Srednjovjekovna umjetnost je razdoblje europske zapadne umjetnosti između antike i novog vijeka. Pokriva široko prostorno područje i vremensko razdoblje dulje od tisuću godina, a u nekim razdobljima i Bliskog Istoka i Sjeverne Afrike. Obuhvaća glavne umjetničke pravce i stilove tog doba, nacionalnu i regionalnu umjetnost, obnove prošlih umjetničkih odlika, umjetničke vještine i same umjetnike.

Povjesničari umjetnosti pokušali su klasificirati srednjovjekovnu umjetnost u osnovne razdoblja i stilove, često s nemalim poteškoćama. Općeprihvaćena shema obuhvaća kasno razdoblje ranokršćanske umjetnosti, germansku umjetnost, bizantsku umjetnost, otočnu umjetnost, predromaniku, romaniku i gotiku, kao i mnoge periode unutar tih središnjih stilova. Osim toga, svaka je regija, uglavnom tijekom razdoblja formiranja nacije ili kulture, imala svoj posebni umjetnički stil, kao na primjer anglosaksonska umjetnost ili vikinška umjetnost.

Srednjovjekovna umjetnost izražena je kroz mnoge medije, u najvećem su broju sačuvani kipovi, iluminirani rukopisi, vitraji, predmeti od metala i mozaici. Svi ovi mediji imaju snažnu odliku dugotrajnosti u odnosu na druge kao npr. freske, predmete od plemenitih metala ili tekstila, uključujući i tapiseriju. Posebno u ranom srednjem vijeku, djela primijenjenih umjetnosti, kao predmeti od metala, rezbarije od bjelokosti, emajlirani predmeti i vez od niti plemenitih metala, vjerojatno su više bile cijenjene od slika i monumentalnih kipova.

Povijest

Europska srednjovjekovna umjetnost izrasla je iz umjetničke baštine starorimske umjetnosti i ikonografske tradicije ranog kršćanstva. Ova se baština potom miješala sa živom "barbarskom" umjetničkom kulturom Sjeverne Europe i stvorila značajnu umjetničku baštinu Osim iz formalnih elemenata antičke klasične umjetnosti, tradicija realističkog prikaza se na zapadu pojavljuje na mahove, kombinirajući se s novim izražajnim mogućnostima i sjevernjačkoj tradiciji jakih dekorativnih elemenata. Razdoblje završava samospoznajnim povratkom umijećima i vrijednostima klasične umjetnosti u renesansi, te se umjetnička baština srednjeg vijeka uglavnom podcjenjivala sljedećih nekoliko stoljeća. Ponovni interes i razumijevanje srednjeg vijeka u 19. stoljeću promijenilo je sliku o njemu, te se počelo cijeniti kao razdoblje ogromnog postignuća koji je bio temeljem razvoja kasnije zapadne umjetnosti.

Umjetnost srednjeg vijeka vrlo je širok pojam, pa ga povjesničari dijele na nekoliko velikih faza, stilova i razdoblja. Razdoblje srednjeg vijeka ne započinje niti završava jasno na točno određeni datum, niti završava u isto vrijeme u svim regijama Europe. To također vrijedi i za pojedine umjetničke faze i stilove unutar srednjeg vijeka.

Bizantska umjetnost

Bizantska umjetnost greciziranog Bizantskog Carstva je nastala nakon podjele Rimskog Carstva na istočnu i zapadnu polovicu. Proizašla je iz kasne antike oko 500-ih godina i ubrzo je izgradila bogatu tradiciju različitu od katoličke Europe. Bizantska umjetnost je izuzetno konzervativna, iz religioznih i kulturalnih razloga, ali održava kontinuiranu tradiciju s grčkim realizmom, kojemu je suprotstavljen snažan anti-realizam vjerskog simboličnog prikazivanja. Bizantska umjetnost je kontinuirano utjecala na zapadnoeuropsku umjetnost, te su sjaj bizantskog dvora i samostana, čak i pri samom kraju carstva, služili kao model zapadnim vladarima, kako svjetovnim tako i crkvenim pokroviteljima.

Barbarska umjetnost

Barbarska umjetnost germanskih naroda tijekom velike seobe naroda (oko 300. – 900.) u kontinentalnoj Europi nastala je nakon pokrštavanja germanskih naroda u ranom srednjem vijeku. Tri su stila dominantna u germanskoj umjetnosti: polikromni stil nastao kod Gota nastanjenih u području oko Crnog mora i animalni stil, tipičan za područje skandinavskih zemalja, sjeverne Njemačke i Engleske. Posljednji je insularna umjetnost (otočna umjetnost) ili hiberno-saksonska umjetnost koja je nastala fuzijom anglosaksonske i keltske umjetnosti na Britanskom otočju.

Predromanika

Predromanika je umjetnost iz vremena velike seobe naroda u Europi, iz vremena prodiranja barbarskih plemena (lat. izv. barbar = "Onaj koji nema nikakve mjere") koja s istoka dolaze u zapadnu Europu. Ova umjetnost podrazumijeva likovna ostvarenja Kelta, VandalaOstrogota (Ravenna), Vizogota, Franaka (Merovinzi, "karolinška renesansa", "otonska renesansa"), Langobarda (npr. langobardska središta u Italiji), Slavena (npr. starohrvatska umjetnost), kao i predstavnika drugih pokrštenih naroda ranog srednjeg vijeka (npr. asturijska umjetnost). Stilski je nastavak keltske i germanske umjetnosti s jasnim utjecajima grčko-rimske s juga, ali i skitske umjetnosti s istoka. Završava pojavom prvog umjetničkog stila u europskoj umjetnosti, romanike, po kojoj je i dobila ime.

Romanika

Romanika je prvi stil europske umjetnosti koji traje otprilike od 1000. do 1250. godine. Dok su prethodne umjetnosti (karolinška i otonska) bile izrazito dvorske, romanika se raširila cijelom zapadnom Europom bez jedinstvenog centralnog izvora (Put svetog Jakova). Područje rasprostiranja ove umjetnosti je od sjeverne Španjolske do Rajnske oblasti i od Škotske do srednje Italije, a najbogatije se razvija u Francuskoj. Izraz romanički potječe od izraza "rimski", jer je način građenja čvrstih masivnih crkava s bačvastim svodovima vrlo sličan rimskim bazilikama. Dolazi do velikog procvata građevinske djelatnosti, posebno izgradnja crkvi, plemićkih utvrda (donjon) i samostana. Kamen je glavni građevinski materijal, zidine masivne, a otvori rijetki i uski. U crkvenom graditeljstvu prevladavaju jednostavne građevine masivnih zidova, bogata vodoravna raščlanjenost, kameni polukružni i bačvasti svodovi, polukružni lukovi i kvadratni kapiteli često urešeni biljnim i figuralnim motivima. Na skulpturi romanike, još uvijek vezane za arhitekturu, javlja se ponovo, prvi put nakon kasne antike, jak osjećaj za plastično, a u obradi detalja težnje za shematiziranjem.

Romaničko slikarstvo je, poput kiparstva, vezano uglavnom za arhitekturu (kao freska, oslikani drveni stropovi, vitraj, tapiserija, rjeđe mozaik), za knjigu (iluminacije) ili oltar (oslikane oltarne ploče i sanduci). Za njih vrijede određene zajedničke osobine, skoro zakonitosti, to su: plošnost i linearnost, vertikalna perspektiva, metoda redukcije u načinu prikazivanja religijskih tema, odnosno ikonografije i skromna ljestvica boja (zemljane boje: ciglasto-crvena, oker-žuta i rđavo-smeđa). U umjetničkom oblikovanju nakita, liturgijskih i uporabnih predmeta koriste se plemenite kovine, bjelokost, drago kamenje, emajl.

Gotika

Gotika je najsamostalniji stilski izričaj zapadnoeuropske umjetnosti nakon antike. Javila se u drugoj polovici 12. st. u sjeverozapadnoj Francuskoj (Île-de-France) i u pojedinim je zemljama trajala različito, a nestala je krajem 15. st.; premda su se i poslije javljale gotizirajuće tendencije. »Arte gotica« je prvotno bio prijeziran naziv kojim je Giorgio Vasari htio izraziti da je, s gledišta talijanske renesanse, taj stil barbarski. S obzirom na razvojne faze dijeli se na ranu, visoku i kasnu gotiku; prvi su joj širitelji bili cisterciti, dok su nositelji visoke i kasne gotike bili prosjački redovi (dominikanci, franjevci) i građanstvo.

Prvim građevinama gotike smatraju se pariška crkva Saint Denis, koju je 1137. godine dao izgraditi opat Suger, a potom katedrala u Chartresu i katedrala Notre-Dame u Parizu. Nasuprot romaničkih širokih ploha, zbijenosti i masivnosti, gotička arhitektura teži visini, prozračnim formama i "nedokučivom interijeru" prepunom svjetla. Arhitektonski elementi poput rebrastog križnog svoda, prelomljenih lukova i snažnih kontrafora, naglašavaju visinu građevina. Kontrafori završavaju šiljastim tornjićima (fijale), s kovrčastim kamenim ukrasima (rakovice, pužarice) na rubovima. Na pročelju gotičkih katedrale nalaze se obično po dva visoka i šiljasta zvonika, kojima je naglašena dominacija vertikale u cijelom sustavu, a iznad sjecišta glavnoga broda s poprečnim uzdiže se tanki i vitki krovni tornjić. Važnu ulogu u gotičkom prostoru imaju ukrasne galerije ili visoku prozori, koji ispunjavaju prostor crkve svjetlošću.

Osim u arhitekturi, gotička umjetnost najprisutnija je u skulpturi, vitrajima, freskama, štafelajnom slikarstvu i u iluminiranim rukopisima. Gotičku umjetnost karakterizira velika narativnost, bilo da se radi o vjerskim motivima ili o svjetovnijoj tematici. Religijski prizori često su uključivali i prizore iz prirode, poput alegorija, prikaza mjeseci, zodijakalnih znakova, sezonskih poljoprivrednih radova i sl. Ljudske figure se prikazuju sa sve većim realizmom, a prigušen utjecaj klasične antičke umjetnosti vidljiv je u ekspresivnosti izraza (naturalizam), naglašavanju emotivnog stanja i u pažljivom oblikovanju draperija prikazanih likova (idealizam).
Svjetovna umjetnost jačala je pod utjecajem razvoja gradova, trgovine i ekonomije, što je omogućilo bogatijem sloju da naručuje izradu zavjetnih skulptura ili iluminiranih rukopisa. Novoosnovani cehovi okupljali su i evidentirali umjetnike koji su bili smatrani vještim obrtnicima, zahvaljujući čemu danas znamo imena brojnih gotičkih majstora.
Kasna gotika, od 14. stoljeća nadalje, donosi gubitak ravnoteže u odnosu konstrukcije i dekoracije. Obilježena je pretrpanošću ukrasima u obliku plamena ("plamena gotika"), cvijeća ("cvjetna gotika") i sl. Venecija 15. stoljeća primjer je talijanske cvjetne gotike utemeljene na romaničkoj arhitekturi koja je "razbijena" mnoštvom ukrasa, detalja, kao i zvjezdastim i mrežastim svodovima.

Slikarstvo je u Italiji imalo posebno mjesto, jer je talijanska arhitektura sačuvala zidne površine za slikanje fresaka. Tako je Giotto stvorio novi monumentalni stil, koji se zadržao sve do renesanse. Od druge polovice 14. st., ugl. posredstvom Italije (Gentile da Fabriano, Pisanello), uz iluminacije se razvijalo i uljeno slikarstvo i na drugim područjima (Češka slikarska škola, Avignonska škola). Flamansko slikarstvo je postajalo sve značajnijim, a djelima braće Limburg i Jan van Eycka konačno je nadmašilo skulpturu. U Njemačkoj su uljeno slikarstvo razvijali Majstor Francke i S. Lochner, dok su Martin Schongauer, Albrecht Dürer i Matthias Grünewald svojim radovima označavali prijelaz iz gotike u renesansu.

Islamski utjecaji

Iako nije tipično europska, islamska umjetnost srednjeg vijeka veoma je značajna jer ju je europska elita cijenila i masovno kopirala. Islamska umjetnost obuhvaća veliki raspon umjetničkih medija od kaligrafije, ilustriranih rukopisa, tkanine, keramike, obrade metala i stakla. Razdoblje od 600. do 900. godine bio je period formiranja, a od 10. st. nadalje islamska se umjetnost razvila u različite regionalne stilove. Nosioci rane islamske umjetnosti bili su majstori mozaika i kipari koji su izučili zanat u bizantskoj i koptskoj tradiciji. Umjesto zidnog slikarstva islamski su umjetnici koristili šarene keramičke pločice za ukrašavanje zidova, najranije od 862. – 863. (u Ukbetovoj džamiji u Kairouanu u modernom Tunisu), što se također proširilo po Europi. Prema mišljenju Johna Ruskina, Duždeva palača u Veneciji sadrži "tri elementa u potpuno jednakim proporcijama - rimski, lombardski i arapski. Ona je središnja građevina svijeta ... povijest gotičke arhitekture je povijest rafiniranja i spiritualizacije sjevernjačkih djela pod tim utjecajem".
Tako španjolsko gotički umjetnički stil mudéjar nastaje pod utjecajem islamske maurske umjetnosti i uz sudjelovanje maurskih umjetnika, koji su djelovali i u kršćanskim zemljama; uz slabije utjecaje umjetnosti kršćanskog Zapada. Maursku umjetnost, napose arhitekturu, odlikuje živi kolorizam i raskošna plastička dekoracija koja prekriva sve površine zidova na štetu konstruktivne jasnoće građevine. Vrijedna arhitektonska ostvarenja toga stila nalaze se u Toledu, Sevilli (Alcázar, Casa de Pilatos) i Zaragozi (Mudéjar arhitektura u Aragonu). Mudéjar lončarstvo u Španjolskoj se najprije proizvodilo u Al-Andalusu, no kasnije su se muslimanski lončari preselili u područje kršćanske Valencije, gdje su svoje proizvode izvozili kršćanskoj eliti diljem Europe. Druge vrste islamske skupocjene robe, ponajviše tkanine i tepisi, uglavnom su se uvozile iz islamskih gradova koji su bili daleko bogatiji od najbogatijih europskih Tako npr. povjesničar ernand Braudel ističe: "Razlog stoljetnoj dominaciji Islama u Starom svijetu, od Atlantika do Pacifika, bio je taj što osim Bizanta, nijedna druga država nije mogla konkurirati islamu po količini zlatnog i srebrnog novca; ...", preko mletačkih trgovačkih putova. Međutim, veći dio luksuznih proizvoda za dvorske potrebe kao što je svila, bjelokost, drago kamenje i nakit uvozio se u Europu u nedovršenom obliku, a završnu su obradu vršili lokalni srednjovjekovni majstori i označavali ih kao "istočnjačke" Ova djela nisu imala vjerski prikaz već su bili ukrašeni nefigurativnim ornamentima kako bi bili lakše prihvaćeni na Zapadu. U zapadnoj umjetnosti kasnog srednjeg vijeka čak se pojavila moda imitiranja arapskog pisma kao dekoracijski motiv.

Srednjovjekovna književost

Europska srednjovjekovna književnost obuhvaća razdoblje od 5. do 15. stoljeća kada su srednjovjekovni svjetonazori uvelike utjecali na književnost, koja je bila nabožna ili svjetovna. Veliki utjecaj crkve ostavio je traga na svemu, pa tako i na književnosti. Pojavljuju se dva pravca: skolastika, koja racionalnim idejama spoznaje vjerske istine i mistika, koja spoznaje vjeru intuitivno, osjećajno. Od književnih vrsta srednji vijek poznaje lirska, epska i dramska djela. Jezici u književnosti srednjeg vijeka su latinski jezik i narodni jezici europskih naroda.

Srednjovjekovna glazba

Baština

Srednjovjekovna umjetnost imala je malo osjećaja za vlastitu povijest umjetnosti, a ta se nezainteresiranost nastavila u kasnijim razdobljima. Ovaj se trend promijenio sredinom 19. stoljeća, s ponovnim otkrivanjem ljepote srednjovjekovne arhitekture, skulpture i slikarstva. Zanimanje za srednjovjekovnu umjetnost, do tada poznatu kao "primitivnu umjetnost" ulazi u modu pod utjecajem pisaca kao što su John Ruskin, Eugène Viollet-le-Duc i Augustus Welby Northmore Pugin, kao i zbog utjecaja romantičnog "medievalizma" u književnim djelima kao što su Ivanhoe (1819.) Waltera Scotta i Zvonar crkve Notre-Dame (1831.) Victora Hugoa. Tada se pojavljuje arhitektonski stil neogotike koji u slikarstvu odgovara romantizmu.

Među likovnim umjetnicima, njemački nazarenci od 1809. i engleski prerafaeliti od 1848. odbacuju vrijednosti od kasne renesanse nadalje, ali u praksi i usprkos povremenom slikanju srednjovjekovnih prizora, na njihovo djelo najviše utječe rana renesansa, a ne gotika ili raniji stilovi. William Morris, koji je također bio strastveni sakupljač djela srednjovjekovne umjetnosti, puno je temeljitije prihvatio srednjovjekovni stil, nego je to učinio William Burges.

Do kraja stoljeća mnogi proizvođači dekorativnih predmeta i ilustratori knjiga naučili su uspješno koristiti elemente srednjovjekovne umjetnosti iz novootvorenih muzeja povijesti. U isto vrijeme se razvija i povijest umjetnosti, pogotovo u Njemačkoj i Francuskoj gdje se u početku posebno usredotočuje na srednjovjekovnu umjetnost i brzo uspijeva popisati i datirati preživjela umjetnička djela, kao i analizirati razvoj srednjovjekovnih stilova i ikonografije (osim kasnoantičkog i prekarolinškog razdoblja koje je bolje istraženo tek u 20. stoljeću. Umjetnička djela sredjnovjekovnog razdoblja danas su vrlo tražena, bilo od muzeja ili od privatnih kolekcionara. Također, antirealistični i ekspresivni elementi srednjovjekovne umjetnosti ostali su kao inspiracija mnogim modernim umjetnicima (Ernst Barlach, Arturo Martini i dr.).

Izvori

Vanjske poveznice
 Izložba srednjovjekovne umjetnosti naroda jugoslavije, Krležijana, s Krležinim predgovorom u katalogu, održana je u Parizu 1950.

Srednjovjekovna umjetnost


Aceasta este o listă de actori ruși:

A
Antonina Abarinova
Tatiana Abramova
 Aleksandr Adabașian
Anatoli Adoskin
Angelica Agurbash
Polina Agureeva
Victor Alferov
 Irina Allegrova
Valentina Ananina
 Ekaterina Andreeva
Vadim Andreev
Irina Apeksimova
Nina Arkhipova
Tatyana Arntgolts
Yuri Ardashev
Sergei Artsibashev
 Băno Axionov

B

Aleksandr Baluev
Olga Barnet
 Marat Bașarov
 Oleg Basilașvili
 Aleksei Batalov
 Andrey Batt
 Aziz Bolotovici Beișenaliev
Galina Belyayeva
 Myriam Bernstein-Cohen
 Iuri Beliaev
Egor Beroev
Vitali Bezrukov
 Serghei Bezrukov
 Evelina Bleodans
 Fiodor Bondarciuk
 Lev Borisov
 Oleg Borisov
Ksenia Borodina
 Viktor Bortsov
 Sacha Bourdo
 Elizaveta Boiarskaia
 Mihail Boiarski
 Yaroslav Boyko
 Valentin Brîleev
 Boris Brunov
Olga Budina
 Viktor Bychkov
 Iuri Bykov
Elina Bystritskaya

C
 Mihail Cehov
Nikolai Cerkasov
Feodor Chaliapin Jr.
Pyotr Chardynin
Nikolai Chindyajkin
Anna Chipovskaya

D
Vladlen Davydov
 Aleksandr Dediușko
Andrei Dementiev
 Alexandr Demianenko
 Larisa Dolina
 Aleksandr Domogarov
 Sergey Dreyden
 Egor Druzhinin
Irina Dubtsova
 Yuriy Dumchev
 Alexander Dyachenko
 Victor Dyomin

E
 Mihail Efremov
 Oleg Efremov
 Leopold Engel

F

Oxana Fedorova
Lidiya Fedoseyeva-Shukshina
Glikeriya Fedotova
Alisa Freindlich
 Janna Friske
Elena Frolova

G
 Valentin Gaft
 Polina Gagarina
 Maxim Galkin
 Vladislav Borisovici Galkin
 Mihail Galustian
 Alexandr Godunov
 Leanca Grâu
 Liudmila Gurcenko
 Vladimir Gusev

H
 Konstantin Habenski
 Svetlana Haritonova
 Ghennadi Hazanov

I
 Iuri Iakovlev
 Oleg Iankovski
 Andrei Ilin
 Svetlana Ivanova
 Dmitri Isaev

J
 Jasmin
 Igor Jijikine
 Mihail Jarov

K
 Vasili Kacealov
Elena Kamburova
Anna Kamenkova
 Andrei Krasko
Sam Kogan
 Evgheni Kudriașiov
Leonid Kulagin
 Gheorghi Kulikov
Leonid Kuravliov
Erik Kurmangaliev
Sergey Kuvaev
 Goșa Kuțenko

L
 Irina Lachina
Jenya Lano
Kamil Larin
 Evgheni Leonov
 Valeri Leontiev
Renata Litvinova
Larisa Luzhina

M
 Andrei Malahov
Lillian Malkina
 Piotr Mamonov
 Garik Martirosian
 Nikita Mihalkov
 Lolita Mileavskaia
 Evgheni Vitalievici Mironov
 Evgheni Morgunov

N
 Alla Nazimova
Lada Negrul
 Serghei Nikitin
 Iuri Nikulin
Vladimir Nosik

O
 Alexandr Oleșco
Marina Orlova

P

 Andrei Panin
 Valdis Pelšs
 Ivan Perestiani
 Elena Perova
 Boris Petker
 Igor Petrenko
 Maia Plisețkaia
 Elena Podkaminskaia
 Mihail Porecenkov

R
 Konstantin Raikin
 Alexander Rasskazov
 Nikolay Rastorguyev
 Mikhail Rasumny
 Eldar Riazanov
 Sofia Rotaru
 Nina Ruslanova

S
Kirill Safonov
 Elena Safonova
Anna Samokhina
Abba Schoengold (evreu român)
Vladimir Semago
 Ksenia Sobciak
Svetlana Smirnova
 Daniil Strahov
 Serghei Svetlakov
 Karen Șahnazarov

T
 Andrei Tarkovski
 Andrei Tutîșkin
Ioasaf Tikhomirov
 Timati
Valentina Titova
Vladimir Troshin
 Victor Tourjansky
 Viktor Țoi

U
Anna Ukolova
Svetlana Ustinova

V

 Julia Vang
Konstantin Varlamov
 Natalia Varlei
 Gheorghi Vițin
 Iuri Vizbor
 Vladimir Vîsoțki
Valentina Vladimirova
 Pavel Volea
Darya Volga
 Fiodor Grigorievici Volkov
 Aleksei Vorobiov
Irina Voronina
Angelina Vovk

Y
 Anton Yelchin

Z
Mihhail Zadornov
Lyudmila Zajtseva
Alexandra Zakharova
Elena Zakharova
Zara (cântăreață)
Vladimir Zeldin
Vladimir Zemlyanikin
Valery Zhakov
Kirill Zhandarov
Vladimir Zharikov
Aleksei Zharkov
Mihail Zharov
Serghei Zhigunov
Vasili Zhivokini
Gheorghi Zhzhonov
Ilia Zmiejew
Valeri Zolotuhin
Nikolai Zikov

Ș
 Nina Șubina

Note

Vezi și
 Listă de regizori ruși

Ruși
Actori
Listă

Listă de actori ruși


Radio One war ein Anfang der 1980er-Jahre im Raum Basel und Umgebung über UKW empfangbarer Radiosender. Gesendet wurde aus einem Studio in Saint Louis (Frankreich), wo auch die Sendeanlage installiert war.

Schon länger gab es in der Region politische Sender (z. B. Radio Dreyeckland), Radio One war aber das erste ernsthaft betriebene private Musikradio für junge Hörer in der Region Basel und spielte somit eine ähnliche Rolle wie Radio 24 in Zürich, war aber bei weitem nicht so bekannt.

Programm

Gesendet wurde vor allem moderne Pop- und Rockmusik für das Zielpublikum der Jugendlichen und jungen erwachsenen Hörer. Nebst der Musik gab es aber auch Nachrichten, Interviews, Reportagen und Unterhaltungssendungen.

Moderiert wurde hauptsächlich auf Schweizerdeutsch und Französisch, es gab aber auch Sendungen in englischer, hochdeutscher und italienischer Sprache.

Am frühen Morgen, am Nachmittag und am Abend wurden die Sendungen live moderiert. Zwischen den Livesendungen wurde ein Musikprogramm mit kurzen Ansagen ab einem automatischen Kassettenwechsler gespielt. Damit konnte trotz kleinem Budget und bloss nebenamtlichen, unbezahlten Mitarbeitern rund um die Uhr gesendet werden.

Geschichte

Radio One war ursprünglich ein Piratensender von Jugendlichen aus Basel. Da man aber ein richtiges Privatradio betreiben wollte, was damals in der Schweiz noch nicht erlaubt war, hat man gemeinsam mit französischen Kollegen ein Studio und eine Sendeanlage im Jugendhaus MJC/CCL (heute Espace Loisirs) an der Rue du Docteur Hurst 56 im benachbarten elsässischen Saint Louis eingerichtet, von wo aus ab Anfang 1982 auf 102,2 MHz gesendet wurde. Später wurde die Frequenz auf 101,8 MHz umgestellt.

Im Jahr 1982 hat sich Radio One in der Schweiz um eine Sendelizenz für die ab 1983 eingeführten privaten Lokalradios beworben, ist dabei aber leer ausgegangen.

Das anfangs werbefreie Radio One hat gegen Mitte der 1980er Jahre mit der Ausstrahlung von Werbeblöcken begonnen um die finanzielle Situation zu verbessern, dies im Hinblick auf die Konkurrenz der neu eingeführten kommerziellen Privatradios und des Popmusiksenders DRS3 der SRG, welche über viel mehr Geld verfügten.

Radio One war bis 1985 aktiv. Damals gab es Meinungsverschiedenheiten zwischen den Moderatoren aus der Schweiz und jenen aus Frankreich. Ein Schweizer Moderator hat sich verabschiedet und von Meinungsverschiedenheiten gesprochen, dann wurde der Sender abgeschaltet. Einige Tage später, am 23. April 1985, wurde der Sender wieder in Betrieb genommen, allerdings ohne die Schweizer, nur noch auf Französisch. Einige Wochen oder Monate später wurde der Betrieb dann ganz eingestellt.

Weblinks

 Internationale Rundfunk- und Fernseh-Chronik
 Bericht über die Schliessung von Radio One in der Ausgabe 20. September 1985 von FM-Kompakt (PDF; 121 kB)
 Medienchronik Nordwestschweiz
 Private Webseite mit Ton- und Bilddokumenten zu Radio One
 Diskussion im Radioforum von ukwtv.de

Einzelnachweise

One
Medien (Basel)
One
Sendestart 1982
Sendeschluss 1985
One #BaselElsass

Radio One (Region Basel/Elsass)


Smeeth es una parroquia civil y un pueblo del distrito de Ashford, en el condado de Kent (Inglaterra).

Geografía
Según la Oficina Nacional de Estadística británica, Smeeth tiene una superficie de 8,29 km².

Demografía
Según el censo de 2001, Smeeth tenía 846 habitantes (49,88% varones, 50,12% mujeres) y una densidad de población de 102,05 hab/km². El 17,73% eran menores de 16 años, el 71,51% tenían entre 16 y 74 y el 10,76% eran mayores de 74. La media de edad era de 43,13 años. Del total de habitantes con 16 o más años, el 21,98% estaban solteros, el 62,64% casados y el 15,37% divorciados o viudos.

El 95,51% de los habitantes eran originarios del Reino Unido. El resto de países europeos englobaban al 1,54% de la población, mientras que el 2,96% había nacido en cualquier otro lugar. Según su grupo étnico, el 98,93% eran blancos, el 0,36% asiáticos, el 0,36% negros y el 0,36% chinos. El cristianismo era profesado por el 77,57%, el judaísmo por el 0,35% y cualquier otra religión, salvo el budismo, el hinduismo, el islam y el sijismo, por el 0,35%. El 12,63% no eran religiosos y el 9,09% no marcaron ninguna opción en el censo.

432 habitantes eran económicamente activos, 419 de ellos (96,99%) empleados y 13 (3,01%) desempleados. Había 344 hogares con residentes y 16 vacíos.

Referencias

Enlaces externos

Localidades de Kent
Parroquias civiles de Kent

Smeeth


La 20.ª División Panzer se formó el 15 de octubre de 1940 en Erfurt, Alemania. Siguiendo los planes de Adolf Hitler encaminados a duplicar el número de divisiones Panzer; para tal fin, a la 19.ª División de Infantería y otras unidades, se les sustrajo hombres y equipo, con el fin de conformar la 20.ª División Panzer. Esta división estaba acuartelada en Gotha y estaba conformada principalmente por pobladores de Hesse. Luchó únicamente contra la Unión Soviética entre junio de 1941 y mayo de 1945.

Historial de operaciones
La primera acción de combate la realizó siendo parte del Grupo de Ejércitos Centro participando en las fases preliminares de la Operación Barbarroja, permaneciendo en el frente de ataque durante los avances sobre Minsk, Smolensk y como parte de la Batalla de Moscú. Luego de estas acciones, permaneció en el frente central hasta julio de 1943. Durante la batalla de Kursk, hizo parte de la avanzada por el norte comandada por Walter Model. Miembros de la 20.ª División estuvieron involucrados en la desactivación de minas antitanque en las noches de 4 y 5 de julio de 1943, como también de la primera oleada de ataques en la mañana siguiente. El resto de 1943 se desplegaron en una larga retirada entre Orel, Gomel, Orsha y Vitebsk.

A principios de 1944, junto con las tropas alemanas remanentes en el Frente Oriental, la 20.ª División Panzer enfrentó una intensa lucha defensiva invernal en las áreas de Polotsk, Vitebsk y Bobruisk. En mayo, fueron trasladados al sector sur del frente para participar en operaciones en el sector de Cholm. Al sufrir grandes pérdidas durante la Operación Bagration por parte del Ejército Rojo, la división fue enviada a Rumania para reabastecerse en agosto de 1944. En octubre de 1944, la división fue movilizada a Prusia Oriental y después a Hungría en diciembre. Entonces hizo una retirada defensiva a través de Breslau, Schweinitz y Neisse en Silesia (actualmente parte de Polonia). Luego fue transferida a Görlitz (al oriente de Dresde sobre la frontera con Polonia). El 19 de abril de 1945, la división se vio involucrada en una contraofensiva al occidente de Görlitz en dirección a Niesky, pero fue rechazada tres días después, retirándose hacia el occidente. Un nuevo contraataque en el área de Bautzen, fue efectivo, aliviando la guarnición local a consta de grandes pérdidas para las tropas soviéticas.

Para el 26 de abril de 1945, la división fue apostada al noreste de Dresde, sin embargo, el 6 de mayo fue obligada a retirarse al sur pasando la frontera con Checoeslovaquia. Algunos componentes de la división se rindieron a los soviéticos cerca a Teplice-Sanov (noreste de Praga), mientras el resto se rindió a los estadounidenses en Rokycany, (entre Praga y Plzeň); pero fueron entregados rápidamente a los soviéticos. 27 soldados de la 20.ª División Panzer fueron laureados con la Cruz de Caballero.

Unidades principales
Regimiento Panzer 21; Regimiento Panzergrenadier 59, 112; Batallón Panzer Flak 20; Regimiento Panzer de Artillería 92

1941
 Brigada Schützen 20
 Regimiento Schützen 59
 Batallón Schützen I
 Batallón Schützen II
 Regimiento Schützen 112
 Batallón Schützen I
 Batallón Schützen II
 Batallón Kradschützen 20
 Regimiento Panzer 21
 Panzer-Abteilung I
 Panzer-Abteilung II
 Panzer-Abteilung III
 Regimiento de Artillería 92
 Artillerie-Abteilung I
 Artillerie-Abteilung II
 Artillerie-Abteilung III
 Aufklärungs-Abteilung 20
 Panzerjäger-Abteilung 92
 Batallón Pionier 92
 Nachrichten-Abteilung 92

1942
 Regimiento Panzergrenadier 59
 Batallón Panzergrenadier I
 Batallón Panzergrenadier II
 Regimiento Panzergrenadier 112
 Batallón Panzergrenadier I
 Batallón Panzergrenadier II
 Panzer-Regiment 21
 Panzer-Abteilung I
 Panzer-Abteilung II
 Regimiento Panzer de Artillería 92
 Panzer-Artillerie-Abteilung I
 Panzer-Artillerie-Abteilung II
 Panzer-Artillerie-Abteilung III
 Panzer-Aufklärungs-Abteilung 20
 Heeres-Flak-Artillerie-Abteilung 295
 Panzerjäger-Abteilung 92
 Panzer-Pionier-Battalion 92
 Panzer-Nachrichten-Abteilung 92

Comandantes
 Generalleutnant Horst Stumpff, 13 de noviembre de 1940 - 10 de septiembre de 1941
 Oberst Georg von Bismarck, 10 de septiembre de 1941 - 13 de octubre de 1941
 Generalmajor Wilhelm Ritter von Thoma, 14 de octubre de 1941- 30 de junio de 1942
 Generalmajor Walter Düvert, 1 de julio de 1942 - 10 de octubre de 1942
 Oberst Heinrich Freiherr von Lüttwitz, 10 de octubre de 1942 - 30 de noviembre de 1942
 Generalmajor Heinrich Freiherr von Lüttwitz, 1 de diciembre de 1942 - 11 de mayo de 1943
 Generalleutnant Mortimer von Kessel, 12 de mayo de 1943 - 1 de enero de 1944
 Oberst Werner Marcks, 1 de enero de 1944 - 1 de febrero de 1944
 Generalleutnant Mortimer von Kessel, 2 de febrero de 1944 - 5 de noviembre de 1944
 Oberst Hermann von Oppeln-Bronikowski, 6 de noviembre de 1944 - 31 de diciembre de 1944
 Generalmajor Hermann von Oppeln-Bronikowski, 1 de enero de 1945 - 8 de mayo de 1945

Referencias
 Williamson, Gordon. "Panzer Crewman: 1939-45", Osprey Publishing Ltd., 2002, ISBN 1-84176-328-4
 Windrow, Martin. "The Panzer Divisions", Osprey Publishing Ltd., 1982, ISBN 0-85045-434-4
 Cornish, Nik. "Images of Kursk", Brassey's, 2002, ISBN 1-57488-576-6
 Pipes, Jason. "20th Panzer Division" Retrieved December 7, 2005.

Heer (Wehrmacht)
20 División Panzer
Unidades militares creadas en 1940

20.ª División Panzer


Umberto Chiacchio (Grumo Nevano,  – Giugliano in Campania, ) foi um empresário e político neofascista italiano.

Biografia
Era um conhecido empresário, gerente da Italgest, foi eleito nas eleições de 1972 no Movimento Sociale Italiano e foi presidente da comissão de finanças.

Na cultura popular
Foi mencionado no livro Il Monolite, de Paolo Itri.

Políticos da Itália

Umberto Chiacchio


Evrensellik, anlayış düzleminde, hem bilgi hem de siyasal alanlarda genelgeçer ilkelerin var olduğunu öne süren ve bu ilkelerin her yerde mutlak geçerliliğini savunan bir anlayış biçimidir. Bu yaklaşım, gerçekliğin bir bütün olduğunu ve onun bilgisinin de bir bütün olarak var olması gerektigini öne sürer.Yani bir şeyin insanlar tarafından kabul görüldüğü anlamına gelir.Örneğin:basketbol kuralları genelde evrenseldir.En azından topun potanın içinden girmesi baskettir. Etik alanda evrensellik, bütün insanlarin kesin olarak benimsediği ya da benimsemek zorunda olduğu ilkeleri şart koşar. Ahlak ilkeleri her yerde ve her zaman bütün insanlar için geçerli bir yasa olmalıdır. Örneğin Kant'ın " normatif etik "i böyle evrensellik anlayışına bağlı bir etik anlayışıdır. Bu yaklaşım Tarih'e uygulandığında, bütün toplumlar için sabit evrensel bir yasa; epistemolojiye uygulandığında evrensel bir bilgi, yani her yerde herkes için nesnel/doğru anlamda bir bilgi; ve siyasala uygulandığında aynı şekilde evrensel bir siyasal modelin varlığını öngörür.Moderniteyle birlikte, tüm bilginin ve toplumsal gelişmenin dayanaklarından ya da ilkelerinden birisi de bu evrensellik düşüncesi olmuştur. Özgürlük ve Rasyonellik gibi Aydınlanma düşüncesinin önemli kavramlarından birisidir. Buna göre, tarih, evrensel olarak rasyonellikle uyumlu bir şekilde özgürlüğe doğru gelişmektedir.

Ayrıca bakınız

 Evrenselcilik

Kaynakça
Felsefe Sözlüğü- A.Baki Güçlü; Erkan Uzun; Serkan Uzun; Ü.Hüsrev Yoksal-Bilim ve Sanat Yayınları

Felsefi kavramlar

Evrensellik


Der afghanische Botschafter residiert seit 1929 in der Via Nomentana 120, Rom.

Einzelhinweise

Italien
Afghanistan
!

Liste der afghanischen Botschafter in Italien


Le musée des cosaques de Zaporijjia  (en ukrainien : Рівненський обласний краєзнавчий музей) de Zaporijjia.

Historique
Voulu depuis les années 1980, il est inauguré le  puis remanié en 1990 comme musée d'histoire des cosaques. Fermé en 2016, il est en travaux depuis 2011.
Il est installé dans la resserve naturelle avec vue sur le barrage, il jouxte un tumulus.

Sa collection regroupe plus de .

Images

Articles connexes
 Liste de musées en Ukraine.

Notes et références

Sources

Zaporijjia
Culture à Zaporijjia
Musée de plein air en Ukraine
Musée d'histoire en Ukraine

Musée des cosaques de Zaporijjia


Anas is a genus of dabbling ducks. It includes the pintails, most teals, and the mallard and its close relatives. It formerly included additional species but following the publication of a molecular phylogenetic study in 2009 the genus was split into four separate genera. The genus now contains 31 living species. The name Anas is the Latin for "duck".

Systematics
The genus Anas was introduced by the Swedish naturalist Carl Linnaeus in 1758 in the tenth edition of his Systema Naturae. Anas is the Latin word for a duck. The genus formerly included additional species. In 2009 a large molecular phylogentic study was published that compared mitochondrial DNA sequences from ducks, geese and swans in the family Anatidae. The results confirmed some of the conclusions of earlier smaller studies and indicated that the genus as then defined was non-monophyletic. Based on the results of this study, Anas was split into four proposed monophyletic genera with five species including the wigeons transferred to the resurrected genus Mareca, ten species including the shovelers and some teals transferred to the resurrected genus Spatula and the Baikal teal placed in the monotypic genus Sibirionetta.

Species
There are 31 extant species recognised in the genus:

Extinct Species
Mariana mallard, Anas oustaleti
Mascarene teal, Anas theodori
Chatham Island Duck, Anas chathamica

Formerly placed in Anas:
Bronze-winged duck, Speculanas specularis
Crested duck, Lophonetta specularioides
Baikal teal Sibirionetta formosa
Salvadori's teal, Salvadorina waigiuensis
species in the genus Mareca, the wigeons (including the gadwall and the falcated duck)
species in the genus Spatula, the shovelers and related teals

Phylogeny
Cladogram based on the analysis of Gonzalez and colleagues published in 2009.

Fossil record

A number of fossil species of Anas have been described. Their relationships are often undetermined:
 †Anas sp. (Late Miocene of China)
 †Anas sp. (mid-sized species from the Late Miocene of Rudabánya, Hungary)
 †Anas amotape (Campbell 1979) (Talara Tar Seeps Late Pleistocene of Peru)
 †Anas bunkeri (Wetmore 1944) (Early -? Middle Pliocene – Early Pleistocene of WC USA) – Nettion red-and-green head clade?
 †Anas cheuen Agnolín 2006 (Early-Middle Pleistocene of Argentina) – Dafila?
 †Anas elapsum (Chinchilla Late Pleistocene of Condamine River, Australia) ("Nettion")
 †Anas ganii (Late Pliocene/Early Pleistocene of Tchichmiknaia, Moldavia)
 †Anas gracilipes (Late Pleistocene of Australia) (likely junior synonym of Anas castanea)
 †Anas greeni (Brodkorb 1964) (Ash Hollow Late Miocene?/Early Pliocene of South Dakota, USA) – Nettion red-and-green head clade (doubtful)?
 †Anas itchtucknee McCoy 1963
 †Anas kisatibiensis [Anser kisatibiensis] (Early Pliocene of Kisatibi, Georgia)
 †Anas kurochkini Zelenkov & Panteleyev 2015
 †Anas lambrechti [Archaeoquerquedula lambrechti Stephens; Querquedula lambrechti; Archeoquerquedula Spillman 1942]
 †Anas ogallalae (Brodkorb 1962) (Ogallala Late Miocene?/Early Pliocene of Kansas, USA) – Nettion red-and-green head clade (doubtful)?
Bermuda Islands flightless duck †Anas pachyscelus Wetmore 1960 (Shore Hills Late Pleistocene of Bermuda, W Atlantic)
 †Anas pullulans (Juntura Late Miocene?/Early Pliocene of Juntura, Malheur County, Oregon, USA) – Punanetta?
 †Anas schneideri Emslie 1985 (Late Pleistocene of Little Box Elder Cave, USA)
 †Anas sansaniensis Milne-Edwards 1868 [Dendrocygna sansaniensis (Milne-Edwards 1868) Mlíkovský 1988]
 †Anas strenuum (Late Pleistocene of Patteramordu, Australia) ("Nettion")

Several prehistoric waterfowl supposedly part of the Anas assemblage are nowadays not placed in this genus anymore, at least not with certainty:
 †"Anas" basaltica (Late Oligocene of "Warnsdorf", Czech Republic) is apparently an indeterminate heron.
 †"Anas" blanchardi, "A." consobrina, "A." natator are now in Mionetta
 †"Anas" creccoides (Early-mid Oligocene of Belgium), "A." risgoviensis (Late Miocene of Bavaria, Germany) and "A." skalicensis (Early Miocene of "Skalitz", Czech Republic), though possibly anseriform, cannot be placed with any certainty among modern birds at all.
 †"Anas" albae (Late Miocene of Polgárdi, Hungary), "A." eppelsheimensis (Early Pliocene of Eppelsheim, Germany), "A." isarensis (Late Miocene of Aumeister, Germany) and "A." luederitzensis (Kalahari Early Miocene of Lüderitzbucht, Namibia) are apparently Anatidae of unclear affiliations; the first might be a seaduck.
 †"Anas" integra and "A." oligocaena are now in Dendrochen.
 †"Anas" lignitifila from the Late Miocene of Tuscana has been moved to its own genus, Bambolinetta, being a highly unusual marine waterfowl.
 †"Anas" robusta is now tentatively placed in Anserobranta.
 †"Anas" velox (Middle – Late? Miocene of C Europe) and "A." meyerii (Middle Miocene of Öhningen, Germany; possibly the same species) do not seem to belong Anas, and they may be ancestral dabbling ducks.

Highly problematic, albeit in a theoretical sense, is the placement of the moa-nalos. These may be descended from a common ancestor of dabbling ducks such as the Pacific black duck, Laysan duck, and mallard. Phylogenetically, they may even form a clade within the traditional genus Anas. However, when compared to these species – which are representative of dabbling ducks in general – the moa-nalos are a radical departure from the Anseriforme bauplan. This illustrates that in a truly evolutionary sense, a strictly phylogenetic taxonomy may be difficult to apply.

See also
 List of recently extinct birds
 Late Quaternary prehistoric birds
 List of fossil bird genera

References

External links

Dabbling ducks
Bird genera
Taxa named by Carl Linnaeus

Anas


Antoine Emile "Toine" Hezemans (* 15. April 1943 in Eindhoven) ist ein ehemaliger niederländischer Automobilrennfahrer.

Karriere im Motorsport
Toine Hezemans ist einer der drei im internationalen Motorsport bekannten Hezemans. Schon sein Vater Mathieu war Rennfahrer und unter anderem 1956 mit seinem Landsmann Carel Godin de Beaufort beim 24-Stunden-Rennen von Le Mans am Start. Toines Söhne Mike und Loris Hezemans sind ebenfalls Rennfahrer. Neben den Andrettis Mario, Michael und Marco, sind die Hezemans die zweite Familie, wo Großvater, Vater und Sohn beim Langstreckenrennen von Le Mans am Start waren.

Toine Hezemans war in erster Linie Touren- und Sportwagenrennfahrer, als der er in den 1960er- und 1970er-Jahren große Erfolge feierte. Seinen ersten internationalen Sieg erreichte er 1967 beim Großen Preis von Hockenheim, einem GT-Rennen, das zur Sportwagen-Weltmeisterschaft zählte. 1970 wurde er Werksfahrer bei Alfa Romeo und ging für die italienische Werksmannschaft in der Tourenwagen-Europameisterschaft an den Start. Mit vier Saisonsiegen sicherte er sich Ende der Saison die Gesamtwertung der Fahrermeisterschaft, einen Erfolg, den er 1973 als Werksfahrer von BMW wiederholen konnte. In die Zeit als Alfa-Romeo-Werksfahrer fällt auch sein erster großer Erfolg als Sportwagenpilot. 1971 gewann er gemeinsam mit Nino Vaccarella die Targa Florio. Zweimal, 1977 und 1978, siegte er beim 1000-km-Rennen auf dem Nürburgring und 1978 außerdem beim 24-Stunden-Rennen von Daytona und dem 6-Stunden-Rennen von Watkins Glen.

In Deutschland wurde er in den 1970er-Jahren als erfolgreicher Starter in der Deutschen Rennsportmeisterschaft bekannt und populär. Professionell fuhr Hezemans bis zum Ablauf der Saison 1979 Autorennen, dann trat er zurück.

Weniger bekannt ist der einmalige Versuch von Toine Hezemans aus dem Jahr 1970 zwischen Weihnachten und Neujahr, ein Rennen ausschließlich für VW Käfer zu veranstalten. Das sogenannte «Crazy Race» war zwar ein Erfolg und bei den Zuschauern wegen des Spektakels sehr beliebt, fand aber angesichts der Sicherheitsmängel nur ein einziges Mal in Holland statt.

Carsport Holland
1997 gründete er mit Carsport Holland ein eigenes Rennteam, das bis 2007 im GT-Sport aktiv war.

Unternehmer
Schon während seiner Rennkarriere war Hezemans als Diamantenhändler tätig. Vermögend wurde er nach der Rennfahrerei als Immobilienhändler. Sein Unternehmen besitzt Hotels, Büro- und Appartementhäuser.

Statistik

Le-Mans-Ergebnisse

Sebring-Ergebnisse

Einzelergebnisse in der Sportwagen-Weltmeisterschaft

Weblinks

 Toine Hezemans bei Racing Sports Cars

Einzelnachweise

Rennfahrer (Niederlande)
Rennfahrer des 24-Stunden-Rennens von Le Mans
Sportwagen-WM-Rennfahrer
Geboren 1943
Mann
Niederländer
Rennfahrer des 12-Stunden-Rennens von Sebring

Toine Hezemans


Volodymyr Ivanovytch Radtchenko (en ) est un homme politique et militaire ukrainien né le  à Kiev et mort le .

Biographie
Volodymyr Radtchenko fut diplômé de l'université de technologie de Kiev comme ingénieur chimiste en 1971 et intégrait le KGB la même année.

Il fut ministre de l'Intérieur de l'Ukraine en 1994 et 1995, directeur du Service de sécurité d'Ukraine de 1995 à 1998 puis de 2001 à 2003, secrétaire du Conseil de défense et de sécurité nationale d'Ukraine de 2003 à 2005.

Références

Liens externes

Général ukrainien du XXIe siècle
Général ukrainien du XXe siècle
Naissance en octobre 1948
Naissance en RSS d'Ukraine
Naissance à Kiev
Décès à Kiev
Décès à 74 ans
Décès en janvier 2023
Personnalité inhumée au cimetière Baïkov
Ministre ukrainien de l'Intérieur
Membre d'un service de renseignement ukrainien
Récipiendaire de l'ordre de l'Insigne d'honneur

Volodymyr Radtchenko


William Gordon (* 15. Dezember 1862 in Oak Harbor, Ohio; † 16. Januar 1942 in Cleveland, Ohio) war ein US-amerikanischer Politiker der Demokratischen Partei. Vom 4. März 1913 bis 3. März 1919 war er Mitglied des Repräsentantenhauses der Vereinigten Staaten für den 20. Kongressdistrikt des Bundesstaates Ohio.

Biografie
Auf einer Farm in der Nähe von Oak Harbor wurde William Gordon 1862 geboren. Er besuchte in Oak Harbor die öffentlichen Schulen und ging in Toledo aufs College. Bevor er hauptamtlich Politiker wurde, war er stellvertretender Schatzmeister des Ottawa County und von 1890 bis 1896 Mitglied des Schulrates.

1893 beendete er sein Jura-Studium an der University of Michigan. Im selben Jahr wurde er als Rechtsanwalt zugelassen und praktizierte fortan in seiner Geburtsstadt. Von 1895 bis 1901 war er Staatsanwalt im Ottawa County. 1896 war Delegierter zur Democratic National Convention in Chicago. 1906 zog er nach Cleveland um, wo er eine Firma mit dem Namen Gordon Lumber Company gründete. 1910 kandidierte er erstmals für einen Sitz im US-Repräsentantenhaus, jedoch erfolgreich. 1912 gelang ihm dann der Einzug ins House als Vertreter des 20. Distrikts von Ohio. Dort diente er drei Legislaturperioden und schied 1919 wieder aus.

Er zog sich wieder nach Cleveland zurück, wo er bis zu seinem Tod am 16. Januar 1942 als Anwalt tätig war. Er wurde auf dem Oak Harbor Cemetery in seiner Geburtsstadt beigesetzt. Gordon war ab 1893 mit Elizabeth Gernhard verheiratet, gemeinsam hatten beide zwei Kinder.

Weblinks

Mitglied des Repräsentantenhauses der Vereinigten Staaten für Ohio
Mitglied der Demokratischen Partei (Vereinigte Staaten)
Staatsanwalt (Vereinigte Staaten)
Rechtsanwalt (Vereinigte Staaten)
US-Amerikaner
Geboren 1862
Gestorben 1942
Mann

William Gordon (Politiker, 1862)


Wagon Mound est un village de l'État américain du Nouveau-Mexique, situé dans le Comté de Mora. Selon le recensement de 2010, sa population est de  habitants.

Références

Village au Nouveau-Mexique
Comté de Mora

Wagon Mound


O barcă cu pânze este o barcă propulsată parțial sau în totalitate de pânze, mai mică decât un Velier. Distincțiile în ceea ce constituie o barcă de navigație și o navă variază în funcție de regiune și cultura maritimă.

Legături externe

 SailboatData Sailboat database
 SailingtheWeb Sailboat database
 Basic sailing principles
 John's International Boats: Directory of Sailboats, Designers, Builders, Associations & More (15,000 entries)
 Web site of the International Sailing Federation

Bărci cu pânze
Ambarcațiuni

Barcă cu pânze


Petronela-Mihaela Csokany () este un deputat român, ales în 2016 (Legislatura 2016-2020).

Este acuzată că în 2017-2018 a transferat pe conturi personale bani destinați unor angajați la Uniunea Bulgară din Banat.

Note

Legături externe
 Activitatea parlamentară

Politicieni români în viață
Deputați români 2016-2020
Bulgari din România

Petronela-Mihaela Csokany


ESP, Bosch tarafından geliştirilmiş, otomobilerde kullanılan bir sürüş destek birimidir. Açılımı Electronic Stability Program (Elektronik Denge Programı) olan sistemi ilk defa Mercedes firması 1995 yılında CL modellerine opsiyonel olarak sunmaya başlamıştır. Farklı firmalarda farklı isimlerle anılan bu sistemin mantığı genel olarak şöyledir; Bir merkezi kontrol ünitesi, direksiyon açı sensörlerinden, moment sensörlerinden, ABS fren sisteminin sensörlerinden gelen verileri değerlendirerek, aracın kayıp kaymadığını hesaplar. Buna göre gerekli tekerlere fren yaptırarak ve motor gücüne müdahale ederek aracı tekrar izine döndürmeye çalışır. Örneğin araç önden kayarsa viraj içinde kalan arka tekerlek, arkadan kayarsa viraj dışında kalan ön tekerlek bağımsız olarak frenlenir. Böylece araç tekrar doğru ize döndürülmeye çalışılır.

Otomotiv güvenlik teknolojileri
Araba güvenliği
Gelişmiş sürücü destek sistemleri

Elektronik denge programı


يعتبر عام 240 ق.م هو تاريخ ظهور المسرحية علي نمط النماذج اليونانية في روما عندما عرضت أول مسرحية يونانية في الأعياد الرومانية ludi Romani مترجم بللغة اللاتينية قام بنقلها إلي اللاتينية ليفيوس أندرنيكوس livius Andronicus، وكان أول من اكتشف أن في روما جمهورا ً للأدب اليوناني.

و قد أستمد الأدب اللاتيني الناشئ نماذجه من المسرحيات الأغريقية، بيد أنه في الوقت نفسه لم يغفل الموضوعات الوطنية. ذلك أنه إذا كان جنايوس نايفيوس قد أقتبس من التراجديا الأغريقية موضوعات الكثير من مسرحياته، فانه ألف كذلك مسرحيات تراجيدية قوامها موضوعات رومانيه بحتة مثل المسرحيتين اللتين كان موضوع إحداهما قصة رومولوس وموضوع الأخرى انتصار فلاوديوس مارقلوس علي الغال في عام 222 ق.م ويتبين من أسماء ثلاث مسرحيات تراجيدية أخرى تدعي علي التوالي «أيميليوس باولوس» و«بروتس» و«دقيوس» أن موضوعاتها كانت أيضا ً رومانية، وكان باقوفيوس صاحب المسرحية الأولي، وآقيوس صاحب المسرحيتين الثانية والثالثة.

و في مجال المسرحيات الكوميديا أيضا ً كانت القاعدة الشائعة أول الأمر هي الأقتباس من أصول إغريقية. ولم تبع الكوميديا الرومانية من مسرحيات أرستو فانيس Aristophanes القديمة التي كانت الحياة السياسة الحرة دعامة وجودها مثل أثينا في القرن الخامس قبل الميلاد.

و لكنها نبعت من الكوميديا الحديثة التي ظهرت في القرن الرابع قبل الميلاد والتي كانت مستمدة من الحياة الخاصة والمحلية. وكان الشاعر ميناندر Menander هو الاسم الرئيسي في هذا الميدان. إن العالم الذي يصوره ميناندر عالم حيوي معقد يتفق ومزاج المشاهد الروماني في كير من نواحيه. وكان التهاون الجنسي يعالج في الكوميديا الرومانية بتسامح يبعث علي التسلية. ولقد لاحظ المؤرخون الاجتماعيون أن أول حالة طلاق في الروماني حدثت خلال السنوات الخمس التي تلت عرض أول مسرحية. لكن الكوميديا اليونانية الحديثة كانت تنقصها الحركة فقد كان إيقاعها بطيئا ً، يتخللها كثير من التحليل النفسي، ورسم شخصياتها يتطلب ذكاء خارق، وكان المتفرج لروماني يحتاج إلي مزيج قوي من الذوق الفني الرفيع والحركة النشطة وإلي حيل أكثر وشخصيات مضحكة وحيوية فياضة في المسرحية.وقد تطور الأدب المسرحي اللاتيني تطورا ً سريعا ً بسبب كثرة الطلب علي المسرحيات لعرضها في الحفلات العامة، وإذا كان علي مر الزمن أخذ مؤلفوا المسرحيات اللاتينية يعزفون عن الاقتباس من المرحيات الإغريقية ويجنحون نحو اتخاذ قصص مسرحياتهم وشخصياتهم من البيئة الرومانية، لكنهم مع ذلك لم يفلحوا إطلاقا ً في التحرر تحررا ً كاملا ً من النماذج الإغريقية.

تتيينوس ماكيوس بلاوتوس
ولد تتيينوس ماكيوس بلاوتوس Τ. Maccius plautus أمير الكوميديا اللاتينية في سارسينا في Umbria عام 254 قبل الميلاد.ويقال أنه بدأ حياته عاملا ً في أحد المسارح، ثم اشتغل بالتجارة، وبعد أن خسر كل ما يملك أضطر إلي أن يعمل في طاحونة للغلال وبدأ يكتب مسرحياته في أوقات فراغه من أجل زيادة دخله. فقام بسداد ديونه، ومارس حياته العادية بعد ذلك، ووجه كل همه للمسرح. وكان أدبيا ً شعبيا ً وثيق الارتباط بحياة العامة مولعا ً بالمرح والصخب، يضحك مع كل إنسان، ويستخدم النكت الفاحشة، ويحكي الأحداث البذيئة ويملك الحس المسرحي وروح الدعابة الفطرية، ويقدم أعمالا ً تتضمن ابتكارات جديدة تشد الانتباه وتشيع البهجة، وليس من المستغرب أن يحوز تلك الشهرة التي كان يتمتع بها بين الجماهير الرومانية في العصور القديمة بل وفي أيامنا هذه أيضا ًَ.وينبغي لنا التميز بين عناصر ثلاث عند استعراض مسرحيات بلاوتوس العناصر التي استمدها من الكوميديا اليونانية الحديثة، والعناصر التي أقتبسها من المسرحيات الهزلية الإيطالية، والعناصر التي أسهم هو بها.

وقد دارت هناك مناقشات عديدة من جانب علماء اللغة القدامي حول عدد كوميدياته فمنهم من نسب إليه 130، ومنهم من قال أنها مائة، ومنهم من ذكر أنه كتب أربعين ومنهم من نسب إليه عددا ً أقل بكثير ويعتبر بلاوتوس عميد الكوميديا الرومانية المقتبسة من كتاب الكوميديا اليونانية ديفيليوس وديموفيلوس وميناندر والتي تهتم بالأسرة والمجتمع أكثر من اهتمامها بالسياسة. ولم يكتفي بلاوتوس بترجمة الأصول اليونانية بل كان يصبغها بصبغة رومانية، ولا يتردد في وضع حادث من الرومانية لإضحاك الجمهور الروماني مع الاحتفاظ بالحبكة اليونانية والعادات والأماكن والحياة الشخصية كما كتبها الكاتب اليوناني. وقد ساعد علي إتساع شهرة بلاوتوس الدور الهام الذي كانت تؤديه الموسيقي في مسرحياته التي كانت تشمل رغم خلوها من الكوراس علي كثير من الأغاني، فضلا ً عن أجزاء كاملة من العمل الدرامي كان يجري أدائها بالألقاء الذي يصاحبها عزف الأولوس والمزمار التبيا المزدوج مع تنوع كبير في أوزان إيقاع الموسيقي، وجميع هذه السمات إيطالية بحتة، وأهمية الموسيقي في هذه المسرحيات هو نشر اسم العازف الموسيقي جنبا ً إلي جنب مع أسماء الممثلين، وكان تداخل العنصر الموسيقي مع عناصر أخرى في المسرحية تقليد موروث عن الاستعراضات الإتروسكية.إن الاستحسان والرضي الذي حازته أعمال بلاوتوس دفع بعض الكتاب الأقل شهرة إلي كتابة مسرحيات ينسبونها إليه كي يحسن الجمهور استقبالها، وهكذا من الممكن أن نفسر العدد الكبير من المسرحيات المنسوبه إليه، وقد حاول بعض الكتاب القدامي من أمثال Stilo praeconimus وغيرة أن يميزوا بين الكوميديا الأصلية وغير الأصلية ثم جاء الناقد والعالم varro الذي عاش في زمن شيشرون، ورتب كوميديات بلاوتوس في ثلاثة أقسام.

في القسم الأول وضع أحدي وعشرين مسرحية سميت بالفارونية، وهي التي تعرف عليها علي أنها أصلية من نظم بلاوتوس، وفي القسم الثاني وضع تسعة عشر كوميديات، ينطبق عيلها طابع الأصالة، وفي القسم الثالث وضع بقية الكوميديات وهي زائفة بلا شك، ولقد قبل النقاد المحدثون رأي فارو. ومن المجموعة الفارونية فقدت مسرحية واحدة فقط كان عنوانها vidularia ووصلت إلينا بقية الكوميديات ولكنها ليست كاملة، وها هو ملخص سريع للعشرون كوميديا التي بقيت لنا.

أمفتريو

أمفتريو Amphitruo هي الملهاة الوحيدة التي يعالج موضوعها موضوعا ً أسطوريا ً، وهي كما يقول المؤلف من النوع التراجيكوميدي tragicomoedia وهي تعرض مولد هرقل البطل الأسطوري الأشهر. فعندما يقع الإله جوبتر في الكمينا يتقمص شخصية زوجها امفتريو، كما يتقمص ابنه الإله ميركوري شخصيه العبد سوسيا sosia. وتعتقد الزوجة أن زوجها عاد من الحرب وتفرح به وتجتمع به بينما يقف ميركوري حارسا ً علي الباب. وعندما يحضر امفتريوا تنكرة فيتهمها بالخيانة وعدم الإخلاص. وفي أثناء ذلك تضع الكمينا توأما ً هو البطل الشهير هرقل وتوأمه ايفيكلوس. وفي النهاية يظهر الإله جوبتر في صورته الحقيقية وتظهر معه الحقيقة، وتعود الزوجة إلي زوجها ويعيشا في وئام ويلاحظ في هذه المسرحية ظهور الاله من الماكينة Deus ex machima ليحل عقدة المسرحية. وهذه المسرحية هي الكوميديا الرومانية الوحيدة المأخوذة من الأساطير الرومانية.

أسيناريا
ينجح أحد العبيد في الحصول علي مبلغ من المال من سيده وقد حصل علي هذا المبلغ من بيعه لحمار وذلك كي يساعد سيده الشاب في مغامراته العاطفية. ولكن الأب العجوز أيضا ً يأخذة جمال الفتاة التي يحبها إبنه وقد اكتشفت زوجته هذا ونال عقابه منها كما يستحق، وقد اقتبست المسرحية من Demophilus المسماة οναγός وقد قام الكاتب الإيطالي بتقليد جزء منها في مسرحيته المساة Martello.

وعاء الذهب
تدور وعاء الذهب Aulularia المسرحية حول شخصا ً بخيلا ً يدعي يوكليو Euclio ومن شدة بخله كان يحتفظ بالماء بعد غسل يديه، ولا يرغب في تقليم أظافره حتي لا يخسر جزءا ً منها، وكان لا يريد أن يتنفس حتي لا يخسر هواء الزفير. وكان هذا البخيل قد ورث البخل عن ابيه وجده. حيث أن جده كان يملك نفس الكنز ولكنه من شدة بخله رفض وهو علي فراش الموت أن يكشف لابنه – والد يوكليو – عن مكان الكنز وعهد به إلي إله الأسرة. وعندما وجد إله الأسرة أن الابن بخيل أيضا ً ولا يقدم قرابين إليه لم يعرفه بمكان الكنز، ومات دون أن يعرف مكانه، لذلك قرر الإله أن يعرف يوكليو بمكان الكنز حتي يسهل عليه تزويج ابنته. وبعد أن اكتشف البخيل مكان الكنز أخفاه واستمر في ادعاء الفقر، وعاش في فزع وقلق دائم خوفا ُ من سرقة الكنز، وكان يخاف من أن حبيب ابنته يريد الكنز، وبعد ذلك يتم سرقه الوعاء منه. والمسرحية تنقصها النهاية، ومن المحتمل أن تكون هذة المسرحية مأخوذة من ميناندر ميناندر.وأسماء المسرحيات المتبقية هي: (الأسيران captivi- الخرامة curculio – casina – cistellaria – الباخييتان Bacchides – الشبح Μοstellaria – السلة Menaechmi – Μiles gloriosus – التاجر Mercator – pseudolus – القرطاجي الصغير poenulus – الفارسي persa – الحبل Rudens – stichus – قطع النقود الثلاثة Trinummus – الشرير Τruculentus – vidularia) (1)*.

بوبليوس ترنتيوس أفير
ولد تيرنتيوس p.Terentius Afer في قرطاجة سنه 185 ق.م.عاش في روما كعبد ومن هنا كان اسمة Afer طبقا ً للتقاليد بالنسبة للعبيد فقد يسمون تبعا ً للبلد الذي جاءوا منها وكان مواطن إفريقيا ً من قرطاجنه جاء إلي روما عبدا ً وسرعان ما قدرة ه سيده السناتور Terentius ولذلك فقد حمل لقب سيدة، وقد ذهب إلي بلاد اليونان بعد أن كتب رواياته الستة الباقية لنا ولم يعد من هذه الرحلة مرة أخرى إلي روما ومات سنه 159 ق.م، وقد أنقذ اللغة اللاتينية من العامية من خطر فسادها بعبارات أو اللهجات الأخرى، ولقد أتهم ترنتيوس بأن رواياته من وضع بعض النبلاء لبلاغة أسلوبه ووضوحه ورشاقته، وكان من الطبيعي الا ينجح مع العامة، خاصة وانه كان يفتقد القدرة علي الإضحاك.وتعتبر مسرحياته الكوميديا اقتباسات يونانية خالصة من شوائب الطبع الروماني تطغي عليها المميزات اليونانية من ناحية التفكير والأخلاق والأساليب والدقة الفنية، ولهذا لم تستطع مسرحياته أن تستهوي جماهير الرومان، وفي بداية كل مسرحية من مسرحيات ترنتيوس كانت تظهر لوحة مرسومة عليها أقنعة كافة أشخاص المسرحية مرتبة وفق ظهورهم علي المسرح، ثم صورة لأحداث كل منظر علي التوالي، وكانت الملابس المستخدمة في هذة المسرحيات الكوميدية الرومانية هي نفس الملابس اليونانية، ولا نعرف بالضبط إن كانت وفاته طبيعية أو بسبب حزنه علي بعض مسرحياته والتي كان قد أرسلها إلي روما، وفقدت في حادثة غرق سفينة، ولذلك فإننا لا نستطيع أن نؤكد أن أعماله ليست سوي الكوميديات الست التي كتبها قبل رحيله إلي بلاد اليونان وهي: «أندريا أو فتاة من جزيرة أندروس» أقتبست عن الأصل اليوناني لميناندر، مسرحية «الحماة» اقتبسها عن رواية للشاعر أبوللودوروس، مسرحية «المعذب لنفسه»، مقتبسه عن مسرحية بنفس الاسم لمينانجر، مسرحية «الخصي» المأخوذة عن مسرحية لميناندر، مسرحية «فورميو» المقتبسة عن أبوللودوروس، مسرحية «الأخوان» وهي مأخوذة عن رواية لميناندر، وقلد تيرنتيوس ميناندر بصورة أكثر مما فعل بلاوتوس.

الخاتمة

عندما أخذ الرومان المسرح الإغريق أدخلوا عليه من التطورات ما خلع عليه طابعا ً مميزا ً، فلقد أصبحت أماكن المتفرجين لا تستند إلي جوانب الجبل كما كان عند الإغريق بل كانت تشيد مستقلة علي مجموعة من العقود الحجرية على شكل نصف دائرة. وازداد الجزء الخاص بغرف الممثلين تعقيدا ً كما ازدادت جدرانه ارتفاعا ً بحيث أصبحت تصل إلي مستوي أعلي صف من صفوف مقاعد المتفرجين مع تزيين الواجهة المقابلة لهذه المقاعد بصفوف من الأعمدة تقف فوق بعضها بعضا ً. كذلك أصبحت مختلف أجزاء المسرح مترابطة بعضها ببعض بحيث تكون وحدة متماسكة ولكن يبدو أن المسرح بروما قد اقتصر لفترة طويلة علي المسرح الخشبي الذي كان يقف الممثلون أمامه. وقد قامت محاولة عام 150 ق.م لبناء مسرح خشبي دائم أوقفها مجلس الشيوخ الذي رفض السماح باستعمال المقاعد، هذا على الرغم من أننا نسمع حتي في عصر مبكر عن تمثليات تعرض في السيرك. وكان في استطاعة النظارة مشاهدتها جالسين، ولكنه حدث في عام 58 قبل الميلاد أن سمح ببناء مسرح خشبي عظيم. وبعد ذلك بثلاث سنوات بني بومبي بروما أول مسرح حجري وقد سمي هذا بالكولوزيوم وأيضا ً بالامفيتياتر الفلافي لأنه كان قد بني تحت حكم الأباطرة الفلافيين، فسباسيان وابنه تيتوس، وقد بلغت مساحة الكولوزيوم 170×205 ياردة. ولقد كان يوجد في المدرجات أماكن خاصة للمتزوجين والشباب الذين يرافقهم أوصياؤهم والخدم والنساء. وكان الكولوزيوم غير مغطي لكن في حالة سقوط المطر كانت توضع فوقة مظلة كبيرة Velarium. وتجدر الإشارة إلى أن معماري إيطالي يدعى كارلو إيمونينو، يدعو إلى إكمال استدارة الكولوزيوم. ويدعو المعماري لإعادة بناء الجدار الخارجي لأشهر مسرح مدرج في العالم الذي هدمته الزلازل.

المراجع

كتب ذات صلة
 تاريخ الأدب الروماني من البداية وحتي نهاية العصر الذهبي د / حسن وهبه.
 مذكرات في الأدب الروماني في العصر الذهبي د / السيد مصطفي عجاج.
 مقدمة في آثار الرومان د/ فايز يوسف محمد.

كوميديا
مسرح

كوميديا رومانية


Antiaropsineae, maleni podtribus drveća iz porodice dudovki smješten u tribus Castilleae. Postoje dva roda, svaki po dvije vrste koje rastu endemski na Novoj Gvineji (Antiaropsis) i Novoj Kaledoniji (Sparattosyce)

Rodovi
 Antiaropsis K.Schum.
 Sparattosyce  Bureau

Izvori

Castilleae

Antiaropsineae


Perry Scott Walker (October 30, 1969 – January 31, 2004) was a professional boxer.

Walker's nickname was "The Pink Cat", and he gained some attention in the 1990s boxing scene for wearing pink boxing trunks and slicked-back hair, the latter a tribute to his idol, James Dean. He is best known for winning a ten-round decision over hall-of-fame champion Alexis Argüello, ending Arguello's ill-conceived bid at a comeback in January 1995. Six months after this victory, Walker won the WBC Continental Americas super lightweight title over Francisco Cuesta on July 17, 1995. This victory led to negotiations for a title shot against another hall-of-famer, Julio César Chávez. Early in January 1996, Bob Arum's Top Rank Boxing offered Walker $55,000 to fight for Chavez's WBC junior welterweight title. This fight was considered a tune-up for Chavez's June 1996 bout against Oscar De La Hoya. Apparently, Chavez didn't want to risk the possibility that Walker could derail his plans for the de la Hoya fight, so Arum switched the Chavez-Walker fight to a non-title, ten-round event. The fight, nationally televised, took place on February 9, 1996, at Caesar's Palace in Las Vegas, Nevada. Walker won the first round on two of the three judges' scorecards, but he got caught with a Chavez right hand half-way through the second round, after which he took a pummeling that referee Joe Cortez stopped at the 2:45 mark of the round, resulting in a knockout loss for Walker. This marked the first time (of only two times) that Walker was knocked out. Walker was paid $62,500 for his effort; Top Rank added $7,500 for withdrawing the title opportunity.

He retired with a record of 25–7–1 (13 KO's). His last fight was a decision loss against Martin Ramirez in January 2001.

In addition to his boxing career, Walker was a guitarist, singer and songwriter, and fronted The Pink Cat Band. They released a six-song CD called Bounty Hunter.

Walker was found dead in his home of unspecified causes.  He is a member of the Arizona Boxing Hall of Fame.

References

External links

 Scott Walker and the Pink Cat Band - "Bounty Hunter" video

Boxers from Arizona
Sportspeople from Mesa, Arizona
1969 births
2004 deaths
People from Apache Junction, Arizona
American male boxers
Light-welterweight boxers
Sportspeople from the Phoenix metropolitan area
Guitarists from Arizona
Songwriters from Arizona

Scott Walker (boxer)


Belben ist der Familienname folgender Personen:

 Charles Belben (1888–1961), französischer Autorennfahrer
 Jason Belben (* 1965), britischer Segler
 Rosalind Belben (* 1941), britische Romanautorin

Belben


Olaylar
 18 Eylül - Nerva, Roma İmparatoru oldu

Doğumlar

Ölümler
 18 Eylül - Domitian, Roma İmparatoru (d. 51)
 tarihi bilinmeyen
 Publius Papinius Statius, Romalı şair (d. 45)

als:90er#Johr 96

96


El Ulyanovsk (заказ С-107 — ) fue el primero de una clase de superportaaviones de propulsión nuclear soviéticos, que por primera vez habría ofrecido capacidad de agua azul para la Armada Soviética. Estaba basado en el proyecto 1153 OREL de 1975 (que nunca fue más allá de los planos) y el nombre de encargo inicial fue Kremlin, pero más tarde recibió el nombre Ulyanovsk por la ciudad soviética de  Uliánovsk, la cual fue nombrada a su vez por el nombre original de Vladimir Lenin.

Descripción

Podría haber tenido 85 000 toneladas de desplazamiento, más que los antiguos  portaaviones Forrestal pero más pequeños que los Nimitz contemporáneos de la marina norteamericana. Los Ulyanovsk habrían sido capaz de llevar toda la gama de aviones de transporte y de ala fija, a diferencia de alcance limitado en los portaaviones soviético  Almirante Kuznetsov que lanza sus aviones, por medio de una rampa ski-jump de 14.3º. La configuración habría sido muy similar a los portaaviones de la  Marina de Estados Unidos aunque con la típica práctica Soviética de agregar misiles antibuque (ASM) y lanzadores de misiles tierra-aire (SAM). Su casco fue puesto en grada en 1988, pero el proyecto fue cancelado cuando estaba completo junto con su gemelo al 40%  en 1991. El desguace comenzó el 4 de febrero de 1992.

Aviación marítima

Véase también
 Anexo:Portaaviones por país
 Anexo:Portaaviones de Rusia y de la Unión Soviética

Bibliografía

Referencias

Enlaces externos
 Ulyanovsk nuclear powered multirole aircraft carrier.
 Proyecto 1143.7 Orel Ul'yanovsk.
 Una aproximación al desarrollo de portaaviones soviéticos por Robin J. Lee.

Portaaviones de la Unión Soviética
Clases de portaaviones
Proyectos militares abandonados de la Unión Soviética
Uliánovsk

Clase Uliánovsk


Margaret A. Moore Jeffus (born October 22, 1934) is a  Democratic member of the North Carolina House of Representatives representing the state's 59th district, including constituents in Guilford county. A retired educator from Greensboro, North Carolina, Jeffus is currently (2009-2010 session) serving in her ninth term in the state House.

Recent electoral history

2010

2008

2006

2004

2002

2000

References

|-

|-

|-

Living people
1934 births
Politicians from Roanoke, Virginia
Politicians from Greensboro, North Carolina
University of North Carolina at Greensboro alumni
Guilford College alumni
Educators from North Carolina
20th-century American politicians
21st-century American politicians
20th-century American women politicians
21st-century American women politicians
Women state legislators in North Carolina
Democratic Party members of the North Carolina House of Representatives

Maggie Jeffus


Hereke, Kocaeli ili Körfez ilçesine bağlı bir semttir. Doğusunda Şirinyalı, batısında Tavşancıl kuzeyinde Gebze güneyinde İzmit körfezi yer alır.

Tarihçe
Hereke'de 7. yüzyılda Hereke Kalesi inşa edilmiştir.

1898 yılında dönemin Almanya İmparatoru olan Kaiser II. Wilhelm'in Osmanlı İmparatorluğu'nu ziyaret etmesi dolayısıyla Kaiser II. Wilhelm Köşkü burada yaptırılmıştır.

Ulaşım
D-100 karayolu ve TEM otoyolu üzerinden İstanbul'a 65 km., İzmit'e 27 km. uzaklıktadır. Haydarpaşa - Ankara demiryolu üzerinde bulunan Hereke'den  Adapazarı ve Haydarpaşa arasında düzenli tren seferleri yapılmaktadır. Yine Hereke ile körfezin karşı kıyısındaki Karamürsel arasında düzenli vapur seferleri yapılmaktadır. Gebze'ye düzenli olarak belediye otobüsleri çalışmaktadır.İzmit'e ise halk otobüsleri hizmet vermektedir.

Coğrafya
Ortalama yüksekliği 200 metreyi geçmeyen Kocaeli platosunu oluşturan tepeler İzmit'ten, yarımadanın batısına doğru uzanır. Bu tepeler batıya doğru gidildikçe, İzmit'ten hemen sonra körfezin kuzey kıyısından uzaklaşır ve geniş bir kıyı düzlüğü oluşur. Bu düzlük, Derince, Yarımca, Kalburcu, Tütünçiftlik gibi tarım için uygun sayılabilen yerleşmelerin oluşmasını ve gelişmesini etkilemiştir. Ama Hereke'de ise tepeler birden kıyıya yaklaşır. Burada ancak derelerin dar çevreleri ve denize yakın deltaları yerleşime elverişlidir. Kıyıdan iç kısımlara doğru hemen yükselen tepeler daha kuzeyde yavaş yavaş alçalır. Hereke'nin iklimi hem Akdeniz hem de Karadeniz özellikleri taşır. Güney yamaçlarında Akdeniz ikliminin etkileri görülür. Ama yazlar çok sıcak ve kurak değildir. Kışında kuzeye kapalı olduğu için çevresine göre daha yumuşaktır.

Görüldüğü gibi Hereke, dağlarla denizin sıkıştırdığı ve yerleşmeye hiç de elverişli olmayan, çok dar bir alan üzerinde, Türk dokuma sanayiinin ilgi çekici görevlerinden birisini yüklenmeye hazırlanmaktadır.

Ayrıca bakınız
 Hereke halısı

Bilgi kutusu bulunmayan yerleşim yerleri

Hereke, Körfez


Versengold est un groupe allemand de folk rock, originaire de Brême.

Histoire
Versengold est fondée en 2003 dans la ville natale du chanteur Malte Hoyer, Osterholz-Scharmbeck près de Brême. Le groupe, fondé comme un projet de loisir, est composé du duo fondateur Carolin Fährmann et Malte Hoyer, qui jouent également du cistre et de la vielle à roue, complétés par le percussionniste Jan Schröder et le violoniste Arndt Rathien. Le quatuor fait partie de la scène du jeu de rôle grandeur nature et des fêtes médiévales en termes de contenu et de musique. Le , le premier album Hoerensagen sort. Sur le deuxième album Allgebraeu, sorti le , Thomas Heuer est un musicien invité. Jan Schröder et Arndt Rathjen partent en 2008 et l'album Ketzerey est enregistré le  avec le percussionniste Thomas Heuer et le violoniste Alexander Willms. Après l'achèvement de l'album, Carolin Fährmann quitte aussi le groupe, la soprano est remplacée par les invités Martje Saljé (chant et guitare) et Maren-Mechthild Meyer-Wünsch (chant, cistre, flûtes, bodhrán). Les trois membres restants du groupe Hoyer, Heuer et Willms décident de la séparation du groupe et de produire un dernier album en tant que trio entièrement masculin. Pendant la production, Florian Janoske et Daniel Gregory sont invités en 2011. Le groupe sort l'album Dreck am Stick le . Par la suite, Janoske et Gregory deviennent membres à part entière du groupe et le groupe continue à jouer en tant que quintette entièrement masculin.

Le groupe devient plus professionnel au fil des ans, le style change également, d'abord vers des éléments celtiques, puis le rock et le folk sont mis en avant. Versengold se produit au Wacken Open Air 2013, suivi immédiatement de la sortie de l'album Im Namen des Folkes le . Le , Versengold joue avec Die Kammer, Lyriel et Fiddler's Green en première partie de Schandmaul devant  personnes.

En 2015, Sean Lang à la batterie et Eike Otten à la basse rejoignent le groupe. L'album Zeitlos, sorti avec cette formation le , entre dans les charts allemands et est présenté dans une tournée. En plus d'une autre apparition au Wacken Open Air, le groupe joue dans d'autres festivals : Summer Breeze, Rockharz, M'era Luna, Open Flair, Greenfield… La même année, le groupe sort son premier album live Live 2015. Ce n'est qu'en 2016 que le DVD Live in Hamburg, enregistré au Gruenspan en 2015, paraît et contient une contribution invitée de Katja Moslehner (Faun).

En 2017, l'album Funkenflug sort et atteint la deuxième place des ventes allemandes. Les membres abandonnent leurs noms de scène. La même année, Thomas "Pinto" Heuer quitte le groupe. Les 26 et , Versengold célèbre son  anniversaire de groupe avec deux concerts à Hambourg devant  spectateurs au Große Freiheit 36, il accueille un certain nombre de musiciens invités tels que Schandmaul ou Subway to Sally. Le concert est enregistré et publié en édition limitée sur Blu-ray.

En raison de l'épidémie de Covid-19, le groupe donne des concerts sur Internet. Le , le concert de la sortie de l'album Was kost die Welt est en ligne. Cet album devient numéro un des ventes en Allemagne le .

Discographie
Albums
 2005 : Hoerensagen
 2006 : Allgebraeu
 2008 : Ketzerey
 2012 : Im Namen des Folkes
 2015 : Zeitlos
 2017 :  Funkenflug
 2019 : Nordlicht
 2022 : Was kost die Welt

Références

Liens externes

Source de la traduction

Groupe de medieval rock
Groupe allemand de folk rock
Groupe musical formé en 2003
Groupe musical allemand des années 2000
Groupe musical allemand des années 2010
Groupe musical allemand des années 2020

Versengold


Mattéo Desgouillons né le 21 janvier 2000, est un joueur de hockey sur gazon français. Il évolue au poste de défenseur à la Gantoise, en Belgique et avec l'équipe nationale française.

Il a remporté la médaille de bronze à la Coupe du monde des moins de 21 ans en 2021.

Carrière

Championnat d'Europe
 Top 8 : 2021

Coupe du monde (moins de 21 ans)
  : 2021

Références

Liens externes

Naissance en janvier 2000
Joueur français de hockey sur gazon

Mattéo Desgouillons


Where the Water Meets the Sky es un documental sobre un grupo de mujeres de una región de Zambia que fue realizado por ellas mismas. Es narrado por Morgan Freeman.

Sinopsis
Un grupo de 23 mujeres de Zambia recibió instrucciones, y una cámara, por parte de maestros para realizar su documental en un tema a elección sobre su país. Las mujeres grabaron sus tradiciones y sus rutinas, además de la situación de las jóvenes huérfanas a causa del SIDA.

Además se narra la historia de Penelope una joven de 18 años que debe cuidar de sus hermanos por el fallecimiento de sus padres.

Producción
Se filmó en Samfya, Zambia y fue dirigido por David Eberts y escrito por Ann Cotton, Helen Cotton, Fiona Eberts, David Freeman.

Distribución
El documental, que fue estrenado el 6 de junio de 2008 en Estados Unidos, fue distribuido por MercuryMedia International y Premium Sound.

Referencias

Enlaces externos
 Página oficial de Where the Water Meets the Sky

Documentales de Estados Unidos
Documentales de Zambia
Series de televisión documentales

Where the Water Meets the Sky


Luigi Sartori (Roana, 1º de janeiro de 1924 — Pádua, 2 de maio de 2007) foi um professor, padre católico e um destacado teólogo italiano.

Biografia
Nascido em Roana em 1º de janeiro de 1924 em uma família pobre, foi o único filho de Celeste Giovanni Sartori, sacristão, e Maria Cavalli, ambos muito religiosos. O pai faleceu em 1939 depois de uma longa doença, e a mãe poucos meses depois. Na juventude desenvolveu um interesse pela poesia, literatura, línguas, pintura e música, aprendendo a tocar vários instrumentos. Estudou no Seminário Menor de Thiene a partir de 1935 e no Seminário Maior de Pádua a partir de 1939, sendo ordenado padre em 1946. Prosseguiu seus estudos na Pontifícia Universidade Gregoriana, hospedando-se na sede dos Filhos de Don Calabria, na Paróquia de Primavalle, onde pregava aos domingos e dirigia uma escola para meninos. Obteve a licenciatura em filosofia em 1948 e o doutorado em teologia em 1952 com a tese Blondel e o Cristianismo.

Os cursos que frequentou seguiam uma linha escolástica tradicional, o que, embora desse rigor ao seu método, não conseguiu sensibilizá-lo profundamente em termos teológicos, mas no campo filosófico pôde expandir seus horizontes entrando em contato com as obras de Kant, Kierkegaard, Heidegger, Sartre e sobretudo Blondel, que foi uma grande influência. Enquanto isso, paralelamente estudava história, sociologia e psicologia e temas científicos como a teoria da evolução, teoria da relatividade, física quântica e cosmologia. Também foram importantes uma viagem à França em 1948, conhecendo padres operários de um movimento vanguardista, e sua participação em 1950 em um grupo de estudos interconfessionais. Essa diversidade de referenciais teóricos e essas experiências práticas lhe deram os subsídios para o desenvolvimento de um pensamento sintético e ecumênico, que se tornaria uma marca no seu trabalho posterior. Segundo Ida Tiezzi, "na sua vida espiritual, assim como na reflexão teológica, Sartori sempre manteve um forte senso de abertura, de diálogo, junto com uma fidelidade rigorosa à verdade".

Em 1954 foi encarregado pelo bispo Girolamo Bortignon de organizar uma revista, a Studia Patavina. Concebida pelo bispo como instrumento de revitalização das relações entre a teologia, o Seminário e a Universidade de Pádua, num espírito conservador, sob a direção de Sartori, que se estendeu até 1967, transformou-se em um órgão de grande abertura ao novo, divulgando a produção de filósofos e teólogos transalpinos. Passou a dar aulas no Seminário e na Escola de Cultura Superior e Religiosa para Sacerdotes, além de organizar congressos teológicos regulares.

Participou como perito teólogo do Concílio Vaticano II (1962-1965), assessorando a comissão de divulgação jornalística, e foi consultor na preparação da constituição apostólica Gaudium et Spes. Segundo Michele Cassese, "foi o Concílio Vaticano II que amadureceu sua formação e experiência como teólogo. [...] A experiência conciliar marcou definitivamente sua pesquisa teológica e o estimulou a valorizar a diversidade". Marcou também sua atividade como professor, desenvolvendo uma didática inovadora: "Deixando os manuais para trás, para cada tratado dogmático desenvolvia primeiro a parte histórico-positiva, traçando a história do tema ou dogma, desde a Bíblia (Antigo e Novo Testamento) até a Tradição e os Padres, então passando da escolástica à teologia atual; a segunda parte era especulativo-sistemática". Incentivou seus estudantes a seguirem as fontes com fidelidade, extraindo suas nuances sutis, para só depois desenvolverem suas propostas e reflexões pessoais.

Após o Concílio intensificou sua produção escrita e docente, tornou-se professor de eclesiologia, escatologia e ecumenismo no Seminário de Pádua e na Faculdade Teológica Inter-regional da Itália Setentrional em Milão e em sua seção de Pádua. Em 1967 participou da fundação da Associação Teológica Italiana, que veio a presidir entre 1969 e 1989, desenvolvendo uma linha de atuação pedagógica, privilegiando publicações acessíveis para alcançar quem não tinha meios de aprofundar o estudo, e política, debatendo a influência da Igreja na sociedade, além de dar grande importância à exploração e divulgação das resoluções conciliares. Foi presidente da Comissão Diocesana para o Ecumenismo e o Diálogo, por muitos anos foi professor colaborador do Instituto de Ciências Religiosas de Trento (diretor científico na década de 1980), do Instituto de Liturgia Pastoral de Pádua, do Instituto de Estudos Ecumênicos São Bernardino em Verona, e de outras escolas superiores em várias cidades, além de ser consultor do Secretariado de Atividades Ecumênicas e do Pontifício Conselho para a Promoção da Unidade dos Cristãos do Vaticano, respectivamente entre 1967 e 1995, e entre 1969 e 1980, e consultor do Conselho Mundial de Igrejas em Genebra entre 1972 e 1988. Entre 1974 e 1976 foi colaborador dos jornais Avvenire e Il Giorno, cujos artigos reuniu no livro Teologia nel quotidiano. Na década de 1980 fundou a revista a Credere Oggi, uma ramificação da Studia Patavina, e entre 1991 e 2005 colaborou com o Movimento Eclesial de Iniciativa Cultural, voltado para fortalecer a atuação leiga na Igreja.

Obra
Segundo Ida Tiezzi, seu trabalho se concentrou na eclesiologia ecumênica, na superação da tradição apologética e na recuperação da dimensão pnematológica da teologia, evitando polarizações dialéticas. Outros temas que explorou são a relação entre a fé e a cultura, a evangelização, a reflexão sobre o magistério, o pluralismo teológico e cultural na Igreja, a cristologia, o mistério de Deus e do homem. Para o teólogo Antonio Ricupero, "Sartori acompanhou os acontecimentos do seu tempo com paixão e participação, dentro e fora da Igreja, tentando discernir neles o papel e a força criadora do Espírito Santo que guia para o futuro. Na minha opinião, as raízes da continuidade do testemunho coerente que ele deu em sua vida e a chave interpretativa de toda a sua vasta produção teológica estão na relação profunda e vital entre fé e história. O seu pensamento caracterizava-se por uma expressão clara e linear, destinada a fazer-se entender pelo leitor, sem sobrecarregá-lo com uma erudição excessiva: uma teologia popular e pastoral, com uma linguagem incisiva, que renunciava a propor sínteses definitivas". Publicou cerca de 20 livros e uma extensa quantidade de artigos em vários veículos.

Entre suas principais publicações estão:

 Blondel e il cristianesimo, Gregoriana, 1953
 Teologia della storia, Gregoriana, 1956
 È Dio il regista della storia?, Nuova Accademia, 1961
 Teologia nel quotidiano, Borla, 1977
 Teologia ecumenica. Saggi, Gregoriana, 1987
 Per una teologia in Italia, scritti scelti, 3 vols. Messaggero, 1997
 Il dito che annuncia il cielo. Una spiritualità della speranza, Gregoriana, 2006
 Una mentalità ecumenica. Luigi Sartori a colloquio con Giampietro Ziviani, Ancora, 2006

Foi colaborador das revistas Concilium, Humanitas, Presenza Pastorale, Via Verità e Vita, Vita e Pensiero, Il Regno, Famiglia Cristiana, Messaggero di Sant'Antonio, entre outras.

Legado
Sartori deixou uma forte marca sobre gerações de teólogos e sacerdotes formados em Pádua e permanece como uma importante referência na teologia italiana moderna. Sua obra foi estudada por dezenas de acadêmicos e pensadores, vários deles dedicando volumes principal ou integralmente ao seu trabalho, incluindo Ioannis Asimakis (Oltre le forme: il contributo di Luigi Sartori per una ecclesiologia ecumenica), Siobhan Nash-Marshall (Per una metafisica dell'amore), Luciano Tallarico (Dio in tutte le religioni. I semi di Dio sono sparsi nel mondo), Marianita Montresor (Una spiritualità ecumenica per l'oggi. Il modello di Luigi Sartori) e Antonio Ricupero (La fede lievito della storia. Il senso dell'itinerario teologico di Luigi Sartori).

Segundo Paola Zampieri, Sartori foi "um pensador estimulante, um líder e maieuta em seu tempo histórico, um educador de uma fé ardente, que atuou com paixão", sendo considerado um dos "pais" da teologia italiana moderna. Na visão de Pietro Coda, "a teologia de Sartori não só se mostra substancial e profética em relação ao momento histórico em que foi produzida, mas também repleta de heranças preciosas que em mais de um caso pedem uma explicação e declinação pertinentes. Especialmente hoje, em relação ao sopro de novidade e às principais linhas de empenho para o discernimento, purificação e reforma da Igreja que emanam do ministério do Papa Francisco".

Para o teólogo Bruno Forte, "raramente um teólogo explorou mais horizontes ou mais caminhos: e nunca fechando o discurso, mas sempre abrindo-o com intuições engenhosas, com caminhos inusitados, com pontos de partida bem fundamentados e depois deixados para que outros os explorassem, como que para despertar o pensamento, para estimular a criatividade oculta, para despertar uma consciência teológica há muito adormecida na Igreja italiana pré-conciliar". O jornalista e senador Raniero La Valle o chamou de "um dos pilares da Igreja italiana", e disse que foi "o patriarca dos teólogos italianos, sem o qual o ecumenismo na Itália não teria decolado, um homem da Igreja e do Concílio, sempre convencido de que o futuro da teologia e da fé está na graça do pluralismo religioso".

Homenagens

Em 1995 foi homenageado com o festschrift Teologia e filosofia nella storia: studi in onore di Luigi Sartori. Em 1997 foi publicada uma ampla coleção de textos escolhidos, em três volumes, Per una teologia in Italia: scritti scelti, organizados por Ermanno Tura, em homenagem aos seus 50 anos de sacerdócio. Recebeu o título de Professor Emérito da Faculdade Teológica do Trivêneto. Uma rua em Roana leva seu nome. Em 2017, comemorando os dez anos de seu falecimento, a Diocese de Pádua, a Faculdade Teológica do Trivêneto e a Paróquia de Roana organizaram uma série de atividades ao longo de três dias, incluindo um congresso intitulado Luigi Sartori: testemunha de diálogo, leituras de textos, concertos, celebrações religiosas e o lançamento de um livro resultante da tese de doutorado de Ricupero sobre o seu pensamento teológico.

Ver também
Sartori de Vicenza

Alunos da Pontifícia Universidade Gregoriana
Teólogos da Itália
Padres católicos da Itália
Professores universitários da Itália
Naturais de Vicenza (província)
Nascidos em 1924
Mortos em 2007
Família Sartori de Vicenza

Luigi Sartori (teólogo)


An Lasiacis linearis in uska species han Liliopsida nga ginhulagway ni Jason Richard Swallen. An Lasiacis linearis in nahilalakip ha genus nga Lasiacis, ngan familia nga Poaceae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Lasiacis

Lasiacis linearis


Silivri, Marmara Bölgesi'nde bulunan İstanbul iline bağlı bir ilçe, İstanbul il merkezinin 69 kilometre batısında, D-100 (eski E-5) kara yolu üzerinde bulunan bir sahil şehri.

Tarihçe

Eski Yunanca Selymbria veya Selybria (Yunanca:Σηλυ(μ)βρία) Silivri, tarihsel önemini doğal limanına ve önemli ticari yollar üzerindeki konumuna borçluydu. Körfezin doğusundaki 56 m yüksekliğindeki dik bir tepede kurulmuş Megara kolonisiydi ancak kazılar bunun bir Yunan kolonisi olmadan önce Trakya yerleşimi olduğunu gösterir.

Strabon'a göre şehrin adı şehrin mitolojik kurucusu Selus'un ismi ile Strabon'un Trak dilinde polis "bria" için kullanıldığını düşündüğü kelimenin birleşiminden oluşuyor. Ancak bu polis anlamına gelmiyordu ve başka bir anlamı vardı.

Selymbria, doktor Herodicus'un doğum yeridir ve MÖ 351'de Atinalı'ların müttefikiydi. MÖ 2. yüzyılın ikinci yarısına kadar özerkliğini koruyabilen kent, komşuları Bizantion ve Perinthos'un güçlenmesiyle sonraki yüzyıllarda onların kontrolüne geçti. Yerleşim, Roma İmparatorluğu'nun yönetimi altında bir köye dönüştü. 5. yüzyılın başlarında, Bizans imparatoru Arcadius'un (377-408) hükümdarlığı sırasında, karısı Aelia Eudoksia'dan sonra kentin adı resmi olarak Yunanca Eudoxiopolis (Εὐδοξιόπολις) olarak değiştirildi ancak bu isim devam etmedi. MS 805'te Bulgar Han Krum kasabayı yağmaladı.

9. yüzyılın sonlarında, Bizans İmparatorluğu'nun Sarazen korsanlarları ve Ruslar'ın saldırılarına maruz kaldığı dönemde İmparator III. Mihail, kalıntıları hala ayakta olan tepenin üzerine bir kale inşa etti.

Dördüncü Haçlı Seferi ve 1204'te Konstantinopolis'in Latin İmparatorluğu eline geçmesiyle, kale hızla art arda Latin İmparatorluğu, Bulgarlar ve yeniden Latin'lerin eline geçti ve nihayet 1247'de 1261'de Konstantinopolis'i yeniden ele geçirip imparatorluğu yeniden kurmayı başaran Bizans halefi İznik İmparatorluğu tarafından ele geçirildi.

1346'da Osmanlılar, İmparator VI. İoannis (1292–1383) tahtından hak iddia edenlerle müttefik oldu ve onlara rakibi V. İoannis (1332–1391) karşısında yardım ettiler. Aynı yıl Sultan Orhan Gazi, Selymbria'da VI. İoannis'in kızı Theodora ile evlendi.

1399'da Selymbria, Avrupa'da Konstantinopolis'i kara yoluyla tamamen kuşatmalarını işaret ederek Osmanlıların eline geçti. Pek çok çağdaş gözlemci, o andan itibaren Osmanlıların Bizans başkentini almasının an meselesi olduğuna inanıyordu. Ancak Osmanlılar Timur'a karşı feci bir yenilgiye uğradıktan sonra 1403'te Selymbria'yı ve diğer bazı mülkleri Bizanslılara iade etti. Sonraki yıllarda Osmanlılar tarafından bazen saldırıya uğradı, ancak ele geçirilmedi.

1453'teki Konstantinopolis'in Fethi sırasında Selymbria, Epibatos ile birlikte Osmanlı ordularına karşı ayaklandı ve ancak şehir düştükten sonra teslim oldu. Selymbria sadece Osmanlı döneminde surların dışına uzanıyordu çünkü Rumlar, Ermeniler ve Yahudiler gibi Müslüman olmayan sakinler surların içinde yaşıyordu ve Türkler evlerini kıyıda surların dışına inşa ettiler. Gayrimüslimler daha çok üzüm, şarap ve ipek üretimi ile uğraşırken, Türkler balıkçılık ve yoğurt yaparak geçimlerini sağlıyorlardı. Kasaba, Bizans döneminde olduğu gibi Osmanlı döneminde de sayfiye yeriydi.

Silivri'nin hemen batısında Kanuni Sultan Süleyman'ın emriyle mimar Mimar Sinan 1562'de 33 kemerli bir taş köprü inşa etti. "Uzunköprü" adı verilen tarihi köprü günümüzde de kullanılmaktadır ancak çökme nedeniyle bir kemeri görünmemektedir.

Birinci Dünya Savaşı'ndan önce bazı Silivri Yahudileri Camagüey, Küba kasabasına göç ettiler. Ruslar, 5 Şubat 1878'de, 3 Mart 1878'e kadar 1 aylığına Silivri'yi işgal ettiler. Bulgarlar, 16 Kasım 1912'de 30 Mayıs 1913'e kadar 9 ay boyunca burayı işgal etti.

1914 Osmanlı nüfus istatistikleri'ne göre Silivri kazası, 10.302'si Rum, 3.759'u Müslüman, 1.427'si Yahudi, 781'i Ermeni, 103''ü Bulgar ve 98'i Çingene olmak üzere toplam 16.470 nüfusluydu.

Savaş sırasında, savaş nedeniyle koşullar kötüleştiği için şehirdeki daha birçok Sefardim ayrıldı. Bu Türk Yahudilerinin çoğu Amerika Birleşik Devletleri'ne göç ederek öncelikle New York ve Seattle'a yerleşti. Diğerleri Filistin, Fransa ve Güney Amerika'ya gitti.

Sevr Antlaşması'na göre Silivri, 20 Temmuz 1920'de Yunanistan'na katıldı. Ancak İtalyanlar, Mudanya Mütarekesi'ne göre 22 Ekim 1922'de geri çekilen Yunan birliklerinden devraldı. Nihayet Türk kuvvetleri 1 Kasım 1922'de Silivri'ye girdi. 1923–1926 yılları arasında Çatalca ilinin parçasıydı ve 1926'da İstanbul vilayetine bağlandı. Çorlu ilçesine bağlı Gümüşyaka (eski adıyla Eski Ereğli) köyünün birleşmesi ile büyütüldü.

Coğrafya
İstanbul Avrupa yakası'nın batı kısmında, 41 derece, 3 dakika kuzey paraleli ve 28 derece, 20 dakika doğu meridyenlerinin kesiştiği noktadadır.
Batısında Tekirdağ iline bağlı Çorlu ve Marmaraereğlisi ilçeleri, doğusunda İstanbul iline bağlı Büyükçekmece ilçesi, kuzeyinde İstanbul iline bağlı Çatalca ilçesi, kuzeybatıda Tekirdağ iline bağlı Çerkezköy ilçesi, güneyinde ise Marmara Denizi yer alır.
Marmara Denizi'ne kıyılarının uzunluğu yaklaşık 45 km olan ilçenin yüzölçümü yaklaşık 760 km²'dir (tarım arazileriyle birlikte 860 km²).
Yedi beldesi ve 13 köy muhtarlığı bulunan ilçenin merkezi ise 22 mahalleye ayrılmıştır.
Söndürülen belde belediyeleri Büyük Çavuşlu, Büyükkılıçlı, Çanta, Çayırdere, Değirmenköy, Gümüşyaka, Kavaklı, Ortaköy, ve Selimpaşa'dır.

İlçe toprakları genelde az eğimli arazilerdir. Silivri yöresinin içinde bulunduğu bölgedeki topoğrafya, hafif dalgalı düzlükler biçiminde, yüksekliği 60 metreyi geçmeyen tepeler şeklindedir. Söz konusu topoğrafya; güneyde deniz kıyısından başlamakta ve kuzeye doğru yavaş yavaş yükselmektedir. Doğuda, Muratçeşme bölgesindeki Keltepe ile Araptepe, başlıca engebeleri oluşturur.

İlçe dahilinde yüksek dağlar yoktur.

İlçe sınırlarında çok önemli akarsu yatakları olmayıp Boğluca Deresi, Çanta Deresi, Gelevri Deresi, Karılar Deresi, Kova Deresi ve Tuzla Deresi gibi küçük çay ve dereler bulunmaktadır.

Silivri'nin kasaba ve köyleri
Kasabalar
(toplam nüfus 41.669)

Köyler
(toplam nüfus 21.956)

Ulaşım

Nüfus

Silivri'nin metrekareye düşen kişi sayısı 1990 yılında 90 iken, 2000 yılında 126'ya yükselmiştir. Silivri nüfusu 2021 yılına göre 209.014 kişidir.

En kalabalık mahallesi Yenimahalle'dir. 2021 yılı itibarıyla Yenimahalle'de 42.367 kişi ikamet etmektedir. En küçük mahalle ise 151 kişi ile Küçüksinekli'dir. Onu 190 kişiyle Bekirli takip etmektedir.  Köy nüfusu giderek azalmakta ve kırsal alanlardan kentsel alanlara göç yoğunlaşmaktadır.

İklim
Ilıman iklim kuşağı özelliklerine sahiptir. Uzun yıllar ortalamasına göre Silivri'de yağışlar sonbaharda başlamakta ve özellikle kış aylarında yoğunlaşmaktadır. Bölgede, Trakya ikliminin özellikleri görülmektedir. Kışlar genellikle soğuk ve yağışlı, yazlar ılık geçmektedir. Her kış olmasa da bazı kışlar ilçe merkezinde kar yağışı görülebilmektedir. Yıllık ortalama yağış miktarı 600–700 mm'dir. Kuzeye ve batıya gidildikçe kara ikliminin etkileri artmaktadır. Yıllık ısı ortalaması 13,7 C'dir. En sıcak ay (35,4 C) Ağustos, en soğuk ay ise (ortalama 2,0 C) Şubat ayıdır. Yıllık rutubet ortalaması yüzde 77, yağış ortalaması ise 691,4 mm'dir.

Bitki Örtüsü

Silivri esasen ağaçsız bir bitki örtüsüne sahip olup, hakim görünüş steptir. Az değişen ve tek dize halinde görülen bir örtü, bölgeyi kaplar. Kuzeyde dağ köylerine doğru çıkıldığında, yükseklik ve rutubetin daha elverişli şartlarda olması nedeniyle ormanlık bölgeler bulunmaktadır. Bugün görülen şekil, genel olarak gövdeli ağaç ve yer yer çalılıklardan ibarettir. Bu topluluğu meydana getiren ağaçlar arasında daha çok yaprağı dökülen çeşitler fazlalıktadır. En fazla görülen ağaçlar arasında gürgen, akağaç, meşe ve kayını sayabiliriz. Yapraklarını dökmeyen çeşitler arasında ardıç ve özellikle bodur meşe sayılabilir. Hakim topluluk içinde bulunan bodur meşenin daha çok yer alması, bölgenin Akdeniz iklimini daha iyi açıklar. Bu topluluk yanında kekik otu, yabani nane ve sazlar görülür. Dağ köyleri bölgesinin karakteristik bitkisi funda ağacıdır (Erica arborea). Orman bölgelerinde yer yer, adacıklar halinde çalı süpürgesi görülür.

1990'ların başlarındaki verilere göre Silivri'deki ormanlık alan 27.453 hektardır. Silivri bölgesindeki ormanlık alanlarda meşe ve gürgen çeşitleri, ardıç, ıhlamur, kızılcık, fındık, söğüt, orman kavağı, muşmula, yabani elma ve ahlat doğal olarak; karaçam, sahil çamı, fıstık çamı, akasya, ceviz ve selvi ise dikim şekliyle yetişmektedir.

Fauna
Silivri bölgesindeki ormanlık alanlarda domuz, tavşan, eşek, kurt, çakal, tilki, gelincik, sansar, kokarca, porsuk, köstebek, fare, sincap, yılan, bıldırcın, çulluk, ördek, kaz, güvercin, doğan, şahin, atmaca ve az sayıda da karaca görülmektedir.

Ekonomi

Tarım
İlçe, neredeyse düz arazisi, ılıman Trakya iklimi ve verimli toprağı sayesinde büyük bir tarım potansiyeline sahiptir. 1950'ler ve 1960'larda meralar o kadar zengindi ki, Silivri'nin yoğurt'u meşhurdu. Artık, kötü kalite kontrolü ve markanın kötü yönetimi nedeniyle yoğurdun itibarı azaldı.

Silivri'de Buğday (246 km²), ayçiçeği (105 km²) ve arpa (50 km²)'de ekilir.

Üzüm bağları bir zamanlar önemliydi ancak 1970'lerden bu yana düşüşe geçti.

1970'lere kadar birçok yerde bağ olmasına rağmen, günümüzde üzüm yetiştiriciliği neredeyse hiç yapılmamaktadır. Bağcılığın yok olmasının sebebi, ilçedeki Rumlar'ın göçe zorlanmış olmasıdır.

Sebze yetiştiriciliğinin de günden güne azaldığı görülen Silivri'de, karpuz yetiştirme konusunda bir saplantı olduğu görülür.

Hayvancılık hala önemlidir. Çok az miktarda arıcılık yapılmakla birlikte, büyükbaş hayvan yetiştiriciliği de günden güne azalmaktadır. Genellikle sığır-inek ve koyun yetiştirilmekte olup Danamandıra köyü'nde manda yetiştiriciliği az da olsa devam etmektedir.

Kültür
İlçede 1961 yılından beri Yoğurt Festivali düzenlenmektedir.

Silivri Yoğurt Festivali eskiden önemli bir etkinlikti ama şimdilerde ilgi azalmıştır.

Yapılar
 Germiyan Kilisesi
 Ortaköy Tarihî Camii

Siyaset

Yerel seçimler

Görülecek Yerler

 Trakya'nın Uzun Surları olarak da bilinen Anastasius Suru, Bizans imparatoru I. Anastasius (491–518) tarafından 5. yüzyılda Konstantinopolis'in ek bir dış savunma sisteminin parçası olarak inşa edilmiş ve muhtemelen 7. yüzyıla kadar kullanılmıştır. Karmaşıklığı ve korunması açısından yalnızca İngiltere'deki Hadrian Duvarı ile karşılaştırılabilen tahkimat, Karadeniz kıyısından Trakya yarımadasını geçerek Silivri'nin batısında Marmara Denizi'ne kadar yaklaşık 56 km uzanır.
 Sarnıç
 Piri Mehmed Paşa Camii
 1560'lardan kalma 32 gözlü Uzunköprü
 Silivri Kalepark, Silivri Kalesi içindeki şehir parkı,
 Bizans kilisesi Saint Spyridon, 1920'lerde yıkılmadan önce şehrin en yüksek noktasındaydı. Turkish Embassy Letters (türkçe: Türk Büyükelçiliği Mektupları)'nda anlatılmıştı.

Ünlü İnsanları

 Herodicus (MÖ 5. yüzyıl), Yunan doktor
 Aeginalı Nectarios (1846–1920), Doğu Ortodoks Kilisesi Aziz
 Oğuz Aral (1936–2004), ünlü siyasi karikatürist
 Yorgo Bacanos (1900–1977), Osmanlı klasik müziğinin usta ud sanatçısı
 Mihri Belli (1916–2011), komünist lider
 Uğur Dündar (1943 doğumlu), gazeteci, siyasi yorumcu ve yazar
 Müjdat Gürsu (1971–1994), profesyonel futbolcu
 Rupen Sevag (1885-1915), Ermeni şair
 Eleftherios Stavridis (1893–1966), anti-komünist bir figüre dönüşen Yunanistan Komünist Partisi'nin eski Genel Sekreteri.
 Abdullah Turhan (1933-2020), karikatürist
 Özge Törer (1998 doğumlu) Türk oyuncu
 Melis Sezen (1997 doğumlu) Türk oyuncu

Uluslararası ilişkiler

Kardeş ilçeler — kardeş şehirler
Silivri aşağıdakilerle ikiz]'dir:

 Aytos, Bulgaristan
 Câmpina, Romanya
 Köstence, Romanya
 Kardzhali, Bulgaristan
 Nyasvij, Belarus
 Stari Grad (Saraybosna), Bosna Hersek
 Velingrad, Bulgaristan

Kaynakça

Dış bağlantılar

 Silivri Belediyesi
Silivri Haber Ajansı
 Silivri Kaymakamlığı

Marmara Denizi'ndeki liman kentleri
İstanbul ilinin ilçeleri

Silivri