Pung (Meitei, auch manipuri mridang) ist eine zweifellige Doppelkonustrommel, die im nordostindischen Bundesstaat Manipur gespielt wird. Die schlanke, mit der südindischen mridangam verwandte Trommel mit einem hölzernen Korpus genießt in Manipur als nationale Kulturtradition hohe Wertschätzung und wird vor allem im klassischen indischen Tanzstil Manipuri eingesetzt, in dessen Zentrum der expressive Trommeltanz Pung cholom steht.

Herkunft
Die pung gehört zu einer Gruppe von Doppelkonustrommeln, einer besonderen Form der Röhrentrommeln, die fast nur im indischen Kulturraum vorkommen und in der klassischen und volkstümlichen Musik gespielt werden. Sie stellen einen von etwa zehn indischen Trommeltypen dar, von denen es jeweils unzählige Varianten gibt. Neben der mridangam, von der die pung ihren ehrenden Beinamen erhalten hat, gehören zu dieser Bauform die etwas größere, nordostindische khol mit einem Korpus aus Ton, die vor allem im nordindischen Dhrupad-Stil gespielte pakhawaj, die ähnlich asymmetrisch wie die pakhawaj gebaute nepalesische pashchima und die auf Karnataka begrenzte maddale. Die weit verbreitete dholak ist ebenso flach gewölbt wie die pung.

Die indischen Trommeln haben eine Tradition, die bis in die Zeit des Rigveda zurückreicht, als der Name für eine im Kult verwendete hölzerne Trommel dundubhi lautete. Nach der manipurischen Überlieferung, wie sie in der auf Meetei in der altertümlichen Schrift Meetei Mayek verfassten, offiziellen Chronik der Könige (Cheitharon Kumpapa) festgehalten ist, soll die pung während der Herrschaft von König Khuyoi Tompok eingeführt worden sein, dessen Herrschaft 154 n. Chr. begann. Um eine pung zu machen habe man zuerst eine Rehwildhaut präpariert, die, nachdem sie getrocknet war, wie ein Rehwild geklungen habe. Die als Nächstes ausgebreitete Haut eines Tigers brachte das Geräusch eines Tigers hervor. Erst als man beim dritten Versuch eine Rinderhaut verwendete, produzierte diese beim Schlagen den typischen Klang einer pung.

In der genannten Chronik bezeichnet das Wort pung sowohl "Trommel" als auch ein bestimmtes Zeitmaß, das mittels einer Wasseruhr bestimmt wurde. Ein leeres Gefäß mit einem winzigen Loch am Boden wurde in ein größeres Gefäß mit Wasser gesetzt. Die Einheit pung entsprach der Zeitdauer, bis das kleinere Gefäß vollständig im Wasser untergegangen war. Pung ist die Kurzform von punglup luppa, was "vollständiges Eintauchen" bedeutet.

Bauform und Spielweise
Der Korpus der pung wird aus einem Stamm von Gmelina arborea (meitei: wang) herausgeschnitzt, einem gelblichen, weichen und leichten Holz, das elastisch ist und nicht reißt. Die Form der pung ist schmal und elegant gewölbt. Im Unterschied zu den übrigen Doppelkonustrommeln besitzen bei der pung beide Membranen etwa denselben Durchmesser und geben folglich Töne in annähernd derselben Höhe von sich. Beide Membranen aus ungegerbter Rinderhaut werden über Ringe gezogen und durch dicht nebeneinander verlaufende parallele Hautstreifen gegenseitig verspannt. Die Trommel hängt an einem breiten Schultergurt um den Hals des Spielers, das größere Fell befindet sich wie auch bei den anderen Doppelkonustrommeln zu seiner Linken. Er schlägt beide Felle mit den Händen.

Die pung steht bei den meisten Tänzen Manipurs im Zentrum des Geschehens. Es gibt Solo-, Doppel- und Gruppentänze, die von beiden Geschlechtern aufgeführt werden. Zum Repertoire des auf der Bühne aufgeführten Manipuri gehören fünf klassische Tanzformen (rasa), in denen es thematisch um die Verehrung von Krishna, seiner Geliebten Radha und den übrigen Gopis (begleitenden Kuhhirtinnen) geht. Die Vorstellung beginnt mit einer Anrufung an die Götter, gespielt auf einer pung, danach folgt eine Szene mit mehreren pung-Spielern und Tänzern (nata sankirtana). Dies bildet den Auftakt für die gesungene Anrufung (sankirtana) und eine Reihe von Liedern (padavali). In den rasas wechseln sich erzählende (nritya) mit rhythmischen (nritta) Abschnitten ab, bei letzteren spielt die Trommel mit der einsaitigen, bundlosen Fiedel pena zusammen, an deren Bambushals eine Kokosnuss als Resonator befestigt ist.

Bei dem nur von Männern aufgeführten tandava und beim ras lila, den auch trainierte Frauen ausführen, spielen die Tänzer zugleich pung. Die Tänze sind rhythmusbetont, als Melodieinstrumente können eine Flöte, ein Schneckenhorn, eine Naturtrompete und als Saiteninstrumente neben der genannten pena die bengalische Streichlaute esraj und als Borduninstrument eine tanpura hinzukommen.  Die wichtigsten Talas (rhythmische Strukturen) sind tamchep mit vier Schlägen (matras), menkup mit sechs und rajniel mit sieben Schlägen.

Am bekanntesten ist der pung cholom. Die männlichen Tänzer führen auf der Bühne und bei Jahresfesten auf den Straßen mit ihrer um den Hals hängenden pung schnelle Tanzbewegungen aus, die kraftvoll und elegant wirken, wobei sie akrobatische Sprünge einbauen. Ein besonderes Spektakel bieten die zu Holi (Frühlingsfest) am Govindji, dem Krishna geweihten Haupttempel von Imphal veranstalteten Aufführungen. Ein ähnlicher Tanz, bei dem anstelle der Trommeln Zimbeln (khartal) mit langen roten Quasten verwendet werden, heißt khartal cholom oder pala cholom.

Weblinks
David Courtney: Pung. chandrakantha.com
Pung Cholom Dance. Indianetzone
Pung Cholom Manipuri Drums. Youtube-Video  (Pung cholom-Aufführung von zehn Trommler-Tänzern)
PUNG CHOLOM BY MANI DAKULA. Youtube-Video

Einzelnachweise

Manipur
Traditionelles indisches Musikinstrument
Schlagtrommel

Pung (Trommel)


Gnathonemus es un género de peces elefantes africana de la familia Mormyridae endémico de Angola, Congo, Burundi, Kenia, Tanzania, Camerún, Nigeria y Zambia.

De acuerdo a su morfología, puede agruparse dentro del grupo de «peces elefante» —junto al Campylomormyrus y Mormyrus— que poseen una boca de extensión particularmente prominente, por lo que se les llama popularmente «peces de nariz de elefante»; dicha extensión usualmente consiste en un alargamiento carnoso flexible unido a la mandíbula inferior y está equipada con sensores de tacto y probablemente de gusto.

De acuerdo a la IUCN, su estado de conservación puede catalogarse en la categoría de «menos preocupante (LC o LR/lc)» para todas sus especies, salvo para el Gnathonemus barbatus que presenta «Datos insuficientes (DD)».

Especies
 Gnathonemus barbatus (Poll, 1967).
 Gnathonemus echidnorhynchus (Pellegrin, 1924).
 Gnathonemus longibarbis (Hilgendorf, 1888).
 Gnathonemus petersii (Günther, 1862). (Pez nariz de elefante de Peters o pez elefante)

Referencias

Mormyridae

Gnathonemus


A Ordem da Coroa (, ) é uma ordem honorífica nacional do Reino da Bélgica. A Ordem da Coroa é uma das mais altas honras conferidas pelo rei da Bélgica.

Agraciados

Grã-cruz da Ordem da Coroa

Outros

Referências

Bibliografia
 Royal Decrees of 15 October 1897 and 25 June 1898 Creating the Order of the Crown
 Law of 1 May 2006 on the Award of Honours in the National Orders (Moniteur Belge of 24 October 2006)
 Royal Decree of 13 October 2006 Defining the Rules and Procedure for the Award of Honours in the National Orders (Moniteur Belge of 24 October 2006)
 Royal Decree of 24 January 1994 Creating the Insignia of Two Crossed Swords topped by a Bar Showing the Mention Korea
 Royal Decree of 18 April 1983 Creating the Insignia of Two Crossed Swords topped by a Bar Showing the Millesimes 40-45
 Royal Decree of 24 June 1919 Creating gold borders, gold stripes and gold stars for the National Orders Awarded in War Time (Moniteur Belge of 11–12 August 1919)
 Royal Decree of 15 November 1915 Creating Palms for the National Orders Awarded in War Time (Moniteur Belge of 28–30 November and 1–4 December 1915)
 Belgian military regulation A83 on Military Decorations
 Belgian military regulation DGHR-REG-DISPSYS-001 of 20 February 2006
 Belgian Ministry of Labour (SPF Emploi, Travail et Concertation Sociale), Clés pour les décorations du travail (Brussels: 2008)
 Borné A.C., Distinctions honorifiques de la Belgique, 1830-1985 (Bruxelles: 1985)
 Van Hoorebeke P., 175 Ans de l'Ordre de Léopold et les Ordres Nationaux Belges (MRA: 2007)

Galeria

Ligações externas
 Order of the Crown
 Order of the Crown at phalerae.org
 Order of the Crown at Northeastmedals
 Order of the Crown Medals at Northeastmedals
 Belgian Orders Before World War I (in French)
 Information about Belgium orders Website BONNE & VERBEKE (in Dutch)
  Website Ethesis (in Dutch)

Coroa

Ordem da Coroa (Bélgica)


لورانس بيرسون (ولد عام 1965) هو كاتب خيال علمي أمريكي، وناقد، ومحرّر مجلةِ سانفرانسيسكو نوفا إكسبريس.

أعماله
ظهرت أعماله في مجلات الخيال العلمي  و و، وعدة مختارات أدبية، بضمن ذلك القصّةِ «اختلافات صلبِ» في كتابِ  و«اليهودي الأقسى في الغربِ» وهو أيضًا مُؤلفُ المقالة الحرجة «مُلاحظات نحو بيان ما بعد السايبربنك العام» وعضو ورشة كتاب مدينة تركيا. هو أيضًا يُراجع الأفلام على الإنترنت، أحيانًا بالتعاونِ مَع هاواردوالدكوب.

مراجع

وصلات خارجية
 الموقع الرسمي للورانس بيرسون

انحلالات سنة 2002 في تكساس
أشخاص يحتمل أن يكونوا أحياء
تأسيسات سنة 1987 في تكساس
كتاب خيال علمي أمريكيون
مجلات انحلت في 2002
مجلات أسست في 1987
مجلات غير منتظمة الصدور
مواليد 1965
وسائل الإعلام في أوستن (تكساس)
مجلات خيال علمي سابقة في الولايات المتحدة
مجلات نشرت في أوستن (تكساس)

لورانس بيرسون


Boyabükü, Sinop ilinin Durağan ilçesine bağlı bir köydür.

Tarihçe
Köy, 1925 yılından beri aynı adı taşımaktadır.

Coğrafya
Köy, Sinop il merkezine 154 km, Durağan ilçe merkezine 29 km uzaklıktadır.

Nüfus

Kaynakça

Dış bağlantılar

Durağan belde ve köyleri

Boyabükü


Diapensia wardii er dvergvaxinn sígrænn runni. Hann vex í Tíbet.

Tilvísanir

Fjallabrúðuætt

Diapensia wardii


Ayre est le douzième album du compositeur Osvaldo Golijov, commandé par la Carnegie Hall pour la soprano Dawn Upshaw. C'est un cycle de chansons de la région méditerranéenne qui coexistaient autrefois en Espagne avant la Reconquista.

L'Ayre de Golijov - qui signifie "air" ou "mélodie" en espagnol médiéval - se concentre en grande partie sur le sud de l'Espagne avec son mélange de trois cultures (chrétienne, arabe et juive) à une époque avant l'expulsion des Juifs dans la fin du .

Le disque compact
Le CD se compose de deux parties : dans la première il y a les compositions d'Osvaldo Golijov et dans la seconde les pièces publiées dans Folk Songs en 1964 par Luciano Berio (pour Voix et Sept Instruments): mezzo-soprano, flûte, clarinette, alto, violoncelle, harpe et percussion de Luciano Berio.

Dans la première partie Ayre (pour voix et orchestre), les pièces sont toutes interprétées par la soprano Dawn Upshaw accompagnée de l'orchestre The Andalucian Dogs.

En plus des instruments mentionnés, dans les pièces Tancas serradas a muru (sarde) et Wa Habibi (arabe), un Ordinateur portable programmé avec de l'Electronica "beat" a été utilisé pour fournir un fond de conduite rythmique.

Liste des pistes

Ayre de Osvaldo Golijov

Première partie
 Mananita de San Juan (Morning of St. John's Day) - 3:54
 Una Madre Comió Asado (A Mother Roasted her Child) - 3:01
 Tancas serradas a muru (Walls are Encircling the Land) - (trad. Sardaigne, paroles de Melchiorre Murenu)- 2:57
 Luna - 2:04
 Nanni - 3:15
 Wa Habibi (My Love) - 6:15
  Aiini Taqttiru (My Eyes Weep)  - 2:47
 Kun Li-Guitari Wataran Ayyuha Al-Maa' (Be a String, Water, to my Guitar) - 1:14
 Kun Li-Guitari Wataran Ayyuha Al-Maa' (Be a String, Water, to my Guitar) - 1:40
  Yah, Anna Emtzacha (Oh, Where Shall I find You?)  - 3:44
 Ariadna en su Laberinto (Ariadne in Her Labyrinth) - 9:15

Deuxième partie
 Black is the colour  (USA) - 2:42
 I Wonder As I Wander (USA) - 2:06
 Loosin yelav (Arménie) -2:35
 Rossignolet du bois - (France) - 1:28
 A la femminisca - (Sicilia)  - 1:32
 La donna ideale - (Liguria, Italie) - 1:17
 Ballo - (Italie)- 1:34
 Motettu de tristura  - (Sardaigne)- 1:53
 Malurous qu'o un fenno - (Auvergne)- 1:00
 Lo fiolairé - (Auvergne)- 2:56
 Azerbaijan Love Song (Qalalıyam) - (Azerbaïdjan)- 2:48

Notes et références

Lien externe

 Osvaldo Golijov – Ayre Deutsche Grammophon – B0004782-02 lu en ligne

Album musical sorti en 2005
Album de folk
Cycle de lieder

Ayre (Golijov)


Risto Tošović (Foča (Doboj, BiH), 23. ožujka 1923.  Beograd, 22.  kolovoza 1986.,  srpski pjesnik

Životopis
Risto Tošović rođen je u Foči 23. ožujka 1923. godine. Bio je pjesnik, borac koji pripada prvom naraštaju poslijeratnih pjesnika. Završio je osnovnu školu u Foči, a srednju tehničku školu pohađao je u Sarajevu. Pristupa naprednom  pokretu mladih te po izbijanju rata partizanima. Član SKOJ-a postao je 1938. godine. U partizanima je bio prvo borac, zatim komesar čete, onda član Pokrajinskog komiteta SKOJ-a za Bosnu i Hercegovinu i član Centralnog vijeća Narodne omladine Jugoslavije. U ratu je počeo pisati. Njegove pjesme su objavljivane tijekom  ratnih godina u brigadnim i omladinskim listovima.

Poslije rata, Tošović obavlja niz odgovornih dužnosti. 1949. godine dolazi u Beograd gdje uređuje književni časopis 'Mladost', koji je na svojim stranicama afirmirao nekoliko generacija jugoslovenskih mladih pisaca. Potom postaje glavni urednik lista 'Književne novine' (1954. – 1957.), a jedno vrijeme je na dužnosti generalnog sekretara Saveza književnika Jugoslavije. Od 1953. godine bio je urednik lista 'Politika', a glavni i odgovorni urednik lista NIN bio je od 1963. do 1968. godine. Sve do smrti bio je predsjednik srpske književne zadruge.

Pisao je pjesme, koje su tiskane u više antologija i zbornika suvremenog jugoslovenskog pjesništva. Pjesme su mu prevođene na: engleski, njemački, ruski, poljski, mađarski, rumunjski  i druge jezike. Osim pjesničkog stvaralaštva, Tošović se šezdesetih godina bavio i esejistikom. Esejističke tekstove i polemičke članke objavljivao je u listovima i časopisima.

Uz niz drugih priznanja, Tošović je za književno stvaralaštvo dobio i Oktobarsku nagradu grada Beograda (1973). Umro je 1986. godine u Beogradu.

Bibliografija

  ¨Stihovi s Košura¨ (Svjetlost, Sarajevo, 1948)
  ¨Cvijet na zgarištu¨ (Prosveta, Beograd, 1951)
  ¨Nespokojni prozori¨ (Novo pokolenje, Beograd, 1952)
  ¨Pohvala mirnom letu¨ (Prosveta, Beograd, 1961)
  ¨Trolisto lice¨ (Srpska književna zadruga, Beograd, 1986)
  ¨Tenkist i djevojka¨ (Novo pokolenje, Beograd, 1950)
  ¨Čovek i kamen¨ (Svjelost, Sarajevo, 1965)
  ¨Pesme¨ (Veselin Masleša, Sarajevo, 1969)
  ¨Nespokojni prozori¨ u ediciji Savremene književnosti naroda i narodnosti BiH u 50 knjiga, knjiga 22 (Svjetlost, Sarajevo, 1984/1985)

Izvori
Jeknić, Dragoljub (Nespokojni romantičar Risto Tošović)

Tošović, Risto (Pjesme, Svjetlost, Sarajevo, 1989).

Srpski pjesnici

Risto Tošović


Shakuntala Karandikar (20 juillet 1931 - ) est une écrivaine et philanthrope marathi. Elle est surtout connue pour sa biographie de 1992 Vishwasta sur son père Chandrashekhar Agashe.

Bibliographie

Références

Liens externes

Écrivain indien d'expression marathe
Naissance en juillet 1931
Décès en juin 2018
Décès à 86 ans

Shakuntala Karandikar


is a Japanese voice actress. Prior to 1998, she was affiliated with Arts Vision and is currently freelancing. Some of her major roles in anime include the title character in New Cutie Honey, Jun the Swan in Gatchaman 94, Ritsuko Takahashi in Hell Teacher Nube, Melissa Mao in Full Metal Panic!, Riza Hawkeye in Fullmetal Alchemist, Vinsmoke Reiju in One Piece series and Doll Izumi alongside with Tomo Sakurai in Super Doll Licca-chan.  In video games, she has voiced characters in many franchises, including Hsien-Ko/Lei-Lei in DarkStalkers, Mako Sato alongside with Yumi Kakazu in Initial D, Sophitia in Soul Edge / Soulcalibur, Rose in Street Fighter Zero 3, Leona in Popolocrois, Natalia Luzu Kimlasca-Lanvaldear in Tales of the Abyss, Amy Burklight in Tales of Phantasia, Dai Heart & Tomoko alongside with Kotono Mitsuishi and Kae Araki in Sailor Moon S, Sailor Moon Super S, Chie Sagamiōno in You're Under Arrest, Erika Kawai alongside with Kenichi Suzumura, Shin-chirō Mik & Kazusa Murai in BOYS BE, Jun Tao alongside with Yūko Satō, Yōko Hisaka, Megumi Hayashibara, Masahiko Tanaka, Inuko Inuyama and Romi Park in Shaman King and Shaman King 2021 & Abbey Windsor and Hilda Harken alongside with Jun Fukuyama in Mobile Suite Gundam SEED DESTINY & Mobile Suite Gundam SEED FREEDOM.

Filmography

Anime

Films

Video games

Audio dramas

Dubbing

References

External links
 Michiko Neya at Hitoshi Doi's seiyuu database

1965 births
Living people
Arts Vision voice actors
Japanese video game actresses
Japanese voice actresses
Voice actresses from Fukui Prefecture
20th-century Japanese actresses
21st-century Japanese actresses

Michiko Neya


عيون الحب، مسلسل كويتي تدور أحداثه عن عائلة (بو راشد) مع زوجته (عائشة) وأبنائهم الأربع حيث تعاني الأم من مشاكل نفسيه إلا إنها مستقره بحياتها مع أسرتها إلى أن تأتي إليهم عمه (بو راشد) وابنتها (منيرة) ليعيشو معهم وذلك بعد وفاه زوج (منيرة)، وتطمع (منيرة) بالزواج من (بو راشد) وتقوم بمساعدة والدتها وجارتهم (أم ضاري) بعمل سحر من أجل تخريب حياة (عائشة)، ويستغلون مرض (عائشة) ليقومو بزجها بمستشفى الطب النفسي لتتزوج (منيرة) من (بو راشد) وتربي أولاده الأربعة ويكذب الأب على الأولاد ويوهمهم أن أمهم ماتت، وتدور الأحداث التي تنتقل إلى بعد خمسة عشر سنه ويكبر الأبناء ويكتشفون أن والدتهم ما زالت على قيد الحياة.

البطولة

مصادر

مسلسلات حلا (ممثلة)
مسلسلات تلفزيونية كويتية بدأ عرضها في 2008

عيون الحب (مسلسل)


Poljski slak  (lat. Convolvulus arvensis) je biljka iz porodice Convolvulaceae. Raste diljem Europe kao vrlo čest korov. Biljka je otrovna, a korištena je u narodnoj medicini.

Sastav
Listovi sadrže do 143 mg % askorbinske kiseline i do 7,9 mg % karotina. Svi dijelovi, a naročito korijen sadrže glikozid konvolvulin. Sjemenke sadrže alkaloide.

Uporaba u narodnoj medicini
Koristi se kao holagog; Diuretik; Laksativ; Purgativ; kod ugriza insekata; za ženske probleme. U ruskoj, arapskoj, indijskoj i tibetanskoj narodnoj medicini koristi se za liječenje tuberkuloze, bronhitisa, sifilisa, ateroskleroze. Prašak korijena za nesanicu, mast od korijena kao lokalni anestetik.

Izvori

Dodatna literatura
 Šreter, A.I. Lekarstvenaja flora sovetskogo dalnego vostoka, Moskva 1975.

Vanjske poveznice

 Convolvulus arvensis

Convolvuleae
Otrovne biljke

Poljski slak


The Vancouver SkyTrain is a three-line urban mass transit system in the metropolitan area of Vancouver, British Columbia, Canada, managed by TransLink. The Expo Line was built for the Expo 86 World's Fair; the Millennium Line opened in 2002, followed by the Canada Line in 2009, which was built for the 2010 Winter Olympics. The Expo and Millennium Lines are operated by the British Columbia Rapid Transit Company on behalf of TransLink. The Canada Line is owned by InTransitBC, and operated by ProTrans BC, an SNC-Lavalin company. The Expo and Millennium Lines use Bombardier's Advanced Rapid Transit technology, while the Canada Line technology is provided by Hyundai Rotem. The SkyTrain is the oldest and longest fully automated driverless rapid transit system in the world.

The SkyTrain was conceived as a legacy project of Expo 86; its first line, the Expo Line, was finished in 1985, in time to showcase the fair's theme: Transportation and Communication. The line connected Vancouver with the cities of Burnaby and New Westminster, with the terminus stations at Waterfront and New Westminster station. In 1989, the line was extended one station east to Columbia station. The Skybridge, the only cable-stayed bridge built for transit use in the world, was completed in 1990, extending the Expo Line eastward to the city of Surrey with the addition of Scott Road station. The line was extended eastward again with the opening of Gateway, Surrey Central, and King George stations in 1994.

TransLink, which took over BC Transit's responsibility for the operation of the SkyTrain in 1998, proposed a two-phase expansion of the system: the first phase consisted of a  new line from New Westminster to the Broadway campus of Vancouver Community College in Vancouver via Lougheed Town Centre in Burnaby. The second phase was a $730-million extension eastward from Lougheed Town Centre to Coquitlam Centre in Coquitlam via Port Moody and another extension westward from Vancouver Community College to Granville Street via the Broadway corridor. The expansion line, now known as the Millennium Line, began operating in 2002. The line connected to the Expo Line at Columbia and originally added eleven new stations to the system; the twelfth, Lake City Way, opened in 2003. The Millennium Line's thirteenth station and current western terminus, VCC–Clark, opened in 2006. The second phase was subsequently cancelled, later revived and eventually branded the Evergreen Extension. The extension opened in 2016, expanding service into Coquitlam via Burnaby and Port Moody with 6 new stations, adding  to the existing Millennium Line. The extension stretches from Lougheed Town Centre station to Lafarge Lake–Douglas station, which is located beside Lafarge Lake and across from the David Lam campus of Douglas College in Coquitlam City Centre.

In 2004, TransLink approved a  line connecting Vancouver with Richmond and the Vancouver International Airport (YVR). The line, now known as the Canada Line, opened in 2009, a few months ahead of the 2010 Olympics. The line added 15 stations to the system, and has two branches that split off at Bridgeport; one branch heads south to the city of Richmond, while the other heads west toward the main terminal at YVR.

There are 53 stations on the SkyTrain system. 20 stations are served exclusively by the Expo Line, 14 exclusively by the Millennium Line, 15 exclusively by the Canada Line, 1 by both the Expo and Canada Lines, and 3 by both the Expo and Millennium Lines. Vancouver and Burnaby have a total of 31 stations, 20 and 11 respectively, consisting of 58 percent of the system's stations. Commercial–Broadway was originally two separate stations—Broadway station and Commercial Drive station; Broadway was completed with the Expo Line, while Commercial Drive was completed with the Millennium Line. The stations combined in 2009 in order to avoid confusion with Broadway–City Hall. From the Millennium Line's start of operation in 2002 until 2016, all Expo Line stations outside of Surrey were also serviced by the Millennium Line until TransLink changed the operating patterns of both lines. Since 2016, Braid and Sapperton have been serviced by the Expo Line instead of the Millennium Line via a branch from Columbia heading north towards Production Way–University, a major bus transfer point for Simon Fraser University's Burnaby campus. The Millennium Line heads east from VCC–Clark to Larfarge Lake–Douglas, connecting with the Expo Line at Production Way–University and Lougheed Town Centre stations. Waterfront is the terminus for both the Expo and Canada Lines. Richmond–Brighouse and YVR–Airport are the outbound terminuses for the two Canada Line branches.

Key

Stations

Future stations

Notes

References
General

Specific

Lists of metro stations
SkyTrain stations
Lists of railway stations in Canada
Lists of buildings and structures in British Columbia

List of Vancouver SkyTrain stations


Willis Green (* im Shenandoah Valley, Virginia) war ein US-amerikanischer Politiker. Zwischen 1839 und 1845 vertrat er den Bundesstaat Kentucky im US-Repräsentantenhaus.

Werdegang
Über die Lebensdaten von Willis Green geben die Quellen keinen Aufschluss. Sicher ist, dass er im Shenandoah Valley in Virginia geboren wurde. Dort besuchte er die öffentlichen Schulen. Später ließ er sich in dem Gebiet des zukünftigen Staates Kentucky nieder. 1783 wurde er Verwaltungsangestellter im Lincoln County. Im Jahr 1792 war er Mitglied der verfassungsgebenden Versammlung von Kentucky. In der Folge arbeitete er als Landvermesser.

Politisch trat Green erst in den 1830er Jahren wieder in Erscheinung. Damals wurde er Mitglied der Whig Party. In den Jahren 1836 und 1837 saß er als Abgeordneter im Repräsentantenhaus von Kentucky. Bei den Kongresswahlen des Jahres 1838 wurde er im sechsten Wahlbezirk von Kentucky in das US-Repräsentantenhaus in Washington, D.C. gewählt, wo er am 4. März 1839 die Nachfolge von John Calhoon antrat. Nach einer Wiederwahl konnte er diesen Distrikt bis zum 3. März 1843 im Kongress vertreten. Bei den Wahlen des Jahres 1842 wurde er im zweiten Bezirk in das US-Repräsentantenhaus gewählt, den er dort zwischen dem 4. März 1843 und dem 3. März 1845 als Nachfolger von Philip Triplett vertrat. Die Zeit ab 1841 war von den Spannungen zwischen Präsident John Tyler und den Whigs geprägt. Außerdem wurde über eine Annexion der seit 1836 von Mexiko unabhängigen Republik Texas diskutiert.

Nach dem Ende seiner Zeit im Kongress verliert sich die Spur von Willis Green.

Weblinks

Mitglied des Repräsentantenhauses der Vereinigten Staaten für Kentucky
Mitglied des Repräsentantenhauses von Kentucky
Mitglied der United States Whig Party
US-Amerikaner
Geboren im 18. Jahrhundert
Gestorben im 19. Jahrhundert
Mann

Willis Green


පොකුණක් යනු ජලයෙන් පිරුණු ස්ථානයක් වන අතර මෙය විලකට වඩා කුඩා වේ.

මේවාද බලන්න
වැව
විල

ගැලරිය

බාහිර සබැඳුම්
Pond Conservation
The Natural Evolution of Ponds

උද්‍යානකරණය
ජලය

පොකුණ


Kastell Alisca, das auch unter den Namen Ad Latus und – historisch wahrscheinlicher –  Alisca ad latus bekannt geworden ist, war ein römisches Militärlager, das als Kohortenkastell einen Abschnitt des pannonischen Donaulimes (Limes Pannonicus) sicherte. Die bis heute archäologisch kaum untersuchte, fast unüberbaute Anlage wurde einst nahe dem Donauwestufer gegründet und befindet sich auf der seit der Antike sumpfigen Flur Szigetpuszta nördlich des Dorfes Őcsény, im ungarischen Komitat Tolna.

Lage
Die Flur Szigetpuszta liegt in einer Niederung, die sich zwischen den Bergen von Szekszárd und der Donau erstreckt. Das Kastell wurde aus rein strategischen Überlegungen im sumpfigen Terrain der ausladenden antiken Donauauen errichtet und war durch eine eigene Wegeverbindung mit der Limesstraße verbunden, die diesen schwierigen, hochwassergefährdeten Geländeuntergrund umläuft. Funde einer vorrömischen, keltischen Besiedlung gibt es in diesem Bereich offensichtlich nicht. Durch die Kanalisierung liegt die Donau heute wesentlich weiter östlich, doch zeigen die noch deutlich sichtbaren Altarme, wie nahe der Fluss in der Vergangenheit an der Garnison vorbeifloss. Rund sieben Kilometer Luftlinie nordwestlich liegt die Stadt Szekszárd. Hier wird eine weitere Garnison vermutet, das möglicherweise als Vorgängerbau des Kastells von Őcsény-Szigetpuszta anzusehen ist oder parallel bestand. Das antike Szekszárd blieb auch nach der Errichtung des Kastells im Sumpfland ein wichtiger regionaler Bezugspunkt, wie die aufwendige Architektur und der offensichtliche Wohlstand vieler seiner Bewohner vermuten lassen.

Name
Die einzige Quelle für eine relative Präzisierung der antiken Namen in dieser Region, das Itinerarium Antonini, ein Verzeichnis wichtiger römischer Reichsstraßen und Siedlungen, stammt aus dem 3. Jahrhundert n. Chr. Leider fehlen dort zwischen einigen Garnisonsorten die Meilenangaben, so dass gerade im Fall des Kastells von Őcsény-Szigetpuszta eine eindeutige Ansprache mit einem der für diese Region bekannten lateinischen Namen nicht möglich ist. Das in dem Verzeichnis genannte Alisca ad latus wird in der Fachwelt immer noch heftig diskutiert. Einige Forscher haben den überlieferten Ausdruck in zwei Teile zerlegt und das Wort Alisca auf den mutmaßlichen Kastellplatz von Szekszárd angewendet, während Ad Latus, was in etwa abseits, seitwärts bedeutet, für die baulichen Überreste von Őcsény-Szigetpuszta eingesetzt wurde. Auch der Limeskenner Zsolt Visy (* 1944) unterstützte früher die Hypothesen der Archäologen Mór Wosinsky (1854–1907) und József Csalog (1908–1978), die Fortifikation von Őcsény-Szigetpuszta als ad latus bezeichneten. Dieser Ausdruck würde zur geographischen Lage des Kastells passen, da Őcsény-Szigetpuszta am Ende einer Abzweigung der Limesstraße liegt. Im Gegensatz zu Csalog galt für Wosinsky dieses ad latus jedoch nicht als Eigenname, sondern gab lediglich die örtliche Situation der Anlage wieder. Seiner Meinung nach war der eigentliche Name des Kastells von Őcsény-Szigetpuszta Contra Tautantum. Diese Bezeichnung wiederum stammt aus dem spätantiken Staatshandbuch Notitia Dignitatum und wird bis heute für unterschiedliche Kastelle entlang des ungarischen Donaulimes diskutiert. Die meisten Forscher haben in der Vergangenheit diese Thesen jedoch abgelehnt und – wie Sándor Soproni (1926–1995) und Jenő Fitz (* 1921) – Őcsény-Szigetpuszta mit dem antiken Alisca gleichgesetzt, was auch Visy heute für wahrscheinlicher hält. Der Archäologe gab zu überlegen, ob das in der frühen Limeskette fehlende Kastell tatsächlich in Szekszárd oder dessen Nähe zu suchen sei.

Da aus Szekszárd zwar bisher kein Kastell, aber vorrömische keltische Funde und eine darüberliegende, ausgedehnte römische Zivilsiedlung mit reichen Gräberfeldern bekannt sind, wird das frühe Kastell von Alisca von einigen Forschern dennoch dort gesucht. Später, so weitere Überlegungen, könnte dann aufgrund neuer strategischer Überlegungen – abseits des Lagerdorfes (Vicus) – im Sumpf eine neue Garnison errichtet worden sein, die dann als Alisca ad latus bezeichnet wurde.

Forschungs- und Baugeschichte
Noch im 19. Jahrhundert waren vor Ort der Doppelwall und die Grundmauern des Kastells zu sehen gewesen. Wie am Aufbau der zur Garnison führenden römischen Straße festgestellt wurde, müssen die Gebäude, die auf dem weichen Untergrund errichtet wurden, wohl ebenfalls eine solide Fundamentierung erhalten haben. Der antike Weg wurde mit einem hohen, dammartigen Unterbau gesichert, der sich teilweise noch heute im Gelände abzeichnet. Auf einer 1953 entstandenen Luftaufnahme lässt sich die im Volksmund als Teufelsdamm bekannte Trasse rund sieben Kilometer weit verfolgen. Das von Nordwesten kommende Straßenbauwerk mündet vor dem westlichen Lagertor – wohl der Porta decumana, dem rückwärtigen Zugang – an einer der beiden Schmalseiten des rund 158 × 193 Meter umfassenden, rechteckigen Kastells. Dieses folgte in seinem konzeptionellen Aufbau dem in der frühen Kaiserzeit geprägten standardisierten Bauschema römischer Kastelle und besaß vier abgerundete Ecken (Spielkartenform), in denen je ein Wachturm stand. Weitere Zwischentürme und die Tore flankierende Türme gehörten neben den vorgelagerten Verteidigungsgräben ebenfalls zum üblichen Programm einer Garnison. Normalerweise besaß ein Kastell bis zum Beginn der Spätantike vier Tore, jeweils eines an den beiden Schmal- und Längsseiten. Im Kreuzungspunkt der von diesen vier Toren im Lagerinneren weitergeführten Straßen standen die Principia, das Stabs- und Verwaltungsgebäude der Garnison. Aufgrund der Oberflächenfunde wird die Gründung des Kastells von Őcsény-Szigetpuszta in der Zeit um 100 n. Chr. oder später – jedoch im 2. Jahrhundert – angenommen.

Von den antiken Bauten in der Flur Szigetpuszta ist aufgrund der fehlenden Grabungen bis heute jedoch nichts bekannt geworden. Bei einer von Unbefugten im Sommer 1976 durchgeführten Grabung wurde die westliche steinerne Wehrmauer fast vollständig freigelegt und ein Profil erstellt, das die Stärke der Mauer mit 1,4 Metern angibt. Dieses Maß ist typisch für Wehrmauern mittelkaiserzeitlicher Kastellanlagen. Für die Verkehrsanbindung ist noch eine weitere im Luftbild sichtbar werdende Straße von Bedeutung, die schnurgerade, in fast nördliche Richtung laufend, das Nordtor des Kastells verlässt und zu einem Burgus führt, der bei Szekszárd-Bárányfok liegt. Eine im Frühjahr 2010 durchgeführte geophysikalische Prospektion eröffnete erstmals die Möglichkeit, die Strukturen von Kastell und Vicus näher kennenzulernen.

Südlich des Kastells ist aufgrund von Überflügen eine rechteckige Grabenanlage mit einem Umfang von 120 × 170 Metern bekannt geworden. Sollte es sich dabei um ein römisches Bauwerk handeln, könnte es sich um ein Holz-Erde-Lager handeln.

Truppe
Auf Grund von aufgelesenen Ziegelstempeln aus Őcsény-Szigetpuszta (EXER PANN INF, COH VII BR SIIV) und hinzugezogener Militärdiplome nahm die Wissenschaft lange Zeit an, dass das Kastell zunächst möglicherweise als Holz-Erde-Lager – vermutlich unter Kaiser Trajan (98–117) – von der Cohors I Noricorum equitata (1. teilberittene Kohorte der Noriker) errichtet worden war. Diese Einheit soll bis zum Ende der Markomannenkriege (166–180) im Kastell Alisca stationiert gewesen sein und war davor nur einmal, unter Kaiser Hadrian (117–138), kurzzeitig von der Cohors II Augusta Nervia Pacensis milliaria Brittonum (2. Doppelkohorte der Briten) abgelöst worden. Nach Visy waren weitere Kastellbesatzungen im Anschluss unbekannt. Entgegen dieser Meinung vermutete der Archäologe Jenő Fitz (1921–2011), dass die Noriker im Zuge der Heeresreorganisation nach 180 wahrscheinlich durch die Cohors I Alpinorum peditata (1. Infanteriekohorte der Alpenländer) ersetzt worden sind. Diese Einheit könnte allerdings – wie der Epigraphiker Barnabás Lőrincz (1951–2012) mutmaßte – stattdessen zur selben Zeit auch in das Kastell Kölked gelangt sein. Ohne den Namen einer Truppe preiszugeben, erwähnt die Notitia dignitatum in der Spätantike einen tribunus cohortis Alescae. Anschließend soll eine Vexillation der Legio II Adiutrix (2. Legion "die Helferin") die bisher kasernierte Einheit abgelöst haben.

Lőrincz hat 2001 eine völlig neue Aufstellung der Truppen vorgenommen. Danach erscheint das Bild wie folgt:

Für die Aufstellung dieser Truppenliste setzte Lőrincz die Theorie voraus, dass Őcsény mit Ad Latus und Szekszárd mit Alisca gleichzusetzen sei. Daher war nach seiner Überlegung u. a. die Cohors I Noricorum in Szekszárd stationiert. Die auf dem Gebiet des Kastells von Őcsény-Szigetpuszta aufgelesenen Stempel der Cohors I Noricorum und der Cohors II milliaria Brittonum erklärte er damit, dass die Ziegel dieser Einheiten von Alisca aus nach Ad Latus transportiert worden sind, um Bauten zu errichten.

Funde
Das hauptsächlich dokumentierte Material vom Platz sind zahlreiche Lesefunde, die bei Prospektionen an der Oberfläche zu Tage traten. Dazu zählen unter anderem Münzen, Keramik und die bereits erwähnten Ziegelstempel.

Zum weiteren Fundgut aus Őcsény gehört neben Militaria wie einem Schildbuckel, auch die 1828 entdeckte, einzige bisher von dort bekannt gewordene kranzverzierte Grabstele aus Kalkstein, die der höchstwahrscheinlich keltischstämmige militärische Kundschafter (Explorator) Aelius Ressatus noch zu Lebzeiten für sich, seine Frau und die verstorbene Tochter gesetzt hat. Der genannte hatte unter Kaiser Hadrian das römische Bürgerrecht erhalten:

 D(is) M(anibus)
 C(aiae) Val(eriae) Alpin(a)e
 a(n)norum
 VIII hic sit-
 a est pat(e)r et
 mater fili(a)e
 ben(e) mer(e)nti
 posuerunt
 et sibi vivis
 Ael(ius) Ressatus
 explorat(or) et
 Val(eria) Aelias
 mater

Übersetzung: "Den Totengöttern. Der Gaia Valeria Alpina, 8 Jahre alt; sie ist hier beigesetzt; der wohlverdienten Tochter haben Vater und Mutter (dieses Grabmal) aufgestellt und für sich selbst zu Lebzeiten, Aelius Ressatus, Kundschafter und Valeria Aelias, die Mutter."

Teufelsdamm
Gut gesichert ist die von Szekszárd nach Őcsény-Szigetpuszta führende Abzweigung der Limesstraße, die beide Orte in einem nach Südwesten ausladenden Bogen verbindet. Da die römischen Ingenieure Verbindungstrasse nach Őcsény-Szigetpuszta aufgrund des sumpfigen Untergrunds als Damm ausführten, blieben dessen Spuren bis in das 20. Jahrhundert gut erhalten. Im Volksmund hatte sich bis dahin für das sagenumwobene Bauwerk der Name Ördögvettetés (Teufelsdamm) durchgesetzt. Der nordwestliche Teil des Dammes wurde der stetig wachsenden Stadt Szekszárd geopfert, der verbliebene und sichtbare Abschnitt ist heute noch 2.200 Meter lang. Doch auch dieser wird durch die intensive landwirtschaftliche Nutzung bedroht. Die Verschlechterung des Zustandes dieses Straßendamms lässt sich seit einer ersten Luftbildaufnahme im Jahr 1953 stetig dokumentieren.

Fundverbleib
Funde wie der oben genannte Grabstein befinden sich heute im Wosinsky Mór Múzeum (früher Balogh Ádám Múzeum) in Szekszárd.

Limesverlauf am Kastell Alisca
Da die von Szekszárd nach Őcsény-Szigetpuszta führende Abzweigung der Limesstraße in einer Sackgasse mündet, werden in diesem Abschnitt nur die um die Garnison gefundenen römischen Militärbauten beschrieben.

Denkmalschutz
Die Denkmäler Ungarns sind nach dem Gesetz Nr. LXIV aus dem Jahr 2001 durch den Eintrag in das Denkmalregister unter Schutz gestellt. Das Kastell von Őcsény-Szigetpuszta sowie alle anderen Limesanlagen gehören als archäologische Fundstätten nach § 3.1 zum national wertvollen Kulturgut. Alle Funde sind nach § 2.1 Staatseigentum, egal an welcher Stelle der Fundort liegt. Verstöße gegen die Ausfuhrregelungen gelten als Straftat bzw. Verbrechen und werden mit Freiheitsentzug von bis zu drei Jahren bestraft.

Siehe auch
 Liste der Limeskastelle in Ungarn

Literatur
 Jenő Fitz (Hrsg.): Der Römische Limes in Ungarn. (= Az István Király Múzeum közleményei. Serie A, Band 22). Fejér Megyei Múzeumok Igazgatósága, Székesfehérvár 1976
 Zsolt Visy: A ripa Pannonica Magyarországon. Akadémiai Kiadó, Budapest 2000, ISBN 963-05-7691-0.
 Zsolt Visy: Der pannonische Limes in Ungarn. Konrad Theiss Verlag, Stuttgart 1988, ISBN 3-8062-0488-8.

Anmerkungen

Bodendenkmal in Ungarn
Archäologischer Fundplatz in Ungarn
Römische Befestigungsanlage (Pannonia)
Römische Befestigungsanlage (Pannonia inferior)
Römische Befestigungsanlage (Pannonia Valeria)
Komitat Tolna

Kastell Alisca


An Harpochloa pseudoharpechloa in uska species han Liliopsida nga syahan ginhulagway ni Emilio Chiovenda, ngan ginhatag han pagkayana nga asya nga ngaran ni Clayton. An Harpochloa pseudoharpechloa in nahilalakip ha genus nga Harpochloa, ngan familia nga Poaceae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Harpochloa

Harpochloa pseudoharpechloa


بلدية سالوبرال (بالإسبانية: Salobral) هي بلدية تقع في مقاطعة آبلة التابعة لمنطقة قشتالة وليون وسط إسبانيا.

الديموغرافيا
بلغ عدد سكان بلدية سالوبرال 127 نسمة عام 2011 (وفقاً للمعهد الوطني للإحصاء الإسباني).

مراجع

مصادر
  الموقع الرسمي لبلدية سالوبرال

أماكن مأهولة في آبلة
بلديات آبلة

سالوبرال


An Paspalum geminiflorum in uska species han Liliopsida nga ginhulagway ni Ernst Gottlieb von Steudel. An Paspalum geminiflorum in nahilalakip ha genus nga Paspalum, ngan familia nga Poaceae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Mga sumpay ha gawas

Paspalum

Paspalum geminiflorum


Steven Ogg (født 4. november 1973 i Calgary, Alberta, Canada) er en canadisk skuespiller. Han er bedst kendt for sine roller som Trevor Philips i computerspillet Grand Theft Auto V og Simon i The Walking Dead. Han har også optrådt i tv-serier som Better Call Saul, Law & Order, Person of Interest, Broad City og Westworld.

Steven Ogg begyndte sin skuespillerkarriere i en film til Canadas National Film Board, inden han arbejdede i forskellige teaterproduktioner. Han var fokuseret på at forfølge en karriere inden for sport, men en skade forhindrede ham i at gøre det. Efter at være flyttet til New York City begyndte han at optræde i tv-shows som Law & Order og Third Watch, udover noget teaterarbejde og stemmeskuespil. Efter at have taget en pause fra skuespillet for at bygge et hus blev han ansat af Rockstar Games som stemme- og motion capture-kunstner for Trevor Philips i deres videospil Grand Theft Auto V.

Eksterne henvisninger

Skuespillere fra Canada
Personer fra Calgary

Steven Ogg


නව යොවුන්වියේ සංවර්ධනය

ජීවිතයේ නව පිබිදීමක් ඇතිවන යුගයක් ලෙසත් උපතේ සිට ක්‍රමයෙන් සිදුවෙමින් ආ වර්ධන ක්‍රියාවලීන්ගේ පරිපාකත්වය අරඹන අවධියක් ලෙසත් නව යොවුන් විය හඳුන්වනු ලබයි. මෙතෙක් දෙමාපිය ආරක්ෂාව යටතේ සිටි ළමයා ළමාවිය අතහැර දමා ස්වාධීන වීමටත් තමාගේ ආරක්ෂාව සලසා ගනිමින් බැහැරට යාමට හැකියාව ලබාගන්නා අවධිය ලෙසත් නව යොවුන් විය හැදින්වේ.

		Adolescence යන පදයෙහි, අර්ථය වර්ධනය වන පරිණතිය කරා යන අර්ථය .කායික,බුද්ධිමය ,චිත්තවේගී, සමාජමය හා සදාචාරය යන සෑම අංශයකින් ම සංවර්ධනය වීමත්, පරිපාකත්වයට පත්වීමත් යන අදහස ඉන් ගම්‍ය වේ.ළමාවිය පසු කරමින් වැඩිහිටිවියට සුදුසුකම් ලබන අවධියයි.නව යොවුන් විය යනු කවර වකවානුවක්ද? මේ පිළිබඳව සුළු මතභේද ඇතත් එය මනෝ විද්‍යාඥයින්ගේ (Jersid,Mccadless) පිළිගැනීම වනුයේ මල්වරවීමේ හෙවත් යෞවනෝදයේ මූලික ප්‍රකාශ වීමත් සමඟ හෝ ඒ කාලය ආසන්නයේ සිට හෝ නව යොවුන් විය ඇරබෙන බවයි.

Verslid,Fleming ආදීන් පෙන්වා දෙනුයේ අවු:12-20 අතර කාලය නව යොවුන් අවධිය ලෙස ගත හැකි බවයි.ලිංගික පරිණතභාවය ,උසෙහි උපරිම වර්ධනය ලබාගැනීම හා බුද්ධිය  පරීක්ෂණ වලින් පරීක්ෂා කළ හැකි ඉහළම මානසික වර්ධනය, යන සියල්ල මේ කාලය තුළ වර්ධය වන හෙයිනි. Mussen අවු:11-18 අතර යුගය ලෙස නව යොවුන් අවධය වෙන් කරන අතර,හර්ලොක් පෙන්වා දෙනුයේ නීතමය පරිනතිය ලෙස සලකන අවු:21 දක්වා කාල‍ය ඉහළ සීමාව ලෙස ගත යුතු බවයි.ඒ අනුව ඇය පිරිමි ළමයින්ගේ නව යෞවන කාලය අවු:11-21 දක්වාත් .ගැහැනු ළමයින්ගේ නව යෞවන කාලය අවු:10-21දක්වාත් ලෙස සලකයි.

	මේ කාලය ද නැවත අනු කොටස් 3ට වෙන් කර දක්වයි.

	එනම්:

	1.වැඩිවිය පැමිණීම(මල්වර වීම) අවු:11-14 අතර කාලය.(කායික ලිංගික ඉන්ද්‍රියන්ගේ වර්ධනය)

	2.සංක්‍රාන්ති අවධිය(අවු:15)(සම ලිංගික සබඳතා වලින් විරුද්ධ (ඉතර)ලිංගික සබඳතා වලට )

	3.පසු නව යොවුන් විය.(අවු:16-21)

මේ අනුව පෙනී යන්නේ කණිෂ්ඨ ද්විතීක අවධිය ආරම්භයේ සිට තෘතීක අධ්‍යාපන අවධිය දක්වා වන කාලය නව යොවුන් වියට සම්පූර්ණයෙන් හෝ කොටස් ලෙස හෝ සම්බන්ධ වන බවයි.මනෝ විශ්ලේෂණවාදීන් නව යෞවන වියේ කැලඹිලි ස්වභාවයට හේතුව මනෝ විද්‍යාත්මක බව පවසන අතර,ශාරීරික හේතු ද ඊට බලපායි.

ශාරීරික හා මානසික වෙනස් වීම් :

ශාරීරික වර්ධනය

ලිංගික වර්ධනය
හදිසි වැඩීම

බුද්ධි වර්ධනය

කායික වෙනස් වීම්:

	ජීවිතයේ ැන් කවර අවධයකට ද වඩා කායික වෙනස්වීම් පැහැදිලිව ක්ෂණිකව දක්නට ලැබෙනුයේ ගැටවර වියේදීය. බාහිරව විද්‍යාමාන වන විවිධ ශාරීරික ලක්ෂණවලට පසු තලව ඇත්තේ අභ්‍යන්තර ඉන්ද්‍රියයන් කිපයනක ක්‍රියාකාරීත්වය මොළයේ හයිපතැලමස් (Hypothalamus) නම් කොටසක් වේ.එය චිත්තවේග ප්‍රතිචාර පාලනය කිරීමෙහිලා  සහ ඒවා හැසිරවීමෙහිලා ද පිටියුටරි නම් ග්‍රන්තියක පිහිටා ඇත්තේ මොළයේ ,හයිපතැලමස් කොටසට මදක් පහලින්ය.ශරීර වර්ධනය නකරෙහි බලපාන වර්දන හෝමෝනයත් නිපදවනු ලබන්නේ පිටියුටරි ග්‍රන්ථි වලිනි.

	ළමා කාලයේදී  ශරීර වර්ධනය හා විකසනය සදහා පිටියුටරි ග්‍රන්ථියෙන් නිකුත් වන වර්ධන හෝමෝන උපකාරී වන අතර නව යෞවන අවධියේදී පිටියුටරි ග්‍රන්තථියේ අමතර කිර්යයක් ද ඉටු වේ. හයිපොතැලමස් කොටසෙන් ලැබෙන උපදෙස් අනුව, පිටියුටරි ග්‍රන්ථිය  හෝමෝන නිකුත් කරන අතර අන්තරාසර්ග ග්‍රන්ථිවලට අදාල හෝමෝනයක් නිකුත් කිරීමට උපදෙස් දෙයි.එපමනක් නොව ඒ ඒ ග්‍රන්ති වලින් නිකුත් කළ යුතු ප්‍රමාණය තීරණය කිරීමත්,ඒවා නිසි පරිදි ගලා යාමට සැලැස්වීමත් පිටියුටරි ග්‍රන්ථිය මගින් කෙරේ.ගැටවර වියේ කායික හා ලිංගික  වෙනස්වීම් සිදුවනුයේ  ඒ මගිනි.

ලිංගික වර්ධනය:

	        මෙකල සිදු වන ප්‍රධාන කායික හා ලිංගික වෙනස්කම් වලට හෝමෝන වල බලපෑම සෘජුවම බලපායි.නව යෞවුන් විය ආරම්භ වීමට පෙර ලිංගික පරිණතිය එහි පූර්ණ පරිණත බවෙන් 10%-20% අතර ප්‍රමානයක් පමණි ලැබෙනුයේ. එහෙත් නව යෞවුන් විය ලෙස ගත වන වසර 8-9 කාලය තුළ ලිංගික පරිණතියෙන් 80%-90% පමණ ප්‍රමාණයක් සිදු වේ.මේ නිසා හෝමෝන ක්‍රියාකිරීත්වයේ ප්‍රතිඵලයක් වශයෙන් ඉතා වේගවත් හදිසි ලිංගික ආවේග වර්ධනයට නව යෞවනයා පාත්‍ර වේ. මෙම ලිංගික පරිණතිය නිසා කාසික හැඩරුවෙහි සහ ලිංගික අනන්‍යතාවයෙහි ප්‍රධාන වෙනස්කම් සිදු වේ.

හදිසි වැඩීම:
	         ඇඩ්රිනල් ග්‍රන්ති වලින් සහ ලිංගික ග්‍රන්ථි වලින් (gonads)නිකුත් වන හෝමෝනයක් නිසා පිරිමි ළමයි සහ ගැහැණු ළමයින් ඉතා ශීඝ්‍ර වර්ධනයක්  (Growth spurt) සිදු වේ .මේ නිසා නව යෞවනයා උසින් සහ මහතින් ශීඝ්‍රයෙන් වැඩේ.හෝමෝන නිකුත් කිරීම ආරම්භ වීමක් සමඟ ගැහැනු ළමයිගේ ඩිම්බ කෝෂ වල සහා පිරිමි ළමයිගේ වෘෂණ කෝෂ වල ක්‍රියාකාරීත්වය ඇරඹේ.මේ සමඟ ද්විතීක ලිංගික ලක්ෂණ වන පිරිමි ළමයිගේ රැවුල වැඩීම,රහස් ප්‍රදේශ වල රෝම වැඩීම ,කටහඬ වෙනස් වීම හා උස, බර
වැඩිවීමත් ගැහැනු ළමයිගේ ද රහස් ප්‍රදේශ වල රෝම වැඩීම,පියයුරු වර්ධනය උකුළ ප්‍රදේශ පළල් වීම මෙකල සිදු වේ. පිරිමි ළමයිගේ  වර්ධනය වේගවත් වීම ආරම්භ වනුයේ අවු:9-12 ත් අතරදීය.

මානසික වර්ධනය

බුද්ධි වර්ධනය:

	           පෙර පාසල් වියේ ළමයාගේ චින්තන ක්‍රියාවලිය පාසල් යන අවධියේදී වෙනසකට භාජනය වූවාටත් වඩා ,එනම් පූර්ව ක්‍රියාකාරී බවෙන් ,ක්‍රියාකාරී බවට පත් වූවාටත් වඩා පැහැදිලි වෙනසක් මේ අවධියේ සිදු වේ .පියාජේ හදුන්වා දෙන පරිදි ,චින්තනයේ සෑම දියුණු අවධිවක් ම මුල් අවධියට වඩා බැදීම් වලින් නිදහසක් ලබන අතර චින්තනමය ක්‍රියාකාරීත්වයේ මනා පාලනයක් ඇති කරයි.මෙම අවධියේදී වියුක්ත චින්තන අවධිය (අවු:12-18) අන් සියලු අවධි වලට වඩා පුළුල් සචලතාවයක් දක්වයි.වියුක්ත චින්තන අවධියේ දකිය හැකි විශේෂ ලක්ෂණ රා‍ශියකි.ඒවා මෙසේ දැක්විය හැකිය.

1.නිදහස ,සචලතාවය හා නම්‍ය සුළු බව.

2.පාලනය.

3.ලැදියාවන් හා අවශ්‍යතාවයන්

4.නව යොවුන් වියේ ඇගයුම් සහ ආකල්ප.

5.සමාජ සම්බන්ධතා.

6.මානසික ආකූලතා.

7.කායික වර්ධනය හා සම්බන්ධ ගැටළු

8.ලිංගික වර්ධනය හා සම්බන්ධ ගැටළු.

මූලාශ්‍ර:

අධ්‍යාපන මනෝවිද්‍යාව හා ගුරුවරයා:(දයාරෝහණ අතුකෝරාළ, හේළිණිමලා අතුකෝරාළ.)

නව යොවුන්විය


Muzeul Memorial "Nicolae Bălcescu" din Valea Bălcească este un ansamblu de monumente istorice aflat pe teritoriul satului Valea Bălcească, comuna Nicolae Bălcescu.

Ansamblul este format din următoarele monumente:
 Conacul Bălceștilor ()
 Parc ()
 Biserica de lemn "Adormirea Maicii Domnului" - Gâltofani ()

Note

Monumente istorice din județul Vâlcea

Muzeul Memorial „Nicolae Bălcescu” din Valea Bălcească


John Alvin Hoffstadt (* 24. Oktober 1917 in Chicago, Illinois; † 27. Februar 2009 in Thousand Oaks, Kalifornien) war ein US-amerikanischer Schauspieler.

Leben
John Alvin Hoffstadt wurde als Sohn eines Chirurgen und einer Opernsängerin in Chicago geboren. Bereits während seiner Highschool-Zeit interessierte er sich für die Schauspielerei, sodass er 1939 nach Kalifornien zog, um am Pasadena Playhouse Schauspiel zu studieren. Dort lernte er auch seine zukünftige Frau June kennen, die er 1947 ehelichte und mit der er bis zu seinem Tod 2009 zusammen blieb. Mit dem Ausbruch des Zweiten Weltkriegs legte er seinen Nachnamen ab und nannte sich fortan nur noch John Alvin. Während dieser Zeit unterzeichnete er auch einen exklusiven Vierjahresvertrag mit Warner Bros., wodurch er in über 25 Filmproduktionen Warners, häufig ohne Erwähnung im Abspann, auftrat.

Bis zu seinem Karriereende, welche mit seinem letzten Film Taschengeld endete, trat Alvin vermehrt in Fernsehserien und -filmen auf, seltener in Kinofilmen wie Das Mädchen Irma la Douce und Ein tödlicher Traum. Neben vereinzelten Gastauftritten in Serien wie Der unglaubliche Hulk und Mord ist ihr Hobby waren Alvins Rollen häufig so unbedeutend, dass er in vielen Produktionen nicht im Abspann erwähnt wurde. Obwohl er regelmäßig als Schauspieler beschäftigt war, hatte er in keiner der Produktionen eine tragende Hauptrolle.

Am 27. Februar 2009 verstarb Alvin an den Folgen eines Sturzes, den er in seinem Pflegeheim, das er seit 20 Jahren bewohnte, erlitt. Er wurde eingeäschert und seine Asche wurde über den Pazifik verstreut. Er hinterließ seine Frau, einen Sohn und eine Tochter, sowie vier Enkel und drei Urenkel. Ein Sohn verstarb bereits 1969 an einer Überdosis Drogen.

Filmografie (Auswahl)

Film
 1943: Blutiger Schnee (Northern Pursuit)
 1944: Fünf Helden (The Sullivans)
 1944: Janie
 1945: Der Held von Burma (Objective, Burma!)
 1945: Ein Mann der Tat (San Antonio)
 1946: Der Schatten einer Frau (Shadow of a Woman)
 1946: Die Bestie mit den fünf Fingern (The Beast with five Fingers)
 1946: Tag und Nacht denk' ich an Dich (Night and Day)
 1946: Nora Prentiss
 1947: Das tiefe Tal (Deep Valley)
 1948: The Babe Ruth Story
 1949: Ein Mann wie Sprengstoff (The Fountainhead)
 1950: Zwischen zwei Frauen (Bright Leaf)
 1950: Gangster ohne Gnade (This Side of the Law)
 1950: Der Panther (Highway 301)
 1950: Einsame Herzen (Lonely Heart Bandits)
 1951: Come Fill the Cup
 1951: Anwalt des Verbrechens (The Unknown Man)
 1951: Ein Herz für Danny (Close to My Heart)
 1952: Im Banne des Teufels (The Iron Mistress)
 1952: Teufelskerle des Ozeans (Torpedo Alley)
 1953: Du und keine andere (Dream Wife)
 1954: Hotel Schanghai (The Shanghai Story)
 1954: Schwaches Alibi (Naked Alibi)
 1963: Das Mädchen Irma la Douce (Irma la Douce)
 1964: Marnie
 1970: Zehn Stunden Zeit für Virgil Tibbs (They Call Me MISTER Tibbs!)
 1980: Ein tödlicher Traum (Somewhere in Time)
 1984: Die Lüge – Trauerflor für zwei Geliebte (Passions)
 1987: Dennis – Der Quälgeist (Dennis the Menace)
 1994: Taschengeld (Milk Money)

Serie
 1949–1952: The Lone Ranger (fünf Folgen)
 1958–1962: Perry Mason (vier Folgen)
 1965: Lassie (zwei Folgen)
 1965: Mein Onkel vom Mars (My favorite Martian, eine Folge)
 1977–1980: Lou Grant (drei Folgen)
 1978: Der unglaubliche Hulk (The Incredible Hulk, eine Folge)
 1980: Hart aber herzlich (Hart to Hart, Folge 1x20 Brillanten auf Kreuzfahrt (Cruise at Your Own Risk))
 1981: Hart aber herzlich (Hart to Hart, 1 Folge)
 1986: Mord ist ihr Hobby (Murder, She Wrote, zwei Folgen)

Weblinks

Einzelnachweise

Filmschauspieler
US-Amerikaner
Geboren 1917
Gestorben 2009
Mann

John Alvin (Schauspieler)


An Digitaria redheadii in uska species han Liliopsida nga syahan ginhulagway ni Charles Edward Hubbard, ngan ginhatag han pagkayana nga asya nga ngaran ni Clayton. An Digitaria redheadii in nahilalakip ha genus nga Digitaria, ngan familia nga Poaceae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Digitaria (Poaceae)

Digitaria redheadii


Synsphyronus marinae est une espèce de pseudoscorpions de la famille des Garypidae.

Distribution
Cette espèce est endémique du Territoire du Nord en Australie. Elle se rencontre vers Wongalara.

Description
Le mâle holotype mesure  et la femelle paratype .

Systématique et taxinomie
Cette espèce a été décrite par en Cullen & Harvey, 2021.

Étymologie
Cette espèce est nommée en l'honneur de Marina Cheng.

Publication originale
 Cullen & Harvey, 2021 : « New species of the pseudoscorpion genus Synsphyronus (Pseudoscorpiones: Garypidae) from Australia. » Records of the Western Australian Museum, ,  (texte intégral).

Notes et références

Garypidae
Espèce de pseudoscorpions (nom scientifique)
Faune endémique du Territoire du Nord

Synsphyronus marinae


Charles Ernest "Chuck" Grassley (født 17. september 1933 i New Hartford) er en amerikansk republikansk politiker. Han er medlem af USA's senat valgt i Iowa siden 1981 Han var medlem af Repræsentanternes Hus i perioden 1975–1981.

Eksterne henvisninger

Medlemmer af USA's kongres for det republikanske parti
Medlemmer af Senatet i USA
Personer fra Iowa

Chuck Grassley


Piaf (titlul original: în )  este un film gen dramă-biografică despre cântăreața Édith Piaf, realizat în 1974 de regizorul francez Guy Casaril, după romanul omonim scris de Simone Berteaut, prietena cântăreței. Este un film dramatic, despre anii tinereții și a perioadei de formare a ei. Protagoniști filmului sunt actorii Brigitte Ariel, Pascale Christophe, Guy Tréjan, Pierre Vernier.

Conținut

Într-o noapte rece din decembrie 1915, o femeie naște pe trotuarul unei străzii pariziene. Ea va înfășura fetița nou-născută în mantia unui polițist atras de plânsul copilei și îi dă numele de Édith...

Distribuție

 Brigitte Ariel - Édith Piaf
 Pascale Christophe - Momone, prietena ei
 Guy Tréjan - Louis Leplée, proprietar de cabaret
 Pierre Vernier - Raymond Asso, impresar
 Jacques Duby - Julien
 Anouk Ferjac - Madeleine
 Sylvie Joly - Lulu
 Michel Dupleix
 Louisette Hautecoeur
 Kenneth Welsh
 Nicole Pescheux
 François Dyrek
 Michel Bedetti
 Michel Leroy
 Valerie Obadia - Édith Piaf copil

Referințe

Vezi și
 Listă de filme străine până în 1989

Legături externe

Filme din 1974
Filme dramatice
Filme biografice
Filme în limba franceză
Filme regizate de Guy Casaril

Piaf (film din 1974)


Židovi su nekadašnja etnička i vjerska skupina koja je djelovala u Višegradu, u Bosni i Hercegovini. Sjedište Židovske općine se nalazilo u Višegradu.

Povijest

Židovi su u Višegrad najprije došli iz Sarajeva, a onda iz drugih mjesta, tako da ih već u prvim godinama 19. stoljeća u tom gradu susrećemo. Prema "Bosanskom glasniku", u Višegradu je 1908. godine živjelo 177 Židova, da bi taj broj 1940. godine pao na oko 110. Mnogi, kada su završili školovanje, nisu se više vratili u Višegrad, dok su neki tražili posao u Beogradu i Zagrebu.

Tijekom Prvog svjetskog rata Višegrad je kao pogranično mjesto između Austro-Ugarske i Srbije bio poprište velikih i strašnih ratnih operacija. Stanovništvo je moralo napuštati i bježati iz Višegrada u unutrašnjost Bosne. Višegradski Židovi su 1905. godine sagradili novi hram, jer je stari hram bio već dotrajao. Prilikom osvećenja hrama došli su predstavnici svih židovskih općina u Višegrad. Tijekom Drugog svjetskog rata, s ulaskom Nijemaca u grad, hram je bio opljačkan i devastiran. U početku su okupatori u njemu držali svoj magacin hrane, a kasnije je pretvoren u štalu za konje. U Višegradu je postojalo židovsko groblje, koje datira od 1889. godine.

Ustaše nisu stigle odvesti višegradske Židove u logore, jer su postrojbe narodnooslobodilačke vojske onesposobile željezničku prugu. Kada su Talijani zauzeli Višegrad, ustaše se povlače. Židovi su ostali na miru do prosinca 1942. godine, kada se ustaše ponovo vraćaju u Višegrad. Mnogi Židovi su već bili u redovima partizana, dok su neki pobjegli u razna mjesta Sandžaka i Crne Gore. Živjeli su povučeno i niko ih nije uznemiravao. One koji su ostali u Višegradu uhitio je Gestapo 1944. godine i odveo u koncentracioni logor Bergen-Belsen. U njemačkom logoru nastradalo je 46 višegradskih Židova. Rat je preživjelo 56 višegradskih Židova. To su oni koji su se vratili živi iz njemačkih zarobljeničkih logora i borci narodnooslobodilačke borbe. Preživjeli višegradski Židovi danas žive u Sarajevu, Beogradu i Zagrebu.

Židovi su dali Višegradu nekoliko izrazitih intelektualaca i gospodarstvenika. Obitelji: Baruh, Kamhi, Papo, Levi, Romano prednjačili su u tome pogledu.

Izvori

Vanjske poveznice
 Iz istorije Jevreja u Višegradu

Višegrad
Židovi u Bosni i Hercegovini

Židovi Višegrada


Fudbalski klub Vojvodina, også kendt som Vojvodina Novi Sad og Vojvodina og Voša er en serbisk professionel fodboldklub i Novi Sad, Vojvodina, Serbiens næststørste, og er en af de mest populære klubber i landet. Klubben blev etableret i 1914.

Referencer

Fodboldklubber i Serbien
Etableret i 1914

FK Vojvodina


was a town located in Haibara District, Shizuoka Prefecture, Japan.

Kamikawane and Higashikawane were two of a series of villages established in Haibara District on October 1, 1889. Kamikawane and Higashikawane Villages were merged to create Honkawane Town on September 30, 1956.

As of September 1, 2005, the town had an estimated population of 3,025 and a density of 8.06 persons per km2. The total area was 375.35 km2. The area is noted for its production of green tea.

On September 20, 2005, Honkawane, along with the town of Nakakawane (also from Haibara District), was merged to create the town of Kawanehon.

Dissolved municipalities of Shizuoka Prefecture
Kawanehon, Shizuoka

Honkawane, Shizuoka


Natalie Holt est une compositrice et violoniste britannique née à Worthing.

Elle est principalement connue pour avoir composé les bandes originales du film Paddington (2014) et de la série télévisée Loki (2021). En 2022, elle travaille avec John Williams sur la bande originale de la mini-série Obi-Wan Kenobi.

Notes et références

Notes

Références

Liens externes

Compositrice britannique de musique de film
Violoniste britannique
Naissance en juin 1982
Naissance à Worthing

Natalie Holt


Varetto ist der Familienname folgender Personen:

 Angelo Varetto (1910–2001), italienischer Radrennfahrer
 Carlo Varetto (1905–?), italienischer Sportschütze
 Sarah Varetto (* 1972), italienische Journalistin
 Sergio Varetto (* 1937), italienischer Sportschütze

Varetto


Mette Østgaard Henriksen (født 1973) er en dansk forfatter og litterær eventmager. Hun har skrevet både sangtekster, kortprosa og artikler.

Hun har læst dansk og filosofi ved Aarhus Universitet og debuterede i 2011 med den samplede sangbog Stikkersvin jeg fucker dig. I 2014 udgav hun bøgerne Lesbiske eventyr om mænd og Heksehistorier – bøger hun selv beskriver som pixi-bøger for voksne. I 2017 udkom hendes seneste værk Inderst inde troede vi ikke på husene, som er blevet til i samarbejde med billedkunstner Iben West. Hendes udgivelser er støttet af Statens Kunstfond, og hun har to gange været nomineret til Bukdahls Bet – Den smalle litteraturpris.

Udgivelser
 Stikkersvin jeg fucker dig (2011)
 Heksehistorier (2014)
 Lesbiske eventyr om mænd (2014)
 Inderst inde troede vi ikke på husene (2017)

Referencer

Digtere fra Danmark
Dansksprogede forfattere fra Danmark

Mette Østgaard Henriksen


An Carex graminiculmis in uska species han Liliopsida nga ginhulagway ni Tetsuo Michael Koyama. An Carex graminiculmis in nahilalakip ha genus nga Carex, ngan familia nga Cyperaceae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Carex

Carex graminiculmis


Mezoregija Bijeljina je jedna od čvorišno-funkcionalnih regija Republike Srpske. Postoji više raznih regionalnih podjela Republike Srpske, a u gotovo svakoj od njih Bijeljina je sjedište jedne od regija.

Regija Bijeljina ne obuhvaća isti prostor u regionalnim podjelama Republike Srpske. Prostorni plan Republike Srpske definira ju kao mezoregiju i ove su općine dio te regije:
Bijeljina
Ugljevik
Lopare
Donji Žabar
Pelagićevo

te općine Podregije Zvornika:
Zvornik
Osmaci
Šekovići
Vlasenica
Milići
Bratunac i
Srebrenica

Taj prostor ali bez općina Donjeg Žabara i Pelagićeva pokriva i Centar javne sigurnosti Bijeljina. Prostor nadležnosti Okružnog suda u Bijeljini još je manji, za općine Šekoviće, Vlasenicu i Miliće.

U zemljopisnim udžbenicima izdvojena je bipolarna Dobojsko-bijeljinska regija koju čine općine:
Bijeljina
Ugljevik
Lopare
distrikt Brčko

te općine mezoregije Doboja:
Doboj
Teslić
Derventa
Bosansko Petrovo Selo
Bosanski Brod
Modriča
Vukosavlje i
Bosanski Šamac.

Izvori

Bijeljina

Mezoregija Bijeljina


Áurea Isabel Ramos de Sousa, née le  à Santiago do Cacém, plus connue sous le nom d'Aurea, est une chanteuse, auteure-compositrice et actrice portugaise. Elle est considérée comme la  et/ou la .

Parmi ses influences, on trouve des noms tels qu'Aretha Franklin, Joss Stone, John Mayer, Amy Winehouse, James Morrison ainsi que Zero 7.

Biographie

Débuts (2008—2015)
Áurea explique qu'elle voulait être actrice dès son plus jeune âge et avoir suivi en 2005 des cours d'art dramatique à l'université d'Évora, où son ami Rui Ribeiro a découvert son talent pour la musique. Ensemble, ils enregistrent une démo, et la chanson  est choisie pour faire partie de la bande sonore de la série . En 2008, elle collabore avec Vintém (ex-D'ZRT) sur le morceau  de son premier album solo. En décembre de la même année, ellz participe au concert  organisé au Pavilhão Atlântico, où elle chanté en direct le morceau Okay Alright et également des reprises de  (en duo avec Vintém) et Valerie (en duo avec Cifrão).

Le premier album, éponyme, sorti le , et atteint la première place des charts au Portugal, y restant pendant huit semaines consécutives. Rui Ribeiro est l'auteur de 9 des 10 chansons de son premier album, qui marque une nette influence pop et soul. L'album a été produit par João Matos et Ricardo Ferreira. L'album , sorti le , comprend une nouvelle reprise de , dans un duo virtuel dans lequel la voix du King a été ajoutée à côté de celle d'Aurea.

En , le talent d'Aurea est reconnu lors du gala des Globos de Ouro, où elle est récompensée dans la catégorie de la . En 2011, elle remporte la catégorie  des MTV Europe Music Awards. Plus tard dans l'année, l'album Aurea - Ao Vivo no Coliseu dos Recreios est sorti. Elle enregistre une reprise de  pour une publicité TMN.

Le deuxième album studio, intitulé , sort le . Le single principal, , est lancé le mois précédent. L'album est produit par Blim Records et de bénéficie nouveau de la collaboration de Rui Ribeiro et Ricardo Ferreira. La chanson Scratch My Back était destinée à la série brésilienne Malhação. Sa chanson  était pour la telenovela . Elle remporte de nouveau le prix de la meilleure chanteuse portugaise aux MTV Europe Music Awards 2012 et devient ainsi automatiquement nommée pour le prix du  qui a eu lieu le  à Francfort, en Allemagne.

En 2013, elle participe au Rock in Rio avec le groupe The Black Mamba. En 2014, elle participe à l'édition brésilienne du Rock In Rio conjointement avec Boss AC. En 2015, il a fait partie du jury de la  édition de The Voice Portugal.

De  à  (depuis 2016)
Elle intègre à nouveau en 2016 le jury de la  édition du concours The Voice Portugal. En , elle sort l'album  qui a été produit par Cindy Blackman et Jack Davies, et enregistré à Las Vegas. L'album marque ses débuts en tant qu'auteure-compositrice, signant les titres Hold Me In Your Arms et .  comprend des chansons telles que  et . Elle enregistre la chanson thème du générique du feuilleton .  était pour la série brésilienne .

En 2017, elle enregistre une reprise de  lors de l'hommage à David Bowie organisé par David Fonseca. En , elle continue en tant que mentor sur la  édition du concours . En , elle sort l'album  où elle a voulu enregistrer certaines des histoires ou  qu'on lui a confiés à différents moments de sa vie.  comprend des chansons comme  et . En , elle continue en tant que mentor sur la  édition de l'émission . En 2019, après avoir parlé de vouloir revenir à la comédie, Aurea enregistre un court-métrage intitulé  et joue un rôle dans la télénovela  diffusée par SIC après avoir participé à la telenovela  diffusée sur la même chaîne. Cette même année, elle continue en tant que mentor dans l'émission The Voice Portugal, et forme avec Marisa Liz le groupe Elas. Le , elle fait sa  édition en tant que mentor dans .

 sort à la mi-, et constitue la devise de son nouvel album. Composé par Agir, le nouvel album serait composé de chansons réalisées par des artistes de la nouvelle génération d'auteurs portugais.

Discographie

Albums studio
 2010 :
 2012 :
 2016 :
 2018 :
 2019 : 9 (Elas)
 2021 :
 2023:"Moods

Album live
 2011 :

Notes et références

Liens externes

Naissance en septembre 1987
Chanteuse portugaise du XXIe siècle
Chanteuse de pop
Musicienne de soul
Musicienne de rock
Musicienne de jazz
Musicienne de blues
Naissance en Alentejo
Mononyme

Aurea (chanteuse)


ෆ්ලොරන්ස් ග්‍රිෆිත් ජොයිනර්, එදා මෙදා තුර ලොව බිහිවූ වේගවත්ම ක්‍රීඩිකාවයි. 1988 දී ඇය මීටර් 100 සහ මීටර් 200 යන ඉසව් වලට පිහිටුවන ලද ලෝක වාර්තා තවමත් නොබිඳී පවතින අතර එය බිඳ දැමීම ඉතා විශාල අභියෝගයක්වද පවතී. 1998 දී වයස අවුරුදු 38 ක්ව තිබියදී ඇය නින්දේදීම හදිසි අපස්මාර තත්ත්වයක් හේතුකොටගෙන මිය ගියාය. ඇය කැලිෆෝර්නියා විශ්ව විද්‍යාලයට ඇතුලත් වූවෙකි.

1959 උපත්
1998 මරණ

ෆ්ලොරන්ස් ග්‍රිෆිත් ජොයිනර්


أمريتا أرورا  ممثلة وعارضة أزياء سابقة ومقدمة برامج هندية ولدت في 13 يناير 1981 وعملت في أفلام بوليوودية متميزة، لكنها غابت عن الأضواء منذ زواجها سنة 2009 وكان آخر فيلم عملت فيه Ek Tho Chance.

الحياة الشخصية والتعليم

ولدت أرورا في مدينة بومباي بالهند لأم مالايالمية، وأب بنجابي هو أنيل أرورا (Anil Arora). وهي أخت ماليكا أرورا، وصديقة مقربة لكارينا كابور (Kareena Kapoor). )، وهي تعرف بكونها عضوا دائما في (Mannat) مقر شاه رخ خان (Shah Rukh Khan).

وقد ارتبطت عاطفيا بكل من: كيفين أوتر (Kevin Otter) وأشميت باتيل (Ashmit Patel) وأوبين باتيل (Upen Patel)، كما التقت مع لاعب الكريكيت الباكستاني البريطاني عثمان أفزال (Usman Afzaal). وقد أقيمت طقوس زواج أمريتا على صديقها شاكيل لاداك (Shakeel Ladak) حسب التقاليد المسيحية في 4 مارس عام 2009. وقد جرت الاحتفالات بعد ذلك بيومين، يوم الجمعة. ويشاع أنها تنتظر مولودا.

حياتها المهنية

ظهرت أمريتا لأول مرة أمام فاردين خان في فيلم (Kitne Door Kitne Paas)، والذي لم يحقق دخلا كبيرا. أما أول أفلامها الناجحة فكان (Awara Paagal Deewana). ثم تلا هذا الفيلم سلسلة من الإخفاقات؛ ومن بينها الفيلم المثير للجدل (Girlfriend) عام 2004، والذي ظهرت فيه أمام إيشا كوبيكار (Isha Koppikar)، وقد دارت أحداث الفيلم عن العلاقات السحاقية. أما آخر أعمالها فكان فيلم (Kambakth Ishq) من إنتاج ساجد نادياوداوالا (Sajid Nadiadwala). وقد ظهرت أمريتا مع أختها في منتدى (Koffee with Karan) والذي يستضيفه كاران جوهار (Karan Johar).

وكان فلميها التاليين هما: (Deha) و (Jeet)الإحساس بالقوة الذينِ نشرا عام 2008. وعرض فيلمها (Red) - الجانب المظلم - في عام 2007، بطولة: أفتاب سيفداستاني (Aftab Sivdastani)، وسيلينا جايتلي (Celina Jaitley)، وأمريتا أرورا. وقد ثار جدل واسع حول مشهد جنسي استمر لمدة 27 دقيقة. وقد تباينت الإيرادات من هذا الفيلم. وقد ظهرت أمريتا مؤخرا في فيلم (Kambakth Ishq).

ثم ظهرت لفترة وجيزة في فيلم (Om Shanti Om) - وهو آخر أفلام فرح خان (Farah Khan) - في أغنية (deewangi) مع أختها وأخيها غير الشقيق.
ويؤدي معها صديقها الجديد جاسمر (Jasmer) دور البطولة في الفيلم الجديد (Yash Ra

قائمة أفلامها

المراجع

وصلات خارجية

أشخاص على قيد الحياة
بنجابيون
رومان كاثوليك هنود
شعب الملايا
عارضات أزياء من مومباي
عارضات أزياء هنديات
ممثلات أداء صوتي هنديات
ممثلات أفلام هنديات
ممثلات أفلام هندية
ممثلات من مومباي
ممثلات هنديات في القرن 21
ممثلات هنود مغتربات في باكستان
مواليد 1981

أمريتا أرورا


පීරරා පද්ධතිය

උත්තර සහ අධර ආමාශ ආන්ත්‍රික පද්ධතිය

	ජිරණ පද්ධතිය හෙවත් ආහාර මාර්ග පද්ධතිය බහු සෛලික දේහයේ ඇති ආහාර ලබා ගෙන ජීරණය කරවා ශක්තිය සහ පෝෂය දොර්ථ ලබාගෙන අපද්‍රව්‍ය බැහැර කරන අවධව පද්ධතිය වේ. මෙහි ප්‍රධාන කාර්යයන් අතර ආහාර අධිග්‍රහානය, වීරරාය, අ‍ශෝණය සහ බහිස්‍රාවය ප්‍රධාන වේ.

	ජීවියාගෙන් ජිවියාට අවමාශ ආන්ත්‍රික පද්ධතියේ සැලකිය යුතු වෙනස්කම් දක්නට ඇත. සමහර ජිවින්ට කුමීර වලට බෙදුන ආමාශ ඇති අතර තවත් සමහරැන්ට ඒක තුමීර ආමාශක් ඇත. සාමාන්‍ය වැඩුනු මිනිසෙකුගේ ආමාශ ආන්ත්‍රික පද්ධතිය. දල වශයෙන් විවර පායයි දශම පහක් පමණ (අඩි 20) දිගකින් යුක්ත අතර අන්තර් සහ අධර ආන්ත්‍රික පද්ධති වලින් සමන්විතය. මෙම පද්ධතිය කලල විද්‍යාත්මක සම්භවය අනුව අන්තශ්චර්මිය, බනිස් චර්මිය, හා මධ්‍ය චර්මිය ලෙසද වර්ග කල හැක.

පීරරා පද්ධතිය


Torreya nucifera er tegund af barrtrjám frá Japan. Það er lítið til meðalstórt tré (allt að 25m).

Tilvísanir

Barrtré

Torreya nucifera


الأحوال  هي دورية لبنانية تصدر باللغة العربية أسسها خليل البدوي في بيروت عام 1891م.

المراجع

صحف لبنانية
مجلات توقفت عن الصدور

الأحوال (جريدة)


بلدي يا بلدي هو اسم لأغنيتين مختلفتين. الأولى ألفها مرسي جميل عزيز، ولحنها كمال الطويل، وغناها عبد الحليم حافظ في عيد الثورة عام 1964. أما الأغنية الثانية فهي أغنية غناها محمد ثروت وهاني شاكر معاً بعد حوالي 20 سنة من غناء الأغنية الأولى
ولحنها الموسيقار جمال سلامه.

الأغنية الأولى

 هذه الأغنية تعتبر حلقة من سلسلة من الأغاني التي غناها عبد الحليم عن ثورة يوليو 1952، إذ بدأ من ذلك العام بالترحيب بالثورة بنشيد العهد الجديد، وانطلق بعد ذلك في تأييد الثورة وشعارها الشهير «حرية..اشتراكية..وحدة». قد لا يُلام عبد الحليم على تغنيه بهذه الشعارات، إذ أن لكل إنسان الحق في التعبير عن رأيه، لكنه يُلام على ذكر رؤساء الدول في أغانيه، إذ أن فترات حكمهم محدودة مهما طالت، ناهيك عن اختلاف الشعوب حول النظر إليهم.
 في عام 1964 كلف عبد الحليم مرسي جميل عزيز تأليف الأغنية التي ينوي تقديمها في عيد الثورة، وكلف كمال الطويل بتلحينها.
 في يوم عيد الثورة كان مقرراً أن يغني عبد الحليم أغنيته بين أغنيتي أم كلثوم كل ليلة وكل يوم وعلى باب مصر، لكن تم تأخير فقرة عبد الحليم إلى نهاية الحفل، مما أغضب عبد الحليم فصرح أثناء أنه لا يعرف إذا كان اختتام حفل كهذا شرف أم مقلب، وأدي هذا إلى تدهور العلاقة بينه وبين أم كلثوم لفترة من الزمن، واختلف الناس بين تأييد الطرفين، وإن كان عبد الحليم صرح قبيل وفاته للصحفي حسن إمام عمر ندمه على سوء التفاهم هذا، وتمنى لو تمت معالجة الأمور بطريقة أفضل.

الأغنية الثانية

على عكس أغنية عبد الحليم التي كانت التي عن نظام سياسي محدد، كانت هذه التي قدمها معاً هاني شاكر ومحمد ثروت تتحدث عن حب الوطن بشكل عام، ومن كلمات الأغنية أبيات تقول:

إن كان ع القلب مالوش غيرك...وإن كان ع الحب ما فيش غيرك

ده جناحي مرفرف في سماكي...والقلب تربى على خيـرك

بلدي يا بلدي

مصادر
 مجلة الكواكب عدد 30 مارس 1993.
 مجلة «فن».

أغان عربية
أغاني عبد الحليم حافظ

بلدي يا بلدي


Iosif Balțan (n. 25 decembrie 1923, Chișinău – d. 18 septembrie 1975, Chișinău) a fost un poet și eseist basarabean. Absolvent al Cursurilor Superioare de Literatură (1956) și al Institutului de Literatură "Maxim Gorki" (1958) de la Moscova, a fost redactor-șef adjunct al revistei "Nistru" și al săptămânalului "Cultura Moldovei".

Biografie
S-a născut la 25 decembrie 1923 la Chișinău, unde a absolvit gimnaziul. A participat la cel de al doilea război mondial. În 1956 a absolvit Cursurile superioare de literatură de pe lîngă Uniunea Scriitorilor din URSS, iar în 1958 și Institutul de literatură "M.Gorki" din Moscova.

A debutat editorial cu placheta de versuri La straja vieții (1949). Până în 1974, îi apar alte numeroase volume, precum Din iureșul anilor (1959), Patru sute de privighetori (1963), De vorbă cu dragostea (1965), Nopți de veghe (1971) etc.

Eseurile, adunate în volumele Zile și drumuri (1961) și Sălășluințele frumosului (1975), se referă la literatura europeană care nu prejudicia imaginea lumii comuniste, altfel spus, de coloratură prosovietică. A tradus din H. Fast, Walter Scott, Theodore Dreiser, Rudyard Kipling etc.

Iosif Balțan s-a stins din viață la 18 septembrie 1975 și a fost înmormântat la Cimitirul Central din Chișinău.

Opera literară
 La straja vieții, Chișinău, 1949;
 Poezii, Chișinău, 1952;
 Din iureșul anilor, Chișinău, 1959;
 Zile și drumuri, Chișinău, 1961;
 Patru sute de privighetori, Chișinău, 1963;
 De vorbă cu dragostea, Chișinău, 1965;
 Versuri, Chișinău, 1970;
 Nopți de veghe, Chișinău, 1971;
 Fețele clipei, Chișinău, 1973;
 Cireșar, Chișinău, 1974;
 Sălășluințele frumosului, Chișinău, 1975;
 Lirică, prefață de Haralambie Corbu, Chișinău, 1980;
 Suprema dragoste, Chișinău, 1987.

Traduceri
 H. Fast, Ultima graniță, Chișinău, 1959;
 Theodore Dreiser, Tragedie americană, I-II, Chișinău, 1956;
 Walter Scott, Aivengo, Chișinău, 1957;
 Rudyard Kipling, Maugli, Chișinău, 1959;
 V. Sobko, Stadionul, Chișinău, 1961;
 Seton Thompson, Rolf și Cuoneb, Chișinău, 1961;
 Romain Rolland, Viața lui Tolstoi, Chișinău, 1966;
 N. Asaev, Strofe alese, Chișinău, 1970;
 V. Bronevski, Poezii și poeme, Chișinău, 1971;
 V. Ketlinskaia, Bărbăție, Chișinău, 1972.

Note

Nașteri în 1923
Decese în 1975
Scriitori sovietici
Scriitori moldoveni
Poeți din secolul al XX-lea
Eseiști moldoveni
Oameni din Chișinău
Înmormântări în Cimitirul Central din Chișinău
Evrei din Basarabia
Decese în Chișinău

Iosif Balțan


Charles Simeon ( - ) est un ecclésiastique anglican évangélique anglais.

Biographie
Il est né à Reading, Berkshire, en 1759 et baptisé à l'église paroissiale de St Laurence le 24 octobre de la même année . Il est le quatrième et plus jeune fils de Richard Simeon (mort en 1784) et d'Elizabeth Hutton. Son frère aîné, nommé Richard d'après leur père, est décédé prématurément. Son deuxième frère, John, devient avocat, puis député et reçoit le titre de baronnet. Le troisième frère, Edward Simeon, est administrateur de la Banque d'Angleterre .

Simeon fait ses études au Collège d'Eton et au King's College de Cambridge. En tant qu'étudiant de premier cycle à King's à partir de 1779, élevé dans la Haute Église, il étudie The Whole Duty of Man puis un ouvrage de Thomas Wilson sur le sacrement, et en communiant à Pâques, il connait une conversion chrétienne. En 1782, il devient membre du King's College et est ordonné diacre. Il obtient son diplôme de BA en 1783 et, la même année, est ordonné prêtre de l'Église d'Angleterre. Il commence son ministère comme adjoint de Christopher Atkinson (1754-1795) à St Edward King and Martyr, Cambridge. Atkinson le présente à John Venn et Siméon rencontre ensuite Henry Venn, confirmant ses vues évangéliques et calvinistes.

Simeon reçoit la cure de l'église Holy Trinity, Cambridge, en 1783. La nomination, techniquement une cure, suit la mort du révérend Henri Thérond. Le père de Simeon intervient auprès de James Yorke, l'évêque d'Ely, et il est nommé, avant l'âge de 23 ans, curé responsable par l'évêque . Il est d'abord impopulaire, car la congrégation aurait préféré John Hammond (mort en 1830), qui y a été vicaire, et devient lecteur. Les services sont interrompus et il est insulté dans les rues   . Siméon y reste jusqu'à sa mort.

Simeon est mort, célibataire, le 13 novembre 1836  et est enterré le 19 novembre dans King's College Chapel, Cambridge . Son mémorial par Humphrey Hopper à Holy Trinity, Cambridge, est décrit par le critique d'architecture Nikolaus Pevsner comme une «épitaphe aux formes gothiques» .

Influence

Simeon gagne en influence parmi les étudiants de premier cycle de l'université. Il devient un leader parmi les ecclésiastiques évangéliques et est l'un des fondateurs de la Church Missionary Society en 1799. Il aide également à fonder la London Society for Promoting Christianity Amongst the Jews (maintenant connue sous le nom de Church's Ministry Among Jewish People ou CMJ) en 1809, et est conseiller de la Compagnie britannique des Indes orientales dans le choix des aumôniers pour l'Inde.

Selon l'historien Thomas Macaulay, "l'autorité et l'influence de Siméon... s'étendaient de Cambridge aux coins les plus reculés de l'Angleterre... son influence réelle dans l'Église était bien plus grande que celle de n'importe quel primat" .

Œuvres
En 1792, Siméon lit un essai sur la composition d'un sermon par le ministre réformé français Jean Claude. Siméon constate que leurs principes sont identiques et utilise l'essai comme base pour ses conférences sur la composition des sermons. L'essai de Claude inspire également Siméon pour clarifier sa propre position théologique. Il publie des centaines de sermons et de résumés de sermons (appelés «squelettes de sermons»), toujours réédités, qui, pour certains, sont une invitation au plagiat clérical. Son œuvre principale est un commentaire de toute la Bible, intitulé Horae homileticae (Londres).

Héritage
On se souvient de Siméon dans l'Église d'Angleterre avec un petit festival le 13 novembre . Il est commémoré dans l'Église épiscopalienne des États-Unis avec une fête mineure et dans l'Église anglicane du Canada avec une commémoration le 13 novembre .

Il établit une fiducie dans le but d'acquérir le droit de nomination de l'église pour en faire bénéficier le clergé évangélique dans les paroisses de l'Église d'Angleterre. Elle est née du legs de John Thornton, décédé en 1813, de dix advowsons, légués à une fiducie, dont Siméon est l'un des fiduciaires. Siméon élargit le groupe de cures avec l'argent dont il a hérité. Les administrateurs de Simeon, de ce qu'on appelait le Fonds Simeon, sont responsables du patronage (ou d'une part du patronage) dans plus de 160 paroisses de l'Église d'Angleterre .

Il existe également un Charles Simeon Trust, fondé en 2001  et le Charles Simeon Institute, créé en 2014  qui opèrent aux États-Unis et au Canada.

Références

Notes et références

 Mémoires de Charles Siméon, avec une sélection de ses écrits et de sa correspondance, édités par le Rev. W. Carus (3e éd., 1848).
 WD Balda, Spheres of Influence: Simeon's Trust and its implications for evangelical patronage, thèse de l'Université de Cambridge (1981).
 Derek Prime, Charles Simeon: Un pasteur ordinaire d'une influence extraordinaire (Leominster, DayOne, 2011) (History Today).
 Andrew Atherstone, Charles Simeon sur « L'excellence de la liturgie » (Norwich, Hymns Ancient and Modern, 2011) (étude liturgique Alcuin/GROW, 72).
 Hugh Evan Hopkins. Charles Simeon de Cambridge (Hodder, 1977) (Maintenant publié par Wipf & Stock, USA)
 HCG Moulé. Charles Simeon (Methuen, 1892) (maintenant publié par Christian Focus Publications, Écosse)

Liens externes

Étudiant de King's College (Cambridge)
Élève du collège d'Eton
Théologien britannique
Décès en novembre 1836
Naissance en septembre 1759
Décès à 77 ans

Charles Simeon


සිරියා අරාබි සමුහාණ්ඩුව බටහිර ආසියාවේ පිහිටි රටකි. එය මායිම් වන‍්නේ බටහිරින් ලෙබනන් හා මධ්‍යධරණි මුහුද, උතුරින් තුර්කිය, නැගෙනහිරෙන් ඉරානය, දකුණින් ජෝර්දානය හා නිරිතෙන් ඊශ්‍රාලයටය. සිරියා නමට ඇතුලත් වන්නේ ලැඩන්ට් මුළු රාජ්‍යමය. වර්තමානයේ එහි පුරාතන රාජධානි කිහිපයක හා 3 වන මිලේනියමෙහි ඇබ්ලන් ජනාවාසය ඇතුලත් වේ. ඉස්ලාමීය යුගයේ අගනුවර වන දමස්කස් උයයැඩ් රාජධානියේ ආසන්නයේ වු අතර එය ටම්ලුන් රාජධානියේ ප්‍රාදේශීය අගනුවර විය. දමස්කස් ලෝකයේ අඛණ්ඩව ජනාවාසයක්ව පැවැති පැරණිතම නගරයයි. සිරියාව ප්‍රංශ නිල නියෝගයකින් ආරම්භ වු අතර 1946 අප්‍රේල් මාසයේ නිදහස ලැබීය. 1949 – 1970 අතර කාලය තුල හමුදා කාණ්ඩ බලඇණි විසින් රට තුල අසහනය ඇති කිරීමට උත්සාහ ගන්නා ලදි. සිරියාව 1962 සිට හදිසි නීතිය යටතේ තිබු අතර, එයින් සිවිල් ජනයාගේ බොහෝ ව්‍යවස්ථාදායක අයිතීන් නතර වු අතර එහි රාජ්‍ය තන්ත්‍රය ප්‍රජාතාන්ත්‍රික නොවන සේ සැලකේ. 1963 සිට බාත් පක්ෂය විසින් රට පාලනය කල අතර රටේ සැබෑ පාලනය පවතින්නේ ජනාධිපතිවරයා, කුඩා හමුදා කණ්ඩායම් හා දේශපාලන බලවතුන් කිහිපදෙනෙකු අතරය. වර්තමානයේ සිරියාවේ ජනාධිපති වන්නේ බශා අල් අටාඩ්ය. ඔහු දෙවන නිල කාලය සඳහා පැවැති මැතිවරණයෙන් ඡන්ද 97.62% , 2007 වර්ෂයේ දී ලබා ගත්හ. ඔහුගේ පුතා වන හෆේස් අල් අසාඩ් ද 1970 සිට 2000 වර්ෂයේ මියයන තෙක් බලයේ සිට ඇත. සිරියාව, අරාබි සහ ඊශ්‍රායලය අතර අරග‍ලයේ ප්‍රාදේශීය මධ්‍යස්ථානයක් ලෙස සහභාගී විය. ජනගහනයෙන් වැඩි පිරිසක් මුස්ලිම් වන අතර සැළකිය යුතු ප්‍රමාණයක් අලපිටි, ෂියා, ක්‍රිස්තියානි, ඩෲස් ආගම් අදහති. සුළු පිරිසක් 1960 වර්ෂ‍යේ සිට අලවීමා හමුදා නිළධාරින් රටේ දේශපාලනය පාලනය කරන අතර, ජනගහනයෙන් 80% පමණ අරාබිය. එය පාලනය කරනු ලබන්නේ බාත් පක්ෂය වන අතර අරාබි ජාතික නීතියන්ට අනුකූලවය. ජනගහනයෙන් 20% අයත් වන්නේ තර්ඩිෂ්, ආමේනියානු, අසරියන්, තුර්කා හා සුළු සර්කැසියන් ජන වර්ගයකිනි.

මැද පෙරදිග රටවල්

සිරියාව


Glóðartoppur (fræðiheiti Lonicera flava) er klifurrunni af geitblaðsætt ættaður frá mið og austurhluta Bandaríkjanna (Alabama, Arkansas, Georgia, Illinois, Kansas, Missouri, Norður Karólína, Ohio, Oklahoma, Suður Karólína, Tennessee).

Heimild

Geitblaðsætt

Glóðartoppur


În sat la noi este un film românesc din 1951 regizat de  Jean Georgescu și Victor Iliu. Rolurile principale au fost interpretate de actorii Constantin Ramadan, George Manu și Nana Ianculescu. Filmul este o ecranizare a nuvelei Nopțile de iunie de Petru Dumitriu.

Prezentare

Este primul film despre colectivizarea agriculturii în România. Sub conducerea  comuniștilor, câțiva țărani săraci vor să creeze în satul lor o "colectivă", dar chiaburii încearcă sa le strice planurile.

Distribuție
 Constantin Ramadan ca Ion Lepădat
 George Manu ca Ionica Lepădat
 Nana Ianculescu ca Maria
 Aurel Ghițescu ca Ilie Scapau
 Andrei Codarcea  ca argatul Mihailă
 Vasile Lăzărescu ca Pantelimon
 Valentina Cios ca Leana
 Ludovic Antal ca Avram
 Natalia Arsene  ca Floarea
 Cezar Rovintescu
 Gheorghe Soare ca Ifrim
 Nicolae Fagădaru ca Ristea
 Constantin Posa
 Nick Niculescu
 Alexandru Alger
 Niculae Scorțeanu
 Liviu Ciulei ca Dumitru  (debut actoricesc)
 Gheorghe Nicolescu
 Paul Zbrentea ca Eftimie
 Ilariu Popescu
 Nucu Păunescu ca  Sârbu Iacov
 Marietta Rareș ca soția lui Ion Lepădat
 Nelly Dordea  ca  Safta
 Puica Stănescu  ca  Ana
 Jeannette Dumitrescu
 Doina Țuțescu
 Ana Barcan
 Constantin Vintilă

Primire
Filmul a fost vizionat de 2.900.911 de spectatori în cinematografele din România, după cum atestă o situație a numărului de spectatori înregistrat de filmele românești de la data premierei și până la data de 31 decembrie 2014 alcătuită de Centrul Național al Cinematografiei.

Note

Legături externe

Vezi și
 1951 în film

Filme din 1951
Filme românești
Filme dramatice românești
Filme în limba română
Filme regizate de Jean Georgescu
Filme regizate de Victor Iliu
Ecranizări de opere literare românești

În sat la noi


Jómsvikingadrápa er et skjaldedigt fra 1200, der er nedskrevet af Bjarne Kolbeinsson (d. 1222), biskop af Orkney. Det er en hyldest i drapa-form for de faldne jomsvikinger under slaget ved Hjörungavágr.

Referencer

Litteratur
 Chase, Martin (2014 ) Eddic, Skaldic, and Beyond: Poetic Variety in Medieval Iceland and Norway (Fordham University Press)
 Crawford, Barbara E. (1987) Scandinavian Scotland (Leicester University Press)
 Pulsiano, Phillip; Kirsten Wolf (1993) Medieval Scandinavia: An Encyclopedia (Taylor & Francis)
 Ross, Margaret Clunies (2011) A History of Old Norse Poetry  (DS Brewer)

Eksterne henvisninger
 Jómsvikingadrápa på norrønt
 Skaldic Project - An international project to edit the corpus of medieval Norse-Icelandic skaldic poetry
 Bishop Bjarni Kolbeinsson (St. Magnus Cathedral)

Skjaldekunst
Norrøne digte
Jomsvikingerne

Jómsvíkingadrápa


and  in Japan are places of scenic beauty designated for protection and sustainable usage by the Minister of the Environment under the  of 1957. National parks are designated and in principle managed by the Ministry of the Environment. Quasi-national parks, of a slightly lesser beauty, size, diversity, or state of preservation, are recommended for ministerial designation and managed by the prefectures under the supervision of the ministry.

History
Japan established its first  or public parks in 1873 (Asakusa Park, Asukayama Park, Fukagawa Park, Shiba Park, and Ueno Park). In 1911 local citizens petitioned that the shrines and forests of Nikkō be placed under public protection. In 1929 the National Parks Association was formed. In 1931 the first  was passed. After much study and survey, in March 1934 the first parks were established — Setonaikai, Unzen and Kirishima — with five more in December and a further four two years later. Three further parks were established under the old National Parks Law, in colonial Taiwan in 1937: the Tatun National Park (the smallest in Japan); Tsugitaka-Taroko National Park, (the largest); and Niitaka-Arisan National Park (with the highest mountain in then Japan).

Ise-Shima was the first to be created after the war, and a further seven had been added by 1955.

In 1957 the Natural Parks Law replaced the earlier National Parks Law, allowing for three categories: the national, quasi-national, and prefectural natural parks. With minor amendments this established the framework that operates today.

As of 1 April 2014, there were 31 national parks and 56 quasi-national parks, with the national parks covering 20,996 km2 (5.6% of the land area) and the quasi-national parks 13,592 km2 (3.6% of the land area). In addition, there were 314 prefectural parks covering 19,726 km2 (5.2% of the land area). On 27 March 2015, the 32nd national park was established, Myōkō-Togakushi Renzan National Park, on 15 September 2016, the 33rd, Yanbaru National Park, and on 7 March 2017, the 34th, Amami Guntō National Park, subsuming Amami Guntō Quasi-National Park. On 25 March 2016, a further quasi-national park was established, Kyoto Tamba Kogen Quasi-National Park, on 27 March 2020, Chūō Alps Quasi-National Park, and, on 30 March 2021, the 58th, Akkeshi-Kiritappu-Konbumori Quasi-National Park.

Protection status
The area of each national and quasi-national park is divided into ordinary, special and marine park zones. Special zones are further subdivided into special protection and class I, II, and III special zones, restricting access and use for preservation purposes. The state owns only approximately half of the land in the parks.

Map of national parks
This map shows the locations of the national parks in Japan. Note Ogasawara National Park is not visible on the map.

List of national parks

List of quasi-national parks

Hokkaidō
Abashiri Quasi-National Park
Akkeshi-Kiritappu-Konbumori Quasi-National Park
Hidaka-sanmyaku Erimo Quasi-National Park
Niseko-Shakotan-Otaru Kaigan Quasi-National Park
Ōnuma Quasi-National Park
Shokanbetsu-Teuri-Yagishiri Quasi-National Park

Tōhoku
Shimokita Hantō Quasi-National Park
Tsugaru Quasi-National Park
Hayachine Quasi-National Park
Kurikoma Quasi-National Park
Minami-Sanriku Kinkazan Quasi-National Park
Zaō Quasi-National Park
Oga Quasi-National Park
Chōkai Quasi-National Park

Kantō
Suigō-Tsukuba Quasi-National Park
Minami Bōsō Quasi-National Park
Meiji no Mori Takao Quasi-National Park
Tanzawa-Ōyama Quasi-National Park

Chūbu
Echigo Sanzan-Tadami Quasi-National Park
Myōgi-Arafune-Saku Kōgen Quasi-National Park
Sado-Yahiko-Yoneyama Quasi-National Park
Noto Hantō Quasi-National Park
Echizen-Kaga Kaigan Quasi-National Park
Yatsugatake-Chūshin Kōgen Quasi-National Park
Tenryū-Okumikawa Quasi-National Park
Chūō Alps Quasi-National Park
Ibi-Sekigahara-Yōrō Quasi-National Park
Hida-Kisogawa Quasi-National Park
Aichi Kōgen Quasi-National Park
Mikawa Wan Quasi-National Park

Kansai
Suzuka Quasi-National Park
Wakasa Wan Quasi-National Park
Tango-Amanohashidate-Ōeyama Quasi-National Park
Biwako Quasi-National Park
Murō-Akame-Aoyama Quasi-National Park
Kongō-Ikoma-Kisen Quasi-National Park
Yamato-Aogaki Quasi-National Park
Kōya-Ryūjin Quasi-National Park
Meiji no Mori Minō Quasi-National Park
Kyoto Tamba Kogen Quasi-National Park

Chūgoku and Shikoku
Hyōnosen-Ushiroyama-Nagisan Quasi-National Park
Hiba-Dōgo-Taishaku Quasi-National Park
Nishi-Chūgoku Sanchi Quasi-National Park
Kita Nagato Kaigan Quasi-National Park
Akiyoshidai Quasi-National Park
Tsurugisan Quasi-National Park
Muroto-Anan Kaigan Quasi-National Park
Ishizuchi Quasi-National Park

Kyūshū
Kitakyūshū Quasi-National Park
Genkai Quasi-National Park
Yaba-Hita-Hikosan Quasi-National Park
Iki-Tsushima Quasi-National Park
Kyūshū Chūō Sanchi Quasi-National Park
Nippō Kaigan Quasi-National Park
Sobo Katamuki Quasi-National Park
Nichinan Kaigan Quasi-National Park
Okinawa Kaigan Quasi-National Park
Okinawa Senseki Quasi-National Park

See also
 Special places of scenic beauty
 National government parks
 Wildlife protection areas in Japan
 List of Ramsar sites in Japan
 Geography of Japan

References

External links
National Parks of Japan (Ministry of the Environment)

Japan
National parks
National parks

List of national parks of Japan


هذه قائمة الدول ذات الاعتراف المحدود والتي تسعى للحصول على اعتراف دولي وليس لديها علاقات دبلوماسية كاملة مع المجتمع الدولي.

هذا في الغالب ينقسم إلى فئتين. أولا، هناك كيانات لها سيطرة كاملة أو جزئية على ما ادعوا أنها أراضيها الفعلية. لديها حكم ذاتي وأعلنت الرغبة في الاستقلال الكامل: في أغلب الأحيان، فإن وجود هذه الكيانات حسب وجهة نظر المجتمع الدولي هي نتيجة لانتهاك المادة 11 من اتفاقية مونتيفيديو.، وبشكل أعم، في المادة 2.4 من ميثاق الأمم المتحدة في الوقت الحاضر الذي يتوافق مع القانون الدولي العرفي.

قوائم الدول

غير معترف بها نهائياً

معترف بها من دول غير أعضاء في الأمم المتحدة

معترف بها من دول أعضاء في الأمم المتحدة

دول أعضاء في الأمم المتحدة، لكن غير معترف بها من دول أخرى

انظر أيضًا
 الدولة المجهرية
 منظمة الأمم والشعوب غير الممثلة

المراجع

وصلات خارجية
 تقرير للأمم المتحدة
 الدول غير المعترف بها

دول غير معترف بها أو ذات اعتراف محدود
دول مقترحة
قوائم الدول

قائمة الدول ذات الاعتراف المحدود


Bei den Island Games 1995 wurden in Gibraltar sechs Badmintonwettbewerbe ausgetragen.

Medaillengewinner

Weblinks
 Badminton bei den Island Games 1995 (PDF; 825 kB)

1995
Island Games 1995
Island Games 1995

Badminton bei den Island Games 1995


Les Phaeoplacales sont un ordre d'algues unicellulaires de la classe des Chrysophyceae.

Liste des familles
Selon  :
 Chrysothallaceae  Huber-Pestalozzi, 1941

Systématique
L'ordre des Phaeoplacales a été créé en 1957 par le phycologue français  (1910-1995).

Notes et références

Liens externes

Chrysophyceae
Ordre d'algues (nom scientifique)

Phaeoplacales