The Leander-class, or Type 12I (Improved) frigates, comprising twenty-six vessels, was among the most numerous and long-lived classes of frigate in the Royal Navy's modern history. The class was built in three batches between 1959 and 1973. It had an unusually high public profile, due to the popular BBC television drama series Warship. The Leander silhouette became synonymous with the Royal Navy through the 1960s until the 1980s.

The Leander design or derivatives of it were built for other navies:
Royal New Zealand Navy as the Leander class
Chilean Navy:
Royal Australian Navy:
Indian Navy:
Royal Netherlands Navy:

Design
The policy adopted by the Royal Navy during the 1950s of acquiring separate types of frigates designed for specialised roles (i.e. anti-submarine, anti-aircraft and aircraft direction) had proved unsatisfactory. Although the designs themselves had proved successful, the lack of standardisation between the different classes led to increased costs during construction and also in maintenance once the ships became operational. Furthermore, it was not always possible to have the ships with the required capabilities available for a specific task. The first move towards creating a truly general-purpose frigate came with the Type 81 Tribal class which was initially ordered in 1956. The 24-knot speed of the Tribals was considered the maximum possible for tracking submarines with the new medium-range sonars, entering service. The type 81 gas turbine saw the frigates underway quickly, without taking hours flashing up steam turbines, and the provision of a helicopter for long-range attack were considered essential in the nuclear age. These ships were mainly intended to operate in the tropics but lacked the speed and armament required for the priority fleet carrier escort role East of Suez, where fast radar picket capability was important, as much as anti-submarine capability. So the new frigates would combine the roles of the T12 and T61. The fully air-conditioned Royal New Zealand Navy Rothesay class variant, , which gave all the crew a bunk and cafeteria messing and a RNZN commissioned design study for a more fully capable Type 12 frigate, which also assessed whether the Type 12 could carry 2 of the larger Wessex AS helicopters, was used as the basis of the RN Leander Improved Type 12 design.

On 7 March 1960, the Civil Lord of the Admiralty C. Ian Orr-Ewing stated that the "Type 12 Whitby-class anti-submarine frigates are proving particularly successful ... and we have decided to exploit their good qualities in an improved and more versatile ship.  This improved Type 12 will be known as the Leander class. The hull and steam turbine machinery will be substantially the same as for the Whitbys. The main new features planned are a long-range air warning radar, the Seacat anti-aircraft guided missile, improved anti-submarine detection equipment and a light-weight helicopter armed with homing torpedoes. We shall also introduce air conditioning and better living conditions."  The 1963 edition of Jane's Fighting Ships described it as a "mainly anti-submarine but flexible and all-purpose type".

The difference between the Leanders (Type 12I) and the Whitbys (Type 12) was most obviously that the stepped quarterdeck of the Type 12 had been done away with, resulting in a flush deck, with the exception of the raised forecastle. The superstructure had been combined into a single block amidships and a new bridge design gave improved visibility. A hangar and flight deck were provided aft for the Westland Wasp light anti-submarine helicopter, which was still at the prototype stage when the first ships were ordered. The ship was air conditioned throughout and there were no portholes in order to improve nuclear, biological and chemical defence. The ships were all given names which had previously been given to Royal Navy cruisers, mostly of characters from classical mythology, the exceptions being Cleopatra and Sirius.

The Y160 boiler variant used on the Batch 3 Leanders (such as ) also incorporated steam atomisation equipment on the fuel supply so the diesel fuel entering the boilers via the three main burners was atomised into a fine spray for better flame efficiency. Some ships with Y100 Boilers were also converted to steam atomisation, HMS Cleopatra being one of them. The superheat temperature of the Y160 was controlled manually by the boiler room petty officer of the watch between  and the steam supplied to the main turbines was at a pressure of . The Leander-class frigates did have Babcock & Wilcox boilers but of a more conventional two-drum design, one water drum and one steam drum, much like a Yarrow boiler without the second water drum. The water drum was offset to one side and below the furnace and steam drum. The two boilers fitted were 'handed' with the water drum inboard on both. Many Leanders had six-burner furnaces (known as Five and a Half Boilers) and the output was varied by altering the number of burners in use.

Construction programme

Royal Navy

Royal New Zealand Navy

Midlife major refits
The entire class were designed for a standard weapons fit when built, with a twin 4.5-inch Mark 6 gun mount, GWS-22 Seacat missile system and Limbo anti-submarine mortar, though the first seven entered service fitted with two single 40 mm Bofors guns on the hangar roof instead of Seacat, with the SAM system fitted later.  All but one of the ships had Seacat GWS-22; the exception was Naiad, which had Seacat GWS-20.  However, advances in weapons systems led to a number of different conversions being undertaken on various members of the class. This saw the class grouped into four broad batches:
Ikara - installation of the Ikara ASW missile system in place of the 4.5-inch gun mount, plus an additional Seacat missile system.
Exocet/Seacat - installation of Exocet anti-ship missile system in place of 4.5-inch gun mount, plus two additional Seacat missile systems.
Exocet/Seawolf - installation of Exocet anti-ship missile system in place of 4.5-inch gun mount; replacement of Seacat with single GWS-25 Seawolf surface-to-air missile system.
Gun - retained 4.5-inch gun mount and Seacat missile system.

Batch 1, Ikara conversion

Eight of the first ten Leanders were given the so-called "Batch 1" or "Ikara" conversion, which saw the Ikara anti-submarine warfare missile installed in place of the 4.5-inch gun, plus an additional Seacat system, and the removal of the Type 965 radar and its AKE(1) aerial.  The internal space previously used by the Type 965 was used for the ADAWS needed for Ikara.

Batch 2, Seacat/Exocet conversion

Two of the Leanders with Y-100 machinery, and five out of the six with Y-136 machinery, were given the so-called "Batch 2" or "Exocet" conversion.  This conversion gave them Exocet anti-shipping missiles in place of the 4.5-inch gun mount, 2 additional Seacat systems, and the ability to operate the Lynx helicopter.

Batch 2, navigational training ship conversion
Juno, commissioned 18 July 1967, was converted to serve as a navigational training ship. Work at Rosyth began in January 1982 and completed in February 1985. This conversion involved the removal of the Type 965 radar and all of her armament. The flight deck was extended by plating over the mortar well; the STWS 1 torpedo system and two 20 mm guns were installed. Juno replaced  in the training role, as well as serving as the trials ship for the Type 2050 sonar.

Batch 3, Seawolf/Exocet conversion

The Seawolf conversion gave the broad-beamed Leanders Exocet anti-shipping missiles in place of the 4.5-inch mounting, a Seawolf missile system in place of Seacat, Sonar 2016, and the ability to operate the Lynx helicopter.  All the radar systems were removed and replaced by Type 967, 968, 1006 and 910 radars. Only five of the broad-beamed Leanders were converted to carry Seawolf due to costs (£70 million for each refit) and, as a lesser consideration, to retain some ships capable of naval gunfire support.

† = Latest estimate as at 14 December 1983.

Batch 2 TA & Batch 1B - towed array conversions

In 1981 the Admiralty said that they intended to devote "substantial resources to improving the effectiveness of the sensors and anti-submarine weapons ... This includes the new passive towed array system that we hope to introduce into service next year."

The former destroyer  and the frigate  were used for testing prototypes in 1978–1981. It was planned to install them on Rothesay conversions, but this was not possible due to industrial strikes.  Scheduling then made it easier to fit them onboard four of the Batch II Leanders.  "Compensation for the additional 70 tons of top weight included lowering the Exocet launchers.  This interesting quartet was to have been followed by five Batch III Leanders, but the latter fell foul of the Nott cancellations.  A fifth Leander, the Ikara-carrying HMS Arethusa, was fitted with a towed array in 1985, the year the towed-array trials ship Lowestoft was withdrawn from service."

Admiral Sir Julian Oswald said to the Defence Committee in 1989, "in order to capitalise on the really very exciting and important development of towed arrays, we had to get them to sea as soon as we could. The only sensible, cost-effective option open to us was to take some relatively older ships - the Leanders - and convert them quickly to the towed array. We have done that with great success, and the peacetime patrols have achieved some remarkable results, but there has been a price to pay because of the age of those ships."

In general, "as a ship gets older it tends to get noisier - the hull and also the propulsion system". At the same Defence Committee meeting, Oswald spoke "to counter the presumption that older ships get noisier. That is not necessarily true and it is not true, in my experience, in the case of the Leanders because understanding of ship-generated noise is improving all the time and our techniques for countering it are improving - our noise monitoring and so on - so, despite the fact that these ships are getting older, they are in many cases managing to improve their performance with regard to ship noise." Captain Geoffrey Biggs said "the Leanders are remarkably quiet in operation and our experience has been that they have made excellent towed-array platforms despite the rather short notice of actually getting the towed-array programme together to start with.  They actually perform very well."

Five ships were converted to use Waverley Type 2031(I) towed array (passive search very low frequency).  They were as follows:

Royal Navy service

During their lengthy service with the Royal Navy Leanders were employed during the Indonesia–Malaysia confrontation in 1963-1966. The 1973 and 1975-1976 Cod Wars in the latter of which HMS Diomede suffered severe damage with a 30 feet gash in its hull after being rammed by an Icelandic Coast Guard gunboat. The frigates with their thin hulls being much less suited to this duty than the later offshore patrol vessels.

Four members of the class saw action during the 1982 Falklands War, three Batch Two conversions, HMS Argonaut, HMS Minerva and HMS Penelope  Argonaut experienced 15 air attacks in San Carlos Sound and was hit by a number of bombs and cannon fire; it was stranded for six days, with two bombs lodged in the forward Seacat magazine and boiler room. The first Seawolf conversion HMS Andromeda, was one of only three Seawolf fitted frigates available with the Royal Navy's newest missile in the war and served during the war as the critical "goalkeeper"- the last line of defence for the carrier HMS Invincible during the war. The five unconverted, gun-armed, broad-beam Leanders, arrived in the war zone in the last week of the conflict and immediately after it to serve with the post-war task force led by the brand new carrier HMS Illustrious. An Argentine naval dive team planned to place limpet mines on HMS Ariadne at Gibraltar during the conflict (Operation Algeciras). The last Leander commissioned in 1973,  like the two built for Chile, carried special electronic warfare systems, for countering Exocet missiles, and the Argentine services may have anticipated the Ariadne was scheduled for service in the Total Exclusion Zone, which in fact did not happen until after the end of the war.

The ships performed excellently in Royal Navy service, with relatively low noise levels giving the 2031(I) towed sonar a range of more than 100 miles, better than that of the more advanced 2031(Z) sonar when fitted in the Type 22 frigates. However, all Leanders in Royal Navy service were decommissioned by the early 1990s due to the ships' ageing design and the high number of crew. Scylla was sunk on 27 March 2004 as an artificial reef off Cornwall, eleven years after her decommissioning in 1993.

Running costs

Overseas service
Leander-class frigates were also successfully exported to serve in the Royal New Zealand Navy and Chilean Navy; in the latter they were designated as the . Further frigates were modelled on the Leander-class frigates and were built under licence in Australia as the  for the Royal Australian Navy, India as the  and the Netherlands as the . Royal Navy ships were sold to the navies of Chile, Ecuador, New Zealand ( becoming  and  becoming HMNZS Southland), India and Pakistan.

Starting in 1986, the six Van Speijk-class ships were sold to the Indonesian Navy and renamed the , five of which are still in service. Pakistan decommissioned the last of its Leander-class frigates, Zulfiqar, in January 2007,  India decommissioned her last Leander class on 24 May 2012.

, the last steam-turbine driven Leander-class frigate in the Royal New Zealand Navy, was decommissioned in Auckland on 31 March 2005 after 33 years operational service.  In 2006 it was announced that the ship was to be sunk as a dive attraction in the Bay of Islands, and this was carried out on 3 November 2007 at Deep Water Cove. She lies near her sister ship .

Fate
Royal Navy

See also
 List of naval ship classes in service
 , the original Type 12 frigate.
 , the follow-on Type 12M frigate.
 Warship, a BBC television drama series.

Notes

References

Bibliography
 Allanway, Jim (1995) Leander Class Frigates, H M Stationery Office,

 Jackson, Robert (2006) The Encyclopedia of Warships, From World War Two to the Present Day, Grange Books Ltd,
 Marriott, Leo (1990), Royal Navy Frigates Since 1945, Second Edition, Ian Allan Ltd (Surrey, UK),
 Meyer C J (1984) Modern Combat Ships 1: Leander Class, Littlehampton Book Services Ltd,
 Osbourne, Richard and Sowdon, David (1991), Leander Class Frigates: History of Their Design and Development, 1958-90, World Ship Society,
 Purvis, M K, Post War RN Frigate and Guided Missile Destroyer Design 1944-1969,  Transactions,  Royal Institution of Naval Architects (RINA),  1974

External links

 Archived comprehensive website on the design and history of the Leander class and related frigate designs
 Leander (Type 12) class frigate website
 Hazegray.org on the Leander class
 An unofficial Leander Class Frigate Site
 British Film Institute site on Warship
 Royal Navy leaflet on Warship, from the HMS Phoebe Association website
 Comments on Warship by series Director Michael Briant
 Webpage (at Home > Scriptwriting > Warship) about Michael J Bird's scripts for Warship
 HMS Phoebe Association website
 HMS Danae website (all commissions)
 HMS Danae website (first commission)
 HMS Dido Association website
 HMS Jupiter Association website
 HMS Hermione Association website
 HMS Naiad Association website ("the leander class frigate")
 Postwar Frigates website, retrieved 2010-10-12

Frigate classes
Ship classes of the Royal Navy

Leander-class frigate


Maruša Ferk (Blejska Dobrava, Eslovenia, 2 de mayo de 1988) es una esquiadora que tiene 1 podio en la Copa del Mundo de Esquí Alpino.

Resultados

Juegos Olímpicos de Invierno
 2010 en Vancouver, Canadá
 Combinada: 15.ª
 Descenso: 20.ª
 Eslalon: 23.ª
 2014 en Sochi, Rusia
 Combinada: 10.ª
 Super Gigante: 16.ª
 Descenso: 18.ª
 Eslalon: 19.ª

Campeonatos Mundiales
 2007 en Åre, Suecia
 Eslalon Gigante: 26.ª
 Eslalon: 26.ª
 2009 en Val d'Isère, Francia
 Combinada: 10.ª
 Eslalon: 17.ª
 Descenso: 22.ª
 Eslalon Gigante: 27.ª
 2011 en Garmisch-Partenkirchen, Alemania
 Combinada: 9.ª
 Descenso: 12.ª
 Eslalon Gigante: 26.ª
 Super Gigante: 27.ª
 2017 en St. Moritz, Suiza
 Combinada: 8.ª
 Descenso: 23.ª
 Super Gigante: 30.ª

Copa del Mundo

Clasificación general Copa del Mundo
 2006-2007: 111.ª
 2007-2008: 94.ª
 2008-2009: 51.ª
 2009-2010: 44.ª
 2010-2011: 58.ª
 2011-2012: 45.ª
 2012-2013: 114.ª
 2013-2014: 59.ª
 2014-2015: 121.ª
 2015-2016: 60.ª

Clasificación por disciplinas (Top-10)
 2011-2012:
 Combinada: 6.ª
 2016-2017:
 Combinada: 10.ª

Referencias

Enlaces externos

 Perfil de Marusa Ferk en la página oficial de la FIS (en inglés)

Esquiadores alpinos de Eslovenia

Maruša Ferk


(25 februarie 938 -- 25 aprilie 1016) a fost un călugăr budist japonez din perioada Heian, cunoscut pentru pelerinajul său la muntele Wutai în China.

S-a născut în clanul  în provincia Yamashiro (actualmente prefectura Kyoto) lângă Heian-kyo, pe atunci capitala Japoniei. În adolescență a fost trimis la templul  din capitală, unde a devenit discipolul maestrului  (894-974) și a studiat învățăturile . Mai târziu a plecat la templul  în Otsu, unde a fost inițiat în budismul ezoteric sub conducerea lui  (911-995).

În 970 a început pregătirile pentru călătorie în China. Chōnen dorea să urce muntele Wutai, locul pretins de manifestare a lui bodhisattva Manjusri, și să viziteze locurile sfinte ale lui Buddha Shakyamuni în India. Însă realizarea pelerinajului s-a confruntat cu o critică dură, Chōnen fiind considerat lipsit de talent și nedemn de un asemenea pelerinaj.

În 983 a călătorit în China, unde a petrecut trei ani, făcând pelerinaj la munții sacri  și , vizitând curtea imperială a dinastiei Song și primind titlul de  din mâinile împăratului Taizong. În 986 s-a întors în Japonia aducând cu el o nouă ediție a textelor sacre (Tripitaka) tipărită la curtea imperială de la Kaifeng și o statuie a lui Buddha Shakyamuni cioplită din . În anul următor statuia a fost instalată în templul  din Kyoto, iar  în 989 a fost numit al 51-lea stareț la templul Todai-ji în Nara. După moarte a fost distins cu numele postum de .

În prezent statuia adusă de Chōnen are statut de  și se află în templul  în Kyoto.

Lucrarea "Genealogia împăraților Japoniei", prezentată de Chōnen curții imperiale din China a fost inclusă în descrierea Japoniei din "" ("Istoria dinastiei Song"). La fel și descrierea Japoniei din "" ("Noua cronologie a dinastiei Tang") este insirată din "Genealogia împăraților Japoniei", fără a o menționa explicit.

Note

Bibliografie

Nașteri pe 25 februarie
Nașteri în 938
Călugări budiști japonezi
Budism
Decese pe 25 aprilie
Decese în 1016

Chōnen


Tuna Kiremitçi (d. 24 Şubat 1973, Eskişehir) Türk şair, yazar ve müzisyendir.

Hayatı
Filibe kökenli bir ailenin çocuğu olarak Eskişehir'de doğdu. Müziğe Galatasaray Lisesinde yatılı okurken okul orkestrasında başladı. İlk profesyonel grubu Kumdan Kaleler'i okulda arkadaşlarıyla kurdu, söz ve müziklerinin çoğuna imza attığı Denize Doğru albümü 1996'da Ada Müzik etiketiyle yayımlandı.

İlk şiirleri yine lise yıllarında Varlık dergisinde yayımlandı. Kendisine Yaşar Nabi Nayır Şiir Ödülü'nü kazandıran "Ayabakanlar" adlı kitabı, 1994 yılında okuyucuyla buluştu. 1997'de Bosnalı şair İzzet Sarayliç'le Erguvan Balkan Şiir Ödülü'nü paylaştı. Bunu 1998 tarihli ikinci şiir kitabı olan "Akademi" izledi.

Müzikten uzaklaştığı dönem yazdığı novella "Git Kendini Çok Sevdirmeden" büyük yankı uyandırdı ve o yılın sürpriz edebiyat olaylarından biri kabul edildi. 2003'te ikinci romanı "Bu İşte Bir Yalnızlık Var" ve şiirlerini derlediği "Bazı Şiirler Bazı Şarkılar" yayımlandı. Aynı yıl, Beethoven'in 9. Senfoni'sinin kendi bestesi olduğunu sanan Nejat'ın hikâyesini anlatan Başyapıt adlı kısa filmin yönetmenliğini üstlendi. Okan Yalabık, Akasya Asıltürkmen ve Gözde Yılmaz'ın yer aldığı film, 2003 yılında İzmir Kısa Film Festivalinde En iyi konulu film ödülünün sahibi oldu. Kiremitçi, filmi 2007 yılında kendi internet sitesinde yayımladı.

2005'te çıkan "Yolda Üç Kişi" adlı romanı da geniş bir okuyucu kitlesiyle buluştu ve beğeni kazandı. Daha sonra da 2007 tarihli "Dualar Kalıcıdır", 2009'da "Küçüğe Bir Dondurma", 2011'de "Selanik'te Sonbahar", 2012'de "Gönül Meselesi", 2015'te "Uçan Halıların Ayrodinamik Sorunları" ve 2016 yılında "Kendi Seven Ağlamaz" romanları yayımlandı.

Genellikle sıradan insanların trajedilerini, günümüz toplumundaki kadın-erkek ilişkilerinin açmazlarını ve yaşlanmanın melankolisini hüzünlü, yer yer de gülümseten bir anlatımla işlediği bu ilk dönem romanları, Profesör Gürsel Aytaç tarafından Türk edebiyatında "romantik ironi" örnekleri olarak değerlendirilmiştir.

Mimar Sinan Güzel Sanatlar Üniversitesinde sinema eğitimi gören, kısa filmleri çeşitli festivallerde ödüller alan Tuna Kiremitçi, 2009'da ilk ve son uzun metrajlı filmi Adını Sen Koy'u çekmiştir.

2007 yılında "Kendi Halinde" adlı ilk solo albümünü yayınladıktan sonra, 2013'te Atlas rock grubuyla bir albüme (Selam Yabancı, 2013)  solist ve şarkı yazarı olarak imza atmıştır. Atlas grubu ile 2015 yılında Bir Uyumsuz Bulut adlı EP'yi kaydetmiştir.

2010 yılında, basında polisin yabancı uyruklu kadınları pazarlayan bir fuhuş mafyasına yaptığı operasyonda, ismine mafyanın müşterileri arasında rastladığı gerekçesiyle İstanbul Asayiş Şube Müdürlüğüne ifade vermeye çağrıldığına dair haberler yayınlanmıştır. Ancak, İstanbul Emniyeti kayıtlarında böyle bir ifade tutanağı bulunmamaktadır. Kiremitçi bu konudaki anılarından polisiye roman analizleri yaptığı Gazete Oksijendeki köşesinde "Kanlı Özgürlük" başlıklı yazısında bahsetmiştir.

"Bu İşte Bir Yalnızlık Var" 2013'te sinemaya uyarlanmış, başrolleri Engin Altan Düzyatan ve Özgü Namal canlandırmıştır. "Dualar Kalıcıdır"ın 2014 tarihli tiyatro uyarlamasında Nurseli İdiz rol almıştır. Aynı roman 2019'da bir kez daha, bu kez "Aşk Kalıcıdır" adıyla sahneye uyarlanmış, bu kez Dilek Türker ve Damla Cercişoğlu tarafından canlandırılmıştır. Besteleri kendisi dışında Haluk Levent, Ajda Pekkan, Müslüm Gürses, Gülay, Demet Sağıroğlu, Renan Bilek, Eda Baba ve Esin İris gibi sanatçılar tarafından da seslendirilmiştir.

Romanları 16 dile (Fransızca, Almanca, İtalyanca, İspanyolca, Arnavutça, Azerice, Farsça, Bulgarca, Yunanca, Romence, Estonca, Portekizce, Boşnakça, Arapça, Çince, Macarca) çevrilen  Kiremitçi, bir oğul ve bir kız babasıdır. Bir dönem Cumhuriyet gazetesinde yazmıştır. 11 Haziran 2010'da Hürriyet gazetesinin Kelebek ekinde yazmaya başlamışsa da 2012 yılında görevine son verilmiştir. 2013-2014 yıllarında Aydınlık gazetesinde yazmıştır.

Tuna Kiremitçi 2016'da romancılık kariyerine son verdiğini, sanat hayatını yalnız müzik ve şiirle sürdüreceğini açıklamıştır. Aynı yıl "Tuna Kiremitçi ve Arkadaşları" albüm projesine başlamıştır. Eski ve yeni bestelerini Pamela, Özge Fışkın, Gonca Vuslateri, Öykü Gürman, Gülçin Ergül, Jehan Barbur, Yıldız Tilbe, Sena Şener, Gökçe Bahadır, Gülay gibi sanatçılarla düet olarak seslendirmiş, şarkıları her ay YouTube'da tek tek yayımladıktan sonra 2017'de "Tuna Kiremitçi ve Arkadaşları" adıyla ve Pasaj Müzik etiketiyle albüm olarak yayımlamıştır. Alternatif / indie kulvarındaki albümü müzik eleştirmeni Naim Dilmener (Hürriyet, 13 Ocak 2017) "Yeni bir yılla birlikte erkenden gelen iyi bir albüm", gazeteci Asu Maro (Milliyet, 27 Ocak 2017) "Son dönemlerin en samimi işi", müzik yazarı Yavuz Hakan Tok (Milliyet Sanat, 13 Şubat 2017) "Tuna Kiremitçi iyi bir şarkı yazarı. Güzel ve etkili melodiler, şiirli sözler buluyor, yazıyor ve bunu daha çok genç olduğu ilk dönemlerinden beri yapıyor." şeklinde değerlendirmiştir.

2018 yılında Kaybedenler Kulübü Yolda filminde küçük bir rolde gözükmüştür. 2019'da "Tuna ve Arkadaşları-II" albümünün kayıt ve yayınlarına başlamıştır. Bu defa Yıldız Tilbe, Eda Baba, Ece Mumay, Zara, Tuvana Türkay, Dilhan Şeşen, Esin İris, Gözde Öney, Melisa Karakurt gibi kadın solistlerle kendine ait besteleri seslendirdiği bu ikinci düet albümü 2019 yılında yine Pasaj Müzik & Garaj Müzik tarafından yayınlanmıştır. 29 Ocak 2021'de "On Numara Olaylar" isimli 8 şarkılık albümünü yayınlamıştır.

"Tuna Kiremitçi ve Arkadaşları" albümleri, 2019 Hürriyet Altın Kelebek Ödülleri'nde "En İyi Proje Ödülü"ne değer görülmüştür.

Tuna Kiremitçi'nin 20 yıl aradan sonra yeni şiir kitabı "En Sağlam Direniş Kalbi Temiz Tutmak" Mona Kitap tarafından 2018'de yayımlanmıştır.

2021 yıılnda, Doğan Kitap tarafından yayımlanan ilk polisiye-gerilim romanı "Mezun Cinayetleri" ile romancılığa geri dönmüştür. Roman hakkında Sibel Oral "Kiremitçi zor bir şey denemişti. Polisiye anlatımının klişe tuzaklarına düşmemiş, kendinden emin, derdini bilen ve en önemlisi de o derdini çok iyi anlatan bir roman yazmıştı." değerlendirmesini yapmıştır. Efnan Atmaca ise romanı 'Mezun Cinayetleri' çok zekice kurgulanmış, hem masum hem de kurban olan kahramanlarının detaylı ve objektif çözümlemeleriyle süslenmiş ve fonuna sosyal gerçekliklerin yerleştirildiği yetkin bir polisiye." şeklinde değerlendirmiştir.

Yazarın ikinci "Başkomiser Perihan Uygur Polisiyesi" olan romanı "Perinin Ölümü" 2022'de yine aynı yayınevi tarafından yayımlanmıştır. Roman hakkında 221B polisiye dergisinde Selin Bak "Akıl oyunlarıyla, pek güzel kurgusuyla ve sürpriz finaliyle lezzetli bir polisiye okudum. Oldukça sade ama basite kaçmayan, sayfa sayısı artsın diye uzatılmamış keyifli bir kitap Perinin Ölümü." değerlendirmesi yapmıştır.  Tuna Kiremitçi 2020'den itibaren Haftalık Oksijen gazetesinde polisiye ve suç edebiyatı romanları üzerine incelemeler yazmaktadır.

Kiremitçi'nin üçüncü polisiye romanı "Tehlikeli Şarkılar" adını taşımaktadır ve 2023'te Doğan Kitap tarafından yayımlanmıştır. Eleştirmen Ömer Türkeş'in roman hakkındaki yorumu şöyledir: "Tuna Kiremitçi, 'Başkomiser Perihan Uygur Polisiyeleri'nin üçüncü kitabı 'Tehlikeli Şarkılar'da siyasi tansiyonu yükselten bir dizi cinayetin peşinde koşan Perihan ve ekibinin soruşturma sürecinin anlatıyor. Polisleri ve zanlıları bir suç etrafında, temel insanlık halleriyle yakalıyor Kiremitçi. Ama asıl gücünü ana karakteri Perihan Uygur'dan, kurbanlara empati kurma becerisine, akla ve vicdana sahip güçlü bir kadının kişiliğinden alıyor. "

Tuna Kiremitçi 2023'de müzik hayatının 25. yılı vesilesiyle "Şairin Şarkıları" adını verdiği bir turneye çıkmıştır. Bestelerini ve hikâye anlatıcılığını dinleyiciyle buluşturduğu bu turne programıyla yurtiçinde ve yurtdışında pek çok şehirde sahne almıştır.

"Tuna Kiremitçi ve Arkadaşları" albümlerinin üçüncüsü olan Tuna Kiremitçi ve Arkadaşları 3 albümü de 2023 yılında yayımlanmıştır. Sanatçı, Instagram hesabından yaptığı paylaşımda "Tuna Kiremitçi ve Arkadaşları" serisini 'üçleme' olarak tanımlamış ve dolayısıyla bu üçüncü albümle serinin tamamlandığını belirtmiştir.

Halen İstanbul'da yaşayan Tuna Kiremitçi, bir oğul ve bir kız babasıdır.

Eserleri

 Ayabakanlar (1994)
 Bazı Şiirler Bazı Şarkılar (2003)
 Yolda Üç Kişi (2008)
 Küçüğe Bir Dondurma (2009)
 A. Ş. K. Neyin Kısaltması? (2010)
 Hepimiz Birilerinin Eski Sevgilisiyiz (2011)
 Bu İşte Bir Yalnızlık Var (2003)
 Git Kendini Çok Sevdirmeden (2002)
 Sonun Geldi Sevgilim (2014)
 Güneş'i Kıskandıran Kız (2015)
 Uçan Halıların Ayrodinamik Sorunları (2015)
 Kendi Seven Ağlamaz (2016)
 Bir Uyumsuz Bulut (2017)
 Dualar Kalıcıdır (2007)
 Bir Gönül Meselesi (2012)
 Selanik'te Sonbahar (2011)
 Mezun Cinayetleri (2021)
 Perinin Ölümü (2022)
 Tehlikeli Şarkılar (2023)

Albümler

 Kendi Halinde (2007)
 Tuna Kiremitçi ve Arkadaşları (2017)
 Tuna Kiremitçi ve Arkadaşları 2 (2019)
 On Numara Olaylar (2021)
 Tuna Kiremitçi ve Arkadaşları 3 (2023)

Kaynakça

Dış bağlantılar

1973 doğumlular
Eskişehir doğumlu gazeteciler
Yaşayan insanlar
20. yüzyıl Türk yazarları
21. yüzyıl Türk yazarları
Galatasaray Lisesinde öğrenim görenler
Türk söz yazarları
Türk erkek şarkıcı-şarkı yazarları
Afili Filintalar

Tuna Kiremitçi


The  (JT) is a Japanese diversified tobacco company. It was established in 1985 as a  that inherited the right to monopolize and manufacture cigarettes from the Japan Tobacco and Salt Public Corporation and required the government to hold at least 50% of its shares. In addition to tobacco, JT diversified its businesses, establishing the pharmaceutical research institute in 1993 and making a full-scale entry into the food and beverage industry in 1998. In 2008, it acquired the food manufacturer Katokichi, now TableMark, as a wholly-owned subsidiary, integrating its food business.

It is part of the Nikkei 225 and TOPIX Large70 indices. In 2009 the company was listed at number 312 on the Fortune 500 list. The company is headquartered in Toranomon, Minato, Tokyo, and Japan Tobacco International's headquarters are in Geneva, Switzerland. As of 2012 the chairman is Hiroshi Kimura and the CEO is Mitsuomi Koizumi.

History
Japan Tobacco is the successor entity to a nationalized tobacco monopoly first established by the Government of Japan in 1898 to secure tax revenue collections from tobacco leaf sales.  In 1904, the government's leaf monopoly was extended completely to take over all tobacco business operations in the nation, including all manufactured tobacco products such as cigarettes.  The ostensible reason for the expansion of control was to help fund the 1904–1905 Russo-Japanese War, but because all foreign tobacco interests in Japan at the time were forcibly evicted under the monopolization scheme, this also protected the domestic tobacco business for the following eighty years.

The business operated within the Japanese government as an arm of the nation's Japanese Ministry of Finance until 1949 when the  was established to enforce restrictive labor relations policies under the U.S. and allied forces' Occupation of Japan. The Japan Tobacco and Salt Public Corporation remained a complete state monopoly under direct Japanese Ministry of Finance authority until 1985, when Japan Tobacco, Inc. was formed as a publicly traded stock company.  Periodic incremental sales of share to the public began in October 1994. Japan Tobacco became two-thirds owned by the Japanese Ministry of Finance in June 2003, and the ministry continued to own 50% until March 2013. It was announced in May 2012 that the government would sell one-sixth of the company's outstanding shares to raise ¥500 billion to finance reconstruction from the 2011 earthquake and tsunami. In 2013 the Japanese government disclosed the details of its plans to reduce its equity interest in Japan Tobacco by $10 billion, devoting the proceeds to reconstruction in northeastern Japan. The ministry of finance sold the stock in March 2013, selling about 333 million of the 1 billion shares it owned at that time. The government remains required by law to own at least one-third of JT's stock.

JT today
Japan Tobacco has 66.4% of the cigarette market in Japan. Although tobacco consumption is declining, the Japanese remain heavy smokers, consuming an average of 1,800 cigarettes per capita in 2013, compared to about 1,000 per capita in the United States.

In April 2012 it was announced that Mitsuomi Koizumi would become president, and president Hiroshi Kimura would become chairman of JT. and Chairman Yoji Wakui would retire. Wakui had previously been a bureaucrat at the ministry of finance. Koizumi assuming the presidency meant that for the first time since the 1985 privatization neither president nor chairman was from the Ministry of Finance. Koizumi, who had been Executive Deputy President, became president in June 2012.

On 30 October 2013 JT announced that it would close four Japanese factories and cut 1,600 jobs in Japan through voluntary retirements. This was planned to be completed by March 2016. JT also planned to consolidate 25 branch offices into 15 regional headquarters, and close leaf-processing and vending machine operations.

Japan Tobacco also operates in foods, pharmaceuticals, agribusiness, engineering, and real estate. It left the beverage industry in September 2015. As part of the company's pharma activities, it divested a compound collection of potassium channel inhibitors to Metrion Biosciences in 2018.

Japan Tobacco International
JT International (JTI), acquired in 1999 from R.J. Reynolds, is an operating division of Japan Tobacco Inc., and produces, markets and sells the group's cigarette brands internationally. It sells Camel, Salem, and Winston brands outside the USA.

Japan Tobacco completed the largest ever foreign takeover in Japanese history through acquisition of Gallaher Group plc in April 2007. Japan Tobacco runs the Tobacco and Salt Museum in Sumida-ku, Tokyo.

In 2006/2007 Japan Tobacco planned to start Serbia production, and also planned to invest another $100 million.  JT paid "$35 million euros" for 98.5 percent of Senta Tobacco Industry in May 2006, with a further $10 million invested since then. The plant has a production capacity of some five billion cigarettes a year.

On 12 June 2014 JT concluded an agreement to acquire all outstanding shares of British e-cigarettes producer Zandera Ltd, best known for its E-Lites brand. On 30 April 2015 JT announced it had agreed to buy Florida-based e-cigarette maker Logic Technology Development LLC.

In September 2015 it was announced that JT would buy the rights for Natural American Spirit outside the US for $5 billion.

In August 2017, the company announced it would acquire the Indonesian Kretek producers Karyadibya Mahardhika and Surya Mustika Nusantara from Gudang Garam for $677 million. PT Karya Dibya Mahardhika has a main brand in Indonesia, Apache, Extreme Mild, & Minna International.
After that, the Philippine's Mighty Corporation for $936 million.

In 2018, JT acquired Donskoy Tabak corporation, Russia's fourth largest cigarette manufacturer for $1.6 billion.

Lawsuits
There have been a number of Japanese court cases related to smoking, either directly or indirectly related to JT.

1980–1987 JNR Shinkansen lawsuit
A group of nonsmokers sued at the Tokyo District Court demanding that Japanese National Railways shinkansen (bullet trains) provide more non-smoking cars. The case was filed in 1980 and while the court recognized tobacco's health risks the 27 March 1987 ruling rejected the lawsuit on the basis that the plaintiffs had failed to prove their harm to be "beyond the limits of toleration".

1998–2005 Tokyo lawsuit
In 1998 seven plaintiffs represented by lawyer Yoshio Isayama sued JT at the Tokyo District Court for ¥70 million compensation (¥10 million per plaintiff) for health damage caused by smoking JT cigarettes. While similar cases had been filed in Nagoya, this was the first such case in Tokyo. In addition to financial compensation, the plaintiffs also demanded:
 That tobacco sales through vending machines be banned;
 That advertising on television and radio be stopped;
 That promotions at public and sports events be halted;
 That a more stringent warning label be printed on cigarette boxes.

The plaintiffs' case was dismissed by the district court on 21 October 2003. The court agreed with the 1980s ruling that tobacco had health risks, but said that there was no causal link between the smoking habits and the specific diseases of plaintiffs. In addition, Judge Kikuo Asaka denied that nicotine was highly addictive. Isayama said that the group would appeal the decision to the Tokyo High Court.

On 22 June 2005 the Tokyo High Court dismissed the case; by that time brought by only six plaintiffs. Three of the plaintiffs had died during the course of the case. Judge Toshinobu Akiyama said he agreed with the District Court decision. Jun Araki, the son of one of the deceased plaintiffs, said: "This ruling placed priority on the annual 2.3 trillion yen in [tobacco] tax revenue over the precious lives and health of the Japanese people". He also said the plaintiffs would appeal to the Supreme Court.

2005–2010 Yokohama lawsuit
In January 2005 plaintiffs Kenichi Morishita, Koreyoshi Takahashi, and Masanobu Mizuno filed a case in the Yokohama District Court against JT seeking ¥30 million in damages for smoking related illness. Morishita died of pneumonia while the case was being fought, and JT used the same argument as in the 1998–2005 Tokyo case, that smokers were free to quit any time and that cancer and other illnesses had multiple causes.

On 20 January 2010 the court clearly ruled that there was a link between smoking and lung cancer and respiratory illnesses, and said that smoking may be addictive. However, the court rejected the demand for damages, and said that the plaintiffs had smoked of their own free will and that there was no proof that smoking had directly caused their sicknesses.

Brands

JT flagship brands

Camel (outside the USA)
Caster
Hope
Mevius
Natural American Spirit (outside the USA)
Peace
Pianissimo Peche
Sakura
Salem (outside the USA)
Seven Stars
Winston (outside the USA)
Camel Mild (Kretek)
Camel Purple
Hamlet
Benson & Hedges (with Philip Morris International, British American Tobacco, and Gallaher Group)

Other brands

Amadis
Apache
Amber Leaf
Arsenal
Aspen
Belomorkanal
Contessa
Crescent & Star
Death
Doral
Dorchester
Export A
Extreme Mild
Frontier
Fusion
Genghis Khan
Gold Coast
Hi-Lite
Islands
Kool
Kosmos
Luch
Lviv
MacDonald
Magna
Mercedes
Mi-Ne
Minna International
Mighty
Monte Carlo
More
Nasha Prima
Navy
Nevskie
Nil
Nordic Spirit
North Star
Now
Old Holborn
Overstolz
Peter 1
Premier
Prima
Russian Style
Sheikh
Silk Cut
Slavia
Sportsman
Sterling
St. Michel
Sweet Menthol
Vantage
Wave
Winchester
Wings
YSL
LD
Lucky Strike
Zero Style Mint

Smoking etiquette posters

JTI runs a series of posters designed to educate smokers about smoking etiquette. They can be seen widely around Japan, especially located near train stations. Poster gallery

Environmental record
In 2008, Japan Tobacco had health issues involving their company: Contaminated gyoza dumplings made by a Chinese company's factory in China, which sold its products to JT, poisoned ten people, including a five-year-old girl. Thousands of other Japanese people were going to the hospital because of stomach issues as well.  A number of dumplings were found containing dichlorvos and methamidophos from pesticide. The health minister of Japan said the contamination at the Chinese factory was possibly intentional, and the police are investigating for an attempted homicide. The dumplings were from China, but Japan Tobacco has said it does not plan to cease its manufacturing in China. Frozen food sales went down by 60% for the business since this health scare. Japan Tobacco's stock price fell 7.1% after they were forced to recall their products, and the company also lost a $500 million merger deal with Nissin Foods because of this incident.

Anti-illicit trade compliance
Japan Tobacco Inc, through its international operating divisions JT International S.A. and JT International Holding BV, signed a Cooperation Agreement with the European Commission in 2007 to combat the illicit trade in cigarettes under Article 9 of which the company agreed to "pro-actively disclose" to the European Commission's Anti-Fraud Office (Office Europeen de Lutte Antifraude – OLAF) "...all material information coming into (its) possession after the Execution Date relating to potentially Illegal Product." The Agreement defines "Illegal Product" as Contraband or Counterfeit Cigarettes. Both Japan Tobacco Inc and JT International S.A. claim to adhere to a "zero-tolerance approach" to illicit trade.

JT International S.A. and several of its distributors, including Megapolis in Russia and IBCS Trading in Cyprus, however, have been implicated as recently as 2011 in widespread smuggling to include selling cigarettes to a buyer in Syria subject to EU, Swiss, and US Sanctions and diverting cigarettes from Russia into the European Union and smuggling Winston and other popular cigarette brands into Iran. A JT International S.A. executive told the Wall Street Journal in August 2012 that the firm had continued to ship cigarettes to Syria until as recently as February 2012, almost a full year after the imposition of EU and US sanctions.  The Journal cited Syrian dissident sources who claimed that the government of Syrian President Bashar al-Assad uses cigarettes as payment for the irregular military forces and militias, known as the shabeeha, who have had a central role in its violent crackdown.

Company documents show that in 2010 the head of the JT International SA security office – who performed a similar function at the former Gallaher Group PLC – sought to destroy evidence linking up to 13 company officers to smugglers in the Balkans region; a parallel effort was then being run by company management to hack into the emails of company anti-smuggling investigators, competitors, and law enforcement.

The firm also announced in 2011 that it had purchased the largest cigarette producer in Sudan and South Sudan as part of an effort to expand sales in the war-torn region, which has emerged as an entrepot for cigarette smuggling.

Sponsorships
 Galan Slim Loud & Vote Back To 80's
 Galan Slim Rock Your City
 Golf Nippon Series JT Cup (1998 – present)
 Mild Seven Tennis WTA Championships
 Mild Seven Outdoor Quest
 Mild Seven Millennium Countdown (31 December 1999 – 1 January 2000)
 Mild Seven (2012-2013 March) Benson & Hedges (2013 – present) a Pobol y Cwm Welsh Language Drama
 Wismilak Diplomat Success Challenge IDR 500.000.000 (2010, 2011, and 2012-2017 not together again Wismilak in Japan Tobacco since 2011-2016)
 Wismilak International Tennis WTA Championships
 Wismilak Slim Bolaria
 Gudang Garam Intersport Worldstage (2015–present)
 Suryanation Motorland (2015–present)

See also

Tobacco industry
Japan Tobacco International
JT Marvelous
Smoking in Japan
Onshino Tabako

References

External links

Japan Tobacco official website
Japan Tobacco official website
The Tobacco and Salt Museum
 Tobacco and Salt Museum at Google Cultural Institute

Manufacturing companies based in Tokyo
Manufacturing companies established in 1985
Companies listed on the Tokyo Stock Exchange
Companies listed on the Osaka Exchange
Multinational companies headquartered in Japan
Tobacco companies of Japan
Japanese companies established in 1985
1994 initial public offerings
Government-owned companies based in Tokyo

Japan Tobacco


Diapensia er ættkvísl dvergvaxinna sígrænna runna.

Tegundir
Tegundir nú viðurkenndar af The World Flora Online, eru eftirfarandi:
Diapensia himalaica Hook.f. & Thomson
Diapensia lapponica L. - Fjallabrúða
Diapensia obovata Nakai (stundum talin undirtegund fjallabrúðu: Diapensia lapponica ssp. obovata)
Diapensia purpurea Diels
Diapensia wardii W.E.Evans

Tilvísanir

Lyngætt

Diapensia


Ribston Hall est un manoir de campagne privé du  situé sur les rives de la rivière Nidd, à Great Ribston, près de Knaresborough, Yorkshire du Nord, Angleterre. Il s'agit d'un bâtiment classé Grade II* .

Le manoir de deux étages présente une impressionnante façade d'entrée de quinze baies au nord-est. La chapelle attenante contiendrait des traces de maçonnerie du  .

Histoire

Le domaine de Ribston est concédé par Robert de Ros aux Templiers en 1217 et transmis aux Chevaliers Hospitaliers à la suppression des Templiers au début du . À la suite de la dissolution des monastères, la propriété revient à la Couronne et est accordée à Charles Brandon (1er duc de Suffolk), qui la vend à Henry Goodricke en 1542 .

Henry Goodricke est remplacé par son fils Richard, qui devient haut shérif du Yorkshire de 1579 à 1580 et meurt en 1581. Richard est remplacé par son propre fils, Richard, qui est haut shérif du Yorkshire de 1591 à 1592 et meurt en 1601. Il est remplacé à son tour par Sir Henry Goodricke dont le fils John est nommé baronnet Goodricke en 1641. En tant que royaliste, Sir John souffre pendant la guerre civile, étant condamné à une amende puis emprisonné dans la tour de Londres, d'où il s'échappe en France. Après la Restauration, il est élu député du Yorkshire en 1661, siégeant jusqu'en 1670 .

En 1674 , Sir Henry Goodricke,  baronnet, fils de Sir John, est député de Boroughbridge de 1673 à 1679 et de 1683 à sa mort en 1705. Il construit la maison existante sur les vestiges de l'ancienne propriété . Le nouveau manoir est la maison de la famille Goodricke jusqu'à la mort du septième baronnet en 1833, qui est célibataire. Il lègue le domaine à Francis Littleton Holyoake de Studley Castle à condition que ce dernier adopte le nom de Goodricke. En 1836, Francis Holyoake-Goodricke vend le domaine à Joseph Dent, d'une famille aisée du Lincolnshire, qui aménage pinetum dans le domaine . Il est haut shérif pour 1847.

Le manoir reste la maison de la famille Dent. Le domaine aurait donné son nom à la pomme Ribston Pippin.

Références

Liens externes

Monument classé de Grade II* dans le Yorkshire du Nord

Ribston Hall


දිඹුලාගල රජ මහා විහාරය පිහිටා ඇත්තේ ශ්‍රී ලංකාවේ පොළොන්නරුව පුරාතන නගරයට කිලෝමීටර  16 ක් ගිණිකොන දෙසටය. දිඹුලාගල කඳු වලල්ලෙහි ලෙන් කිහිප සංඛ්‍යාවක් පිහිටන අතර ඒවායේ කටාරම් වලට ඉහලින් බ්‍රාහ්මි අක්ෂර කොටා ඇත.

දිඹුලාගල විහාරස්ථානය පසුකර යන විට, ඔබ වමට හැරී ප්‍රියජනක හිච්ච පිච්ච වැව (වැව යනු ජලාශයක්) පසුකර යන මුද්‍රා නොකළ මාර්ගයක ගමන් කරන ජල ටැංකියක් පමණක් වන අතර එය පාමුලම ඇති තවත් හැරවුමකි. ගල් පර්වතයක්. කැලෑ සහ ගල් පර්වත හරහා කෙටි නැගීමක්, ශ්‍රී ලංකාවේ කලා උරුමයේ ඉතිහාසයේ වැදගත් සන්ධිස්ථානයක් ලෙස සැලකෙන මෙම අමතක වූ බිතු සිතුවම වෙත ගෙන එයි.

බිතුසිතුවම්
සංස්කරණය කරන්න
පුල්ලිගොඩ බිතුසිතුවම් 1897 දී බෙල් විසින් වාර්තා කරන ලද අතර, නොගැඹුරු ලෙන් සිද්ධස්ථානයක පැරණි සිතුවම්වල ඛණ්ඩනය වූ නටබුන් මාලාවක්. පුලුල් අසුනක් මත තබා ඇති නෙළුම් කුෂන් මත හිඳගත් පිරිමි රූප පහකින් සමන්විත, වන්දනාමාන කිරීමේ ආකල්පයේ සිටි බැතිමතුන්ගේ විශාල දර්ශනයක් විය හැකි අද කොටසකි. මෙම බිතුසිතුවම්වල කාල නිර්ණය විවාදයට භාජනය වේ. කුමාරස්වාමි සහ වින්සන්ට් ස්මිත් මෙම සිතුවම් 8 වැනි සියවසට අයත් යැයි කාල නිර්ණය කළහ. පරණවිතාන විසින් ඒවා 12 වැනි සියවසට පෙර කාල පරිච්ඡේදයකට ආරෝපණය කරන ලද නමුත් පොළොන්නරුව සිතුවම් (12 වන සියවස) සමඟ සමකාලීන වීමට ඉඩ ඇත. රාජා ද සිල්වා පුල්ලිගොඩ ද්‍රව්‍යමය තාක්‍ෂණය පෙර අනුරාධපුර යුගයේ සිතුවම්වලට පොදු වූ බව සඳහන් කරන අතර ඒවා 4 වැනි සියවස තරම් ඈතට දිව යයි. ආචාර්ය රාජා ද සිල්වා, (ශ්‍රී ලංකාවේ හිටපු පුරාවිද්‍යා කොමසාරිස්) විසින් ක්‍රි.පූ. 247 සිට ක්‍රි.ව. 800 දක්වා මුල් යුගයේ සිතුවම් අධ්‍යයනයක දී පුල්ලිගොඩ ගල්ගේ බිතුසිතුවම්වල ලක්ෂණ සහ අංග කිහිපයක් නිර්වචනය කරයි. එක් එක් හිස පිටුපස රතු පැහැයෙන් යුත් ඕවලාකාර ආකාශයෙන් පෙන්නුම් කරන පරිදි මෙහි නිරූපිත පිරිමි රූප සාක්ෂාත් වීමේ අදියරකට (සෝවාන්, සකෘදාගාමී, අනාගාමී හෝ අර්හත්) පැමිණ ඇති බව ඔහු විස්තර කරයි. සාන්තුවරයාගේ රූප සියල්ලම කකුල් හරස් කර වාඩි වී ඇත. අත්ල මෙන් යටිපතුල් ආලේපනවලින් රතු පැහැයෙන් වර්ණාලේප කර ඇත. පහළ ඇඳුම් යනු සරළ රතු හෝ වළලුකර දක්වා විහිදෙන ඉරි සහිත තොරණයි. ඔවුන්ගේ හිස් වැසුම් බ්‍රාහ්මණයන් ලෙස රූප දෙකක් වෙන්කර හඳුනා ගනී. තවත් අයෙක් මුනිවරයෙකු සලකුණු කරමින් හිස් උඩුකය හරහා පූජනීය නූල් සුදු පටියක් පැළඳ සිටී. කන් මුදු, මාල ආම්ලට්, බ්රේස්ලට් ද පැළඳ සිටී. එක් රූපයක් කොළ පාටයි. නෙළුම් කුෂන් තබන ලද ආසන (ආසන) විසිතුරු ය. අගය කිරීමට ඉතිරිව ඇත්තේ කුඩා කැබැල්ලක් පමණි, එය මෙම ආරණ්‍ය සේනාසනයන් භුක්ති විඳිය හැකි අධ්‍යාත්මික, සන්සුන් භාවය සහ සාමයේ තත්වයක් විහිදුවයි. එය අලංකාරය, ශෝධනය, සමබරතාවය සහ අලංකාරය ගැන කතා කරයි. එක් රූපයක් නටුවෙන් නෙළුම් පොහොට්ටුවක් අල්ලාගෙන සිටියදී වම් අත පපුව හරහා නැමී පූජා කිරීමේ ආකර්ශනීය ඉරියව්වකින් යුක්ත විය. අනෙක් අය තම අත්ල අලංකාර ලෙස එකට අල්ලාගෙන සිටින බව පෙනේ. මැටි රතු, ඕචර්, කහ සහ කොළ වර්ණක කුඩා කවාකාර මෝස්තර සහිත සුදු පසුබිමක නැගී සිටියේය. වසර ගණනාවකට පසුව පවා බිතුසිතුවම් තවමත් ජීවමානව පවතී. ආචාර්ය ද සිල්වා පවසන්නේ පුල්ලිගොඩ චිත්‍ර ඇඳීම, සෙවනැලි කිරීම, ඉදිරිදර්ශනය සහ ශෛලීය ක්‍රමවල ලක්ෂණ ගෙනහැර දැක්වීමේ ලක්ෂණ සීගිරියේ සිතුවම් මතකයට නැඟෙන්නේ ස්ථාන දෙකෙහිම චිත්‍ර ශිල්පීන් එකම ගතානුගතික පන්සල් සිතුවම් පාසලක අය බවයි. තව දුරටත් ඉහළට යන විට ස්ලැබ් වහලක් සහිත නිවසක් සෑදීමට ස්වභාවිකවම සමාන සිත් ඇදගන්නාසුළු ගල් ගුහාවක් ඇත.

ආශ්‍රිත ලිපි
 කිතලගම සීලරතන හිමි

දිඹුලාගල රජ මහා විහාරය


ජී.ඒම්.ඩී චාමික මධුෂාන් කරුණාතිලක, නැණසල කළමණාකරු , (ස්ථාන භාර නිළධාරී) ශ්‍රී බෝධිරාජ වෘත්තීය පුහුණු මධ්‍යස්ථානය, තෙළුල්ල,ඇතිලිවැව.

0703153001 / 0772634234

https://nenasalathelulla.com/

https://bvtsl.com

ප්‍රධාන කාර්යාලය - ශ්‍රී බෝධිරාජ වෘත්තීය පුහුණු මධ්‍යස්ථානය, තෙළූල්ල, ඇතිලිවැව.

ශාඛා -

නැණසල පරිගණක පුහුණු මධ්‍යස්ථානය , ශ්‍රී බෝධිරාජ වෘත්තීය පුහුණු මධ්‍යස්ථානය, මඩවලලන්ද, අම්පාර.

නැණසල පරිගණක පුහුණු මධ්‍යස්ථානය , ශ්‍රී බෝධිරාජ වෘත්තීය පුහුණු මධ්‍යස්ථානය, විදුන උසස් අධ්‍යාපන ආයතනය, දෙමෝදර

නැණසල පරිගණක පුහුණු මධ්‍යස්ථානය , ශ්‍රී බෝධිරාජ වෘත්තීය පුහුණු මධ්‍යස්ථානය,විජේතුංග බිල්ඩිම , මහඔය

නැණසල පරිගණක පුහුණු මධ්‍යස්ථානය , ශ්‍රී බෝධිරාජ වෘත්තීය පුහුණු මධ්‍යස්ථානය, මාතර

ඉ-ශ්‍රී ලංකා


An Epidendrum watsonianum in uska species han Liliopsida nga ginhulagway ni Henry Frederick Conrad Sander. An Epidendrum watsonianum in nahilalakip ha genus nga Epidendrum, ngan familia nga Orchidaceae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Mga sumpay ha gawas

Epidendrum

Epidendrum watsonianum


Etna Station (Etna stasjon) var en jernbanestation på Valdresbanen, der lå i bygden Leirskogen i Sør-Aurdal kommune i Norge. Den lå lige ved fylkesvei 234 mellom Breidablikk i Sør-Aurdal og Madslangrud i Etnedal. Der var tidligere en betydelig trafik på stedet med post, butik og tømmertrafik.

Stationen åbnede 1. april 1904, året efter at banen blev forlænget fra Dokka til Tonsåsen. Den blev nedgraderet til trinbræt 7. januar 1968. Persontrafikken på banen blev indstillet 1. januar 1989.

Den første stationsbygning blev opført til åbningen i 1903 men blev senere solgt og flyttet til en nærliggende grund. Den anden stationsbygning er en banevogterbolig tegnet af NSB Arkitektkontor, der blev flyttet dertil fra Lampeland på Numedalsbanen i 1940.

Litteratur

Eksterne henvisninger

Stationer på Valdresbanen
Nedlagte jernbanestationer i Norge
Etableret i 1904
Ophørt i 1989

Etna Station


An Hemisorghum venustum in uska species han Liliopsida nga syahan ginhulagway ni George Henry Kendrick Thwaites, ngan ginhatag han pagkayana nga asya nga ngaran ni Clayton. An Hemisorghum venustum in nahilalakip ha genus nga Hemisorghum, ngan familia nga Poaceae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Hemisorghum

Hemisorghum venustum


Vladan Radovic, né le  à Sarajevo (Yougoslavie), est un directeur de la photographie italien.

Biographie

Vladan Radovic naît le 15 décembre 1970 à Sarajevo, (en Bosnie-Herzégovine, à l'époque en Yougoslavie). Après le diplôme classique, il s'installe à Rome pour poursuivre sa formation à l'École nationale de cinéma du Centre expérimental de la cinématographie (Centro sperimentale di cinematografia). En 1999, il obtient un diplôme en photographie, un cours coordonné par Giuseppe Rotunno. Depuis 2003, il participe à la photographie de nombreux films et courts métrages italiens et étrangers et aussi pour diverses publicités.

Il est membre de l'Association italienne des auteurs de photographie cinématographique (AIC) et d'IMAGO.

Filmographie

Cinéma
 2004 : Saimir de Francesco Munzi
 2005 : Rouge comme le ciel de  Cristiano Bortone
 2008 : Sonetàula de Salvatore Mereu
 2009 : Segreti e sorelle de Francesco Jost
 2012 : Chaque jour que Dieu fait de Paolo Virzì
 2014 : J'arrête quand je veux de  Sydney Sibilia
 2014 : Les Âmes noires de Francesco Munzi
 2015 : Vierge sous serment de Laura Bispuri
 2015 : La felicità è un sistema complesso de Gianni Zanasi
 2016 : Folles de joie de Paolo Virzì
 2018 : Troppa grazia de Gianni Zanasi
 2018 : Ma fille de Laura Bispuri
 2018 : Nuits magiques (Notti magiche) de Paolo Virzì
 2019 : Le Traître de Marco Bellocchio
 2021 : Il paradiso del pavone de Laura Bispuri
 2022 : Settembre de Giulia Steigerwalt

Télévision
 2013 : En analyse (série télévisée)
 2020 : Romulus (série télévisée, 10 épisodes)
 2023 : Lidia fait sa loi

Récompenses et distinctions

 David die Donatello
 2015 - Meilleure photographie pour Les Âmes noires
 2017 - Nomination pour la meilleure photographie pour Folles de joie
 2020 - Nomination pour la meilleure photographie Le Traître

 Ruban d'argent
 2015 - Nomination pour la meilleure photographie pour Les Âmes noires et Vierge sous serment

 Festival international du film de Milan
 2014 - Nomination de la meilleure photographie pour Les Âmes noires et Vierge sous serment

 Ciak d'oro
 2020 - Meilleure photographie pour Le Traître

Bibliographie

Notes et références

Liens externes

Naissance en décembre 1970
Naissance à Sarajevo
Directeur de la photographie italien
Page utilisant P2639
Page utilisant P345
Page utilisant P856
Naissance en Yougoslavie
Naissance en RS de Bosnie-Herzégovine

Vladan Radovic


A45 or A-45 may refer to:
 A45 Infantry Support Tank, the chassis of which was developed into the Conqueror tank
 A45 Records, a German record label notably producing the band Real McCoy
 Article 45 Concern Group, a political party in Hong Kong
 Indian Defence, Encyclopaedia of Chess Openings code
 A45 AMG, a performance compact car produced by Mercedes-Benz
 Sisu A-45, a Finnish military truck

Roads
 A45 road, a road connecting Birmingham and Thrapston in England
 Autovía A-45, a road connecting Malaga and Cordoba in Spain
 Bundesautobahn 45, a road connecting Dortmund and Aschaffenburg in Germany
 A45 autoroute, a proposed motorway connecting Lyon and Saint-Étienne in France

A45


CAB Abstracts je baza sažetaka britanskog izdavača CABI Publishinga. Značajan broj tih sažetaka povezan je na cjeloviti tekst. Ova podatkovna baza pokriva znanstvena područja: agronomije, biologije, nutricionizma, veterine i zdravstva te nudi sažetke članaka iz znanstvenih časopisa, knjiga, zbornika s konferencija, godišnjaka Ima više od 6 milijuna zapisa. Dubina zapisa su bibliografski, sažetci i indeksni. Pokriva podatke od 1973. do danas. Baza je pokrenuta 1973. godine. Davatelji pristupa (pristupne točke) su Datastar, Dialog bluesheets, STN International, CAB Direct (CABI-jeva vlastita platforma), Thomson-Reuters Web of Knowledge, EBSCO, OvidSP, Dimdi. Formati koji su pokriveni su članci u časopisima, kratki sadržaji odnosno sažetci, konferencijski zbornici, knjige, poglavlja u knjigama, monografije, godišnjaci, priručnici, bilteni, teze (doktorati i magisteriji), terenske bilješke, papiri s rasprava, tehničke informacije i pisma s novostima. Pokrivena je građa na više od 50 jezika i sažetci na engleskom. CAB Abstract je unutar CAB Directa, koji osim njega obuhvaća i Global Health.

Izvori

Vanjske poveznice
CAB Direct
Popis obuhvaćenih naslova

Bibliografske baze podataka i indeksi
Znanost i tehnologija u Ujedinjenom Kraljevstvu

CAB Abstracts


Ahmed Yüksel Özemre (3 Nisan 1935 (nüfus kayıtlarında 25 Mayıs 1935); Üsküdar, İstanbul - 25 Haziran 2008), ilk Türk atom mühendisi ve yazar.

Haziran 1954'te Galatasaray Lisesi Fen Şubesini, Şubat 1957'de İstanbul Üniversitesi Fen Fakültesi Matematik-Fizik Dalını lisans derecesinde bitirmiştir. 30 Temmuz 1958'de Saclay, Fransa'da bulunan Fransa Nükleer Bilimler Ve Teknoloji Millî Enstitüsü (Institut National des Sciences et Techniques Nucléaires) Atom Mühendisliği (Génie Atomique)'nden mastır almıştır. 3 Eylül 1973'te teorik fizik dalında kürsü profesörü olmuştur.

Evli, iki kız çocuğu ve bir de erkek torun sahibi olan Özemre, 25 Haziran 2008 tarihinde vefat etmiş ve Karacaahmet Mezarlığı'na defnedilmiştir.

Başlıca görevleri
 İstanbul Üniversitesi Fen Fakültesi Teorik Fizik Kürsüsünde Asistan (1 Kasım 1958 - Kasım 1964)
 Notre Dame de Sion Fransız Kız Okulunda Matematik hocası (1961-1962)
 İstanbul Üniversitesi Fen Fakültesi Teorik Fizik Kürsüsünde Eylemsiz Doçent (Kasım 1964 - Haziran 1965)
 Başbakanlık Atom Enerjisi Komisyonu Çekmece Nükleer Araştırma ve Eğitim Merkezinde Araştırıcı (Şubat 1962 - Şubat 1965)
 İ.Ü. Fen Fakültesi Teorik Fizik Kürsüsünde Eylemli Doçent (Haziran 1965 - 1968)
 İ.Ü. Fen Fakültesi Yönetim Kurulu Üyesi (1965 - 1966)
 Başbakanlık Atom Enerji Komisyonu İlmî İstişâre Heyeti Üyesi (Ocak 1967 - Temmuz 1969)
 Işık Mühendislik Özel Yüksek Okulunda Fizik hocası (1967 - 1968)
 Güneş Mühendislik Özel Yüksek Okulunda Fizik hocası (1968 - 1969)
 Vatan Mühendislik Özel Yüksek Okulunda Fizik Hocası (1969 - 1970)
 İ.T.Ü. Elektrik Fakültesinde Doçent (1968 - 1969)
 İ.T.Ü. Elektrik Fakültesi Yönetim Kurulu Üyesi (1968 - 1969)
 İ.T.Ü. Elektrik Fakültesinde Profesör (1969 - 1973)
 İ.T.Ü. Nükleer Enerji Enstitüsünde Öğretim Üyesi (1962 - 1973)
 İ.T.Ü. Nükleer Enerji Enstitüsü Yönetim Kurulu Üyesi (1967 - 1972)
 Başbakanlık Atom Enerjisi Komisyonu V. Dönem Üyesi (1969 - 1972)
 Başbakanlık Atom Enerjisi Komisyonu Çekmece Nükleer Araştırma ve Eğitim Merkezi Müdürü (28 Ekim 1969 - 28 Şubat 1973)
 TÜBİTAK Bilim Kurulu Üyesi (Şubat 1972 - Eylûl 1974/İstifâ)
 TÜBİTAK Marmara Bilimsel ve Endüstriyel Araştırma Merkezi Kurucu Ve Yönetici Kurul Üyesi (1972 - 1974)
 NATO Bilim Komitesinde Türkiye Temsilci Üyesi (1972 - 1974)
 İ.Ü. Fen Fakültesi Teorik Fizik Kürsüsünde Kürsü Profesörü (2 Eylûl 1973 - 4 Kasım 1981)
 İ.Ü. Fen Fakültesi Matematiksel Fizik Anabilimdalı Başkanı, (4 Kasım 1981- 3 Mart 1984/Emekli)
 İstanbul Üniversitesi Senato Üyesi (1975 - 1977)
 İ.Ü. Fen Fakültesi Dekanı, İ.Ü. Senato Ve Yönetim Kurulu Üyesi (14 Temmuz 1980 - Temmuz 1983/İstifâ)
 TÜBİTAK Bilim Adamı Yetiştirme Grubu Yürütme Komitesi Üyesi (1980 - 1982/İstifâ)
 TÜBİTAK Danışma Kurulu Üyesi (1981 - 1983)
 İ.Ü. Fen Fakültesi Nâzım Terzioğlu Matematik Araştırma Merkezi Müdürü (1981 - 1984)
 Atom Enerjisi Komisyonu Üyesi (1982 - 1984)
 BORUSAN Boru Sanayii T.A.Ş. Danışmanı (Nisan-Haziran 1984)
 BORUSAN Boru Sanayii T.A.Ş. Genel Müdürü (Haziran-Aralık 1984/İstifâ)
Türkiye Atom Enerjisi Kurumu (TAEK) ve Atom Enerjisi Komisyonu Başkanı (21 Ocak 1985 - 6 Nisan 1987)
 OECD Nükleer Enerji Ajansı (OECD-NEA) Yönetim Kurulunda Türkiye Temsilcisi (21 Ocak 1985 - 6 Nisan 1987)
 Uluslararası Atom Enerjisi Ajansı (IAEA) nezdinde Türkiye temsilcisi (21 Ocak 1985 - 6 Nisan 1987)
 CERN (Centre Européen de Recherches Nucléaires) Konseyi nezdinde Türkiye Müşâhid Temsilcisi (1985 - 1987)
 TÜBİTAK'da Danışman (11 Mayıs-14 Ekim 1987)
 Ankara Çimento Sanayii T.A.Ş. Yönetim Kurulu Üyesi (1987 - 1990)
 Bilim Teknoloji Vakfı Kurucularından Ve Genel Müdürü (28 Mart 1989 - 1 Mart 1991/İstifâ)
 SET Balıkesir Çimento Sanayii T.A.Ş. Denetçisi (1991 - 1996)
 İhlâs Holding T.A.Ş. Danışmanı (1 Mart 1992 - 1 Nisan 1994)
 "Journal of Islamic Academy of Sciences" İcrâ Komitesi Üyesi (1991'denberi)
 Türkiye Atom Enerjisi Kurumu (TAEK) Danışma Kurulu Üyesi (1992-2002)
Fazilet Vakfı Liseleri Bilim Danışmanı (1994 - 1995/İstifâ)
 T.C. Enerji ve Tabiî Kaynaklar Bakanlığı Danışmanı ve Nükleer Santral Proje Koordinatörü (5 Mayıs 1996 - 31 Aralık 1996/İstifâ)
Türkiye Elektrik Üretim İletim A.Ş. (TEAŞ) Genel Müdürü Danışmanı (1 Haziran 1998 - 31 Mayıs 2000)
 1. Enerji Şûrâsı Yönetim Kurulu Üyesi (Ekim-Aralık 1998)
 1. Enerji Şûrâsı 4 no.lu "Nükleer Enerji Komisyonu" Başkanı (Ekim-Aralık 1998)
 I. Üsküdar Sempozyumu Bilim Kurulu Üyesi (2003)
 II. Üsküdar Sempozyumu Bilim Kurulu Üyesi (2004).
 Özel Kadıköy Hastahânesi Ltd Şirketi Yönetim Kurulu Başkanı. (12 Haziran 2004'ten beri)

Eserleri

Ders kitapları

Telif
 1. Nötronların Difüzyon Teorisi Cild:1; İTÜ Nükleer Enerji Enstitüsü Yay., 320 sayfa, (2 baskı).
 2. Nötronların Difüzyon Teorisi Cild:2; İTÜ Nük.Ener.Enst. Yay., 310 sayfa.
 3. Contributions à la Théorie de la Diffusion des Neutrons Dépendant du Temps; İTÜ Nük.Ener. Enst.Yay., 60 sayfa.
 4. Çağdaş Fiziğe Giriş Çözümlü Problem Kitabı [Şehsuvar Zebitayan ile birlikte]; İTÜ Elektrik Fakültesi Yay. ve İst.Üniv.Fen Fak. Yay. 190 sayfa, (2 baskı)
 5. Çağdaş Fiziğe Giriş Ders Kitabı; İTÜ Elek. Fak.Yay. ve İst.Üniv. Fen Fak. Yay. 198 sayfa, (3 baskı).
 6. Teorik Fizik Dersleri Cild 1: Fizikte Matematik Metotlar; İst.Üniv.Fen Fak. Yay., 360 sayfa (İTÜ/1971 basımının tıpkıbasımı), (2 baskı)
 7. Teorik Fizik Dersleri Cild 2: Klâsik Teorik Mekanik; İst.Üniv.Fen Fak.Yay., 280 sayfa. (2 baskı)
 8. Teorik Fizik Dersleri Cild 4: Klâsik Elektrodinamiğe Giriş; İst.Üniv. Fen Fak.Yay., 135 sayfa.
 9. Teorik Fizik Dersleri Cild 4/I: Klâsik Elektrodinamiğe Giriş Çözümlü Problem Kitabı; [Hâşim Mutuş ile birlikte], İst.Üniv. Fen Fak.Yay., 60 sayfa.
 10. Teorik Fizik Dersleri Cild 5: Isı Teorisi; İst.Üniv. Fen Fak.Yay., 210 sayfa, (2 baskı).
 11. Teorik Fizik Dersleri Cild 5/I: Isı Teorisi Çözümlü Problem Kitabı [Emine Rıza ile birlikte]; İst. Üniv. Fen Fak.Yay., 300 sayfa.
 12. Teorik Fizik Dersleri Cild 7: Gravitasyonun Rölâtivist Teorileri; İst. Üniv.Fen Fak. Yay., 202 sayfa.
 13. Teorik Fizik Dersleri Cild 8: Kozmolojiye Giriş; İst. Üniv.Fen Fak. Yay., 142 sayfa.

Tercüme
 14. G.Mardus: Çözülmüş Atom Fiziği Problemleri; İTÜ Nük. Ener. Enst. Yay., 62 sayfa, 1962. (Almanca'dan)
 15. N.Kazarinoff: Geometrik Eşitsizlikler; Türk Matematik Derneği Yay., 160 sayfa, 1963. (İngilizce'den)
 16. J.D.Jackson: Kuvantum Mekaniği Matematiğine Giriş, İTÜ Nük. Ener. Enst. Yay., 112 sayfa, 1965. (İngilizce'den)
 17. H.L.Garabedian: Reaktör Kritikliğinin Difüzyon Teorisine Göre Analitik Vecheleri, İTÜ Nük.Ener.Enst.Yay., 54 sayfa, 1966. (İngilizce'den)
 18. J.Horowitz, M.Cadilhac, P.Reuss: Hızlı Reaktörlerin Fiziğinin Matematik Temelleri; İTÜ Nük.Ener.Enst.Yay., 75 sayfa, 1969 (İngilizce'den)
 19. D.Meneghetti: Hızlı Reaktörlerin Fiziksel Analizine Giriş; İTÜ Nük.Ener. Enst.Yay., 104 sayfa, 1966. (İngilizce'den)
 20. Mehmet Ali Birant: Cappadoce; And Kartpostal ve Yayınları, 104 sayfa, İstanbul 1991. (Türkçeden Fransızca'ya)
 21. Mehmet Ali Birant: Cappadoccia; And Kartpostal ve Yayınları, 104 sayfa, İstanbul 1991. (Tükçe'den İtalyanca'ya)
 22. Toshihiko İzutsu: İbn Arabî'nin Fusûs'undaki Anahtar-Kavramlar; (3 baskı), Kaknüs Yayınları, 400 sayfa, Üsküdar Haziran 1998. (İngilizce'den). (Türkiye Yazarlar Birliği 1998 Çeviri Ödülü)
 23. Toshihiko İzutsu: Tao-culuk'daki Anahtar-Kavramlar/İbn Arabî ile Lao-Tzû ve Çuang-Tzû'nun Mukāyesesi, (2 baskı), Kaknüs Yayınları, 304 sayfa, Üsküdar Eylûl 2001 (İngilizce'den)
 24. Ahmad 'Abd al Waliyy Vincenzo: Gökten İnen Kitap, [Kızı Fezâ Özemre ile birlikte İtalyanca'dan] 360 sayfa, Gazeteciler ve Yazarlar Vakfı Yayınları, İstanbul 2007.

Diğer telif eserleri
 25. İlimde Demokrasi Olmaz, 2. baskısı Pınar Yayınları, 316 sayfa, İstanbul 2003.
 26. Türkiye'nin Çernobil Çilesi, Nehir Yayınları, 287 sayfa, İstanbul 1993.
 27. İslâm'da Aklın Önemi ve Sınırı, 2. baskısı Kırkambar Yayınları, 380 sayfa, İstanbul 1998.
 28. Üsküdar'da Bir Attâr Dükkânı, 6. baskısı Kubbealtı Neşriyât, 112 sayfa, İstanbul 2006.
 29. Gel De Çık İşin İçinden, 5. baskısı Kubbealtı Neşriyât, 166 sayfa, İstanbul 2007.
 30. Geçmiş Zaman Olur Ki..., Kubbealtı Neşriyât, 247 sayfa, İstanbul 1998.
 31. Kâmil Mürşidin Portresi [Editörü Necmettin Şahinler], Kaknüs – Furkan Yayınları, 127 sayfa, Üsküdar 1998.
 32. Aklın Yolu İlimdir (Cemâl Uşşak ile birlikte), Kırkambar Yayınları, 308 sayfa, İstanbul 1999.
 33. Kur'ân-ı Kerîm ve Tabiat İlimleri (Tenkidî Bir Yaklaşım), Kaknüs – Furkan Kitabevi, 110 sayfa, Üsküdar 1999.
 34. 50 Soruda Türkiye'nin Nükleer Enerji Sorunu, [Prof.Dr. Ahmet Bayülken ve Prof.Dr. Şarman Gençay ile birlikte], 2. baskısı Kaknüs Kitabevi, 71 sayfa, Üsküdar 2000.
 35. Portreler, Hâtıralar..., Kubbealtı Neşriyât, 355 sayfa, İstanbul 2001.
 36. Din, İlim, Medeniyet (Düşünceler), Pınar Yayınları, 352 sayfa, İstanbul 2002.
 37. Ah Şu Atom'dan Neler Çektim!, Pınar Yayınları, 400 sayfa, Pınar Yayınları 2002.
 38. Toma'ya Göre İncîl ya da Hz İsâ'nın 114 Hadîsi, 3. baskısı Timaş Yayınları, 295 sayfa, İstanbul 2005.
 39. Üsküdar, Ah Üsküdar!..., 4, baskısı Kubbealtı Neşriyât, 336 sayfa, İstanbul 2006.
 40. Muhabbet ve Mücâdele Mektupları, İstanbul Yayınları, 344 sayfa, İstanbul 2002
 41. Fiziksel Realite Meselesine Giriş, Pınar Yayınları – Açılımkitap, 137 sayfa, İstanbul 2005.
 42. Kâmil Mürşidlerin Mîrâsı, [Necmettin Şahinler ile birlikte], 2. baskısı Timaş Yayınları, 352 sayfa, İstanbul 2005.
 43. Çernobil Komplosu, Bilge Yayınları, 334 sayfa, İstanbul 2004.
 44. Üsküdar'ın Üç "Sırlı"sı, 3. baskısı Kubbealtı Neşriyât, 112 sayfa, İstanbul 2007.
 45. Akademik Yıllarım (1958-1983), Boğaziçi Yayınevi, 504 sayfa, İstanbul 2004.
 46. Din ve Misyonerlik, Pınar Yayınları, 184 sayfa, İstanbul 2004.
 47. XX. Yüzyılda Fiziğe Yön Verenler, Boğaziçi Yayınevi, 461 sayfa, İstanbul 2005.
 48. Çağdaş İlmî Tefsirde Vehmin Egemenliği, Etkileşim Yayınları, 212 sayfa, İstanbul 2006.
 49. Vahye Göre Akıl - İslâm'da Aklın Önemi ve Sınırı, 574 sayfa, Şûle Yayınları, İstanbul 2006.
 50. Galatasarayı Mekteb-i Sultânîsi'nde Sekiz Yılım, Kubbealtı Neşriyâtı, 340 sayfa, İstanbul 2006.
 51. Hasretini Çektiğim Üsküdar, Kubbealtı Neşriyâtı, sayfa, İstanbul 2007.
 52. Abdülkādir El Cezâirî'nin Kitâbü-l Mevâkıf'ından Seçmeler ve Yorum
 53. Râşid Erer'in Türklere Karşı Haçlı Seferleri, Kaknüs Kitabevi, 181 sayfa, Üsküdar 2002.
 54. Fehmi Tandaç'ın Öz Söz (Henüz basılmadı)

Ayrıca

 55. Doğumunun 100. Yılında Atatürk'e Armağan: İstanbul Üniversitesi Fen Fakültesi'nde Çeşitli Fen Bilimi Dallarının Cumhuriyet Dönemindeki Gelişmesi ve Milletlerarası Bilime Katkısı, Yayınlayan: İst.Üniv. Fen Fakültesi, 173 sayfa, İstanbul 1982.
 56. Sâlim Yorgancıoğlu'nun Üsküdar Dergâhları, Yayınlayan: Üsküdar Belediye Başkanlığı, 152 sayfa, Üsküdar 2004.

isimli eserlerin de editörlüğünü yapmıştır.

Kaynakça

Dış bağlantılar
 Ahmed Yüksel Özemre web sitesi

1935 doğumlular
Üsküdar doğumlular
İstanbul doğumlu bilim insanları
2008 yılında ölenler
Türk mühendislik akademisyenleri
Galatasaray Lisesinde öğrenim görenler
İstanbul Üniversitesi Fen Fakültesinde öğrenim görenler
İstanbul Üniversitesi Fen Fakültesi dekanları
İstanbul Üniversitesi öğretim üyeleri
Karacaahmet Mezarlığı'na defnedilenler
Türk fizikçiler
Resim aranan kişiler
TÜBİTAK Bilim Kurulu üyeleri

Ahmed Yüksel Özemre


For the county in eastern Ontario see Dundas County, Ontario. For the  upper tier county, see United Counties of Stormont, Dundas and Glengarry.

Dundas  is a community and town in Hamilton, Ontario, Canada. It is nicknamed the Valley Town because of its topographical location at the bottom of the Niagara Escarpment on the western edge of Lake Ontario. The population has been stable for decades at about 20,000, largely because it has not annexed rural land from the protected Dundas Valley Conservation Area.

Notable events are the Buskerfest in early June, and the Dundas Cactus Festival in August.

History and politics

First Nations peoples have inhabited the Dundas area for as much as 10,000 years. The first European to visit the area was Etienne Brulé in 1616, who noted that about 40,000 "Neutrals" lived in the Burlington Bay area.

History and politics to 1974
The location of Dundas was a prime location for hunting wildfowl, hence a "hunter's paradise" and was unofficially named Coote's Paradise. It was renamed Dundas in 1814. It was named after the Dundas military road (also known as Governor's Road) that passed through the village, the road in turn named after Scottish politician Henry Dundas who died in 1811.

In 1846, this "manufacturing village" had a population of just over 1,700. The Desjardins Canal had been completed and connected the community with Lake Ontario allowing for convenient shipping of goods. A great deal of cut stone was obtained from the "mountain" and much of it was shipped to Toronto. There were six chapels or churches, a fire company and a post office. Industry included two grist mills, a furniture factory, a cloth factory and two foundries (for making steam engines). Tradesmen of various types also worked here. Four schools, six taverns, three breweries and a bank agency were operating.
 Dundas was incorporated in 1847 from parts of West Flamborough Township and Ancaster Township in Wentworth County, Canada West.

The Great Western Railway (GWR) put their line through Dundas in 1853, but it was not until 1864 that the first Dundas station was built. By 1869 the population was 3,500 and was known as a small manufacturing centre.

In the late 18th and early 19th centuries, Dundas enjoyed considerable economic prosperity through its access to Lake Ontario via the Desjardins Canal, and was an important town in Upper Canada and Canada West. It was later surpassed as the economic powerhouse of the area by Hamilton, but for decades it led in importance.  A number of Ontario cities (including Toronto) retain streets named Dundas Street, which serve as evidence of its one-time importance. Dundas was once the terminus of Toronto's Dundas Street (also known as Highway 5), one of the earliest routes used by Ontario's first settlers.

With the establishment of McMaster University in nearby west Hamilton in 1930, Dundas gradually became a bedroom community of the university faculty and students, with a thriving arts community. Dundas has a large community of potters and several studio shows and walking tours of the town feature their work each year.

Demographics
Source:

The 2001 census population of Dundas was 24,394.

Visible minority status:
 1.41% South Asian
 1.19% Chinese
 0.79% Black
 2.32% Other Minorities

Religion:
 43.57% Protestant
 26.94% Catholic
 19.83% No religious affiliation
 3.62% Jewish
 6.04% Other religions

Age characteristics of the population:
 0–14 years: 18.29%
 15–64 years: 63.53%
 65 years and over: 18.18%

Culture

Fine arts

The Dundas Museum & Archives, located at 139 Park St. West, was established in 1956. Their collections, exhibits, and events showcase how Canadian history and geography has unfolded in the unique Dundas Valley. Several local events also take place at the Museum, including art shows, book launches, community celebrations, and more.

Dundas is home to the Dundas Valley School of Art. Marion Farnan and Emily Dutton established it in 1964, and it became a non-profit corporation three years later. Since 1970, it has been located in the former Canada Screw Works building from the 1860s.

The Carnegie Gallery is housed in the 1910 Carnegie library building and celebrated its 25th anniversary in 2005. It is run by the Dundas Art & Craft Association and hosts art exhibitions, book readings, concerts, McMaster custom framing and a gift shop.

Music
"Dundas, Ontario" is also the title of a song from the album Start Breaking My Heart by the artist Caribou (formerly Manitoba), a native of the town. Dundas' sobriquet The Valley Town is used as the title of a song on the album Mountain Meadows by the band Elliott Brood; one of the band members, Casey Laforet, spent part of his childhood in Dundas. The town has produced other independent artists including Junior Boys, Orphx, Koushik, and smaller bands such as Winter Equinox and The Dirty Nil. Folk singer Stan Rogers, who died in an airplane fire in 1983, lived in Dundas. He grew up in the Hannon area and moved to Dundas as an adult. He is best remembered for his songs about Canada's Atlantic provinces.

Another one of Dundas' sons who came to fame as a singer/songwriter is Ryan van Sickle. A notable aspect of his career is that he was one of the first musicians to embrace Google's social platform Google+ and used it to become successful as an independent reggaeton artist with his album "Ghosts of the Brokenhearted".

Dundas is home to the Dundas Valley Orchestra. The DVO is an amateur, community orchestra and was founded in the fall of 1978 by Arthur Vogt. Many have made the DVO a way station en route to successful musical careers. Former conductors include Rosemary Thomson, Michael Hall, Stephane Potvin and Dr. Glenn Alan Mallory. The DVO is currently conducted by Laura Thomas.

Dundas is also the home of Dundas Concert Band.  The Dundas Concert Band was established in 1873 as a military band.  In 1923, the band was renamed "The Dundas Citizens' Band" and
became known as the Dundas Concert Band in the early 1940s.  The Dundas Concert Band's "Concerts in the Park" series have been put on at the Dundas Driving Park Bandshell since 1958.

Dundas Conservatory of Music  is located in historic downtown Dundas and has been providing musical instruction in the community for thirty years.

Avalon Music Academy is in its 19th year of creating and nurturing musicians, many of whom have gone on to be professional performers. It was founded by Steve Parton, and is based out of the historic St. Paul's United Church.

Film
Because of Dundas' 19th-century downtown architecture, films such as Haven, Cabin Fever, Wrong Turn,  and others have made use of its location.  In December 2005, major filming was completed for Man of the Year, starring Robin Williams.  Mr. Williams delighted townsfolk, taking time for pictures and autographs in the downtown core.

In early December 2004, The West Wing did some filming; remaking parts of Dundas (Town hall, a residence, and Deluxe Restaurant) into New Hampshire locales. The three episodes aired in late January and early February 2005. Several dozen fans of the show braved chilly weather to witness the snail's pace of television filming and grab autographs and photos with celebrities.

In September 2007, a scene of The Incredible Hulk was filmed around the exterior and inside the DeLuxe Restaurant in Dundas, and other scenes were filmed at other locations in Hamilton.

From 2004–2007 parts of the YTV program Dark Oracle were also filmed in Dundas.

From 2015 until present, parts of the W Network series The Good Witch have been filmed in Dundas.

Sports

The Dundas Blues are a junior ice hockey team from Dundas, they play in the Provincial Junior Hockey League.

The Dundas Real McCoys are a senior ice hockey team from Dundas, they play in the Ontario Hockey Association's Allan Cup Hockey league.  The Real McCoys won the 1986 Hardy Cup as Senior "AA" Champions of Canada.

On April 3, 2010, NHL Commissioner Gary Bettman named Dundas the winner of the 2010 Kraft Hockeyville competition during a live announcement on Hockey Night in Canada.  As a result of being named the winner, the community received $100,000 CAD in arena upgrades, and got to host an NHL pre-season game between the Ottawa Senators and Buffalo Sabres prior to the 2010–11 season.

After existing for 93 years, the Dundas Chiefs senior baseball team folded in 2010. The "Chiefs" had won 11 Ontario Baseball Association provincial titles over the years with the first in 1961 and the last in 2001.  Their success included 3 straight titles from 1976 to 1978 and back-to-back titles in 1987 and 1988.

Schools
 Central Park – Elementary School (Closed)
 Cornerstones Hamilton Special Needs Services @ Dundas Valley Secondary School - Adult Day Program
 Dundana – Elementary School
 Dundas Central Public – Elementary School
 Dundas District – High School (Closed June 1982)
 Dundas District – Middle School (Closed November 5, 2007)
 Dundas Valley Montessori School – Private Elementary School
 Dundas Valley Secondary School – High School (Formed by the amalgamation of Highland and Parkside Secondary Schools)
 Highland – High School (Closed June 2014-amalgamated with Parkside Secondary School)
 Yorkview – Elementary School
 St. Augustine – Catholic Elementary
 St. Bernadette – Catholic Elementary
 Sir William Osler – Elementary School
 Parkside – High School (Closed June 2014-amalgamated with Highland Secondary School)
 Pleasant Valley – Elementary School (Closed)
 Providence Christian School – Independent Elementary School
 SiTE Schools Dundas - Private Montessori based High School

Geography

Waterfalls
Dundas is near to two commonly visited waterfalls that are located in the abutting district of Flamborough. These are Webster's Falls (named after Joseph Webster) and Tew's Falls. Both waterfalls are accessible by the Bruce trail leading to the Dundas Peninsula.

In 1819, Joseph Webster purchased property on the escarpment above Dundas, including the waterfall which still bears his family's name. In 1856, his son built a huge stone flour mill just above the falls but it was destroyed by fire in 1898. After the fire one of the first hydro-electric generators in Ontario was built at the base of the falls. In 1931, a former Dundas mayor, Colonel W.E.S. Knowles, generously bequeathed monies so that the area surrounding Webster's Falls could be made into a public park.

Dundas Peak

Dundas is also near to the Dundas Peak, which is located in the abutting district of Flamborough. The Peak overlooks Dundas from The Bruce Trail in Flamborough and has become one of the most visited parts of Dundas. Hikers can take the Bruce Trail from Tews or Webster's Falls to the peak and look over Dundas and West Hamilton.

Landmarks

Dundas is famous for the Collins Hotel, the longest-running hotel in Ontario. One feature of the building is a front portico with four fluted Doric columns; above them are triglyphs and metopes found on a traditional Doric entablature with a discrete cornice. The roof has a series of dormers with Florentine pediments. There are two floors to the hotel, the second of which has a balcony running the full length of the building. On the street level there are shops.

Notable people
John H. Bryden, novelist
John Ellison singer and songwriter who wrote "Some Kind of Wonderful" lives in Dundas.
 Mackenzie Hughes professional golfer raised in Dundas.
 John Douglas Smith Multiple Emmy Award Winning Motion Picture Sound Editor raised in Dundas.
 William Osler Canadian physician  was raised in Dundas.
 Stan Rogers folk singer lived in Dundas; his wife, Ariel, still lives there.
 Daniel V. Snaith, musician also known as "Manitoba" and "Caribou", grew up in Dundas and wrote a song called "Dundas, Ontario".
 Bob Stutt, puppeteer
 Dave Thomas actor and comedian  from SCTV grew up in Dundas.
 Ian Thomas singer, songwriter, Juno Award winner, actor and author. He is the younger brother of comedian and actor Dave Thomas.
 Don Thomson Jr. race car driver grew up in Dundas. He is a five time CASCAR Series Champion.
 David Vienneau, journalist, grew up in Dundas.
Pete Wood, major league pitcher from the 19th century.

Sister city
 Kaga, Ishikawa, Japan
 Otjiwarongo, Namibia

See also
 King Street (Dundas, Hamilton, Ontario)

References

External links

 DowntownDundas.ca – Business Improvement Area
 Dundas Museum & Archives

Neighbourhoods in Hamilton, Ontario
Populated places established in 1848
Populated places disestablished in 2000
Former towns in Ontario

Dundas, Ontario


ශ්‍රී ලංකා ජාතික ක්‍රිකට් කණ්ඩායම 1982 පෙබරවාරි සිට මාර්තු දක්වා පාකිස්තානයේ සංචාරය කළ අතර පාකිස්තාන ජාතික ක්‍රිකට් කණ්ඩායමට එරෙහිව ටෙස්ට් තරග තුනක තරගාවලිය ක්‍රීඩා කළේය. පාකිස්තානය ටෙස්ට් තරගාවලිය 2–0ක් ලෙස ජය ගත්තේය. ශ්‍රී ලංකාව මෙහෙයවනු ලැබුවේ බන්දුල වර්නපුර සහ පාකිස්තානය ජාවෙඩ් මියාන්ඩාඩ් විසිනි. ඊට අමතරව, කණ්ඩායම් තරග තුනකින් යුතු සීමිත පන්දුවාර තරගාවලියක් ක්‍රීඩා කළ අතර එය පාකිස්තානය 2–1ක් ලෙස ජය ගත්තේය.

ටෙස්ට් තරගාවලි සාරාංශය
පාකිස්තානය තරගාවලිය 2-0 ලෙස ජය ගත්තේය.

පළමු තරගය

දෙවන තරගය

තෙවන තරගය

එක්දින ජාත්‍යන්තර තරගාවලිය
පාකිස්තානය තරගාවලිය 2-1 ලෙස ජය ගත්තේය.

1 වන එදිජා තරගය

2 වන එදිජා තරගය

3 වන එදිජා තරගය

යොමු කිරීම්

ක්‍රිකට්
ශ්‍රී ලංකාව තුළ ක්‍රිකට්

ශ්‍රී ලංකා ක්‍රිකට් කණ්ඩායමේ පාකිස්ථාන තරග සංචාරය 1981-82


Maïga Aziza Mint Mohamed, née le  janvier 1967 à Tombouctou, est une femme politique malienne.

Carrière
Maïga Aziza Mint Mohamed est chimiste de formation. Première adjointe au maire de Tombouctou, elle est coordinatrice du Réseau des femmes élues et leaders des régions du Nord-Mali, représentante de l'antenne paix et sécurité dans l'espace CEDEAO de Tombouctou. Elle est élue députée à l'Assemblée nationale dans la circonscription de Tombouctou aux élections législatives maliennes de 2013. Elle se représente aux élections législatives maliennes de 2020 sous les couleurs de l'ADEMA, mais n'est pas réélue.

Références

Député malien
Femme politique malienne
Personnalité de l'Alliance pour la démocratie au Mali-Parti africain pour la solidarité et la justice
Naissance en janvier 1967
Naissance à Tombouctou

Maïga Aziza Mint Mohamed


Tai Dón (, ), também conhecido como Tai Khao ou 'Tai Branco (também Tai Blanc, Tai Lai, Táy Khao ou Thái Tráng)', é uma língua Tai do do Laos, sul da China e norte do Vietnã.

Classificação
Tai Dón é classificado como pertencente ao grupo das Línguas kra–dai, mais especificamente das línguas Tai do Sudoeste.

Falantes
O Tai Dón falado por cerca de 495 mil pessoas no Vietnã, Laos e China. É falado no norte do Vietnã por 280 mil, particularmente ao longo do rio Vermelho (Sông Hồng) e do Rio Negro (Sông Đà) nas províncias de Lai Châu, Điện Biên, Lào Cai, Lâm Đồng e Sơn La. Existem cerca de 200 mil falantes de Tai Dón no nordeste do Laos, particularmente nas províncias de Houaphan e Phongsali. Na China, o Tai Dón é falado por cerca de 15 mil pessoas nas prefeituras autônomas de Honghe Hani e Yi, no sudeste da província de Yunnan.

Muitos falantes de Tai Dón também falam Tai Dam, devido ao contato prolongado com os falantes dessa língua. As duas línguas estão relacionadas, porém não são mutuamente inteligíveis. Há também alguma influência da língua laociana no Tai Dón falado no Laos.
O Tai Dón usa a escrita tai viet (ꪎꪳ ꪼꪕ), que se acredita ter desenvolvido a partir da escrita tailandesa antiga. Há também maneiras de escrevê-la com o alfabeto latino. Há algum material escrito em Tai Dón, incluindo um dicionário e traduções de partes da Bíblia

Na China, os falantes de Tai  Branco (Tai Khaw 傣皓) estão nos seguintes locais província de Yunnan, com cerca de 40 pessoas (Gao 1999).
Jinping Miao, Yao, Dai Jinping  金平县: Mengla 勐拉乡 e Zhemi 者米乡 (ao longo dos rios Zhemi 者米河 e Tengtiaor 藤条)
Malipo  麻栗坡县: Nanwenhe  南温河乡
Maguan  马关县: Dulong  都龙镇
Jiangcheng  江城县: Qushui  曲水乡 (ao longo do rio 土卡河)

Escritas
A língua usa a escrita tai viet com 23 símbolos (letras) para consoantes, 13 diacríticos para vogais e 2 marcadores de tom

Pode usar também o alfabeto latino sem as letras G, J, R, Z. Usam-se os encontros consonantais Ch. Kh, Khw, Kw, Ng, Ngw, Nw, Ph, Th, Xw.

As 5 vogais podem ser usadas simples ou duplas (longas) ou combinadas com W.

Fonologia
Cada sílaba tem pelo menos um início, um núcleo e um tom liguístico. As seções a seguir apresentam as consoantes, vogais e tons em Tai Dón.

Consoantes

Iniciais

A tabela a seguir apresenta os fonemas consonantais acima em palavras relatadas no livro de Hudak (2008).

Existem quatro encontros consonantais que ocorrem no início de uma sílaba.

Consoante final

Vogais
Tai Dón tem nove vogais curtas e uma vogal longa. No entanto, as vogais curtas são percebidas foneticamente enquanto na posição final  (e.g., /e/ is phonetically [eː] in final position).

Tons
Há seis tons em uma sílaba suave (uma sílaba aberta ou uma sílaba fechada terminando em vogal sonorante.

Dois dos seis tons ocorrem em uma sílaba marcada (termina em uma oclusiva).

Notas

Ligações externas
 Preliminary proposal to encode the Tai Khao script in UCS
 A response to Kushim Jiang, "Preliminary proposal to encode the Tai Khao script in UCS"
Tai Don em Unicode
{https://www.unicode.org/L2/L2022/22099-tai-don-comment.pdf Tai Don em Unicode] comentado]
Tai Don em Omniglot.com
[https://www.ethnologue.com/18/language/twh/
[http://www.language-archives.org/language/twh
[https://www.sil.org/resources/search/language/twh

Tai Don
Tai Don
Tai Don
Tai Don
Tai Don

Língua tai dón


An Rhodospatha monsalveae in uska species han Liliopsida nga ginhulagway ni Thomas Bernard Croat ngan D.C.Bay. An Rhodospatha monsalveae in nahilalakip ha genus nga Rhodospatha, ngan familia nga Araceae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Rhodospatha

Rhodospatha monsalveae


An Sorghum derzhavinii in uska species han Liliopsida nga ginhulagway ni Nikolai Nikolaievich Tzvelev. An Sorghum derzhavinii in nahilalakip ha genus nga Sorghum, ngan familia nga Poaceae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Sorghum

Sorghum derzhavinii


Türkiye Sakatlar Derneği (TSD) merkezi İstanbul'da bulunan bir sivil toplum kuruluşudur.

Tarihçe

Türkiye Sakatlar Derneği İstanbul Şubesi(TSD) 1958 yılında Cerrahpaşa Hastanesi'nin karşısındaki mahallede Ali Paşa kahvesinde gününü geçiren Nafi Tuna, Cenani Çalışan ve birkaç arkadaşı tarafından önceki adı Felçliler Derneği olarak kurulmuş ve iki yıl devam etmiştir. Zamanın İstanbul valisi Vefa Poyraz tarafından İstanbul Tıp Fakültesi ile Çapa Öğretmen Okulu arasında kalmış bir tek katlı bina derneğe tahsis edilmiş ve dernek oraya taşındıktan sonra İstanbul Tıp Fakültesi Ortopedi Kliniğinin hocaları da işin içine girerek derneği daha kapsamlı bir hale getirmişler. 1960 yılındaki genel kurul da derneğin adını Türkiye Sakatlar Derneği olarak değiştirip daha çok kitleye hitap etmişlerdir. Bu arada zamanın İstanbul sosyetesi, emekli paşalar, İstanbul Tıp Fakültesi'nden Profesör ve Doktorlar katkı da bulunmuşlar , ortaokul ve lise öğrencileri boyunlarına kumbara takarak sokakta vapur iskelelerinde vatandaşların yakasına rozet takarak kampanyalar düzenlenerek derneğe gelir getirici faaliyetler yapmışlardır.

1963 yılında Türkiye Cumhuriyeti Bakanlar Kurulu'na müracaat ederek derneğin kamu yararına çalışması için kamu yararı onayı almıştır. Bugün var olan mevcut yasalar; 1475 sayılı iş yasası, 1968 yılında Bülent Ecevit'in Çalışma Bakanı iken çıkarılan vergi yasası, özel tertibatlı otomobil yasası, ehliyet yasası vs. zamanın Türkiye Sakatlar Derneği yöneticilerinin Ankara'da meclisin önünde günlerce yatarak takip ettikleri kazanımlarıdır. Dernek 1975 li yıllardan sonra ilk orta ve liselerde zaman zaman sakatlığı önleyici paneller vermiştir , Türkiye Sakatlar Derneği her Cumhuriyet Bayramı, 23 Nisan Egemenlik ve Çocuk Bayramı, İstanbul'un Kurtuluşu, 30 Ağustos Zafer Bayramı törenlerine tekerlekli sandalyeli, üç tekerlekli motosikletleri ile dernek üyeleri resmi geçitlere katılmaktadır.

12 Eylül 1980 yılından önce 25-31 Mart tarihleri arası Sakatlar Haftası olarak kutlanırdı. Bu hafta süresince tüm İstanbul, sakatların sorunlarını konu alan bez ve duvar afişleri ile süslenirdi dernek kuruluşlarından bu güne ülkenin ulaşım mimari vs. sorunlarından dolayı evinden dışarı çıkıp dolaşma imkânı olmayan üyelerini bahar aylarında topluca pikniğe götürüp orada bir takım yarışmalar, oyunlar, sosyal aktiviteler ile güzel bir gün yaşatmak ve üyelerin birbirleri ile kaynaşmalarını sağlamıştır.

Artık, 10-16 Mayıs arası Sakatlar Haftasıdır. Sakatlık insanlığın ortak sorunudur. Bu yüzden Sakatlar Haftası yalnız Türkiye'de değil Birleşmiş Milletlere üye 156 ülkede aynı zamanda değerlendirilir.

Faaliyetler

Ülkemizin sosyal yapısı itibarı ile dernek kuruluşundan bu güne ihtiyaç sahibi üyelerine ortez, protez, koltuk değneği, tekerlekli motorlu ve motorsuz sandalye, maddi, manevi yardımlar gıda ve giyecek yardımı, okuyan sakat öğrenciye karşılıksız burs yardımı, tedavi-ameliyat ve medikal yardımlar yapılmaktadır. Dernek kuruluşundan bu güne sakat hakları konusunda yerel yönetimler yasası, eğitim yasası, iş yasası, emeklilik yasası, vergi indirim yasası, 2022 sayılı yasa, yürürlükte olan tüm yasalar konusunda çok büyük mücadeleler vermektedir.

Tüm toplumu bilinçlendirmek ve kamuoyunu bilgilendirmek maksadıyla hizmeti tüm ülkede yaygınlaştırmak amacıyla ülke genelinde 67 şube kurarak faaliyetlerine her geçen gün yenilikler katmaktadır. 1991 yılında Sevgi Çemberi isimli aylık bir yayın organı çıkararak sakatların sorunlarını ve anayasal haklarının takipçisi olmuştur. Sakat hakları konusunda sürekli gündemin takipçisi olmuştur. Sakatların ülke içerisinde ve dışında var olan haklarını yeniliklerini yasaları, güncelleştiren internet sitesi kurarak her gün ortalama 250 kişinin ziyaret ettiği mail attığı ve cevap aldığı www.tsd.org.tr  sitesinde hizmet vermektedir.

Türkiye Sakatlar Derneği Şubesi olabilmek için,
 En az 7 kişiye ait sakatlık raporu
 sabıka kaydı
 dörder adet resim
 ikamet ve nüfus cüzdanı sureti
 7 kişi tarafından imzalı dilekçe
ile genel merkeze başvurmaları gerekmektedir.

Başka dernekler şube olmazlar, ancak yeni bir Türkiye Sakatlar Derneği şubesi kurup, var olan derneklerini fes ederek mal varlıklarını Türkiye Sakatlar Derneğine aktarırlar.

Üyelikler

 Denge ve Denetleme Ağı

Kaynakça

Dış bağlantılar
 Türkiye Sakatlar Derneği web sitesi
 İstanbul engelli yıldızlar spor kulübü
 Türkiye Sakatlar Derneği İstanbul Şubesi Web Sitesi
 Sakatlar Haftası
 Bir röportaj
 Sakat Hakları Beyannamesi

Videolar
 Türkiye Sakatlar Derneği tanıtım filmi
 Türkiye Sakatlar Derneği tanıtım

Kamu yararına çalışan sivil toplum kuruluşları
Sakatlar Derneği
Sakatlar Derneği
1958'de kurulan dernekler ve vakıflar

Türkiye Sakatlar Derneği