Maxwell denklemleri Lorentz kuvveti yasası ile birlikte klasik elektrodinamik, klasik optik ve elektrik devrelerine kaynak oluşturan bir dizi kısmi türevli (diferansiyel) denklemlerden oluşur. Bu alanlar modern elektrik ve haberleşme teknolojilerinin temelini oluşturmaktadır. Maxwell denklemleri elektrik ve manyetik alanların birbirileri, yükler ve akımlar tarafından nasıl değiştirildiği ve üretildiğini açıklamaktadır. Bu denklemler sonra İskoç fizikçi ve matematikçi olan ve 1861-1862 yıllarında bu denklemlerin ilk biçimini yayımlayan James Clerk Maxwell' in ismi ile adlandırılmıştır.

Maxwell denklemleri iki ana değişkene sahiptir. Maxwell denklemlerinin mikroskobik biçimi atomik ölçekte malzemelerdeki karmaşık yükleri ve akımları kapsayan toplam yük ve toplam akımı kullanır. Bu denklem evrensel uygulanabilirliğe sahip olsa da hesaplama açısından olanaksız olabilmektedir. Maxwell denklemlerin mikroskobik kümesi atomik ölçekteki ayrıntıları dikkate almak zorunda kalmadan büyük ölçekteki davranışları açıklamada iki yeni yardımcı alan tanımlar, fakat ilgili maddenin elektromanyetik özelliklerini tanımlamada kullanılan parametrelere de ihtiyaç duymaktadır.

Maxwell denklemleri terimi genellikle bu denklemlerin diğer türleri için de kullanılır. Örneğin, uzay-zaman denklemleri yüksek enerji ve kütleçekimi fiziğinde yaygın olarak kullanılır. Uzay ve zaman olarak ayrı ayrı tanımlanmaktansa uzay-zaman olarak tanımlanan bu denklemler özel ve genel görecelikle açıkça uyumludur. Nicem (Kuantum) mekaniğinde, elektrik ve manyetik potansiyellere bağlı olan Maxwell denklemlerinin türleri tercih edilir.
20. yüzyılın ortalarından beri, Maxwell eşitliklerinin kesin evren kuralı olmadığı, fakat nicel elektrodinamiğin doğru ve temel kuramına daha uygun klasik bir yaklaşım olduğu anlaşılmıştır. Birçok durumda, Maxwell denklemlerinden oluşan nicel sapmalar ölçülemeyecek kadar küçüktür. Işığın parçacık doğasının önemli olduğu ya da çok güçlü elektrik alanlarında istisnalar oluşabilir.

Elektrik ve manyetik alanlara göre denklemler

Bu denklemler içindeki elektromanyetizmayı anlatmak için, bu makalede yöney (vektör) hesabı dili kullanılmıştır. Aksi belirtilmedikçe, koyu renkle belirtilmiş semboller yöney miktarını ve yatık belirtilmiş semboller sayısal miktarını belirtmektedir. Denklemlerde, her biri genellikle zamana bağlı olan, bir yöney alanı olan elektriksel alan E, ve bir yöney alan olan manyetik alanı B olarak tanıtılmıştır. Bu alanların kaynakları yük yoğunluğu ρ ve akım yoğunluğu J olarak adlandırılan bölgesel yoğunluklar olarak belirtilen elektrik yükleri ve akımlarıdır. Diğer bir doğa kanunu olan Lorentz'in kuvvet kanunu, elektrik ve manyetik alanların yüklü parçacıklar ve akımlar üzerinde nasıl etki ettiğini açıklamaktadır. Bu kanunun diğer bir türü Maxwell'in asıl eşitliğinde bulunmaktadır.

Elektrik-manyetik alan denklemlerinde dört adet denklem bulunmaktadır. Bunlardan iki tanesi, eğer Gauss yasasında olan elektrik yüklerinden kaynaklanan elektrik alanları ve Gauss'un manyetizma yasasının manyetik tekkutuplularına bağlı olmadan alan çizgilerine yakın oluşan manyetik alan var ise, kaynağa göre uzay içinde bu alanların nasıl değiştiğini açıklamaktadır. Diğer iki tanesi de Faraday yasasındaki zamanla değişken manyetik alanların etrafında "dolaşan" elektrik alanları sırasında Maxwell doğrulaması ile olan Ampere yasasındaki elektrik akımı ve zamanla değişen elektrik alanları etrafında "dolaşan" manyetik alanın oluşturmuş olduğu kişisel kaynakların çevresinde alanların nasıl "dolandığını" açıklamaktadır.

Maxwell eşitliğinin kesinliği içerdiği büyüklüklerin ne kadar kesin tanımlandığına bağlıdır. Kurallar birim sistemine göre değişir, çünkü ışık hızı gibi boyutsuz çarpanlar tarafından emilerek çeşitli tanımları ve boyutları değişebilmektedir.

Ölçü Birimlerindeki standart denklemler

Bu bölümdeki denklemler ölçü birimli geleneksel (konvansiyonel) kullanımlarda verilmiştir. Yaygın kullanılan diğer birimler CGS sistemine dayalı Gaussian birimleri, Lorentz-Heaviside birimleri (çoğunlukla parçacık fiziğinde kullanılan), ve Planck (kuramsal fizikte kullanılan) birimleridir.

Bakınız Gaussian birimli denklemler
</ref> Lorentz–Heaviside units (genelde parçacık fiziği), ve Planck birimleri (kullanıldı teorik fizik). bakınız below Gaussian birimleri ile ilgili denklemler için.

{| class="wikitable" style="text-align: center;"
|-
! scope="col" style="width: 15em;" | isim
! scope="col" | İntegral (tümlev) denklemleri
! scope="col" | Türev denklemleri
|-
! scope="row" | Gauss yasası
|
|
|-
! scope="row" | Manyetizma için Gauss yasası
|
|
|-
! scope="row" | Maxwell–Faraday denklemleri
|
|
|-
! scope="row" | Ampère yasası (Maxwell denklemi ile)
|
|
|-
|}

Bu denklemlerde görünen bazı evrensel sabit sayılar bulunmaktadır; boş uzayın elektrik geçirgenliği ,  boş uzayın manyetik geçirgenliği .

Alanların bölgesel (lokal) bir tanımı olan türev denklemlerinde, nabla sembolü  ile belirtilen üç boyutlu yöntürevi (gradyan) işlemcisinin  olanı yayılım (divergence) işlemcisini,  olanı burkulum (curl) işlemcisidir. Buradaki kaynaklar yük ve akımın bölgesel yoğunlukları olarak alınırlar.

Boş bir bölgede, alan tanımı olan tümlev denklemlerinde,  limit yüzeyli herhangi bir sabit hacim ,  limit bükeyli herhangi bir sabit açık yüzey  dır. Buradaki "sabitin" anlamı zamanla değişmeyen hacim ya da yüzey demektir. Maxwell denklemi zamana bağlı hacim ve yüzeylerle denklemleştirilebilmesine rağmen, bu aslında o kadar da önemli değildir: bu denklemler zamandan bağımsız yüzeylerle tamamlanıp doğrulanmaktadır. Kaynaklar, tümlevle bulunan bu hacim ve yüzeylerin içindeki toplam yük miktarına ve akımına bağlıdır. Herhangi bir sabit hacim  üzerindeki toplam yük yoğunluğunun
ρ hacim tümlevi,   içerdiği toplam elektrik yüküdür.

Ve herhangi bir açık sabit yüzeyden geçen elektrik akım yoğunluğunun J yüzey tümlevi net elektrik akımıdır.

dS yüzey alanı S türevsel yöney elementinin, yüzey Σ ye dik olarak belirtilmektedir. (yöney alanı S yerine A olarak da belirtilir, fakat bu manyetik potansiyeldeki ayırıcı yöney alanı ile çelişir.)

"Toplam yük ya da akım" serbest ve bağıl yük, ya da serbest ve bağıl akım olarak da belirtilir. Bunlar aşağıda bulunan mikroskobik denklemlerde de kullanılır.

Türev ve tümlev denklemleri arasındaki ilişki

Denklemlerin türev ve tümlev denklemleri matematiksel eşitlikler olup, Gauss manyetizma kanunu ve Gauss kanunundaki yayılım kuramı (divergence teorem) ve Faraday yasası ile Ampere yasasındaki Kelvin-Stokes kuramından oluşmuştur. Hem türev hem tümlev denklemleri kullanışlıdır. Tümlev denklemleri sıkça akım ve yüklerin simetrik dağılımlarından oluşan alanların kolayca ve doğrudan hesaplanması için kullanılır. Buna karşılık, türev denklemleri, sonlu elemanlar çözümlemesindeki (analizindeki) gibi daha karmaşık (az simetrik) durumlardaki alanların hesaplanmasında daha doğal bir başlangıç noktasıdır.

Akı ve Yayılım
"Kaynaktan doğan alanlar", sırasıyla elektrik akısı ve manyetik akı olarak tanımlanan, kapalı   yüzeyine doğru alanın yüzey tümlevi olarak anlamlandırılabilir.

Kendi yayılımları gibi:
Bu yüzey tümlevleri ve yayılımları yayılım kuramı ile bağlantılıdır.

Dolaşım ve burkulum

"Alanlardaki dolaşımlar" kapalı ∂Σ eğrisi etrafındaki alanın çizgisel tümlevlerinden yorumlanabilmektedir.

dℓ burada yol/eğriye teğet yol uzunluğunun türevsel vektör elementidir.

Aynı zamanda eğimleri,

Bu çizgi tümlevleri ve eğimler Stokes teoremi ile bağlantılı ve klasik sıvı dinamiklerindeki miktarlarla benzerdir.

Zaman evrimi

Dinamik ya da alanların zaman evrimi zamana bağlı alanların kısmi türevlerine göredir.

Bu türevler elektromanyetik dalgaların türündeki alan yayılımı tahmini çok zordur. Faraday yasasının aşağıdaki dönüşümü, yüzey zaman bağımsız olarak alındığında yapılabilmektedir.

İntegral işaretinin altındaki türevsel katsayının çözülmesine daha çok sonuç almak için bakınız.

Gauss yasası

Gauss yasası statik elektrik alanı ve statik elektrik alanını pozitif yükten negatif yüke doğru itilmesine neden olan elektrik yükleri arasındaki ilişkiyi tanımlamaktadır. Alan çizgisi tanımında, elektrik alan çizgileri sadece pozitif elektrik yüklerinde başlayıp, sadece negatif elektrik yüklerinde biterler. Kapalı bir alandan geçen alan çizgisi sayısını "hesaplamak", boşluk (vakum geçirimlilikle) di-elektriksizliğinin tarafından bölünen yüzeyin çevrelediği toplam yükü (maddenin kutuplaşmasından dolayı bağıl olan yükü içeren) sağlamaktadır. Daha teknik olarak, herhangi bir farazi kapalı "Gaussian yüzeyi "ne doğru oluşan elektrik akısı ile ilişkilidir.

Manyetizma için Gauss yasası

Manyetizma için olan Gauss yasası elektrik yükleriyle kıyas edilebilen manyetik yükün (manyetik tek kutuplu da denilir) bulunmadığı ifade etmektedir. Bunun yerine, maddeye göre manyetik alan çift kutup denilen yapılardan oluşmuştur. Manyetik çift kutuplar en iyi akım döngüleri olarak tanımlanmaktadır, fakat net bir manyetik yüke sahip olmayan ayrılmaz bir şekilde birbirine bağlı olan pozitif ve negatif manyetik yüklere benzerler. Alan çizgilerine göre, bu eşitlik manyetik alan çizgilerinin ne başlayıp ne de bittiğini fakat döngü oluşturduğunu ya da sonsuzluğu ve geriye doğru genişlediğini belirtmektedir. Diğer bir deyişle, belirli bir hacim içine girmiş herhangi bir manyetik alan çizgisi o hacminin herhangi bir yerinden çıkmak zorundadır. Herhangi bir Gaussian yüzeyi boyunca toplam manyetik akının sıfır olduğu ya da manyetik alanın sarmal bobin gibi hareket eden yöneyli alanların eşdeğer teknik açıklamalarıdır.

Faraday yasası

Faraday yasası zamanla değişen manyetik alanların yapay elektrik alanlarını nasıl oluşturduğunu tanımlamaktadır. Bu dinamik indüksiyon elektrik alanı, durgun elektrik alanlarıyla birleştirilmediyse, manyetik alan gibi kapalı alan çizgilerine sahip olurlar. Elektromanyetik indüksiyonun bu yönü birçok elektrikli jeneratörünün çalışma prensibi olmaktadır, örneğin dönen bir mıknatıs çubuk dönme sırasında yakınındaki telde elektrik alanı oluşturabilen değişken bir manyetik alan oluşturur. (Not: Bu konuyla alakalı, Faraday yasasın olarak adlandırılan iki adet denklem vardır. Maxwell denkleminde kullanılan şekli her zaman geçerli olmasına rağmen Michael Faraday tarafından oluşturulan denklemden daha kısıtlı olmuştur.

Maxwell düzeltmeli Ampere yasası

Maxwell düzeltmeli Ampere yasası, manyetik alanın iki yoldan üretilebileceğini belirtmektedir: elektrik akımı yoluyla (bu gerçek "Ampere yasası "dır) ve  elektrik alanını değiştirme yoluyla (bu "Maxwell düzeltmesi" kısmıdır)
Ampere yasasındaki Maxwell düzeltmesi bilhassa çok önemlidir. Bu düzeltme sadece manyetik alandaki değişimin elektrik alanının oluşmasına neden olmasını değil, elektrik alanındaki değişimin manyetik alanın oluşmasına neden olduğunu göstermektedir. Bu yüzden, bu denklemler kendini idame ettiren "elektromanyetik dalgalara" boşluk boyunca yolculuk etmelerine izin vermektedir.
Akım ve yükler üzerinde yapılan çalışmalarından tahmin edilebilen elektromanyetik dalgalar için hesaplanan hız ışık hızıyla tam olarak eşleşmektedir; aslında ışık elektromanyetik yayılımın bir formudur (X-ray, radyo dalgaları gibi). Maxwell 1861 yılında elektromanyetik dalga ve ışığın arasında bir bağ olduğunu anlamış, böylelikle elektromanyetizma ve optik teorileri bir hale gelmiştir.

Boşluk Denklemleri, Elektromanyetik Dalgalar ve ışık hızı

Boşluk gibi olan yüksüz (ρ = 0) ve akımsız (J = 0) alanlarda, Maxwell denklemleri aşağıda şekilde indirgenin:

Kıvrım denkleminde kıvrımı (∇×) alarak, kıvrım özdeşliğini ∇×(∇×X) = ∇(∇•X) − ∇²X  alarak dalga denklemini elde ederiz:

Boşluktaki ışık hızı aşağıdaki denklem ile ifade edilir:

Göreceli elektriksel geçirgenlik εr ve geçirimlilik μr  özellikleri olan maddelerde, ışığın faz hızı

İfade edilir ve genellikle c değerinden küçüktür.

Buna ek olarak, E ve B birbirine ve dalga yayılımı yönüne karşılıklı dik ve aynı fazdadır. Sinüzoidal düzlem dalgası bu denklemlerin özel bir çözümüdür. Maxwell denklemleri bu dalgaların fiziksel olarak boşlukta nasıl yayıldığını açıklamaktadır. Değişken manyetik alanlar Faraday yasası aracılığıyla değişken elektrik alanlarını oluşturmaktadır. Sırayla, bu elektrik alanları Maxwell düzeltmeli Ampere yasası ile değişken manyetik alanları oluşturmaktadır. Bu sonsuz döngü elektromanyetik ışınım olarak bilinen bu dalgalara c hızıyla boşluk boyunca hareket etmesine izin verir.

"Mikroskobik" ve "Makroskobik" karşılaştırması

Maxwell denklemlerinin mikroskobik değişkenleri atomsal seviyede yük ve akım içeren toplam yük ve toplam akım olarak sunulan elektrik E alanları ve manyetik B alanları olarak belirtilir. Bu kimi zaman Maxwell denkleminin genel formu ya da boşluktaki Maxwell denklemleri olarak adlandırılır. Mikroskobik değişkenleri ufak farklılıklar Maxwell denklemlerinde genellikle eşit sonuçlar çıkarttırır.
"Maxwell mikroskobik denklemleri", aynı zamanda maddedeki Maxwell denklemi olarak da adlandırılır. Her iki denklem de benzer olup birbirlerini tanıtırlar.
{| class="wikitable" style="text-align: center;"
|-
! scope="col" style="width: 15em;" | Name
! scope="col" | Integral (tümlev) denklemleri
! scope="col" | Türev denklemleri
|-
! scope="row" | Gauss yasası
|
|
|-
! scope="row" | Manyetizma için Gauss yasası
|
|
|-
! scope="row" | Maxwell–Faraday denklemleri
|
|
|-
! scope="row" | Ampère yasası (Maxwell denklemleri ile)
|
|
|-
|}

"Mikroskobik" denklemlerin aksine, "makroskobik" denklemleri bağlı yük dışarı faktör Qb ve akım Ib yüksüz akımları elde etmek için Qf ve akım If kullanılır. Bu çarpanları aşağıdaki gibi toplam elektrik yükü ve akım bölerek yapılabilir:

Mikroskobik denklemlerden farklı olarak, Makroskobik denklemler bağıl yükler Qb ve akımlarının Ib serbest yük Qf ve akımlarına If bağlı eşitliklerini elde etmek için çarpanlarına ayrılırlar. Çarpanlarına ayırma işlemi toplam elektrik yük ve akımının saçılımıyla aşağıdaki gibi ifade edilir .

Çarpanlara ayırma işleminin yapılabilmesi için gerekli tamamlayıcı alanlar, yer değiştirme alanı D ve manyetik alan H 'nin saptanması gerekir. Olgusal yapı denklemleri tamamlayıcı alanlar olan elektrik alanları E ve manyetik alanlar B ile doğru orantılıdır.
Maxwell denklemindeki Mikroskobik ve Makroskobik değişkenlerin arasındaki farkı anlamak için yukarıdaki açıklamalara bakınız.

Bağ Yükü ve Akımı

Elektrik alanı bir elektrik materyale uygulandığında, bu materyalin molekülleri mikroskobik elektrik dipolleri (çift kutup) oluşturarak karşılık verir – moleküllerin atomik çekirdekleri elektrik alanının yönünde ufak bir hareketlenme gösterirken,  elektronlar aynı hareketlenmeyi elektrik alanının tersi yönünde yaparlar. İçerilen bütün yükler ayrı moleküllerine bağlanmış olsa da, bu hareketlilik durumu "Makroskopik bağ yükü" üretir. Örneğin, eğer her bir molekül aynı tepkiyi verirse, figürde görüldüğü gibi, yükün bu ufak hareketlenmeleri birleşerek, materyalin bir kenarında bir kat pozitif bağ yükü üretirken, diğer kenarında da bir kat negatif bağ yükü üretir. Bağ yükünün en uygun tanımlaması materyalin polarizasyonu (P), bir birim hacmine düşen çift kutup momenti,  olarak yapılabilir.  Eğer P eşit dağılımlı (birlik) ise, yükün Makroskopik ayrılımı sadece P'nin girdiği ve ayrıldığı yüzeylerde üretilir. Düzensiz P dağılımlı ise, hacimde yük üretilir.

Benzer bir şekilde, bütün materyallerin oluşturduğu manyetik alan ile bileşenleri atom olan açısal momentum arasında ilişki vardır. Açısal hız mikroskobik döngü olan bağlantıyı öne sürer. Bu malzemenin dışında, mikroskobik döngü materyalin yüzeyindeki Makroskopik döngü farklı değildir. Özgün manyetik alan uzun mesafeler arası yol almasına rağmen, . Bu akıntı adlandırılıyor mıknatıslanma.

Bu karışık, granüllü yük ve akıntı sayesinde P M açısından Makroskopik ölçüde adlandırılır. P ve M ortalaması alınmış yüklerden ve büyük ölçüde sadece granüllü özgün atomlardan değil hatta etkili küçük çeşitli yükler çeşitli şekilde yerleştirilmiştir. Örneğin :Ortalaması hacme uygun  alınmış  manyetik  alan ölçeğini anlamak için önemsiz olan  ayrıntı Maxwell denklemleri bu ayrıntıları önemsenmemiştir.

Yardımcı alanları, polarizasyon ve mıknatıslanma

P polarizasyon alanı ve M manyetik alan mikroskobik yük ve akıntı açısından tanımlanır. Makroskopik yük yoğunluğu ρb ve yük yoğunluğu Jb  polarizasyon ve mıknatıslanma tarafından tanımlanır.

Eğer özgür olarak nitelenirse, toplam yük ve yük yoğunluğu şu şekilde tanımlanır.

D ve H olarak tanımlanan ilişki kullanılır. Bu Makroskopik Maxwell denklemi mikroskobik denklemler olarak tekrar üretilir.

Esas İlişki

Maxwell Makroskopik denklemleri kullanabilmek için, belirtilmeli yer değişimi olan  D ve  elektrik alanı E  hatta manyetik alan H ve B. Eşit bir şekilde, ayrım yapılmalı  uygulanan manyetik ve elektrik alanda bu ayrım bağlıdır polarizasyonla P ve mıknatıslanma M . Bu ayrıma esas ilişki denir. Asıl gerçek maddede, bu ilişki oldukça basit ve bu deneyi tanımlamada görevi vardır. Polarizasyon ve mıknatıslanma olmadan, bu ilişki de  ve  sabittir. Çünkü bağlı yük olmadığı için, toplam yük ve özgür yük eşittir

Genellikle, doğrusal madde ile bu ilişki,

ε geçirgen olduğu yerde vardır. Hatta bu doğrusal yük çeşitli sorunlara sahiptir.
Homojen maddeler için ε ve μ madde boyunca sabitken, homojen olmayan maddeler bulunduğu maddenin yerine bağlıdır.
Eş yönlü maddeler için, ε ve μ sayısalken, eş yönsüz maddeler gergidir. Maddeler genellikle ayırıcıdır bu yüzden ε ve μ EM dalga olaylarının sıklığına bağlıdır.

Genel olarak lineer olmayan malzemeler durumunda, (örneğin, doğrusal olmayan optiklere bakınız), D ve P mutlak e ile orantılı değildir. Aynı şekilde B zorunlu genel olarak, H ya da M orantılı değildir, D ve H hem E ye hem de B ye bağlıdır, yer ve zaman muhtemelen diğer fiziksel miktarları gösterir. Uygulama ayrıca serbest akım ve yük yoğunluklarının davranışlarının nasıl olduğunu E ve B muhtemel çiftinin diğer fizik miktarlarının basınç, kütle, sayı yoğunluğu ve yüklerinin hızları gibi orijinal denklemleri gösterir. Maxwell denklemlerindeki değişiklik Ohms yasasındaki formu  kapsar.

Gaussian Birimlerindeki Denklemler

Gauss tane birimleri popüler bir sistem olup, bu birimler santimetre gram ikinci sisteminin bir parçasıdır.
Geleneksel Cgs birimleri kullanarak değişik zaman elektrik alan olan ECGS = c-1 ESI gösterir. Bu değişen elektrik ve manyetik alanın aynı birime sahip olduğunu gösterir (SI kongresinde bu durum böyle değil: vakum EM dalgalar örn | ESI | = c | B | farklı denklemlerin boyutlu analizini yapma). Bu şekilde tanımlanan bir yük birimi kullanan vakum ε0 = 1 / (4πc), bu nedenle μ0 = 4π / C arasında geçirgenliğe izin verir. Bu değişik düzenler kullanılarak, elde edilen Maxwell denklemleri:

</ref>
{| class="wikitable" style="text-align: center;"
|+ Gaussian birimlerindeki denklemler
|-
! scope="col" style="width: 13em;" | isim
! Mikroskopik denklemler
! Makroskopik denklemler
|-
| Gauss yasası
|
|
|-
| manyetizma için Gauss yasası
|
| mikroskopik ile aynı
|-
| Maxwell–Faraday denklemi
|
| mikroskopik ile aynı
|-
| Ampère yasası (Maxwell uzantısı ile)
|
|
|}

Alternatif Denklemler

Genel bir bakış için,  Mathematical descriptions of the electromagnetic field. Açıklamalarına bakın.
special relativity denklemleri için,  classical electromagnetism and special relativity ve  covariant formulation of classical electromagnetism bakın.
general relativity denklemleri için Maxwell's equations in curved spacetime bakınız.
quantum field theory, denklemleri için,  quantum electrodynamics bkz.

Mikroskobik Maxwell denklemlerinin özeti değişik noktalardaki fizik gibi matematik denklemlerini acık ve kesin bir biçimde açıklamasını gösterir. Genellikle, aynı zamanda Maxwell denklemleri denir. Doğrudan bir uzay-zaman denklemleri olan Maxwell denklemleri (vektör hesabı denklemlerinde gizli simetrisini okuyan aslında görelilik teorisi için büyük bir ilham kaynağı oldu) relativistik değişmez olduğu gösterildi. Buna ek olarak, potansiyellerini kullanarak denklemlerle bağlantısal yazım başlangıç denklemlerini çözmek için uygun bir yol olarak kullanılır ama alanlarında bulunan tüm gözlemlenebilir fiziği ile tanıtılır. Nicem mekaniğinin merkezinde oynadığı olası oyun ve nicem mekaniğinin olası sonuçları zamanla kaybolur.
Her denklem detayları için ana makalelere bakın. SI birimleri boyunca kullanılır.

{|class="wikitable" style="text-align: center;"
|-
!scope="column" width="160px"|denklemlemesi
!|denklem
!| Homojen denklemler
!| homojen olmayan denklemler
|-
! scope="row" rowspan="3" |Vektör uzantısı
!Fields
3D Euclidean space + time
||

||

|-
!Potentials (any gauge)
3D Euclidean space + time
||

||

|-
!Potentials (Lorenz gauge)
3D Euclidean space + time
||

||

|-
! scope="row" rowspan="6" |gergi matematiği
!alanlar
Minkowski yüzeyi
||
||
|-
!Potentials (any gauge)
Minkowski yüzeyi
||
||
|-
!Potentials (Lorenz gauge)
Minkowski yüzeyi
||

||
|-
!Alanlar
herhangi bir uzay zamanı
||
||
|-
!Potensiyeller (any gauge)
any space-time
||
||
|-
!Potensiyeller (Lorenz gauge)
any space-time
||

||
|-
! scope="row" rowspan="3" |Differensiyel formlar
!Alanlar
any space-time
||

||
|-
!Potensiyeller (any gauge)
any space-time
||
||
|-
!Potensiyeller (Lorenz gauge)
any space-time
||

||
|}

-Öklid uzayında + zamanında vektör denkleminde,  elektrik potansiyeli,   vektör potansiyeli ve D'Alembert operator üdür.

Gergi hesabı denkleminde, elektromanyetik gergi   bir anti simetrik bildirdiğinden rütbe 2 gergi olduğunu, dört potansiyel   geçerli  bir vektör yoğunluğu, köşeli ayraç olan, bir bildirdiğinden vektör [] endeksleri anti simetrik olduğunu temsil eder.    koordinatları  göre türevidir. Minkowski üzerinde uzay koordinatlar bir atalet çerçeveye göre seçilir; , böylece yükseltmek ve alt endeksleri olan  kullanılan metrik gergi  dır. Genel uzay-zamanları, sistem , kovaryant türev  , Ricci gergi   yükseltilmesi ve endeksleri düşürücü Lorentz metrik  tarafından   olarak tanımlanır.
Herhangi bir farklı uzay form denkleminde,   iki form,    potansiyel elektromanyetik gergi olduğunu gösterir. 1 formu, J, 3 formu d dış türev ve  , yıldız Hodge yıldız uzay-zamanın Lorentz metrik tarafından tanımlanan formlar (iki formlar üzerinde hodge . Sadece bağlıdır olan akım (pseudo) bir yerel bir ölçek yani için metrik kadar) konfor mal değişmez olduğunu gösterir. Operatör   1-formları d'Alembert-Laplace-Beltrami operatörüdür.

Diğer denklemler geometrik cebir denklemlerle bağlantısal yazılımlarını ve Maxwell denklemlerinin bir matris temsilini içerir. Tarihsel olarak, kuaterniyonik denklemdir ilimleri [8] [9] kullanıldı.

Çözümler

Maxwell eşitliklerinde elektrik ve manyetik alanlarla ilgili ve giderleri ve akımları elektrikli olanlar için kısmi diferansiyel denklemler vardır. Genellikle, giderler ve akımlar kendilerini elektrik ve manyetik alanları üzerinden Lorentz kuvvet denklemine ve yapısal denklemlerine bağlıdır. Tüm bunlar birleştiğinde bir takım çözülmesi zor kısmi diferansiyel denklemleri çıkar. Aslında bu denklemlerin çözümleri klasik elektromanyetizma ve tüm sahada tüm farklı olguları kapsar. Herhangi bir diferansiyel denklemi gibi, sınır şartları ve başlangıç koşulları eşsiz bir çözüm için gerekli olanlardır. Örneğin, uzay zamanında hiçbir akım ve gider olmadığında bile Maxwell denklemleri ile çözümler mümkündür ama birçok çözüm bariz çözüm değildir E = B = 0. Diğer çözüm E=sabit, B=sabit, yine başka bir çözüm elektromanyetik uzay zamanı dalgalarına sahiptir. Bazı durumlarda, Maxwell denklemleri sonsuz boşluklar boyunca çözülür ve sınırlı denklemler sonsuzda kavuşmaz limit olarak verilmektedir. Diğer durumlarda, Maxwell denklemleri o bölgeye uygun sınır koşulları ile alanı sadece sınırlı bir bölge ile çözülüyor. Örneğin, sınır evrenin veya periodik sınır koşullarının dış dünyadan kalan küçük bir bölgeyi izole duvarları ile tarif ve temsil eden yapay bir emici sınır olurdu.

Jefimenko'nun denklemleri manyetik ve elektrik alanlarında yaratılan gider ve akım rahatsızlıklarının oluşturduğu Maxwell denklemlerine çözüm göstermiştir. Bu mevcut tek alanlar yükleri yoluyla oluşturulan olanlardır ve engelli çözelti olarak adlandırılan çözelti elde etmek için özel başlangıç şartlarını kabul edilmiştir. Yükleri ve akıntılar oluşturdukları alanların kendileri tarafından oluşturulduğu zaman Jefimenko'nun denklemleri pek işe yaramaz.
Diferansiyel denklemler için sayısal yöntemler tam bir çözüm imkânsız olduğunda Maxwell denklemlerinden yararlanılabilir. Bu yöntemler genellikle bir bilgisayar gerektirmez ve sonlu elemanlar yöntemi ve sonlu fark zaman alanı yöntemini içerir.
Maxwell denklemleri altı bilinmeyenli olarak belirtilmiştir. Üç bileşen E ve B oluşur ve iki denklem için Gauss yasasınu, üç vektör bileşeni için Faraday ve ampere yasasından yararlanılmıştır. (giderleri ve akımları bilinmemektedir.) bu Maxwell denklemlerindeki sınırı belli fazlalıklarla ilgilidir. Sayısal algoritma iki Gauss yasalarında göz ardı etmek mümkün olmasına rağmen, kötü tahmin hesaplamaları bu yasaların ihlallerine neden olur. Bu ihlalleri karakterize kukla değişkenleri tanıtarak, dört denklem yine de sonucu belirtememiş. Oluşan denklemler hesabına göre dört yasaları almak daha doğru algoritmalara yol açabilir.

Elektromanyetik Bir Çözüm İçin Formüller

Maxwell denklemleri olayların çeşitli açıklayan ve tahmin de olağanüstü başarılı iken, onlar için evrenin yasaları kesin değil sadece yaklaşıktır. Örnekler son derece güçlü alanları ve son derece kısa mesafeleri içerir. Ayrıca Maxwell denklemlerinin olanaksız olduğu tahmin edilmesine rağmen dünyada çeşitli görüngü oluşmuştur. Örnek olarak klasik olmayan ışık ve elektromanyetik alanın nicem engeli verilebilir. Son olarak, Maxwell denklemleri tam olarak sıfır olursa herhangi bir olağanüstü olaylar bireysel foton içeren durumlarda: örneğin fotoelektrik etti, Planc's yasası, Duane-hunt yasası, tek foton ışık detektörü vb. açıklamak hem imkânsız ve zordur çünkü Maxwell denklemleri foton içermez. Tüm durumlarda en doğru tahminler için, Maxwell denklemleri ve nicem elektrodinamik yerini edilmiştir.

Değişimler

Elektromanyetik alanların bir klasik teorisi olarak bilinen Maxwell denklemlerinin popüler varyasyonları nispeten sınırlıdır çünkü standart denklemler oldukça iyi durumda durmaktadır.

Manyetik Tek Kutuplar

Maxwell denklemleri evrende elektrik yükünün olduğunu ama manyetik yükünün bulunmadığını varsayar. Gerçekte manyetik yük gözlenememiş ve var olmamıştır. Eğer bunlar var olmuş olsaydı Gauss ve Faraday kânununların değişmesi gerekebilirdi ve çıkan dört denklem elektrik ve manyetik alanların değişimi altında tamamen simetrik olacaktı (Ancak evren oluşurken kısa bir dönem için manyetik tek kutupların ortaya çıktığı düşünülmektedir).

Popüler Kültür

Maxwell denklemleri fizikçiler arasında popüler olan konulardan biridir. Bazı insanlar klasik fizik ve din arasında bir köprü kurar. Elektromanyetik denklemler ışık ile ilgilidir. Hristiyan inancında İncil'in yaratılış kısmında (Genesis 01:03)  "Ve tanrı söyledi 'ışık olsun' ve ışık oluştu (And God said, "Let there be light," and there was light.) sözü geçtiği için bu denklemlerin Tanrı ile ilgili olduğu düşünülmektedir.
Resimde benzer bir t-shirt görüyoruz ve bu t-shirt Amerikan Sitcomun 'After the Fire' bölümünde 'Alex' tarafından giyilmiştir.

Kaynakça

Elektromanyetizma
Denklem
Elektrodinamik
Kısmi diferansiyel denklemler

Maxwell denklemleri


Balıklar, Samsun ilinin Bafra ilçesine bağlı bir mahalledir.

Tarihçe

Coğrafya
Samsun iline 56 km, Bafra ilçesine 3 km uzaklıktadır.

Nüfus

Dış bağlantılar

Bafra'nın mahalleleri

Balıklar, Bafra


Jules Lucien André Bianchi (Nica, Francuska, 3. kolovoza 1989. – Nica, Francuska, 17. srpnja 2015.) je bio francuski vozač automobilističkih utrka. Godine 2007. je osvojio naslov u Francuskoj Formuli Renault 2.0, a 2009. naslov u Euro Formuli 3. U Formuli 1 je nastupao 2013. i 2014. za momčad Marussia, a najbolji rezultat je ostvario na Velikoj nagradi Monaka 2014. kada je osvojio deveto mjesto.

Dana 5. listopada, Bianchi je na 15. utrci prvenstva 2014., na Velikoj nagradi Japana u 41. krugu, izletio po kišnim uvjetima za vrijeme dvostrukih žutih zastava u trenucima dok je dizalica sa staze micala bolid Adriana Sutila. FIA je objavila detalje nesreće u kojoj je Bianchi pretrpio najveće usporenje od 254 g u trenutku dok je udario u 6.8 tona tešku dizalicu – Francuz je sa staze izletio pri brzini od 198 km/h, a u dizalicu je udario 2,61 sekundi kasnije brzinom od 125 km/h. Nakon devetomjesečne borbe s posljedicama sudara na japanskoj Suzuki, Jules Bianchi je preminuo 17. srpnja 2015.

Izvori

Vanjske poveznice
Jules Bianchi - Driver Database
Jules Bianchi - Stats F1

Francuski vozači Formule 1

Jules Bianchi


La  b du Tour de France 1935 s'est déroulée le .

Il s'agit d'une demi-étape contre-la-montre qui relie Rochefort à La Rochelle dans le département de Charente-Maritime, au terme d'un parcours de .

Le Français André Leducq remporte l'étape tandis que le Belge Romain Maes conserve la tête du classement général.

Parcours

Déroulement de la course

Classements

Classement de l'étape

Classement général à l'issue de l'étape

Challenge international

Notes et références

Notes

Références

Voir aussi

Bibliographie

Articles connexes

 18b
Étape du Tour de France en Charente-Maritime
Sport à La Rochelle
Rochefort (Charente-Maritime)
Contre-la-montre individuel sur le Tour de France

18e étape b du Tour de France 1935


L'immeuble Slovo () est un immeuble résidentiel situé dans le raïon de Chevtchenko à Kharkiv. Le bâtiment est en forme de lettre С, première lettre de . Il est construit à la fin des années 1920 pour abriter des écrivains, écrivaines et poètes dans  ; la plupart de ces personnes appartiennent à la Renaissance fusillée et sont assassinées par le régime soviétique à Sandarmokh.

Construction
Kharkiv est la capitale de la République socialiste soviétique d'Ukraine du  au . Sa population passe de  en 1920 à  en 1927, faisant du logement un problème majeur. Des écrivains se rendent de Kiev à Kharkiv dans le cadre de la politique d'ukrainisation ; or, les loyers sont bien plus élevés à Kharkiv et de nombreux écrivains dorment sur leur lieu de travail. C'est par exemple le cas de Pavlo Tytchyna en 1923 quand il prend la tête du journal .

L'auteur syndiqué  demande au gouvernement soviétique la construction d'un complexe de logements permettant d'accueillir au moins les auteurs et autrices les plus célèbres en Ukraine. L'idée est approuvée par les bolcheviks, qui y voient aussi le moyen de surveiller l'intelligentsia ukrainienne, et proposent un système de paiement de loyer différé de quinze ans.

En , la construction du bâtiment commence d'après les plans de l'architecte Mytrofan Dachkévytch. Il conçoit le bâtiment en forme de lettre С, première lettre de  ; Slovo deviendra le nom sous lequel est connu le bâtiment. En , le chantier manque de fonds et Vychnia demande à Joseph Staline de financer le reste de la construction, ce que Staline fait le jour même. Le bâtiment est achevé le .

L'immeuble est doté d'appartements de trois à cinq pièces, ce qui est considéré comme un luxe dans l'URSS d'après-guerre. La résidence est haute de cinq étages et séparée en . Le toit inclut un solarium et une école maternelle est aménagée au sous-sol. Après la Seconde Guerre mondiale, un ascenseur électrique relie le rez-de-chaussée et le cinquième étage.

Fin 1929, l'immeuble est investi par ses nouveaux habitants, alors que le chauffage n'est pas encore installé. Chaque appartement est équipé d'une salle de bains, du chauffage central et d'un téléphone, et les artistes ont accès à des studios privés.

Répression et arrestations

En 1931, après avoir mis le bâtiment sur écoute, les autorités soviétiques procèdent aux premières arrestations d'habitants. La première membre de la Renaissance fusillée à en faire les frais est l'actrice , qui refuse de dénoncer son mari  ; arrêtée le , elle est condamnée à cinq ans de prison et interdite d'entrée sur le sol ukrainien.

Le ,  est arrêté ; il est suivi le  d'Ivan Bagriany, inquiété à son tour pour sa participation au mouvement contre-révolutionnaire.

En 1933, les arrestations accélèrent. Le ,  est accusé d'avoir espionné et fait assassiner Pavel Postychev (il sera exécuté le ). Le lendemain, Mykola Khvyliovy, Mykola Koulich et  se réunissent pour réfléchir à une échappatoire ; Khvylovy se suicide le lendemain dans son appartement. En plus de la répression gouvernementale, le bâtiment est actif pendant l'Holodomor.

 est exécuté sans procès le . Les Kourbas, Mykola Koulich et Hryhorii Epik subissent le même sort à Sandarmokh ; Vychnia, arrêté avec eux, est épargné en raison de sa maladie. Au total, 40 des  de l'immeuble Slovo sont touchés par des arrestations.  sont exécutées, cinq condamnées à de longues peines d'emprisonnement, une personne se suicide et une autre meurt dans des circonstances floues. Les arrestations s'accompagnent généralement d'accusations d'espionnage, de terrorisme et de conspiration.

En 1934, Kiev devient la capitale de l'Ukraine. Les écrivains survivants déménagent dans la  à Kiev.

Plaque commémorative et postérité

Le bâtiment est intégré au patrimoine immatériel ukrainien le . Une plaque commémorative incluant la liste de toutes les personnes connues ayant vécu dans l'immeuble est inaugurée le  ; on y compte notamment :

Ivan Bagriany ;
Hryhorii Epik ;
Leib Kvitko ;
 Mykola Koulich ;
Les Kourbas ;
Vadym Meller ;
Ivan Mykytenko ;
Anatol Petrytsky ;
Valerian Pidmohylny ;
Pavlo Tytchyna.
En 2022, la ville de Kharkiv est assiégée pendant l'invasion Russe de l'Ukraine. L'immeuble est touché par des tirs, endommageant sa façade et les ouvertures.

Notes et références

Voir aussi

Articles connexes
 Renaissance fusillée

Édifice construit en 1928
Bâtiment en Ukraine
Histoire culturelle de l'Ukraine
République socialiste soviétique d'Ukraine

Immeuble Slovo


Massimo Piloni (Ancona, Provincia de Ancona, Italia, 21 de agosto de 1948) es un exfutbolista italiano. Se desempeñaba en la posición de guardameta.

Clubes

Palmarés

Campeonatos nacionales

Referencias

Enlaces externos

 Perfil y estadísticas

Futbolistas de Italia
Futbolistas de la Casertana Football Club
Futbolistas de la Juventus de Turín
Futbolistas del Delfino Pescara 1936
Futbolistas del Rimini Football Club
Nacidos en Ancona
Futbolistas del Philadelphia Union
Guardametas de fútbol de Italia

Massimo Piloni


Campo Santo Teutonico (službeno Campo Santo dei Teutonici e dei Fiamminghi – Friedhof der Deutschen und der Flamen) je ustanova u Vatikanu koja u različitim oblicima potječe iz doba Karla Velikoga.

Danas Campo Santo Teutonico, uz njemačko groblje koje je u potpunosti okruženo zidom i jedino unutar zidina Vatikana, čine tri sastavnice: L'Arciconfraternita di Santa Maria della Pietà nel Campo Santo dei Teutonici e Fiamminghi osnovana 1450., Papinski njemački Collegio Teutonico di Santa Maria in Campo Santo od 1876. te Römisches Institut der Görres-Gesellschaft od 1888. godine.

Zbog svojih povijesnih korijena, izraz teutonico ne uključuje samo današnje Nijemce (talijanski tedeschi, jednina tedesco), već sve koji žive u povijesnom njemačkom kulturnom području, tj. Austrijance, Južne Tirolce, Alzašane, Švicarce koji govore njemački, Lihtenštajnce, Luksemburžane i Belgijance koji govore njemački; "Fiamminghi" uključuje flamanski i nizozemski jezik.

Povijest

Na mjestu današnjeg groblja, koje se u ranom srednjem vijeku proširilo znatno sjevernije, za vrijeme Rimskog Carstva vjerojatno je postojao Kaligulin i Neronov cirkus, u kojem su, prema spisima Tacita, stotine osoba umrle kao mučenici tijekom progona kršćana, a prema predaji i apostol Petar.

Nesigurni prvi izvori

Ksenodohija i dijakonija koje su već postojale u Rimu kao društvene ustanove bile su prikladne za zbrinjavanje hodočasnika koji su kratko boravili u gradu i na grobovima apostola, ali ne i hodočasnika koji su se nešto duže nastanjivali na odredištu svog hodočašća. Zbog toga su, prema mišljenju Debre J. Birch, nastale četiri scholae peregrinorum, koje su osnovane oko crkve svetog Petra: schola saxonum, schola langobardorum, schola frisiorum i schola francorum. Iako su one bile blizu Bazilike sv. Petra, bile su izvan gradskih zidina. Tek nakon invazije Saracena 846. i one su zaštićene zidom te su od tada dijelom zidina Leona IV. Povjesničar Albrecht Weiland karakterizira scholae kao hodočasničke kolonije grupirane oko određene crkve, kao zasebna naselja okružena zidinama.

Ove su škole nastajale tijekom VIII. stoljeća, točna datacija je teško procjenjiva zbog nedostatka preciznijih izvora. Jedan dokument, iako krivotvoren, navodi da je Karlo Veliki osnovao scholu 22. prosincu 797. U svom eseju o Karlu Velikom, Rudolf Schieffer godinu 787. identificira kao najvjerojatniji datum utemeljenja: u opisu života pape Leona III. schola postoji već 799., a Würzburški rukopis iz 9. stoljeća potvrđuje Karla Velikog kao utemeljitelja. Iz toga Schieffer zaključuje da se utemeljenje moralo dogoditi tijekom jednog od tri prethodna Karlova putovanja u Rim 774., 781. ili 787. godine. Izabrao je posljednji od ova tri moguća datuma jer je Karlov pouzdanik, opat Fulrad, imao "bolnicu" u blizini Bazilike svetoga Petra. Darovnica je obnovljena 781., a Fulrad je umro 784. godine. Schieffer prihvaća Fulradovu "bolnicu" kao preteču schole francorum, koja je "uspostavljena" kao Schola francorum u svojevrsnom ratifikacijskom aktu tijekom Karlova prvog posjeta Rimu nakon Fulradove smrti.

Procvat u 9. stoljeću
Vjerojatno nikada neće biti konačne sigurnosti o utemeljenju, ali je daljnji razvoj bolje dokumentiran. Scholae peregrinorum bile su opremljene: bolnicom za prihvat stranaca, gdje su se mogle njegovati oboljele osobe, crkvom za slavljenje bogoslužja i mise zadušnice te grobljem za pokapanje mrtvih. Još nije jasno jesu li sve tri komponente bile prisutne u sve četiri scholae, no to je vrlo vjerojatno.

Gledajući falsificirani temeljni dokument (pa i ako je dokument objektivan falsifikat, to ne znači da se njegov prijavljeni sadržaj mora potisnuti u carstvo bajki. Schieffer pretpostavlja da su svećenici schole možda izgubili pravi dokument tijekom Saracenske oluje 846.), može se zaključiti da su sve komponente bile prisutne na području schole francorum. Dokument tvrdi da je papa Leon sagradio crkvu Svetog Spasitelja u blizini Petrove bazilike te da ju je poklonio Karlu Velikom. Svrha schole bila je osigurati prikladan pokop za "ultramontane" (za ljude koje dolaze s druge strane Alpa) i služiti hodočasnicima iz Franačke, Akvitanije i Galije, tri Karlova kraljevstva. Izvori nam ništa ne govore o točnom ustroju službe hodočasnicima i umrlima niti o pitanju jesu li bivali zbrinuti i drugi siromasi i bolesnici itd.

Da bi se pratio daljnji razvoj scholae, često se treba oslanjati na pretpostavke i zaključke iz relativno oskudnih izvora. Birch kaže da su scholae postigle znatnu veličinu i bile su više stabilne hodočasničke zajednice nego tek kompleks s crkvom, bolnicom i grobljem. Još od IX. stoljeća rad schola s hodočasnicima traje do 16. stoljeća, a nakon toga su izvještaji sve rjeđi. Poznata je papinska bula iz godine 854., koja crkvu Svetog Spasitelja samostana sv. Martina daje na upravljanje svećenistvu. Krivotvoreni dokument o osnivanju, Schieffer datira u dva desetljeća prijelaza tisućljećai, Birch nešto kasnije u razdoblje između 1031. i 1053. godine, pa je schola morala djelovati i u to vrijeme, baš kao i u drugoj polovici XI. stoljeća.

Neizvjestan daljnji razvoj
U dvije papinske bule schola je ponovno tema. 1053. Leon IX. potvrđuje da pripada samostanu Sv. Martina. Franačka schola je pokapala hodočasnike s područja sjeverno od Alpa, Saksonska schola hodočasnike iz Engleske, a Lombardijska škola hodočasnike s talijanskog poluotoka. Naposljetku, Grgur VII. ponovno se osvrnuo na Scholu Francorum kada je 1081. odredio da se novčana davanja iz sjevernoalpskog područja obećana u dokumentu o osnivanju schole ubuduće koriste za opću dobrobit Apostolske Stolicei.

Nije jasno u kojoj su mjeri te novčane naknade stvarno koristile scholi prije, ali ovo lišavanje financijske osnove možda je bilo početak njezinog propadanja. Posljednji put schola se neizravno spominje 1141. godine; te će se godine prepisati osnivačka povelja, pa se može pretpostaviti da je u to vrijeme u scholi još bilo aktivnosti. Posljednje svjedočanstvo koje crkvu, scholu i groblje smatra cjelinom je bula pape Inocenta VI. iz godine 1360., u kojoj je kao i 1053. potvrđena bula pape Leona iz 854. godine.

Pad i ponovna uspostava
Ubrzo nakon posljednje vijesti o kompleksu Schole Francorum iz 1360. godine, posjed je vjerojatno počeo propadati. Osim bilješke u cenzualiju kaptola sv. Petra iz 1390. godine, prema kojoj je crkva bila vrlo zapuštena, tradicija se obnavlja tek sredinom 15. stoljeća, ponovnim povratkom papa u Rim i oživljavanjem važnosti grada Rima.

Značajna je i godina 1454., jer iz bule Nikole V. saznajemo o Gottfriedu von Wayu, koji je dao obnoviti Crkvu Svetog Spasitelja o svom trošku do 1452. godine. Iste 1454. godine započinje institucionalizirana povijest današnjeg Campo Santo Teutonico osnivanjem bratstva: Bruderschaft der christgläubigen Seelen und armen Christen. Dana 29. prosinca 1454., Petrus Licht, rođen u Njemačkoj, Bartholomäus Dinstman i Johannes Lichtenfelser sastali su se na području bivše schole i osnovali bratstvo zajedno s devet drugih kurijala koji su govorili njemački.

U dokumentu o osnivanju detaljno se bilježi neposredna prapovijest prostora nekadašnje škole: Friedrich Frid iz Magdeburga vlastitim je sredstvima sagradio malu kuću na groblju i preuzeo funkciju grobara. Oko 1440. on je s drugim govornicima njemačkog jezika od ostataka oronule bolnice obnovio malu marijansku kapelicu, tzv. "secunda capella", koja je služila za uzdržavanje siromaha i hodočasnika. Osim toga, pomoćni biskup Johannes Goldener, s duhovne strane, je već oko 1450. pokrenuo privatne molitvene procesije u području schola.

U desetljećima koja su uslijedila, morali su se svladati određeni otpori prije nego što je bratovština stvarno uspostavljena i pokrenula svoje djelatnosti u Campo Santu. Pravna situacija na području Campo Santo bila je više nego komplicirana: još je postojala stara crkva Svetog Spasitelja, uz nju već spomenuta Marijina kapela koju je sagradio Frid 1440-ih. Nakon povratka u Rim 1443. godine, papa Eugen IV. je umjesto starijih zgrada sagradio bolnicu za žene, sa sobama za osoblje. Između ostalog, od oko 1446. na groblju je postojala crkvica, "prima ecclesia", koja je bila posvećena svetom Grguru.

Crkva Svetog Spasitelja ušla je u opću konkurenciju s drugim institucijama za preuzimanje odgovornosti za ukope i pastoralnu skrb na Campo Santo. Marijinu kapelu vodila je bratovština sa svojim kapelanom. Bolnica za žene (kojoj je oko 1455. dodana ubožnica) došla je pod vlast osobe koju je slao Santo Spirito in Sassia, a prima ecclesia i stvarno groblje ostali su pod jurisdikcijom Kaptola Sv. Petra.

Osnivanje Bratovštine

Prvih desetljeća, do 1513., bratstvo pri Campo Santo je nastojalo nadoknaditi različita prava i stvoriti vlastite kapacitete da ispuni svoje zadatke: Radilo se, prije svega, o sporovima protiv institucije Santo Spirito kako bi se natjeralo da bratstvo pri Campo Santo može preuzeti brigu o siromašnima i bolesnima te sporovima s Kapitulom Sv. Petra glede odgovornosti za groblje i crkvu.

Godine 1472. bratovština je uspjela steći prava na Santo Spirito, ali bolnica se ne spominje sve do 1493. godine. Vjeruje se da se tijekom tog vremena bratovština smjestila i pomagala potrebitima u drugim bolnicama u gradu. Tek 1511. godine izvori govore o izgradnji nove bolnice na području Campo Santo. Bile su potrebne još dvije godine prije nego što je bratovština uspjela ostvariti svoje duhovne i dobrotvorne ciljeve. Nakon što je prijetio sukob s institucijom zgrada Santo Spirito i oko Fridove Marijine kapele, bratovština je 1476. odlučila sagraditi vlastitu crkvu, no to je ubrzo zaustavljeno. Tek nakon što je papa Aleksandar VI. 1495. izdao oprosnicu za pristaše gradnje, nova je zgrada brzo napredovala. Godine 1500. Marijina kapela je srušena, a posvećena je nova crkva, koja postoji i danas. Napokon su 1513. prava Kaptola sv. Petra konačno izmijenjena. Nakon toga, Campo Santo je brzo razvio veliku privlačnost kao grobno mjesto zbog svoje blizine grobu apostola Petra, a bratstvo je također postalo glavni integrativni čimbenik njemačke zajednice u Rimu.

Moderna

Nadbratovština, koja od 1576. godine nosi naziv Nadbratovština Naše Gospe Žalosne Nijemaca i Flamanaca, je udruga s članstvom prema kanonskom pravu i vlasnik je cijelog Campo Santa. Članovi mogu postati katolici njemačkog i flamanskog materinjeg jezika koji žive u Rimu ili u njegovoj bližoj okolici, i to svećenici i laici, žene i muškarci (maksimalna dob pri ulasku 60 godina). Nadbratovština ima upravni odbor, kamerlenga, vicekamerlenga i još četiri člana. Statuti koje je odobrila Sveta Stolica reguliraju članstvo i dužnosti odbora te izbor službi koji se održava svake tri godine. Također se opisuju dužnosti i prava članova. Članovi imaju slobodan pristup groblju. Pod određenim uvjetima imaju i pravo biti ukopani na groblju te mogu otkupiti grobno mjesto. Kandidate regrutiraju članovi Nadbratovštine. O prijemu odlučuje Upravni odbor. Probna godina, novicijat, je obvezna i završava svečanim primanjem na uočnicu svetkovine Bezgrešnog začeća (7. prosinca). Muškarci laici tada dobivaju crni "sacco", žene i svećenici medalju na vrpci.

Od 1872. Anton de Waal služio je kao vicerektor, a od 1873. kao rektor Campo Santo Teutonica. Nadbratovštini je dao nove statute i dao obnoviti i crkvu i groblje. Godine 1876. transformirao je bratovštinu te je osnovao i svećenički kolegij koji postoji i danas (od 2010. Pontificio Collegio Teutonico) te je započeo s osnivanjem posebne knjižnice i zbirke ranokršćanske umjetnosti.

Društvo Görres (Görres-Gesellschaft) pridružilo se 1888. i tamo još uvijek živi rimski institut toga društva (RIGG). Institut Görres i zavod zajednički održavaju knjižnicu Campo Santo Teutonico i arhive nadbratovštine i zavoda. Od 1953. godine zajednički izdaju rimski tromjesečnik za kršćansku arheologiju i crkvenu povijest (Römische Quartalschrift für Christliche Altertumskunde und Kirchengeschichte), utemeljen 1887. godine.

Od 20. stoljeća
U ožujku 2019., nakon anonimne dojave, rodbina Emanuele Orlandi, koja je nestala 1983., zahtijevala je da se otvore dva groba na Campo Santo Teutonico kako bi se provjerilo nalaze li se tamo ostaci Emanuele Orlandi. Tijekom pretrage pokazalo se da su dotični grobovi prazni, odnosno, prema informacijama iz Vatikana, da sve kosti u tim grobovima potječu iz razdoblja prije kraja 19. stoljeća.

Privatno vlasništvo nadbratovštine
Kao nasljednici carskog protektorata, njemački i austrijski veleposlanici pri Svetoj Stolici također pripadaju Upravnom odboru Nadbratovštine po svojoj dužnosti (kao "rođeni članovi"). Campo Santo Teutonico privatno je vlasništvo Nadbratovštine. Nalazi se na ekstrateritorijalnom teritoriju Italije i nije na teritoriju Vatikana, ali je dobio ekstrateritorijalnost 1929. godine sklapanjem Lateranskog ugovora i stvaranjem države Grada Vatikana. Do stupanja na snagu statuta iz 2003. Campo Santo Teutonico imao je i duhovnog patrona, obično nekog od kardinala Kurije. Od tada je pokrovitelj bratovštine predsjednik Njemačke biskupske konferencije. Rektora imenuje Papin generalni vikar za Vatikan na šest godina u dogovoru s prefektom Dikasterija za kulturu i obrazovanje, na prijedlog predsjednika Njemačke biskupske konferencije nakon savjetovanja s predsjednikom Austrijske biskupske konferencije i Izvršnog odbora Nadbratovštine.

Rektori
 1863-1864: Hermann Ernst Plassmann
 1864-1870: Philipp Muller
 1870-1872: Carl Janig
 1873-1917: Anton de Waal
 1920-1930: Emmerich David
 1931-1954: Hermann Maria Stoeckle
 1954-1962: August Schuchert
 1963-1970: Johannes Emil Gugumus
 1970-1974: Bernhard Hanssler
 1975.-2010.: Erwin Gatz
 2010.-2022.: Hans-Peter Fischer
 2022.-

Papinski kolegij Teutonico di Santa Maria in Campo Santo
Godine 1876. na tom je mjestu osnovano svećenički kolegij (Collegio Teutonico di Santa Maria in Campo Santo) u kojem žive i studiraju svećenici i zaposlenici Svete Stolice iz zemalja njemačkog govornog područja. Od samih početaka kolegij je otvoren i za nekoliko članova laika.

Novo krilo zgrade je 1962.-1966. izgradio arhitekt Silvio Galizia. Tijekom iskapanja i kopanja temelja otkriven je neobično snažan dotok podzemne vode s vatikanskog brežuljka, otkriveni su srednjovjekovni građevinski ostaci, uključujući kosturnicu od 50m3. Osim toga, temeljni stupovi morali su biti ukopani do prosječne dubine od 26 m, a u nekim slučajevima i do 31 m. Novi kolegij otvoren je 8. kolovoza. Obnovljiteljski radovi završeni su u svibnju 1966.

U ožujku 2010. papa Benedikt XVI. dao mu je titulu papinskoga kolegija (Pontificio Collegio). Od 8. prosinca 2010. do 8. prosinca 2022. godine rektor je bio prelat Hans-Peter Fischer. Knjižnica Campo Santo Teutonico članica je Udruženja katoličkih teoloških knjižnica (AKThB).

Od 1920. su u Campo Santu djelovale sestre Kongregacije sestara kršćanske ljubavi ("Mallinckrodt-Schwestern"). Godine 2013. naslijedile su ih Sestre Božanskog Otkupitelja ("Niederbronn Sisters"), a od 2020. sestre Krista Kralja.

Groblje
Groblje je od početka bilo namijenjeno svakom hodočasniku iz Svetog Rimskog Carstva koji se s hodočašća nije mogao vratiti kući. Međutim, s vremenom su u Campo Santu pokopane i neke slavne osobe koje su živjele i umrle u Rimu. Danas pravo na ukop imaju svi članovi Nadbratovštine i nekih redovničkih zajednica njemačkog podrijetla. Od 15. stoljeća na groblju je oko ukopano oko 1400 osoba čija su imena sačuvana.

Između ostalih, umjetnici Joseph Anton Koch, Wilhelm Achtermann i Johann Martin von Rohden, teolog Anton de Waal, etnolog iz Saarlanda P. Michael Schulien SVD, svećenik misionar i biskup Johann Baptist von Anzer SVD, kršćanski arheolog Joseph Wilpert, arheolozi Ludwig Curtius i Engelbert Kirschbaum SJ, arheologinja Hermine Speier, arheologinja i numizmatičarka Sibylle Mertens-Schaaffhausen, crkvena povjesničarka Eva-Maria Jung-Inglessis, pisci Stefan Andres i Johannes Urzidil te rektor svećeničkog zavoda Santa Maria dell'Anima i naslovni biskup Aela Alois Hudal te redovnica s. Pascalina Lehnert, nekadašnja pomoćnica pape Pija XII. Iz njemačkog plemstva potječu princeza Carolyne zu Sayn-Wittgenstein, partnerica skladatelja Franza Liszta, princ Georg od Bavarske, barun Edmund Raitz von Frentz i Constantin von Hecht (1829.-1854.)

Posmrtni ostaci teologa i političara Ludwiga Kaasa, koji je ovdje prvotno pokopan 1952. godine, na zahtjev Pija XII. prebačen su 1957. ispod Bazilike Svetog Petra zbog njegovih zasluga u iskapanjima pod svetim Petrom. Austrijski slikar Gebhard Flatz stavio je epitaf na Campo Santo Teutonico za svoju suprugu Marie Felicitas Freiin von Foullon-Norbeck, koja je umrla mlada. Neki od starijih nadgrobnih spomenika čuvaju se u maloj grobljanskoj kapeli u jugoistočnom kutu groblja, uključujući najstariji sačuvani na groblju, za Junkera Hansa III. zu Rodensteina, koji je umro u Rimu Svete godine 1500.

Danas je groblje zelena oaza i popularno među njemačkim zaposlenicima Rimske kurije za molitvu i šetnju. Vrata crkve Campo Santo, koja je naručio tadašnji predsjednik Savezne Republike Njemačke Theodor Heuss, a izradio kipar Elmar Hillebrand, svečano su otvorena 1959. godine. Campo Santo Teutonico i danas redovito posjećuju njemački državnici pri dolasku u Svetu Stolicu.

Crkva Santa Maria della Pietà
Crkva Santa Maria della Pietà, posvećena 1501. godine, izgrađena je u trezvenom renesansnom stilu i obnovljena u 17. stoljeću. Stoljeća je bila ukrašena u baroknom stilu s kipovima i stropnim freskama. Zbog smanjenja njemačkog stanovništva u Rimu, crkva je dugo propadala i obnovljena je tek krajem 19. stoljeća. Ukrašena je i novim prozorima u boji. Od 1972. do 1975. opsežno je restaurirana. Kardinal Ratzinger redovito je služio ranu misu na njemačkom jeziku u crkvi četvrtkom prije nego što je izabran za papu. Kasnije tu misu predvodi kardinal Kurt Koch.

Crkva ima približno kvadratni tlocrt 23.5×21,6 m. Njezina je unutrašnjost podijeljena na devet polja, koja su raspoređena oko središnjeg križa i podijeljena stupovima povezanim arkadama. Crkva ima veću apsidu na jugu i samo naznačenu apsidu na sjeveru. Lađa čini otprilike polovicu ukupnog prostora, pa su bočne površine znatno manje, a kutne površine najmanje. Strop je izveden kao križni svod. Izvorno su oba kutna polja na južnoj strani bila projektirana kao bočne kapele, danas je tu Švicarska kapela, posvećena Švicarskoj gardi, u jugoistočnom uglu crkve. Koristila ju je Švicarska garda za bogoslužje i kao mjesto ukopa za glavne odgovorne i njihove obitelji, o čemu svjedoče brojni nadgrobni spomenici na zemlji. I danas kapelan Švicarske garde povremeno slavi misu za gardiste u ovoj crkvi.

Posjetitelji, turisti i hodočasnici
Pristup Campo Santo Teutonico kroz Vatikan dostupan je svakog dana od 7 do 13 sati te za bogoslužja. Posjetitelji se trebaju najaviti Švicarskoj gardi na vratima južno od Bazilike svetog Petra između kolonada i Palazzo del Sant'Uffizio i zatražiti pristup njemačkom groblju ili Campo Santo Teutonico. Misa je nedjeljom u 10 sati, a od ponedjeljka do petka u 7 sati na njemačkom (srijedom na latinskom, subotom u 8 sati na talijanskom). Grupe hodočasnika s njemačkog govornog područja imaju mogućnost u crkvi Santa Maria della Pietà slaviti bogoslužje sa svojim svećenikom u pratnji, nakon što se unaprijed najave.

Literatura
 Hans-Peter Fischer, Albrecht Weiland (Hrsg.): Der Campo Santo Teutonico – eine deutschsprachige Exklave im Vatikan. Schnell und Steiner, Regensburg 2016, ISBN 978-3-7954-3149-5.
 Erwin Gatz: Hundert Jahre Deutsches Priesterkolleg beim Campo Santo Teutonico, 1876–1976. Herder, Freiburg 1977.
 Erwin Gatz (Hrsg.): 1200 Jahre Campo Santo Teutonico. Ein Festbericht. Rom 1988.
 Erwin Gatz, Albrecht Weiland: Der Campo Santo Teutonico bei St. Peter in Rom 1975–2010. Ein Tätigkeitsbericht. Schnell und Steiner, Regensburg 2010, ISBN 978-3-7954-2372-8.
 Erwin Gatz, Albrecht Weiland: Der Campo Santo Teutonico Rom (= Kleine Kunstführer, Band 100). 4. Auflage, Schnell und Steiner, Regensburg 2006, ISBN 978-3-7954-4736-6.
 Nikolaus Grass: Camposanto-Teutonico-Privilegien für Österreich. Ein Beitrag zur Sakralkultur im Zeitalter Kaiser Maximilians I. In: Walter Höflechner u.a. (Hrsg.): Domus Austriae. Festgabe für Hermann Wiesflecker zum 70. Geburtstag. Graz 1983, S. 137–158.
 Stefan Heid: Schrecken und Trost – Michelangelo und die Altarkunst am Campo Santo Teutonico. In: A. Hindrichs / Ch. Liermann Traniello (Hrsg.): Von der Gegenwart der Ewigkeit, Festschrift für Bernd Roeck. Loveno di Menaggio 2019, S. 113–125.
 Stefan Heid, Michael Matheus (Hrsg.): Orte der Zuflucht und personeller Netzwerke. Der Campo Santo Teutonico und der Vatikan 1933–1955 (= Römische Quartalschrift für Christliche Altertumskunde und Kirchengeschichte. Supplementband 63), Herder, Freiburg im Breisgau u. a. 2015, ISBN 978-3-451-30930-4.
 Stefan Heid: Wohnen wie in Katakomben. Kleine Museumsgeschichte des Campo Santo Teutonico. Schnell und Steiner, Regensburg 2016, ISBN 978-3-7954-3183-9.
 Stefan Heid: Deutsch ohne Grenzen. Die nationale Frage im Priesterkolleg beim Campo Santo Teutonico bis zum Ersten Weltkrieg, In: Römische Quartalschrift für Christliche Altertumskunde und Kirchengeschichte 116 (2021), S. 225–254.
 Stefan Heid, Karl-Joseph Hummel (Hrsg.): Päpstlichkeit & Patriotismus. Der Campo Santo Teutonico: Ort der Deutschen in Rom zwischen Risorgimento und Erstem Weltkrieg (1870–1918) (= Römische Quartalschrift für christliche Altertumskunde und Kirchengeschichte, Supplementband 65). Herder, Freiburg 2018, ISBN 978-3-451-38130-0
 Rudolf Schieffer: Karl der Große, die schola Francorum und die Kirchen der Fremden in Rom. In: Römische Quartalschrift für Christliche Altertumskunde und Kirchengeschichte, Band 93 (1998), S. 20–37.
 Aloys Schmidt: Das Archiv des Campo Santo Teutonico. Nebst geschichtlicher Einleitung. Herder, Freiburg i. Br. 1967.
 Knut Schulz: Die Anfänge der Bruderschaft des Campo Santo Teutonico (bis zum ersten Viertel des 16. Jahrhunderts). In: Römische Quartalschrift für christliche Altertumskunde und Kirchengeschichte Band 93 (1998), S. 38–61.
 Andreas Tönnesmann, Ursula Fischer Pace: Santa Maria della Pietà. Die Kirche des Campo Santo Teutonico. Herder, Freiburg i. Br. 1988.
 Anton de Waal: Der Campo Santo der Deutschen zu Rom. Geschichte der nationalen Stiftung, zum elfhundertjährigen Jubiläum ihrer Gründung durch Karl den Großen. Herder, Freiburg i. Br. 1896.
 Albrecht Weiland: Hundert Jahre Ausgrabungen am Campo Santo Teutonico in Rom (1873–1972). In: Römische Quartalschrift für Christliche Altertumskunde und Kirchengeschichte, Band 93 (1998), S. 3–19.
 Albrecht Weiland: Der Campo Santo Teutonico in Rom und seine Grabdenkmäler. Herder, Rom/Freiburg im Breisgau/Wien 1988, ISBN 3-451-20882-2.
 Albrecht Weiland: Der Campo Santo Teutonico. Ein Deutscher Friedhof im Vatikan. In: Der Herold, Band 13, Heft 6 (1991), S. 178–189.

Izvori

Vanjske poveznice
 Početna stranica Campo Santo Teutonico
 Campo Santo na stranicama Svete Stolice
 Tekst o Campo Santo Teutonico iz Ohlsdorfa
 Web stranica Rimskog instituta društva Görres (RIGG)

Građevine u Vatikanu
Groblja

Campo Santo Teutonico


58. længdegrad kan henvise til:

 58. vestlige længdekreds
 58. østlige længdekreds

58. længdegrad


Heinz W. Müller (* 1950 in Bern) ist ein Schweizer Journalist.

Müller war zunächst Lehrer und wandte sich 1977 dem Journalismus zu. Er arbeitete beim Berner Tagblatt und bei der Berner Zeitung, dann bei der Zeitschrift Zivilschutz. Von 1986 bis 1996 arbeitete er für die Tageszeitung Bund. Anschliessend arbeitete er bei der Zeitschrift Touring des Touring Clubs Schweiz. Von 2001 bis 2002 war er stellvertretender Chefredaktor des Bund und danach stellvertretender Chefredaktor der Zeitschrift Touring.

Einzelnachweise

Zeitungsjournalist
Journalist (Schweiz)
Person (Kanton Bern)
Schweizer
Geboren 1950
Mann
Schullehrer

Heinz W. Müller


Camugnano ist eine italienische Gemeinde (comune) mit  Einwohnern (Stand ) in der Metropolitanstadt Bologna in der Emilia-Romagna. Die Gemeinde liegt etwa 42 Kilometer südwestlich von Bologna am Parco regionale dei laghi Suviana e Brasimone. Camugnano grenzt an die Provinzen Pistoia und Prato. Ein Teil des Lago di Suviana liegt im westlichen Gemeindegebiet, der Lago di Brasimone vollständig im Südosten der Gemeinde.

Einzelnachweise

Weblinks

Ort in der Emilia-Romagna

Camugnano


Schildesche, Almanya'nın Kuzey Ren-Vestfalya eyaletinde, Bielefeld kentine bağlı idari bölge. Nüfusu, 31 Ocak 2004 itibarıyla 41.647'dir. Yüzölçümü 10,95 km²'dir.

Bielefeld'in ilçe ve semtleri

Schildesche


An Sievekingia butcheri in uska species han Liliopsida nga ginhulagway ni Robert Louis Dressler. An Sievekingia butcheri in nahilalakip ha genus nga Sievekingia, ngan familia nga Orchidaceae.

Mabibilngan ini ha Panamá. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Sievekingia

Sievekingia butcheri


ඩැනියෙල් ඩෙෆෝ ඉංග්‍රිසි ලේඛකයෙකි. ඔහු පත්‍ර කලාවේදියෙකු මෙන්ම ඔත්තුකරුවෙකුද විය. ඔහුගේ රොබින්සන් කෲසෝ නම් නව කථාවෙන් ඔහුට සදා නොමැකෙන කීර්තියක් ලැබුනි. නවකථා ලිවීමේ කලාව මුලින් හඳුන්වා දුන් කීප දෙනා අතරින් කෙනෙකු ලෙස ඩෙෆෝගේ නම සඳහන් වේ. එසේම බ්‍රිතාන්‍යය තුල නව කථාව ජනප්‍රිය කරවීමට කටයුතු කළේය. ඔහු, මුල්ම තැනැත්තා නොවේ නම් ඉංග්‍රිසි නවකථාව ආරම්භ කළ මුල් කීප දෙනාගෙන් කෙනෙකි. විවිධ දක්ෂතා සහිත ඔහු පන්සීයකට අධික පොත් ද කුඩා පොත් ද, සටහන් ද ලිවීය. මෙම කෘතින් වලට දේශපාලනය, අපරාධ, ආගම්, විවාහය, මනෝ විද්‍යාව මෙන්ම භූත විද්‍යාව වැනි කරුණුද විෂය විය. ඔහු ආර්ථික පුවත් කලාවේ ද ආරම්භකයෙකි. ඔහුගේ ප්‍රසිද්ධ නවකථාව වූ 'රොබින්සන් කෲසෝ' හි කියැවෙන්නේ නැවක් විනාශ වීම නිසා දූපතක අතරමං වූ එක් පුද්ගලයෙකු සහ ඉන්පසු එම පුද්ගලයා මුහුණ දුන් අත් දැකීම් පිළිබඳවයි.

සමහර විට මෙම ලේඛකයා ඇලෙක්සැන්ඩර් සෙල්කර්ක් නම් සැබැවින්ම එවැනි සිද්ධියකට මුහුණ පෑ පුද්ගලයාගේ විස්තරය මෙම කථාවට පාදක කර ගන්නට ඇත. එසේම අබුබකර් ගේ ෆිලොසොෆස් ඔටෝඩිඩැක්ටස් නම් කෘතියේ ඉංග්‍රිසි හෝ ලතින් පරිවර්ථනයක ආභාෂය ලබන්නට ඇත. මෙම නවකථාව ද පාලු දූපතක් පාදක කර‍ගෙන ලියැවුනු මුල් කෘතියකි.

රොබින්සන් කෲසෝ කෘතිය සඳහා ආභාෂය ලබා ගත්තා යයි විශ්වාස කළ හැකි මූලාශ්‍ර බොහොමයක් පිළිබඳව ටීම් සෙවෙරින් ඔහුගේ 'Seeking Robinson Crusoe 2002' කෘතියෙන් අනාවරණය කරයි. සෙවෙරින් මහත් පරිශ්‍රමයෙන් රැස් කර ගත් තොරතුරු වලින් ඔහු හෙළිකරන්නේ සැබෑවටම එක් දූපතක අතරමං වූ පුද්ගලයා වූයේ මොන්මවුත් හි ආදිපාදවරයාට ශල්‍ය වෛද්‍යවරයෙකු වශයෙන් සිටි හෙන්රි පිට්මන් නැමැත්තකු බවයි. පිට්මන් තමාගේ කුඩා කෘතියෙහි මොන්මවුත් කැරැල්ලෙහි වරදකරුවෙකු ලෙස කැරිබියන් කඳවුරක සිටියදි ඉන් පලා එන විට නැව විනාශ වී තනි වූ දූපතක අතරමං වීම සම්බන්ධව විස්තර කර ඇත. මෙම පොත ලන්ඩනයේ ජේ ටේලර් නැමැත්තා ප්‍රකාශයට පත් කර ඇත. ඔහුගේ පුතා වූ විලියම් ටේලර් පසු කාලයකදි ඩැනියෙල් ඩෙෆෝගේ කෘතිය පළ කරන ලදි. සෙවෙරින් තව දුරටත් කියන්නේ ඩෙෆෝට පිට්මන් හමුවන්නට ඇති බවත් ඔහු දූපතේ හුදෙකලා වීම සම්බන්ධයෙන් කෙළින්ම ඔහුගෙන් දැන ගන්නට ඇති බැවත්ය.

ශිෂ්ඨත්වයේ වැඩි දියුණුව සඳහා ආදර්ශයන් ලෙසද, ආර්ථික ස්වාර්ථවාදයේ ප්‍රකාශන ලෙසද සහ යුරෝපීය කොළණි ක්‍රමයන්හි අභිලාශයන් ලෙසද ඔහුගේ කෘතින් බොහෝ විට කියැවීමට ලක් වී තිබේ. එහෙත් එය පසු තැවිලි වීමේ වැදගත් කමද පෙන්වන අතර ඩෙෆෝගේ ආගමික අවබෝධයේ ශක්තිමත් භාවය විස්තර කරයි. රොබට් ලුවි ස්ටීවන්සන් වැනි මුල් කාලීන විවේචකයින් ඒවා අගය කළේ කෲසෝ හි පා සළකුණු දර්ශනය ඉංග්‍රිසි සාහිත්‍යයේ කීර්තිමත් හතරෙන් එකක් ලෙසිනි. "එක් දිනක් මධ්‍යා‍හ්නයේදි එම බෝට්ටුව දෙසට යන විට පැහැදිලිව දැක ගත හැකි ලෙස වැල්ලේ සටහන් වුනු මිනිසෙකුගේ නිරුවත් පා සළකුණක් දැක විශ්මයට පත් වූයෙමි"

ඩෙෆෝගේ ඊළඟ නවකථාව වූයේ 1720 දී පළ වුනු 'කැප්ටන් සින්ගල්ටන්' කෘතියයි. කොටස් දෙකකින් යුත් එහි පළමු කොටස අප්‍රිකානු සංචාරයක් සම්බන්ධයෙනි. දෙවැනි කොටස සමකාලීන මුහුදු කොල්ලකෑම් සමග සම්බන්ධ වූවකි. එක්තරා වීරවරයෙකු සහ ඔහුගේ ආගමික උපදේශකයා වූ විලියම් වෝල්ටර්ස් අතර පැවති සමාන සමාජ සම්බන්ධතාවයක විස්තර සම්බන්ධයෙන් මෙය පැසසුමට ලක් වී තිබේ.

කර්නල් ජැක් (Colonel Jack) (1722) අනාථ කොලුවෙකු දරිද්‍රතාවය සහ අපරාධ සහිත සමාජයක සිට යටත් විජිත වාදි සමෘද්ධිය, යුදමය සහ විවාහ ආරවුල් සහ ආගමික වෙනස් කිරීම් සහිත සමාජයකට පිවිසුනු ආකාරය අඩංගු කථාවකි.

1722 වර්ෂයේ නැවතත් ඩෙෆෝ විසින් මෝල් ෆ්ලාන්ඩර්ස් (Moll Flanders) රචනා කර ඇත. මෙය දාහත් වෙනි සියවසේ එංගලන්තයේ සිටි හුදෙකලා වූ ගැහැණියකගේ වැටීම සහ අනතුරුව එම තත්වයෙන් ගොඩ ඒම පිළිබඳ උත්තම පුරුෂ කෝණයෙන් කියැවෙන ධූර්තයන් හා සොරුන් පිළිබඳ කථාවකි. මෙහි කථා නායිකාව නාම මාත්‍ර වශයෙන් නම්බුනාම ඇති වෙසඟනක් සේ පෙනි සිටින්නියකි. ඇය බහු පරුෂ සේවනයේ සහ සොරකමේ යෙදෙන්නියකි. දූෂණ හා දුරාචාර වල යෙදෙන්නීය. එහෙත් පාඨකයාගේ අනුකම්පාව ඇය වෙත යොමුවේ.

මෝල් ෆ්ලාන්ඩර් සහ ඩෙෆෝගේ අවසාන නවකථාව වූ රොක්ෂානා ද ෆෝර්චුනේට් මිස්ට්‍රස් (Roxana the fortunate mistress) (1724) කෘතින් ඩෙෆෝගේ චරිත නිර්මාණය කිරීම පිළිබඳ විශිෂ්ඨ උදාහරණ ලෙස පෙන්වා දිය හැක. පසුව සඳහන් කරන ලද නවකථාව උසස් සමාජයේ වෛශ්‍යාවකගේ සදාචාරාත්මක සහ ආත්මීය කඩා වැටීම පෙන්නුම් කරයි.

ප්‍රබන්ධ කථාවක් නොවේයයි බොහෝ විට කියැවෙන ඔහුගේ එක් කෘතියක් නම් 1655 දී ලන්ඩනයේ ඇති වුණු වසංගතයක් පිළිබඳ ඔහු තැබු සටහන්ය. අ ජර්නල් ඔෆ් ද ප්ලෙග් යිඅර් (A journal of the plague year) නම් කෘතිය 1722 දී ප්‍රකාශයට පත් කළ සංකීර්ණ ඓතිහාසික නවකථාවකි. 1703 නොවැම්බරයේදි කුණාටුවක් වැනි සුළිසුළඟක් ලන්ඩන් නුවරට කඩා වැදුනි. මෙය දැනට හැඳින්වෙන්නේ 'මහා කුණාටුව' වශයෙනි. (බ්‍රිතාන්‍ය ඉතිහාසයේ මහා කුණාටුවක් ලෙස මේ ගැන සඳහන් වේ) මෙය ඩෙෆෝ ගේ ජීවිතයේ නොමැකෙන සිද්ධියක් විය. ඔහුගේ ද ස්ටෝර්ම් (the storm) නම් කෘතියට පාදක වුනේ එම සිද්ධියයි. ඔහු ඒ ගැන විස්තර කරන්නේ මෙලෙසිනි. "නිවාස වල වහල් වලින් වැටුණු උලු සහ පුවරු වලින් වීථී වැසි ගියේය. සැතපුම් පණහක ප්‍රදේශයේ සියලු උලු පිළිසකර කළ හැකි වූවත් ඒ ඉතා සුලු කොටසකි" පසුව ඔහු මිමෝවාර් ඔෆ් අ කැවලියර් (1720) (Memoirs of cavalier) ලීවේය.

1731 මරණ

ඩැනියෙල් ඩෙ‍ෆෝ


Das Tanzfestival Bielefeld ist ein seit 1990 jährlich stattfindendes Festival für Zeitgenössischen Tanz. Bis 2001 lief es unter dem Titel "Internationales Tanzprojekt Bielefeld", wurde 2002 in "Tanzsommer Bielefeld", nach einem Jahr jedoch aus urheberrechtlichen Gründen in "Tanzfestival Bielefeld" umbenannt. Es findet stets in den ersten zwei Wochen der NRW-Sommerferien statt. In Deutschland gehört es zu den größten Tanzfestivals für zeitgenössischen Tanz, das ein breit gefächertes Workshop- mit einem internationalen Performance-Programm verbindet.

Geschichte
Das Kulturamt der Stadt Bielefeld entwickelte 1990 gemeinsam mit dem ersten Künstlerischen Leiter, Fred Traguth aus Bonn, ein Konzept, das hochqualifizierten Tanzunterricht durch international renommierte Dozenten mit einem hochwertigen Performance-Programm verband. Mit dem Wechsel der Künstlerischen Leitung im Jahr 2002 zu Tchekpo Dan und Ulla Agbetou, die das Bielefelder Tanzstudio und Ausbildungszentrum DansArt leiten, wurde dieses Konzept ausdifferenziert und erweitert. Das Workshopangebot wurde im Lauf der Jahre präzisiert und ergänzt, so dass der Unterricht auf mittlerweile vier verschiedenen Qualifikationsstufen stattfindet. Das Performance-Programm steht jährlich unter einem anderen Motto, das die Entwicklungen im zeitgenössischen Tanz aufgreift. Bis zum Jahr 2012 gab es einen Landesschwerpunkt, der innerhalb des Performance-Programms Kompanien aus verschiedenen Ländern eine Bühne bot. Landesschwerpunkte waren u. a. Ungarn, Griechenland, Italien, Island, Lettland, Flandern, England, Schweiz, Österreich, Polen.

Workshops
Die Workshops decken auf vier verschiedenen Niveaustufen, die vom Anfänger über Tänzer mit Vorkenntnissen bis hin zu fortgeschrittenen und professionellen Tänzern reichen, eine große Bandbreite an Tanzformen und -stilen des zeitgenössischen Tanzes ab. Dazu gehören neben Ballett, Modern Dance, Contemporary und Jazz Dance auch verschiedene Hip-Hop-Stile (etwa Locking, House Dance, New Style), ethnische Tänze (Afrikanischer Tanz, Afro Cuban, Samba Brasil, Flamenco, Salsa, Oriental), und Kurse zur Körpererfahrung (Pilates, Body-Mind-Centering, Tai-Chi Dao-Yin). Gesonderte Kurse für Kinder, Teilnehmer über 50 Jahren und Mixed-Abled Kurse werden ebenfalls angeboten.

Performances
Bis 2011 bestand das Performance-Programm des Tanzfestivals aus vier Aufführungen, die im Theaterhaus Tor 6 stattfanden. Seit 2012 werden die vier bis fünf Performances im Theaterhaus Tor 6 als Hauptprogramm bezeichnet. Für das Hauptprogramm werden etablierte nationale und internationale Ensembles gebucht, u. a.

Zusätzlich zum Hauptprogramm im Theaterhaus Tor 6 gibt es seit 2012 ein Off-Programm im DansArt Theater. Im Off-Programm präsentieren sich junge Nachwuchs-Tänzer und -Choreographen. Dies dient einerseits dazu, neuen, unbekannten Künstlern eine Bühne zu bieten und so neueste Entwicklungen im zeitgenössischen Tanz aufzugreifen, andererseits ist das offen gestaltete Off-Programm eine Kommunikationsplattform für die Nachwuchs-Künstler.

Darüber hinaus zeigen die Teilnehmer der Workshops in zwei Abschlusspräsentationen, jeweils nach Ende der ersten und nach Ende der zweiten Woche, ihre neu erworbenen Kenntnisse.

Veranstaltungsorte
Die Rudolf-Oetker-Halle ist eine Konzerthalle, die 1930 eingeweiht wurde. Für das Tanzfestival wird sie jedes Jahr in ein Tanzhaus mit vier Studios umgewandelt, in denen die Workshops stattfinden. Aufgrund der schrittweisen Erweiterung des Workshop-Angebotes reichen seit 2010 die Raumkapazitäten der Rudolf-Oetker-Halle nicht mehr aus. Die Advanced-Level-Kurse (für sehr fortgeschrittene und professionelle Tänzer) sowie die Kurse zur Körpererfahrung finden seitdem in den drei Tanzstudios von DansArt statt.

Zu den Studios gehört ein privates Theater mit ca. 200 Sitzplätzen, das DansArt Theater. Hier findet das Off-Programm statt. Das Hauptprogramm erfolgt im Theaterhaus Tor 6, das zu einem international agierenden freien Theaterkollektiv, dem "Theaterlabor", gehört. Es fasst knapp 290 Besucher und ist damit die größere der beiden Spielstätten.

Die erste Teilnehmer-Präsentation nach Ende der ersten Workshop-Woche findet als Open-Air-Party auf dem Rathausplatz der Stadt Bielefeld statt. Die Abschlusspräsentation nach Ende der zweiten Woche wird im großen Konzertsaal der Rudolf-Oetker-Halle mit 1.451 Sitzplätzen gezeigt.

Weblinks
 Tanzfestival Bielefeld
 Facebookaufruf: Tanzfestival Bielefeld

Einzelnachweise

Tanzfestival
Veranstaltung in Bielefeld
Kunst (Bielefeld)
Festival in Deutschland
Erstveranstaltung 1990

Tanzfestival Bielefeld


Der Wittsaal ist ein Naturschutzgebiet in der niedersächsischen Gemeinde Mechtersen in der Samtgemeinde Bardowick im Landkreis Lüneburg.

Das Naturschutzgebiet mit dem Kennzeichen NSG LÜ 128 ist 13 Hektar groß. Es liegt nordwestlich von Mechtersen und südlich von Radbruch.

Das Gebiet stellt einen kleinen verlandenden Moorweiher, der durch Torfabbau entstanden ist, mit dem Uferbereich und einen Teil der umgebenden Flächen unter Schutz. Der Kernbereich mit dem verlandenden Weiher wird von Bruchwald geprägt. Hier wachsen u. a. Weidengebüsche und Gagel, außerdem sind Großseggenrieder, Röhricht und Wasserpflanzengesellschaften zu finden. Der den Kernbereich umgebende, in das Naturschutzgebiet einbezogene Bereich wird landwirtschaftlich genutzt. Die landwirtschaftlichen Nutzflächen sind teilweise durch Hecken gegliedert. Es ist, außer zur Erfüllung dienstlicher oder wissenschaftlicher Aufgaben, nicht gestattet, das Naturschutzgebiet zu betreten.

Das Gebiet steht seit dem 16. September 1985 unter Naturschutz. Zuständige untere Naturschutzbehörde ist der Landkreis Lüneburg.

Weblinks

Naturschutzgebiet im Landkreis Lüneburg
Schutzgebiet (Umwelt- und Naturschutz) in Europa
Moor in Niedersachsen
Mechtersen

Wittsaal


The Poet Of Cane er en dokumentarfilm fra 2000 skrevet og instrueret af Mohammad Tawfik M. Saed.

Handling
En film om arabisk kaligrafikunst. Med Sagar

Referencer

Eksterne henvisninger

Dokumentarfilm fra Danmark
Danske film fra 2000

The Poet Of Cane


Frederick Theodore Haas Jr. (January 3, 1916 – January 26, 2004) was an American professional golfer.

Amateur career
Haas was born in Portland, Arkansas. After graduating from Dermott High School, he graduated from Louisiana State University in 1937, winning the NCAA individual championship in his senior year.

Professional career
Haas's first PGA Tour win, at the Memphis Invitational as an amateur, broke Byron Nelson's record streak of 11 straight victories (Nelson finished 4th). He turned pro in early 1946. He played on the 1953 Ryder Cup team.

Personal life
Haas died in Metairie, Louisiana at age 88.

Amateur wins
this list may be incomplete
1934 Southern Amateur, Western Junior
1935 Western Junior, Chicago District Amateur
1936 Canadian Amateur Championship
1937 Southern Amateur, NCAA championship

Professional wins (7)

PGA Tour wins (5)

PGA Tour playoff record (2–3)

Other regular wins (1)

 1959 Louisiana State Open

Senior wins (2)

Results in major championships

Amateur

Professional

NT = no tournament
WD = withdrew
CUT = missed the half-way cut
"T" indicates a tie for a place
R256, R128, R64, R32, R16, QF, SF = round in which player lost in match play

Sources: U.S. Open and U.S. Amateur, 1938 British Amateur

Summary

Most consecutive cuts made – 12 (1946 Masters – 1951 PGA)
Longest streak of top-10s – 1 (three times)

U.S. national team appearances
Amateur
Walker Cup: 1938

Professional
Ryder Cup: 1953 (winners)

References

External links

Sidebar "Making a Strong Entrance"

American male golfers
LSU Tigers golfers
PGA Tour golfers
PGA Tour Champions golfers
Ryder Cup competitors for the United States
Golfers from Arkansas
People from Ashley County, Arkansas
People from Dermott, Arkansas
1916 births
2004 deaths

Fred Haas


Primorye () is the name of several inhabited localities in Russia:
Primorye, Kaliningrad Oblast, an urban locality (an urban-type settlement) in Svetlogorsky District of Kaliningrad Oblast
Primorye, Perm Krai, a rural locality (a village) in Chastinsky District of Perm Krai

See also
Primorsky Krai, a federal subject of Russia informally known as Primorye
Primorsk (disambiguation)
Primorsky (disambiguation)

References

ja:プリモリェ
ru:Приморье (значения)

Primorye (inhabited locality)


Kyselica este o comună slovacă, aflată în districtul Dunajská Streda din regiunea Trnava. Localitatea se află la , se întinde pe o suprafață de  și în 2017 număra 157 de locuitori.

Istoric
Localitatea Kyselica este atestată documentar din 1205.

Note

Legături externe

Localități din Slovacia

Kyselica


Elina Năsturel Herescu (n. 1598 - d. 1653) a fost sora cărturarului Udriște Năsturel și soția lui Matei Basarab, domn al Țării Românești (1632-1654).

Doamna Elina (Elena) s-a căsătorit cu aga Matei când ea avea numai 14 ani, a devenit Doamnă a Țării Românești la 34 de ani iar căsnicia lor a fost una longevivă, durând 40 de ani, conform pietrei funerare a doamnei. Ca și fratele său, cărturarul Udriște Năsturel, Elena a primit o educație aleasă, ea "putea scrie și citi în slavonă, latină și greacă, fiind pasionată de artă, istorie și literatură", fiind "una din femeile cele mai de seamă ale neamului nostru", după cum confirmă istoricul Constantin C. Giurescu.

Referințe

Legături externe
 Doamna Elena - enciclopediaromaniei.ro
 Cine a fost "Doamna Elina"?
 Cea mai deșteaptă nevastă de domnitor. Povestea Doamnei Elina, soția lui Matei Basarab, a condus singură Țara Românească în vremuri tulburi

Nașteri în 1598
Decese în 1653
Soții de domni și domnitori
Românce din secolul al XVII-lea
Ctitori de edificii religioase
Matei Basarab

Elina Năsturel Herescu


Trakijska autocesta (bugarski: Aвтомагистрала "Тракия", Avtomagistrala "Trakija") ili Tračka autocesta oznake A1 je autocesta u Bugarskoj. Ona povezuje glavni grad Sofiju s Plovdivom i Burgasom na crnomorskoj obali. Autocesta je dobio ime po povijesnoj regiji Trakiji. Ukupna dužina autoceste je 360 km, a zadnji dio otvoren je 15. srpnja 2013. nakon 40 godina gradnje.

Trakijska autocesta je preko sofijske obilaznice na svojoj zapadnoj strani povezana s autocestama A2 i A6. Na istočnom kraju, u blizini Burgasa, autoceste se planira spojiti s Crnomorskom autocestom (A5) koja je u planu. Tako bi se postigao brzi pristup s juga prema gradu Varni i turističkim naseljima na Crnom moru. Autocesta Marica (A4) povezuje Tračku autocestu i Tursku.

Izlazi

Izvor

Autoceste

Ceste u Bugarskoj

Trakijska autocesta


Este campeonato de la Liga Nacional de Fútbol de Honduras definirá al campeón del Torneo Clausura 2011-2012 equipo que obtendrá un cupo para la Concacaf Liga Campeones 2012-13.

El campeonato se jugará mediante el sistema todos contra todos. Los primeros 6 equipos en la tabla clasificarán a la Liguilla;

En este torneo habrá descensos, en el que se sumarán los puntajes de los dos torneos, y el que menos puntos obtenga, descenderá.

Equipos participantes

Formato

Temporada Regular: Los 10 clubes se enfrentan 2 veces contra cada rival hasta completar 18 juegos.

Liguilla: Los 2 mejores califican directo a semifinales, del 3 al 6 hacen un repechaje de ida y vuelta por los 2 puestos a semifinales.

Semifinales: Se enfrentan 1 vs Ganador Repechaje 1 y 2 vs Ganador Repechaje 2. Series a ida y vuelta. Ganadores juegan la final

Final: Eliminatoria a doble partido en los ganadores de las semifinales.

Tabla de posiciones

Jornadas (hasta la fecha)

Véase también
Liga Nacional de Fútbol de HondurasTorneo Apertura 2011 (Guatemala)Torneo Apertura 2011 (El Salvador)Primera División de Nicaragua 2011-2012Campeonato de Invierno 2011 (Costa Rica)Liga Panameña de Fútbol Apertura 2011

Enlaces externos
Torneo de Apertura en Soccerway
Liga de Honduras en FIFA

C 2012
Fútbol en 2012

Torneo Clausura 2012 (Honduras)


Club Guaraní (eller bare Guaraní) er en paraguayansk fodboldklub fra hovedstaden Asunción. Klubben spiller i landets bedste liga, Primera División de Paraguay, og har hjemmebane på stadionet Estadio Rogelio Livieres. Klubben blev grundlagt den 12. oktober 1903, og har siden da vundet 11 mesterskaber, heraf de to første der nogensinde blev uddelt, i henholdsvis 1906 og 1907.

Titler
 Paraguayansk mesterskab (11): 1906, 1907, 1921, 1923, 1949, 1964, 1967, 1969, 1984, 2010 Apertura, 2016 Clausura

Kendte spillere

Danske spillere
  Ingen

Eksterne henvisninger

 Klubbens officielle hjemmeside

Fodboldklubber i Paraguay
Etableret i 1903
Asunción

Club Guaraní


خالد صالح مقدم نشرة جوية قطري ولد في 2 أغسطس 1964 ويعمل في قناة الجزيرة ويشغل فيها منصب رئيس وحدة النشرة الجوية.

ولد في مدينة الدوحة في الثاني من أغسطس عام 1964

التحق في قناة الجزيرة الفضائية كمذيع للنشرة الجوية في يناير 1997 وحالياً مذيع أول منتج في قناة الجزيرة .

شغل عدة مناصب إدارية أخرى :

1-	شغل منصب رئيس قسم الاعلام في المجلس الأعلى للبيئة من 2001-2004

2-	كما شغل منصب مدير مركز الإعلام والتثقيف البيئي بالمجلس الأعلى للبيئة ووزارة البيئة.

3-	شغل منصب نادي العلماء الصغار 1995 - 1999

4-	عضو مجلس إدارة وأمين صندوق بالنادي العلمي القطري 1995 – 1999

5-	عضو مجلس إدارة وأمين صندوق بجمعية بيوت الشباب القطرية –2000-2002

6-	رئيس اللجنة الإعلامية لبطولة قطر الدولية المفتوحة لألعاب القوى عام 1997.

7-	مدير لجنة الشؤون الإعلامية التابعة للجنة الإعلامية للبطولة الثامنة لكأس العالم 95م.

8-	شارك وترأس العديد من الملتقيات والمعارض والمؤتمرات الإعلامية والعلمية
والثقافية المحلية والعربية والعالمية .

محاضر ومدرب في مجال الاعلام والتنمية الادراية والذاتية
• مدربرب معتمد في معهد الجزيرة للتدريب
• قام بإعداد وتدريب العديد من مذيعات النشرة الجوية
• قدم العديد من الدروات التدربية والمحاضرات في دولة قطر والخليج العربي وحاضر ودرب للألاف من المتدربين

مراجع

صحفيو قناة الجزيرة
إعلاميون قطريون
مواليد 1964
أشخاص على قيد الحياة

خالد صالح (مذيع)