Dimitrie Barbu (n. 1862, Pecica – d. 1946, Chișineu-Criș) a fost un deputat în Marea Adunare Națională de la Alba Iulia, organismul legislativ reprezentativ al "tuturor românilor din Transilvania, Banat și Țara Ungurească", cel care a adoptat hotărârea privind Unirea Transilvaniei cu România, la 1 decembrie 1918.

Biografie
Dimitrie Barbu, a studiat teologia, slujind la începutul carierei ca preot în parohia ortodoxă Pecica, din județul Arad. Ulterior a fost promovat la rangul de protopop al protoieriei Chișineu-Criș. După pensionare, Dimitrie Barbu a locuit la Arad.

Activitatea politică

Ca deputat în Adunarea Națională din 1 decembrie 1918 a reprezentat, ca delegat de drept, Protopopiatul Chișineu-Criș și, ca membru supleant, Consistoriul Ortodox Român din Arad. După Marea Unire a fost ales senator în Parlamentul României, într-una din legislaturi.

Note

Bibliografie
 Ioan I. Șerban, Dorin Giurgiu, Ionela Mircea, Nicolae Josan, Dicționarul personalităților Unirii. Trimișii românilor transilvăneni la Marea Adunare Națională de la Alba Iulia, Muzeul Național al Unirii, Alba Iulia, 2003, ISBN 973-8141-90-7
 Gelu Neamțu, Mircea Vaida-Voevod, 1 decembrie 1918. Mărturii ale participanților, vol. I-II, Editura Academiei Române, București, 2005, ISBN 973-27-1258-9 (vol. I); ISBN 973-27-1264-3 (vol. II)

Lectură suplimentară
 Daniela Comșa, Eugenia Glodariu, Maria M. Jude, Clujenii și Marea Unire, Muzeul Național Transilvania, Cluj-Napoca, 1998
 Florea Marin, Medicii și Marea Unire, Editura Tipomur, Târgu Mureș, 1993
 Silviu Borș, Alexiu Tatu, Bogdan Andriescu, (coord.), Participanți din localități sibiene la Marea Adunare Națională de la Alba Iulia din 1 decembrie 1918, Editura Armanis, Sibiu, 2015

Legături externe
  Membrii de drept ai Marii Adunării Naționale de la Alba-Iulia din 1 decembrie 1918, lista publicată în "Gazeta Oficială", Sibiu, nr. 1, 1/14 decembrie 1918

Vezi și
 Lista delegaților la Marea Adunare Națională de la Alba Iulia

Nașteri în 1862
Decese în 1946
Preoți români
Delegați la Marea Adunare Națională de la Alba Iulia

Dimitrie Barbu


Almaisa es una pintura al óleo sobre lienzo pintado en 1916 por el pintor italiano Amedeo Modigliani. Pertenece a una colección privada localizada en Basilea, Suiza.

Es uno de los retratos realizados después de que en 1914 abandonara la escultura y se dedicara a retratar a sus amigos, muchos de ellos de frente, como es el caso de este.

Referencias

Enlaces externos

Colección privada

Almaisa


Mahmoud Fayad (ara. محمود فياض) (Aleksandrija, Egipat, 9. ožujka 1925. – 18. prosinca 2002.) bio je egipatski dizač utega. Na Olimpijadi 1948. u Londonu postao je olimpijski pobjednik podigavši ukupno 332,5 kg.

Vanjske poveznice
Sportski uspjesi Mahmouda Fayada

Dizači utega
Olimpijski pobjednici u dizanju utega
Egipatski športaši
Životopisi, Aleksandrija

Mahmoud Fayad


An Leiothrix fulgida in uska species han Liliopsida nga ginhulagway ni Wilhelm Willy Otto Eugen Ruhland. An Leiothrix fulgida in nahilalakip ha genus nga Leiothrix, ngan familia nga Eriocaulaceae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Leiothrix (Eriocaulaceae)

Leiothrix fulgida


Kiel est une ville américaine située dans les comtés de Calumet et de Manitowoc, au Wisconsin. Selon le recensement de 2010, sa population est de .

Liens externes

Ville au Wisconsin
Comté de Calumet
Comté de Manitowoc

Kiel (Wisconsin)


Die Adecco Personaldienstleistungen GmbH ist ein deutsches Tochterunternehmen der Adecco Germany Holding, die zur schweizerischen Adecco mit Sitz in Zürich, gehört. Der Personaldienstleister hat 100 Niederlassungen und rund 15.000 Mitarbeiter. Zur Adecco Personaldienstleistungen GmbH gehören die Unternehmen Adecco Business Solutions, CST Group sowie die ProServ – Produktionsservice und weitere Personaldienste.

Geschichte
Die Adecco Personaldienstleistungen entstand 1962, als das 1957 gegründete schweizerische Zeitarbeitsunternehmen Adia in Hamburg die erste deutsche Niederlassung eröffnete. Im Jahr 1996 fusionierte Adia mit dem Personaldienstleister Ecco zu Adecco, womit sich zwei der drei weltgrößten Personaldienstleister zusammenschlossen.

Nach der Akquisition der DIS AG im Jahr 2006 sowie der Tuja-Gruppe im Jahr 2007 wurde in Deutschland die Adecco Germany Holding gegründet. Unter ihrem Dach ist auch die Adecco Personaldienstleistungen angesiedelt.

Im Mai 2018 wurden die Tuja Zeitarbeit und die Service Personaldienstleistungen in die Adecco Personaldienstleistungen integriert.

Tätigkeit
Neben der Arbeitnehmerüberlassung gehören Personalvermittlung, Inhouse Outsourcing, Servicecenter, Health, Safety & Environment, Consulting, On-Site-Management und Interim-Management zum Tätigkeitsbereich. Die Adecco Personaldienstleistungen GmbH ist in den Geschäftsbereichen Industrial, Office und Medical & Science tätig.

Die Adecco Personaldienstleistungen ist Mitglied im Bundesarbeitgeberverband der Personaldienstleister und wendet seit Inkrafttreten des ersten Vertrags der BZA-DGB-Tarifgemeinschaft im Jahr 2004 die Tarifverträge für Mitarbeiter in der Zeitarbeit an.

Gesellschaftliches Engagement
Adecco Personaldienstleistungen betätigt sich im Bereich Corporate Social Responsibility.
 Die Arche – Christliches Kinder- und Jugendwerk: Adecco unterstützt den Verein regelmäßig durch ein freiwilliges Engagement der Mitarbeiter und mit Sachgütern.
 Strahlemann-Stiftung: Adecco fördert als Mitglied im Kuratorium die Ausbildungschancen junger Menschen.

Weblinks
Website der Adecco Deutschland

Einzelnachweise

Personaldienstleister
Dienstleistungsunternehmen (Düsseldorf)

Adecco Personaldienstleistungen


මොහු අප රටට බොහො උපකාර කර ඇත.කොළඹ ජාතික කෞතුකාගාරය තැනීමට ද මුල් විය.නුවර පිහිටි ග්‍රෙගරි වැව ද මොහුගේ නිර්මාණයකි.එවකට රජරට ජරාජීර්ණව පැවති වැව් රැසක් අලුත්වැඩියා කරවන ලදී.කන්ද උඩරට යුගයෙන් පසුව රාජ අනුග්‍රහය ලැබුණු ප්‍රතම අවස්තාව මෙය විය.මෙම ආර්තික වටිනාකමකින් තොර වූ වැඩකටයුතුවලට මුදල් වැය කිරීම පිළිබදව ඔහුට බ්‍රිතාන්ය පාර්ලිමේන්තුවෙන් පවා ගැටලු ඇති විය.

විලියම් හෙන්රි ග්‍රෙගරි


Filip 3. () (født 30. april 1245, Poissy ved Yvelines vest for Paris, død  5. oktober 1285, Perpignan) med tilnavnet den Dristige () var Frankrigs kronprins i 1260 – 1270 og Frankrigs konge i 1260 – 1285.

Forældre
Filip 3. var søn af kong Ludvig den Hellige (1215-1270) og Margrete af Provence (1221–1295).

Familie
Filip 3.s første ægteskab var med Isabella af Aragonien (1247–1271). De fik fire børn. Den ældste overlevende søn blev konge af Frankrig under navnet Filip 4. den Smukke. En yngre søn var grev Karl af Valois (1270–1325), som blev stamfader til Huset Valois, der regerede Frankrig fra 1328 til 1589.

Filip 3.s andet ægteskab var med Marie af Brabant (1254–1321). De fik tre børn, og de blev svigerforældre til Rudolf 1. af Bøhmen (1281-1307) og Edvard 1. af England (1239–1307).

Eksterne henvisninger

Konger af Frankrig
Huset Capet

Filip 3. af Frankrig


Iva Lukežić (Lovreć, 3. siječnja 1936.), hrvatska jezikoslovka, filologinja, kroatistica i dijalektologinja.

Životopis
Rođena u Lovreću. 1957./58. škola došla raditi u Narodnu osmogodišnju školu Jelenje. Učenike je poučavala sve do 1979. godine, nakon čega je otišla na Pedagoški fakultet u Rijeci. Studirala jugoslavistiku na Filozofskom fakultetu u Zagrebu i poslije diplome upisala poslijediplomski magistarski studij jezikoslovlja. Na Pedagoškom je fakultetu bila asistentica, pa docentica te profesorica u tri izbora, u kolegijima Staroslavenski jezik, Povijest hrvatskoga jezika i Dijalektologija hrvatskoga jezika. Na Filozofskom fakultetu u Rijeci osnovala je i provela na poslijediplomski znanstveni studij dijalektologije i povijesti hrvatskoga jezika. Magistrirala je 1982. tezom Govori Donjeg Jelenja, a mentor joj je bio Milan Moguš. Doktorirala na temu Čakavski ikavsko-ekavski dijalekt.

Objavila je djela:
 Grobnički govor XX. stoljeća (sa Sanjom Zubčić),
?Zajednička povijest hrvatskih narječja 1 - fonologija,
 Zajednička povijest hrvatskih narječja 2 - morfologija,
 Govori Klane i Studene,
 Hrvatski istarski preporoditelji Matko Laginja,
 Vjekoslav Spinčić, Matko Mandić (skupina autora),
 Uredila zbornik u izdanju Katedre Čakavskog sabora za Grobnišćinu,
 knjigu Devet stoljeća grobničke župe.
 Priredila zbornik tekstova Jozsefa Berghoffera o fijumanskom idiomu.

Članke je objavila u Fluminensia, Grobničkom zborniku, Lovrećkom libru, Filologiji, Hrvatskome dijalektološkom zborniku. Uvrštena je u Drugi Hercigonjin zbornik. Članica povjerenstva na obrani doktorske disertacije budućoj hrvatskoj akademkinji Silvani Vranić.

Bavi se dijalektološkim i jezičnopovijesnim aspektima hrvatskoga jezika. Radove je temeljila na poznavanju činjenica praslavenskih i starojezičnih ishodišta hrvatskoga jezika, koje se znatnim dijelom izvode iz spoznaja o staroslavenskome (prvome pisanome slavenskom) jeziku.

Izvori

Vanjske poveznice
Tko je tko u hrvatskoj znanosti
WorldCat

Životopisi, Rijeka
Hrvatski jezikoslovci
Hrvatski filolozi
Hrvatski dijalektolozi
Lovreć
Dobitnici_nagrade_HAZU

Iva Lukežić


A Leitaria da Quinta do Paço (LQP) é uma marca centenária, nascida em Paços de Ferreira, em 1920, fundada pela família Aranha Furtado de Mendonça. Foi a primeira marca, na região do Norte, a vender leite pasteurizado em garrafas de vidro, posteriormente distribuídos pelas vendedoras de rua, no Porto. É conhecida pelo seu chantilly de produção artesanal, que elevou a marca e que a fez progredir e inovar, chegando ao atual ex-líbris: O éclair recheado com chantilly.

Tem, em 2022, 11 lojas, espalhadas de norte a sul do país.

História

Fundada em 1920, pela família Aranha Furtado de Mendonça, em Paços de Ferreira, a Leitaria da Quinta do Paço começou o seu percurso na distribuição de leite. Distribuindo-o em garrafas de vidro às vendedoras da cidade do Porto.

Na década de 60 foram impostas restrições à distribuição do leite, levando ao aparecimento das cooperativas, fazendo com que a fábrica de Paços de Ferreira necessitasse de se diversificar. Foi nesta altura que começaram a produzir a manteiga, o queijo, os iogurtes e - marcando um ponto de viragem para a Leitaria da Quinta do Paço, que se destacou com a novidade que tinha chegado à cidade - o chantilly. O sabor doce e a textura leve do chantilly, na altura, vendido em sacos de papel encerado, atraía pessoas de vários pontos do país, vindo de propósito para o adquirir.

No final da década de 60, a família Aranha Furtado de Mendonça vendeu a Leitaria da Quinta do Paço a alguns dos seus funcionários.

Nos anos 90 deu-se a desertificação da Baixa do Porto – a população procurou casas melhores e mais económicas nos subúrbios da cidade, coincidindo com o aparecimento dos centros comerciais, despolarizando o centro, onde ficaram, apenas, os mais desfavorecidos e a população mais idosa, originando problemas para o negócio.

No final dos anos 90, dadas as condições, a Leitaria da Quinta do Paço quase fechou portas.

No entanto, em abril de 2012, Joana Ramalho Costa e José Eduardo Costa compram a loja, onde as primeiras ações se basearam em dar um novo "ar" à loja e à marca. O resultado foi quase imediato, aliado ao boom do turismo que a Cidade do Porto estava a viver.

Passado uns meses, em junho de 2013, abriram a segunda loja, no Mercado do Bom Sucesso.

Em 2014, surge uma nova proposta para abrir mais uma loja. Desta vez, franchisada e no Norteshopping - um dos Centros Comerciais, em Portugal, com maior sucesso. Na mesma linha de franchising, a marca abre, em 2015, a quarta loja, em Matosinhos, a apenas 200 metros da praia.

Ainda em 2012, e com a certeza da expansão da marca, os recentes proprietários decidiram mudar a fábrica, que funcionava, ainda, na Praça Guilherme Gomes Fernandes, no Porto, para um local mais amplo, em Vila Nova de Gaia, que foi também ampliada, em 2014.

Em 2016, a marca estabeleceu-se em Lisboa, com a abertura da primeira loja na capital, sendo este o quinto espaço a carregar o nome da Leitaria da Quinta do Paço.

Em 2018 abre o primeiro quiosque em Almada, no Centro Comercial Almada Fórum.

Em 2019, regressam ao norte para abrir a sétima loja, no centro histórico de Braga.

Por fim, em 2020, em plena pandemia, abrem outras três lojas: No Corte Inglês, no Porto; no Centro Comercial Amoreiras, em Lisboa e no Marshopping, no Porto.

Éclairs
Tudo começa na massa choux - farinha, leite, manteiga e ovos - que depois de batida, é colocada numa depositadora que tem um molde que forma os éclairs com os tamanhos pretendidos. Depois de ir ao forno, torna-se leve e oca por dentro - não muito doce, nem muito salgada - que permite canalizar o sabor do recheio de chantilly (por norma) e cada uma das coberturas disponíveis em gama.

Há uma alargada variedade de éclairs disponíveis, mas os sete sabores que se destacam são: o Éclair de Caramelo Artesanal, Éclair de Limão; Éclair Crocante; Éclair de Frutos Vermelhos, Éclair de Café; Éclairs de Maracujá e Éclair Negro.

No entanto, apesar desta diversidade de sabores, o foco está no Éclair Clássico (ou Doce do Porto, como foi registado, em 2012), a massa choux com cobertura de chocolate de leite, artesanal e cremoso, e o famoso recheio de chantilly, também este, artesanal.

Lojas
A Leitaria da Quinta do Paço conta, atualmente, com 11 lojas, espalhadas de norte a sul do país. Sendo quatro delas próprias e as sete restantes franchisadas. As lojas estão localizadas:

 Almada Fórum (Setúbal);
 Amoreiras Shopping Center (Lisboa);
 Largo de S. Francisco (8[Braga]]);
 Av. João XXI (Lisboa);
 Rua de Brito Capelo, Matosinhos (Porto);
 Centro Comercial Oeiras Parque (Lisboa);
 Praça Guilherme Gomes Fernandes (Porto);
 Mercado do Bom Sucesso (Porto);
 NorteShopping, Matosinhos (Porto);
 El Corte Inglês, Vila Nova de Gaia (Porto);
 MarShopping, Matosinhos (Porto).

!Artigos novos
Empresas de alimentação de Portugal
Fundações em Portugal em 1920

Leitaria da Quinta do Paço


من بين التأثيرات المترتبة على التغير المناخي في القطب الشمالي ارتفاع درجات حرارة الهواء والمياه، وتناقص الجليد البحري في القطب الشمالي، وذوبان صفيحة غرينلاند الجليدية وما يرتبط بها من شذوذ في درجات الحرارة الباردة، والذي لوحظ منذ سبعينيات القرن العشرين. تشتمل الآثار المتصلة بذلك على التغيرات التي تطرأ على دورة المحيطات، وزيادة مدخلات المياه العذبة، وتحمض المحيطات. قد تؤدي الآثار غير المباشرة بسبب الاتصالات المناخية المحتملة لخطوط العرض المتوسطة إلى زيادة تواتر الظواهر الجوية المتطرفة (الفيضانات والحرائق والقحط)، والتغيرات البيئية والحيوية والظواهرية، وهجرة الحيوانات وانقراضها، وإجهاد الموارد الطبيعية، فضلًا عن الصحة البشرية والنزوح والمسائل الأمنية. قد يحدث انبعاث محتمل لغاز الميثان من المنطقة، لا سيما بسبب ذوبان التربة الصقيعية وهيدرات الميثان. في الوقت الحالي، يبلغ ارتفاع درجة حرارة القطب الشمالي ضعف قدره في بقية العالم. كثيرًا ما يُنظَر إلى دلالة الاحتباس الحراري الملحوظة، وهي استجابة القطب الشمالي المتفاقمة للاحتباس الحراري، باعتبارها مؤشرًا بارزًا للاحتباس الحراري. يرتبط ذوبان صفيحة غرينلاند الجليدية بالتضخم القطبي. وفقًا لدراسة نُشرت في عام 2016، يُعزى ارتفاع درجة الحرارة نحو 0.5 درجة مئوية (0.90 درجة فهرنهايت) في القطب الشمالي إلى انخفاض في الهباء الجوي في أوروبا منذ عام 1980.

درجات الحرارة المرتفعة
وفقًا لما ورد عن اللجنة الدولية للتغيرات المناخية، فإن «الاحتباس الحراري في منطقة القطب الشمالي، كما تشير له درجات الحرارة القصوى والدنيا اليومية، كان كبيرًا بقدر ما كان عليه في أي جزء آخر من العالم». كانت الفترة الممتدة من 1995 إلى 2005 الأشد حرًا في القطب الشمالي منذ القرن السابع عشر على الأقل، إذ كانت درجات الحرارة 2 درجة مئوية (3.6 درجة فهرنهايت) أعلى من المتوسط في الفترة من 1951 إلى 1990. ارتفعت درجة حرارة بعض المناطق داخل القطب الشمالي بشكل أسرع، مع ارتفاع درجة الحرارة في ألاسكا وغرب كندا بقدر 3 إلى 4 درجات مئوية (5.40 إلى 7.20 درجة فهرنهايت). لم يكن ارتفاع تركيز الغازات الدفيئة السبب وراء الاحتباس الحراري فحسب، بل وأيضًا ترسيب السناج على الجليد في القطب الشمالي. أظهر مقال نُشر في عام 2013 في مجلة جيوفيزيكال ريسيرتش لِتَرز أن درجات الحرارة في المنطقة لم تكن مرتفعة كما هي الآن منذ 44 ألف عام على الأقل وربما دام ذلك 120 ألف عام. يخلص المؤلفون إلى أن «زيادة الغازات الدفيئة بفعل الأنشطة البشرية أدت إلى احترار إقليمي غير مسبوق».

تضخم القطب الشمالي
إن أقطاب الأرض أكثر حساسية تجاه أي تغير في مناخ الكوكب من بقية مناطقه. وبصدد مواجهة الاحتباس الحراري المستمر، ترتفع درجات حرارة الأقطاب بسرعة أكبر مقارنة بدرجات حرارة المناطق القريبة من خط الاستواء. يُعزى السبب الرئيسي لهذه الظاهرة إلى وضاءة الجليد المرتدة، والتي يؤدي ذوبان الجليد الناجم عنها إلى إزالة الغطاء الجليدي عن يابسة أكثر قتامة أو أسفل المحيط، مما يؤدي إلى امتصاص المزيد من ضوء الشمس، مسببًا بذلك ارتفاعًا أكبر في درجات الحرارة. قد يمثل فقدان جليد بحر القطب الشمالي نقطة تحول في الاحتباس الحراري، عند بدء تغير المناخ «الجامح»، ولكن لم يحسم العلم ذلك بعد حتى هذه المرحلة. وفقًا لدراسة أُجريت في عام 2015، استنادًا إلى نمذجة محوسبة للهباء في الغلاف الجوي، فإن ما يصل إلى 0.5 درجة مئوية من الاحترار المرصود في القطب الشمالي بين عامي 1980 و2005 يُعزى إلى انخفاض الهباء الجوي في أوروبا.

الكربون الأسود
تعمل رواسب الكربون الأسود (من النظام العادم للمحركات البحرية التي يشغلها وقود السفن غالبًا) على تقليل الوضاءة عند ترسيبها على الثلج والجليد، مما يؤدي إلى تعجيل تأثير ذوبان الجليد والثلج البحري. قدّرت دراسة أُجريت في عام 2013 أنّ اشتعال الغاز في مواقع استخراج النفط ساهم بما يزيد عن 40% من الكربون الأسود المترسب في القطب الشمالي.

ووفقًا لدراسة أُجريت في عام 2015، فإنه من الممكن أن يؤدي انخفاض انبعاثات الكربون الأسود وغيره من الغازات الدفيئة الطفيفة بنسبة 60% إلى تبريد منطقة القطب الشمالي بقدر درجتين مئويتين بحلول عام 2050.

انحسار الجليد البحري
قد يصل انحسار الجليد البحري حاليًا في المساحة والمدى والحجم والجليد البحري الصيفي إلى نهايته في وقت ما خلال القرن الحادي والعشرين. تعبر مساحة الجليد البحري عن المساحة الكليّة المغطاة بالجليد، في حين أن مدى الجليد البحري هو منطقة المحيط التي لا يقل فيها الجليد البحري عن 15%، ويشير الحجم إلى كمية الجليد الكليّة في القطب الشمالي.

التغيرات في المدى والمساحة
بدأت عمليات القياس الموثوقة لحواف الجليد البحري مع عصر الأقمار الصناعية في أواخر سبعينيات القرن العشرين. قبل هذا الوقت، رُصدت مساحة الجليد البحري ومداه بدقة أقل عن طريق السفن والعوامات والطائرات. تُظهر البيانات توجهًا سلبيًا طويل الأمد في الأعوام الأخيرة، والذي يُعزى إلى الاحتباس الحراري، على الرغم من وجود قدر كبير من التفاوت من عام إلى آخر. قد يرتبط هذا التفاوت بآثار مثل تذبذب القطب الشمالي، والذي قد يرتبط بحد ذاته بالاحتباس الحراري.

بلغ الحد الأدنى لمدى الجليد البحري في القطب الشمالي في سبتمبر (أي ما لا يقل عن 15% من مساحة غطاء الجليد البحري) مستويات قياسية جديدة من الانخفاض في الأعوام 2002، و2005، و2007، و2012. في عام 2007، سمح موسم الذوبان بحد أدنى بلغ 39 % دون المتوسط من عام 1979 إلى عام 2000، وللمرة الأولى في الذاكرة البشرية، فُتح الممر الشمالي الغربي الأسطوري تمامًا. أدهش الذوبان الهائل الذي حدث في عام 2007 العلماء المهتمين وأقلقهم.

في الفترة الممتدة بين عامي 2008 و2011، كان المدى الأدنى للجليد في منطقة القطب الشمالي أعلى منه في عام 2007، ولكنه لم يعُد إلى مستويات الأعوام السابقة. مع ذلك، في عام 2012، حُطِّم الرقم القياسي لانخفاض عام 2007 في أواخر أغسطس مع تبقي ثلاثة أسابيع على انتهاء موسم ذوبان. استمر الرقم في الهبوط، ثم تدنى إلى أدنى مستوياته في 16 سبتمبر 2012 عند 3.41 مليون كيلومتر مربع (1.32 مليون ميل مربع)، أو 760000 كيلومتر مربع (293 ألف ميل مربع) دون المستوى المنخفض السابق الذي كان عليه في 18 سبتمبر 2007، وبنسبة 50% أقل من المتوسط في الفترة 1979-2000.

يتسارع معدل انخفاض الغطاء الجليدي في القطب الشمالي بالكامل. ففي الفترة من 1979 إلى 1996، كان متوسط إجمالي انخفاض الغطاء الجليدي خلال العقد الواحد اضمحلالًا بنسبة 2.2% في مدى الجليد وبنسبة 3% في مساحة الجليد. بالنسبة للعقد المنتهي في عام 2008، ارتفعت هذه القيم إلى 10.1% و10.7% على التوالي. تضاهي في ذلك معدلات اضمحلال الجليد في سبتمبر إلى سبتمبر على مدار العام (أي الجليد المعمر، الذي يبقى طوال العام)، والذي بلغ متوسط انحساره لكل عقد نسبة 10.2% و11.4%، على التوالي، للفترة المتراوحة بين عامي 1979 و2007.

تنبؤات مستقبلية
يتوقع العلماء أن المنطقة القطبية الشمالية ستستمر في الانكماش. وليس هناك إجماع متى سيكون المحيط المتجمد الشمالي خاليا من الجليد. وقد درس العلماء عوامل محتملة، مثل التغييرات المباشرة الناتجة عن ظاهرة الاحتباس الحراري والتغييرات غير المباشرة مثل أنماط الرياح غير العادية وارتفاع درجة الحرارة القطبية .

تبين الصور التي التقطتها الأقمار الصناعية أن الطبقة الثلجية التي تغطي سطح البحر تتقلص كل عام بنسبة 4 بالمائة. تتوقع منظمة البيئة العالمية ارتفاع درجات حرارة الأرض في السنوات المائة المقبلة من 4 إلى 7 درجات ببناء نماذج مناخية حاسوبية واستخدموها في التنبؤ بتراجع مستوى جليد المحيط المتجمد الشمالي، ثم قارن الباحثون النتائج بما تم تسجيله فعليا بواسطة مراصد أرضية وأقمار اصطناعية خلال تلك الفترة. ويرى أن المسح التصويري الذي تقوم به الأقمار الاصطناعية حاليا أحد أفضل الأدوات لقياس تأثيرات الاحترار العالمي، حيث يسهل التمييز بين الجليد الأبيض والمياه شبه السوداء في صور الأقمار الاصطناعية. ويعتقد العلماء أن النماذج المناخية الحاسوبية السابقة تبين تأثير تيارات المحيط التي تحمل المياه الدافئة من المحيط الأطلسي والمحيط الهادي إلى المحيط المتجمد الشمالي. جميع النماذج المناخية توضح تماما أن انبعاث الغازات الناجمة عن النشاط الإنساني والمسببة للاحتباس الحراري كغاز ثاني أوكسيد الكربون وغيره من غازات الدفيئة، هي عامل رئيسي في ذوبان جليد القطب الشمالي. وكان علماء متخصصون بالدراسات القطبية قد تنبئوا بأن تؤدي ظاهرة تسخن جو الأرض إلى تحويل القارة القطبية الشمالية من منطقة جليدية إلى مسطحات مائية وأن المرحلة المقبلة سوف تشهد ظاهرة جديدة تتمثل بظهور الجليد في الشتاء واختفائه في الصيف خلافاً لما هي عليه حال القطب منذ بضعة آلاف السنين.

و يتوقع العلماء زيادة في أشعة الشمس ويؤدي ذلك إلى أن ذوبان الجليد سوف يحدث بشكل أسرع من توقعات النماذج المناخية المصممة حاسوبياً. والذوبان الكاسح سيؤدي إلى عدم ارتداد أشعة الشمس عن الأرض، مما يخفض عملية التبريد هذه، ويزيد الاحترار، ويخل بأنماط الطقس فتزداد العواصف والأعاصير. و يتوقع العلماء أن ذوبان الجليد في جرينلند سيساهم في رفع مستوى سطح البحر 7 أمتار.

طبقا للبيانات التي أرسلها قمر ناسا الصناعي فقد تبين بأن الجليد في المحيط المتجمد الشمالي قد انكمش بنسبة 50 % بين شهر فبراير 2007 و شهر فبراير 2008، وقد عاد الجليد للظهور وغطى سطح المحيط خلال شتاء 2007 و استمر ذوبان الغطاء الجليدي حيث لم يتبق سوى 254 ملايين كلم مربع من الجليد بنهاية صيف عام 2007. هو أن طبقة الجليد باتت رقيقة جدا على مساحات واسعة، وقد أصبحت مساحة الكتلة الجليدية البحرية 4,2 مليون كيلومتر مربع. وفي نهاية موسم ذوبان الجليد البحري في سبتمبر 2007 بلغ متوسط «الطوف الجليدي البحري» 4,28 مليون كيلومتر مربع، وهي أقل مساحة مسجلة على الإطلاق وتقل بنسبة 23 في المائة عن الرقم القياسي المسجل قبل عامين فقط.

وكان العلماء لاحظوا أجواء صافية في القطب الشمالي خلال شهري يونيو ويوليو الماضيين قبل سنوات كان من المتوقع أن الذوبان الكامل للجليد في المحيط المتجمد الشمالي في فصول الصيف قد يحدث في الفترة من 2070 إلى 2100، لكن في ظل المعدلات الجارية الآن فإن المتوقع أن يحصل ذلك في عام 2030. الاحترار في هذه المنطقة بلغ نحو ضعفي الاحترار الذي شهدته بقية الكرة الأرضية في العقود الأخيرة.

ويتوقع ان ذوبان جليد القطب الشمالي سيعود بالنفع على شركات الملاحة البحرية، ذلك ان تفكك المحيط المتجمد الشمالي سيفتح طرقاً بحرية أقصر بين أوروبا وأمريكا لأول مرة في التاريخ الحديث، ما سيحدث ثورة في عالم النقل البحري وفي التجارة وسيؤدي لازدهار موانئ جديدة واندثار أخرى في تأثير تاريخي.

التأثيرات
تتضمن التأثيرات الانكماش القطبي في ثلج المحيط المتجمد الشمالي. ويتوقع العلماء أن يذوب جليد جزيرة جرينلند في السنوات الأخيرة. من خلال المسح الجيولوجي الأمريكي طوال السنة تبين بأن ثلج المحيط المتجمد الشمالي العائم سيواصل انكماشه السريع خلال الخمسين السنة القادمة. وهذا سوف يتسبب في إبادة الدببة القطبية من ألاسكا لكن وجودها سيستمر في الساحل الشمالي من جرينلند.

وإن ارتفاع درجة حرارة المحيطات القطبية، عندما يقترن بحدوث تغيرات في الغطاء الجليدي وجريان المياه في الأنهار، سوف يؤدي إلى تغير النظام البيئي البحري بما يترتب على ذلك من نتائج بالنسبة إلى مناطق صيد الأسماك ذات الأهمية العالمية.

انبعاثات غازات الدفيئة من التربة الصقيعية المتدهورة يؤثر على توقيت الهطول ونوعه والمناخ في المنطقة القطبية الشمالية يؤدي إلى احترار شديد سيؤثر على الأرجح على الطقس والعمليات الكيميائية الهيدرولوجية في الغلاف الجوي في المنطقة القطبية الشمالية.

التحركات الدولية
قررت البلدان المحاذية للمحيط المتجمد الشمالي البحث في إمكانية تشكيل منظمات ووكالات عامة وخاصة مثل معهد البحث الروسي القطبي وهناك المشروع الأوروبي المتكامل (European integrated project) و مهمته دراسة تأثيرات النشاطات البشرية على البيئة إقليميا وعالميا .

وكالة الفضاء الأوروبية (ESA) حددت عام 2009 موعدا لإطلاق القمر الصناعي كاريو سات -2 (CryoSat-2) و هو سيعمل على تزويد البيانات عن الثلج القطبي مع إعطاء نسب التغيير.

برنامج الطوافة القطبي الدولي وهو نشر الطوافات التي تعمل تزويد بيانات عن درجة الحرارة والضغط الجوي لمنطقة القطب الشمالي بالإضافة إلى حركة الجليد.

مركز البحوث القطبي الدولي : المشاركون الرئيسيون الولايات المتحدة واليابان .

لجنة العلم القطبية : و هي منظمة غير حكومية وهي تضم 18 دولة من 3 قارات .

انطلقت يوم 24 – 25 فبراير 2009 فعاليات السنة القطبية الدولية عبر برنامج علمي ضخم يركّز على المنطقتين القطبيتين الشمالية والجنوبية. ويشارك في تنظيم السنة القطبية الدولية المجلس الدولي للعلوم (ICSU) والمنظمة العالمية للأرصاد الجوية (WMO). تغطي السنة القطبية الدولية دورتين سنويتين كاملتين من آذار 2007 إلى آذار 2009، وتشمل نحو 200 مشروع، يقوم خلالها آلاف العلماء من أكثر من 60 دولة بدراسة مجموعة واسعة من الموضوعات الفيزيائية والبيولوجية ويعمل و ذلك من خلال مؤتمر يقام في جينيف يناقش فيه موضوعات تتعلق بدراسة الصفائح الجليدية وتأثيريها في مستوى مياه البحار على نطاق العالم وفي المدن الساحلية والمناطق المنخفضة. وتأثير التغيرات المتعلقة بتساقط الثلوج وانكماش الأنهار الجليدية في الملايين من السكان الذين يعتمد استخدامهم اليومي للمياه في الأغراض الشخصية أو في الزراعة على التراكم الثلجي والكتل الجليدية وتحلل التربة الجليدية بفعل ارتفاع درجة الحرارة التي تؤدي إلى حشد احتياطيات ضخمة من الكربون المتجمد الذي يكون بعضه على شكل غاز الميثان ويجب على الدول المشاركة في هذا المؤتمر أن توافق هذه الدول على معظم مشاريع الأبحاث قبل أن تبدأ في مارس 2007 عملية جمع الملاحظات الأولى التي تمتد سنتين ولن تتوفر نتائج هذه الأبحاث قبل عام 2010 و نتائج هذا البرنامج ستساهم في تكوين جيل جديد من الخبراء القطبيين في جميع أنحاء العالم .

وتشير الدراسات إلى أن من بين تأثيرات الاحتباس الحراري الذوبان التدريجي للأراضي المتجمدة التي قد تنعكس على دورة الكربون من خلال إطلاق أحد أهم الغازات ذات التأثير على الغلاف الجوى وهو الميثان أو الغاز الحيوي والذي تحتوى عليه الأراضي المتجمدة في المناطق القطبية الشمالية.

مراجع

الاحتباس الحراري
المحيط المتجمد الشمالي
بحوث القطب الشمالي
بيئة القطب الشمالي
تأثيرات الاحترار العالمي
تبعات الاحترار العالمي الإقليمية
تغير المناخ حسب البلد
تغير المناخ حسب البلد والمنطقة
جليد بحري
كوارث بيئية
منطقة قطبية شمالية

التغير المناخي في القطب الشمالي


إدون أو إذون Iðunn هي شخصية في الأساطير الإسكندنافية، وهي الإلهة المرتبطة بالتفاح والشباب. وتظهر إيدون في قصائد شعر إيدا التي جمعت في القرن الثالث عشر من مصادر تقليدية سابقة، وقصائد نثر إيدا، التي كتبت في القرن الثالث عشر بقلم سنوري سترلسون. في كلا المصدرين، وصفت بأنها زوجة الإله براغي، وفي إيدا النثرية، فهي تمثل حارسة التفاح أيضاً وتمنح الشباب الأبدي.

تروي إيدا النثرية أن العملاق ثيازي أجبر الإله لوكي في إحدى المرات على إغراء إدون لتخرج من أرض أسكارد إلى إحدى الغابات، حيث وعدها بثمار تفاح جميلة. تحول ثيازي إلى شكل نسر، وخطف إدون من الغابة وأخذها إلى بيته. بدأت الآلهة تشيخ وتشيب بسبب غياب إدون، وأدركوا أن لوكي هو المسؤول عن اختفائها. وعد لوكي بأن يعيدها، وتحول إلى شكل صقر، ووجدها وحدها في بيت ثيازي. ثم حولها إلى حبة جوز وعاد بها إلى أسكارد. أدرك ثيازي أن إدون قد اختفت، فتحول إلى نسر وظل يطارد لوكي بشراسة. بنى الآلهة محرقة في أسكارد، وبعد أن توقف لوكي فجأة، اشتعلت النيران في ريش ثيازي ووقع، فقامت الآلهة بقتله.

هناك عدد من النظريات تحيط بأسطورة إدون، بما في ذلك ارتباطها المحتمل بالخصوبة، واحتمال أن يكون أصلها من الأديان الهندو أوروبية الأولى. ظلت إدون لزمن طويل موضوعاً في العديد من الأعمال الفنية، ويشار إليها أحياناً في الثقافة الشعبية الحديثة.

الاسم
اعتبر أن اسم إدون يعني «الشابة دوما» أو «معيدة الشباب». ينطق اسمها في الللغة النورسية القديمة «إذون»، إلا أنه تحول إلى إدون لاختفاء حرف ð (والذي يقابل حرف ذ بالعربية) من اللغة الإنجليزية الحديثة. كما يظهر أيضا بتحريفه اللاتيني إدونا أو Iduna.

يظهر اسم إدون كاسم علم في العديد من المصادر التاريخية، ويسجل كتاب الاستيطان Landnámabók أن الاسم استخدم في أيسلندا كاسم علم منذ الفترة الوثنية (القرن العاشر). يذكر كتاب الاستيطان امرأتين حملتا اسم إدون. وهما إدون أرماردوتير، ابنة أحد المستوطنين الأوائل، وإدون مولدا غنوبسدوتير، حفيدة أحد أقدم المستوطنين المسجلين في الكتاب. وقد فسر اسم إدون باعتباره أصل الاسم ادوناي Idonae من الإنجليزية القديمة. ترى الكاتبة شارلوت ماري يونغ من القرن التاسع عشر أن اشتقاق اسم ادوناي من الإلهة إدون هو «شبه مؤكد»، مشيرة إلى أنه ورغم أن اسم ادوناي قد يكون «مؤنث اسم إدونيوس idoneus اللاتيني، فإن غياب الاسم عن البلدان اللاتينية قد يكون مؤشرا إلى أن الاسم اللاتيني كان مجرد تحريف كلاسيكي لاسم إلهة تفاح الشباب الشمالية».

اقترح الباحث جاكوب غريم من القرن التاسع عشر احتمال علاقة أصل الاسم باسم إيديس الجرماني. ويقول غريم كذلك أن الإلهة إدون قد عرفت باسم آخر.

مصادر

أساطير نوردية
إلهات
إلهات الخصوبة
شباب

إدون


Köprü, geçilmesi güç bir engelin iki yakasını bağlayan yapı.

Köprü ayrıca şu anlamlara gelebilir:

 Köprü (tıp), diş hekimliğinde olmayan dişlerin yerini tutmak veya takma dişleri ağızdaki dişlere sağlam tutturmak amacıyla yapılan diş protezi
 Köprü (güreş), güreşte omuzları yere değdirmemek için ayakları ve alnı yere dayayıp beli yukarı kaldırarak alınan durum
 Ağ köprüsü, bilgisayar biliminde iki bilgisayar ağının veri bağ katmanında birbirine bağlandığı ağ noktası
 Köprü (roman), Ayşe Kulin'in bir romanı
Köprü (dizi), Ayşe Kulin'in bir romanından esinlenerek çekilen 2006-2008 yılları arasında Star TV'de yayımlanan dram, macera ve politik türdeki Türk televizyon dizisi.
 Köprü (film), başrollerini Kadir İnanır, Necla Nazır ve Fikret Hakan'ın paylaştığı Türk filmi
 Köprü (müzik), şarkının iki bölümünü birbirine bağlayan kısım

Köprü (anlam ayrımı)


The American Numismatic Association (ANA) is an organization founded in 1891 by George Francis Heath. Located in Colorado Springs, Colorado, it was formed to advance the knowledge of numismatics (the study of coins) along educational, historical, and scientific lines, as well as to enhance interest in the hobby.

The ANA has more than 24,000 individual members who receive many benefits, such as discounts, access to website features, and the monthly journal The Numismatist. The ANA's Colorado Springs headquarters houses its administrative offices, library, and money museum. The ANA received a federal charter from the United States Congress in 1912.

A board of governors is in charge of the ANA. Numerous advisory committees help to operate it properly. The ANA has a Young Numismatists program intended to promote interest among youth. The ANA has held annual conventions throughout the nation in most years since 1891, with two per year since 1978. The Chester L. Krause Memorial Distinguished Service Award is bestowed upon the most dedicated members. The ANA also maintains a Numismatic Hall of Fame.

History
Dr. George F. Heath of Monroe, Michigan, gained knowledge of world history by studying his collection of coins. The obscurity of his community was an obstacle towards obtaining certain specimens, and made meeting fellow numismatists difficult. In 1888, he printed, published and distributed a four-page leaflet, NUMISMATIST, in which he listed his coin needs, advertised duplicates for sale, and discussed numismatic topics.

The nascent publication found many friends among other isolated collectors. As Heath's subscription list increased, a need for a national organization of numismatists was evident. The February 1891 edition of The Numismatist printed a question, "What is the matter with having an American Numismatic Association?" A follow-up statement was included: "There is nothing like the alliance of kindred pursuits to stimulate growth and interest."

On October 7 and October 8, 1891, five men—Heath, William G. Jerrems, David Harlowe, J.A. Heckelman and John Brydon—holding 26 proxies, met in Chicago with 61 charter members. The result was the founding of the ANA, which has since become the largest non-profit numismatic organization in the world. Heath then introduced the idea of a numismatic convention, where members could make personal contact with other numismatists. The first convention was held in 1891, then annually until 1895, and then in 1901 and 1904. After the 1907 convention in Columbus, Ohio, it was decided to hold annual conventions thereafter.

On June 16, 1908, Dr. Heath suddenly died. Farran Zerbe, then president, assumed the task of editing and publishing The Numismatist, and soon purchased the publication from Heath's heirs. In 1911, W.C.C. Wilson of Montreal, Quebec, Canada, purchased The Numismatist from Zerbe and presented it to the ANA. Since then, the magazine has been owned and published monthly by the ANA.

On May 9, 1912, the ANA attained national prominence as it was granted a Federal Charter signed by President William Howard Taft. In 1962, an amendment to make the Charter permanent and allow for a larger Board was introduced and passed by Congress and signed into law by John F. Kennedy on April 10. The amendment was presented by Congressman Wilbur Mills and Senator John L. McClellan, both of Arkansas.

An ANA national headquarters building fund was established on April 29, 1961. A site in Colorado Springs, Colorado was selected as the headquarter's location and a ground breaking ceremony was held on September 6, 1966. On December 20, the $250,000 building fund goal was reached and the new headquarters was dedicated and officially opened on June 10, 1967.

Headquarters
The ANA's administration operates from its Colorado Springs headquarters. The ANA's monthly journal, The Numismatist, is produced here; its editor-in-chief is Caleb Noel. Many articles are contributed by ANA members. The facility houses the largest circulating numismatic library in the world. Books, educational slide programs and instructional videotapes are loaned to members without charge other than costs to cover postage and insurance. The ANA has many affiliate club members throughout the United States, such as the Beverly Hills Coin Club and the Chicago Coin Club.

ANA headquarters contains the ANA Money Museum, which includes over 250,000 objects encompassing the history of numismatics from the earliest invention of money to modern day.

The Harry W. Bass Collection, a feature of the museum from 2000-2022, featured American gold coins, experimental pattern coins and paper money. The collection includes a complete set of three dollar gold coins, including the unique 1870-S specimen, a complete type set of U.S. gold coin designs from 1834 to 1933, and a collection of pattern coins from the United States Mint. In April 2022, the museum announced that the foundation was auctioning off the collection, with the proceeds going to various Dallas-area charities.

The museum also offers changing exhibits about money in history, art, archeology, banking and economics, and coin collecting. Members may study the items on display and, by prearrangement, can use other museum materials for research purposes.

Membership
The ANA has nearly 24,000 individual members. Memberships last one year, three years, five years, or a lifetime. The cost of the latter differs, depending on a member's age and whether the ANA's magazine, The Numismatist, is mailed or read digitally. Membership is classified into five levels: silver, gold, or platinum, with a "life membership" option available for a one-time payment, and a youth option for kids under 18.

Board of governors
The ANA is run by a nine-member board of governors composed of the President, Vice-President, and seven Governors, each elected by ANA members in odd-numbered years. Governor candidates must have been ANA members for at least three years. President and Vice President candidates must have served at least one term as a Governor. Total service on the Board is limited to 10 years.

The incumbent board of governors was elected in 2023. The election results were as follows:

List of ANA presidents

William G. Jerrems Jr., 1891–1892
George F. Heath, 1892–1894
August G. Heaton, 1894–1899
Joseph Hooper, 1899–1902
Benjamin P. Wright, 1902–1905
Albert Romer Frey, 1905–1908
Farran Zerbe, 1908–1910
John M. Henderson, 1910–1912
Judson P. Brenner, 1912–1914
Frank G. Duffield, 1914–1915
Henry O. Granberg, 1915–1917
Carl Wurtzbach, 1917–1919
Waldo C. Moore, 1919–1921
Moritz Wormser, 1921–1926
Harry H. Yawger, 1926–1927
Charles Markus, 1927–1930
George J. Bauer, 1930–1932
Alden Scott Boyer, 1932–1933
Nelson T. Thorson, 1933–1935
T. James Clarke, 1935–1937
J. Henri Ripstra, 1937–1939
L.W. Hoffecker, 1939–1941
J. Douglas Ferguson, 1941–1943
Martin F. Kortjohn, 1943–1945
V. Leon Belt, 1945–1947
Loyd B. Gettys, 1947–1949
M. Vernon Sheldon, 1949–1951
Joseph Moss, 1951–1953
J. Hewitt Judd, 1953–1955
Leonel C. Panosh, 1955–1957
Oscar H. Dodson, 1957–1961
C.C. Tim Shroyer, 1961–1963
Paul K. Anderson, 1963–1965
Matt H. Rothert, 1965–1967
Arthur Sipe, 1967–1969
Herbert M. Bergen, 1969–1971
John J. Pittman, 1971–1973
Virginia Culver, 1973–1975
Virgil Hancock, 1975–1977
Grover C. Criswell, Jr., 1977–1979
George D. Hatie, 1979–1981
Adna G. Wilde, Jr., 1981–1983
Q. David Bowers, 1983–1985
Florence M. Schook, 1985–1987
Stephen R. Taylor, 1987–1989
Kenneth L. Hallenbeck, Jr., 1989–1991
Edward C. Rochette, 1991–1993
David L. Ganz, 1993–1995
Kenneth Bressett, 1995–1997
Anthony Swiatek, 1997–1999
H. Robert Campbell, 1999–2001
John Wilson, 2001–2003
Gary E. Lewis, 2003–2005
William Horton, 2005–2007
Barry Stuppler, 2007–2009
Clifford Mishler, 2009–2011
Tom Hallenbeck, 2011–2013
Walter Ostromecki, 2013–2015
Jeff Garrett, 2015–2017
Gary Adkins, 2017-2019
Col. Steven K. Ellsworth, Ret., 2019–2021
Dr. Ralph Ross 2021-2023
Thomas J. Uram 2023-present

– Sources:

Advisory committees
The ANA is also served by various advisory committees. There are temporary advisory committees for searches, and one formed for forming a Strategic Vision for the board in 2012. There are several more permanent advisory committees.

Young Numismatists
The ANA has many programs for Young Numismatists (YNs). There are currently three programs in which YNs can earn free coins by completing coin-related activities. These programs are the Early American Copper Project, the David R. Cervin Ancient Coin Project, and The Dollar Project. Another program, Coins For A's, allows kids to get free coins, plus a basic-level ANA membership by getting A's in school. The ANA also has a YN Dollars program in which YNs earn YN Dollars for different activities. They can spend these YN Dollars at the ANA Summer Convention at the annual YN auction. The Young Numismatist of the Year award has been given by the ANA every year since 1968. Many former winners of the award are now prominent numismatic professionals, or have distinguished themselves in other areas.

The Young Numismatists of America (YNA) was a worldwide coin organization founded in 1990 at the ANA Summer Seminar. In its early days, the YNA was an attractive way for young numismatists (YNs) to submit articles for publication. However, by late 1996, many of the YNA founders were in college and could no longer help out. The YNA slowly faded away because of lack of interest. In 2001 at the ANA Summer Seminar, the young collectors decided to reform YNA. Within several years, the YNA once again ceased to exist.

Events
The ANA has held conventions annually most years since 1891, and expanded to two annual shows in 1978. The ANA offered a third show in 2011 and 2012, but announced on May 4, 2012 that it will not continue this in 2013. The features of these conventions include the offering of a large bourse room, along with exhibits, educational programs, junior member activities, auctions, and meetings of affiliated specialty organizations. The National Money Show and the ANA World's Fair of Money are the brands for shows that have been held on an Annual Basis by the ANA. The National Money Show is traditionally held in the Spring while the World's Fair is held in the Summer. The Fall shows in 2011 and 2012 also used the National Money Show brand.

The annual ANA Summer Seminar is an assortment of classes held in Colorado Springs mid-summer (generally the last week of June and first week of July). Most classes are one week long but some weeks have half-week classes available. Classes are taught by numismatic experts. Students are of all ages and divided between collectors and numismatic professionals. There are special programs for Young Numismatists. The ANA and many local coin clubs sponsor a few scholarships to defer some costs for a few students.

Convention locations

Locations for the ANA Conventions.

Chester L. Krause Memorial Distinguished Service Award
The Chester L. Kraause Distinguished Service Award, (formerly the Farran Zerbe Memorial Award) is the highest honor conferred by the ANA. It is given in recognition of numerous years of outstanding, dedicated service to numismatics. The criteria for the nominee should be that the individual is considered someone who has rendered numerous years of outstanding service to the ANA as well as the field of numismatics. An additional qualification is that the nominee should be a former Medal of Merit and Glenn Smedley Memorial Award recipient. The award is limited only to members of the ANA.

For a list of winners, please see Chester L. Krause Memorial Distinguished Service Award

Hall of Fame
To enshrine the most important numismatists of all time, the ANA established the Numismatic Hall of Fame at its Colorado Springs headquarters in 1964. The Hall's constitution and bylaws were drafted that year, and the first inductees enshrined in 1969 and the next group in 1970, with subsequent honorees inducted every two years thereafter. The Hall was the brainchild of Jack W. Ogilvie, a Hollywood film writer and editor who served as ANA historian from 1950 to 1970.

Prior to each induction year, nominations are accepted from the membership. After review by a five-member Hall of Fame council, the names and qualifications of the nominees are passed on to a 25-member elector panel. Candidates receiving 13 or more votes are inducted; those receiving six to 12 votes are reconsidered in the next election. Members of the council, the ANA board of governors, and ANA appointed officers and staff are ineligible to serve as electors.

The nominees are considered in alternating annual cycles. "Historic Era" nominees (deceased more than 25 years prior to induction) are considered in odd numbered years, and "Modern Era" nominees (living or deceased less than 25 years) are considered in even-numbered years.

Inductees by year

References

External links

American Numismatic Association

Organizations based in Colorado Springs, Colorado
Nonprofit hobbyist organizations based in the United States
Organizations established in 1891
1891 establishments in Illinois

American Numismatic Association


Bienertia, biljni rod iz porodice štirovki smješten u vlastiti tribus Bienertieae, dio potporodice Suaedoideae

Rod je raširen od europske Rusije, male Azije i Arapskog poluotoka na istok do Kine (Gansu) i Mongolije. Postoje četiri vrste od kojih su dvije iranski endemi.

Vrste
 Bienertia cycloptera Bunge
 Bienertia kavirense Akhani
 Bienertia przewalskii (Bunge) G.L.Chu
 Bienertia sinuspersici Akhani

Izvori

Suaedoideae

Bienertia


Göteborg Plads er en plads i Århusgadekvarteret i Nordhavnen i København, der ligger omkring kontorhøjhuset Portland Towers ved Sandkaj. Pladsen er opkaldt efter den svenske havneby Göteborg. Pladsen blev etableret sammen med byggerierne omkring den i løbet af 2013-2016.

Historie og bebyggelse
Pladsen ligger ligesom resten af Århusgadekvarteret i et område, der indtil 2014 var en del af Københavns Frihavn med begrænset adgang for offentligheden. I forbindelse med områdets ophør som frihavn var det imidlertid blevet besluttet at omdanne det til en ny bydel med boliger og erhverv, hvilket blandt andet medførte anlæg af flere nye gader og pladser, heriblandt denne. Københavns Kommunes Vejnavnenævnet ønskede at følge traditionen med at give gadenavne efter et bestemt tema, i dette tilfælde internationale havnebyer. Indstillingen blev godkendt på Teknik- og Miljøudvalgets møde 21 januar 2014 med virkning fra 1. marts 2014, hvor den nye plads, der havde haft arbejdsnavnet Silo Plads, officielt fik navnet Göteborg Plads.

Pladsen kom til at ligge i et område, der endnu i 2012 lå halvøde hen om end med lagerbygninger i nabolaget, der imidlertid efterfølgende blev fjernet. Kun dobbeltsiloerne, der var blevet opført af Aalborg Portland i 1979 til opbevaring af cement, stod for en stund alene tilbage som et minde om tidligere tider. De blev nu ombygget til to 59 meter høje kontorhuse af Ejendomsselskabet Portland Towers efter tegninger af Design Group Architects i 2013-2014. Rent praktisk blev de nye Portland Towers til ved, at kontorerne blev sat udenpå de øvre dele af siloerne. Derved får medarbejderne en god udsigt over kvarteret og København i øvrigt. Det ene af tårnene huser Tysklands ambassade, der flyttede dertil fra Stockholmsgade 1. marts 2018.

Portland Towers er pladsens altdominerende midtpunkt, men der er også blevet bygget på de omkringliggende sider. På den vestlige side opførte PenSam således karreen Provianthuset til bolig og erhverv tegnet af Henning Larsen Architects i 2015-2016. På den østlige side opførte AP Pension og KPC karreen Harbour Park efter tegninger af Danielsen Architecture i 2014-2015. Karreen er opført i teglsten med brune og røde nuancer og med fælles have i gårdrummet. Mod nord ved den tilstødende Hamborg Plads er det tanken, at der skal ligge et erhvervsbyggeri, der blandt andet kommer til at indeholde en biograf.

Selve pladsen er tænkt som kvarteret aktivitetsplads, hvor der kan afholdes mere pladskrævende arrangementer, for eksempel markedsdage eller juletræssalg. Desuden bruges den som start/målområde for motionsløb. På den sydlige del af pladsen er der opsat flere betonelementer til leg, der er formet som sandbunker inspireret af dengang Sandkaj blev benyttet til oplag af sand. Derudover er der en række plantebede med fyrretræer og lærketræer.

På den sydlige side flyder pladsen sammen med Sandkaj. Her blev det i efteråret 2015 besluttet at anlægge en brygge langs med kajkanten ved Nordbassinet. Sandkaj Brygge som den kaldes stod færdig i 2017, er udført i træ og er 400 m lang og mellem 5 og 12 m bred. Ideen med bryggen er at den skal fungere som et åbent byrum med rekreative faciliteter, og så alle kan få direkte adgang til vandet, der netop er et af Århusgadekvarteret kendetræk. Desuden er der etableret en flydende facilitet for udlejning af kajakker udfor bryggen, hvorfra folk for eksempel kan sejle til Svanemøllehavnen og Kalkbrænderihavnen. Derudover er der etableret en badezone udfor Göteborg Plads.

Eksterne henvisninger

 Navngivning af veje og pladser i Nordhavnens første etape , Teknik- og Miljøudvalgets møde 21. januar 2014, Københavns Kommune.
 Interaktivt kort over Århusgadekvarteret , Nordhavn.

Noter

Gader i Nordhavnen
Torve og pladser i København

Göteborg Plads


Olaylar

 24-26 Ekim - Haçova Muharebesi

Doğumlar

 31 Mart - René Descartes Fransız matematikçi, bilim insanı ve filozof

Ölümler

1596


Aman Tanrım! (Özgün adı: Bruce Almighty), Jim Carrey ve Morgan Freeman'in oynadığı film. Malezya ve Mısır'da yasaklanmıştır.

Özet
Tanrısal güçlere sahip olmak eğlenceli bir şeydir. Buna inanmıyorsanız Bruce Nolan'a sorunuz. Çünkü onun bilmesi gerekir!

Bruce Nolan, New York'taki yerel bir televizyon kanalında haber sorumlusu olarak çalışmaktadır. İnsanların ilgisini çeken eğlenceli programlar yapar. Bu programlar kendisinden başka herkesi mutlu eder. Bruce'un aklı fikri aynı kanalda çalışan ve emekliliği yaklaşan bir haber sunucusunun yerini almaktadır ya da en azından yabancı ülkelerden haber geçen bir haberci olmayı düşler.

Aslında Bruce'un özel yaşamında da birtakım tatminsizlikleri vardır. Ancak bundan şikayet edecek zamanı bile bulmakta zorlanır. Karşılaştığı her zorlukta Tanrı'yı suçlamayı tercih eder. Grace isminde sevimli bir kız arkadaşı da vardır. Bir yardım merkezinde çalışan Grace son derece iyi niyetli ve yardımsever bir kızdır. Tüm negatifliğine karşın Bruce'a adeta tapmaktadır.

Öte yandan Bruce'un mesleğindeki şanssızlıklar bir türlü yakasını bırakmamaktadır. Aksiliklerin üst üste gelmesi sonucunda çalıştığı televizyon kanalından kovulur. Bu yetmezmiş gibi bir de gangsterlerin saldırısına uğrar. Felaketlerin üst üste gelmesi karşısında çılgına dönen Bruce, bu olumsuzluklar yüzünden Tanrı'yı suçlamaya devam eder.

Oysa Tanrı ona bu aksiliklerle başa çıkabilmesi için çok sayıda işaret ve ipucu yollamış, ancak Bruce bunları fark etmemiştir. Sonunda onunla yüz yüze görüşmek için Omni Presents şirketinin bulunduğu eski bir binaya doğru yönlendirmeye karar verir. Bruce orada bu felaketlerin sorumlusu ile, yani Tanrı ile karşılaşır ve orada kendisini Bruce'a gösterir. Evet, Tanrı karşısındadır artık!

Bruce'un şikayetlerini duymuştur ve eski yayıncı Bruce'a cazip bir teklifi vardır. Ona kendi işini önermektedir. Kendisine ait Tanrısal güçleri Bruce'a verecektir. Kısacası Tanrı ona kendi görevini vererek meydan okumakta ve "Haydi bakalım, sen daha iyisini yap!" demektedir.

Bruce hayretler içinde kalır. Hayal görmediğine, bunun bir kâbus olmadığına iyice kanaat getirdikten sonra Tanrısal güçlerini kendi zevki, gelişmesi ve avantajları doğrultusunda kullanmaya başlar. O artık evrenin en büyük ve en güçlü varlığı haline gelmiştir. Ancak Tanrısal güçlerini kullanması sonucunda hayatının en önemli dönem noktasına gelmesi; 24 saatliğine de olsa dünyayı yönetmenin hiç de kolay bir iş olmadığını anlaması uzun sürmeyecektir.

Kaynakça

Buena Vista Pictures filmleri
Aman Tanrım
Din komedisi filmler
Televizyon ile ilgili filmler
Universal Pictures filmleri
Spyglass Entertainment filmleri
Tom Shadyac'ın yönettiği filmler
John Debney'in müziğini yaptığı filmler
Amerika Birleşik Devletleri komedi-drama filmleri
Amerika Birleşik Devletleri fantastik komedi filmleri
2000'lerde İngilizce filmler
2003 çıkışlı dramatik filmler
2003 çıkışlı komedi filmleri

Aman Tanrım!


Aligermaas eventyr er en børnefilm fra 1998 instrueret af Andra Lasmanis efter manuskript af Staffan Julén og Andra Lasmanis.

Handling

Aligermaa på otte år sidder på en hest, som er hun født på den. Hun bor sammen med far og mor, store- og lillebror i Mongoliet. På de store stepper, hvor vinden suser, og hvor himlen er et uendeligt, farverigt panorama, lever familien i overensstemmelse med den barske og storslåede natur. Men én drøm har Aligermaa til fælles med mange andre jævnaldrende piger i verden. Drømmen om en hest. I Aligermaas verden betyder heste meget, og derfor ser alle frem til det store, årlige hestevæddeløb, hvor alle børnene deltager.

Referencer

Eksterne henvisninger

Mongoliet
Børnefilm fra Danmark
Danske film fra 1998

Aligermaas eventyr


Edil, Sinop ilinin Boyabat ilçesine bağlı bir köydür.

Tarihçe
Köyün adı, 1907 yılı kayıtlarında Edili olarak geçmektedir.

Coğrafya
Köy, Sinop il merkezine 108 km, Boyabat ilçe merkezine 18 km uzaklıktadır. Köy yakınlarındaki Köyönü Mevkiiinde iki adet tümülüs bulunur.

Nüfus

Kaynakça

Dış bağlantılar

Boyabat belde ve köyleri

Edil, Boyabat


قائمة بالأبطال في 1886 البطولات الوطنية الأمريكية لكرة المضرب (المعروفة الآن باسم أمريكا المفتوحة):

الكبار

فردي رجال

 ريتشارد سيرز هزم  ر. ليفينغستن بيكمان 4-6 6-1 6-3 6-4

مراجع

الرياضة في رود آيلاند في 1886
رود آيلاند في 1886
أحداث أغسطس 1886 الرياضية
البطولات الوطنية الأمريكية (كرة مضرب) حسب السنة
البطولات الوطنية الأمريكية لكرة المضرب في 1886
رياضة أمريكية في 1886
كرة المضرب في 1886

البطولات الوطنية الأمريكية 1886 (كرة مضرب)


Carnet de schițe este un film românesc din 1966 regizat de Silvia Armașu.

Prezentare

Note

Legături externe

Vezi și
 1966 în film

Filme românești
Filme în limba română
Filme din 1966
Filme documentare românești

Carnet de schițe


وهو الشيخ مجد الدين عبد الملك بن عبد السلام بن إسماعيل اللمغاني، ولد في محلة الإمام أبي حنيفة عام 581 هـ/1185م، وبها نشأ، ودرس على والدهِ وعلماء عصره، حتى ذاع صيته وأشتهر فضله، وأشتهر بالتدريس على المذهب الحنفي في مدرسة الإمام الأعظم، ولهُ مؤلفات فقهية، وتخرج على يديه الكثير من علماء بغداد، وشهد عند قاضي القضاة أبي صالح نصر بن عبد الرزاق ابن الشيخ عبد القادر الجيلاني، وتصرف في الأعمال الديوانية، وكان عالِماً فقيهاً كبير المنزلة محترماً لدى أرباب الدولة من الوزراء والولاة.
ثم عين مدرساً في المدرسة الموفقية، وفي الوقت عينه أسند إليه التدريس في مدرسة الإمام الأعظم وأقر على وكالة الأمير أبي القاسم عبد العزيز ابن الخليفة المستنصر بالله.

وفاته
توفي الشيخ مجد الدين اللمغاني في ذي الحجة من عام 648 هـ/1250م، وشيع في موكب مهيب ودفن في مقبرة الخيزران في بغداد بجوار قبر أبيه.

مصادر

أشخاص من بغداد
إسلاميون
علماء دين سنة عراقيون
فقهاء عراقيون
مواليد 1185
مواليد 581 هـ
وفيات 1250
وفيات 648 هـ
مدفونون في مقبرة الخيزران

عبد الملك بن عبد السلام اللمغاني


Regua leads here. For American major general, see Eldon Regua
Peso da Régua (), commonly known as Régua, is a municipality in northern Portugal, in the district of Vila Real. The population in 2011 was 17,131 (of which approximately 10,000 are in the town of Régua), in an area of  km².

History

Peso da Régua was inhabited by Roman and barbarian invasions during the early part of the settled history. Its name, as historians have suggested, developed from a few places: first, the name Vila Reggula a Roman estate that at one time existed near the historic centre; others suggest it originated from the word récua (the ships that plied the waters along the Douro); or derived the word reguengo (a designation for lands that were attributed to the monarchy). Peso da Régua may also have its origin in the word regra (), alluding to the hereditary rights of descendants achieved through forals. This theory is based on the donation of lands by Counts Henrique and Hugo in 1093, which were transferred to Egas Moniz. It is likely that this rule gave origin to the word Régoa, and later Régua. In relation to the first word, Peso, there are two opinions on its origin: the first, defends that it was derived from the place where the weighing of goods existed, or where taxes were levied; or, secondly, that the word was probably used to define the placed where animals were fed (), or Penso.

Middle Ages
Peso de Régua received its foral from King Sancho I, who conferred on the locality of Godim the municipal charter.

On 3 February 1837, Peso da Régua was elevated to the status of vila (), which included the annexed municipality of Godim, the civil parishes of Godim, Loureiro, Fontelas, Moura Morta and Sedielos.

Its important role as municipality only achieved its zenith in 1836, after the Marquess of Pombal designated the Douro, its vineyards and wine, as a quality brand for export. This was helped through the creation of Companhia Geral das Vinhas do Alto Douro, in 1756, which delimited the vineyards of the Douro Valley by granite markers () to regulate the vineyards and wines produced. After this point, through commercialization and centralization, Régoa began to become the centre of the region.

On 31 December 1859, due to the extinction of the municipality of Canelas, the parishes of Poiares, Covelinhas, Vilarinho de Freires and Galafura were added to the municipality.

Republic
On 11 December 1933, the parish of Vinhos was created from the de-annexed region of Sedielos, resulting in a municipality of eleven parishes threaded along the Douro.

Within the integration of Canelas, in 1976, the municipality grew to twelve.

Peso da Régua was elevated to city on 14 August 1985.

In 1988, the Office Internacional de la Vigne et du Vin recognized the municipality as the Cidade Internacional da Vinha e do Vinho ().

Geography

Climate
Peso da Régua as a Mediterranean climate (Köppen: Csa) with hot, dry summers and cool to mild, wet winters. The average annual temperature is  during the day and  at night.

Administratively, the municipality is divided into 8 civil parishes (freguesias):
 Fontelas
 Galafura e Covelinhas
 Loureiro
 Moura Morta e Vinhós
 Peso da Régua e Godim
 Poiares e Canelas
 Sedielos
 Vilarinho dos Freires

Economy

It cannot be expressed how important Port Wine helped to catapult the fortunes of Peso da Régua:

Tourist boats ply the river from this point carrying tourists through the locks of two dams to Régua. The town is also connected to Porto by train; the Douro railway line runs along the banks of the Douro. Until its closure in 2009, the narrow gauge railway of the Corgo line also served the town.

Notable people
 Francisco da Silveira Pinto da Fonseca Teixeira, 1st Count of Amarante (1763–1821) a nobleman and Army officer.
 Antonia Ferreira (1811—1896) a businesswoman who lead the cultivation of port wine.
 João de Lemos (1819–1890) a Portuguese journalist, poet and dramatist.
 José Dias Correia de Carvalho (1830-1911) Portuguese bishop of Santiago de Cabo Verde and Viseu.
 Manuel Vieira de Matos (1861–1932) was Bishop of Guarda & Archbishop of Braga.
 Domingos Duarte Lima (born 1955) a lawyer, politician, musician, organist and singer. He faces charges of murder, fraud and money laundering.

References
Notes

Sources

External links

 Museum of Douro
 Photos from Peso da Régua

Municipalities of Vila Real District
Towns in Portugal
Peso da Régua
Freguesias of Peso da Régua

Peso da Régua


Karl Gabriel Marquis de Ville de Canon (* 1705 in Nancy; † 29. Februar 1792 in Reschütz, Mähren) war ein österreichischer General der Kavallerie.

Leben
Karl Marquis de Ville entstammte einer lothringischen Familie und trat sehr früh in die Kaiserliche Armee ein. Im Türkenkrieg war er in den Jahren 1738 und 1739  Obristwachtmeister im Kürassierregimente Saint-Ignon. In demselben Regiment machte er den Ersten Schlesischen Krieg mit und wurde bereits 1742 zum Oberst befördert. Er konnte sich in den Schlachten bei Hohenfriedberg am 4. Juni 1745 und bei  Soor am 30. September 1745 hervortun.

Zwischen den Kriegen am 17. August 1751 wurde de Ville zum Generalmajor befördert.

Während des Siebenjährigen Krieges nahm er als Brigadier an der Schlacht bei Prag am 6. Mai 1757 teil und war in der Schlacht bei Breslau am 22. November 1757. Am 8. Dezember 1757 wird er zum Feldmarschallleutnant befördert.
Am 18. Januar 1758 besetzte er mit seinem Korps Troppau. Die Preußen unter Wilhelm von Saldern waren allerdings in der Nacht unbemerkt abgerückt. Pech hatte tags darauf das  preußische Dragoner-Regiment Nr. 9, das gegen diese Stadt marschierte. Es ahnte nichts von den Österreichern und wurde von seinen Truppen überfallen und beinahe vollständig aufgerieben.
Als im Frühjahr jenen Jahres die Preußen unter Friedrich II. nach Mähren marschierten und die Festung Olmütz bedrohten, zog er die Infanterie dorthin zurück, um bei der Verteidigung zu helfen. Die Reiterei wurde nach Proßnitz in Mähren verlegt. Am 8. Juli 1758 wurde er zum General der Kavallerie ernannt und am 4. Dezember 1758 mit der Verleihung des Kleinkreuzes des Militär-Maria-Theresien-Ordens belohnt. Später kommandierte er ein eigenes Korps in Mähren und Schlesien, mit dem er vergeblich die Festung Neiße belagerte. Er kehrte danach zur Hauptarmee zurück. Am 27. Januar 1760 wurde de Ville von der Felddienstleistung enthoben und mit 1. Mai desselben Jahres pensioniert. Am 14. März 1759 wurde er Chef des Kürassier-Regiments Gelhay, welches jedoch schon 1767 im Banat aufgelöst wurde.

Am 27. April 1768 kaufte er das mährische Gut Röschitz mit Kordula für 62.000 Rheinische Gulden und lebte auf Schloss Röschitz. Er wurde in der Kirche St. Peter und Paul in Ober Dubnian beigesetzt.

Familie

Er war seit 1741 mit der Gräfin Heißler von Heitersheim verheiratet. Sie war die Enkelin des Feldmarschalls Donat Johann Heißler von Heitersheim.

Literatur

Weblinks
 https://www.napoleon-series.org/research/biographies/Austria/AustrianGenerals/c_AustrianGeneralsD.html

Kaiserlicher General (HRR)
Regimentsinhaber der Frühen Neuzeit
Träger des Militär-Maria-Theresien-Ordens (Ritter)
Person in den Schlesischen Kriegen (Österreich)
Person im Siebenjährigen Krieg (Österreich)
Militärperson (österreichische Habsburger)
Person in den Türkenkriegen
Geboren 1705
Gestorben 1792
Mann

Karl de Ville


Özgür İnsan, Ankara'da 1972 ile 1978 arasında aylık olarak yayımlanan siyaset, kültür ve sanat dergisi.

Özgür İnsan Gazetecilik-Matbaacılık TAŞ adına 12 Mart döneminde Haziran 1972'de yayın hayatına başladı. Derginin ilk sayısında sahibi ve sorumlu müdürü Önder Sav'dı. Dergi yayın amacının özgürlüğü ve demokrasiyi, sosyal adaleti, hızlı ve sağlıklı gelişmeyi Atatürk devrimciliği doğrultusunda gerçekleştirmeye çalışmak olacağını belirtmişti. Cumhuriyet Halk Partisi'nden (CHP) bir kadronun yayımladığı ve başyazılarını bir süre Bülent Ecevit'in yazdığı sosyal demokrat eğilimli dergide Deniz Baykal, Haluk Ülman, Muhittin Taylan, Erol Çevikçe, Erhan Işıl, Cahit Kayra, Orhan Koloğlu, Turhan Tükel, Kenan Bulutoğlu ve Nusret Hasan Fişek gibi siyasetçi ve yazarların yazıları yer aldı. Ayrıca Cemil Sena Ongun dergide felsefe incelemeleri yazdı. 1975-1977 yıllarında derginin Genel Yayın Yönetmenliğini yazar Erhan Bener üstlenmiştir.

Emre Kongar, İlhan Başgöz, Ali Püsküllüoğlu, Mahmut Tali Öngören, Gülten Akın, Hilmi Yavuz, Fazıl Hüsnü Dağlarca, Cahit Külebi, Attilâ İlhan, İlhan Berk, Neyire Saygın, Rauf Mutluay, Füruzan, Şükrü Koç, Cemal Süreya, Ayşegül Yüksel, Sami Gürtürk, Ahmet Yücekök ve Mahmut Turgut'un edebiyat araştırmalarına, öykü ve şiirlerine yer veren Özgür İnsan, Fikret Otyam'ın röportajlarını, Oya Katoğlu, Turhan Selçuk, Metin Eloğlu, Erdoğan Özer, Cemil Eren, Salih Memecan, Turan Erol, Niyazi Yoltaş ve Ercan Akyol'un da karikatür ve desenlerini yayımladı. Dergi Nisan 1978 tarihli 54. sayısıyla kapandı.

Kaynakça

Türkiye dergileri
Türkçe dergiler
1972'de kurulan dergiler
1978'de sona eren yayınlar
Türkiye'de yayımlanan aylık dergiler

Özgür İnsan


Os Kadyrovtsy (. "Seguidores de Kadyrov"), é uma organização paramilitar na Chechênia, Rússia que serve como a proteção do presidente da Chechênia. O termo Kadyrovtsy é comumente usado na Chechênia para se referir a quaisquer homens chechenos armados sob o controle do Presidente da Chechênia Ramzan Kadyrov, embora estejam atualmente sobre o controle nominal da Guarda Nacional da Rússia.

Os Kadyrovtsy se originaram em 1994 como uma milícia separatista chechena sob Akhmad Kadyrov, e lutaram contra as Forças Armadas da Rússia pela República Chechena da Ichkeria na Primeira Guerra Chechena. Kadyrov desertou para o lado russo na Segunda Guerra Chechena em 1999, e os Kadyrovtsy começaram a combater separatistas e jihadistas durante a "fase de guerrilha" como uma polícia estatal de facto depois que ele foi nomeado presidente checheno em julho de 2000. Kadyrov foi assassinado em 2004, e o controle da milícia foi herdado por seu filho, Ramzan Kadyrov. Em 2006, os Kadyrovtsy foram legalizados como um regimento motorizado das Tropas Internas Russas do Ministério da Administração Interna (MVD), oficialmente chamado de "141° Regimento Motorizado Especial" e, quando Kadyrov foi eleito presidente da Chechênia em 2007, seu atual papel oficial como serviço de proteção individual foi estabelecido.

Os Kadyrovtsy foram criticados por serem o exército privado de Ramzan Kadyrov e acusados de cometer abusos generalizados dos direitos humanos, como sequestro, desaparecimentos forçados, tortura e assassinato, operando os campos de concentração para gays na Chechênia. Os críticos afirmam que os Kadyrovtsy usam punição extrajudicial para consolidar o governo autocrático de Kadyrov e agora superam os insurgentes jihadistas como a organização mais temida entre a população civil da Chechênia. Os Kadyrovtsy estiveram envolvidos em conflitos internacionais, incluindo a Guerra Civil Síria em 2017 e a Invasão russa da Ucrânia em 2022.

Ver também

 República Chechena da Ichkeria
 Batalhão Dzhokhar Dudayev
 Batalhão Sheikh Mansour
 Akhmad Kadyrov

Unidades e formações militares da Rússia
Organizações paramilitares
Segunda Guerra da Chechênia

Kadyrovtsy


L'intelligence civique est une forme d'intelligence orientée sur l'intérêt public et le civisme. Elle peut se manifester chez des individus isolés, ou collectivement au sein d'organisations, d'institutions ou de sociétés, ayant ainsi été utilisée au cours de l'histoire par divers groupes humains cherchant à atteindre un objectif politique. L'éducation, sous ses multiples formes, a aidé certains pays à accroître la sensibilisation et l'engagement politiques en amplifiant l'intelligence civique des groupes collaboratifs. Au début du , l'intelligence artificielle et les médias sociaux, deux innovations récemment introduites dans les sociétés humaines, sont de plus en plus utilisés par des groupes organisés pour résoudre des problèmes politiques, économiques et sociétaux.

Le concept
À l'instar du terme de capital social, celui d'intelligence civique est utilisé indépendamment par plusieurs auteurs depuis le début du XXe siècle. Bien qu'il y ait eu peu ou pas de contacts directs entre eux, les différentes significations associées au terme sont généralement complémentaires les unes des autres.

Le terme est utilisé pour la première fois en 1902 par Samuel T. Dutton, superintendant du Teachers College Schools à l'occasion de l'inauguration de l'école Horace Mann lorsqu'il note que « l'augmentation de l'intelligence civique est un véritable objectif de l'éducation dans ce pays ». Plus récemment, en 1985, David Matthews, président de la Fondation Kettering, rédige un article intitulé Civic Intelligence dans lequel il évoque le déclin de l'engagement civique aux États-Unis.

Un emploi encore plus récent du terme se trouve dans un article intitulé Cultivating Society's Civic Intelligence: Patterns for a New World Brain (Cultiver l'intelligence civique des sociétés : modèles pour un nouveau cerveau mondial) de Douglas Schuler. Selon cet auteur, l'intelligence civique concerne des groupes d'individus car c'est à ce niveau que se forme l'opinion publique et que les décisions sont prises ou au moins influencées. Elle s'applique à des groupes, formels ou informels, qui travaillent à des objectifs civiques tels que l'amélioration de l'environnement ou la non-violence entre les personnes. Cette version est liée à de nombreux autres concepts qui sont depuis les années 2010 l'objet d'une grande attention : l'intelligence collective, l'engagement civique, la démocratie participative, l'émergence, les nouveaux mouvements sociaux, la résolution collaborative de problèmes et le Web 2.0.

Lorsqu'il propose ses modèles de langage (pattern langages) Liberating Voices pour la révolution de la communication, Schuler fait de l'intelligence civique le premier de ses 136 modèles.

Selon cet auteur, l'intelligence civique s'apparente à « l'intelligence coopérative » de John Dewey ou à la « foi démocratique » lorsqu'il affirme :

L'intelligence civique est implicitement invoquée par le sous-titre du livre de Jared Diamond de 2004, Effondrement - Comment les sociétés décident de leur disparition ou de leur survie (Collapse: Why Some Societies Choose to Fail or Succeed) et par la question posée dans le livre de Thomas Homer-Dixon de 2000 Ingenuity Gap: How Can We Solve the Problems of the Future ? (le Fossé de la naïveté : comment résoudre les problèmes du futur ?)  qui suggère que l'intelligence civique sera nécessaire à l'humanité pour faire face aux problèmes liés au changement climatique et à d'autres événements potentiellement catastrophiques. Avec ces significations, l'intelligence civique est moins un phénomène à étudier qu'un processus ou un outil dynamique à façonner et à manier par des individus ou des groupes. Selon cette logique, elle peut affecter la façon dont se construit la société lorsqu'elle est employée comme outil de réflexion ou d'action collective. L'intelligence civique peut impliquer des groupes de grandes ou seulement quelques individus, peut être plus apparente dans les petits groupes de petite taille en raison d'interactions plus intimes et de la dynamique de groupe.

Robert Putnam, qui est largement responsable de la prise en compte généralisée du « capital social », a écrit que l'innovation sociale survient souvent en réponse aux besoins sociaux. Cela fait écho aux découvertes de George Basalla relatives à l'innovation technologique, qui elle-même facilite et répond à l'innovation sociale. Le concept d'« intelligence civique », exemple d'innovation sociale, est une réponse à un besoin perçu. L'accueil qu'il reçoit ou non sera proportionnel à son besoin perçu par les autres. Ainsi, les besoins sociaux sont à l'origine de l'innovation sociale et de l'intelligence civique collective.

L'intelligence civique se concentre sur le rôle de la société civile et du public pour plusieurs raisons. Au minimum, la participation du public est nécessaire pour ratifier les décisions importantes prises par les entreprises ou le gouvernement. Au-delà de cela, cependant, la société civile est à l'origine et a assuré la direction d'un certain nombre de mouvements sociaux vitaux. Toute enquête sur la nature de l'intelligence civique est également collaborative et participative. L'intelligence civique est intrinsèquement multidisciplinaire et évolutive. Les scientifiques cognitifs abordent certaines de ces questions dans l'étude de la « cognition distribuée ». Les spécialistes des sciences sociales en étudient certains aspects avec leurs travaux sur la dynamique de groupe, la théorie démocratique, les systèmes sociaux et de nombreux autres sous-domaines. Le concept est important dans la littérature commerciale (« apprentissage organisationnel ») et dans l'étude des « communautés épistémiques » (communautés de recherche scientifique, notamment).

Intelligence civique et politique
Politiquement, l'intelligence civique rassemble les gens pour former des pensées ou des idées collectives pour résoudre des problèmes politiques. Historiquement, Jane Addams était une militante qui a réformé les quartiers de Chicago en termes de logement des immigrants, en organisant des conférences sur les problèmes actuels, en construisant le premier terrain de jeu public et en menant des recherches sur les éléments culturels et politiques des communautés qui l'entourent. Elle n'est qu'un exemple de la façon dont l'intelligence civique peut influencer la société. Les mouvements historiques en Amérique tels que ceux liés aux droits de l'homme, à l'environnement et à l'équité économique ont été lancés par des citoyens ordinaires, et non par des gouvernements ou des entreprises. Pour obtenir des changements dans ces sujets, des personnes d'horizons différents se réunissent pour résoudre des problèmes locaux et mondiaux. Un autre exemple d'intelligence civique est la façon dont les gouvernements se sont réunis en 2015 à Paris pour formuler un plan visant à réduire les émissions de gaz à effet de serre et à atténuer certains effets du réchauffement climatique.

Au niveau politique il n'existe aucun véritable atlas de l'intelligence civique. Pourtant la quantité et la qualité des exemples dans le monde sont énormes. Bien qu'un atlas complet ne soit pas nécessairement un objectif, des ressources en ligne sont développées pour enregistrer au moins une fraction de ces efforts. L'augmentation du nombre de réseaux de défense juridique transnationaux les manifestations mondiales coordonnées contre l'invasion de l'Irak, et les Forums sociaux mondiaux qui ont fourni un "espace libre" à des milliers de militants du monde entier, tous soutiennent l'idée que l'intelligence civique se développe. On peut noter aussi des efforts de moindre envergure comme le travail du groupe des Amis de la Nature visant à créer une « carte verte » de la ville de Pékin.

L'engagement politique des citoyens provient parfois de l'intelligence collective de l'engagement des communautés locales par le biais de l'éducation politique. Les exemples traditionnels d'engagement politique comprennent le vote, la discussion de problèmes avec des voisins et des amis, le travail pour une campagne politique, la participation à des rassemblements, la formation de groupes d'action politique, etc. Des scientifiques sociaux et économiques tels que Jason Corburn et Elinor Ostrom continuent d'analyser comment les gens se rassemblent pour atteindre des objectifs collectifs tels que le partage des ressources naturelles, la lutte contre les maladies, la formulation de plans d'action politiques et la préservation de l'environnement.

Selon Harry C. Boyte, il pourrait être utile pour les établissements d'enseignement tels que les collèges ou même les lycées d'éduquer les élèves sur l'importance de l'intelligence civique en politique en vue de meilleurs choix  pour aborder les problèmes de société grâce à une intelligence citoyenne collective : les écoles serviraient en quelque sorte d'«espace libre» pour des efforts d'engagement communautaire de la part des élèves. Les écoles, selon Boyte, permettent aux gens d'agir dans leurs communautés, ralliant ainsi un nombre croissant de personnes pour en apprendre davantage sur la politique et se former des opinions politiques. Il soutient que cette réaction en chaîne est ce qui conduit ensuite à l'intelligence civique et à l'effort collectif pour résoudre des problèmes spécifiques dans les communautés locales. Il ressort d'une étude que des citoyens plus informés et plus attentifs au monde politique qui les entoure sont plus engagés politiquement tant au niveau local que national. Une étude, regroupant les résultats de 70 articles sur la conscience politique, constate que la conscience politique est importante dans le début de la participation citoyenne et de l'expression de l'opinion. On assiste depuis la fin des années 2010 à un changement dans la façon dont les citoyens restent informés et deviennent attentifs au monde politique. Bien que les méthodes traditionnelles d'engagement politique soient encore utilisées par la plupart des individus, en particulier les personnes âgées, il y a une tendance à se déplacer vers les médias sociaux et Internet en termes d'engagement politique et d'intelligence civique.

Économie et engagement citoyen
L'intelligence civique est à l'œuvre dans l'élaboration des politiques économiques et la prise de décision dans le monde entier. Selon un article, des membres de la communauté d'Olympia, dans l'État de Washington, ont travaillé avec les administrations locales et des experts sur l'amélioration des logements à prix modérés dans la région. Cette collaboration a utilisé l'outil de l'intelligence civique. En outre, l'article soutient que les organisations à but non lucratif peuvent faciliter la participation des citoyens locaux aux discussions sur des questions économiques telles que le logement social, les taux de salaire, etc. En Europe, selon le rapport de la RSA sur le Conseil économique des citoyens, la participation et les discussions démocratiques ont des impacts positifs sur les problèmes économiques de la société tels la pauvreté, les situations de logement, l'écart salarial, les soins de santé, l'éducation, la disponibilité alimentaire, etc. Le rapport met l'accent sur l'autonomisation des citoyens, la clarté et la communication, et le renforcement de la légitimité autour du développement économique. Le conseil économique de la RSA travaille à l'application d'idées économiques plus participatives et à l'augmentation du niveau d'expertise des boursiers qui conseilleront les décideurs politiques sur l'engagement des citoyens dans l'économie. Le rapport soutient que l'augmentation de l'engagement des citoyens rend les gouvernements plus légitimes grâce à une confiance accrue du public, à l'engagement des actionnaires et à l'engagement politique du gouvernement. Des idées telles que la création de jurys de citoyens, de comités de référence de citoyens et le processus de décentralisation de l'élaboration des politiques sont explorées plus en profondeur dans le rapport. L'intelligence civique collective est vue comme un outil par le RSA pour améliorer les enjeux économiques de la société.

À l'échelle mondiale, participation et intelligence civiques interagissent avec les besoins des entreprises et des gouvernements. Une étude révèle qu'une concentration économique locale accrue est corrélée à une diminution des niveaux d'engagement civique parce que les voix des citoyens sont masquées par les besoins des entreprises. Dans cette situation, les gouvernements surévaluent les besoins des grandes entreprises par rapport aux besoins de groupes de citoyens individuels. Cette étude souligne que les entreprises peuvent avoir un impact négatif sur l'intelligence civique si les citoyens ne disposent pas d'une liberté suffisante pour exprimer leurs opinions sur les questions économiques. L'étude montre que les États-Unis ont été confrontés à un désengagement civique au cours des trois dernières décennies en raison de la monopolisation des opinions par les entreprises. D'un autre côté, si un gouvernement soutient le capitalisme local et l'engagement civique de manière égale, il pourrait y avoir des résultats socio-économiques bénéfiques tels qu'une plus grande égalité des revenus, moins de pauvreté et moins de chômage . L'article ajoute qu'en période de développement mondial, les forces locales d'intelligence civique et d'innovation profiteront probablement à la vie des citoyens et distingueront une région d'une autre en termes de statut socio-économique. Le concept de santé civique est introduit par une étude comme un élément clé du bien-être de l'économie locale ou nationale. Selon l'article, l'engagement civique peut accroître les compétences professionnelles des citoyens, favoriser un sentiment de confiance dans les communautés et permettre un plus grand investissement communautaire de la part des citoyens eux-mêmes.

Intelligence artificielle

Un exemple récent et marquant de l'intelligence civique dans le monde moderne est la création et l'amélioration de l'intelligence artificielle. Selon un article de 2018, l'IA permettrait aux gens de proposer des solutions, de communiquer plus efficacement entre eux, d'obtenir des données pour la planification et de s'attaquer aux problèmes de société du monde entier. En 2018, lors du deuxième sommet annuel AI for Good Global, des dirigeants de l'industrie, des décideurs politiques, des chercheurs et des passionnés d'IA se sont tous réunis pour formuler des plans et des idées sur la manière d'utiliser l'intelligence artificielle pour résoudre les problèmes de la société moderne, y compris les problèmes politiques dans des pays de différents niveaux de développement . Le sommet a proposé des idées sur la manière dont l'IA peut bénéficier à la sécurité, à la santé et à la gouvernance de la ville. L'article mentionne que pour que l'intelligence artificielle puisse être utilisée efficacement dans la société, les chercheurs, les décideurs, les membres de la communauté et les entreprises technologiques doivent tous travailler ensemble pour améliorer l'intelligence artificielle. Avec cette logique, il faut une intelligence civique coordonnée pour faire fonctionner l'intelligence artificielle.

L'intelligence artificielle comporte aussi de nombreux risques et désavantages. Selon un rapport de 2019, elle est de plus en plus utilisée par les gouvernements pour limiter les libertés civiles des citoyens par le biais de régimes autoritaires et de réglementations restrictives. La technologie et l'utilisation de systèmes automatisés sont utilisées par des gouvernements puissants pour exclure l'intelligence civique. Il y a aussi le risque de perdre l'intelligence civique et les emplois humains si l'IA venait à s'implanter dans des secteurs toujours plus nombreux de l'économie ainsi que dans les paysages politiques à travers le monde . L'IA a la dangereuse possibilité de devenir incontrôlable et de reproduire des comportements destructeurs qui pourraient être préjudiciables à la société.

Cependant, si les communautés mondiales travaillent ensemble pour élaborer des normes internationales, améliorer les politiques de réglementation de l'IA et d'éducation sur l'IA, la liberté politique et civile pourrait être plus facilement atteinte.

Réseaux sociaux
Grâce aux avancées récentes de la technologie, les médias sociaux et Internet façonnent les interactions de l'intelligence civique avec la politique dans le monde. Les nouvelles technologies étendent la portée des données et des informations à un plus grand nombre de personnes, et les citoyens peuvent dialoguer entre eux ou avec le gouvernement plus ouvertement via Internet . L'intelligence civique peut prendre la forme d'une présence accrue parmi des groupes d'individus, et la vitesse d'apparition de l'intelligence civique est également intensifiée.

Internet et les médias sociaux jouent un rôle dans l'intelligence civique. Les médias sociaux comme Facebook, Twitter et Reddit sont devenus des sites populaires de découvertes politiques, et de nombreuses personnes, en particulier les jeunes adultes, choisissent de s'engager dans la politique en ligne. Les médias sociaux ont des effets positifs sur l'engagement civique. Selon un article, les médias sociaux ont connecté les gens de manière sans précédent. Les gens trouvent désormais plus facile de former des mouvements démocratiques, de dialoguer entre eux et avec les politiciens, d'exprimer leurs opinions et d'agir virtuellement. Les médias sociaux ont été intégrés dans la vie des gens, et de nombreuses personnes obtiennent des informations et d'autres idées politiques à partir de sources en ligne.

Une étude explique que les médias sociaux augmentent la participation politique grâce à des formes plus directes de démocratie et à une approche ascendante de la résolution de problèmes politiques, sociaux ou économiques. L'idée est que les médias sociaux amèneront les gens à participer politiquement de nouvelles manières autres que les actions traditionnelles de vote, de participation à des rassemblements et de soutien aux candidats dans la vie réelle. L'étude soutient que cela conduit à de nouvelles façons de mettre en œuvre l'intelligence civique et la participation politique. Ainsi, l'étude souligne que les médias sociaux sont conçus pour rassembler l'intelligence civique en un seul endroit, Internet. Un troisième article présentant une étude de cas italienne conclut que la collaboration civique est importante pour aider un gouvernement sain à fonctionner dans les communautés locales et nationales. L'article explique qu'il semble y avoir des actions et des efforts politiques plus individualisés lorsque les gens choisissent d'innover de nouveaux modes de participation politique. Ainsi, les actions d'engagement politique d'un groupe peuvent être entièrement différentes de celles d'un autre groupe.

Cependant, les médias sociaux ont également des effets négatifs sur l'intelligence civique en politique ou en économie. Une étude explique que même si les médias sociaux ont pu accroître la participation directe des citoyens à la politique et à l'économie, ils ont peut-être aussi ouvert plus de place à la désinformation et aux chambres d'écho. Plus précisément, la pêche à la traîne, la diffusion de fausses informations politiques, le vol de données personnelles et l'utilisation de bots pour diffuser de la propagande sont tous des exemples de conséquences négatives d'Internet et des médias sociaux. Ces résultats négatifs, dans le sens de l'article, influencent négativement l'intelligence civique car les citoyens ont du mal à démêler les mensonges des vérités dans l'arène politique. Ainsi, l'intelligence civique serait trompeuse ou disparaîtrait complètement si un groupe utilise de fausses sources ou des informations trompeuses. Un deuxième article souligne qu'une bulle de filtre est créée par l'isolement de groupe à la suite de la polarisation de groupe . Les fausses informations et la tromperie délibérée des agendas politiques jouent un rôle majeur dans la formation de bulles filtrantes de citoyens. Les gens sont conditionnés à croire ce qu'ils veulent croire, de sorte que les citoyens qui se concentrent davantage sur des informations politiques unilatérales pourraient former leur propre bulle de filtre. Par ailleurs, une étude de 2019 que Twitter augmentait les connaissances politiques des utilisateurs tandis que Facebook les diminuait, soulignant que différentes plateformes de médias sociaux peuvent influencert différemment les utilisateurs en termes de conscience politique et d'intelligence civique. Ainsi, les médias sociaux pourraient avoir des effets politiques incertains sur l'intelligence civique.

Références

Voir aussi

Articles connexes
 Civisme
 Chose publique
 Intelligence collective
 Intelligence collective sur Internet
 Intelligence artificielle

Liens externes

Intelligence collective
Pages avec des traductions non relues

Intelligence civique


Fernando Morgado Duarte (Rio de Janeiro, 02 de junho de 1987) é um escritor, empresário e professor universitário brasileiro.

É autor do best-seller Silvio Santos – A Trajetória do Mito (2017), além de outros livros publicados no Brasil e no exterior, como Blota Jr. – A Elegância no Ar (2015), Cómo Hacer Presentaciones Exitosas (2017) e Comunicadores S.A. (2019).

Carreira
Mestre em Gestão da Economia Criativa e especialista em Gestão Empresarial e Marketing, Fernando começou a carreira aos 17 anos, quando ingressou na graduação em Design com Habilitação em Comunicação Visual e Ênfase em Marketing da Escola Superior de Propaganda e Marketing (ESPM-Rio).

Três anos depois, em 2008, foi convidado por André Stolarski para ingressar na agência Tecnopop. Lá, Fernando teve a oportunidade de criar o slogan "Bota Amizade Nisso!" para a Rádio Globo, juntamente com Stolarski e o publicitário Luiz Vieira. Esse slogan permaneceu no ar durante mais de cinco anos. Além do branding da Rádio Globo, também atuou em projetos para BHFM, CBN e Shopping Rio Sul.

Em 2010, após sair da Tecnopop, foi contratado pelo Sistema Globo de Rádio, onde trabalhou na área de inteligência de mercado e no planejamento estratégico, além de ter integrado o Comitê de Programação da Rádio Globo.

Em 2009, tornou-se professor convidado da ESPM-Rio e, em 2010, foi professor da Escola de Rádio. Em 2015, lançou seu primeiro livro biográfico: Blota Jr. – A Elegância no Ar, que teve o prefácio escrito por Faustão. No ano seguinte, entrou para o quadro de professores das Faculdades Integradas Hélio Alonso (FACHA), no Rio de Janeiro, lecionando disciplinas ligadas ao audiovisual na graduação e pós-graduação.

Como articulista, tem textos publicados em veículos de quase dez países, como O Globo e UOL (Brasil), La Capital de Mar del Plata e FOROALFA (Argentina), Espalha-Factos (Portugal) e Vatican News (Vaticano). Também foi comentarista da Rádio MEC, no quadro "O rádio faz história", do programa Todas as Vozes.

Na Universidade Federal do Rio Grande do Sul (UFRGS), foi coordenador adjunto do Núcleo de Estudos de Rádio (NER).

Silvio Santos - A Trajetória do Mito

Fernando acompanhou a carreira do empresário e apresentador Silvio Santos desde muito jovem e decidiu organizar todas as informações que colheu sobre ele em uma obra biográfica.

Lançado em abril de 2017, Silvio Santos – A Trajetória do Mito está na quinta edição e, no ano de seu lançamento, entrou na lista da revista Veja de livros mais vendidos.

Tese defendida em 2020 pelo Prof. Dr. Tiago Ramos e Mattos (PUC-SP) concluiu que, com Silvio Santos – A Trajetória do Mito, Fernando Morgado inaugurou um novo gênero na literatura: a biografia-reportagem.

Bibliografia

Referências

Naturais da cidade do Rio de Janeiro
Nascidos em 1987
Escritores do Brasil

Fernando Morgado


පෝල් ක්ලී (ජර්මානු උච්චාරණය ක්ලේ)(1879 දෙසැම්බර් 18 – 1940 ජුනි 29) ස්විට්සර්ලන්තයෙහි මුන්ශෙන්බස්ශී හි දී උපත ලද අතර ස්විස් ජාතික සිත්තරකු ලෙස මෙන් ම ජරමානු සිත්තරකු ලෙස ද සලකනු ලැබේ. අතිශය පෞද්ගලික වූ ඔහුගේ ශෛලිය ප්‍රකාශනවාදය, ඝනිකවාදය හා අධියථාර්ථවාදය වැනි කලා ව්‍යාපාර ගණනාවකින් අභාසය ලැබී ය. එසේ ම ඔහු ප්‍රාචීනවාදය හදාළ ශිෂ්‍යයෙක් ද විය. ක්ලී වර්ණ න්‍යායන් අත්හදා බලමින් අවසානයේ එහි පාරප්‍රාප්ත වූ නිසග සැලසුම් ශිල්පියෙක් විය. ඔහු ඒ පිළිබඳ දීර්ඝ වශයෙන් ලිවීය; ආකෘතිය හා සැලසුම් න්‍යාය පිළිබඳ රචනා නමින් හැඳින්වුණු, ඉංග්‍රීසියෙන් Paul Klee Notebooks යන හිසින් ප්‍රකාශයට පත් වූ ඔහුගේ දේශන, මහත් ප්‍රමුඛතාවකින් සැලකුම් ලබන අතර ලියෙනාර්දෝ දා වින්සිගේ A Treatise on Painting කෘතිය යුරෝපයේ පුනරුදය සම්බන්ධයෙන් ඉසිළූ වැදගත්කම සමග එය සංසන්දනය කරනු ලැබේ. ඔහුත් ඔහුගේ මිතුරු රුසියානු චිත්‍ර ශිල්පී වසීලි කන්දින්ස්කිත් දෙදෙනා ම ජර්මානු බවුහාවුස් කලා, සැලසුම් හා ගෘහනිර්මාණ පාසැලෙහි ඉගැන්වීමෙහි යෙදුණහ. ක්ලීගේ කෘති ඔහුගේ වියලි හාස්‍යය හා ඇතැම් විට ළමා හුරු පර්යාලෝකයත්, ඔහුගේ පෞද්ගලික මනෝගතීන් හා විශ්වාසයනුත්, ඔහුගේ සංගීතමයභාවයත් පිළිබිඹු කරයි.

ජීවිතයේ මුල් අවධිය හා පුහුණුව

ක්ලී ස්විට්සර්ලන්තයේ බර්න් අසල මුන්ශෙන්බස්ශී හි දී සංගීතයට ළැදි පවුලක උපත ලැබී ය. ඔහුගේ පියා හාන්ස් ක්ලී, බර්න් නගරය අසල Hofwil Teacher Seminar හි ජර්මානු සංගීත ගුරුවරයෙක් විය. ඔහුගේ මව ඉදා ෆ්‍රික් ගායිකාවක වනු පිණිස පුහුණුව ලබා තිබිණි. පෝල්, දරු දෙදෙනකු ගෙන් යුක්ත පවුලේ දෙවැන්නා විය.

චිත්‍රකලාව හා සංගීතය යන දෙක ම ක්ලී බාල වියෙහි දී ම ඇරඹී ය. හත් හැවිරිදි වියෙහි ඔහු වයලීන වාදනය ඇරඹූ අතර අටවැනි වියෙහි දී ඔහුට සිය මිත්තණියගෙන් පදික රටහුණු පෙට්ටියක් තෑගි ලැබිණි. ඔහු සංගීතය හා චිත්‍ර කලාව විෂයයෙහි එක සමාන දස්කම් දැක්වූ බව පෙනේ. මුල් අවුරුදුවල, සිය දෙමාපියන්ගේ අභිලාෂ අනුව යමින් හෙතෙම සංගීතඥයකු වීම කෙරෙහි අවධානය යොමු කළේ ය; එහෙත් යොවුන් වියේ දී ඔහු දෘශ්‍ය කලාව ගැන තීන්දුවකට පැමිණියේ එක්තරා දුරකට ඊට එරෙහි කැරලිගැසීමක ප්‍රතිඵලයක් වශයෙනි. අනිත් අතට නූතන සංගීතය තමාට අර්ථවත් නො වී ය යන ඔහුගේ විශ්වාසය ද ඊට බලපෑවේ ය. ඔහු මෙසේ කී ය " සංගීතමය සාක්ෂාත්කරණයන්ගේ ඉතිහාසයෙහි පරිහානිය දකිමින් සංගීත නිර්මාණකරණය වෙත යාමේ අදහස මම ආකර්ෂණිය සේ නොදැක්කෙමි". සංගීතඥයකු වශයෙන් ඔහු 18 වැනි හා 19 වැනි සියවස්වල සාම්ප්‍රදායික කෘති වාදනය කරමින් ඒවාට ඇලුණු ගැලුණු නමුත් දෘශ්‍ය කලාකරුවකු හැටියට ඔහු රුචි කළේ වඩා රැඩිකල් අදහස් හා ශෛලීන් ගවේෂණය කිරීමේ නිදහස යි. වයස දහසයේ දී ක්ලී ඇඳි භූ දර්ශන සිතුවම් සැලකියයුතු මට්ටමේ නිපුණතාවක් විදහා පෑවේ ය.

විද්‍යාර්ථීන්ට ඔහුගේ ජීවිතය හා චින්තනය පිළිබඳ වටිනා ආලෝචනා සැපයීමට සමත්   වූ සුප්‍රකට දිනපොත ලිවීම 1897 ආසන්නයේ දී ඇරඹූ අතර එය 1918 දක්වා ම පවත්වාගෙන යාමට සමත් විය. ඔහු පාසැල් සමයෙහි ඉතා රුචියෙන් යුතු ව සිය පාසැල් පොත්වල, විශේෂයෙන් විකට චිත්‍ර, ඇඳීමේ යෙදුණි. ඒවා ඒ වන විටත් රේඛාව හා පරිමාව පිළිබඳ නිපුණත්වය පෙන්නුම් කළේ ය. ඔහු බර්න් "ජිම්නේසියමෙහි" අවසාන පරීක්ෂණය යන්තම් සමත් වී ගනිමින් මානව ශාස්ත්‍ර සඳහා සුදුසුකම් සපුරාගත්තේ ය. "අන්තිමේ දී "නිශ්චිත" අවමය අත්පත් කරගැනීම සෑහෙන අමාරු කාරියක් වන අතර ඒ සඳහා අවදානම් දැරීමට ද සිදු වෙයි" හෙතෙම තමාට ම ආවේණික වියලි මුඛරිකමෙන් යුතු ව ලියාතැබී ය. සංගීතය හා චිත්‍ර කලාව කෙරෙහි වූ ගැඹුරු උද්යෝගයට අතිරේක ව ක්ලී සාහිත්‍යය පරිශීලනය කළ පාඨකයෙක් ද පසු ව කලා න්‍යාය හා සෞන්දර්යවේදය පිළිබඳ ලියූ ලේඛකයෙක් ද විය.

දෙමාපියන්ගේ අදිමදිකිරීම් මැද ලැබුණු අවසරය ඇති ව ඔහු 1898 දී මියුනිච් හි ලලිත කලා ඇකඩමියෙහි අධ්‍යාපනය ආරම්භ කළේ ය. ඔහු සමග හයින්රිච් නීර් සහ ෆ්‍රාන්ස් ෆන් ස්ටක් ද වූහ. ඇඳීමෙහි විශිෂ්ටයකු වූ ඔහු ස්වාභාවික වර්ණ සංවේදීතා හීන වූවකු සේ පෙනිණි. "තෙවැනි සිසිරයේ දී මා කිසි දිනක චිත්‍රණය ඉගෙන ගනු නැතැයි වටහාගත් තරම් වීමි." ක්ලී මේ තුරුණු ත්‍රාසකාමී සමයෙහි වැඩිමනත් කාලයක් තැබෑරුම්වල ද "පහළ පන්තියෙහි" ස්ත්‍රීන් හා සිත්තරුන්ගේ ආදර්ශ නිරූපිකාවන් සමග සබඳතා පවත්වමින් ද ගත කළේ ය. 1900 දී ඔහුට දා ව නීත්‍යනුකූල නො වූ පුතකු උපන් අතර උපතින් සති කීපයකට පසු එම දරුවා මියගියේ ය.

ලලිත කලා උපාධිය සම්පූර්ණ කළ පසු ක්ලී සිය මිත්‍ර හර්මාන් හලර් සමග 1901 ඔක්තෝබර් සිට 1902 මැයි දක්වා  ඉතාලියෙහි ගත කළේ ය. ඔව්හු රෝමය, ෆ්ලොරන්ස් හා නේපල්ස්හි වෙසෙමින් පසුගිය සියවස්වල විශිෂ්ට සිත්තරුන්ගේ කෘති අධ්‍යයනය කළහ. "ෆෝරමය සහ වතිකානුව මට ආමන්ත්‍රණය කර ඇත. මනුෂ්‍යත්වයට මගේ ගෙළ මිරිකීමට ඇවැසි ය." ඔහු කියාසිටියේ ය. ඔහු ඉතාලියෙහි වර්ණවලට ප්‍රතිචාර දැක්වූ නමුත් සෝබර ව මෙසේ සටහන් කළේ ය, "වර්ණය පිළිබඳ මේ ක්ෂේත්‍රයෙහි දීර්ඝ අරගලයක් මා අබියස සූදානම් ව තිබේ."

සටහන් සහ මූලාශ්‍ර

අධෝලිපි
පෝල් ක්ලීගේ පියා ජර්මානු පුරවැසියකු වූ අතර මව ස්විට්සර්ලන්ත පුරවැසිනියකි. ස්විට්සර්ලන්ත නීතිය පුරවැසිභාවය නිර්ණය කළේ පිය පරපුරෙන් නිසා පෝල්ට උරුම වූයේ පියාගේ ජර්මානු පුරවැසිභාවය යි. ඔහු පළමු ලෝක යුද්ධයේ දී ජර්මානු හමුදාවේ සේවය කළේ ය. කෙසේ වතුදු, ක්ලී ස්විට්සර්ලන්තයේ බර්න් නගරයෙහි හැදී වැඩුණු අතර අවසන් වරට 1933 දී ජර්මනියෙන් සංක්‍රමණය වීමට පළමු ව පවා ඔහු නිතර එහි පැමිණියේ ය. ස්විස් පුරවැසිභාවය සඳහා යොමු කළ අයැදුම්පත අනුමත වීමට ප්‍රථම ඔහු අභාවප්‍රාප්ත විය.

ආශ්‍රේය
 Jardi, Enric (1991) Paul Klee, Rizzoli Intl Pubns, ISBN 0-8478-1343-6
 Kagan, Andrew (1993) Paul Klee at the Guggenheim Museum (exhibition catalogue)  Introduction by Lisa Dennison, essay by Andrew Kagan. 208 pages. English and Spanish editions. 1993, ISBN 978-0-89207-106-7
 Partsch, Susanna (1993) Paul Klee 1879-1940, Taschen Basic Art, Köln, ISBN 3-8228-0299-9

පෝල් ක්ලීගේ පොත්, රචනා සහ දේශන
 1922 Beiträge zur bildnerischen Formlehre ('Contributions to a pictorial theory of form', part of his 1921-2 lectures at the Bauhaus)
 1923 Wege des Naturstudiums ('Ways of Studying Nature'), 4 pages. Published in the catalogue for the Erste Bauhaus Ausstellung (First Bauhaus Exhibition) in Summer 1923. Also published in Paul Klee Notebooks vol 1.
 1924 Über moderne Kunst ('On Modern Art'), lecture held at Paul Klee's exhibition at the Kunstverein in Jena on 26 January 1924
 1924 Pädagogisches Skizzenbuch ('Pedagogical Sketchbook')
 1949 Documente und Bilder aus den Jahren 1896-1930, ('Documents and images from the years 1896-1930'), Berne, Benteli
 1956 Graphik, ('Graphics'), Berne, Klipstein & Kornfeld
 1956 Schriften zur Form und Gestaltungslehre ('Writings on form and design theory') edited by Jürg Spiller (English edition: 'Paul Klee Notebooks')
 1956 Band I: Das bildnerische Denken., ('Volume I: the creative thinking'). 572 pages review. (English translation from German by Ralph Manheim: 'The thinking eye')
 1964 Band 2: Unendliche Naturgeschichte ('Volume 2: Infinite Natural History') (English translation from German by Heinz Norden: 'The Nature of Nature')
 1964 The Diaries of Paul Klee 1898-1918  ed. Felix Klee Berkley, University of California
 1976 Schriften, Rezensionen und Aufsätze edited by Ch. Geelhaar, Köln,
 1960 Gedichte, poems, edited by Felix Klee
 1962 Some poems by Paul Klee ed Anselm Hollo. London

වැඩිදුර කියැවීම්
 Paul Klee: Catalogue Raisonné. 9 vols. Edited by the Paul Klee Foundation, Museum of Fine Arts, Berne. New York: Thames & Hudson, 1998–2004.
 Paul Klee: 1933 published by Städtische Galerie im Lenbachhaus, Munich, Helmut Friedel. Contains essays in German by Pamela Kort, Osamu Okuda, and Otto Karl Werckmeister.
 Reto Sorg und Osamu Okuda: Die satirische Muse – Hans Bloesch, Paul Klee und das Editionsprojekt Der Musterbürger. ZIP Zürich 2005 (Klee-Studien; 2), ISBN 3-909252-07-9

 Otto Karl Werckmeister: The Making of Paul Klee's Career, 1914-1920. University of Chicago Press, 343 pages, 125 halftones, 1984, 1989.
 Marcel Franciscono: Paul Klee: His Work and Thought. University Of Chicago Press, 406 pages, 1991, ISBN 0-226-25990-0.
 Wilhelm Hausenstein (1921) Kairuan oder eine Geschichte vom Maler Klee und von der Kunst dieses Zeitalters ('Kairuan or a History of the Artist Klee and the Art of this Age')

බාහිර සම්බන්ධක
 Zentrum Paul Klee - The Paul Klee museum in Bern
 Current exhibitions and connection to galeries at Artfacts.Net
 Paul Klee – Swissinfo web special
 Paul Klee at the Museum of Modern Art (MoMA)
 Klee's Mandalas
 Gallery of Klee's artwork : Only thumbnails, no full images on display.

උද්ධ්‍රැත
<references>

1879 උපත්

පෝල් ක්ලී


Billaberget ist ein Berg in der schwedischen Gemeinde Örnsköldsvik, im Västernorrlands län. Er liegt zirka fünfzehn Kilometer nordwestlich der Stadt Örnsköldsvik am Moälven, zwischen der Happstafjärden und der Själevadsfjärden. Unterhalb des Berges mündet der Billabäcken, ein kleiner Bach, in die Själevadsfjärden. Da der Billaberg ein sydväxtberg ist, wächst hier unter anderem die Vogesen-Rose. Außerdem gibt es hier eine der nördlichsten Haselnusspopulationen Schwedens, die seit dem siebzehnten Jahrhundert bekannt ist.

Weblink

Einzelnachweise

Geographie (Gemeinde Örnsköldsvik)

Billaberget


سوق شرق هو مجمع تجاري ضخم يقع في دولة الكويت في منطقة الشرق، ومن هنا جاءت تسمية المجمع التجاري.

افتتح السوق الشيخ جابر الأحمد الصباح في 30 سبتمبر 1998، ومساحة السوق 55 ألف متر مربع وبلغت كلفته 35 مليون دينار كويتي، وكانت مدة إنشائه سنتين ونصف، ويضم المشروع 70 محل و20 مطعم للوجبات السريعة وثلاثة دور عرض للسينما، ويتحوي على رصيف مائي يسع 365 مرسى.

قصف السوق
في 29 مارس عام 2003، أعلنتْ حكومة الكويت أنّ صاروخاً عراقياً سقط على السوق، سبب أضراراً مادية كبيرة، وكان ذلك في أثناء غزو العراق 2003.

انظر ايضاً
 قائمة مراكز التسوق في الكويت

مراجع

أسواق الكويت
تأسيسات سنة 1998 في الكويت
مبان ومنشآت في مدينة الكويت
مجمعات تجارية في الكويت
مراكز تسوق أسست في 1998

سوق شرق


Heinz Schuler (* 11. Januar 1928 in Essen; † 21. Februar 2007 ebenda) war ein deutscher Freimaurer und Mozartforscher.

Er war Autor etlicher Veröffentlichungen über die Freimaurerei und ihre Geschichte sowie – vor allem – über Wolfgang Amadeus Mozart und dessen biographisches Umfeld, und hier wiederum besonders im Kontext der Freimaurerei.

Veröffentlichungen (Auswahl)
 Egedacher. Herkunft, Leben und Schaffen eines süddeutschen Orgelbauergeschlechtes von 1624 bis 1786. In: Genealogie, Jg. 27 (1978), Nr. 12, S. 369–389.
 Freimaurerei in Essen a. d. Ruhr. Eine Dokumentation, Essen 2004.
 Wolfgang Amadeus Mozart. Vorfahren u. Verwandte, Neustadt an der Aisch 1980.
 Mozart und die Freimaurerei. Daten – Fakten – Biographien, Wilhelmshaven 1992.
 Mozarts Salzburger Freunde und Bekannte. Biographien und Kommentare, Taschenbücher zur Musikwissenschaft, Band 117, Wilhelmshaven 1998.
 Musik und Freimaurerei. Wilhelmshaven 2000.

Quellen
 Salzburgwiki-Artikel  "Heinz Schuler"
 www.freimaurer-in-essen.de
 Publikationen Heinz Schulers im Autorenregister der Bibliotheca Mozartiana

Weblinks
 .

Mozart-Forscher
Freimaurer (20. Jahrhundert)
Freimaurer (Deutschland)
Freimaurer (21. Jahrhundert)
Deutscher
Geboren 1928
Gestorben 2007
Mann

Heinz Schuler (Mozartforscher)


Hillary Janssens (Surrey, 21 de julho de 1994) é uma remadora canadense, medalhista olímpica.

Carreira

Janssens conquistou a medalha de bronze nos Jogos Olímpicos de Verão de 2020 em Tóquio na prova de dois sem feminino, ao lado de Caileigh Filmer, com o tempo de 6:52.10.

Remadores olímpicos do Canadá
Remadores nos Jogos Olímpicos de Verão de 2020
Medalhistas nos Jogos Olímpicos de Verão de 2020

Hillary Janssens