The American Society of Civil Engineers (ASCE) is a tax-exempt professional body founded in 1852 to represent members of the civil engineering profession worldwide. Headquartered in Reston, Virginia, it is the oldest national engineering society in the United States. Its constitution was based on the older Boston Society of Civil Engineers from 1848.

ASCE is dedicated to the advancement of the science and profession of civil engineering and the enhancement of human welfare through the activities of society members. It has more than 143,000 members in 177 countries. Its mission is to provide essential value to members, their careers, partners, and the public; facilitate the advancement of technology; encourage and provide the tools for lifelong learning; promote professionalism and the profession; develop and support civil engineers.

History
The first serious and documented attempts to organize civil engineers as a professional society in the newly created United States were in the early 19th century. In 1828, John Kilbourn of Ohio, managed a short-lived "Civil Engineering Journal", editorializing about the recent incorporation of the Institution of Civil Engineers in Great Britain that same year, Kilbourn suggested that the American corps of engineers could constitute an American society of civil engineers. Later, in 1834, an American trade periodical, the "American Railroad Journal" advocated for similar national organization of civil engineers.

Institution of American Civil Engineers
On December 17, 1838, a petition started circulating asking civil engineers to meet in 1839 in Baltimore, Maryland to organize a permanent society of civil engineers. Prior to that, thirteen notable civil engineers largely identifiable as being from New York, Pennsylvania, or Maryland met in Philadelphia. This group presented the Franklin Institute of Philadelphia with a formal proposal that an Institution of American Civil Engineers be established as an adjunct of the Franklin..." Some of them were:
 Benjamin Wright. In 1969, the American Society of Civil Engineers declared Wright to be the 'Father of American Civil Engineering'.
 William Strickland
 Pennsylvanians Edward Miller and Solomon. W. Roberts, the latter being Chief Engineer for the Allegheny Portage railroad, the first crossing of the Allegheny mountains (1831–1834)
Forty engineers actually appeared at the February 1839 meeting Baltimore including J. Edgar Thomson (Future Chief Engineer and later President of the Pennsylvania Railroad), Wright, Roberts, Edward Miller, and the Maryland engineers Isaac Trimble and architect Benjamin H. Latrobe and attendees from as far as Massachusetts, Illinois, and Louisiana. Subsequently, a group met again in Philadelphia, led by its Secretary, Edward Miller to take steps to formalize the society, participants now included such other notable engineers as:
 John B. Jervis
 Claudius Crozet
 William Gibbs McNeill
 George Washington Whistler
 Walter Gwynn
 J. Edgar Thompson
 Sylvester Welch, brother of future ASCE president Ashbel Welch
 Other members included Jonathan Knight and Moncure Robinson.
Miller drafted up a proposed constitution which gave the society's purpose as "the collection and diffusion of professional knowledge, the advancement of mechanical philosophy, and the elevation of the character and standing of the Civil Engineers of the United States." Membership in the new society restricted membership to engineers and "architects and eminent machinists were to be admitted only as Associates."
The proposed constitution failed, and no further attempts were made to form another society. Miller later ascribed the failure due to the difficulties of assembling members due available means for traveling in the country at time. One of the other difficulties members would have to contend with was the requirement to produce each year, one previously unpublished paper or "...present a scientific book, map, plan or model, not already in the possession of the Society, under the penalty of $10."
In that same period, the editor of the American Railroad Journal commented that effort had failed in part due to certain jealousies which arose due to the proposed affiliation with the Franklin Institute. That journal continued discussion on forming an engineers' organization from 1839 thru 1843 serving its own self interests in advocating its journal as a replacement for a professional society but to no avail.

The American Society of Civil Engineers and Architects
During the 1840s, professional organizations continued to develop and organize in the United States. The organizers motives were largely to "improve common standards, foster research, and disseminate knowledge through meetings and publications." Unlike earlier associations such as the American Philosophical Society, these newer associations were not seeking to limit membership as much as pursue "more specialized interests." Examples of this surge in new professional organizations in America were the American Statistical Association (1839), American Ethnological Society (1842), American Medical Association (1847), American Association for the Advancement of Science, (1848) and National Education Association (1852).

During this same period of association incorporations on the 1840s, attempts were again made at organizing an American engineer association. They succeeded at first with the Boston Society of Civil Engineers, organized in 1848 and then in October 1852, with an effort to organize a Society of Civil Engineers and Architects in New York. Led by Alfred W. Craven, Chief Engineer of the Croton Aqueduct and future ASCE president, the meeting resolved to incorporate the society under the name "American Society of Civil Engineers And Architects". Membership eligibility was restricted to "civil, geological, mining and mechanical Engineers, architects, and other persons who, by profession, are interested in the advancement of science." James Laurie was elected the society's first president. At an early meeting of the Board of Direction in 1852, instructions were given for the incorporation of the "American Society of Civil Engineers and Architects" but this was the proper steps were never taken, and therefore this name never legally belonged to the association. The ASCE held its first meetings at the Croton Aqueduct Department building in City Hall Park, Manhattan. The meetings only went through 1855 and with the advent of the American Civil War, the society suspended its activities.

Late 19th century
The next meeting was more than twelve years later in 1867. A number of the original founders such as James Laurie, J.W. Adams, C. W. Copeland and W. H. Talcott were at this meeting and were dedicated to the objective of resuscitating the society. They also planned to put the society on a more permanent footing as well as electing fifty-four new members to the society. With success in that effort, the young engineering society passed a resolution noting that its preservation was mainly due to the persevering efforts of its first president, James Laurie. The address of President James Pugh Kirkwood delivered at that meeting in 1867 was the first publication of the society, appearing in Volume 1 of "Transactions", bearing date of 1872.

On March 4, 1868, by a vote of 17 to 4, the name was changed to "American Society of Civil Engineers", but it was not until April 17, 1877, that the lack of incorporation was discovered and the proper steps taken to remedy the defect. The society was then chartered and incorporated in New York state.

The reconvened ASCE met at the Chamber of Commerce of the State of New York until 1875, when the society moved to 4 East 23rd Street. The ASCE moved again in 1877 to 104 East 20th Street and in 1881 to 127 East 23rd Street. The ASCE commissioned a new headquarters at 220 West 57th Street in 1895. The building was completed in 1897 and served as the society's headquarters until 1917, when the ASCE moved to the Engineering Societies' Building.

20th century
Nora Stanton Barney was among the first women in the United States to earn a civil engineering degree, graduating from Cornell University in 1905. In the same year, she was accepted as a junior member of the organization and began work for the New York City Board of Water Supply. She was the first female member of ASCE, where she was allowed to be a junior member, but was denied advancement to associate member in 1916 because of her gender. In 2015, she was posthumously advanced to ASCE Fellow status.

In 1999, the ASCE elected the top-ten "civil engineering achievements that had the greatest positive impact on life in the 20th century" in "broad categories". Monuments of the Millennium were a "combination of technical engineering achievement, courage and inspiration, and a dramatic influence on the development of [their] communities".
The achievements and monuments that best exemplified them included:

 Airport design and development the Kansai International Airport in Osaka, Japan
 Dams the Hoover Dam on the Colorado River in the United States
 Interstate Highway System "the system overall"
 Long-span bridges like the Golden Gate Bridge in San Francisco, California
 Rail transportation as exemplified by the Eurotunnel rail system connecting the UK and France
 Sanitary landfills and solid waste disposal "sanitary waste disposal advances overall"
 Skyscrapers the Empire State Building in Midtown Manhattan, New York City
 Wastewater treatment the Chicago wastewater system
 Water supply and distribution the California State Water Project
 Water transportation the Panama Canal

Overview
ASCE's mission is to deliver essential value to "its members, their careers, our partners, and the public" as well as enable "the advancement of technology, encourage and provide the tools for lifelong learning, promote professionalism and the profession." The society also seeks to "develop and support civil engineer leaders, and advocate infrastructure and environmental stewardship." The society as an exempt organization in the United States (Section 501(c)(3)) was required to reported its program service accomplishments and related expenses and revenues.

Publications

ASCE stated that dissemination of technical and professional information to the civil engineering profession was a major goal of the society. This is accomplished through a variety of publications and information products, including 35 technical and professional journals amongst them:

 ASCE Journal of Structural Engineering
 Journal of Environmental Engineering
 Journal of Hydraulic Engineering
 Journal of Hydrologic Engineering
 Journal of Transportation Engineering, Part A: Systems

 Journal of Transportation Engineering, Part B: Pavements

 Journal of Water Resources Planning and Management
 Civil Engineering, the society's monthly magazine

They also publish an online bibliographic database, conference proceedings, standards, manuals of practice, and technical reports.

The ASCE Library contains 470+ E-books and standards, some with chapter-level access and no restrictive DRM, and 600+ online proceedings.

Conferences, meetings, and education
Each year, more than 55,000 engineers earn continuing education units (CEUs) and/or professional development hours (PDHs) by participating in ASCE's continuing education programs. ASCE hosts more than 15 annual and specialty conferences, over 200 continuing education seminars and more than 300 live web seminars. Meetings include "...committees, task forces, focus groups, workshops and seminars designed to bring together civil engineering experts either from specific fields or those with a broad range of experience and skills. These meetings deal with specific topics and issues facing civil engineers such as America's failing infrastructure, sustainability, earthquakes, and bridge collapses."

Engineering programs
The engineering programs division directly advances the science of engineering by delivering technical content for ASCE's publications, conferences and continuing education programs. It consists of eight discipline specific institutes, four technical divisions and six technical councils. The work is accomplished by over 600 technical committees with editorial responsibility for 28 of ASCE's 33 journals. On an annual basis, the division conducts more than twelve congresses and specialty conferences. As a founding society of ANSI and accredited standards development organization, ASCE committees use an established and audited process to produce consensus standards under a program supervised by the society's Codes and Standards Committee.

Civil Engineering Certification Inc. (CEC), affiliated with ASCE, has been established to support specialty certification academies for civil engineering specialties and is accredited by the Council of Engineering and Scientific Specialty Boards (CESB). CEC also handles safety certification for state, municipal, and federal buildings, formerly the province of the now-defunct Building Security Council. The Committee on Critical Infrastructure (CCI) provides vision and guidance on ASCE activities related to critical infrastructure resilience, including planning, design, construction, O&M, and event mitigation, response and recovery.

Certification is the recognition of attaining advanced knowledge and skills in a specialty area of civil engineering. ASCE offers certifications for engineers who demonstrate advanced knowledge and skills in their area of engineering.
American Academy of Water Resources Engineers (AAWRE)
Academy of Geo-Professionals (AGP)
Academy of Coastal, Ocean, Port & Navigation Engineers (ACOPNE)

Institutes
ASCE also has nine full-service institutes created to serve working professionals working within specialized fields of civil engineering:
Architectural Engineering Institute (AEI)
Coasts, Oceans, Ports and Rivers Institute (COPRI)
Construction Institute (CI)
Engineering Mechanics Institute (EMI)
Environmental and Water Resources Institute (EWRI)
Geo-Institute (G-I)
Transportation and Development Institute (T&DI)
Structural Engineering Institute (SEI)
Utility Engineering & Surveying Institute (UESI)

Advocacy
To advance its policy mission, ASCE "...identifies legislation to improve the nation's infrastructure, and advance the profession of engineering specifically, ASCE lobbied on legislation at the Federal, State and local levels. In 2015, ASCE's Lobbying at the Federal level was focused primarily upon:
Reauthorization of the federal surface transportation programs such as Moving Ahead for Progress in the 21st Century Act (MAP-21)
Reauthorization of the brownfields revitalization and environmental restoration act.
Reauthorization of the national dam safety program and creation of a national levee safety program due to National Levee Safety Act Of 2007, WRDA Title IX, Section 9000.
Reauthorization of the Clean Water State Revolving Fund program
Reauthorization of the drinking water state revolving fund program
Water resources development act
funding for stem education programs
Reauthorization of the 1977 national earthquake hazards reduction program
Reauthorization of the national windstorm impact reduction act
Safe building code incentive act
Appropriations for federal programs relating to civil engineering, including surface transportation, aviation, water resources, environment, education, homeland security, and research and development.
Lobbying at the state and local level focused primarily upon licensure of civil engineers, procurement of engineering services, continuing education, and the financing of infrastructure improvements as well as lobbying at the state level to raise the minimum requirements for licensure as a professional engineer as part of ASCE's Raise the Bar (RTB) and Civil Engineering Body of Knowledge (CEBoK) initiatives.

For 2018, ASCE identified Federal advocacy priorities as follows:
 Civil engineering education (higher education)
 Clean water, drinking water and wastewater issues
 Natural hazards mitigation & infrastructure security
 Qualifications-Based Selection for engineering services
 Research and Development Funding
 Science, technology, engineering and math(STEM) education & support (K-12)
 Sustainability, implicitly sustainable engineering
 Transportation infrastructure
The State advocacy priorities in 2018 are as follows:
 Licensing
 Natural Hazards Impact Mitigation
 Science, Technology, Engineering and Math (STEM) education & support (K-12)
 State support for civil engineering higher education
 Sustainability, implicitly sustainable engineering
 Tort reform & indemnification for pro bono services
 Transportation infrastructure financing

Strategic issues and initiatives
To promote the society's objectives and address key issues facing the civil engineering profession, ASCE developed three strategic initiatives: Sustainable Infrastructure, the ASCE Grand Challenge, and Raise the Bar.

Awards and designations

ASCE honors civil engineers through many Society Awards including the Norman medal (1874), Wellington prize (1921), Huber Civil Engineering Research Prize, the Outstanding Projects and Leaders (OPAL) awards in the categories of construction, design, education, government and management, the Outstanding Civil Engineering Achievement (OCEA) for projects, the Henry L. Michel Award for Industry Advancement of Research and the Charles Pankow Award for innovation, 12 scholarships and fellowships for student members.
Created in 1968 by ASCE's Sanitary Engineering Division, the Wesley W. Horner award is named after former ASCE President Wesley W. Horner, and given to a recently peer reviewed published paper in the fields of hydrology, urban drainage, or sewerage. Special consideration is given to private practice engineering work that is recognized as a valuable contribution to the field of environmental engineering.
The Lifetime Achievement Award has been presented annually since 1999 and recognizes five different individual leaders. One award is present in each category of design, construction, government, education, and management.

Walter L. Huber Civil Engineering Research Prize

In July 1946, the Board of Direction authorized annual awards on recommendation by the society's Committee on Research to stimulate research in civil engineering. In October 1964, Mrs. Alberta Reed Huber endowed these prizes in honor of her husband, Walter L. Huber, past president, ASCE. The Huber Prize is considered the highest level mid-career research prize in civil engineering and is awarded for outstanding achievements and contributions in research with respect to all disciplines of civil engineering.

LTPP International Data Analysis Contest Award

The LTPP International Data Analysis Contest is an annual data analysis contest held by the ASCE in collaboration with the Federal Highway Administration (FHWA). The participants are supposed to use the LTPP data.

ASCE Foundation
The ASCE Foundation is a charitable foundation established in 1994 to support and promote civil engineering programs that "... enhance quality of life, promote the profession, advance technical practices, and prepare civil engineers for tomorrow."  It is incorporated separately from the ASCE, although it has a close relationship to it and all the foundation's personnel are employees of ASCE. The foundation board of directors has seven persons and its bylaws require that four of the seven directors must be ASCE officers as well and the ASCE executive director and chief financial officer must also be ASCE employees. The foundation's support is most often to ASCE's charitable, educational and scientific programs. The foundation's largest program is supporting three strategic areas; lifelong learning and leadership, advocacy for infrastructure investment and the role of civil engineers in sustainable practices. In 2014, this foundation's support in these areas was almost US$4 million.

Criticisms and historical controversies

Controversies in New Orleans levee investigations

Press release of expert review panel 2007
ASCE provides peer reviews at the request of public agencies and projects as a "means to improve the management and quality of [public agency] services and thus better protect the public health and safety with which they are entrusted".
After the 2005 levee failures in Greater New Orleans, the commander of the U.S. Army Corps of Engineers (Lt Gen Carl Strock P.E., M.ASCE) requested that ASCE create an expert review panel to peer review the corps-sponsored Interagency Performance Evaluation Task Force, the body commissioned by the corps to assess the performance of the hurricane protection system in metro New Orleans. Lawrence Roth, deputy executive director of the ASCE led the ERP development, served as the panel's chief of staff and facilitated its interaction with IPET.
The expert panel's role was to provide an independent technical review of the IPET's activities and findings, as stated at a National Research Council meeting in New Orleans: "an independent review panel ensure[s] that the outcome is a robust, credible and defensible performance evaluation". On February 12, 2007, Lt. Gen Strock gave all expert review panel members an Outstanding Civilian Service Medals.

On June 1, 2007, the ASCE issued its expert review panel report, and an accompanying press release. The press release was considered controversial because it contained information not present in the report, conflicting with the report, and minimized the Army Corps' involvement in the catastrophe: "Even without breaching, Hurricane Katrina's rainfall and surge overtopping would have caused extensive and severe flooding—and the worst loss of life and property loss ever experienced in New Orleans." The report stated that had levees and pump stations not failed, "far less property loss would have occurred and nearly two-thirds of deaths could have been avoided."  The ASCE administration was criticized by the Times-Picayune for an attempt to minimize and understate the role of the Army Corps in the flooding.

Ethics complaint
In October 2007, Raymond Seed, a University of California-Berkeley civil engineering professor and ASCE member, submitted a 42-page ethics complaint to the ASCE alleging that the corps of engineers with ASCE's help sought to minimize the corps' mistakes in the flooding, intimidate anyone who tried to intervene, and delay the final results until the public's attention had turned elsewhere. The corps acknowledged receiving a copy of the letter and refused to comment until the ASCE's Committee on Professional Conduct (CPC) had commented on the complaint. It took over a year for the ASCE to announce the results of the CPC. The ASCE self-study panel did not file charges of ethical misconduct and blamed errors on "staff" and not review panel members having created the June press release."

Review panels to examine alleged ethics breaches
On November 14, 2007, ASCE announced that U.S. Congressman Sherwood Boehlert, R‑N.Y. (ret), would lead an independent task force of outside experts to review how ASCE participated in engineering studies of national significance. ASCE President David Mongan said the review was to address criticism of ASCE´s role in assisting the Army Corps of Engineers-sponsored investigation of Katrina failures. Mongan assured citizens of metro New Orleans in a letter to the Times Picayune, that ASCE took "this matter very seriously and that appropriate actions are being taken".

The panel recommended in results released on September 12, 2008, that ASCE should immediately take steps to remove the potential for conflict of interest in its participation in post-disaster engineering studies. The most important recommendations were that peer review funds over $1 million should come from a separate source, like the National Institute of Standards and Technology (NIST), that ASCE should facilitate but not control the assessment teams, and that information to the public and press should be disseminated not under the extremely tight controls that Ray Seed and his team experienced. It concluded that ASCE should draw up an ethics policy to eliminate questions of possible conflicts of interest.

On April 6, 2009, an internal probe with the ASCE issued a report that ordered a retraction of the ASCE's June 1, 2007, press release. The panel determined that the press release had "inadvertently conveyed a misleading impression regarding the role of engineering failures in the devastation of New Orleans", that it incorrectly said that surge levels along Mississippi's coastline were higher than water levels caused by a tsunami in the Indian Ocean in 2004, and that it had incorrectly repeated estimates of deaths and property damage in New Orleans that might have occurred if levees and floodwalls had not been breached.

Grassroots group spoof of ASCE - USACE relationship
On November 5, 2007, New Orleans-based grassroots group Levees.org led by Sandy Rosenthal criticized the ASCE's close relationship with the United States Army Corps of Engineers in a spoof online public service announcement. On November 12, 2007, the ASCE asked Levees.org to remove the video from the internet, threatening the organization with legal action if it did not comply. On November 13, the Times-Picayune posted the video on its website. Flanked by lawyers with Adams and Reese in the presence of extensive media coverage, the group ignored the threat and posted the video to YouTube citing Louisiana's Anti-SLAPP statute, a "strategic lawsuit against public participation", which allows courts to weed out lawsuits designed to chill public participation on matters of public significance. In a response for comment, ASCE President Mongan replied, "Since the video has already been widely reposted by other organizations, moving forward, we feel our time and expertise are best utilized working to help protect the residents of New Orleans from future storms and flooding."

USACE grant money for disinformation, 2008
In March 2008, Levees.org announced that records obtained under the Freedom of Information Act revealed that as early October 2005, the Army Corps of Engineers had directed and later paid the ASCE more than $1.1 million for its peer review (Grant Number: W912HZ-06-1-0001). The grant also paid for a series of misleading ASCE presentations attempting to shift blame away from the corps and onto local levee officials. Members of the ASCE are forbidden from making false or exaggerated statements and also from making statements for an interested party unless this is disclosed. Levees.org claimed the records showed how the external peer review would be done in four phases: Phase 1 was research and analysis on the performance of the levees, floodwalls and other important structures. Phase 2 was provision of information on the current system to prevent future flooding. Phase 3 was provision of information to evaluate alternative approaches to flood protection. Phase 4 was transfer information and knowledge gained to a broader audience within Corps and its consultancy community to communicate lessons learned. The group claimed that these records were proof that ASCE's routine powerpoint presentation from 2007 and 2008 were a public relations campaign to repair the corps' reputation. ASCE officials responded that ASCE paid for the powerpoint presentations itself and had not used USACE grant money for that purpose.

See also
 ASCE Library

References

External links

"Centennial of Engineering" A 3¢ commemorative US postage stamp issued in 1952

Civil engineering professional associations
Civil engineering
Organizations established in 1852
1852 establishments in the United States

American Society of Civil Engineers


Fru Ellen Aggerholm er en dansk dokumentarisk stumfilm fra 1907, der er instrueret af Peter Elfelt.

Handling
Optagelser af skuespillerinden Ellen Aggerholm (1882-1963).

Referencer

Eksterne henvisninger

Danske film fra 1907

Stumfilm fra Danmark

Fru Ellen Aggerholm


Die Korea Ice Hockey Association ist der nationale Eishockeyverband Südkoreas.

Geschichte
Der Verband wurde am 25. Juli 1960 in die Internationale Eishockey-Föderation aufgenommen. Der Verband gehört zu den IIHF-Vollmitgliedern. Aktueller Präsident ist Gap Chul Park.

Der Verband kümmert sich überwiegend um die Durchführung der Spiele der südkoreanischen Eishockeynationalmannschaft sowie der Frauen-Nationalmannschaft und der Junioren-Mannschaften. Zudem organisiert der Verband den nationalen Pokalwettbewerb Korea Domestic Championship, während die drei Profiklubs des Landes, Anyang Halla, High1 und Daemyung Sangmu, in der multinationalen Asia League Ice Hockey antreten.

Weblinks
 Offizielle Webseite (koreanisch)
 Südkorea auf der Webseite der IIHF (englisch)

Eishockeyverband
Eishockey (Südkorea)
Sportverband (Südkorea)
Nationaler Sportverband (Südkorea)

Korea Ice Hockey Association


Final Fantasy VIII es un videojuego publicado en 1999, la banda sonora del juego fue compuesta tanto para su versión en PlayStation como su versión en Windows. La música de Final Fantasy VIII se compone de tres álbumes oficiales y un sencillo llamado Eyes On Me.

Final Fantasy VIII Original Soundtrack
Consta de cuatro discos y contiene los mismos temas que fueron usados en el juego, todos ellos compuestos por Nobuo Uematsu. Salió a la venta el 10 de marzo de 1999, y tuvo reimpresión el 10 de mayo de 2004. Una versión para Estados Unidos fue lanzada en enero de 2002 bajo el nombre de Final Fantasy VII Music Collection.

Fithos Lusec Wecos Vinosec: Final Fantasy VIII
Fithos Lusec Wecos Vinosec: Final Fantasy VIII es un conjunto de arreglos orquestados de algunos de los temas de la banda sonora original del juego, compuestos en su totalidad por Nobuo Uematsu. Fue publicado el 19 de noviembre de 1999 y reimpreso el 22 de julio de 2004. En este álbum los arreglos musicales fueron hechos por el mismo Nobuo con la ayuda de Shiro Hamaguchi. El nombre Fithos Lusec Wecos Vinosec proviene de una de las pistas, y no es una frase en algún idioma, es sólo un anagrama con cuyas letras se forman Succession of Witches y Love, ambos los hilos principales de la trama del juego.

Piano Collections: Final Fantasy VIII
Piano Collections: Final Fantasy VIII, es un arreglo para piano de algunos de los temas del juego, compuestas por supuesto, por Nobuo Uematsu y arregladas para piano por Shiro Hamaguchi. Salió a la venta el 21 de enero de 2000 y se reeditó el 22 de julio de 2004. El álbum recibió críticas positivas en su mayoría.

Eyes On Me
Eyes On Me es un sencillo publicado por Toshiba EMI el 24 de febrero de 1999, toma el nombre de una canción homónima de la banda sonora de Final Fantasy VIII, los primeros dos temas son interpretados por la popular cantante Faye Wong.

Referencias

Bandas sonoras de Final Fantasy
Bandas sonoras de videojuegos

Música de Final Fantasy VIII


Film karesi ya da kare bir filmi oluşturan pek çok fotoğraf resminden biridir. Ham film üzerindeki kareler aralardaki boş satırlarla birbirlerinden ayrılırlar. Normalde sinema filminin bir saniyesi için 24 kare gerekir. (Bu sayı televizyonda 25 karedir.)

Sıradan film yapımında film kareleri kamera tarafından birbiri ardı sıra, otomatik olarak fotoğraflanır. Animasyon filmlerinde ve özel efektlerin filme alınmasında ise her seferinde tek bir kare çekilir.

Film karesinin boyutu, film formatına göre farklılık gösterir. En küçük film formatı olan 8 mm filmde kare boyutu 3,5'ten 4,8 mm'ye kadar değişirken; IMAX'ta bu oran 69.6 ile 48.5 mm arasındadır. En yaygın film formatı olan 35 mm'nin kare boyutu 16'dan 22 mm'ye kadar değişmektedir.

Ayrıca bakınız
 Çerçeve oranı
 Geniş ekran

Sinema ve video terminolojisi

Kare (sinema)


Aeridostachya, biljni rod iz porodice kaćunovki raširen po otocima zapadnog Pacifika, Tajlandu, Sumatri, Javi, Borneu, Tajvanu.

Rod je opisan 1981., a pripada mu dvadeset priznatih vrsta sve su epifite, a neke od njih sa pseudolukovicama, a jedna može biti i hemikriptofit (A. crassipes). Pseudolukovičasti epifiti su A. propinqua i A. robusta.

Vrste

 Aeridostachya acuminata (Blume) Rauschert
 Aeridostachya clavimentalis (Ridl.) Rauschert
 Aeridostachya coffeicolor (Kraenzl.) Rauschert
 Aeridostachya crassipes (Ridl.) Rauschert
 Aeridostachya dasystachys (Ridl.) Rauschert
 Aeridostachya decurrentipetala (J.J.Sm.) Rauschert
 Aeridostachya dulitensis (Carr) Schuit., Y.P.Ng & H.A.Pedersen
 Aeridostachya feddeana (Schltr.) Brieger
 Aeridostachya gobiensis (Schltr.) Rauschert
 Aeridostachya junghuhnii (J.J.Sm.) Brieger
 Aeridostachya macrophylla (Ames & C.Schweinf.) J.J.Wood
 Aeridostachya mearnsii (Leav.) Rauschert
 Aeridostachya odontoglossa (Schltr.) Rauschert
 Aeridostachya ovilis (J.J.Sm.) Rauschert
 Aeridostachya propinqua (Ames) W.Suarez & Cootes
 Aeridostachya robusta (Blume) Brieger
 Aeridostachya sumatrensis (Ridl.) Rauschert
 Aeridostachya trichotaenia (Schltr.) Brieger
 Aeridostachya unifolia (J.J.Sm.) Rauschert
 Aeridostachya vulcanica (Schltr.) Brieger

Izvori

Podochileae

Aeridostachya


Virtual private server (VPS), fiziksel bir sunucunun sanallaştırma yazılımları ile birden çok sunucuya bölünerek kaynakları en verimli şekilde kullanmasını sağlayan yapıdır.

Her VPS birbirinden bağımsız ve adanmış bir sunucu gibi çalışır. Kendine ait disk alanı, IP adresi, hafızası, uygulamaları ve konfigürasyon dosyaları vardır.

VPS, genellikle çoğu firma tarafından web site barındırma, radyo yayını sağlama, kontrol paneli ve diğer web yazılımlarını (script) tutma ve televizyon yayını yapma amaçlarıyla kullanılır.

Ağ güvenliği
Sunucular (bilgisayar)

Virtual private server


Olivella tergina est une espèce de petits escargots de mer de la famille des Olividae.

Systématique
L'espèce Olivella tergina a été initialement décrite en 1835 par le malacologiste français Pierre-Louis Duclos (1783-1853) sous le protonyme d'Oliva tergina.

Description
La longueur de sa coquille varie entre 11 et .

Distribution
Cette espèce est présente du Mexique au Panama et au Pérou.

Notes et références

Liens externes

Espèce de gastéropodes (nom scientifique)
Olividae

Olivella tergina


هيلي دي وستنرا  (مواليد 10 أبريل 1987 في كريس تشيرش، نيوزلاندا) هي سوبرانو نيوزلاندية من أصول ايرلاندية، ألبومها العالمي الأول Pure حاز علي المركز الأول في المملكة المتحدة عن فئة الأغاني الكلاسيكية وبيع منه أكثر من مليوني نسخة عالميا.

«وستنرا» حازت علي العديد من الجوائز لاسهاماتها في الموسيقي في نيوزلانده وبريطانيا وأماكن أخرى.

يعد ألبوم " Pure " هو أسرع الألبومات من فئة الموسيقي الكلاسيكية مبيعا، كما أن ويستنرا أصبحت نجمة عالمية في عمر 16 فقط عندما تم إطلاق ألبومها الأول.

في أغسطس 2006 م. انضمت وستنرا الي الفريق الموسيقي الأيرلندي المرأة السيلتك "Celtic Woman" وطافت معهم في جولتهم في ربيع 2007 م.

«وستنرا» أدت ابداعها في حضور الوجهاء وكبار الشخصيات، واعتبرت أصغر سفيرة لليونسيف ولديها نشاطات خيرية حول العالم.

من ألبوماتها
 Walking in the Air
 Hayley Westenra (ألبوم)
 My Gift to You
 Pure
 Treasure
 Odyssey
 Wuthering Heights
 Crystal
 Celtic Woman: A New Journey
 River of Dreams صدر في 2008.

مراجع

وصلات خارجية

 موقع هيلي وستنرا
  موقع سيلتيك وومن Celtic Woman.com

مغنيات نيوزيلنديات في القرن 21
أشخاص على قيد الحياة
أشخاص من كرايستشرش
سوبرانو
مسيحيون نيوزيلنديون
مغنون باللغة الألمانية
مغنون باللغة الأيرلندية
مغنون باللغة الإيطالية
مغنون باللغة البرتغالية
مغنون باللغة الروسية
مغنون باللغة الفرنسية
مغنون باللغة اللاتينية
مغنون باللغة المندرينية
مغنون باللغة اليابانية
مغنون كلاسيكيون
مغنيات نيوزيلنديات
مواليد 1987
مواليد في كرايستشرش
موسيقيون كلاسيكيون نيوزيلنديون
نباتيون نيوزيلنديون
نيوزيلنديون من أصل أيرلندي
نيوزيلنديون من أصل هولندي

هيلي وستنرا


El castillo de Mongenan () es un château del , jardín botánico y museo, situado en Portets, Francia.

El jardín está clasificado desde el 2003, por el Comité de Parques y Jardines del Ministerio de Cultura de Francia como Jardin Remarquable.

El castillo de Mongenan está inscrito como Monument historique desde el 2003.

Localización

Château de Mongenan 16 rue Mongenan, Code Postal 33640 Portets, Gironde, Aquitaine France-Francia.

Planos y vistas satelitales,

Está abierto al público en los meses cálidos del año todos los días.

Historia

El Château de Mongenan fue construido en 1736 en estilo neoclásico por el arquitecto Le Herissey para el Barón Antoine de Gascq, cofundador con Montesquieu de la « Académie des Sciences, Belles-lettres et Arts de Bordeaux»  y Presidente del Parlamento de Guyenne.

También es la casa natal de Claude Antoine de Valdec de Lessart, hijo natural del baron de Gascq.

El jardín botánico fue creado en 1741 por el Baron de Gasq, inspirado por su amigo y profesor de música Jean-Jacques Rousseau basándose en las teorías del botánico Linnaeus, quien pensaba que todas las plantas eran valiosas, ya fueran ornamentales, medicinales, silvestres, o cultivadas con fines nutricionales.

El jardín en su conjunto conforma el ideal de jardín pre-romántico descrito por Rousseau en Julie, la nouvelle Héloïse, pleno de aromas y colores.

En el château podemos visitar un templo masónico, utilizado de 1750 a 1898, y que constituye el único ejemplo mantenido en el Estado de templo masónico francés del .

Colecciones botánicas
El jardín botánico que actualmente contemplamos está mantenido como el original del , con:
 Verduras cultivadas en el ,
 Variedades de árboles frutales,
 Colección de variedades de rosas del .
 Colección de aster, iris, y dalias,
 Colección de plantas aromáticas, y plantas usadas para hacer perfumes.
 Colección de plantas de tubérculos y jazmines.

Referencias

Enlaces externos

 Château de Mongenan - página oficial
 Descripción del lugar Comité de Parques y Jardines de Francia

Mongenan
Mongenan
Burdeos
Mongenan
Mongenan
Mongenan
Mongenan
Arquitectura de 1736

Castillo de Mongenan


Anarşizm, (Antik Yunanca'da an "-sız olumsuzluk eki" ve archos "yönetici" sözcüklerinden türetilmiştir, "yöneticisiz" anlamına gelir) toplumsal otoritenin, tahakkümün, erkin ve hiyerarşinin tüm biçimlerini bertaraf etmeyi savunan çeşitli politik felsefeleri ve toplumsal hareketleri tanımlayan sosyal bir terimdir. Anarşizm, her koşulda her türlü otoriteyi reddetmektir. Reddedilen bu otoritelere patriyarki ve kapitalizm de dahildir.

Klasik anarşist hareketler genellikle, merkezi politik yapılar, üretim araçlarının özel mülkiyeti ve ekonomik kurumlar yerine toplumsal ilişkilere dayanan gönüllü etkileşim ve özyönetimi savunur, özgürlük ve otonomi ile karakterize edilen bir toplumu arzular. Bu felsefeler, anarşi terimiyle özgür bireylerin gönüllü etkileşimine dayanan bir toplumu, bireylerin ve toplulukların alınan kararlardan etkilendikleri ölçüde söz sahibi olması düşüncesini ifade eder.

Zorlayıcı kurumlara ve toplumsal bazlı hiyerarşilere karşı olmak anarşizmin asli ilkelerindendir ve ayrıca anarşizm gönüllülüğe dayanan bir toplumun nasıl işleyeceği konusunda olumlu bir görüşü ifade eder. Anarşist felsefeler arasında hatrı sayılır bir çeşitlilik vardır. Şiddetin anarşizmdeki yeri, ne tür bir ekonomik sistemin olması gerektiği, çevre ve endüstriyalizm hakkında sorular ve diğer hareketlerde anarşistlerin rolleri gibi farklı alanlarda çeşitli görüşler bulunmaktadır. Anarşist akımlar bu nedenlerle birbirlerinden çok farklı ve hatta karşı olabilirler. Örneğin anarşist komünizmin yanı sıra Hristiyan anarşizmi gibi anarşist akımlar da mevcuttur.

Temel kavramlar
Anarşizm, geleneksel siyasete karşıdır; devletsizlik temel ilkelerdendir. Klasik anarşizmde parlamento sahte bir kurumdur, halkın iktidarı değildir, bu yüzden oy vermemek gerekir. Devlet, doğası gereği kötüdür, kötü olduğu için değil. Partiler düzenin elemanlarıdır.

Anarşizm değil anarşizmler vardır. Ortak özellikleri bütünsellikten yoksunluk, anti dogmatizm, devrimcilik, çelişki ve tutarsızlığı tutarlı kabullenme, birey özgürlüğüdür. Zerzan, kültür ve teknolojiyi ortadan kaldırıp neandertalizme gitmeyi önermiştir. İspanya İç Savaşında anarşistler de yer almış, yenilmişler ve marjinalize olmuşlardır. Birinci Enternasyonal'de güçlü bir anarşist akım vardır. Anarko komünistler, bireysel terörcüler, Malatestacılar, liberterler, genel grevciler ortaya çıkmıştır. Proudhon, mülkiyet hırsızlıktır demiştir. Anti politik politika üretenler, nonapolitik olanlar, anarşizmin çeşitli kollarda Stirner, Proudhon, Bakunin, Kropotkin, Godwin, Sorel, Goldman, anarşist teoriye katkılarda bulunmuştur.

Bireyci anarşizmde devlet yoktur, vergi yoktur, askerlik yoktur, polis yoktur, kanun yoktur, bütün kolektiviteler yoktur ve sonunda toplum yoktur. Bu kavramlar Warren, Spooner, Tucker'de belirgindir. Anarşistler bolşevik devrimine karşıdır. Devletin yok olmasını kabul eder, düzenin sağlanmasını doğal hale bırakır. Kendi kendine işleyen bir ahlak düzeni, yasasız ve devletsiz işleyebilir. Yerel cemaatler doğrudan dayanışma ile devlet, sermaye ve kiliseye karşı özgürlükleri savunabilir. Bu toplumsallıkta sınır tanımama ana ilkedir.

Bir anarşist kol ise şiddeti savunur. Eylem ile propagandayı itici güç olarak görür. Buna savunmacı şiddet diyen ve suikastlerle düzeni sarsmayı öngören devrimci Malatesta, Neçayev, Bakunin ortaya çıkmıştır. Kropotkin evrimci, Tolstoy pasifist, Gandhi boykotçu, Proudhon kooperatifçidir. Devletin emilmesini savunanlara göre halk bankaları kurulmalıdır. Postyapısalcı anarşistler ise merkezsizliği öne çıkarırlar.

Akımlar

Mutualizm

Mutualizm, 18. yüzyılda İngiliz ve Fransız işçi hareketleri ile ortaya çıktı ve ardından Fransa'da Pierre-Joseph Proudhon, ABD'de diğer bazı düşünürlerle bağlantılı olarak anarşist görünüm kazandı.  Birleşik Devletler'de, örneğin Benjamin Tucker ve William B. Greene gibi bireyci anarşistler üzerinde etkisi görüldü.

Mutualizmin önemli kavramları arasında; federasyon, karşılıklılık, özgür ortaklık, gönüllülüğe dayanan sözleşmeler, kredi ve para reformu bulunur. Birçok mutualistin görüşüne göre hükûmet müdahalesinin olmadığı bir serbest piyasa - emek değer teorisine göre - kar, kira ve faizi kaldırarak, fiyatları emek maliyetlerine çeker ve şirketler için işçilerin rekabeti yerine; firmaların ücretleri arttırarak işçiler için rekabet ettiği bir düzen sağlanır.

Mutualizm, kimi zaman bireyci ve kollektivist anarşizm arasında bir yerlerde bir sentez olarak görülür. Bu düşünce mutualistlerin kendi eserlerinde dile getirilmiştir. "Mülkiyet Nedir?" adlı eserinde Proudhon "özgürlük" kavramına eşdeğer olarak komünizm ve mülkiyetin diyalektik sentezi olan "anarşi" kavramını önerir.  Pierre-Leroux'tan esinlenen Greene, mutualizmi üç felsefenin sentezinde arar:"komünizm, kapitalizm ve sosyalizm.  Sonraki bireyci anarşistler mutualist terimini "sentez" temasına çok az vurgu yaparak kullandılar.

Proudhon'dan önce, Josiah Warren'de başarısız Owencı deneyimin ardından benzer görüşler öne sürmüştür.  1840 ve 1850'lerde, Charles A. Dana   ve William B. Greene, Proudhon'un çalışmalarını ABD'de tanıttı. Greene Proudhon'un mutualizm kavramını ABD koşullarında yeniden değerlendirdi ve Benjamin R. Tucker'a bundan bahsetti.

Kollektivist Anarşizm

Kollektivist anarşizm (daha geniş anlamda komünal anarşizmle karıştırılmaması gerekir )  özellikle Mikhail Bakunin ve Birinci Enternasyonal'in anti-otoriter kesimi ile ifade edilen anarşist akımdır. Ayrıca Johann Most da bu yaklaşımın üyelerindendir.

Mutualistlerden farklı olarak kollektivist anarşistler üretim araçlarının her türlü özel mülkiyetine karşıdırlar ve mülkiyetin kolektifleştirilmesini savunurlar. Fakat kolektifleştirme, gelir paylaşımına kadar genişletilmemelidir, çünkü işçiler anarko-komünizmin "herkesin ihtiyacına göre" anlayışından farklı olarak çalışma zamanına göre ücretlendirileceklerdir. 1880'li yılların ilk bölümünde, Avrupa anarşist hareketinin büyük kısmı temelde ücrete dayalı işçiliğin kaldırılması ve emeğine göre değil, ihtiyaca göre dağıtımı savunan anarko-komünist düşünceye bağlı bulunurken, İspanya'nın erken dönem anarşist hareketi bazı dönemlerde kollektivizmi benimsemiştir. Kollektivist anarşistler çalışma tazminatlarını desteklerler ve ihtiyaca göre komünist paylaşımı devrim sonrası süreçte olanaklı görürler.  Kollektivist anarşizm, devletsiz, kollektivist toplum için birlikte mücadele ettiği ve kendisiyle aynı dönemde yükselişe geçen marksizmin işçi diktatörlüğüne mesafeli yaklaşmış onu reddetmiştir.

Bireyci Anarşizm

Farklı geleneklerden oluşan bireyci anarşizm  bireysel bilincin ve bireysel çıkarın herhangi bir kolektif organ ya da kamu otoritesi tarafından engellenmemesi gerektiğine inanır.  Bireyci anarşizm, sosyal, sosyalist, kollektivist, komünalist akımların ortak mülkiyet düşüncesine karşı mülkiyetin bireylerin elinde bulunmasına olumlu yaklaşır. Bazı önemli temsilcileri: Henry David Thoreau, Josiah Warren ve Murray Rothbard'dır. Ayrıca genelde William Godwin de bireyci anarşist olarak değerlendirilir. Godwin, yardımseverlik düşüncesini savunurken bunun yanında her bireyin, kendi emek ve mülkiyeti üzerinde bireysel söz hakkını dile getirmiş ve sonunda ortadan kalkmasıyla sonuçlanacak olan hükûmetin zamanla küçülmesine yol açacak ilerlemeci akılcılığa inanmıştır.

Max Stirner ise en tanınmış ayrıca ilk bireyci anarşisttir. Stirner'ın felsefesi bireyci anarşizmin egoist formudur; ona göre tanrı, devlet, ahlak kuralları ve toplumu dikkate almadan   istediği gibi eyleyen bireyin, toplum üyelerine karşı hiçbir sorumluluğu yoktur.  Stirner'a göre haklar insan aklındaki korkulardır ve toplum denen şey yoktur; "bireyler onun gerçekliğidir" Mülkiyeti haklarla değil, güç ve kudretle sahip olunan varlıklar olarak görür.  Stirner merhametsizliğe saygının gösterileceği egoistler birliğini insanları bir araya getirecek örgütlenme modeli olarak görür.

Daha az radikal olmak üzere farklı bir bireyci anarşizm türü, Boston Anarşistleri'nce savunuldu. Bunlar, serbest piyasa ve özel mülkiyeti destekliyorlardı.  Özgürlüğün ve mülkiyetin korunmasını özel sözleşmelerle sağlama taraftarıydılar. Bunun yanında emeğin, maaş karşılığı takasını öngörüyorlardı, buna rağmen devlet tekelinde kapitalizmin (devlet garantisinde tekel olarak tanımlanır)  emeğin karşılığını sağlamayacağı uyarısını da yapıyorlardı.

19. yüzyılda dahi Amerikalı bireyciler arasında çeşitli konularda görüş ayrılıkları ortaya çıkmıştı ve bu yüzden bireyci anarşizm açısından belirli bir teoriden bahsetmek mümkün görünmemektedir. Örneğin Tucker entelektüel mülkiyet haklarına karşı çıkarken; Spooner desteklemekteydi, Tucker sadece kullanıldığı sürece toprak mülkiyetini savunurken, Byington ve Spooner mülkiyet konusunda bu tür bir kısıtlamadan bahsetmiyordu.

Önemli bir ayrışma, 19. yüzyılda Tucker ve bazı başka anarşistler, doğal haklar düşüncesini terkedip, Stirner'in felsefesi ışığında "egoizm"i benimsediklerinde görüldü.  Bu yüzyılın ardından "bireyci anarşizmin doruk dönemi kapandı"   Fakat, bireyci anarşizm, daha sonra Murray Rothbard ve 20. yüzyılın ortalarında anarko-kapitalistlerce daha geniş bir çerçevede özgürlükçü hareket akımlarından biri olarak çeşitli değişikliklerle benimsendi. Anarko-kapitalizm, kapitalist bir ekonomik sistem üzerine kurulduğundan; piyasaları, mülkiyeti ve hukukun bireyleri korumasını gerektirir ve bunları devletsiz bir düzende sağlamayı amaçlar.

Anarko-Komünizm

 Anarko komünistler kolektif üretim araçlarına sahip özyönetimli komünlerden oluşan ve siyasal organizasyon biçimi olarak doğrudan demokrasinin işlediği, diğer komünlerle federasyon ilişkisinin geçerli olduğu bir toplumun olabilecek en özgür toplumsal örgütleme biçimi olduğunu savunurlar.  Fakat, bazı anarko komünistler, doğrudan demokrasinin çoğulcu yapısına karşı durmuş, bunun bireyesel özgürlüğü engellediğini dile getirmiş ve konsensusa dayanan bir demokrasi anlayışını öne sürmüşlerdir.

Joseph Déjacque ilk anarko komünistlerdendir ayrıca Déjacque kendini özgürlükçü olarak ifade eden ilk anarşisttir  Diğer anarko komünistler Peter Kropotkin, Emman Goldman, Alexander Berkman ve Errico Maletesta'dır.

Anarko komünizm düşüncesinde, karın paylaşılması veya ücret yoluyla emeklerinin karşılığında işçilerin doğrudan bir tazminat alması öngörülmez, bunun yerine komünün artı değerine ve kaynaklarına özgürce erişim hakkı verilir.  Kropotkin ve daha sonra Murray Bookchin'in dile getirdiği düşünceye göre; bu tür bir toplum üyeleri kendiliğinden gerekli bütün görevleri yerine getirecektir çünkü komünal girişimin ve karşılıklı yardımlaşmanın yararlarını, baskı ve sömürünün nedenlerini görecekler ve onun ilgasını talep edeceklerdir.  Özel mülkiyeti baskı ve sömürünün kaynağı olarak gösteren Kropotkin buna karşı, "barınaklar, toprak ve fabrikalar artık özel mülkiyet olmayacak, komüne veya ulusa ait olacaklar"  sözleriye ortak mülkiyeti savunmuştur. Anarko komünizmin anarşizm ideolojisi içindeki konumu tartışmalıdır, çünkü bireyci ve anarko kapitalist anarşistler onu özgürlük düşüncesi ile uzlaşmaz görürler.  Anarko sendikalistler ise anarko komünist toplumu, kendi amaçlarıyla uyumlu bir hedef kabul ederler; örneğin, İspanyol CNT, Isaac Puente'nin 1932 tarihli El Comunismo Libertario  adlı eserini devrim sonrası toplum için manifestoları olarak kabul ettiler.

Platformizm de, örgüte olan acil ihtiyacı dile getiren Nestor Makhno geleneğinden bir anarşist komünizm eğilimidir. Makhno'ya göre bu örgüt "anarşist hareketin üyelerinin çoğunluğunu kendine katarak, anarşizm için ortak bir taktiksel ve siyasal hat çizecek ve hareketin bütünü için rehber görevi görecektir"

Anarko Sendikalizm

20. yüzyılın başlarında, anarko sendikalizm, anarşizm içinde farklı bir düşünce akımı olarak yükselişe geçmiştir. Önceki anarşizm akımlarından farklı olarak emek hareketine odaklanan anarko sendikalizm, radikal sendikaları devrimci toplumsal değişimi sağlayacak güç olarak görür, kapitalizm ve devleti, işçilerin özyönetimine dayanan yeni bir toplumla alaşağı etmek temel amacıdır. Anarko sendikalistler ücret sistemini ve üretim araçlarının özel mülkiyetini sınıf ayrımını yarattıkları gerekçesiyle reddeder. Sendikalizmin önemli ilkelerinden bazıları; işçi dayanışması, doğrudan eylem (genel grev ve işyeri işgalleri gibi) ve işçilerin özyönetimidir.

Rudolf Rocker erken dönem anarko-sendikalist düşünürlerdendir. Rocker bu hareketin kökenine dair düşüncelerini ortaya koyduğu 1938 el yazmaları Anarko-sendikalizm'de hareketin ne istediğini ve emeğin geleceği için neden önemli olduğunu dile getirmiştir. 20. yüzyılın başlarında önemli yer tutan hareket günümüzde özellikle Fransa ve İspanya'da olmak üzere birçok sendikalist örgüt aracılığıyla etkinliğini sürdürmektedir...

Yeşil Anarşizm

Hareketin temel sorunu endüstri öncesi toplumu hatta bazen tarım öncesi toplumu yeniden canlandırmaktır.  İnsanları doğal yaşamdan yabancılaştıran teknoloji ve ilerleme düşüncesiyle ifade edilen endüstri toplumu, bu ekolün eleştirilerinde önemli yer tutar. Felsefesinde Ludditelerin politik eylemlerinin ve Jean-Jacques Rousseau'nun yazılarının etkileri görülür. Fakat bunlardan daha fazla, primitizm ortaya çıktığında, Frankfurt Okulu'nun Marksistleri Teoder Adorno ve Herbert Marcuse'ün düşünceleri ile Marshall Sahlins, Richard Lee, Lewis Mumford, Jean Baudrillard ve Gary Snyder gibi antropologların düşünceleri bu ekolün şekillenmesinde önemli yer tutmuşlardır.

Kendilerini primitivist olarak adlandıran bazı yeşil anarşistler, doğal yaşama tam bir dönüş ve göçebe avcı-toplayıcı hayat tarzını savunurken, birçok yeşil anarşist ise gündemine sadece endüstri toplumunun ortadan kaldırılmasını alır, evcilleştirmeye veya tarım etkinliğine karşı kesin bir karşı duruş sergilemezler. İlk kategoride teorisyenlere, Derrick Jensen ve John Zerzan örnek gösterilebilir. Birçok yeşil anarşist devrim sonrası gelecek ile bağlantılı bu sorunları bir kenara bırakıp, bugünün dünyasının karşı karşıya olduğu sorunlara ve toplumsal devrim konusuna odaklanmıştır.

Günümüzde birçok anarşist yeşil anarşizmin en yetkin şekli olarak Murray Bookchin'in toplumsal ekoloji düşüncesini izlemektedir. Bu akım (aydınlatma endüstrisi, tarım ve sürdürülebilir şehircilikle birlikte) gelişmiş ekolojik toplum düşüncesine ve sınıf çatışmasına dayalı anarşizm olarak ifade edilebilir.

Anarşizm (Önadsız)

Tarihçi George Richard Esenwein'in cümleleriyle anarşizm (önadsız): anarşizmin sıfatsız formudur, yani komünist, kollektivist, mutualist veya bireyci gibi belirleyici sıfatların olmadığı bir düşünce akımı. Diğerleri için .. [Anarşizm (önadsız)] sadece, farklı anarşist ekollerin bir arada varolmasına tolerans gösteren bir tutumu ifade eder.  Bu düşünce farklı anarşist ekoller arasında ortak noktaları vurgular ve bunları anti otoriter inançlar çevresinde birleştirmeyi amaçlar. İfade Küba doğumlu Fernando Tarrido del Mármol tarafından 1889 kasım ayında, farklı anarşist hareketler arasında şiddetli tartışmaların yaşandığı bir dönemde, uzlaşmaya çağrısı sırasında kullanılmıştır.

Voltairine de Cleyre (başlangıçta kendini bireyci anarşist olarak ifade etmiş sonra ise çağdaş herhangi bir ekolle kendini tanımlamamakla birlikte anarşizmin kollektivist eğilimlerine yaklaşmış) anarşizm (önadsız) akımın bir temsilcisidir. Cleyre'e göre sosyalizm ve komünizm her ikisi de belirli bir düzeyde ortak eylemi ve yönetim organını gerektirir ki bu anarşizm idealiyle tam anamıyla tutarlı olmayan yeni yönetimsel düzenlemeleri doğurur. ayrıca Cleyre Mülkiyete dayanan bireycilik ve mutualizm benim özgürlük anlayışıma uyuşmayan bir özel polisin gelişimini içerir.  sözleriyle diğer akımlarla arasındaki ayrışma noktalarını vurgular, ancak sözlerini bu hareketleri anarşist olmayan hareketler olarak tanımlamaya kadar götürmemiştir.

Ekolün diğer bir temsilcisi Errico Maletesta, anarşistlerin hipotezler üzerine çatışmaya girişmek gibi bir lüksünün olmadığını söyleyerek anarşizmi (önadsız) bütünleştirici bir hareket olarak savunmuştur. Ekolün çağdaş temsilcisi olarak Fred Woodworth kabul edilir.

Toplumsal hareket

Birinci Enternasyonal
Şiddetli reaksiyoner dönemin takip edeceği 1848 devrimleri sosyalist hareket açısından önemli bir aşamaydı. Devrimci hareketin ikinci en önemli aşaması yaklaşık yirmi yıl sonra 1864'te Uluslararası Emekçiler Birliği'nin kurulması ile başladı. İçinde Fransız Proudhon taraftarları, Blanquistler, İngiliz sendikalistler sosyalist ve sosyal demokratların bulunduğu Uluslararası Emekçiler Birliği -diğer ismiyle Birinci Enternasyonal- farklı devrimci hareketleri ve dünya işçilerini bir araya getirmek üzere sınırları aşan uluslararası sosyalist bir örgüt olarak kuruldu. İşçi hareketi ile olan doğrudan bağı nedeniyle zamanla önemli bir güç hâline geldi. Karl Marx örgütte önde gelen ve Genel Kurul üyelerinden biriydi. Sol siyasetten geniş yelpazede birçok oluşumu içinde barındıran birlik bu özelliğinden dolayı çeşitli görüş ayrılıklarına da sahne olmaktaydı. Proudhon taraftarları, mutualistler, Marx'ın devlet sosyalizmi düşüncesine karşı çıkıyorlar, küçük mülkiyet hakkını savunuyorlardı. Aynı şekilde Enternasyonal'in anti otoriter seksiyonunun yanında 1868 yılında örgüte katılan Bakunin'de, devletin devrimci alaşağı edilmesini ve mülkiyetin kolektifleştirilmesini savunuyordu.

Başlangıçta kollektivistler ile marksistler birlikte Enternasyonal'i daha devrimci sosyalist bir eğilime çekmek için çalışmış olsalar da sonraları örgüt, Marx ve Bakunin ile diğer önemli figürler çevresinde kamplara ayrıldı. Bakunin, Marx'ın düşüncelerini otoriter buluyor eğer Marksist bir parti iktidara gelirse, parti liderlerinin, karşısında savaştıkları yönetici sınıfın yerini alacağı öngörüsünü ileri sürüyordu. 1872 yılında bu çatışma iki grup arasında doruk noktasına ulaştı ve Lahey Kongresinde ayrılık kesinleşti. Marx'ın girişimleriyle Bakunin ve James Guillaume, Enternasyonal'den ihraç edildi ve yönetim merkezi New York'a taşındı. Buna karşılık Enternasyonal'in anti-otoriter grubu devrimci anarşist bir program kabul ederek St Imier Kongresi'nde anarşist enternasyonali kurdu.
Birinci Enternasyonal'in anti otoriter kesimi "ayrıcalıkları ve devlet otoritesini" özgür emek örgütleri ile alaşağı etmek " isteyen anarko sendikalislerin öncüleri oldular.

Anarşizm ve Örgütlü Emek

Amsterdam Uluslararası Anarşist Kongresi

1907 yılında, Amsterdam Uluslararası Anarşist Kongresi 14 ülkeden temsilcilerin katılımıyla gerçekleşti. Hareketin önemli isimleri arasında; Errico Malatesta, Pierre Manatte, Luigi Fabbri, Benoil Broutchoux, Emma Goldman, Rudolf Rocker, Christiaan Cornelissen bulunuyordu. Çeşitli konuların ele alındığı kongre'de özellikle anarşist hareketin örgütlülüğü, kitlelerin eğitimi, genel grev ve anti militarizm konuları üzerinde duruldu. Tartışmanın merkezinde ise anarşizmle sendikalizm arasındaki ilişki bulunuyordu. Maletesta ve Monatte özellikle bu konuda birbirlerine karşı savlar öne sürdü. Monatte sendikalizmin devrimci bir tutum olduğunu ve toplumsal devrimin koşullarını yaratacağını savurken, Malatesta sendikalizmin kendi başına yeterli olmadığını düşünüyordu.  Malatesta'ya göre sendikalar reformistti ve hatta bazen muhafazakâr olabiliyorlardı. Örnek olarak ABD sendikalarını gösteren Malatesta, vasıflı işçilerce oluşturulmuş bu sendikaların kimi zaman, vasıfsız işçilere karşı ayrıcalıklarını koruma yönünde eylemlere giriştiğini söylüyordu.

Genel İş Konfederasyonu ve CNT

Confédération Générale du Travail (Genel İş Konfederasyonu) Fransa'da 1895'te kurulan, ilk büyük anarko sendikalist harekettir, 1881 yılında İspanyol İşçi Federasyonu onu takip etti. Anarşist sendika federasyonları, her zaman İspanya'da özel bir yere sahip olmuştur, bunlardan en önemlisi Ulusal Emek Konfederasyonu(CNT) 1910 yılında kurulmuştu ve 1940'lardan önce İspanyol işçi sınıfı siyasetinde en büyük güçtü ve İspanya İç Savaşında önemli bir role sahipti. Bu örgüt daha sonra, 1922'de kurulan anarko sendikalist federasyon olan Avrupa ve Latin Amerika'dan 2 milyon işçiyi temsil den Uluslararası Emekçiler Birliğine katıldı. Genel Emek Konfederasyonu CGT ve CNT ile günümüzde, örgütlü en büyük anarşist hareket İspanya'da bulunuyor. CGT'nin üye sayısının, 2003 yılı için 100.000 civarında olduğu tahmin ediliyor.

Diğer etkin anarko sendikalist hareketler, ABD'de İşçi Dayanışma Birliği ve Birleşik Krallık'ta Dayanışma Federasyonu'dur. Devrimci sanayi sendikası, Dünya Endüstri İşçileri 2.000 aktif üyesinin olduğunu açıklamıştır. Ayrıca Birinci Enternasyonal'in varisi anarko sendikalist Uluslararası Emekçiler Birliği hâlen işçi mücadelesi alanındaki etkinliklerine devam etmektedir.

Rus Devrimi

Anarşistler Bolşeviklerle aynı saflarda Şubat ve Ekim devrimlerine katıldılar. Başlangıçta anarşistler Bolşevik hareketi destekliyordu. Fakat bir süre sonra Bolşevikler, anarşistleri ve diğer sol muhalifleri karşısına almayı yeğledi, bu karşı karşıya geliş, 1921 Kronstadt ayaklanmasına neden oldu. Bu baskı ortamında Anarşistler, kimi zaman hapsedildiler ya da yeraltına çekildiler bir kısmı ise muzaffer Bolşeviklere katıldı.

Ukrayna'da ise anarşistler iç savaşta, önce Beyazlara ve sonra Bolşeviklere karşı, birkaç ay bölgede anarşist toplum kurma girişimlerinde bulunan Nestor Makhno'nun lideri olduğu İsyancı Ukrayna Ordusu'a katılarak savaştılar. Anarşistlere uygulanan baskı karşısında, Emma Goldman ve Alexander Berkman Bolşevik siyasetini, Kronstadt ayaklanmasının bastırılmasını şiddetle eleştirdi, ardından bu eleştiriler nedeniyle Rusya'dan ihraç edildiler. Goldman ve Berkman'a göre Rus devrimi deneyimi, Bakunin'in Marksist stratejinin   sonuçları hakkındaki tahminlerini fazlasıyla doğrulamıştır.

Bolşeviklerin Ekim zaferi ve sonucunda ortaya çıkan Rusya İç Savaşı, uluslararası alanda anarşist hareketi ciddi şekilde olumsuz etkiledi. Birçok işçi ve aktivist Bolşevik başarıyı örnek olarak gördü; komünist partiler, anarşizm ve diğer sosyalist hareketlerden kopan kitlelerle büyüdü. Fransa ve ABD'de örneğin bir kısım CGT ve IWW sendikalisti örgütlerini bırakarak Komünist Enternasyonal'e katıldı.

Bu kriz ortamında Paris'te sürgünde bulunan, aralarında Nestor Makhno'nun da bulunduğu Rusya anarşistleri grubu "Dielo Turda", Bolşevizme cevap olacak yeni örgütlerin geliştirilmesi gerektiği sonucuna vardı. Bu tespit ile yayınladıkları Anarşistlerin Genel Birliği'nin Örgütsel Platformu (taslak)  adlı 1926 tarihli manifestoları bazı komünist anarşistler tarafından desteklendi ancak başka birçokları tarafından kabul görmedi. Günümüzde bu mirasa dayanan Platformist gruplar arasında, Irlanda'nın "İşçi Dayanışma" hareketi ve "Kuzey Amerika Anarşist Komünistleri Kuzey Doğu Federasyonu" bulunmaktadır.

Faşizmle Mücadele

1920 ve 1930'lu yıllarda, Avrupa'da faşizmin yükselişi, anarşizmle devlet arasındaki çatışmanın dönüşüme uğramasına neden oldu ve bu sorun anarşistlerin gündeminde öncelik kazandı. İtalya, anarşistler ile faşistler arasındaki ilk çatışmalara tanık oldu. Bu yüzden anarşistlerin ağırlıkta olduğu anti faşist örgüt Arditi del Popolo faşizmle mücadelede önemli rol oynadı. Bu grup, aralarında, Ağustos 1922'de Parma'dan Blackshirt'lerin geri püskürtülmesininde yer aldığı sayısız başarıya imza attı.

Fransa'da 1934 Şubat ayaklanmalarında aşırı sağ lig isyana kalkıştığı sırada anarşistler "Birleşik Cephe" stratejisi yürüttüler.  Fransa'daki durumun aksine İspanya'da CNT ve diğer anarşistler, halk cephesine katılmadılar. Bu tavır halk cephesinin seçimleri kaybetmesinde etkili oldu. Fakat 1936'da CNT ve anarşistler, strateji değişikliğine giderek bir sonraki seçimde halk cephesine destek verdiler. Yönetici sınıfın buna cevabı bir darbeyle oldu ve İspanya İç savaşı (1936-1939) patlak verdi. İç savaşta, anarşist gelenekten köylü ve işçilerin desteklediği silahlı milisler, ordunun isyanı ile gelişen süreçte, Barselona ve İspanya'nın bazı bölgelerini denetim altına aldılar. Fakat 1939'daki kesin faşist zaferle anarşist hareket İspanya'da yenilgiye uğradı. Aslında, bundan daha önce anarşistler stalinistlerle giriştikleri şiddetli mücadele nedeniyle zemin kaybetmişlerdi. George Orwell ve yabancı gözlemcilere göre, Stalinist ordular hem kolektifleri ezdiler hem de marksistler ile anarşistleri baskı altında tuttular. Bu sırada CNT liderleri ve anarşistler arasında fikir ayrılıkları oldukça yaygındı ve hatta aralarından bazıları cumhuriyetçi hükûmete katılmıştı..

1970'lerin sonlarından günümüze, bazı anarşist gruplar yükselen neo-faşizme karşı mücadelenin bir parçası oldular, Almanya ve Birleşik Krallık'ta bazı anarşistler, militan anti-faşist gruplarla ve marksistlerle birlikte savaştılar. Anarşistler, faşizmle mücadelede devletin müdahalesine bel bağlamak yerine doğrudan eyleme ve güce dayalı mücadeleyi savundu. Buna paralel olarak 06.12.2008'de Yunanistan'ın başkenti Atina'da, Aleksis Grigoropoulos'un polis kurşunu ile öldürülmesi sonucunda başlayan anarşist toplumsal eylem ve çatışma süreci 6 gün içerisinde Yunanistan'da Kostas Karamanlis başkanlığındaki Yeni Demokrasi Partisi hükûmetini istifaya davet eden bir genel grev halini almıştır.

Anarşizm birçok farklı tutum, eğilim ve düşünce okulunu barındıran bir felsefedir. Değerler, ideoloji ve taktikler, hala üzerinde anlaşma sağlanmamış ortak sorunlardır. Medeniyet, teknoloji ve demokratik süreçler keskin biçimde bazı anarşist eğilimlerce eleştirilirken başka anarşistler tarafından alkışlanabilmektedir. Anarşizmin, kapitalizm, milliyetçilik ve din ile olan ilişkisi yaygın olarak tartışılmaktadır. Marksizm, komünizm, anarko kapitalizm gibi ideolojilerle karmaşık ilişki biçimlerine sahip olan anaşizm; hümanizm, kutsal otorite, bireysel çıkar veya çeşitli alternatif etik doktrinler ışığında şekillenmiştir. Irk cinsiyet ve çevre konusunda ise anarşist tutum 18. yüzyıl felsefesinden bu yana önemli değişiklikler göstermiştir.

Eleştiriler

Marksizm

Marksistler ve anarşistler en son ünlü Lahey Kongresi'nde bir araya gelmişler ve o tarihten sonra devamlı mücadele içerisinde olmuşlardır. Bu kongrede Marx ve Bakunin karşılıklı tartışmıştır. Bakunin'in Marx'ın fikirlerini otoriter olarak değerlendirmesiyle başlayan gruplar arasındaki tartışmanın sonunda anarşistler dışlanmış ve kongreden kovulmuşlardır. Bu anarşist ve sosyalist grupların birlikte yer aldığı son kongre olmuştur.

Marksist yazarlar genelde anarşist düşüncenin bir küçük burjuva ideolojisi olduğu tezini öne sürmektedirler.

Engels, kaleme aldığı ünlü Otorite Üzerine adlı makalesinde, her türlü otoriteyi reddeden Bakunincilerin görüşlerini sert bir dille eleştirmiş ve proleter devrimin, devlet karşısındaki tutumuna dair anarşistlerle olan temel ayrılıklarını konu almıştır. Buna göre; devleti yaratmış olan toplumsal ilişkileri kaldırmadan "devleti kaldırmak"tan sözeden anarşist düşünce bilim dışı, karşı devrimci ve hatta ihanet içerisindedir. Engels bu durumu şöyle tarif etmiştir;

Marksist düşünür ve aynı zamanda SSCB'nin kurucusu olan Lenin de anarşist tezleri reddederek "Alelade bir burjuva parlamenter devletin değil, ama sürekli ordusu olmayan, halk düşmanı bir polisi bulunmayan halkın üzerinde yer alan bürokrasisi olmayan bir devletin gereğini savunuyorum." demek suretiyle devlet otoritesinin proleter bir devrim için olmazsa olmaz olduğunu belirtmiştir.

Ayrıca bakınız
 Türkiye'de Anarşizm
 Anarşist sembolizm
 Anarşizm mi? Sosyalizm mi?
 Liberteryenizm
 Liberter
 Otorite Üzerine
 Mülkiyet hırsızlıktır!

Kaynakça

Fransızcadan Türkçeye geçen sözcükler
Felsefi akımlar

Anarşizm


Reflexion 2001 er en film instrueret af Jan Troell.

Handling
I foråret 2001 besøgte den svenske instruktør Jan Troell New York. Her lavede han en række optagelser ved World Trade Center ' en ensom streetdancer, en fejekone, travle forbipasserende ' optagelser af almindelige mennesker en almindelige dag ved WTC. Umiddelbart efter den 11. september klippede Troell disse optagelser af arkitektur og dagligdag sammen med arkivoptagelser til musik af Arvo Pärts. "Reflextion" er Jan Troells ordløse refleksion over tragedien ved World Trade Center.

Referencer

Eksterne henvisninger

Danske film fra 2002
Film fra Danmark (administrationskategori)
Dokumentarfilm fra Danmark

Reflexion 2001


2003 în științifico-fantastic — 2004 în științifico-fantastic — 2005 în științifico-fantastic
2004 în științifico-fantastic implică o serie de evenimente:

Nașteri

Decese
 Roger Dee Aycock (n. 1914)
 Jack Cady (n. 1932)
 Alfred Coppel (n. 1921)
 Roger Dee (n. 1914)
 Gerhard Derbitz (n. 1924)
 Michael Elder (n. 1931)
 Richard Hey (n. 1926)
 Alexander Malec (n. 1929)
 Robert Merle (n. 1908)
 Henry Quinn (Pseudonimul lui Rainer Zubeil) (n. 1956)
 Robert Quint (Pseudonimul lui Rainer Zubeil) (n. 1956)
 Stephen Robinett (n. 1941)
 Mykola Rudenko (n. 1920)
 Hannelore Valencak (n. 1929)
 F. L. Wallace (n. 1915)
 Dietrich Wachler (n. 1934)
 Thomas Ziegler (n. 1956)

Cărți

Romane

Colecții de povestiri

Povestiri

Filme

Filme TV

Seriale TV

Jocuri video

Premii
 Premiul Hugo pentru cel mai bun roman
 Paladinul sufletelor de Lois McMaster Bujold

 Premiul Nebula pentru cel mai bun roman
  Paladinul sufletelor de Lois McMaster Bujold

 Premiul Saturn
 Cel mai bun film SF: Strălucirea eternă a minții neprihănite -- Eternal Sunshine of the Spotless Mind

Note

Vezi și

 2004 în literatură
 2004 în film

2004 în științifico-fantastic
Liste de cărți
Liste de filme

2004 în științifico-fantastic


Bruno Ivanović (1913. — Strmica, 1942.), hrvatski pripadnik pokreta otpora u Drugome svjetskom ratu. Ubili su ga četnici u Strmici kod Knina.
Igrao je za RNK Split.

Ime Bruna Ivanovića ponijela je 1960. jedna splitska osnovna škola. Spomen-poprsje Bruna Ivanovića, rad kipara Arsena Roje nalazilo se ispred te osnovne škole.

Izvori

Vanjske poveznice
Bruno Ivanović Billion Graves

Pripadnici pokreta otpora u Drugome svjetskom ratu
Nogometaši RNK Splita

Bruno Ivanović


UKTV Gardens était une chaîne de télévision numérique diffusant au Royaume-Uni, faisant partie du groupe UKTV. Comme son nom l'indique, la chaîne se concentrait entièrement sur les émissions de jardinage.

Histoire
Lors de son lancement initial, la chaîne est connue sous le nom de UKTV Style Gardens le  et tout le contenu de jardinage de UKTV Style est déplacé vers la nouvelle chaîne. Début 2007, il prend le nom plus indépendant UKTV Gardens.

Dans le cadre du changement de marque UKTV, UKTV Style avec UKTV Gardens et UKTV Food sont la troisième phase du changement de marque, avec UKTV Style rebaptisé Home le  et UKTV Food en Good Food le . UKTV Gardens ferme et est remplacé par Really le , tous les programmes de jardinage de cette chaîne étant transférés sur Home. Avant la fermeture d'UKTV Gardens, elle diffuse les treize épisodes de The Victorian Kitchen Garden.

Traduction

Annexes

Articles connexes
 Liste des chaînes de télévision au Royaume-Uni

Chaîne ou station de télévision fondée en 2005
Chaîne ou station de télévision disparue en 2009
Chaîne de télévision disparue au Royaume-Uni

UKTV Gardens


(154141) Kertész, denumire internațională (154141) Kertesz, este un asteroid din centura principală de asteroizi.

Descriere
154141 Kertész este un asteroid din centura principală de asteroizi. A fost descoperit pe  la Observatorul Palomar de Krisztián Sárneczky. Asteroidul prezintă o orbită caracterizată de o semiaxă mare de 3,03 ua, o excentricitate de 0,16 și o înclinație de 1,3° în raport cu ecliptica.

Vezi și
 Lista planetelor minore: 154001-155000
 Centura de asteroizi

Referințe

Obiecte astronomice descoperite în 2002
Centura de asteroizi

154141 Kertész


An Porphyrodesme hewittii in uska species han Liliopsida nga syahan ginhulagway ni Oakes Ames ngan Elmer Drew Merrill, ngan ginhatag han pagkayana nga asya nga ngaran ni Leslie Andrew Garay. An Porphyrodesme hewittii in nahilalakip ha genus nga Porphyrodesme, ngan familia nga Orchidaceae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Porphyrodesme

Porphyrodesme hewittii


Louis Patrick Gray III (July 18, 1916 – July 6, 2005) was acting director of the Federal Bureau of Investigation (FBI) from May 3, 1972, to April 27, 1973. During this time, the FBI was in charge of the initial investigation into the burglaries that sparked the Watergate scandal, which eventually led to the resignation of President Nixon. Gray was nominated as permanent Director by Nixon on February 15, 1973, but failed to win Senate confirmation. He resigned as Acting FBI director on April 27, 1973, after he admitted to destroying documents that had come from convicted Watergate conspirator E. Howard Hunt's safe—documents received on June 28, 1972, 11 days after the Watergate burglary, and given to Gray by White House counsel John Dean.

Gray remained publicly silent about the Watergate scandal for 32 years, speaking to the press only once, near the end of his life; this was shortly after Gray's direct subordinate at the FBI, FBI Deputy Director Mark Felt, revealed himself to have been the secret source to The Washington Post known as "Deep Throat".

Early life and education
Gray was born on July 18, 1916, in St. Louis, Missouri, the eldest son of Louis Patrick Gray Jr., a Texas railroad worker. He worked three jobs while attending schools in St. Louis and Houston, Texas, graduating from St. Thomas High School in 1932, at the age of 16 (having skipped two grades). Gray initially attended Rice University; however, his true goal was to be admitted to the United States Naval Academy. He was finally admitted to the Naval Academy in 1936 and he immediately dropped out of Rice University in his senior year so he could attend.

At the time, however, Gray could not afford the bus or train fare to Annapolis, so he hired on as an apprentice seaman on a tramp steamer out of Galveston. During the journey to Philadelphia (the closest the steamer could get him to Maryland), Gray taught calculus to the ship's captain, a Bulgarian named Frank Solis, in return for basic lessons in navigation. Once in Philadelphia, Gray hitchhiked to Annapolis.

Once at the academy, Gray walked onto the football team as the starting quarterback, played varsity lacrosse and boxed as a light heavyweight. In 1940, Gray received a Bachelor of Science degree from the Naval Academy.

Naval career
The United States Navy commissioned Gray as a line officer, and he served through five submarine war patrols in the Pacific Ocean theater of World War II. He suffered a ruptured appendix at the start of his sixth patrol and was unable to get to a hospital for 17 days, an ordeal that should have killed him. In 1945, Gray visited Beatrice Castle Kirk (1923–2019), the widow of his Naval Academy classmate, Lieutenant Commander Edward Emmet DeGarmo (1917–1945). They were married in 1946. He adopted her two sons, Alan and Ed; and they had two of their own, Patrick and Stephen.

In 1949, Gray received a Juris Doctor degree from George Washington University Law School, where he edited the law review and became a member of the Order of the Coif. He was admitted to practice before the Washington, D.C., Bar in 1949; later, he was admitted to practice law by the Connecticut State Bar, the United States Court of Appeals for the Armed Forces, the United States courts of appeals, the United States Court of Claims, and the Supreme Court of the United States.

By 1960, Gray's achievements in the Navy included commanding the U.S.S. Tiru (SS-416) and two other submarines on war patrols during the Korean War; earning the rank of captain two years before he was legally allowed to be paid for it; and serving as congressional liaison officer for the United States Secretary of Defense, the Chairman of the Joint Chiefs of Staff, and the Chief of Naval Operations. He indicated his desire to retire from the Navy, but Chief of Naval Operations Arleigh Burke told him, "If you stay, you'll have my job some day." He did not stay, but joined a Connecticut law firm in 1961.

Department of Justice
In 1969, Gray returned to the federal government and worked under the Nixon administration in several different positions. In 1970, President Nixon appointed him as Assistant Attorney General for the Civil Division in the Department of Justice. In 1972, Gray was nominated to be Deputy Attorney General, but before he could be confirmed by the full United States Senate his nomination was withdrawn.

Acting Director of FBI
Instead, President Nixon designated him as Acting Director of the FBI after the death of J. Edgar Hoover. Gray served for less than a year. Day-to-day operational command of the Bureau remained with Associate Director Mark Felt.

Watergate involvement

Watergate and the FBI's investigation
On June 17, 1972, just six weeks after Gray took office at the FBI, five men were arrested after breaking into the Democratic National Committee headquarters at the Watergate hotel complex in Washington, D.C.

Gray first learned of the Watergate break-ins on June 17 from Wes Grapp, the Special Agent in Charge of the Los Angeles field office. Gray immediately called Mark Felt, his second in command. At the time, Felt only had limited information, remaining unclear as to whether it was a burglary or bombing attempt.

Felt had more information the next day, when he informed Gray that the burglars had connections to the Committee for the Re-Election of the President (CRP), that one burglar (McCord) was head of security for the committee, and that at least one listening device had been found. Gray recalled the conversation concluding with the exchange:

"Are you absolutely certain that we have jurisdiction?" I asked.

"I'm sure of it," he [Felt] answered.

"Just check it and be absolutely certain," I ordered. "And then investigate it to the hilt with no holds barred."

On the same day, June 18, 1972, Gray also met later-identified Watergate conspirator Fred LaRue in California. The two discussed Watergate, according to LaRue, and made arrangements to meet again back in Washington, D.C. In his own memoir, Gray relates the LaRue meeting as a chance encounter at a hotel swimming pool and quotes their entire Watergate-related conversation:

"The Watergate thing is a hell of a thing," he said.

"You bet it is, Fred," I answered. "We're going to investigate the hell out of it."

That was all either of us said about it.

For the first six months of the investigation, Gray remained heavily involved. It was only when it became apparent that the White House was involved that Gray recused himself from the investigation and handed control over to Mark Felt.

Cover-up
On June 23, 1972, White House Chief of Staff Bob Haldeman and President Nixon held one of the infamous "smoking gun" conversations in which they conspired to use the Central Intelligence Agency (CIA) to block the FBI investigation into the money trail leading from the Watergate burglars to the Committee to Re-elect the President, which would constitute hard evidence that Committee members were involved in the planning of the burglaries.

According to Gray, this plan was first put into action when he had a meeting with Vernon Walters, then deputy director of the CIA, in which he quotes Walters as falsely saying, "If the investigation gets pushed further south of the border… it could trespass onto some of our covert projects. Since you've got these five men under arrest, it will be best to taper the matter off here." This conversation implicitly stated that the FBI should not interview Manuel Ogarrio and Kenneth Dahlberg, individuals connected with the money used to fund the Watergate burglars.

This would later be backed up by the Director of the CIA, Richard Helms, when he specifically told Gray that Karl Wagner and John Caswell should also not be interviewed, as they were, he stated, active CIA agents at the time.

The basis for such a request came from a long-standing understanding between the CIA and the FBI that they would not reveal each other's informants. This effort by the White House and the CIA succeeded in delaying the interviews of both Ogarrio and Dahlberg for a little more than one week, at which point Gray and his senior FBI staff, including Mark Felt, Charlie Bates, and Bob Kunkel, decided that, due to the increasing importance of these individuals in the investigation, they needed a written request from the CIA not to interview them, which would have to state in greater detail the reasons for not interviewing these individuals. Once the decision was made, Gray called Vernon Walters and demanded that written request the next morning, or he would order the interviews to go forth.

The next morning, Vernon Walters arrived and delivered a three-page memorandum, marked "SECRET", that did not ask the FBI to hold off on the interviews. The meeting concluded with Walters suggesting to Gray that he should warn the President that some members of the White House staff were hindering the FBI's investigation. After the conversation, Gray ordered the interviews to proceed immediately.

Ultimately, the CIA cover-up delayed the FBI investigation no more than two weeks.

While not active in any Watergate activities per se, Gray was aware through his dealings with John Dean that the White House was concerned about what might be discovered from a full-field FBI investigation and explored what he could do to limit the investigation or shift it away from the Bureau's jurisdiction. As Dean wrote in his Watergate memoir "Blind Ambition," he used Gray as a shill knowing that "we could count on Pat Gray to keep the Hunt material from becoming public, and he did not disappoint us." In fact, even though he thought of this as a political not criminal situation and that he was ultimately serving the President as the "nation's chief law enforcement officer," Gray would come dangerously close to collusion because he chose to be useful to the White House without asking the hard questions. Dean goes on to say, "I met Pat Gray secretly at his home in southwest Washington. We were both apprehensive about the meeting as we walked to a park and sat down on a bench overlooking the Potomac, discussing my request to obtain FBI 302s and AirTels on the Watergate investigation."

Felt and the search for the source
The Nixon White House tapes reveal that Bob Haldeman told Nixon that Felt was the source of leaks of confidential information contained in the FBI's investigation to various members of the press, including Bob Woodward of The Washington Post. Gray claimed that he resisted five separate demands from the White House to fire Felt, stating that he believed Felt's assurances that he was not the source. Eventually, Gray demanded to know who was claiming Felt to be leaking. Attorney general Richard Kleindienst told Gray that Roswell Gilpatric, former deputy secretary of defense under John F. Kennedy and now outside general counsel to Time, had told John Mitchell that Felt was leaking to Sandy Smith of Time magazine.

After Felt admitted in the May 2005 Vanity Fair article that he lied to Gray about leaking to the press, Gray claimed that Felt's bitterness at being passed over was the cause of his decision to leak to Time, The Washington Post, and others.

Confirmation hearings
In 1973, Gray was nominated as Hoover's permanent successor as head of the FBI. This action by President Nixon confounded many, coming at a time when revelations of involvement by Nixon administration officials in the Watergate scandal were coming to the forefront. Under Gray's direction, the FBI had been accused of mishandling the investigation into the break-in, doing a cursory job and refusing to investigate the possible involvement of administration officials. Gray's Senate confirmation hearing was to become the Senate's first opportunity to ask pertinent questions about the Watergate investigation.

During the confirmation hearing, Gray defended his bureau's investigation. During questioning, he volunteered that he had provided copies of some of the files on the investigation to White House Counsel John Dean, who had told Gray he was conducting an investigation for the President. Gray testified that before turning over the files to Dean, he had been advised by the FBI's own legal counsel that he was required by law to comply with Dean's order. He confirmed that the FBI investigation supported claims made by The Washington Post and other sources, about dirty tricks committed and funded by the Committee to Re-Elect the President, and in particular, activities of questionable legality committed by Donald Segretti. The White House had for months steadfastly denied any involvement in such activities.

During the hearings, Gray testified that Dean had "probably lied" to the FBI, increasing the suspicions of many of a cover-up. The Nixon administration was so angered by this statement that John Ehrlichman told John Dean that Gray should be left to "twist slowly, slowly in the wind."

Destruction of documents and resignation from the FBI
On June 21, 1972, Gray met with John Dean and John Ehrlichman in Ehrlichman's office. During this meeting, Gray was handed several envelopes full of documents from the personal safe of E. Howard Hunt. Dean instructed Gray, in the presence of John Ehrlichman, that the documents were "national security documents. These should never see the light of day."  Dean further repeatedly told Gray that the documents were not Watergate-related.

Six months later, Gray said he finally looked at the papers as he burned them in a Connecticut fireplace. "The first set of papers in there were false top-secret cables indicating that the Kennedy administration had much to do with the assassination of the Vietnamese president (Diem)," Gray said. "The second set of papers in there were letters purportedly written by Senator Kennedy involving some of his peccadilloes, if you will."

After learning from Ehrlichman that John Dean was cooperating with the U.S. attorney and would be revealing to him what happened on June 21, Gray told his staunchest congressional supporter, Senator Lowell Weicker, so that he might be prepared for that revelation. As a result, Senator Weicker leaked this revelation to some chosen reporters.

Following this revelation, Gray was forced to resign from the FBI on April 27, 1973.

Legal struggles
For the next eight years, Gray defended his actions as Acting Director of the FBI, testifying before five federal grand juries and four committees of Congress.

On October 7, 1975, the Watergate Special Prosecutor informed Gray that the last Watergate-related investigation of him had been formally closed. Gray was never indicted in relation to Watergate, but the scandal dogged him afterwards.

In 1978, Gray was indicted, along with Assistant Director Edward Miller, for allegedly having approved illegal break-ins during the Nixon administration. Gray vehemently denied the charges, which were dropped in 1980. Felt and Miller, who had approved the illegal break-ins during the tenures of four separate FBI directors, including Hoover, Gray, William Ruckelshaus, and Clarence M. Kelley, were convicted and later pardoned by President Ronald Reagan. Exonerated by the Department of Justice after a two-year investigation, Gray returned to his law practice in Connecticut.

Later life
After his time in Washington, Gray returned to practicing law at the firm of Suisman, Shapiro, Wool, Brennan, Gray & Greenberg (SSWBGG) in New London, Connecticut.

In a 2005 Vanity Fair article, Deputy Director Mark Felt claimed to be Deep Throat, the infamous source of leaks to Bob Woodward and Carl Bernstein. Woodward, Bernstein, and Post executive editor Benjamin C. Bradlee confirmed the claim. Gray spoke about the Watergate scandal for the first time in 32 years on June 26, 2005, ten days before his death from pancreatic cancer. He told ABC's This Week that he was in "total shock, total disbelief" when asked about Felt's claim. "It was like I was hit with a tremendous sledgehammer."

Gray died on July 6, 2005. He was working on his memoirs with his stepson Edward Gray, using his extensive and never-released personal Watergate files. His stepson finished the book In Nixon's Web: A Year in the Crosshairs of Watergate, which disputes the claim that Felt was Deep Throat, citing Woodward's own notes and other evidence as proof that Deep Throat was a fictional composite made up of several Woodward sources, only one of whom was Felt.

Gray and the New York Times
In 2009, Bob Phelps, a former editor of The New York Times, and Robert M. Smith, a former reporter for the Times, claimed that they had received information from Gray that would have allowed the Times to break the Watergate story before The Washington Post, but they failed to act upon it.

In August 1972, Gray and Smith had lunch. According to Smith, during this lunch Gray mentioned details of Donald Segretti and John Mitchell's involvement in the Watergate burglaries. Smith quotes Gray:

"[Gray] told me about a guy who burned his palm, and about Donald Segretti (by name).

And when he intimated over the entrée that the wrongdoing went further, I leaned back against the wall on my inside banquette and looked at him in frank astonishment.

"The attorney general?" I asked.

He nodded.

I paused.

"The president?" I asked.

He looked me in the eye without denial—or any comment. In other words, confirmation.

After the lunch, Smith reportedly rushed to his editor, Phelps, with the story, but it amounted to nothing. Smith left his job the next day for Yale Law School, and Phelps lost track of the story while covering the 1972 Republican Convention.

However, while only Gray and Smith knew exactly what was said at that lunch, Gray's son, Edward, denies that his father could have implicated either the Attorney General or the President, stating:

The truth is that at the time of this luncheon—as my father testified multiple times under oath—neither he nor anyone else in the FBI had any evidence whatsoever that the president was involved.

Gray goes on to point out that at the time of this lunch the Attorney General was Richard Kleindienst, who was never implicated in any of the Watergate scandals. Even if Smith meant that he was talking about John Mitchell, the former Attorney General, Gray further points out that no one (outside of the conspirators) knew of Mitchell's involvement until the following April, when John Dean admitted as much to special prosecutors.

Documents
Gray was a meticulous record-keeper, which is most easily evidenced by the 40 boxes of personal records he took with him from his year with the FBI. The archive would grow even after Gray left the FBI as a direct result of the legal proceedings in which he was forced to take part in the years to follow.

This archive has become what is undoubtedly the "most complete set of Watergate investigative records outside the government."

Selected Navy awards
American Defense Service Medal
American Campaign Medal
Asiatic–Pacific Campaign Medal
World War II Victory Medal
National Defense Service Medal
Korean Service Medal
United Nations Korea Medal

See also

 Helen Gandy

Notes

References

External links
Louis Patrick Gray, III, www.fbi.gov.
L. Patrick Gray, Deep Throat's Boss at F.B.I., Dies at 88. New York Times, July 6, 2005.
Ex-F.B.I. Chief Calls Deep Throat's Unmasking a Shock. New York Times, June 27, 2005.
'Deep Throat's' Ex-Boss Shocked by Revelation. ABC News This Week, June 26, 2005.
Obituary. Seattle Times, July 7, 2005.
White House Tapes relating to FBI. National Security Archives, July 2, 2008.
[https://web.archive.org/web/20080512042429/http://www.sths.org/about/hallofhonor/hohgraynews.html Biographical entry]. St. Thomas High School Hall of Honor, July 2, 2008.
Ed Gray on "Morning Joe." MSNBC, March 7, 2008.
Ex-F.B.I. Chief's Book Revisits Watergate New York Times, March 9, 2008.
In Nixon's Web: Watergate and the FBI
Gray in Black and White . The American Spectator'', June 2008.

1916 births
2005 deaths
United States Navy personnel of the Korean War
United States Navy personnel of World War II
Connecticut lawyers
Deaths from cancer in Florida
Deaths from pancreatic cancer
Directors of the Federal Bureau of Investigation
George Washington University Law School alumni
Lawyers from St. Louis
Military personnel from St. Louis
Nixon administration personnel involved in the Watergate scandal
Rice University alumni
St. Thomas High School (Houston, Texas) alumni
United States Assistant Attorneys General for the Civil Division
United States Naval Academy alumni
United States Navy officers

L. Patrick Gray


Moncef Amri (en ), né le  à Kénitra (Maroc), est un footballeur marocain jouant au poste de défenseur à l'Olympique de Safi.

Biographie

En club

Moncef Amri naît à Kénitra et commence le football professionnel en deuxième division marocaine avec le KAC de Kénitra. Lors de la saison 2019-2020, il termine le championnat à la dixième place de la deuxième division.

Le 17 novembre 2020, il s'engage librement à l'Olympique de Safi en signant un contrat de trois saisons. Le 18 mai 2021, il marque son premier but à la  minute avec l'Olympique de Safi à l'occasion d'un match de championnat face au Wydad Athletic Club (défaite, 3-1).

Statistiques

Notes et références

Liens externes

Naissance en décembre 1993
Naissance à Kénitra
Footballeur marocain
Joueur du KAC de Kénitra
Joueur de l'Olympique de Safi

Moncef Amri


Die evangelische A.B. Pfarrkirche Zlan steht am Nordrand von Zlan in der Gemeinde Stockenboi.

Gebäude
Das Kirchenschiff wurde 1805 bis 1807 im Stil des Nachrokoko errichtet, der Turm 1950 hinzugefügt. Da Zlan zur Erbauungszeit nicht zu Österreich, sondern zu den Illyrische Provinzen Napoleons gehörte, war die Kirche nicht von den baulichen Einschränkungen des josephinischen Toleranzpatents betroffen. Die Kirche besitzt an der Südseite einen geschweiften Wellgiebel und ein mit einem zarten Relief umrahmtes Portal. Das Langhaus und der Chor haben Rundbogenfenster und werden durch Pilaster gegliedert. Der westliche Turm mit einer Halle im Erdgeschoß und rundbogigen Schallfenstern wird von einem Spitzhelm bekrönt. Der einschwingende, eingezogene Chor hat im Schluss ein Rundfenster. Hinter dem Chorschluss ist eine niedrige Sakristei angebaut.

Im Inneren wird das Tonnengewölbe durch Gurtbögen, die auf Wandpilastern ruhen, in vier Joche geteilt. Die Orgelempore mit vorschwingender Balustrade steht auf sechs zarten Stützen. Die Orgel schuf 1862/1864 Jakob Ladstätter. Altarraum und Predigtraum trennt ein Kommuniongitter, über das beim Abendmahl das Brot gereicht wurde. Der Altarraum endet in einer Apsis.

In dieser Apsis steht der Altar mit aufgelöster Säulenarchitektur und Opfergangsportalen. Den Mittelpunkt des Altars bildet ein Kruzifix, flankiert von zwei weiblichen Figuren, die die christlichen Tugenden Glaube und Hoffnung versinnbildlichen. Die Statuen der vier Evangelisten bekrönen den Altar.
Die Kanzel und die Betstühle stammen aus der Erbauungszeit, wobei die letzteren in der Bleiberger Holzschnitzschule gefertigt wurden.

Die Kirche ist eine Station auf dem Weg des Buches.

Orgel

Die Orgel von Jakob Ladstätter wurde 1861 bis 1864 unter teilweiser Verwendung von Material aus einer einmanualigen Vorgängerorgel von 1838 verfertigt. Sie war mit damals 28 Registern auf vier Manualen und Pedal die größte "evangelische Orgel" Kärntens. 1900 baute Johann Kuhar das auf einem eigenen Manual liegende Harmonium aus.

Weitere Arbeiten erfolgten 1981 durch den Wiener Orgelbaumeister Herbert Gollini. Dieser ersetzte die Klaviaturen, welche sich inzwischen in einem recht schlechtem Zustand befanden. Außerdem wurde das Scharff in eine Rauschquinte überführt. Eine Besonderheit dieser Orgel ist, dass sie trotz ihrer Größe kein einziges Zungenregister aufweist. Dies ist allerdings auf Johann Kuhar zurückzuführen, welcher bei der Renovierung 1903 die Posaune 16′ durch einen Violonbass 16′, sowie die Trompete 8′ durch einen Oktavbass 8′ ersetzte.

Laut Aussage von Gabriel Isenberg, einem Konzertorganisten aus Deutschland, befindet sich die Orgel in einem schlechten Zustand.

 Koppeln: III/I, II/I, I/P, II/P, III/P

Literatur
Dehio-Handbuch. Die Kunstdenkmäler Österreichs. Kärnten. Anton Schroll, Wien 2001, ISBN 3-7031-0712-X, S. 1099.
Alexander Hanisch-Wolfram: Auf den Spuren der Protestanten in Kärnten. Verlag Johannes Heyn, Klagenfurt 2010, ISBN 978-3-7084-0392-2, S. 173 ff.

Weblinks

Kirchengebäude in Stockenboi
Kirche in der Superintendentur Kärnten und Osttirol
Erbaut in den 1800er Jahren
Rokokokirche
Rokokobauwerk in Österreich
Disposition einer Orgel

Pfarrkirche Zlan


Mavi ispinoz (Fringilla teydea), ispinozgiller (Fringillidae) familyasından ötücü bir kuş türü. Bu Tenerife adasının hayvan sembolüdür.

Özellikleri
Kanarya Adalarında yaşayan mavi ispinozun erkeği parlak mavi renkle bezeli, dişisi genel olarak kahverengimsi yeşil sırtlı ve boz karınlıdır.

Yaşam şekli
1100–2000 m yüksekliklerde yaşar, ancak kötü hava şartlarında alçak bölgelere inerler. Dişi bir ağaç çatalına yapmış olduğu yuvasına iki adet yumurta bırakır. Bu kuşlar göç etmez. Temel besinleri tohumdur, ancak genç kuşların birçoğu böceklerle beslenmektedir. Ötüşü kısa olup bayağı ispinozdan zayıftır.

Kaynakça

Neredeyse tehdit altında olan hayvanlar
İspinoz

Mavi ispinoz


Malus fusca, es una especie del género Malus. Es nativa del oeste de Norteamérica desde  Alaska a California, donde se encuentra en los bosques templados de coníferas. El fruto es un pequeño pomo redondo.

Usos
La fruta se puede comer crudo o cocida, sin embargo, tiene un sabor ácido. La fruta también puede ser utilizada como pectina. La corteza puede ser utilizada como un medicamento a base de hierbas. También se cultiva en los parques y jardines como planta ornamental.

Malus fusca fue apreciado por los pueblos indígenas del noroeste del Pacífico. El árbol fue valorado también por su madera, fuerte y resistente, que se utilizaba para la fabricación de implementos, y por su corteza, que se utiliza para una amplia gama de propósitos medicinales.

Taxonomía
Malus fusca fue descrita por (Raf.) C.K.Schneid. y publicado en Illustriertes Handbuch der Laubholzkunde 1(5): 723–724, en el año 1906.
Variedades aceptadas
 Malus fusca var. diversifolia (Bong.) C.K. Schneid.
 Malus fusca var. levipes (Nutt.) C.K. Schneid.
Sinonimia
 Pyrus fusca Raf.	 basónimo
var. diversifolia (Bong.) C.K.Schneid.
 Malus diversifolia (Bong.) M. Roem.
 Pyrus diversifolia Bong.
var. levipes (Nutt.) C.K. Schneid.
 Pyrus rivularis var. levipes Nutt.

Referencias

Enlaces externos

 Jepson Manual Treatment
 USDA Plants Profile
 Malus fusca info
 Photo gallery

fusca
Flora de América del Norte
Plantas descritas en 1906
Plantas descritas por Rafinesque
Plantas descritas por C.K.Schneid.
Cultivos originarios de América del Norte

Malus fusca


Tapisciaceae, malena biljna porodica zimzelenog drveća i grmova, dio reda Huerteales. Postoje dva roda, od kojih je monotipska Tapiscia iz Azije (Kina, Vijetnam, Laos), a drugi rod Huertea s četiri vrste iz Srednje i Južne Amerike

Rodovi
 Huertea Ruiz & Pav.
 Tapiscia Oliv.

Izvori

Huerteales

Tapisciaceae


حريقة شرعب، قرية تقع في الاشراف شرعب الرونة، في تعز، اليمن. وتسمى «دار حريقة» نسبة إلى اسم الدار الموجودة فيها. والتي بناها، وسماها الحاج سيف منصر السبئي.

التاريخ
يعود تاريخ القرية إلى عام1900م عندما جاء الحاج سيف منصر من بني سبأ واسس الدار الذي فيها والمسمى بدار حريقة واسس الوادي الكبير فيها المسمى بوادي الفناح الذي زرعة بالبن وهذا الوادي اشتهر بجودة البن فية ويعتبر من أفضل البن في اليمن السكان: يبلغ عدد السكان فيها حوالي 3500 نسمة كلهم من بني سبأ ومن عائلة الحاج سيف منصر أي من أولاد الحاج سيف الثلاثة صالح سيف منصر مهيوب سيف نصر سيف الأهمية: نظرا للموقع الاستراتيجي الهام للقرية فانها تشرف على الجبل الشهير في شرعب بجبل رهيد الذي وقعت فية معارك كثيرة راح ضحاياها العديد من الاشخاص بين الجبهة الشعبية التابعة للحزب الاشتراكي في اليمن وبين أبناء منطقة الاشراف بشرعب وعلى وجه الخصوص أبناء قرية حريقة فانها احتلت نصيب الاسد بموقعها الهام حيث قتل العديد من أبناء هذه القرية في الحرب ويعتبر بني سبأ من اعرق الاسر والعائلات في شرعب واليمن ولا يخفى على أحد ذلك أبناء القرية: تميزت هذه القرية بذكاء ابنائها الفريد ولذلك برغم من صغر سكان هذه القرية الا انها تعتبر الأولى من حيث عدد الكوادر التي نبغت من هذه القرية ويعتبر نسبة المتعلمين فيها 99%أي انه لا يوجد اميين لا قليل عدد الكاترة الجامعيين من اسرة صالح سيف منصر هم 89 والذين يعملون في العديد من الجامعات اليمنية والعربية والاجنبية يوجد بالقرية العديد من المناظر السياحية الخلابة الذي تتوافد إليها السواح من جميع أنحاء العالم ويعتبر دار حريقة من أهم المعالم الأثرية في المنطقة نظر لما تميز به من فن معماري اصيل فاق كل الفنون الابداعيه في عصرة الخلاصة يعتبر الحاج سيف منصر أحمد السبئي من كبار الشخصيات في محافظة تعز باليمن نظرا لعلاقتة التجارية الكبيرة التي بنها مع الشطر الجنوبي قبل قيام الوحدة المباركة والتي كان له دور كبير في التصدي لاعداء الوطن الذين حاولوا اثارة الفتن في شرعب

قرى اليمن

حريقة شرعب