Iosif de Calasanz () a fost un preot romano-catolic spaniol, întemeietorul ordinului piarist. Calasanz a fondat prima școală creștină populară. Ca pedagog, într-o epocă în care educația era destinată aproape exclusiv membrilor familiilor înstărite, Iosif de Calasanz a fost un pionier al educației publice accesibile tuturor.

Biografie
José Calasanz s-a născut în Peralta de la Sal, o mică localitate situată în regatul Aragón, în prezent provincia Huesca, în anul 1556 sau 1557. José a fost fiul lui Pedro de Calasanz (primarul orașului) și al Mariei Gastón. A fost ultimul dintre opt frați și surori. La doisprezece ani, José și-a părăsit satul și s-a dus să studieze în Estadilla, la aproximativ 20 km distanță. A făcut studii umaniste la colegiul Trinitarilor, o școală de limba latină. José era un tânăr studios, responsabil, generos și cu mare dragoste de oameni, care i-a permis să aibă mulți prieteni printre tovarășii de învățătură.

Când a împlinit paisprezece ani, José de Calasanz, a luat hotărârea de a deveni preot. Dăruirea, generozitatea lui, dorința lui de a ajuta pe alții, erau însoțite de o puternică și vie credință în Dumnezeu, intensificate de exemplu și educația primite în familie. A studiat filosofia și dreptul canonic la Universitatea din Lérida (1571-1576), și de teologie la Universitatea din Valencia (1578-1579) și din Alcalá de Henares.

Într-un prim moment, nu a primit aprobarea tatălui, deoarece, murind fratele mai mare al lui José, tatăl său a crezut că acesta se va ocupa de averea familiei.

El a fost hirotonit preot în anul 1583, la vârsta de 25 de ani. Sfătuit de episcopul de Urgell, Andrés Capilla, Calasanz făcu o călătorie la Roma, în 1591, unde fu preceptor al familiei Colonna. Înainte ca José să împlinească 6 ani de ședere în Roma, râul Tibru se revărsă, provocând cele mai dezastruoase inundații ale secolului. Ca urmare a acestui fapt, au fost mai mult de două mii de morți și sute de familii sărace au rămas fără adăpost și fără hrană. Calasanz, cu mare probitate, a participat neobosit la operațiile de ajutorare a sinistraților.

În acest scop, s-a alăturat unei frății, un grup de oameni care se dedicau ajutorării celor bolnavi, și începe să meargă prin cartiere. Aici a fost frapat de vederea a atât de mulți copii fără școală din lipsă de mijloace financiare și a început să mediteze la crearea unei școli gratuite, deschisă tuturor copiilor, în special celor mai nevoiași. El a făcut această propunere autorităților bisericești și creștinilor bogați. Însă toți l-au refuzat.

Calasanz nu s-a lăsat descurajat și a decis să se arunce singur în această aventură. A cerut să i se dea o veche sacristie într-o parohie dintr-un cartier sărac al Romei și, astfel, în parohia Santa Dorotea, a început în 1597 prima școală liberă din Europa, cu un nume foarte cunoscut mai târziu: Escuela Pía (rom.) Școala Pioasă.

Elevii, puțini la început, nu aveau banii necesari pentru a cumpăra materialele școlare. Calasanz și-a folosit în acest scop puținii bani primiți pentru munca sa pe lângă cardinalul Colonna. Cu ajutorul altor profesori tineri, contaminați de entuziasmul său, Calasanz și-a dedicat, începând din acel moment, toată viața unei singure idei: să deschidă tuturor ușile Școlii. Ideea novatoare introdusă de José de Calasanz este de a preda în săli de clasă cu elevi numeroși, pentru că, până la acel moment, educația era limitată la grupuri mici de copii de oameni bogați, de către un tutore. Ulterior ideea a fost urmată și de alți fondatori și, în cele din urmă, în fiecare țară de către stat, ca o răspundere a acestuia.

El a murit la vârsta de 92 de ani, la 25 august 1648, la Roma.

Opera

José de Calasanz este unul din precursorii de pedagogiei moderne, deși nu a scris o lucrare strict monografică pe acest subiect, dar și-a răspândit teoria sa despre educație într-un număr de scrisori și regulamente de natură practică. A creat, organizat și sistematizat învățământul pe niveluri și cicluri în învățământul primar și de formare profesională. Deși, uneori, mai era și câte o clasă de copii mici, în general, școlarizarea începea la vârsta de șase ani, parcurgându-se 9 clase, în ordine descrescătoare. În clasa a noua (adică clasa I la noi), copiii începeau citirea după metoda silabică și cartoane mari, care permiteau predarea colectivă. În clasa a opta (clasa a II-a la noi) învățau să citească fluent. Școlarii făceau citiri individuale cu învățătorul și se corectau între ei. Cursurile durau două ore și jumătate dimineața și tot atâta după-amiaza. La fiecare patru luni avea loc un examen general în toate școlile. Dacă evaluarea era pozitivă, elevul era admis în clasa superioară. Profesorii trebuiau să completeze trei registre: cel matricol, cel de prezență și cel cu calificativele.. Ei trebuiau să-și pregătească lecțiile și să fie în sălile de curs înainte de sosirea elevilor. După ore, profesorii însoțeau elevii până la casele lor. Elevii învățau să citească, fie în limba latină, fie în limba poporului. Calasanz a menținut limba latină, dar a fost un mare susținător al limbii autohtone; în aceasta din urmă erau scrise cărțile de școală, chiar și cele destinate predării limbii latine. În acest privință, era mai avansat decât alți autori din epocă, inclusiv Comenius, care trecea drept mare apărător al limbii naționale, dar și-a scris cărțile în limba latină. În clasa a șasea (clasa a IV-a la noi), elevii stăpâneau bine citirea, așa că atunci când ajungeau în clasa a cincea (clasa a V-a de la noi), erau împărțiți în două secțiuni: prima secțiune de matematică pentru elevii care au vrut să învețe o meserie, iar cea de-a doua de gramatică pentru cei care au vrut să-și continue studiile filologice. Elevii de la ambele secțiuni urmau încă lecții în comun în orele de scriere, cu accent pe caligrafie.

În prezent, școlile numite mai târziu piariste, fondate de Calasanz, sunt răspândite în întreaga lume. Piariștii au colegii în Africa în Camerun, Coasta de Fildeș, Guineea Ecuatorială, Gabon, Senegal.  În America: Costa Rica, Nicaragua, Mexic, Puerto Rico,Republica Dominicană, Cuba, Statele Unite, Argentina, Bolivia, Brazilia, Chile, Columbia, Ecuador și Venezuela. În Asia au școli în Filipine, Japonia și India, iar în Europa: Austria, Slovacia, Spania, Franța, Ungaria, Italia, Polonia, Republica Cehă și România.
Mai multe Congregații religioase i-au urmat carisma, între ele fiind și las escolapias (școlile piariste), fondate de Paula Montal, las calasancias: Surorile de la Școlile Creștine din Vorselaar, Institutul Cavanis, Institutul Provolo, Padres de Timón David, Kalazantiner, Congregația Fiicelor Sărace al lui Santo José de Calasanz, aceasta din urmă fiind fundată de recent beatificata Celestina Donati.

Note

Decese în 1648
Nașteri în 1557
Sfinți romano-catolici
Sfinți spanioli
Piariști

Iosif de Calasanz


Áris, en , est un village et un ancien dème du district régional de Messénie, en Grèce. Depuis 2010, il est fusionné au sein du dème de Kalamata dont il est devenu un district municipal.

Selon le recensement de 2011, la population du district compte  tandis que celle du village s'élève à .

Le village qui portait originellement le nom turc d'Aslanaga a été renommé Mesopotamia en 1922 puis Áris en 1929.

Notes et références

Voir aussi

Liens externes

Dème dans le Péloponnèse
Village dans le Péloponnèse (périphérie)
Ancien dème en Grèce
Messénie

Áris (Messénie)


Dom Gérard Calvet (18 de novembro de 1927 – 28 de fevereiro de 2008) foi um monge beneditino francês e fundador da Abadia de Sainte-Madeleine du Barroux em Le Barroux, França. Ele foi considerado uma figura importante no tradicionalismo católico contemporâneo.
|type=Abade|nome=Gérard Calvet|monsenhor=Gérard Calvet|sé=|função=Abade da Abadia de Le Barroux|imagem=|imagem_legenda=|título=|metropolita=|superior_tipo=|superior_nome=|ordem_tipo=Ordem|ordem_nome=Ordem de São Bento|diocese=|serv_pastoral=|nomeação=25 de julho de 1989|predecessor=|sucessor=Dom Louis-Marie de Geyer d'Orth|mandato=1989 - 2004|padre_data=13 de maio de 1956|padre_local=|padre_ord=|patriarca_nom=|patriarca_brasão=|cardeal_data=|cardeal_ord=|cardeal_rank=|cardeal_título=|cardeal_brasão=|nascimento_local=Bordéus, França|nascimento_data=18 de novembro de 1927|morte_local=Carpentras, França|morte_data=28 de fevereiro de 2008 (80 anos)|nacionalidade=Francês|residência=|filiação=|curso=|exercidas=|títulos=|ch=|abade_nom=1989|abade_lema=Per Te Virgo|abade_brasão=Coat of arms of Gérard Calvet.svg}}
Dom Gérard Calvet (18 de novembro de 1927 – 28 de fevereiro de 2008) foi um monge beneditino francês e fundador da Abadia de Sainte-Madeleine du Barroux em Le Barroux, França. Foi considerado uma figura importante no tradicionalismo católico contemporâneo.

Início da vida
Calvet nasceu em Bordéus, Gironda em 18 de novembro de 1927. Fez seus votos para se tornar um monge beneditino na Abadia Beneditina de Madiran em 4 de fevereiro de 1951. Calvet foi ordenado sacerdote católico em 13 de maio de 1956. Em 1963 foi enviado para ajudar na fundação de uma casa-filha de sua abadia em Tournay, Brasil.

Ao retornar do Brasil em 1968, encontrou a vida religiosa na abadia completamente alterada após o Concílio Vaticano II. Sentindo-se incapaz de conviver com essas mudanças, ele pediu e recebeu permissão para deixar a abadia por algum tempo. Depois de ter passado algum tempo na Abadia de Fontgombault e Montrieux Charterhouse, estabeleceu-se como eremita em Bédoin em 1970, novamente com a permissão de seus superiores.

Fundação e exclusão
Pouco depois de começar a vida como eremita, foi contatado por jovens que aspiravam a tornar-se monges beneditinos tradicionais, mas não conseguiam encontrar a vida tradicional nos mosteiros pós-conciliares. Aceitou-os como postulantes, que ainda fizeram os primeiros votos nas mãos do abade de Tournay. Em 1974 convidou o arcebispo Marcel Lefebvre para conferir ordens menores aos aspirantes, pelo que ele e sua fundação foram excluídos da Congregação de Subiaco.

Sainte-Madeleine du Barroux
Depois de adquirir um terreno perto de Le Barroux, França, a construção da Abadia de Sainte-Madeleine du Barroux começou em 1980. A construção foi concluída durante a década de 1980. Durante a década de 1980, Gérard Calvet foi, junto com o arcebispo Lefebvre, uma das pessoas focais do movimento católico tradicionalista.

Depois de ter apoiado a decisão do arcebispo Lefebvre de ordenar bispos, ele decidiu que não poderia seguir esse caminho depois de ler um artigo sobre um bispo chinês que passou mais de trinta anos na prisão por ser obediente ao papa. Assim, o mosteiro foi reconciliado com o Vaticano em 1988 e elevado a abadia em 1989, sendo Gérard Calvet o primeiro abade.

De 18 a 27 de setembro de 2008 realizou-se em Roma o Congresso dos Abades Beneditinos. A Confoederatio Benedictina Ordinis Sancti Benedicti, a Confederação Beneditina da Ordem de São Bento, admitiu como membro a Abadia de Sainte-Madeleine du Barroux (também está listada agora no site da Confederação). A abadia, anexada ao usus antiquior, continua a depender da Pontifícia Comissão Ecclesia Dei. Como fonte desta notícia, o site da Conferência Episcopal Francesa, coloca:

"Esta integração manifesta que esta comunidade segue o seu caminho de pertença às estruturas normais da Igreja e de colaboração fraterna com os mosteiros da família beneditina."

Trabalhos
Calvet apoiou a fundação da Chartres Pilgrimage, uma peregrinação anual de três dias para os católicos tradicionais de Paris a Chartres, França. Em 1986, ele publicou Tomorrow Christendom, que criticava duramente a falta de espiritualidade cristã na Europa. Foi considerado uma figura importante no tradicionalismo católico contemporâneo.

Morte
O padre Gérard Calvet morreu aos 80 anos em 28 de fevereiro de 2008. Estava com problemas de saúde desde que sofreu um derrame no final dos anos 1990.

Referências

Monges da França
Beneditinos
Naturais de Bordéus

Gérard Calvet


Peru, (İspanyolca: , Keçuvaca: Piruw, Aymara: Piruw) ya da resmî adıyla Peru Cumhuriyeti (İspanyolca , Quechua: Piruw Mama Llaqta, Aymara: Piruw Suyu) Güney Amerika'nın batısında bir ülkedir. Kuzeyde Ekvador ve Kolombiya, doğuda Brezilya, güneydoğuda Bolivya, güneyde Şili ve batıda Büyük Okyanus'la sınırlıdır.

Coğrafya

Konum
Peru, kuzeyde Ekvador ve Kolombiya, doğuda Brezilya, güneydoğuda Bolivya, güneyde Şili ve batıda Büyük Okyanus ile sınırlı bir coğrafyada yer alır.

Tabii bölgeler
Peru tamamen değişik iklim bölgelerine sahiptir.
 Costa (Kıyı) – Ülkenin yaklaşık %11'i
 Sierra (Andlar, Yüksek kesimler) – Ülkenin yaklaşık %15'i
 Selva (Yağmur Ormanı) ve Montaña (Sis Ormanı) – Ülkenin yaklaşık %64'ü

Costa

Costa Humboldt Akıntısı'nın etkisi altında olup, tarımın sadece Andlar'dan gelen nehirler boyunca ve nehir vahalarında mümkün olduğu, geniş ölçüde bir kıyı çölüdür.

Peru'nun güneyinde, Şili sınırında dünyanın en kurak çölü olan Atacama Çölü başlar. Costa'nın güney kısımlarında başkent Lima'ya kadar olan kesimde, yani kıyı şeridinin yaklaşık yarısında, yıl boyunca olan yağmur düşüşü sıra dışı ölçüde enderdir.

Lima'nın kuzeyinde zemin kalitesi ve yağmur düşüşü biraz artar ki böylelikle tarım imkânı nehir vahalarının dışında da mümkün olur. Sıcaklık kışın 12 °C ve yazın 35 °C arasında oynar.

Lima'nın yanında kıyıdaki büyük şehirler (kuzeyden güneye) Tumbes, Sullana, Piura, Chiclayo, Trujillo, Chimbote, Huaral, Pisco, Ica ve Nazca'dır.

Sierra

İnce kıyı bölgesinin ardında Sierra başlar. Burası, uzun vadilerle kesintiye uğrayan (İspanyolca: callejón veya valle) Andların çok sayıda dağ sırasından oluşur. Bütün Andlar bölgesinde tipik olan, derin kesimli vadiler (Kanyonlar) ve dağ zincirlerinde büyük nehirlerle oluşan Kordillerin doğu ve batı yakasındaki aralıklardır (İspanyolca: Pongo).

Andlar'daki tipik kesit, kendini merkezi bölge Ancash'da gösterir. Batıdan doğuya "Kara Kordiller" 'ini (Cordillera Negra, yaklaşık 5.000 m kadar) Callejón de Huaylas (3.000 m civarında) takip eder. Sonraki dağ sırası "Beyaz Kordiller" 'dir (Cordillera Blanca). Burada Peru'nun en yüksek dağı Huascarán (6.768 m) bulunur. Doğu istikametine devam ederek Callejón de Conchucos uzanır (Amazonlar'ın bir kaynak nehri olan Marañón ile beraber). Sonrasında diğer dağ zincirleri ile devam eder.

En yüksek dağlar, Nevado Huascarán (6.768 m), Yerupajá (6.634 m), Coropuna (6.425 m), Ampato (6.310 m), Chachani (6.075 m) ve yanardağ Misti'dir (5.822 m).

Ülkenin kuzeyinde Andlar kar sınırına ulaşmaz ve bitki örtüsü çok zenginken (Páramo İklim Zonu), orta bölgelerde kendini çok dik, kısmen geniş vadiler ve sürekli kar ve buzullarla kaplı yüksek dağlar olarak gösterir. Peru'nun orta güneyinde (Başkent Lima'nın enleminden itibaren) tabiat kendisini 3.000 ve 4.000 metre aralığında tepelik olarak gösterir. 5.000 m'den yüksek dikkat çekici karla kaplı masif dağ sayısı azdır.

Bu enlemden güneye doğru, kısmen aktif olan konik volkan Ubinas sahne alırken, beraberinde daha az dik olan dağ sıraları ve bunların arasında kalan tepelik yüksek plato görüntüsüne sahip And Dağları zincirleri, kuvvetli ölçüde yayılım gösterir. Ülkenin güneyinde (Arequipa, Puno, Moquegua ve Tacna Bölgeleri'nde) özellikle yüksek platonun belli ölçüde düz kısmı kendini gösterir. Burafa, tipik görüntüsünü Titikaka Gölü çevresinde alan, Altiplano adı verilen plato oluşur.

Ortalama yıllık ısı derecesi 3.300 m yükseklikte 11 °C'dir. Bazen, yağmur bakımından fakir bölgelerde Ekim'den Nisan'a kadar kuvvetli yağışlar beklenebilir. Bu bölgedeki büyük şehirler (kuzeyden güneye) Cajamarca, Huaraz, Cerro de Pasco, Huancayo, Ayacucho, Cusco, Puno ve Arequipa'dur.

Cusco yakınlarında efsanevi İnka şehir harabesi Machu Picchu bulunur.

Selva

Andlar'ın doğusunda Yağmur Ormanları bölgesi "Selva" başlar. Ilıman iklimin hüküm sürdüğü tropik dağ ormanı mevcut olduğundan burada geçiş yumuşak olur.

Isı farklılıklarının az olduğu bölgelerde yıllık ortalama sıcaklık yaklaşık 26 °C olup, yıllık yağış miktarı 3.800 mm'ye ulaşır. Burada, Brezilya'ya doğru Amazon Havzası'ndan akan Amazonların diğer kaynak nehirleri doğar.

Peru, yağmur ormanları sık ve neredeyse balta girmemiştir. And Dağları'ndan çıkarak geniş kıvrımlarla Amazonlar'a akan nehirler, orman derinliklerinden geçen tek ulaşım damarlarıdır.

Bu bölgenin büyük ve turizm için önemli olan şehirleri Iquitos ve Puerto Maldonado'dur. Iquitos'a Lima'dan kara yolu ile ulaşmak mümkün olmayıp, ulaşım uçak ya da vapurlarla olur. Puerto Maldonado'ya uçak (1 ½ saat Lima; ½ saat Cuzco), vapur ya da kara vasıtasıyla ulaşılabilir. Bölgedeki diğer büyük şehirler (kuzeyden güneye) Tarapoto, Tingo María ve Pucallpa'dir.

Akarsular
Peru'nun önemli nehirleri Amazon Nehri ve onun kaynak nehirleri olan Río Apurímac, Río Urubamba, Río Ucayali ve Río Marañón ile Amazonlar'ın yan kolları olan Napo, Putumayo ve Huallaga'dur.

Peru'nun en büyük ve en önemli gölleri ise And Dağları arasındaki Titikaka Gölü ile Lago Junín'dir.

Flora ve fauna
Peru'nun florası çok değişken ve çok yüzlüdür. Kurak ve kumlu kıyı düzlüklerde sadece az miktar otlar ve çalılar büyür. Buna karşın yağmur ormanları bölgesinde büyük bir bitki bolluğu bulunur. Bu bitki örtüsünün başlıca temsilcileri kauçuk, tesbih ağaçları, vanilya bitkileridir. Yüksek dağlık kesimde doğa şartları sebebiyle az bitki çeşitliliği mevcuttur. Burada başlıca olarak, kaktüsler, mesquiteler gibi kurak bölge bitkileri (Xerophyt) vardır.

Peru'nun hayvan dünyası da aynı şekilde florası gibi çok çeşitlilik sunar. Sahil düzlüklerinde ve sahil önlerindeki adaların kıyılarında martılar, ötleğenler, akrepler, yüzgeçayaklılar ve penguenler yaşar. Peru'nun sahil sularında başlıca olarak sardalyalar, istakozlar ve uskumrular bulunur. Doğuda bereketli bölgelerdeki hayvanlar örneğin armadillo, timsahlar, jaguarlar, pumalar ve flamingolardır. Peru'nun millî hayvanı And kaya horozu (Rupicola peruviana) Manu Miili Parkı'nda bulunur.

Yönetsel yapılanma ve şehirler

Peru, 26 bölüme (Departamentos), 195 eyalete (Provincias) ve 1.828 mıntıkaya (Distritos) ayrılmıştır. Ülkenin 2002 yılındaki bölgeselleşmesinden beri departamentolar, seçili organları olan özerk idarî birimlerdir. Ülke çapında ilk bölgesel seçimler Kasım 2002 tarihinde gerçekleşmiştir. Ülkenin bölgelere (Regiones) ayrılması da planlanmış olmakla birlikte, 30 Ekim 2005 tarihindeki referandumda, 16 depertamentonun halkının %78'i 5 bölgede (Norte, Nor Centro Oriente, Ica-Huancavelica-Ayacucho, Cusco-Apurímac ve Arequipa-Puno-Tacna) bir araya gelmeye karşı olduğunu beyan etmiştir.

Bölgeler:

Peru'nun büyük şehirleri şunlardır: Lima (7.363.069 nüf.), Trujillo (861.044), Arequipa (860.000), Callao (824.329), Chiclayo (634.600) ve Iquitos (400.000).

Ayrıca bakınız: Peru'daki şehirler listesi

Nüfus
30 milyon civarında nüfusu olan Peru, Bolivya ve Guatemala'nın yanında nüfus çoğunluğu Kızılderili halkın olduğu üç ülkeden biridir. Nüfusun yüzde 45'i kızılderili kökenlidir. Bunlar ağırlıklı olarak Quechua (% 40) ve Aymará (% 5) konuşan halklara aittir. % 37 melez olan halkın, % 15 kadarı Avrupa kökenli, geri kalan % 3 ise kısmen Afrika kısmen ise Asya kökenlidir.

Kırsal kesimden kaçış ile oluşan ve nüfusun yaklaşık üçte birinin yoğunlaştığı başkente olan, yüksek sayıdaki göç, beraberinde büyük sosyal problemler getirir. Yerli halkın hatırı sayılır bir kesmi Lima'da, yoksulluk sınırının altında ya da kıyısında yaşar. Etnik kültürlerin zıtlıkları ve sosyo-politik eşitsizlik sebebiyle, halkın yetersiz geçim ve temin şartları meydana gelir. Bunu, temel ihtiyaç maddelerinin ithalatı ve döviz harcamaları takip eder.

İki buçuk milyon Perulu sürekli olarak göçmen vaziyette başta ABD, Avrupa ve Japonya olmak üzere yurtdışında yaşar.

Metropol alanlarda

Tarihçe
Peru bin yıllar boyunca Pre-İnka kültürüne sahip olan bir ülkedir. İlk göç eden yerleşimciler, MÖ 20.000 ile 10.000 yıllarına kadar bugünkü Peru'nun olduğu bölgeye gelmişlerdir. MÖ 4000 yıllarında tarla kurmaya ve hayvan yetiştirmeye başlarlar. Bugün hâlen daha ayırt edilebilen en eski kültür, MÖ 800 ile MÖ 300 yıllarına kadar var olmuş olan Chavín de Huántar'dır. Titikaka Gölü çevresinde MÖ 1. yüzyıldan itibaren MS 1000 yılına kadar Tiahuanaco kültürü oluşur. Sahilde, And nehirlerinin sulak alanlarında MS ilk binyılda Lambayeque Bölgesi civarında Mochica gibi farklı kültürler oluşur. İnka Krallığı'ndan önce, gelişmiş şehir kültürü olan Chimú'nun başkenti Chanchan'dı.

İnka Krallığı 1200 civarında oluşur ve 1532'ye kadar bugünkü Kolombiya, Ekvador, Peru, Bolivya, Arjantin ve Şili'nin büyük kısmına genişler. Peru'nun yüksek platosunda bulunan Cusco şehri İnka Krallığı'nın başkentidir.

İspanyollar 1532'den itibaren bu ülkeyi fethederler ve İspanya Krallığı adına Peru Valiliği'ni kurarlar ki bu valilik, zirvesine ulaştığında bugünkü Panama'dan, kıtanın en güney noktasına kadar ulaşmıştır.

1821'de ülke José de San Martín ve Simón Bolívar tarafından kurtarılır ve bağımsızlığını kazanır. Bununla birlikte isyanlar ve iç savaşlar modern bir devletin gelişmesine engel olurlar.

Bugünkü Peru millî arması 25 Şubat 1825'te millî kongrenin kanunuyla kabul edilir. Çizimi parlamenter José Gregorio aittir.

1879 yılında Güherçile Savaşı patlak verir. Şili ve Bolivya bağımsızlıklarını ilan ettikleri zamandan beri Antofagasta üzerinde tartışma halindedirler. Peru tartışmalı bölgede çok sayıda guano ve maden şirketine sahiptir. Bolivya Peru'ya birlik olma halinde Antofagasta'da ekonomik ayrıcalıklar teklif eder. Ayrıca Peru, İspanyol valiliğinin kolonyal zamanında devraldığı politik ve ekonomik öncelikli pozisyonunun, Güney Pasifik'te Şili tarafından tehlikede olduğunu görmektedir.

1874'te Şili'ye karşı Bolivya ile beraber gizli bir pakt kurulur. Bu pakt yine de Şili'nin zaferine engel olamaz. Bolivya kaybedilen çok sayıdaki muhaarebeden sonra 1880 yılında savaştan çekilir ve Antofagasta Bölgesi üzerindeki hak iddiasından tamamen vazgeçer. Şili bu arada kuzeye doğru ilerleyerek Peru bölgesi Tarapacá'a girmiş ve Peru'ya ateşkes ve barış antlaşması teklif etmiştir. Peru yine de Tarapacá'yı Şili'ye bırakmayı reddeder. Şili takip eden yıllarda yeni bir savaş başlatarak, 1881'de Peru ordularını tahrip ettikten sonra Başkent Lima'ya girer. Resmî hükûmet lağvedilerek, Şilili General Patricio Lynch ülke valisi olarak tayin edilir. Bununla birlikte, Miguel Iglesias ve Andres Caceres gibi bazı Perulu generaller kurtularak; Doğu ve Kuzey Sierra'da, başarısı şüpheli organize bir gerilla savaşı yürütmeye çalışırlar. Caceres son bir kurtuluş mücadelesinde bulunmak için Temmuz 1883'te 1500 kişilik konvansiyonel bir bölük kurmayı başarır. Kuşkusuz Şilili Albay Alejandro Gorostiaga  Huamachuco Muharebesi'de son umutları yıkar. Savaş kesin olarak kaybedilmiştir. Ekim 1883'te Ancon Antlaşması ile savaşa son verilerek Tarapaca ve Tacna Şili'ye bırakılır ve Şili Ordusu Peru'dan çekilir.

1968'de Juan Velasco Alvarado altındaki bir askeri cunta kansız bir darbe ile hükûmeti devralarak, toprak ve ekonomik reformlarla sosyal bir sistem getirmeğe çalışır. General Velasco 1975'te General Francisco Morales Bermúdez tarafından düşürülürülerek, yeniden müteşebbis yanlısı bir yön izlenir. 1980'de, 1968 yılında düşürülen Fernando Belaúnde Terry seçilmiş başkan olarak yönetimi devralır ve yeniden iktidara gelir. Terry, devletleştirilen şirketleri tekrar özel teşebbüse devreder.

1980'li yıllarda sol yanlısı gerilla örgütü Aydınlık Yol ("Sendero Luminoso") hükûmete karşı silahlı bir savaş başlatır. Her iki taraf da, sivil halka karşı kendi taraflarına disipline etmek için, acımasız bir harekât yürütür. Aydınlık Yol'un faaliyetleri 1990'lı yıllara kadar devam eder. Ülkenin diğer sol gerilla hareketi Movimiento Revolucionario Túpac Amaru sivil halka karşı şiddeti reddeder.

Siyaset

Hükûmet, temsili özellik taşıyan, merkezi olmayan ve kuvvetler ayrılığı prensibine göre yapılanmıştır. Devletin öncelikli ilgi alanı ülke güvenliğinin savunulması, halkın güvenlik tehdidinin korunması ve genel refahın tesis edilmesidir. Bununla birlikte dış iktisadi başarılara rağmen, politik, sosyal ve ekonomik problemler mevcuttur.

Politik reformlar henüz tam olarak sağlam değildir
Peru 1980'den beri Başkanlık Cumhuriyeti olarak tanımlanmasına rağmen demokratikleşme süreci şu ana kadar çok az sağlam bir yapıya oturur. Bu yüzden uluslararası insan hakları yardım kuruluşları, 2000 yılındaki seçim kampanyasında hatırı sayılır ölçüde düzensizlikler tespit etmiştir. Seçim kampanyalarında vergi gelirleri kullanılmış ve askerler seçim yerlerinde yalnızca tarafsız gözlemci olarak bulunmamışlardır. Bundan başka, gayret edilen ülkenin merkezkaç- bölgesel yönetim anlayışı, şu ana kadar filizlenmekten öteye gidememiştir. Ayrıca devlet gelirleri hâlen başkent Lima'ya akmakta ve buradaki devlet organizasyonları vasıtasıyla tek tek komünlere pay edilmektedir. Gayret edilen yerelleşme ile devlet, merkezi yönetimin terk edilmesinin ve yerel bağımsızlığın, ülkenin ekonomik gelişiminde pozitif etkisi olacağı vaadinde bulunur.

Başkanın görevleri
1993 Anayasası'na göre, her beş yılda bir halk tarafından bir devlet başkanı seçilir ve başkanın bir daha seçilme hakkı yoktur. Temmuz 2006 tarihine kadar devlet başkanı Perú Posible partisinden Alejandro Toledo olmuş, kendisinden sonra bu makama Alan García seçilmiştir. 2021 yılı Temmuz ayı itibarıyla devlet başkanı Pedro Castillo'dur. Başkanın geniş görev alanında, devletin içeride ve dışarıda temsil edilmesi, genel hükûmet politikasının yürütülmesi, başkanlık ve kongre seçiminin çağrısının yapılması ve kanun ile anayasanın gözetilmesi vardır.

Ülkedeki baskı grupları
Platoların büyük toprak sahipleri ve sahilin asker sahibi Peru elitleri, yüzyıllar boyunca ülkeyi oligarşik şekilde yönetmiştir. 1969 yılındaki General Juan Velasco Alvarado'nun toprak reformu ile bu kişilerin iktidar kaynakları ellerinden alınır. Daha sonraki yıllarda oluşan yeni baskı grupları, endüstri ve finans faaliyetlerinde yoğunlaşmışlardır. Büyük kısmı Avrupa kökenli olan bu gruplar devletin korumacılığıyla yaşamışlardır. Alberto Fujimori'nin politika sahnesine çıkması ve ülke topraklarında neoliberal ekonomik politikayı yerleştirmesi, iktidar bloklarını yeni yapılanmaya götürmüştür. Bazı gruplar ağırlıklarını kaybederken sahneye yeni yarışmacı ruha sahip gruplar çıkmıştır. Günümüzde ekonomi ve politika üzerinde güçlü bir etki oynayan on ekonomik grup mevcuttur.

Alt yapı
Ülke için en önemli ulaşım yolları Panamerikan Karayolu ve Kuzey Amerika'ya, Doğu Asya'ya ve Avrupa'ya olan deniz yollarıdır.
Peru 3.462 km'lik demiryolu hattına sahip olup, ülkede 72.900 km uzunluğunda karayolu ve 234 havaalanı mevcuttur.
Andlar'ın olağanüstü büyük ölçüde yükseklik farklılıkları, en başta batı-doğu ekseni boyunca, büyük altyapı sorunları doğurur. Bu durumun kendisini gösterdiği en belirgin alan, düşük orandaki, kaplanmış otomobil yollarıdır. 9.331 km'lik bu pay, toplam yolların sadece % 13'ünü oluşturur. Bu durum, çok az yerleşim olan Selva Bölgesi'nin ikincil ve önemsiz karakterini daha da kuvvetlendirir. Bu bölgede yaşayan kırsal halk, sahil kesiminin ekonomik hareketliliğinden bir kâr elde edemez.

Ekonomi

Pazar ekonomisi
Peru'da son yıllarda giderek artan, kısıtlamaların kalktığı ve özelleştirmelerin olduğu bir pazar ekonomisi vardır. Bu durum, başta Kuzey Amerika holdinglerinin ve Avrupa firmalarının pazara egemen olması sonucunu doğurmuştur. Kısmen pazarda monopol tarzda yapılanma vardır. Bu konuda, İspanyol firmalarının telekomünikasyon alanındaki egemen konumları örnek olarak verilebilir.

12 Nisan 2006 tarihinde Peru ABD ile serbest ticaret sözleşmesi imzalar.

Ülke, başta altın ve bakır olmak üzere zengin yeraltı kaynaklarına sahiptir. Bu madenler uluslararası şirketler tarafından işlenerek ihraç edilir. İlaveten balıkçılık ve tarım önemli bir rol oynar. Şeker kamışının yanında çok miktarda kahve ihraç edilir. Bu ürünler başlıca olarak batıda, sadece suni sulama ile tarımın yapıldığı, yerleşim olan bölgelerde yetiştirilir. Buna karşın Selva'nın büyük bölgeleri tarımsal olarak pek fazla kullanılmaz. Burada daha çok servet ekonomisi yürütülür.

Endüstri, başta Lima olmak üzere sahilde yoğunlaşmıştır. Geri kalan bölgeler yeraltı kaynakları dışında ikincil konumdadır.

Başta ülkenin doğusundaki Yağmur Ormanları olmak üzere, çok miktarda el değmemiş bir tabiat olduğundan, ekolojik turizm çok şey sunar. Andlar, Huaraz, Cusco ve Machu Picchu'da gezi imkânı sunar ki Machu Picchu Güney Amerika'nın en sevilen arkeolojik yerlerinden biridir. Aynı şekilde Titikaka Gölü'de turistler için bir zirve noktasıdır.

Ülke yoğun bir karayolu ağı ile iyi bir şekilde örülmüş olsa da, en önemli trafik rotalarının kör noktalarında kalan yolların çoğu asfalt değildir. Dağların konumları ve uzun mesafeler seyahatleri güçleştiren faktörlerdir.

Kayıt dışı Ekonomi
Peru'da kayıt dışı ekonomi göze çarpar. Yasa dışı ekonominin en önemli öğesi koka ağacıdır. Bu bitkinin yaprakları başta yerli halka zevk ve tamamlayıcı besin olarak hizmet eder. Zira bu bitkinin çiğnenmesi açlık, yorgunluk, soğuk ve yükseklik hastalığı duygularını bastırır.

Bu bitkinin ekim alanı yaklaşık 121.000 hek. tutar. Uyuşturucu ile mücadele ulusal makamı DEVIDA'nın (Comisión Nacional para el Desarrollo y Vida sin Drogas) verilerine göre, Peru'da 2004 yılında 110.000 ton koka yaprağı hasat edilmiştir. Bununla Peru, dünya çapında koka hasatında % 30 pay alır (2005) ve % 54 paya sahip Kolombiya'nın arkasında, % 16'lık payı olan Bolivya'nın önünde, 2. sırada yer alır. Koka ekiminin yaklaşık % 85'i yasa dışı üretimde kullanılır. Yasadışı ihracattan elde edilen gelir, yasal olanı fazlası ile geçer.

Kültür

Kültürel yaşam bilhassa az sayıda büyük şehirde yoğunlaşmış olup, bunların başında başkent Lima gelir. Bugün kültürel yapının geniş alanında, İspanyol işgalcilerin getirmiş olduğu kültürün ve onların temsil ettiği dinin izleri vardır.

Din
Pre-Kolombiyan zamanından kalma birçok dini gelenek Peru'da hala canlı olup, bu gelenekler başta kırsal bölgelerde olmak üzere yaşatılır. Alçak kesimde yaşayanların büyük bölümünün kökeni doğa dinlerinden gelir. Gaz ve petrol firmalarının varlıkları dolayısıyla giderek artan medeniyet, bu insanları kaçınılmaz olarak eski dinleri ve medeniyetlerinin bereketi arasında ikilemde bırakır.

Peru halkının yaklaşık % 90 ile % 95 kadarı Katoliktir. Bu, İspanyol işgalcilerin misyoner çalışmalarının (kısmen zorlama ile) ve bağımsızlıktan sonra yine Peru'nun ABD'nin Almanya'nın misyoner gruplarının, yürüttüğü çalışmaların sonucudur. Katolik Hristiyan gelenekler, Hristiyanlık öncesi devrin eski gelenekleri ile karışmıştır (senkretizm). Bu durum özellikle dini bayramlarda kendini gösterir.

Birçok Latin Amerika ülkesinde olduğu gibi Peru'da da son birkaç yıldır, evangelik ve karizmatik kiliseler ve Yedinci Gün Adventistleri, Assemblies of God, Yehova'nın Şahitleri ve Mormonlar gibi inanç cemaatleri yaşamaktadır. Bunlar finansal olarak kısmen ABD tarafından desteklenirler. Aktif olarak çalışan bu cemaatler bazen agresif olarak üye kazanma kampanyası yürütürler.

Sanat

Edebiyat

Tahminen Peru edebiyatının en eski eseri Ollantay'dır. Bu eser bir drama olup, İnkalardan gelmiş ve Quechua Dili'nde yazılmıştır.

Ricardo Palma 19. yüzyılda, kurgu ve hikâyelerin canlandırıldığı bir edebiyat çeşitlemesi olan Tradicionesi ortaya koymuştur. Clorinda Matto de Turner'ın romanlarında en başta İnka kültürünün izleri görülür.
Şair César Vallejo 20. yüzyılda alışılmışın dışında eserler yazmıştır. Vallejo'nun özellikle ilk olarak 1922 yılında yayınlanan Trilce adlı eseri ünlüdür. 20. yüzyılın diğer önemli Perulu yazarları José María Arguedas, Julio Ramón Ribeyro, Manuel Scorza, Sergio Bambaren, Alfredo Bryce Echenique ve Mario Vargas Llosa'dır.

Müzik
Müzik Peru kültürünün önemli bir parçasıdır. Quena (And flütü olarak da adlandırılır)), Panflüt (Zampoña veya Sicu), Cajón ve klasik gitar çok yaygındır.

Peru'nun en ünlü parçası El Condor Pasa bir Daniel Alomía Robles bestesi olup (1913), aralarında Simon and Garfunkel'ınkinin de bulunduğu çok sayıda cover versiyonları sayesinde dünya çapında sevilmiştir. Peru'nun kuzey sahilinde Marinera dansı popülerdir. Geleneksel müzik türlerinin yanında rock müziği de 50'li yıllardan beri çok popülerdir. Líbido, Peru Pop/Rockband'ı için bir örnek teşkil eder. Şu an en sevilen Peru Metal/Grunge/Punk/Rock grupları Ni Voz Ni Voto, Por Hablar, Leuzemia ve La Sarita'dır.

En ünlü müzisyenler ve şarkıcılar örnek olarak Juan Diego Florez, Yma Sumac, Susanna Baca, Chabuca Granda, Lucha Reyes, Cantos del Pueblo, Raúl García Zarate, Sonia Morales, Eva Ayllón ve Zambo Cavero'dur.

Yeni dönem sanatçılarından yaylı çalgılar'da Blu Quartet Faridde Caparo ve pop/rock türünde Charlie Parra Del Riego'dur. İkili aynı zamanda violonsel ve elektro gitar ile klasik müzik ve rock parçaları cover yapmaktadır.

Film
20'li ve 30'lu yıllarda Ricardo Villarán gibi yönetmenler tarafından birkaç sessiz ve siyah-beyaz film yaratılmış, ama bu filmler sınır ötesinde genelde seyirci bulamamıştır. 20. yüzyılın geri kalanında Peru filmleri çok az dikkat çeker.

Francisco José Lombardi, Peru'nun en önemli modern film yönetmeni olarak kabul edilir. 1991'de drama filmi Lima üzerinde gökyüzü ile Goya ödülünü kazanır. Onun edebi filmi  No se lo digas a nadie, uluslararası film festivallerinde başarılı olur.

Werner Herzog'un filmleri Fitzcarraldo ve Aguirre, der Zorn Gottes, Peru'da çekilmiştir.

Damak tadı ve mutfak

Peru mutfağı tam anlamıyla çok yönlü olarak kabul edilir. Sahil, plato ve yağmur ormanları arasındaki coğrafi farklılıklar ve buna bağlı Peru'nun Pre-Kolombiyan sakinlerinin beslenme gelenekleri, İspanyol istilacıların kısmen Araplar'dan etkileniş mutfaklarıyla birleşir. 19. yüzyılın ortalarında Çinli göçmenler dolayısıyla, özel bir Çin-Peru mutfağı oluşur (Chifa). Siyah kölelerden Afrika elementleri de Peru mutfağına getirilir.

Tipik yemekleri şunlardır.
 Ceviche (taze çiğ balık veya deniz ürünlerinden bir yemek. Ender olarak etten yapılarak, limon suyu ve ekşi soğan ile marine edilerek servis yapılır.)
 Anticucho (şişte ızgara sığır kalbi)
 Arroz con Pollo (tavuklu pilav) ve Arroz con Pato (ördekli pilav)
 Ají de gallina (hafif acılı, kremli Chili-soslu tavuk eti)
 Rocoto Relleno (sığır eti ile doldurulmuş paprika biberi)
 Estofado (et, patates, mısır ve havuç ile yapılan acı peynir-paprika soslu güveç.)
 Papa a la huancaina (acılı peynir soslu patates dilimleri)
 Carapulcra (kurutulmuş patates ve etten güveç)
 Albondigas (et topları)
 Pachamanca (Quechua "güveç", toprak güveçte hazırlanmış et ve sebze)
 Chicharrón de Chancho (kalın yağ derisi olan kavrulmuş domuz eti)
 Lomo Saltado (soğan ve paprika ile kızartılmış sığır dilimleri)
 Chupe de Camarones (karides, patates ve sebzeli çorba)
 Sopa a la Criolla (ülkeye özgü et parçalı makarna çorbası)
 Tacacho (domuz yağı ve haşlanmış muzdan yapılmış köfte)
 Choclo con queso (haşlanmış, peynirli mısır koçanı)
 Cuy Chactado (kızartılmış hintdomuzu)

Peru'nun en ünlü alkollü içkisi Pisco bir brendi olup, Pisco Sour ve Perú Libre gibi kokteyllerin ana malzemesidir. Peru'da diğer sevilen içkiler Chicha, Chicha Morada ve Inca Kola'dır.

Tatil günleri
Lokal hasat bayramlarının yanında aşağıdaki tatil günleri mevcuttur.
 1 Ocak: Yılbaşı
 Şubat/Mart Karnaval (her Pazar)
 Mart/Nisan: Paskalya
 1 Mayıs Dia de los Trabajadores (İşçi Bayramı)
 Mayıs/Haziran Dia del Corpus (Katolik yortusu)
 14 Haziran Dia de los Campesinos (Çiftçi Bayramı)
 29 Haziran: Aziz Peter ve Paul (El Día de San Pedro y San Pablo)
 28 Temmuz: Bağımsızlık Günü
 29 Temmuz: Millî Bayram
 15 Ağustos Virgen de la Asunción (Mariä Miracı)
 30 Ağustos: Santa Rosa de Lima
 8 Ekim: Donanma Günü
 9 Ekim Dia de la Dignidad Nacional (Millî Onur Günü)
 1/2 Kasım: Tüm Azizler Bayramı
 8 Aralık: Virgen de la Concepción
 25 Aralık: Noel
 31 Aralık Noche de San Silvestre (Aziz Silvester)

Literatur
 Winter, Johannes und Scharmanski, André (2005): Sind die Andenstaaten unregierbar? Ursachen der politischen Krise in Bolivien, Ecuador und Peru. In: Zeitschrift Entwicklungspolitik 14/2005, S. 30–34. vgl. http://www.weltpolitik.net/Regionen/Nord-%20und%20Lateinamerika/Gesamtregion/
 Gerhard Stapelfeldt: Peru – im Namen der Freiheit ins Elend, Fischer: Frankfurt am Main 1984
 The Peru Reader: History, Culture, Politics, Duke University Press, 2. Auflage 2005, ISBN 0-8223-3649-9

Kaynakça

Resim galerisi

Dış bağlantılar

 CIA – The World Factbook

İspanyolca konuşan ülkeler
Eski İspanyol koloniler
Cumhuriyetler
Birleşmiş Milletler üyesi ülkeler
Güney Amerika ülkeleri

Peru


Les États de Franche-Comté, ou États du Comté de Bourgogne convoqués pour la première fois  en 1358, étaient jusqu'en 1789, la réunion des trois ordres du comté de Bourgogne en assemblée régulièrement constituée, périodiquement convoquée et possédant des attributions politiques et administratives, dont la principale était le vote de l'impôt. Elle partageait le pouvoir avec le Parlement de Dole et le gouverneur de la province. Les États se verront retirer leurs prérogatives en 1704 après des réformes de Louis XIV et ne seront plus convoqués entre 1666 et 1788. Ils sont définitivement dissous le 6 janvier 1789.

Histoire

Origines
Les États de Franche-Comté sont un organe important de la gouvernance de la province et un élément essentiel de son autonomie envers ses différents souverains. Nul impôt n'était levé sans son consentement et les souverains, qui étaient les seuls à pouvoir convoquer cette assemblée, respectaient généralement ses décisions.

Les première traces des États de Franche-Comté remontent à 1358, sous Philippe  de Bourgogne. On considère cette date comme l'acte de naissance des états de Franche-Comté. Ils trouvent leur origine dans les institutions françaises qui sont implantées en Bourgogne puis en Franche-Comté. En  1352 le trésor royal était vide. La lutte avec l'Angleterre avait tari en France toutes les sources de revenu. Le roi Jean le Bon, espérant trouver des subsides dans la province de Bourgogne, résolut de réclamer une imposition de six deniers par livre aux habitants du duché. Il fit requérir par ses commissaires les représentants des nobles, des églises et des villes du duché, réunis à Dijon afin qu'ils consentissent à cette imposition. Cette demande  causa un vif mécontentement et ne fut pas votée par les états. Un grand nombre d'états provinciaux naissent à cette époque là dans l'objectif pour la France étaient de lever de nouveaux impôts. C'est dans ce contexte général qu'en 1358, ils sont convoqués dans le comté de Bourgogne par Jeanne de Boulogne, reine de France, pour leur demander conseil.

Evolution
La première réunion à lieu en 1381, les états ne sont pas encore composés de la noblesse et sont alors divisés entre bailliages d'amont et d'aval. A Gray en 1393, ils deviennent enfin une seule et même assemblée. Les nobles n'entrent dans les états qu'en 1473 sur la demande de Charles le téméraire. Les réunions se tiennent à diverses places selon les années: généralement tournent entre Dole, Salins ou Nozeroy. C'est au début du XVIe siècle qu'ils prennent leur forme moderne et se fixent définitivement à Dole. Pour des raisons pratiques, ils sont convoqués de plus en plus souvent  dans le collège Saint-Jérôme à Dole, alors capitale comtoise. Le but étant de rassembler toutes les instituons de la province en un seul lieu. En 1522, les États comtois sont convoqués une dernière fois hors de Dole au château de  Nozeroy pour la ratification du traité de Saint-Jean-de- Losne. Pour les 150 prochaines années ils ne changeront plus de siège.

Le déclin de l'institution
Les États de 1666 seront les derniers convoqués avant l'annexion française. Cette dernière convocation se réalisera dans un climat d'anxiété et de tensions, liés à la menace d'invasion française. En 1676 après la conquête française, ils seront officiellement transférés à Besançon avec les autres institutions comtoises, mais ne seront plus convoqués. Ils sont dissous en 1704, à la suite de, réformes  lancées par Louis XIV, visant les institutions et les offices comtois: la province n'aura plus son mot à dire sur son imposition. Les états sont dépouillés de la plupart de leur prérogatives. Presque partout en France, les États ne seront presque plus convoqués : l'institution est en déclin et cela essentiellement à cause de son fonctionnement archaïque qui ne représente plus réellement la province et sa population.

La dernière convocation de 1788
Les États sont convoqués une dernière fois, le 26 novembre 1788, par le roi Louis XVI. Le but étant la délibération sur le nombre de représentants à envoyer pour chaque ordre, aux états généraux de Versailles. Malgré les reformes, ils conserveront la forme de 1666. Devant le surnombre de la noblesse, seuls les descendants des membres de 1666 seront autorisés a siéger. Le clergé et le tiers-états sont réunis à Besançon et la noblesse à Quingey.

Le 6 janvier 1789, le roi notifie aux états provinciaux de se séparer: c'est la fin des États de Franche-Comté.

Prérogatives

L'impôt: le don gratuit et le surjet
L'assemblée est chargée du vote et du contrôle de l'impôt appelé don gratuit. Elle est convoquée par le souverain, qui par ses commissaires, demande un montant d'impôt à la province. On demande généralement beaucoup pour en obtenir assez. Les assemblées décident du montant qu'elles acceptent de régler et imposent généralement une part, appelé surjet, qui doit nécessairement être utilisée pour les besoins du pays ou récompenser des personnalités politiques de la province ou du parlement. Elles peuvent également fixer des conditions au paiement de l'impôt, notamment pour qu'une partie puisse être attribuée à une dépense précise.

Les États mettent ainsi en œuvre la perception de l'impôt et le répartissent entre les trois bailliages. Mais les populations sont souvent inégalement traitées, celles du bailliage d'aval paient plus que celles du bailliage du milieu; et les 4/5ème de l'impôt reposaient sur le tiers-état.

Les doléances
Les États font remonter les souhaits et doléances de la province au gouvernement des Pays-Bas et à l'empereur: c'est le recès. Ils ne sont pas limités au seul sujet de l'impôt et peuvent aborder toutes les problématiques de la province et même la diplomatie du souverain. Les autorités peuvent y répondre par une apostille.

Ratification de traités
Ils peuvent aussi exceptionnellement être convoqués pour valider la ratification de traités ou d'alliances comme en 1522 ou en 1477, où les États du comté de Bourgogne sont appelés à reconnaître leur soumission à la couronne française.

Le sel

Le sel est alors la principale ressource du comté de Bourgogne dont les sauneries sont les plus importantes d'Europe. Les États sont garants du prix du sel extrait des salines du pays : Lons-le-Saunier, Saint-Hippolyte, Tourmont et surtout à Salins-les-Bains. Aucune augmentation de prix ne peut être décidée sans leur consentement. Ils décident également de la quantité qui doit être livrée au souverain.

Gardien des coutumes
Les États sont aussi les gardiens des coutumes, partageant ainsi le pouvoir législatif avec le parlement. En effet toute modification ou ajout d'une nouvelle coutume devait être validé par les trois ordres.

Organisation

Fonctionnement
L'assemblée des États regroupe des personnalités des trois ordres : clergé, noblesse et du tiers divisé en 3 chambres qui délibèrent et votent séparément. On trouve aussi une commission permanente de 9 membres et le prince d'Orange et le comte de Montbéliard ont également accès. Les séances solennelles sont présidées par l'archevêque de Besançon et rassemblent environ 200 personnes.

Les chambres se réunissent séparément dans une salle ou elles siègent autour d'une longue table. Les membres sont placés dans un ordre de préséance, sur des chaises ou des fauteuils selon leur importance. Les chambres communiquent entre elles par des députés.

La chambre de la noblesse
La chambre est composée de tous les seigneurs ayant fief dans la province. C'est la chambre la plus nombreuse et son effectif montera jusqu'à 120 personnes en 1614. Elle élit à chaque convocation son président. La noblesse comtoise est exemptée d'impôt à cause de l'impôt du sang et du service militaire. Les nobles comtois doivent servir le souverain à l'armée ou entrer directement à son service. De nombreux gentilshommes comtois se sont illustrés au service de leur souverain, notamment sous Charles le téméraire et Charles Quint.

Un vieux dicton disait "Cent ans bannière, cent ans civière", montrant ainsi que les nobles avaient gagné leur droit à la tranquillité après avoir servi.

La chambre de l'Église

La chambre de L'église ou chambre du clergé, est composée des représentants ecclésiastiques de la province. Elle comprend les abbés, les prieurs, des députés des chapitres et des responsables de maisons de charité ou d'hôpitaux. Elle est présidée par l'archevêque de Besançon et son absence par le doyen du haut-chapitre métropolitain. Son effectif est au maximum de 90 personnes :

 L'archevêque de Besançon
 Le doyen du haut-chapitre métropolitain
 21 abbés
 Abbé de Saint-Paul de Besançon
 Abbé de Montbenoit
 Abbé de Goailles
 Abbé de Saint-Vincent de Besançon
 Abbé de Baume
 Abbé de Faverney
 Abbé de Luxeuil
 Abbé de Belvaux
 Abbé de la Charité
 Abbé de Cherlieu
 Abbé de Billon
 Abbé de Balerne
 Abbé de Bithaine
 Abbé de Theuley
 Abbé de Rosières
 Abbé de Mont-Sainte-Marie
 Abbé des Trois Rois
 Abbé de Clairefontaine
 Abbé de la Grâce-Dieu
 Abbé d'Acey
 Abbé de Saint-claude
 Abbé de Corneux
 48 prieurs
 13 députés de chapitre
 4 recteurs d'hôpitaux
 de Saint-Renobert de Pesmes
 du Saint-Esprit de Besançon
 du Saint-Sépulcre de Salins
 de Séchin-les-Baume

La chambre des villes
La chambre des villes ou chambre du tiers, est présidée par le lieutenant-général du bailliage d'Amont. Elle est composée par les officiers des bailliages, des finances, de la gruerie et par les maires et échevins des principales villes et bourgs. Les officiers des bailliages perdront progressivement leur droit d'entrée jusqu'en 1598 ou ils n'y auront plus du tout accès. Cette chambre était composée de 35 personnes :

 Le lieutenant-général du bailliage d'Amont, président de la chambre
 14 maires des bonnes villes de Franche-Comté : Salins, Dole, Gray, Vesoul, Arbois, Poligny, Pontarlier, Baume, Ornans, Orgelet, Lons le Saunier, Quingey, Faucogney et Bletterans
 20 représentants des prévotés
 Bailliage d'amont: Jussey, Montbozon, Montjustin,Chatillon, Cromary, Port-sur-Saône,Chariez et Apremont
 Bailliage d'aval: Montmorot, Château-Chalon, Saint-Claude, Moirans et Morteau
 Bailliage du Milieu: Rochefort, Orchamps, Gendrey, Fraisans, La Loye, Colonne et Montmirey

La commission des Neuf
Ses neuf membres appelés Commis à l'également, sont chargés de lever l'impôt dans les différents bailliages et doivent superviser toute la mise en œuvre. Ils sont désignés par chaque ordre dans les trois bailliages. Cet organe des États est le seul à être demeuré permanent et sert de lien avec le parlement et le souverain. Les commis s'occupent des affaires urgentes ou graves, au nom des États. Les autorités n'hésitent pas à les consulter avant chaque levée d'impôt.

La commission est également composée de 9 receveurs eux-mêmes assistés par des commis et sergents qui parcourent la province pour récolter l'impôt.

Bibliographie

 Eglise, gens d'Eglise et identité comtoise, Henri Moreau, édition du Cerf, 2020
 Histoire de la Franche-Comté, Roland Fietier, Privat éditeur, 1977
 Quand la Franche-Comté était espagnole, Jean-François Solnon, Fayard, 1983
 La révolution aristocratique en Franche-Comté et son échec (1788-1789), Jean Egret, Revue d'Histoire Moderne & Contemporaine, 1954

Articles connexes
 États provinciaux | pays d'états | Comté de Bourgogne | Bailliage de Franche-Comté
 Histoire de la Franche-Comté | Liste des évêques et archevêques de Besançon
 Parlement de Dole | Liste des gouverneurs de Franche-Comté

Liens externes
BNF data. États de Franche-Comté: œuvres
Les Etats du parlement et comté de Bourgogne, publiés en la ville de Dole, le XVIe jour de mai, mil cinq cent XXXIX226706Mémoire Vive patrimoine numérisé de Besançon
Lettres patentes de Louis XI, Abbaye Notre-Dame-de-la-Victoire-lèz-Senlis, mai 1477 Convocation d'un conseil d'états à Dijon pour le Duché et le Comté de Bourgogne.

Notes et références

Franche-Comté à l'époque moderne
Administration d'Ancien Régime en Franche-Comté
Dole

États provinciaux de France
Fondation en 1358

États de Franche-Comté


Nicolas Schöffer (d. 6 Eylül 1912 Kalocsa, Macaristan- ö. 8 Ocak 1992, Paris) Fransız sanatçı. Dokunuş, hava akımı ya da izleyicinin nefesi gibi etkenlerle hareket eden eserler üreten kinetik sanatın öncülerinden kabul edilmektedir. 1959'a kadar mekanın değişik özellikleri, ışık, müzik ve film gibi ögeleri eserlerinde kullanan sanatçı, son döneminde zaman faktörüne odaklanan eserler vermiştir.

Dış bağlantılar
  Nicolas Schöffer'in yapıtları

1912 doğumlular
1992 yılında ölenler
Macar heykeltıraşlar
20. yüzyıl Fransız heykeltıraşları
Académie des Beaux-Arts üyeleri

Nicolas Schöffer


Munke Mølle A/S er en dansk virksomhed der producerer mel. Dens historie kan spores tilbage til en vandmølle ved Odense Å grundlagt i 1135, og dermed er den  Danmarks ældste endnu fungerende virksomhed.
Virksomheden blev kongelig hofleverandør i 1985 og er nu ejet af den svenske Lantmännen-koncern.

Munke Mølle blev grundlagt af benediktiner-munke i 1100-tallet, og regnes som Danmarks ældste virksomhed.

Referencer

Virksomheder i Odense
Fødevarevirksomheder i Danmark

Munke Mølle


ලෝකයේ මුලින්ම ජනාවාස බිහිවූ රටවලින් එකක් වන්නේ ශ්‍රී ලංකාවයි (අසත්‍යයි. වසර 5000 සිට 12000 දක්වා අතීතයට අයත් නියොලිතික ජනාවාස සාධක ලෝකයේ හමුව ඇතත් ලංකාවේ එතරම් පැරණි නියොලිතික ජනාවාස  පිලිබද සාධක නැත. ඊට ආසන්නතම නියොලිතික ජනාවාස හමුවන්නේ ඉන්දු නිම්න ශිෂ්ඨාචාරයේ ය. ශ්‍රී ලංකාවේ හමුව ඇති නියොලිතික ජනාවාස ක්‍රි.පූ.6 වන සියවසට එහා  නොයයි.). මීට වසර 2500 කට පමණ පෙර විජය කුමාරයාගේ පැමිණීමටත් පෙර සිටම ශ්‍රී  ලංකාවේ විවිධ මට්ටමේ ජනාවාස පැවති බවට සාක‍ෂි තිබේ. (ජනාවාස පිලිබඳ පුරාවිද්‍යාත්මක මූලාශ්‍ර?) විජය කුමාරයාගේ පැමිණීමෙන්  පසුව ක්‍රමවත් අයුරින් ජනාවාස බිහිවිය.විජය කුමරු සමග ශ්‍රී ලංකාවට පැමිණි පිරිස් විවිධ ස්ථානයන්හි ජනාවාස පිහිටුවාගත් බව මහා වංශයේ සදහන් වේ.මෙසේ පිහිටුවා ගනු ලැබු එක් ජනාවාසයක් වූ අනුරාධපුරය පසු කාලයේදී සීඝ්‍ර දියුණුවකට ලක්විය.

13 වන සියවසින් පමණ පසු දකුණු ඉන්දීය ආක්‍රමණ හේතුවෙන් සිංහල රාජධානි ක්‍රමයෙන් නිරිත දෙසට සංක්‍රමණය වූ අතර,ඒ සමගම ජන සංඛ්‍යාවද,ජනාවාසද  එම ප්‍රදේශ වලට සංක්‍රමණය විය.ඒ අනුව කලින් විශාල ලෙස ජනාවාස වී තිබූ වියළි කලාපය ක්‍රමයෙන් ජනශූන්‍ය බවට පත්වූ අතර,නිරිත දිග ප්‍රදේ‍ශ වල ජන සංඛ්‍යාවත්,ජනාවාසත් ආරම්භ විය.බටහිර  ජාතින්ට වියළි කලාපය ආර්ථික වශයෙන් වැදගත් නොවූ අතර,තම මව් රටවලට අමුද්‍රව්‍ය සපයා දිය හැකි තෙත් කලාපය පිළිබදව සුවිශේෂ අවධානය යොමු විය.එනිසා තෙත් කලාපය ජනාකීර්ණ වී ජනාවාස වැඩි වශයෙන් බිහිවිය.

සමස්ථයක් වශයෙන් සළකන විට

ශ්‍රී ලංකාවේ ග්‍රාමීය ජනාවාස

ශ්‍රී ලංකාවේ මුළු ජන සංඛ්‍යාවෙන් 80% ක් පමණ ග්‍රාමීය ජන සංඛ්‍යාවට  ඇතුළත් වේ.ශ්‍රී ලංකාවේ ජනාවාස හා ජනසංඛ්‍යාව  හදුනා ගනු ලබන්නේ පරිපාලන ඒකකයන් අනුවයි.
ශ්‍රී ලංකාවේ ග්‍රාමීය ජන සංඛ්‍යාවේ අඩුම ප්‍රතිශතයක් දක්නට ලැබෙනුයේ කොළඹ දිස්ත්‍රික්ක‍යෙනි.එහි ප්‍රතිශතය 25%ක් පමණ වේ.මොණරාගල දිස්ත්‍රික්කයේ  ජන සංඛ්‍යාෙවන් 97.8%ක් ම ජන සංඛ්‍යාවට ඇතුලත්ය.සමස්ථ වශයෙන් වියළි කලාපීය දිස්ත්‍රික්ක වල ග්‍රාමීය ජන සංඛ්‍යා ප්‍රතිශතය අධිකයි.ශ්‍රී ලංකාවේ නිළ වශයෙන් නාගරික ප්‍රදේශ ලෙස පිළිගන්නා මහ නගර සභා,නගර සභා හැරුණු විට අන් සෑම ජනාවාසයක්ම ග්‍රාමීය ජනාවාස ලෙස සැලකේ.

ශ්‍රී ලංකාවේ ග්‍රාමීය ජනාවාස වර්ග

ශ්‍රී ලංකාවේ දක්නට ලැබෙන ග්‍රාමීය ජනාවාස විවිධ ආකාරයට වර්ගීකරණය කළ හැකිය.

පිහිටීම අනුව ග්‍රාමීය ජනාවාස වර්ග

වැව් ජනාවාස,කඳුකර ජනාවාස,නිම්න ජනාවාස

හැඩය සහ ව්‍යාප්තිය අනුව ග්‍රාමිය ජනාවාස වර්ග
රේඛීය ජනාවාස
පොකුරු ජනාවාස
විසිරුණු ජනාවාස

ඉඩම් භාවිතය හා ආර්ථික ක්‍රියාකාරකම් අනුව ග්‍රාමිය ජනාවාස වර්ග

කුඹුරු ජනාවාස,තොටුපල ජනාවාස,ධීවර ජනාවාස,වතු ජනාවාස

වික්‍රමතිලක මහතාගේ වර්ගීකරණයට අනුව ශ්‍රී ලංකාවේ ග්‍රාමීය ජනාවාස වර්ග කිහිපයකි.

සමූහ තැටි ජනාවාස
වැව් මාධ්‍ය කරගත් ජනාවාස
වතු ජනාවාස
විසිරුණු පහත්බිම් ජනාවාස
ධීවර ජනාවාස
ජානපදික ජනාවාස

මීට අමතරව ජනාවාස වල ප්‍රභවය,ආර්ථික කටයුතු වල ස්වභාවය,ප්‍රභවය වු කාලය වැනි කරුණු පදනම් කොට ගෙන ගනිමින් ග්‍රාමීය ජනාවාස ප්‍රධාන කොටස් කිහිපයකට බෙදේ.

පුරාණ ගම්මාන
මහවැලි ගම්මාන
වතු ජනාවාස
වෙනත් ග්‍රාමිය ජනාවාස

පුරාණ ගම්මාන

ශ්‍රී ලංකාවේ වියළි කලාපිය ප්‍රදේශ වල ඇත.වැව,දාගැබ හා කුඹුරු යාය පදනම් කරගත් මෙ‍ම පුරාණ ජනාවාස දීර්ඝ කාලයක් තිස්සේ පැවතෙන ජනාවාස වර්ගයකි.මෙ‍ම පුරාණ ගම්මානයකට ඇතුල් වන අංග කිහිපයකි.

ගංගොඩ

මෙයින් අදහස් කරන්නේ ගමේ පදිංචි කරුවන්ගේ නිවාස පවත්නා කලාපයයි.මෙ‍ම නිවාස බොහෝ දුරට ඒකරාශි වී පිහිටා තිබේ.

වැව්

ගම්මානයේ ඉතාම වැදගත් අංශය වන්නේ වැවයි.වර්ෂා ඍතුවේ ලැබෙන අතිරික්ත ජලය ගබඩා කර ගැනීම සඳහා මෙ‍ම වැව් නිර්මාණ කර තිබේ. මේවා බොහෝමයක් මහ කන්නයට පමණක් ජලය රදා පවතින සෘතුමය වැව් වශයෙන් හැදින්විය හැකිය.

පුරාණ වෙල

වැවට ආසන්නවම පිහිටා ඇත.දීර්ඝ කාලයක් තිස්සේ වගා කල කුඹුරු මීට අයත් වේ.

අළුත් වෙල

පුරාණ වෙලට පරිබාහිරව හා ඊට මායිම්ව අළුතෙන්ම අස්වද්දා ඇති කුඹුරු මීට අයත් වේ.ජන සංඛ්‍යා වැඩි වීමත් සමග අළුතෙන් කුඹුරු
අස්වැද්දීම අවශය වීම මෙම අළුත්වෙල බිහිවීමට හේතුවයි.

හේන්

පුරාණ ගමක තවත් වැදගත් ලක්ෂයණයක් වන්නේ හේන් වගාවයි.පැරණි ගම්මාන  බොහෝ දුරට ස්වයංපෝෂිත තත්වයක පැවති
අතර ,කුඹුරෙන් ලැබෙන වී වලට අමතරව හේන් වලින් ධාන්‍ය , එළවළු, හා වෙනත් ද්‍රව්‍ය ලැබිණි.

මහවැලි ජනාවාස

ගාමිණි දිසානායක මහතා විසින් ශ්‍රී ලංකාවේ විශාලතම සංවර්ධන යෝජනා ක්‍රමය වන මහවැලි ව්‍යාපාරය යටතේ ආරම්භ කොට ඇති ජනාවාස වල පහළ මට්ටමේ ජනාවාසද ග්‍රාමීය ප්‍රදේශ වලට අයත්ය.මුලින්ම ආරම්භ කරන ලද්දේ "එච්" කලාපයේය.මේවා පොකුරු  ජනාවාස රටාව ගනී.එක් වාරිමාර්ග කොට්ඨාශයක‍ට ජනාවාස පොකුරක් බැගින් සැලසුම් කර තිබුණි.එක් ජනාවාස පොකුරකට ගම්මාන 4-5 ක් අයත් වේ.එක් ජනාවාසයක පදිංචි කරවන ලද ජනසංඛ්‍යා ප්‍රමාණය 500 කි.
මහවැලි සංවර්ධන මණ්ඩල‍ය හා ප්‍රංශෙය් සොග්‍රියා ආයතනය මගින් ශ්‍රී ලංකාවේ පුරාණ ගම්වල ජනාවාස තත්වය අධ්‍යයනය කිරිමෙන් පසුව ආර්ථික හා සමාජීය සංවර්ධනය උපරිම මට්ටමකට පත් කිරිමේ මුලික අරමුණ ඇතුළු "එච්" කලාපයේ ජනාවාස සැලසුම් කර තිබුණි.මෙ‍ම රටාවට පදනම් වන මූලික මුලධර්ම 5 ක් සධ්‍යතා වාර්තාවේ දැක්වේ.

ප්‍රජා ඒකාබද්ධතාවය ඇති කිරීම මහවැලි ජනපද වලට විවිධ ප්‍රදේශ වලින් හා විවිධ සංස්කෘතික පසුබිම් වලින්  පැමිණෙන විවිධ ආගම් ජාති කුල ආදියට ඇතුලත් වන ජනපදිකයින් ඒකීය ජන කොට්ඨාශයක් බවට පත් කිරිම මෙයින් අදහස් කෙරේ.
ඵලදායි ග්‍රාමීය නායකත්වයක් බිහි කිරිම
ස්වයං කළමණාකරණය සඳහා ජනපදිකයින් බිහි කිරිම
ස්ව ශක්තිය පිළිබඳව අදහස වර්ධනය කිරිම
ප්‍රජා සංවර්ධනය

මෙම මුලධර්ම මගින් ජනාවාස හා වගා බිම් අතර දුර අවම කිරිමටත් ,ජනපදිකයින්ට අවශ්‍ය වන  පහසුකම් පහසුවෙන් ලබා දීමටත්,ජනාවාස වල වඩාත් ෙයා්ග්‍ය වූආර්ථික හා සමාජීය ව්‍යුහයක් ඇති කිරීමටත් අපේක‍ෂා කෙරිණි.පොකුරු ජනාවාස රටා ඇති,සමජාතීය ජනපදික කණ්ඩායමී වෙ‍න වෙනම පදිංචි කරවීම, ප්‍රජා සංවර්ධන වැඩසටහන් හා  නව කළමණාකරණ පද්ධතිය යන හේතු නිසා මෙම ජනාවාස අනෙක් ඒවාට වඩා වෙනස්ය.

වතු ජනාවාස

වතු ජනාවාස බිහිවූයේ බ්‍රිතාන්‍ය ජාතිකයින් යටතේ මධ්‍යම  කඳුකර ප්‍රදේශයේ පළමුව කෝපි වගාවද ,පසුව තේ වගාවද ප්‍රචලිත වීමෙන් පසුවයි.රබර් වගාව යටතේද සුළු වශයෙන් ඇත.ජන හා සංඛ‍්‍යාලේඛන දෙපාර්තමේන්තු නිර්වචනයට අනුව වතු වශයෙන් හදුන්වන්නේ  නේවාසික කම්කරුවන් 10 ක් හෝ ඊට වඩා වැඩි සංඛ්‍යාවක් පදිංචිව සිටින වතු වගාව කරන ඒකකයන්ය.

මූලාශ්‍ර

මානව සම්පත් හා ජනාවාස, ඇම්.රත්නායක

සංස්කෘතිය
සමාජය
New socity

ශ්‍රී ලංකාවේ ග්‍රාමීය ජනාවාස වල විකාශය


No hay (gracias a Dios) más que un solo Aquiles Talón (en francés,  Il n'y a (Dieu merci) qu'un seul Achille Talon) es una historieta de la serie Aquiles Talón, que da título al álbum número 30, editado por primera vez en 1982 por Dargaud.

Estructura de la historieta
Se diferencia de otras historietas porque está concebida de forma diferente, dividida en dos partes. La primera parte, que consta de cuatro historias, narra la genealogía de Aquiles Talón y está llena de parodias alusivas y de anacronismos humorísticos, obviando por completo la verdadera crítica de la ciencia histórica pero señalando sin embargo una voluntad hagiográfica delirante del personaje.
«Árbol genealógico»
«Tah-lon de las cavernas», donde se cuenta la vida de un antepasado de Talón, que vivió en tiempos prehistóricos.
«Talonus Minuta»; aquí se describe uno de los antepasados de Talón que vivió en la época del Imperio Romano (haciendo una parodia de Astérix).
«Godofredo de Talón », que describe a uno de los antepasados de Talón en tiempos de las cruzadas.

La segunda parte narra diferentes anécdotas de la vida de Aquiles Talón. Esta parte está llena de "gags" muy cortos que además evocan el estilo propio de las historietas de Boule y Bill. En esta sección se encuentran los títulos (algunos sin traducir porque son juegos de palabras en francés cuya traducción sería impropia):
«El vendedor no duda de que los que han nacido burros rebuznan»
«Al esposo feo se le ceba frecuentemente»
«Hermoso vuelo»
«Las almas son extrañas»
«Mentiras con sorpresas»
«No es todo siempre un triunfo»
«El tozudo está en cabeza»
«Ah cuidado con las mirada perdidas» ;
«Détestabutations [Sic]»
«Gato [Sic] Eso es tener sed»
«Dios, mi marido»
«Escuela de arte»
«¿Qué le molesta?»
Es difícil encontrar coherencia entre las dos partes.

Bibliografía
Véase la página de discusión.
Il n'y a (Dieu merci) qu'un seul Achille Talon

Historietas de Aquiles Talón


The Royal Sovereign class was a group of eight pre-dreadnought battleships built for the Royal Navy in the 1890s. The ships spent their careers in the Mediterranean, Home and Channel Fleets, sometimes as flagships, although several were mobilised for service with the Flying Squadron in 1896 when tensions with the German Empire were high following the Jameson Raid in South Africa. Three ships were assigned to the International Squadron formed when Greek Christians rebelled against the Ottoman Empire's rule in Crete in 1897–1898.

By about 1905–1907, they were considered obsolete and were reduced to reserve. The ships began to be sold off for scrap beginning in 1911, although  was sunk as a target ship during gunnery trials in 1913.  was fitted with the first anti-torpedo bulges to evaluate underwater protection schemes in 1911 before being scuttled as a blockship a few months after the start of the First World War in August 1914. Only  survived to see active service in the war, during which she bombarded the Belgian coastline. Renamed Redoubtable in 1915, she was hulked later that year as an accommodation ship until she was sold for scrap after the war.

Background

By the late 1880s pressure on the government to modernise and expand the Royal Navy was building. A war scare with Russia in 1885 during the Panjdeh Incident, the failure of the blockading fleet to contain the raiding ships in port during the 1888 fleet manoeuvres and more realistic evaluations of the numbers of ships required to perform the tasks required in a war against France, coupled with exposés by influential journalists like W. T. Stead, revealed serious weaknesses in the Navy. The Government responded with the Naval Defence Act 1889, which provided £21.5 million for a vast expansion programme of which the eight ships of the Royal Sovereign class were the centrepiece. The Act also formalised the two-power standard, whereby the Royal Navy sought to be as large as the next two major naval powers combined.

Preliminary work on what would become the Royal Sovereigns began in 1888 and the Board of Admiralty directed the Director of Naval Construction, Sir William White, to design an improved and enlarged version of the . These ships were equipped with gun turrets, the weight of which dictated that they be low-freeboard ships to reduce their topweight. White, however, argued strenuously for a high-freeboard design to improve the new ships' ability to fight and steam in heavy weather. This meant that the armament could only be mounted in lighter, less-heavily armoured barbettes. After much discussion, the board came around to White's view and the design resembled an enlarged version of the earlier , although one of the eight ships, , was built as a low-freeboard turret ship in deference to the First Sea Lord, Admiral Sir Arthur Hood, who had strongly argued for the type. The Royal Sovereigns are often considered the first of the type of battleship which would become known after the commissioning of the revolutionary  in 1906 as pre-dreadnoughts.

Design and description
The ships displaced  at normal load and  at deep load. They had a length between perpendiculars of  and an overall length of , a beam of , and a draught of .

Originally, the class was intended to be equipped with a new wire wound, 40 caliber long 12 inch gun. However the ship was instead fitted with 13.5 inch guns, similar to the ones found on the "Admirals" series of ships, as the board required 4 of the heaviest guns available, on the ship.

Those ships fitted with barbettes had a freeboard of  (about 90% of modern guidelines), provided by the addition of a complete extra deck, which improved their performance in heavy seas. To reduce their topweight, White gave them a significant amount of tumblehome. Hoods freeboard, however, was only , which meant that she was very wet and lost speed rapidly as wave height increased. She was the last British battleship with the heavy, old-style, turrets and all future British battleships were of a high-freeboard design and had their main armament in barbettes, although the adoption of armoured, rotating gunhouses over the barbettes gradually led to them being called "turrets" as well.

Another issue with Hood was that the stability of a ship is largely due to freeboard at high rolling angles, so she had to be given a larger metacentric height (the vertical distance between the metacentre and the centre of gravity below it) of around  instead of the  of the rest of the Royal Sovereigns to make her roll less in rough seas. This had the effect of making her roll period shorter by around 7% compared to her sister ship, which in turn made her gunnery less accurate. White had purposely selected a high metacentric height to minimise rolling and he did not think that bilge keels were needed. When  experienced heavy rolling during a heavy storm in December 1893, which earned the class the nickname Rolling Ressies, her sister, , was fitted with bilge keels while still fitting out and conclusively demonstrated their effectiveness during comparative trials.

The Royal Sovereigns were powered by a pair of three-cylinder, vertical triple-expansion steam engines, each driving one propeller shaft, using steam provided by eight cylindrical boilers that operated at a pressure of . The engines were designed to produce a total of  at normal draught and a speed of ; using forced draught, they were expected to produce  and a maximum speed of . The Royal Sovereign-class ships comfortably exceeded these speeds;  herself reached  from  with natural draught. Trials at forced draught, however, damaged her boilers, although the ship attained  from . As a result, the Navy decided not to push the boilers of the Royal Sovereign class past 11,000 ihp to prevent similar damage. The ships carried a maximum of  of coal, which gave them a range of  at a speed of .

Armament and armour

A new and more powerful  gun was preferred by the Board, but it was still under development, so the 32-calibre BL   gun used in the preceding classes was chosen. The four guns were mounted in two twin-gun, pear-shaped barbettes or circular turrets, one forward and one aft of the superstructure. The barbettes were open, without hoods or gun shields, and the guns were fully exposed. The ammunition hoists were in the apex of the barbette and the guns had to return to the fore-and-aft position to be reloaded. The  shells fired by these guns were credited with the ability to penetrate  of wrought iron at , using a charge of  of smokeless brown cocoa (SBC). At maximum elevation of +13.5°, the guns had a range of around  with SBC; later a charge of  of cordite was substituted for the SBC which extended the range to about . The ships carried 80 rounds for each gun.

The secondary armament of ten quick-firing (QF)  guns was a significant upgrade over the six QF  guns of the Trafalgar class. These guns were intended to destroy the unarmoured structure of their opponents and they were widely spaced on two decks so that a single hit would not disable more than one. Four of the guns were situated on the main deck and were only usable in calm weather because they were so close to the ships' waterline, while the remaining guns were above them on the upper deck. Together with their ammunition supply of 200 rounds per gun, the guns weighed about  and were one of the reasons for the large increase in displacement over the earlier ships. The guns fired their  shells to a range of  at their maximum elevation of +20°. Sixteen QF 6-pounder  guns of an unknown type and a dozen QF 3-pounder  Hotchkiss guns were fitted for defence against torpedo boats (Hood only had eight 6-pounders). The Royal Sovereign-class ships also mounted seven 14-inch (356 mm) torpedo tubes, two submerged and four above water on the broadside, plus one above water in the stern.

The Royal Sovereigns' armour scheme was similar to that of the Trafalgars, as the waterline belt of compound armour only protected the area between the barbettes. The  belt was  long and had a total height of  of which  was below water. Transverse bulkheads  (forward) and 14 inches (aft) thick formed the central armoured citadel. Above the belt was a strake of  armour, backed by deep coal bunkers, that was terminated by  oblique bulkheads that connected the upper side armour to the barbettes. The plates of the upper strake were Harvey armour only in Royal Sovereign; her sisters had nickel steel, although Hoods plates were  thick.

The barbettes and gun turrets were protected by compound armour, ranging in thickness from  and the casemates for the main deck 6-inch guns had a thickness equal to their diameter. The ammunition hoists to the main deck secondary guns were  thick while those for the upper deck guns were twice that. The submerged armour deck was 3 inches thick amidships and reduced to  towards the ends of the ship; the forward end curved downwards to reinforce the plough-shaped ram. The walls of the forward conning tower were  thick and the communications tube that ran down to the armour deck was  in thickness. The aft conning tower was protected by 3-inch plates, as was its communication tube. Between 1902 and 1904, the thin gun shields protecting the upper deck 6-inch guns were replaced by armoured casemates in all the ships except Hood, whose lack of stability prevented the addition of such weights high in the ship.

Modifications
Bilge keels were fitted in 1894–1895 to all ships that lacked them. The three-pounder guns in the upper fighting tops were removed from all ships in 1899–1902 as were the gun shields of the guns in the lower fighting tops, except in Empress of India which retained hers until 1903–1904. The above-water torpedo tubes were removed from all ships in 1902–1905 and armoured casemates were fitted to the 6-inch guns on the upper deck between 1902 and 1904. Fire-control equipment and rangefinders were installed in every ship in 1905–1908 and all light guns had been removed from the main deck and the fighting tops by 1909. The after bridge was removed from all but Revenge in 1910. Two years later that ship had her guns relined down to 10 inches (254 mm) for testing; the liners were removed in October 1912.

After the start of the First World War, Revenge was modified for coast bombardment duties. To extend the range of her guns, they were relined down to 12 inches (305 mm). The following year, she had anti-torpedo bulges fitted.

Ships

Operational history
Royal Sovereign, Repulse, Resolution and Empress of India were initially assigned to the Channel Fleet, with Royal Sovereign serving as the fleet flagship and the latter ship as the flagship of the second-in-command. Revenge and Royal Oak were commissioned into the Flying Squadron in 1896 when tensions with the German Empire were high following the Jameson Raid in South Africa, with the former as the flagship. Ramillies became flagship of the Mediterranean Fleet and was joined by Hood. All of the Channel Fleet ships participated in Queen Victoria's Diamond Jubilee fleet review in 1897. Empress of India and Royal Sovereign were transferred to the Mediterranean shortly after the review although only the former ship joined Ramillies and Hood as part of the International Squadron, a multinational force that intervened in the 1897–1898 Greek Christian uprising against the Ottoman Empire's rule in Crete.

Beginning in 1900 those ships deployed in the Mediterranean, except for Hood, began returning home and often served as a coastguard or guard ship before beginning a long refit in 1902–1903. Empress of India was the first of the sisters to be refitted and was the only ship of the class present at King Edward VII's Coronation Fleet Review in August 1902. The ship served as the flagship of the Home Fleet's second-in-command after her refit until she was relieved by Royal Oak in 1904. Revenge was the second ship to complete her refit and was the flagship of the Home Fleet until 1905. Most of the sisters were placed in reserve after the completion of their refit, although they usually participated in the annual fleet manoeuvres.

Resolution was the first ship of the class to be placed in reserve in June 1904. Royal Sovereign, Ramillies, Repulse, Revenge, Royal Oak and Empress of India followed in 1905. The latter ship accidentally collided with the submarine  the following year. With the exception of Revenge, they all were taken out of service in 1909–1912 and Empress of India was sunk as a target ship in 1913. Royal Sovereign and Ramillies were sold for scrap in October 1913, having been preceded by Repulse in July 1911 and followed by Royal Oak in January 1914 and Resolution in April.

Hood served most of her active career with the Mediterranean Fleet, where her low freeboard was less of a disadvantage. The ship was briefly placed in reserve in 1900 and became a guard ship the following year. She returned to the Mediterranean at the end of 1901, but only remained there for a year before returning to Chatham Dockyard for a refit. Hood was assigned to the Home Fleet upon its completion in mid-1903 and was reduced to reserve in early 1905. Four years later she became the receiving ship at Queenstown, Ireland. Hood was used in the development of anti-torpedo bulges in 1911–1913 and was scuttled in late 1914 to act as a blockship across the southern entrance of Portland Harbour.

Revenge was recommissioned in 1906 as a gunnery training ship until she was paid off in 1913. She was recommissioned the following year, after the start of the First World War, to bombard the coast of Flanders as part of the Dover Patrol, during which she was hit four times, but was not seriously damaged. She had anti-torpedo bulges fitted in early 1915, the first ship to be fitted with them operationally. Later that year the ship was renamed Redoubtable to release her name for use by the new battleship  and was refitted as an accommodation ship by the end of the year. The last surviving member of her class, the ship was sold for scrap in November 1919.

Notes

References

 Clowes, Sir William Laird. The Royal Navy: A History From the Earliest Times to the Death of Queen Victoria, Volume Seven. London: Chatham Publishing, 1997. .

External links

 World War 1 Naval Combat
 The Dreadnought Project

Battleship classes

Victorian-era battleships of the United Kingdom
World War I battleships of the United Kingdom
Ship classes of the Royal Navy

Royal Sovereign-class battleship


Fudbalski klub Olimpik Sarajevo  (oftast þekkt semOlimpik) er bosnískt knattspyrnufélag,  með aðsetur í Sarajevó. Félagið leikur í Bosnísku úrvalsdeildinni Premijer liga Bosne i Hercegovine .

Titlar
Bosníska Úrvalsdeildin:1996–97, 2008–09, 2019–20
Bosníska Bikarkeppnin:2014–15

Tenglar
https://m.facebook.com/fkolimpiksarajevo/

Bosnísk knattspyrnufélög

FK Olimpik


Anidorus é um gênero de besouros pertencente à família Aderidae.

O gênero foi descrito pela primeira vez por Mulsant e Rey em 1866.

As espécies deste gênero são encontradas na Europa.

Espécie:

Referências

Aderidae

Anidorus


Krajowe Eliminacje est la sélection nationale polonaise pour le concours Eurovision de la chanson. La première édition de Krajowe Eliminacje a eu lieu de 2010. Entre 2003 et 2004, la sélection nationale s'appelait Krajowe Eliminacje do Konkursu Piosenki Eurowizji et entre 2006 et 2009, elle était connue sous le nom de Piosenka dla Europy.

Historique

2010–2011
En 2010, Telewizja Polska décide de changer le nom de la finale nationale en Krajowe Eliminacje. Grâce à l'implication des fans, Marcin Mroziński avec sa chanson Legenda a obtenu une wild card pour la finale nationale, qu'il a fini par gagner. À l'Eurovision, il a terminé à la 13 place en demi-finale et n'a donc pas réussi à se qualifier pour la finale. En 2011, Krajowe Eliminacje a été remporté par Magdalena Tul avec sa chanson Jestem, cependant, Magdalena ne s'est pas non plus qualifiée pour la finale de l'Eurovision. Après cela, TVP a décidé de se retirer du concours en 2012.

2016–2018
La décision de TVP de se retirer en 2012 et 2013 a suscité la controverse en Pologne. En conséquence, le diffuseur a fait son retour au concours en 2014. Cependant, contrairement aux éditions précédentes, le représentant polonais a été sélectionné par une commission interne TVP (comme cela s'est produit dans les années 1994-2001 et 2005) ; le manque de transparence qui en résulte a été critiqué. Début octobre 2015, TVP a confirmé sa participation au 61 concours Eurovision de la chanson. Bien que le représentant original du pays devait être sélectionné en interne par la direction de la station, le , le directeur de TVP1 a informé que le représentant polonais serait sélectionné lors de la finale nationale. Pour cette raison, le Krajowe Eliminacje est revenu en 2016. Edyta Górniak et certains des plus grands groupes de musique polonais, tels que Margaret, Natalia Szroeder et Michał Szpak, ont participé à la présélection, qui a été remportée par Szpak avec sa chanson Color of Your Life. Szpak a ensuite terminé à la 8 place à l'Eurovision, donnant à la Pologne son troisième top 10 au concours. En 2017, l'intérêt s'est avéré plus faible. Kasia Moś avec sa chanson Flashlight a remporté la sélection nationale en 2017, terminant à la 22 place à l'Eurovision. En 2018, le DJ polonais Gromee et le chanteur suédois Lukas Meijer avec la chanson Light Me Up a remporté la sélection, mais n'a pas réussi à se qualifier pour la finale de l'Eurovision, se classant 14 en demi-finale. Après cela, TVP renonce une fois de plus à Krajowe Eliminacje au profit d'une sélection interne en 2019 et 2021, et du talent show Szansa na Sukces en 2020.

En 2022, TVP procède à une sélection interne de représentants qui concourent lors de l'émission Tu bije serce Europy ! Wybieramy hity na Eurowizje.

Liste des gagnants

Références

Pologne au Concours Eurovision de la chanson
Sélection nationale pour le Concours Eurovision de la chanson
Émission de télévision créée en 2010

Krajowe Eliminacje