were "practically dead" or "non-existent".

The National Volunteers' other problem was a lack of leadership, as many of its most committed and militarily experienced members had enlisted in Irish Regiments for the war. As a result, the RIC (police) report on them concluded: "It is a strong force on paper, but without officers and untrained, it is little better than a large mob". They staged a very large rally, of over 20,000 men, on Easter Sunday 1915 in Dublin's Phoenix Park, but their Inspector General, Maurice Moore, saw no military future for the organisation: "They cannot be trained, disciplined or armed, moreover, the enthusiasm has gone and they cannot be kept going... it will be of no practical use against any army, Orange or German."

By contrast, the smaller but more militant Irish Volunteers increased in both numbers and activity as the War went on. The numerical increase was modest, from 9,700 in 1914 to 12,215 by February 1916, but they trained regularly and had kept most of the Volunteer weaponry. By March 1916, the RIC was reporting that the Irish Volunteers, "are foremost among [nationalist] political societies, not by reason of their numerical strength but on account of their greater activity". In April 1916, a faction within the Irish Volunteers launched the Easter Rising, an armed insurrection centred in Dublin aimed at the ending of British rule in Ireland. During the Rising, one unit of the National Volunteers (in Craughwell, County Galway), offered its services to the local RIC to help suppress the rebellion in that area.

The rebellion was put down within a week by the British Army (including Irish units such as the Royal Dublin Fusiliers). In its aftermath, and especially after the Conscription Crisis of 1918 in which the British Cabinet had planned to impose conscription in Ireland, the National Volunteers were eclipsed by the Irish Volunteers, whose membership shot up to over 100,000 by the end of 1918. John Redmond's Irish Parliamentary Party was similarly overtaken by the separatist Sinn Féin party in the general elections in December 1918.

After the Armistice in November 1918, around 100,000 Irishmen, including the surviving members of the National Volunteers who had enlisted, were demobilised from the British Army.

Irish Republicanism had now displaced constitutional nationalism as represented by the Irish Parliamentary Party, leading to the Irish Declaration of Independence and the outbreak of armed conflict against the British (1919).  The Third Home Rule Bill was never implemented, and was repealed by the Government of Ireland Act 1920 (the Fourth Home Rule Bill), which partitioned Ireland (1921).

References

Sources and further reading
 Thomas P. Dooley: Irishmen or English Soldiers?: The Times and World of a Southern Catholic Irish Man (1876–1916) Enlisting in the British Army During the First World War, Liverpool Press (1995).
 Terence Denman: Ireland's Unknown Soldiers: The 16th (Irish) Division in the Great War, Irish Academic Press (1992), .
 Desmond & Jean Bowen: Heroic Option: The Irish in the British Army, Pen & Sword Books (2005), .

Great War memorials
Volunteers who died in the Great War are commemorated at the:
 Irish National War Memorial Gardens Dublin.
 Island of Ireland Peace Park Messines, Belgium.
 Menin Gate Memorial Ypres, Belgium.

External links
 Department of the Taoiseach: Irish Soldiers in the First World War

History of Ireland (1801–1923)
Ireland in World War I

National Volunteers


Druga hrvatska malonogometna liga za sezonu 2017./18.

Ljestvice i rezultati

Istok
Ljestvica

Rezultatska križaljka

 "Usspinjača" ostala u 1. HMNL

Poveznice
 Prva hrvatska malonogometna liga 2017./18.
 Hrvatski malonogometni kup 2017./18.

Izvori
 crofutsal.com, 2. HMNL
 crofutsal.com, 2. HML Istok, pristupljeno 10. lipnja 2018.
 mnk-vinkovci.hr, 2. HMNL - istok sezona 2017-18, ljestvica , pristupljeno 10. lipnja 2018.
 crofutsal.com, 2. HML Jug, pristupljeno 10. lipnja 2018.
 crofutsal.com, 2. HML Sjever, pristupljeno 10. lipnja 2

2017-18

2. HMNL 2017./18.


Erdem Akakçe (d. 13 Aralık 1975, Konya), Türk tiyatro ve sinema oyuncusu.

Biyografi
Ankara Özel Yükseliş Kolejinden sonra Bilkent Üniversitesi Müzik ve Sahne Sanatları Fakültesi Tiyatro Bölümünü bitirdi. Profesyonel sahne yaşamına ilk kez Dostlar Tiyatrosu'nun sergilediği "Yalınayak Sokrates" adlı oyunla başladı. Ertesi sezon Ankara Ekin Tiyatrosu'nda Slawomir Mrozek'in "Polisler" adlı eserinden uyarlanan "Son Mahkum"da oynadı. Daha sonra yeniden Dostlar Tiyatrosu'na katıldı. Tankred Dorst'un "Oyuncu", Laurent Baffie'nin "Yarışma", Genco Erkal'ın uyarladığı "Yaşasın Savaş" ve Behiç Ak'ın "Fay Hattı" adlı oyunlarında oynadı.

"Yarışma"daki rolüyle Avni Dilligil, "Yaşasın Savaş"la Ankara Sanat Kurumu, "Fay Hattı" ve "Kocasını Pişiren Kadın"la Afife Tiyatro Ödülleri'ni kazandı.

Anlat İstanbul adlı sinema filminde, Biz Size Âşık Olduk, Bir İstanbul Masalı ve 29-30 adlı TV dizilerinde oynadı. Ara filminde başrol oynadı. Selen Uçer'le Ara filminden sonra Böyle Bitmesin dizisinde de yer almıştır.

Tiyatro oyunları

Çalışan olarak
 Kent Oyuncuları
 Tiyatro Oyunbozan
 Tiyatro Rast
 Aysa Prodüksiyon Tiyatrosu
 Dostlar Tiyatrosu
 Ankara Ekin Tiyatrosu

Oyuncu olarak
 Kuyruk
 Dokuz Ay Son Gün
 Kuzey Işığı
 Kocasını Pişiren Kadın
 Arıza
 Aymazoğlu Ve Kundakçılar
 Buluşma
 Fay Hattı
 Yaşasın Savaş
 Yarışma
 Oyuncu
 Son Mahkum
 Yalın Ayak Sokrates

Filmografisi

Filmler
 Türkler Çıldırmış Olmalı
 Karanlıktakiler
 Gölgesizler
 Ara
 Zincirbozan
 Anlat İstanbul
 Korkuyorum Anne
 Kolay Para
 Ya Sonra
 G.D.O. KaraKedi
 Nar
 Ya Nasip Ya Kısmet
 Ve Perde!
 Ağustos Böcekleri ve Karıncalar (Metin)
 Bizim İçin Şampiyon (Mümin Çilgin)
 İnsanlar İkiye Ayrılır (Eray)

Diziler
 Kısmetim Otel
 Kırık Kalpler Durağı
 Beş Kollu Avize
2002: Biz Size Âşık Olduk
2003: Bir İstanbul Masalı
2006: 29/30
2008: Aşk Yakar
2009: Kış Masalı
2010: Ateşe Yürümek
2010-2011: Elde Var Hayat
2011: Seni Bana Yazmışlar
2012: Çıplak Gerçek
2012: Böyle Bitmesin (konuk oyuncu)
2013: Beni Böyle Sev (Haluk Aslan)
2016: Babam ve Ailesi (Fazıl)
2017: Çoban Yıldızı (Erdal)
2018: Tehlikeli Karım (Yaman Çalişkan)
2019-2020: Vuslat (Meczup Abdullah)
2020-2021: Uyanış: Büyük Selçuklu (Behram)
2021: Menajerimi Ara (Alper)
2021: Aziz (Zülfikar)
2022-2023: İyilik (Necati)
2023-: Benim Güzel Ailem (Nedim)

İnternet
2022: Sıcak Kafa (Cevat) (Netflix)
2023: Akif (Eşref Edip) (tabii)
2023: Aktris (Rafet) (Disney+)

Kaynakça

Dış bağlantılar
 IMDB'de Erdem Akakçe
 Sinematurk profili
 Erdem Akakçe - Yasemin Aktaş Söyleşisi

1975 doğumlular
Türk erkek tiyatro oyuncuları
Konya doğumlu sanatçılar
Yaşayan insanlar

Erdem Akakçe


Loyalton bezeichnet mehrere

Orte in den Vereinigten Staaten:
 Loyalton (Kalifornien)
 Loyalton (Pennsylvania)
 Loyalton (South Dakota)

Loyalton


Nicholas John Pippenger is a researcher in computer science. He has produced a number of fundamental results many of which are being widely used in the field of theoretical computer science, database processing and compiler optimization. He has also achieved the rank of IBM Fellow at Almaden IBM Research Center in San Jose, California. He has taught at the University of British Columbia in Vancouver, British Columbia, Canada and at Princeton University in the US. In the Fall of 2006 Pippenger joined the faculty of Harvey Mudd College.

Pippenger holds a B.S. in Natural Sciences from Shimer College and a PhD from the Massachusetts Institute of Technology. He is married to Maria Klawe, President of Harvey Mudd College. In 1997 he was inducted as a Fellow of the Association for Computing Machinery. In 2013 he became a fellow of the American Mathematical Society.

The complexity class, Nick's Class (NC), of problems quickly solvable on a parallel computer, was named by Stephen Cook after Nick Pippenger for his research on circuits with polylogarithmic depth and polynomial size.

Pippenger became one of the most recent mathematicians to write a technical article in Latin, when he published a brief derivation of a new formula for e, whereby the Wallis product for  is modified by taking roots of its terms:

References

External links
Pippenger's web page at HMC

Harvey Mudd College faculty
IBM Fellows
Fellows of the Association for Computing Machinery
Fellows of the American Mathematical Society
Theoretical computer scientists
American computer scientists
Living people
Shimer College alumni
Year of birth missing (living people)
Massachusetts Institute of Technology alumni

Nick Pippenger


West Island er höfuðstaður Kókoseyja sem eru áströlsk hjálenda í Indlandshafi. Íbúar eru aðeins um 120. Þar er flugvöllur sem reistur var af Bandamönnum í síðari heimsstyrjöld.

Kókoseyjar

West Island


Die Autobahn Dali–Lijiang oder Dali-Autobahn (), chin. Abk. G5611, ist eine am 30. Dezember 2013 fertigstellte regionale Autobahn in der Provinz Yunnan im Südwesten Chinas. Die 220 km lange Autobahn zweigt bei Dali von der Autobahn G56 ab und führt in nördlicher Richtung nach Lijiang.

Einzelnachweise

Autobahn in der Volksrepublik China
Straße in Asien
Straße in Yunnan

Autobahn Dali–Lijiang


The Piscataqua River (Abenaki: Pskehtekwis) is a  tidal river forming the boundary of the U.S. states of New Hampshire and Maine from its origin at the confluence of the Salmon Falls River and Cochecho River to the Atlantic Ocean. The drainage basin of the river is approximately , including the subwatersheds of the Great Works River and the five rivers flowing into Great Bay: the Bellamy, Oyster, Lamprey, Squamscott, and Winnicut.

The river runs southeastward, with New Hampshire to the south and west and Maine to the north and east, and empties into the Gulf of Maine east of Portsmouth, New Hampshire. The last  before the sea are known as Portsmouth Harbor and have a tidal current of around . The cities/towns of Portsmouth, New Castle, Newington, Kittery and Eliot have developed around the harbor.

History

Named by the area's original Abenaki inhabitants, the word Piscataqua is believed to be a combination of peske (branch) with tegwe (a river with a strong current, possibly tidal). The first known European to explore the river was Martin Pring in 1603. Captain John Smith placed a spelling similar to "Piscataqua" for the region on his map of 1614. The river was the site of the first sawmill in the colonies in 1623, the same year the contemporary spelling "Piscataqua" was first recorded.

Once salmon, sturgeon, oysters, clams, scallops, lobsters, mussels, eels, seals, and many others species of marine life were common in the river, evidenced by such tributaries as the Salmon Falls River, Sturgeon Creek and Seal Rock in Eliot, Maine, the Oyster River in Durham, New Hampshire, and the Lamprey River in Newmarket, New Hampshire.  All but the salmon and sturgeon remain, with fishing for striped bass and bluefish common recreational sports.

In the mid 1630s some of the region's earliest European settlers built a sawmill in what is today's Berwick, Maine, on a tributary above the head of tide of the Piscataqua. Thought to be the first over-shot water-powered site in America, it became known as the "Great Works", giving name to today's Great Works River.

After the Allies' European victory in the Second World War, four surrendered German U-boats traveled upriver to the Portsmouth Naval Shipyard, with their captains and crews interned as POWs at Portsmouth Naval Prison. U-805 was the first to arrive, towed up the river to a rendezvous with U.S. officials on a tugboat off the Navy Yard on May 15, 1945. U-873 and U-1228 arrived the next day.

U-234, by far the greatest prize, arrived on May 19, seized off Nova Scotia by the U.S. destroyer escort . It had left Germany with a cargo bound for Japan of a disassembled Messerschmitt Me 262 jet plane, the most sophisticated fighter of World War II; two top Japanese scientists; and two high-ranking Nazi officers. While this was enough to create a media sensation, it was decades later before the U.S. government revealed that the sub also carried a top secret load of uranium oxide produced by the German atomic weapons program bound for a last-ditch Japanese effort. Instead, the extremely valuable nuclear material was diverted to the U.S.' top secret Manhattan Project, and ended up part of the bomb the U.S. Army Air Corps dropped over Hiroshima to hasten the end of the Pacific war.

The shipyard is located on Seavey's Island in Kittery, Maine near the Piscataqua's mouth. Long regarded by some as being in New Hampshire, the yard was claimed by that state into the 2000s. However, the Piscataqua River border dispute over Seavey's Island was settled by a 2001 U.S. Supreme Court decision which cited a 1977 decision affirming New Hampshire's claim that the state borders met at the center of the river's navigable channel as described in a 1740 decree, thus placing the island in Maine.

Estuary
The Piscataqua River and its tributaries, including Great Bay, form a substantial estuarine environment. Two rivers, the Salmon Falls and Cochecho, join to form the Piscataqua on the eastern edge of Dover, New Hampshire, at the northwest corner of Eliot, Maine. Five rivers with tidal stretches flow into Great Bay: the Bellamy, Oyster, Lamprey, Squamscott, and Winnicut, and the Great Works River drains into the tidal portion of the Salmon Falls.

See also

 Badger's Island
 Great Bay (New Hampshire)
 Little Bay Bridge
 List of rivers of Maine
 List of rivers of New Hampshire
 Memorial Bridge (Portsmouth, New Hampshire)
 Piscataqua River Bridge
 Point of Graves Burial Ground
 Prescott Park (New Hampshire)
 Sarah Mildred Long Bridge

External links
 MaineRivers.org Piscataqua River
 History as Border of New Hampshire
 Seacoast Forts of Portsmouth Harbor from American Forts Network
 Port of New Hampshire

References

 Ralph May, Piscataqua, The Correctness of Use and the Meaning of the Word (1966), Randall Press, Portsmouth, New Hampshire
New Hampshire v. Maine (2001) U.S. Supreme Court Case regarding border dispute

 Ports of Piscataqua, William Gurdon Saltonstall, Harvard University Press, Cambridge, Massachusetts, 1941

Rivers of Maine
Rivers of New Hampshire
Borders of New Hampshire
Borders of Maine
Estuaries of New Hampshire
Estuaries of Maine
Rivers of Rockingham County, New Hampshire
Bodies of water of York County, Maine
Bodies of water of Rockingham County, New Hampshire
Rivers of York County, Maine
Maine placenames of Native American origin
New Hampshire placenames of Native American origin

Piscataqua River


Herbert Lange (29 September 1909 – 20 April 1945) was a German SS functionary during the Nazi era. He was commandant of Chełmno extermination camp until April 1942, as well as leader of the SS Special Detachment Lange conducting the murder of Jews from the Łódź Ghetto. Lange was responsible for numerous crimes against humanity, including the murder of mentally disabled patients in Poland and in Germany during the Aktion T4 "euthanasia" programme, and became one of the key originators of the Holocaust.

Biography
Lange studied law, but failed to obtain a degree and he subsequently joined the NSDAP (Nazi Party) on 1 May 1932. He enlisted in the Sturmabteilung (SA) three months later, and the following year, he joined the Schutzstaffel (SS). He subsequently joined the police force, becoming a deputy commissioner in 1935.

Crimes against humanity
Lange entered Poland with Einsatzgruppe Naumann (EG VI) during the September campaign. On 9 November 1939, following a Nazi German victory, Lange was promoted to the rank of SS-Untersturmführer (2nd lieutenant) in occupied Poland and posted in charge of the Gestapo in occupied Poznań. In the beginning of 1940 he assumed command of an SS-Sonderkommando Lange, named after him and tasked with the murder of mentally ill in Wartheland area (Wielkopolska) under the direction of SS-Standartenführer Ernst Damzog and SS-Obergruppenführer Wilhelm Koppe. Lange served with Einsatzgruppe VI during Operation Tannenberg. Already by mid-1940, he and his men were responsible for the murder of about 1,100 patients in Owińska, 2,750 patients at Kościan, 1,558 patients and 300 Poles at Działdowo, and hundreds of Poles at Fort VII where the mobile gas-chamber (Einsatzwagen) was invented. Their earlier hospital victims were usually shot in the back of the neck. The unit, equipped with a gas van, shuttled between hospitals, picking up patients and killing them with carbon monoxide.

After his promotion to SS-Obersturmführer (1st lieutenant) on 20 April 1940, his unit was permanently stationed at the Soldau concentration camp. In one special case, Wilhelm Rediess hired Kommando Lange to kill 1,558 mental patients from East Prussia for ten Reichsmarks a head. By December 1941 Lange was a SS-Hauptsturmführer (captain) and was appointed commander of the Chełmno death camp by then SS-Standartenführer Ernst Damzog, chief of the Sicherheitspolizei (SiPo) and Sicherheitsdienst (SD) in Posen (Poznań).
 He held that position until March 1942. His commando was tasked with the liquidation of 100,000 Jews from the Warthegau via Ghetto Litzmannstadt. In April 1942 Lange's unit was renamed SS Sonderkommando Kulmhof and introduced improvements to the killing process at Chełmno. Lange constructed cremation pits to replace mass graves. He was succeeded by Hans Bothmann who formed Special Detachment Bothmann in 1942. At a very minimum 152,000 people (Bohn) were killed at the camp, though the West German prosecution, citing Nazi figures during the Chełmno trials of 1962–65, laid charges for at least 180,000 victims.

Upon the completion of his task in 1942 Lange was transferred to the Reichssicherheitshauptamt (Reich Main Security Office) and served under Arthur Nebe as a Kriminalrat (Criminal Investigator). He was transferred to the Balkans to participate in Nazi security warfare against alleged partisans. In March 1944 Lange returned to the already inactive death camp at Chełmno, and resumed the gassing operations on the request of Arthur Greiser, for the final ten transports of ghettoised Jews. In 1944, Lange aided in catching the conspirators who attempted to assassinate Hitler as part of the 20 July Plot, leading to his promotion to SS-Sturmbannführer. One of the conspirators he interrogated was Peter Bielenberg. In her book The Past Is Myself, Peter Bielenberg's wife Christabel Bielenberg describes her own interrogation by Lange.

Lange was killed in action at Bernau bei Berlin during the Battle of Berlin on 20 April  1945.

Notes

References

1909 births
1945 deaths
People from Vorpommern-Greifswald
People from the Province of Pomerania
Chełmno extermination camp personnel
Soldau concentration camp personnel
Holocaust perpetrators in Poland
Holocaust perpetrators in Germany
Sturmabteilung personnel
SS-Sturmbannführer
Einsatzgruppen personnel
Nazi concentration camp commandants killed in World War II
Reich Security Main Office personnel
Waffen-SS personnel killed in action

Herbert Lange