Cyclone este destinată să fie un dialect sigur al limbajului C. Cyclone este proiectat pentru a evita depășirile buffer și alte vulnerabilități care sunt posibile în programele C, fără a pierde puterea și comoditatea lui C ca instrument de programare a sistemului.

Dezvoltarea Cyclone a fost inițiată ca un proiect comun al AT&T Labs Research și al grupului Greg Morrisett de la Cornell în 2001. Versiunea 1.0 a fost lansată pe 8 mai 2006.

Scopul și istoricul proiectului
Scopul principal al dezvoltării este de a face programele C mai protejate de erori și vulnerabilități, cum ar fi influxul de buffer infinit, cu o pierdere minimă de eficiență și cu continuitate. Ideea este de a lua mijloacele de protecție eficientă de la limbile de nivel înalt și de a le pune în aplicare într-un limbaj de nivel inferior.

Elementele de bază ale dezvoltării au fost elaborate de Dan Grossman, Trevor Jim și Greg Morrisett de la Universitatea Cornell în proiectarea și implementarea limbajului de asamblare TAL (Typed Assembly Language) cu tastare strictă.

Versiunea compilatorului 1.0 a fost lansată pe 8 mai 2006. Se aplică termenilor GNU GPL versiunea 2.0. În prezent, proiectul este închis oficial cu formularea «obiectivele de cercetare realizate». Unele idei de design sunt folosite în limba de programare Rust.

Prezentarea limbajului
Cyclone se deosebește de C în primul rând prin scrierea mai strictă și dacă este necesar, introducerea controalelor runtime, de exemplu, respectarea limitelor matricei. Lucrarea cu indicii a fost extinsă și formalizată semnificativ, dar tehnicile de aritmetică a pointerilor care sunt familiare programatorilor C continuă să funcționeze. Limbajul a adăugat multe caracteristici convenabile din C++, C99 și GCC. A fost introdus un nou tip de date @tagged union —  un analog al c-union, care păstrează informații despre tipul de date pe care îl stochează în prezent.

Cele mai mari inovații sunt legate de ideile împrumutate de lucru cu tipurile de date din limbajul ML. Este un sistem flexibil de tiparizare statică care facilitează descrierea diferitelor structuri recursive (liste, arbori etc.) și permite utilizarea polimorfismului și a programării generalizate. Programatorul poate controla complet procesul de potrivire a tipului. Cyclone acceptă inferența de tip.

Noua limbă este foarte apropiată de C, ceea ce permite cu un efort minim să transferați aplicațiile scrise în C la ea. Pana în prezent, creatorii Cyclone au reușit să dezvolte un server web simplu, care în opinia lor, este complet imun la erorile și vulnerabilitățile obișnuite.

Tipuri de pointeri
Cyclone implementează trei tipuri de pointer:
 * (tip normal)
 @ (Niciodată-NULL pointer), and
 ? (singurul tip cu aritmetică pointer permis)
Scopul introducerii acestor noi tipuri de indicatori este de a evita problemele obișnuite atunci când folosiți indicii. Luați de exemplu o funcție, numită foo care ia un pointer la un int:
 int foo(int *);
Deși persoana care a scris funcția foo ar fi putut introduce cecuri NULL, să presupunem că, din motive de performanță, nu au făcut-o. Pentru a evita astfel de probleme, Cyclone introduce tipul de @ pointer, care nu poate fi niciodată NULL. Astfel, versiunea "sigură" a foo ar fi:
 int foo(int @);
Acest lucru îi spune compilatorului Cyclone că argumentul pentru foo nu ar trebui să fie niciodată NULL, evitând comportamentul nedefinit. Schimbarea simplă de la * la @ salvează programatorul de la faptul că trebuie să scrie verificări NULL, iar sistemul de operare să nu trebuiască să tragă dereferențele indicatorului NULL. Această limită suplimentară, totuși, poate fi un obstacol destul de mare pentru majoritatea programatorilor C, care sunt obișnuiți să-și poată manipula direct indicii cu aritmetica. Deși acest lucru este de dorit, poate duce la depășiri de buffer și la alte greșeli de tip "off-by-one". Pentru a evita acest lucru,? tipul de pointer este delimitat de o legatură cunoscută, de dimensiunea matricei. Luați, de exemplu, o funcție simplă strlen, scrisă în C:
 int strlen(const char *s)
 {
     int iter = 0;
     if (s == NULL)
        return 0;
     while (s[iter] != '\0') {
        iter++;
     }
     return iter;
 }
Această funcție presupune că șirul introdus este terminat de NULL ('\0'). Cu toate acestea, ce s-ar întâmpla dacă char buf[6] = {'h','e','l','l','o','!'}; au fost transmise acestui șir? Acest lucru este perfect legal în C, dar ar provoca strlen iterarea prin memorie neapărat asociată cu sirul s. Există funcții, cum ar fi strnlen, care pot fi utilizate pentru a evita astfel de probleme, însă aceste funcții nu sunt standard la fiecare implementare a ANSI C. Versiunea Cyclone a strlen nu este atât de diferită de versiunea C:
 int strlen(const char ? s)
 {
    int iter, n = s.size;
    if (s == NULL)
       return 0;
    for (iter = 0; iter < n; iter++, s++) {
       if (*s == '\0')
          return iter;
    }
    return n;
 }
Aici, strlen se limitează la lungimea matricei care îi este trecută, astfel încât nu trece peste lungimea reală. Fiecare dintre tipurile de tip pointer poate fi difuzat în condiții de siguranță pentru fiecare dintre celelalte, iar matricele și șirurile sunt distribuite automat ? de compilator.

Disponibilitatea indicatorilor și a analizei regiunilor
Luați în considerare următorul cod, în C:
 char *itoa(int i)
 {
    char buf[20];
    sprintf(buf,"%d",i);
    return buf;
 }
Funcția itoa alocă o mulțime de caractere buf pe stivă și returnează un pointer la începutul lui buf. Cu toate acestea, memoria folosită în stivă pentru buf este dealocată atunci când funcția revine, astfel încât valoarea returnată nu poate fi folosită în siguranță în afara funcției. În timp ce gcc și alți compilatori vor avertiza despre un astfel de cod, în mod obișnuit vor fi compilate fără avertismente:
 char *itoa(int i)
 {
    char buf[20], *z;
    sprintf(buf,"%d",i);
    z = buf;
    return z;
 }
gcc poate produce avertismente pentru un astfel de cod ca efect secundar al opțiunii -O2 sau -O3, dar nu există garanții că toate astfel de erori vor fi detectate. Cyclone face analize regionale ale fiecărui segment de cod, împiedicând afișarea indicatoarelor, cum ar fi cel returnat din această versiune de itoa. Toate variabilele locale într-un anumit domeniu de aplicare sunt considerate a fi parte a aceleiași regiuni, separate de halda sau de orice altă regiune locală. Astfel, atunci când analizăm itoa, compilatorul Cyclone va vedea că z este un pointer în stack-ul local și va raporta o eroare.

Note

Legături externe
 Cyclone Homepage
 Old web site site-ul web oficial nu este disponibil.
 Cyclone 1.0 source code RPM
 Cyclone - Source code repositories
 Cyclone - FAQ
 Cyclone for C programmers

Limbaje de programare

Cyclone (limbaj de programare)


The Green River is a tributary of the Heart River, approximately 20 mi (32 km) long, in western North Dakota in the United States.

It rises in the prairie country of southwestern Billings County, near Saddle Buttes, and flows ESE past New Hradec, and joins the Heart near Gladstone.

See also
List of North Dakota rivers

References

Rivers of North Dakota
Rivers of Billings County, North Dakota
Rivers of Dunn County, North Dakota
Rivers of Stark County, North Dakota

Green River (North Dakota)


Le réflexe optico-palpébral ou réflexe de menace est l'une des trois formes de réflexe de clignement des yeux. Il se produit en réponse à l'approche rapide d'un objet dans le champ visuel ou une vive lumière.
Les autres sont le réflexe cornéen et le réflexe produit par un son puissant.

Description
Le réflexe comprend le clignement des paupières, afin de protéger les yeux d'éventuels dommages, mais peut également inclure une rotation de la tête, du cou ou même du tronc en s'écartant du stimulus optique ayant déclenché le réflexe.

Tests diagnostiques
La stimulation du réflexe de menace est utilisée comme procédure de diagnostic en médecine vétérinaire, afin de déterminer si le système visuel d'un animal, en particulier le nerf cortical, a subi une atteinte nerveuse. Les dommages corticaux, en particulier les lésions cérébrales, peuvent entraîner la perte du réflexe de menace tout en laissant les autres réflexes de clignement inchangés.

La présence ou l'absence du réflexe de menace, en combinaison avec d'autres réflexes, indique le lieu du dommage. Par exemple, un animal atteint de polioencéphalomalacie n'aura pas le réflexe de menace, mais aura toujours le réflexe pupillaire. La polioencéphalomalacie endommage le cortex visuel, altérant le réflexe de menace, mais laisse le nerf optique, le noyau oculomoteur et le nerf oculomoteur intacts, laissant le réflexe lumineux pupillaire inchangé. À l'opposé, un animal atteint d'hypovitaminose oculaire A souffrira d'une dégénérescence du nerf optique, et un tel animal présente un manque des deux réflexes.

Tester le réflexe de menace doit être fait avec précaution. Agitant un objet près des yeux ou du visage d'un animal ne démontre pas nécessairement un réflexe de menace fonctionnel, en partie parce que l'animal peut détecter de tels objets et y réagir via des sens autres que la vue. Les tests cliniques du réflexe de menace impliquent généralement des précautions telles que le fait d'agiter un objet derrière une feuille de verre, de manière à protéger l'animal de tout courant d'air causé par le mouvement de l'objet dans l'air, qu'il pourrait autrement ressentir. De telles réactions aux stimuli non visuels sont une cause répandue de faux positifs et de faux négatifs lorsque les propriétaires d'animaux testent la présence du réflexe de menace sur leurs propres animaux.

La voie neurale du réflexe de menace comprend les nerfs optique (II) et facial (VII). Il est transmis par des fibres tecto-bulbaires dans les colliculi supérieurs du mésencéphale passant du tractus optique aux noyaux accessoires, puis à la moelle épinière et aux motoneurones inférieurs qui innervent les muscles de la tête, du cou et du corps affectés par le réflexe. Le nerf facial est activé par une voie cortico-tecto-ponto-cérébelleuse.

Notes et références

Réflexe

Réflexe optico-palpébral


الفطين مسلسل تلفزيوني كويتي من 30 حلقة عرض في شهر رمضان 1429 هـ الموافق سبتمبر 2008.

بطولة
داوود حسين
أمل العوضي
فاطمة الصفي
أمل عباس
عبير الجندي
أحمد السلمان
عبير أحمد
طيف
أحمد إيراج
عبد الله غلوم
نورا حسين
حسين المهدي

قصة المسلسل
تقاطع حياة الناس في المجتمع الكويتي من خلال علاقات الحب والطمع والخداع التي تحدث غالباً مع شخصية العمل الرئيسية «شاهين» في طابع كوميدي.

المراجع

مسلسلات عبير الجندي
مسلسلات تلفزيونية كويتية بدأ عرضها في 2008

الفطين (مسلسل)


Un asteroid pierdut este un asteroid care a fost observat apoi pierdut.

Tabel

Potrivit definiției date, numărul asteroizilor pierduți poate ajunge până la . Iată o mică selecție de asteroizi care au fost pierduți mai mulți ani.

Note

Legături externe

Vezi și
 Asteroid Aten
 Cometă pierdută
 Precovery

Liste de asteroizi

Asteroid pierdut


ANSYS, mühendislik alanında kullanılan bir simulasyon yazılımıdır.Ürünlerin tasarım aşamasından sonra kullanılır ve prototip üretilmeden önce, sanal ortamda test imkânı verir.

Parçaların ve parça montajlarının 3 boyutlu simulasyonları yardımıyla, ürünün mukavemet, mekanik, titreşim gibi yönlerden incelenmesini sağlayarak tasarımı geliştirmeye yardımcı olur.

ANSYS sonlu elemanlar yöntemini kullanan bir yazılımdır. İncelenecek olan parçayı birçok küçük elemana bölerek işlemlerini sürdürür.

Dış bağlantılar
 ANSYS Inc. resmi web sitesi

1970'te kurulan şirketler
Nümerik yazılımlar
Bilgisayar destekli mühendislik

ANSYS


Gymnastik under Sommer-OL 2020 finder sted den 25. juli - 9. august 2020 i Olympic Gymnastic Centre, der ligger i Tokyo Bay zonen. Gymnastik er opdelt i tre forskellige hovedområder ved OL i 2020. Det drejede sig om Idrætsgymnastik, Trampolin og Rytmisk Gymnastik. I Idrætsgymnastik deltager der 98 gymnaster af hvert køn og i Trampolin deltager der 16 udøvere af hvert køn mens der i Rytmisk Gymnastik deltager 96 damer. Sommer-OL blev ikke afviklet på grund af covid-19.

Turneringsformat

Detaljeret gennemgang af de forskellige konkurrencer kan findes under de tre hovedområder, som gymnastik er opdelt i: Idrætsgymnastik, Trampolin og Rytmisk Gymnastik.

Den olympiske turnering

Idrætsgymnastik

Hold (herrer)

Mangekamp (herrer)

Øvelse på gulv (herrer)

Hest (herrer)

Barre (herrer)

Bensving (herrer)

Ringe (herrer)

Reck (herrer)

Hold (damer)

Mangekamp (damer)

Øvelse på gulv (damer)

Hest (damer)

Forskudt barre (damer)

Bom (damer)

Trampolin

Herrer

Damer

Rytmisk Gymnastik

Hold

Individuelt

Medaljefordeling

Medaljevindere

Idrætsgymnastik
Herrer

Kvinder

Trampolin

Rytmisk Gymnastik

Medaljetabel

Referencer

Eksterne kilder
 https://tokyo2020.org/en/games/sport/olympic/gymnastics/

Gymnastik under sommer-OL 2020


Beyaz Rusya millî futbol takımı, ya da Belarus millî futbol takımı, Belarus'u uluslararası organizasyonlarda temsil eden futbol takımıdır.

Turnuva Tarihi

FIFA Dünya Kupası tarihi

Avrupa Futbol Şampiyonası tarihi

UEFA Uluslar Ligi tarihi
 Yükseldi   Aynı ligde kaldı   Düştü

Kadro
Aşağıdaki oyuncular, 16 ve 19 Haziran 2023 tarihlerinde İsrail ve Kosova ile oynanan UEFA Euro 2024 eleme maçları için çağrıldı.

Futbolcu istatistikleri

En çok millî olan oyuncular

En çok gol atan oyuncular

Kaynakça

Dış bağlantılar
 Resmi websitesi

Millî futbol takımı
Avrupa'da millî futbol takımları
Asya'da millî futbol takımları

Belarus millî futbol takımı


Yasushi Fukunaga (født 6. marts 1973) er en tidligere japansk fodboldspiller.

Han har spillet for flere forskellige klubber i sin karriere, herunder Urawa Reds og Vegalta Sendai.

Eksterne henvisninger

Fodboldspillere fra Japan

Yasushi Fukunaga


Pervin İtisami (Farsça: پروین اعتصامی; d. 16 Mart 1907, Tebriz - ö. 6 Nisan 1941, Tahran), İran edebiyatının Meşrûtiyet Devri kadın şairidir.

Yaşamı
Pervin İtisami, 1907 yılında İran'ın Tebriz kentinde doğdu. Babası Yusef Eetesami Ashtiyani (Eetesamol Molk) Gilan Eyaleti'nin Sheft kasabasından olup, köken olarak Ashtiyan bölgesindendir. Annesi, Axtar Fotuhi (Ölüm 1352 Hicri Şemsi) İran Azerbaycan eyaletindendir. Pervin ailenin tek kızı olmasıyla birlikte 4 erkek kardeşi de vardı.

Yusuf İtisami, Pervin'in babası İran Meşrutiyet döneminin yazarlarından olup bir dava adamıydı. 1291 H.Ş. tarihinde ailesiyle birlikte Gilan velayetinin başkenti Reşt şehrinden Tahran'a göç etti. Pervin bu yüzden çocukluğundan beri meşrutiyetçiler ve kültürel simalarla tanıştı. Fars Edebiyatı'nı babasının yanı sıra, Dehxoda ve Maleko Şoaraye Bahar gibi edebiyat ustalarının yanında öğrendi.

Çocukluğunda Farsça ve Arapça'yı özel öğretmenlerin gözetimi altında evinde ve İngilizceyi ise Amerikan Koleji'ne giderek öğrendi. Pervin 28 yaşında babasının amcasının oğlu, Fazlollah Eetesami (Kermanshah kentinin Emniyet Müdürü) ile evlendi ancak bir yıl olmadı ki bu evlilik sonlandı ve boşanmasına sebep oldu. Bu yıllarda Pervin Tahran Üniversitesi'nin kütüphanesinde çalışmaya başladı.

Maleko Şoaraye Bahar'ın teşvik ve yönlendirmeleriyle 1315 H.Ş. yılında Pervin, Divanı Şiirini yayınladı ancak ince ve hassas ruhu, 1316 H.Ş.'de babasının ölümü (63 Y) ile büyük bir darbe aldı.
(…Babacığım, köküne balta vuran ecel eli – viran oluşumun sebebi oldu)

Sonunda Pervin 1941 yılında tifo hastalığından 35 yaşında Tahran'da öldü. Kum kentinde bulunan Fateme Masume türbesinin avlusunda, aile mezarlığında toprağa verildi.

Eserleri
Divane Ghasayed,  Masnaviyat, Temsilat ve Moghatta'at

Divanı, 248 parça şiirden oluşur. Bunların arasında 65 parçası manzum atışma tarzındadır. Genelde şiirleri edebi kalıplar çerçevesinde olup toplumsal olaylara eleştirisel bakışını yansıtır. Hükümdarlar tarafından halkın yaşadığı zulmü işleyen pek çok eleştirel şiiri var. İran Edebiyatı'nın en önemli kadın şairlerinden olan Parvin, yeniçağ edebiyatında klasik tarzda şiirleriyle adını tarihe yazmıştır.

Şiirlerini iki ana gruba ayırabiliriz. Birincisi "Horasan tarzı" dediğimiz şiirlerdir. Şiirin içeriği öğütler ve nasihatlerden oluşur ve genelde Naser Xosro'nun şiirlerine benzer. İkincisi "Araghi tarzı" denir ve genelde destansı yapısı vardır ve Saadi'nin şiir tarzına yakındır. Bu tür şiirleri daha ünlüdür.

Kaynakça
 Cavdane Parvin Eetesami, Hoseyin Namini çabalarıyla, Tahran, Ketabe Farzan yayınları, 1362 H.Ş., 184 sayfa
 Cavdane Parvin Eetesami, Hoseyin Namini çabalarıyla, Tahran, Ketabe Farzan yayınları, 1362 H.Ş., 82 sayfa
 Axtare Çarxe Adab(Edebiyat Devranın Yıldızı) Seyyed Ali Musavi Garmarudi, bakınız: Hamşahri Gazetesi – Tahran 1385
 Dr.Rahim, Çavoşe Kobra (Büyük İnceleme), Parvin Eetesami Divane Şiirinin Önsözü, 3.Baskısı, Yayıncı: Naşre Mohammad, 1370 Sonbahar

1907 doğumlular
Tebriz doğumlular
İranlı şairler
Farsça eser veren şairler
1941 yılında ölenler
Tahran'da ölenler
Tifodan ölenler
20. yüzyıl Türk kadın yazarları

Pervin İtisami


Key Largo () is an island in the upper Florida Keys archipelago and is the largest section of the keys, at  long. It is one of the northernmost of the Florida Keys in Monroe County, and the northernmost of the keys connected by U.S. Highway 1 (the Overseas Highway). Three census-designated places are on the island of Key Largo: North Key Largo, near the Card Sound Bridge, Key Largo, eight to nine miles from the southern end of the island, and Tavernier, at the southern end of the island.  As of 2010, the three places have a combined population of 13,850. None of Key Largo is an incorporated municipality, so it is governed at the local level by Monroe County.

Key Largo is connected to the mainland in Miami-Dade County by two routes. The first route is the Overseas Highway, the southernmost portion of U.S. Highway 1, which enters Key Largo at Jewfish Creek near the middle of the island and turns southwest. The second route is Card Sound Road, which connects to the northern part of Key Largo at Card Sound Bridge and runs southeastward to connect with County Road 905, which runs southwest and joins U.S. 1 at about mile marker 106. These routes originate at Florida City on the mainland.

Key Largo is a popular tourist destination and calls itself the "Diving Capital of the World" because the living coral reef a few miles offshore attracts thousands of scuba divers and sport-fishing enthusiasts.

Key Largo's proximity to the Everglades also makes it a premier destination for kayakers and ecotourists. Automotive and highway pioneer and Miami Beach developer Carl G. Fisher built the Caribbean Club in 1938 as his last project.

Key Largo is situated between Everglades National Park to the northwest and John Pennekamp Coral Reef State Park to the east, the first underwater park in the United States, which protects part of the Florida Reef, the only living coral barrier reef in the continental United States.

History
When Europeans first arrived in the Florida Keys in the 16th century, the area was uninhabited or only sparsely inhabited by indigenous peoples such as the Calusa and the Tequesta. The earliest description of the area and its inhabitants was by Hernando de Escalante Fontaneda, a survivor of a shipwreck who lived among the Calusa people from 1549 to 1566. The earliest reference to Key Largo is found on a map prepared in 1639 by Dutch cartographer Johannes Vingboons, in which it is named Caio des 12 Leguas (islet of twelve leagues). Some time later, it was named Cayo Largo — meaning long islet — by Spanish explorers.

In 1770, Dutch surveyor Bernard Romans reported that the area was uninhabited, although evidence was found that indigenous people visited the area from time to time. By the end of the Third Seminole War in 1858, the area was under control by the United States government, though it remained largely uninhabited. In 1870, a post office was established at "Caya Largo" (in the current Rock Harbor area). It closed and another was opened called "Largo" in 1881. Additional post offices opened in Planter in 1891 and Aiken in 1895.

The island gained fame as the setting for the 1948 film Key Largo, but apart from background filming used for establishing shots, the film was shot on a Warner Bros. sound stage in Hollywood.  After the film's success, pressure from local businesses resulted in a change in the name of the post office serving the northern part of the island, from "Rock Harbor" to "Key Largo", on June 1, 1952.  After that, every resident north of Tavernier had a Key Largo address and the postmark read "Key Largo".

Geology and geography
The island of Key Largo is an exposed, fossilized remnant of a coral reef formed during a period of higher sea level and then uncovered and eroded during a subsequent ice age. The highest elevation is a slight ridge forming the spine of the island, which rises to about .

The island's substrate is called Key Largo limestone; in many places, fossilized corals and smooth, eroded limestone "caprock" are visible at the surface. Solution holes, which are pockets dissolved in the limestone by acidic rainwater, form shallow depressions in the land. The natural shoreline of the island is generally rocky. A slippery, gray, limestone-based clay called "marl" is the shoreline and near-shore soil. No natural sand beaches occur on the island. Inland, decomposed vegetation forms a rich, acidic humus soil up to about 6 in (15 cm) thick, topped by "leaf litter". The soil supports a diverse flora of herbaceous plants, woody shrubs, and hardwood trees.

Climate
Key Largo has a tropical savanna climate (Aw). Frost has never been recorded on the island. Key Largo enjoys close to 3,000 hours of sunshine annually.

References

Further reading

External links

 Official Tourism Site

Islands of Monroe County, Florida
Islands of the Florida Keys
Islands of Florida

Key Largo


Isfana (en kirguís: Исфана) es una ciudad situada en el extremo noroeste de la provincia de Batken, en Kirguistán. Es el centro administrativo del distrito de Leilek. La palabra isfana se cree que proviene del sogdiano Aspanakent, que significa «tierra de caballos».

Isfana, que no pertenece a ningún aiyl okmotu, tiene como pedanías los pueblos de Myrza-Patcha, Samat, Chimgen, Taylan, Ak-Bulak y Golbo.

En 2009 tiene 27 962 habitantes, de los cuales 18 244 viven en la ciudad.

Clima

Referencias

Enlaces externos

Localidades de Kirguistán

Isfana (Kirguistán)


I Was a as Teenage Frankenstein este un film de groază american din 1957. În rolurile principale joacă actorii Whit Bissell și Phyllis Coates.

Distribuție
Whit Bissell ca Professor Frankenstein
Phyllis Coates ca Margaret
Robert Burton ca Dr. Karlton
Gary Conway ca Teenage Monster/Bob
George Lynn ca Sergeant Burns
John Cliff ca Sergeant McAfee
Marshall Bradford ca Dr. Randolph
Claudia Bryar ca Arlene's mamă
Angela Blake ca Beautiful fata
Russ Whiteman ca Dr. Elwood

Note

Legături externe

I Was a Teenage Frankenstein at TCMDB

Filme din 1957
Filme în limba engleză
Filme americane
Filme de groază din anii 1950
Filme cu Frankenstein
Filme American International Pictures

I Was a Teenage Frankenstein (film)


Cuza puede estar haciendo referencia a:

 Alejandro Juan Cuza (1820-1873), político y militar moldavo, primer príncipe de la Rumania unificada;
 Alexandru C. Cuza (1857-1947), político rumano;
 Belkis Cuza Malé (1942), escritora y artista cubana.

Cuza


33044 Erikdavy este un asteroid din centura principală de asteroizi.

Descriere
33044 Erikdavy este un asteroid din centura principală de asteroizi. A fost descoperit pe  la Prescott (Arizona) de Paul G. Comba. Asteroidul prezintă o orbită caracterizată de o semiaxă mare de 2,38 ua, o excentricitate de 0,09 și o înclinație de 0,5° în raport cu ecliptica.

Vezi și
 Lista planetelor minore: 33001-34000
 Centura de asteroizi

Referințe

Obiecte astronomice descoperite în 1997
Centura de asteroizi

33044 Erikdavy


Modiri Marumo (Gaborone, Botsuana, 6 de julio de 1976) es un futbolista botsuano. Juega de guardameta y su equipo actual es el Bay United de la Primera División de Sudáfrica.

Fue internacional con la selección de fútbol de Botsuana.

Trayectoria
Marumo firmó con el Bay United de Sudáfrica en agosto de 2010. Previamente, jugó por el Botswana Defence Force de su país en los años 1990 y desde febrero de 2008, en el Haras El Hodood de Egipto, convirtiéndose en el primer botsuano en jugar en la máxima división egipcia, una de las más competitivas del continente africano.

Selección nacional
Ha sido internacional con la selección de fútbol de Botsuana en 49 ocasiones siendo su debut en 1999. En mayo de 2003, Marumo fue expulsado en una definición por penales frente a  en los cuartos de final de la Copa Cosafa. Fue el portero titular de Botsuana en su primera participación en una Copa Africana de Naciones, en la edición de 2012. Jugó los tres partidos que su seleccionado disputó en el campeonato. Marumo se retiró del fútbol internacional luego del torneo.

Participaciones en Copas Africanas

Clubes

Palmarés

Campeonatos nacionales

Referencias

Enlaces externos
 Perfil en Nationalfootballteams

Futbolistas del Haras El-Hodood
Futbolistas de la selección de fútbol de Botsuana
Guardametas de fútbol de Botsuana

Modiri Marumo


La saison 2014-2015 du championnat des Îles Turques-et-Caïques de football est la dix-septième édition de la WIV Provo Premier League, le championnat de première division des Îles Turques-et-Caïques.

L'AFC Academy, tenant du titre, conserve son titre en 2015.

Les équipes participantes
Après seulement une rencontre, le Trailblazers FC fusionne avec Flamingo qui n'avait pas encore démarré sa saison. La nouvelle entité connue sous le nom de Mango Reef Trailblazers dispute un match avant de déclarer forfait pour l'ensemble de la saison.

Providenciales :AFC AcademyBeaches FCCheshire HallFlamingo FCRozo FCSWA SharksTrailblazers FC

Légende des couleurs

Compétition

Classement
Le Trailblazers FC dispute une rencontre (défaite 0-17 face à l'AFC Academy) avant d'annoncer sa fusion avec Flamingo (qui n'avait pas joué le moindre match en raison d'un manque de joueurs dans son effectif) afin de former le Mango Reef Trailblazers FC. La nouvelle entité dispute une rencontre (défaite 0-8 face aux SWA Sharks) avant de déclarer forfait pour la saison. Les deux résultats sont annulés.

De son côté, le Rozo FC est incapable d'aligner un effectif suffisant pour quatre de ses dix rencontres et subit donc autant de défaites par forfait 0-3.

Le barème de points servant à établir le classement se décompose ainsi :
 Victoire : 3 points
 Match nul : 1 point
 Défaite : 0 point

|valign=top align=left width=35%|

|}

Résultats

Statistiques

Buteurs

Bilan de la saison

Références

Voir aussi

Lien interne
 Championnat des Îles Turques-et-Caïques de football

Lien externe
  Page complète sur la saison sur RSSSF

2014-2015
Îles Turques-et-Caïques
2014 aux Îles Turques-et-Caïques
2015 aux Îles Turques-et-Caïques

Championnat des Îles Turques-et-Caïques de football 2014-2015


Agrilus pyritosus é uma espécie de inseto do género Agrilus, família Buprestidae, ordem Coleoptera.

Foi descrita cientificamente por Kerremans, 1900.

Referências

pyritosus

Agrilus pyritosus


Konstantínos Tsakalídis (en ) est un photojournaliste indépendant grec né en 1986 à Serrès.

Il est désigné « photographe de l'année 2022 » dans la catégorie « single » au World Press Photo.

Biographie
Konstantínos Tsakalídis est né en 1986 à Serrès en Grèce. Il est diplômé du département d'informatique de l'Institut pédagogique technologique de Thessalonique et du Centre photographique Stereosis.

Depuis 2013, il documente les problèmes liés à la crise dans son pays.

En 2015-2016, il documente le parcours de milliers de réfugiés Afghans, Irakiens ou Syriens des îles de l'est de la mer Égée vers l'Europe centrale en passant par les Balkans, ainsi que leur vie dans le camp d'Idoméni à la frontière entre la Grèce et la Macédoine du Nord.

En , ses images des incendies de forêt à Athènes et sur l'île d'Eubée pour l'agence Bloomberg News lui permet de remporter le prix du « Photographe de l'année 2022 » dans la catégorie « single » au World Press Photo en 2022.

Basé à Thessalonique, Konstantínos Tsakalídis est membre cofondateur de l'agence photo grecque SOOC Images et contributeur régulier à Bloomberg News dans le nord de la Grèce. Il couvre particulièrement les questions sociales et politiques en Grèce, en Europe de l'Est et en Turquie.

Prix et distinctions
Liste non exhaustive :

 2021 : TIME' Top 100 Photos
 2022 : Istanbul Photo Awards pour sa photo « Woman from Evia »
 2022 : World Press Photo of the Year dans la catégorie Single, pour sa photo « Evia Island Wildfire »
 2022 : Siena International Photo Awards, photographe de l'année pour sa photo « Woman from Evia »

Notes et références

Liens externes

Naissance en 1986
Naissance à Serrès
Photojournaliste
Photographe grec du XXIe siècle

Konstantínos Tsakalídis


Alfonso al III-lea d'Este (22 octombrie 1591 – 26 mai 1644) a fost Duce de Modena și Reggio din 1628 până în 1629. El a fost soțul Prințesei Isabela de Savoia, fiica lui Carol Emanuel I de Savoia (1562–1630) și a Infantei Catalina Micaela a Spaniei.

Biografie

Născut la Ferrara, el a fost fiul Ducelui Cesare d'Este de Modena și a Virginiei de Medici. În 1613 a luat parte la războiul împotriva Lucca și a deținut un rol important în asasinarea contelui Ercole Pepoli, care își disputa ducatul cu Cesare (1617).

În 1608 el s-a căsătorit cu Isabela de Savoia, fiica regelui Carol Emanuel I de Savoia. Profund îndrăgostit de ea, când Isabela a murit în 1626 el  s-a apropiat de religie. Când a murit tatăl său, în 1628, Alfonso a devenit Duce de Modena și Reggio. Totuși, în iulie 1629 el și-a anunțat abdicarea. La 8 septembrie în același an a intrat la călugării capucini sub numele de fra' Giambattista da Modena.

S-a distins ca predicator și a ajutat oamenii în timpul ciumei care a lovit ducatul în 1630-1631. În anul următor a revenit la Modena, dar discursurile sale împotriva costumelor curții l-au făcut nebinevenit, așa că s-a retras la o mănăstire din Castelnuovo di Garfagnana, construită de fiul său, Ducele Francesco I, unde a murit în 1644.

Copii

Cesare d'Este (1609–1613), a murit în copilărie;
Francesco d'Este (1610–1658), viitorul Duce de Modena; s-a căsătorit cu Maria Farnese, Vittoria Farnese și Lucrezia Barberini; a avut copii;
Obizzo d'Este (1611–1644), episcop de Modena;
Caterina d'Este (1613–1628), călugăriță;
Cesare d'Este (1614–1677), a murit celibatar;
Alessandro d'Este (1615), a murit în copilărie;
Carlo Alessandro d'Este (1616–1679), a murit celibatar;
Rinaldo d'Este (1618–1672) Cardinal;
Margherita d'Este (1619–1692), s-a căsătorit cu Ferrante al III-lea Gonzaga, Duce de Guastalla;
Beatrice d'Este (1620), a murit în copilărie;
Beatrice d'Este (1622–1623), a murit în copilărie;
Filiberto d'Este (1623–1645);
Bonifazio d'Este (1624), a murit în copilărie;
Anna Beatrice d'Este (1626–1690), s-a căsătorit cu Alessandro al II-lea Pico della Mirandola și a avut copii; mama ei Isabela a murit dându-i ei naștere.

Nașteri în 1591
Decese în 1644
Alfonso 03
Alfonso 03
Alfonso 03
Alfonso 03

Alfonso al III-lea d'Este, Duce de Modena


Afrikansk bjergvipstjert () er en spurvefugl, der lever i det subsahariske Afrika.

Noter
 Avibase - the world bird database

Eksterne henvisninger

Bjergvipstjert
Vipstjerter

Afrikansk bjergvipstjert


محمد زاهد بن حسن الحلمي الكوثري نسبة إلى قرية الكوثري بضفة نهر «شيز» من بلاد القوقاز، وقيل بأنه نسبة إلى أحد أجداده، ينحدر من أصل جركسي من قبيلة الشابسوغ الشركسية العريقة.

مولده
ولد بقرية حاج حسن قريسي القريبة من دوزجة بنحو ثلاثة أميال شرق الأستانة في تركيا، وكان ذلك يوم الثلاثاء 27أو 28 من شوال عام 1296 هـ الموافق 14 أكتوبر عام 1878م.

نشأته وتفقهه وجهاده
تفقه في جامع الفاتح بالآستانة، ودرس فيه، وتولى رياسة مجلس التدريس واضطهده الاتحاديون في خلال الحرب العالمية الأولى لمعارضته خطتهم في إحلال العلوم الحديثة محل العلوم الدينية في أكثر حصص الدراسة. ولما تولى الكماليون وجاهروا بالإلحاد أريد اعتقاله فركب إحدى البواخر إلى الإسكندرية سنة 1341هـ = 1922م، وتنقل زمناً بين مصر والشام، ثم استقر في القاهرة موظفاً في دار المحفوظات لترجمة ما فيها من الوثائق التركية إلى العربية. وكان يجيد العربية والتركية والفارسية والجركسية، وفي نطقه بالعربية لكنة.

مؤلفاته

له مؤلفات دينية كثيرة تزيد على خمسين مؤلفاً.
من مؤلفاته المطبوعة:
 مقالات الكوثري.
 صفعات البرهان على صفحات العدوان.
 العقيدة وعلم الكلام من أعمال الإمام محمد زاهد الكوثري.
 الفقه وأصول الفقه من أعمال الإمام محمد زاهد الكوثري.
 تأنيب الخطيب على ما ساقه في ترجمة أبي حنيفة من الأكاذيب.
 نظرة عابرة في مزاعم من ينكر نزول عيسى عليه السلام قبل الأخرة.
 الإشفاق على أحكام الطلاق في الرد على من يقول: إن الثلاث واحدة.
 اللامذهبية قنطرة اللادينية.
 محق التقول في مسألة التوسل.
 الاستبصار في التحدث عن الجبر والاختيار.
 تحذير الخلف من مخازي أدعياء السلف.
 النكت الطريفة في التحدث عن ردود ابن أبي شيبة على أبي حنيفة.
 إحقاق الحق بإبطال الباطل في مغيث الخلق، ويليه: أقوم المسالك في رواية مالك عن أبي حنيفة ورواية أبي حنيفة عن مالك.
 التحرير الوجيز فيما يبتغيه المستجيز.
 الترحيب بنقد التأنيب.
 من عبر التاريخ في الكيد للإسلام.
 فقه أهل العراق وحديثهم.
 نبراس المهتدي في اجتلاء أبناء العارف دمرداش المحمدي.
 رفع الاشتباه عن حكم كشف الرأس ولبس النعال في الصلاة.
 إرغام المريد في شرح النظم العتيد لتوسل المريد.
 تعطير الأنفاس بذكر سند ابن أركماس.
 حنين المتفجع وأنين المتوجع.
 الفوائد الوافية في علمي العروض والقافية.
 الإفصاح عن حكم الإكراه في الطلاق والنكاح.
 ملخص تذهيب التاج اللجيني في ترجمة البدر العيني في أول شرح البخاري.
 لمحات النظر في سيرة الإمام زفر رضي الله عنه.
 حسن التقاضي في سيرة الإمام أبي يوسف القاضي.
 بلوغ الأماني في سيرة الإمام محمد بن الحسن الشيباني.
 الإمتاع في سيرة الإمامين الحسن بن زياد وصاحبه محمد بن شجاع.
 الحاوي في سيرة الإمام أبي جعفر الطحاوي.

ومما قدم له وعلق عليه:
 الغرة المنيفة للسراج الغزنوي الهندي في تحقيق نحو مائة وسبعين مسألة، رداً على الطريقة البهائية للفخر الرازي.
 دفع شبه التشبيه بأكف التنزيه لابن الجوزي.
 تبيين كذب المفتري فيما نسب إلى الإمام أبي الحسن الأشعري لابن عساكر.
 التبصير في الدين وتمييز الفرقة الناجية عن الفرق الهالكين لأبي المظفر الإسفراييني.
 الفرق بين الفرق لعبد القاهر البغدادي.
 التنبيه والرد على أهل الأهواء والبدع لأبي الحسين الملطي.
 الإنصاف فيما يجب اعتقاده ولا يجوز الجهل به للقاضي الباقلاني.
 العقيدة النظامية لإمام الحرمين الجويني.
 الأسماء والصفات للبيهقي.
 اختلاف الموطآت للدارقطني.
 بيان زغل العلم للذهبي.
 المصعد الأحمد لابن الجزري.
 الانتصار والترجيح للمذهب الصحيح لسبط ابن الجوزي.
 السيف الصقيل في الرد على ابن زفيل (في الرد على نونية ابن القيم) للتقي السبكي، والتعليقات معروفة بإكمالة الرد ومسماة بتبديد الظلام المخيم من نونية ابن القيم.
 مراتب الإجماع لابن حزم، ونقده لابن تيمية.
 النبذ في أصول الفقه الظاهري لابن حزم.
 الاختلاف في اللفظ والرد على الجهمية والمشبهة لابن قتيبة، والتعليق يسمى لفت اللحظ إلى ما في الاختلاف في اللفظ.
 رسالة أبي داود في وصف سنته.
 مناقب أبي حنيفة وأبي يوسف ومحمد بن الحسن للذهبي، ومعها أيضاً تعليق الأستاذ أبي الوفاء.
 ذيول طبقات الحفاظ للحسيني وابن فهد والسيوطي.
 العالم والمتعلم.
 رسالة أبي حنيفة إلى عثمان البتي.
 الفقه الأبسط للإمام أبي حنيفة.
 اللمعة في الوجود والقدر وأفعال العباد لإبراهيم بن مصطفى الحلبي المذاري.
 كشف أسرار الباطنية لمحمد بن مالك الحمادي.
 الروض الزاهر في سيرة الملك الظاهر للبدر العيني.
 شروط الأئمة الستة لمحمد بن طاهر المقدسي وشروط الخمسة للحازمي، والتعليقات عليها مسماة بالتعليقات المهمة على شروط الأئمة.
 كشف المغطى من فضل الموطا لابن عساكر.
 العقل وفضله لابن أبي الدنيا.
 الحدائق في الفلسفة العالية للبطليوسي.
 حقيقة الإنسان والروح للجلال الدواني.
 منية الألمعي فيما فات الزيلعي للعلامة قاسم بن قطلوبغا.
 الانتقاء في تاريخ الأئمة الفقهاء، مالك والشافعي وأبي حنيفة لابن عبد البر.
 خصائص مسند أحمد لأبي موسى المديني.
 شرح الحكيم محمد بن أبي بكر التبريزي على المقدمات الخمس والعشرين.
 من دلالة الحائرين لموسى بن ميمون.

ومما قدم له أو كتب فيه كلمة:
 شرح مقامة (الحور العين) لنشوان الحميري.
 الروض النضير في شرح المجموع الفقهي الكبير للسياغي الصنعاني.
 نثر الدر المكنون في فضائل اليمن الميمون للسيد محمد الأهدل.
 الدر الفريد الجامع لمتفرقات الأسانيد للسيد عبد الواسع اليماني.
 بيان مذهب الباطنية وبطلانه من كتاب قواعد عقائد آل محمد لمحمد بن الحسن الديلمي.
 طبقات ابن سعد من الطبعة المصرية.
 نصب الراية في تخريج أحاديث الهداية للحافظ الزيلعي، تقدمته واسعة وجداول التصويب غير وافية، فتحتاج إلى إكمال.
 فتح الملهم في شرح صحيح مسلم للعلامة شبير أحمد العثماني.
 ترتيب مسند الإمام الشافعي للحافظ محمد عابد السندي.
 أحكام القرآن جمع البيهقي من نصوص الإمام الشافعي.
 مناقب الإمام الشافعي للحافظ عبد الرحمن بن أبي حاتم الرازي الشافعي.
 ذيل الروضتين للحافظ أبي شامة.
 فهارس البخاري لفضيلة الأستاذ الشيخ رضوان محمد رضوان.
 إشارات المرام من عبارات الإمام أبي حنيفة النعمان لكمال الدين البياضي.
 كشف الستر عن فرضية الوتر لعبد الغني النابلسي.
 العالم والمتعلم لأبي بكر الوراق الترمذي.
 الأعلام الشرقية للأستاذ زكي مجاهد.
 انتقاد المغني عن الحفظ والكتاب للأستاذ حسام الدين القدسي.
 النهضة الإصلاحية للأسرة الإسلامية للأستاذ مصطفى الحمامي.
 منتهى آمال الخطباء له أيضاً.
 براهين الكتاب والسنة للعلامة العارف بالله الشيخ سلامة العزامي.
 قانون التأويل لحجة الإسلام الغزالي.
 الثمرة البهية للصحابة البدرية لمحمد سالم الحفناوي.
 كتاب بغداد لابن طيفور.
 فتاوى تقي الدين السبكي.
 إيضاح الكلام فيما جرى للعز بن عبد السلام.
 تاريخ القوقاز.
 دفع شبه من شبه وتمرد ونسب ذلك إلى السيد الجليل الإمام أحمد للتقي الحصني.
 تعليقه على مادة (الجركس) في تعريب دائرة المعارف الإسلامية.

مؤلفات عنه
 منهج الإمام الكوثري في محاربة البدع العقدية — دين محمد محمد ميرا صاحب
 ضوابط الاجتهاد التنزيلي عند الشيخ محمد زاهد الكوثري — محمد المصلح
 أثر الإمام الكوثري في نصرة وتأييد المذاهب الفقهية السنية — صلاح محمد أبو الحاج
 الإمام محمد زاهد الكوثري وإسهاماته في علم الرِّواية والإسناد — محمد عبد الله آل رشيد
 الإمام الكوثري وسجالاته العلمية في الصحف والمجلات مع الكشف عما لم يجمع من مقالاته — إياد أحمد الغوج
 العلامة محمد زاهد الكوثري وموقفه من النزعة الظاهرية في عصره — د. عبد الرزاق وورقية
 مجمل آثار وآراء زاهد الكوثري — أ. د. عمار جيدل
 جهود الشيخ محمد زاهد الكوثري في خدمة السنة المشرفة: عرض ودراسة — الأستاذ الدكتور أبو بكر بن الطيب كافي أستاذ الحديث وعلومه ورئيس قسم الكتاب والسنة بجامعة الأمير عبد القادر للعلوم الإسلامية بقسنطينة بالجزائر.
 جهود الشيخ الكوثري في خدمة السنة والمذاهب الفقهية السنية والدفاع عن العقيدة الإسلامية (23-24 نوفمبر 2007 : دوزجة): وهي البحوث المقدمة باللغة العربية لمؤتمر محمد زاهد الكوثري الدولي/ قدم له عبد الله محمد عبد الله إسماعيل.
 التنكيل بما في تأنيب الكوثري من الأباطيل - تأليف: الإمام عبد الرحمن المعلمي اليماني. وهو رد على كتاب تأنيب الخطيب تأليف: محمد الكوثري. بسبب تجني الكوثري على علماء أهل السنة.

وفاته
توفي بتاريخ 19 من ذي القعدة 1371 هـ الموافق 11 أغسطس 1952م، عن خمس وسبعين سنة، وأمّ صلاة الجنازة الشيخ عبد الجليل عيسى شيخ اللغة العربية، ودفن قرب قبر أبي العباس الطوسي في قرافة الشافعي.

انظر أيضًا
 التنكيل للمعلمي

المصادر والمراجع
كتاب (أعلام الشراكسة) – تأليف فيصل حبطوش خوت أبزاخ- مؤسسة خوست للإعلان – عمان – الأردن – 2007م

وصلات خارجية
 شيخ علماء الإسلام محمد زاهد الكوثري
 الإمام محمد زاهد الكوثري ناقداً
 علماء التراث وقضايانا المعاصرة (1). محمد زاهد الكوثري بقلم: د. محمد عبد الفضيل القوصي
 علماء التراث وقضايانا المعاصرة (2). محمد زاهد الكوثري بقلم: د. محمد عبد الفضيل القوصي
 كلام محمد زاهد الكوثري الحنفي في تبيين حقيقة ابن القيم الجوزية ومؤلفاته

أشاعرة
أصوليون
أعلام التصوف
أعلام الشراكسة
شعراء أتراك بالعربية
صوفيون أتراك
صوفيون مصريون
عثمانيون
عثمانيون شركس
علماء حديث من مصر
علماء دين سنة مصريون
علماء دين مسلمون
علماء مسلمون في القرن 14 هـ
فقهاء الحنفية
كتاب الدولة العثمانية في القرن 20
كتاب وكاتبات مصريون
ماتريدية
مترجمون
مترجمون من التركية إلى العربية
متكلمون مسلمون
مجددون
مسلمون باحثون عن الإسلام في القرن 20
مصريون شراكسة
مواليد 1296 هـ
مواليد 1879
وفيات 1371 هـ
وفيات 1952
وفيات في القاهرة

محمد زاهد الكوثري


13673 Urysohn este un asteroid din centura principală de asteroizi.

Descriere
13673 Urysohn este un asteroid din centura principală de asteroizi. A fost descoperit pe  la Prescott (Arizona) de Paul G. Comba. El prezintă o orbită caracterizată de o semiaxă mare de 2,87 ua, o excentricitate de 0,09 și o înclinație de 1,8° în raport cu ecliptica.

Vezi și
 Lista planetelor minore: 13001-14000
 Centura de asteroizi

Referințe

Obiecte astronomice descoperite în 1997
Centura de asteroizi

13673 Urysohn


A ditadura militar panamenha foi um período de 21 anos em que o Panamá esteve sob uma ditadura militar. Foi iniciada a partir do golpe de Estado de 11 de outubro de 1968 contra o presidente Arnulfo Arias Madrid liderado pelos coronéis Boris Martínez, José H. Ramos Bustamante e o general Omar Torrijos Herrera. No entanto, em comparação com muitas ditaduras latino-americanas, não foi anticomunista, mas um "processo revolucionário" para acabar com a burocracia e a má gestão que o país enfrentava. Os meios de comunicação foram  controlados, porém novas leis e uma Constituição foram criadas, todas sob a administração de Torrijos. Na época de Manuel Antonio Noriega, a corrupção apoderou-se do governo e uma onda de oposição política foi desencadeada e as más relações com os Estados Unidos levaram a uma invasão que trouxe o fim do governo militar. Cabe destacar que durante a ditadura ocorreram avanços tecnológicos e políticos, como a televisão em cores, os computadores, a maior representação do Panamá na política mundial, os Tratados Torrijos-Carter que levaram à reversão do Canal do Panamá ao istmo e alguma melhoria do sistema de saúde, econômico, educacional e social.

Antecedentes
O golpe de Estado de 1931, que derrubou o presidente Florencio Harmodio Arosemena, foi um acontecimento que colocou a jovem república em crise. Os governos de José Antonio Remón (o único presidente panamenho assassinado no cargo) e Marco Aurelio Robles marcaram o Panamá como uma nação débil. O presidente Arnulfo Arias Madrid havia sido deposto duas vezes: em 1941, em seu primeiro governo, onde foi substituído por Ricardo Adolfo de la Guardia, e em 1951, em seu segundo governo, no qual foi substituído por Alcibíades Arosemena.

Nas eleições gerais de 1968 haviam três candidatos: o engenheiro David Samudio Ávila, apoiado pela coligação Alianza del Pueblo liderada pelo Partido Liberal, Arnulfo Arias Madrid, apoiado pela coligação Unión Nacional liderada pelo Partido Panamenho e o Dr. Antonio González Revilla, candidato do Partido Democrata Cristão. Após acusações de corrupção e compra de votos, o Arias Madrid sai vitorioso com 41.545 votos.

Tomada de poder pelos militares
Na noite de 11 de outubro de 1968, os militares se mobilizaram e prenderam muitos apoiadores do presidente Arnulfo Arias enquanto ele estava em um cinema local. Mais tarde, tomaram as rádios do país e emitiram uma declaração na voz de Omar Torrijos. Em 12 de outubro, Boris Martínez estabeleceu uma Junta Militar para assumir o controle da nação. Arias imediatamente refugia-se na Zona do Canal do Panamá e posteriormente parte para um autoexílio em Miami.

Posteriormente, Martínez e Torrijos lutaram pelo poder no Panamá, mas Torrijos  sairia vitorioso ao forçar o exilio de Boris Martínez em 1969. Assim Torrijos acabou consolidando seu poder no país e proclamou-se Líder Máximo de La Revolución Panameña.

O governo militar usou seu poder para neutralizar a oposição inicial das lideranças comunitárias, do movimento estudantil e dos apoiadores de Arnulfo Arias que formavam a Frente Cívica. A repressão às manifestações massivas se intensificou. Os militares chegaram a ocupar e fechar a Universidade do Panamá e o Instituto Nacional do Panamá. Isso produziu ainda mais encarceramentos e provocou mortes em circunstâncias estranhas e confrontos armados.

Governo e política
O poder estava centrado nas forças armadas. Naquela época, o Presidente da República não passava de um fantoche do chefe de governo, que era ao mesmo tempo chefe da Guarda Nacional.

O governo militar era o poder completo do Estado e o órgão legislativo era baseado na Assembleia Nacional dos Representantes dos Corregimentos e no Conselho Nacional de Legislação. Com a assinatura dos Tratados Torrijos-Carter, a primeira reforma da Constituição foi feita em 1978, na qual permitia o multipartidarismo, mas o Partido Revolucionário Democrático (PRD), inscrito em 11 de outubro de 1978, teria a papel de partido dominante. Em 1983 a Assembleia Nacional regressa com o nome de Assembleia Legislativa, que existiu de 1983 a 1989 (ano em que Noriega restabeleceu a Assembleia de Representantes).

O órgão judicial era uma dependência do governo militar, de modo que muitas vezes não havia julgamentos justos.

Fim da ditadura
Em 31 de julho de 1981, o general Torrijos morreu em um acidente de avião ocorrido em Cerro Marta, província de Coclé.

Após sua morte, quando o governo foi desestabilizado, a Guarda Nacional nomeou Rubén Darío Paredes como chefe de governo e a Assembleia de Representantes elegeu Arístides Royo como presidente da República. Quando Noriega assumiu o poder, a economia e a política panamenhas sofreram com as declarações antiamericanas do ditador. Isso significou tempos de pobreza, corrupção e ataques à população, como o Massacre de Albrook.

A invasão

Dois dias antes do ataque, um soldado estadunidense foi morto ao cruzar um posto de controle em frente ao quartel-general da Guarda Nacional, o que considerado o estopim do conflito. A invasão começou na manhã de 20 de dezembro de 1989 com o bombardeio de múltiplas instalações políticas e militares. O objetivo do ataque era anular qualquer resposta do exército panamenho. O bombardeio destruiria aeroportos e bases militares do país.

Apesar das declarações de Noriega perante a Assembleia Legislativa dias antes da operação militar estadunidense, não houve declaração de guerra formal e a ação foi condenada pela Assembleia Geral da ONU e pela Organização dos Estados Americanos. A operação durou poucos dias devido à superioridade do exército ocupante e à pouca resistência encontrada. Noriega conseguiu escapar e buscou asilo na Nunciatura Apostólica. Em 31 de janeiro de 1990, ele se renderia às forças de ocupação e seria preso após a Operação Nifty Package.

Guillermo Endara foi nomeado presidente do país em uma base militar dos Estados Unidos durante a operação. Nos dias que se seguiram à intervenção, devido à ausência da polícia e à passividade das tropas estadunidenses, ocorreram saques e atos de vandalismo em várias cidades, aumentando as perdas materiais.

Ver também
Comissão da Verdade do Panamá

Ligações externas
50 years ago this night… The Panama News
How Panama almost forgot its decades of military dictatorship. The Conversation.

História política do Panamá

Ditadura militar no Panamá


Bucătăria macedoneană, bogată prin varietate și arome, este una reprezentativă pentru Balcani, având puternice influențe turcești, grecești, dar și din Orientul Mijlociu și, într-o mai mică măsură, italienești, mediteraneene și ungurești. Bucătăria macedoneană este cunoscută în mod deosebit pentru utilizarea ardeiului gras roșu, a fasolei și pentru produsele de patiserie. Climatul relativ cald al țării oferă condiții excelente de creștere pentru o varietate de legume, ierburi și fructe. Bucătăria macedoneană se remarcă, de asemenea, prin diversitatea și calitatea produselor sale lactate, vinurilor și băuturilor alcoolice locale, cum ar fi rakija. Tavče gravče (echivalenta fasolei la ceaun din România) este considerată mâncarea națională a Macedoniei de Nord.

Mâncăruri

 Ajvar (asemănătoare cu zacusca românească)
 Burek
 Chorba od kopriva (ciorbă de urzici)
 Kachamak (terci de porumb, cunoscut și ca bakadarnik)
 Kebapi
 Kisela zelka și rasolnica (varză acră)
 Kompir mandza (o tocană de cartofi cu carne)
 Malidzano (salată de vinete cu brânză sirenje, nuci, usturoi și condimente)
 Mekici
 Musaka
 Pastrmajlija
 Pindzur
 Pita
 Pleskavica (cunoscută și ca sharska sau ajducka)
 Polneti piperki (ardei umpluți, de obicei, cu orez sau orez cu carne)
 Popara
 Sarma
 Selsko meso (friptură de vită, porc sau miel cu ciuperci, vin alb și brânză galbenă deasupra, de obicei pregătită în vase de lut)
 Sharplaninski ovchi sau kashkaval (brânză tare, din lapte de oaie, specifică Munților Šar)
 Shirden și kukurek
 Tarator
 Tavče gravče
 Turli tava
 Zelnik

Deserturi

 Baklava
 Kadaif
 Kompot
 Lokum
 Med
 Palačinki
 Tulumba

Băuturi

Cafea
Macedonia are o cultură a cafelei bine dezvoltată, iar cafeaua turcească este de departe cea mai populară băutură de cafea. Cu peste 5.000 de unități în toată țara, cafeneaua tradițională macedoneană – kafana – este unul dintre cele mai comune locuri pentru a servi o ceașcă de cafea. Cu toate acestea, din cauza stereotipurilor negative în jurul kafana, mulți tineri preferă să-și bea cafeaua în localurile pe stil occidental.

Din zilele Imperiului Otoman și până în prezent, cafeaua a jucat un rol important în stilul de viață și cultura macedoneană. Servirea și consumul de cafea au avut un efect deosebit asupra obiceiurilor de logodnă și gen, interacțiunilor politice și sociale, rugăciunii și ospitalității. Deși multe dintre ritualuri nu se mai practică în ziua de azi, cafeaua a rămas o parte integrantă a culturii macedonene.

Alte băuturi de cafea, precum latte, caffè mocha sau cappuccino, devin din ce în ce mai populare, odată cu deschiderea cafenelelor de lux. Muncitorii și oamenii de afaceri au contribuit la popularizarea cafelei instant (în special frappé).

Alcoolice

Rakija este băutura tradițională macedoneană. O băutură alcoolică foarte puternică (50–60% alcool), rakija se obține prin distilarea fructelor fermentate. Gustul acesteia este deseori îmbogățit cu diferite ierburi sau cu nuci. Alte băuturi alcoolice populare în Macedonia sunt mastika și boza. În mod tradițional, vinul alb se consumă vara, iar cel roșu iarna.

Note

Legături externe

  Blog de mâncăruri, bucătărie și rețete macedonene

Bucătăria balcanică
Macedonia

Bucătăria macedoneană


El X Campeonato Mundial de Tiro al Blanco Móvil se celebró en Estocolmo y Västerås (Suecia) entre el 2 y el 10 de junio de 2012 bajo la organización de la Federación Internacional de Tiro Deportivo (ISSF) y la Federación Sueca de Tiro Deportivo.

Las competiciones se realizaron en las instalaciones de la Escuela de Gimnasia y Deporte (Estocolmo) y en el Campo de Tiro de Västerås.

Resultados

Masculino

Femenino

Medallero

Enlaces externos
Resultados oficiales (en inglés).

blanco

Campeonato Mundial de Tiro al Blanco Móvil de 2012


Les mots Hispanicus, Hispanica et Hispanicum sont originellement trois déclinaisons (notamment le nominatif singulier masculin, féminin et neutre) d'un adjectif latin signifiant « d'Hispanie,  ».

Le mot hispánica est le féminin singulier d'un adjectif espagnol signifiant « d'Espagne,  ».

Sciences et techniques
 En taxonomie, les mots hispanicus, hispanica et hispanicum (en italique et sans majuscule) servent d'épithète spécifique ou de nom subspécifique pour nommer des espèces ou sous-espèces animales ou végétales originaires d'Espagne. Pour les espèces et sous-espèces concernées, consulter les listes générées automatiquement : hispanicus, hispanica, hispanicum.

Sciences humaines et sociales
En histoire :
 la Pax Hispanica (« paix espagnole ») est une période d'environ vingt-trois ans (1598-1621) caractérisée par une nouvelle emprise de l'Espagne en Europe, lorsque l'Espagne permit une stabilité européenne après divers conflits avec le royaume de France, le royaume d'Angleterre et les Provinces-Unies néerlandaises ;
 la Marca Hispanica (« marche d'Espagne ») est la frontière politico-militaire de l'Empire carolingien dans la partie orientale des Pyrénées.

Culture et société
 La Biblioteca Digital Hispánica (« Bibliothèque numérique hispanique ») est la bibliothèque numérique de la Biblioteca Nacional de España (« Bibliothèque nationale d'Espagne »), qui offre un accès libre et gratuit à des milliers de documents numérisés par la Bibliothèque.
 Letras hispánicas est une collection de Cátedra, une maison d'édition espagnole spécialisée en littérature espagnole et hispano-américaine classiques et humanistes.

Épithète spécifique

Hispanica


داريا  هي إحدى القرى اللبنانية من قرى قضاء زغرتا في محافظة الشمال.يمر بها نهر قاديشا الذي يعرف بنهر أبو علي في طرابلس.

المراجع

أماكن مأهولة في محافظة لبنان الشمالي
تجمعات مارونية في لبنان
قضاء زغرتا
مدن لبنان

داريا (زغرتا)


Castrol birçok dalda otomotiv yağları üreten bir marka. BP Şirketler grubunun bir parçası olan Castrol; 19 Mart 1899'da Charles "Cheers" Wakefield tarafından İngiltere'de kuruldu.

İlk isminin Wakefield Oil Company olmasına rağmen, 1909 yılında üretime geçen Castrol markalı otomobil yağı, artan popülaritesi sebebiyle şirkete ismini verdi.

Otomobillerin yanı sıra; motosikletlerde ve uçaklarda da Castrol'un diğer yağlardan üstün deterjan bazlı karışımı kullanılmaktadır.

Otomobil hız rekoru 21 kez Castrol yağı kullanılan arabalar tarafından kırıldı. Son olarak Andy Green tarafından idare edilen ThrustSSC, 1220 km/sa. hızla bu rekora imza attı. (Ses hızı'ndan daha hızlı.)

1966 yılında Burmah şirketi tarafından satın alınan Castrol, 2000 yılında BP şirketler grubuna satıldı.

Dış bağlantılar
 Castrol Türkiye Resmi Sayfası

Motor yağları
Petrol ürünleri
Birleşik Krallık merkezli enerji şirketleri
Birleşik Krallık merkezli kimya şirketleri
Markalar
2008 Avrupa Futbol Şampiyonası sponsorları
1899'da kurulan oluşumlar
BP
1899'da İngiltere'de kurulan oluşumlar

Castrol


Susanne Lykke Michelsen (født 23. april 1972) er en dansk forfatter, oprindeligt uddannet akupunktør. Hun er mest kendt for fantasyserien Havets Perle og sin alsidighed i at skrive bøger til både voksne og børn i mange forskellige genre. Hun har modtaget støtte til flere litteraturprojekter af både Egedal Kunstråd, Statens Kunstfond og Egedal Erhverv. Medarrangør af Egedal Bogfest og er en del af SKRIVEtanterne Podcast.

Bibliografi

 Mærket - af psykopatens spind, biografisk roman, 2016
 Pige på mission, krigsroman, 2019
I hver sin retning, noveller, medforfatter, 2019
Kys og kaos, ungdomsroman, 2020
Havets Perle 1, Nedstigning, fantasy, 2020
E-bog og lydbog - lær at udgive digitalt, fagbog, 2020
Den franske dukke, krimi, 2021
Havets Perle 2, Første generation, fantasy 2022
Inderst inde, antologi, medforfatter, 2022

Priser
Vinder af Marisa Søbys litteraturpris 2021 - En forfatter der har gjort en forskel.

Referencer

Dansksprogede forfattere

Susanne Lykke


Aldo Olivieri (2. oktober 1910 - 5. april 2001) var en italiensk fodboldspiller (målmand) og -træner.

Olivieri blev verdensmester med Italiens landshold ved EM 1938 i Frankrig, og spillede samtlige italienernes fire kampe i turneringen, herunder finalesejren over Ungarn. Han nåede i alt at spille 24 landskampe.

På klubplan spillede Olivieri hele sin karriere i hjemlandet og repræsenterede blandt andet Verona, Brescia og Torino.

Referencer

Eksterne henvisninger

Fodboldspillere fra Italien
Fodboldspillere fra Torino FC
Fodboldspillere fra Hellas Verona FC
Fodboldspillere fra Brescia Calcio
Fodboldspillere fra Calcio Padova
Fodboldtrænere fra Italien
Verdensmestre i fodbold

Aldo Olivieri


ඇක්වාපොනික්ස් යනු ජල ජීවින් හා පැලෑටි නැවත නැවත මාරු කරමින් ජලජ ජීවින් හා පැලැටි වගා කිරීමේ ක්‍රමයයි.

ජලජ ජීවින් කුඩා ඉඩ ප්‍රමාණයක, හෝ ටැංකියක ඇති කිරීමෙන් එම ජලජ ජීවින්ගෙන් නිකුත් වන අප ද්‍රව්‍ය අතුරු නිෂ්පාදනයක් ලෙසින් ජලයට එක් වේ. මෙම අප ද්‍රව්‍ය එකතු වූ ජලය පැලෑටි වලට අවශ්‍ය පෝෂණ ගුණයන්ගෙන් අනූනය. එහෙත් ඒ සමග එම ජලය ජල ජීවින්ට විෂ සහිතය.

පැලැටි වැවෙන්නේ ඒවාට පෝෂණිය කොටස් අඩංගු ජලය ප්‍රයෝජනයට ගැනීමට හැකි වන අයුරිනි. පැලැටි පෝෂණ කොටස් උරා ගන්නා අතර ජලයේ තිබෙන විෂ කොටස් ඒ සමග ඉවත් කරයි. මෙය ජලජ ජීවීන්ට හිතකරය.

දැන් කෙරෙන්නේ පිරිසිදු වි ඇති ජලය ජලජ ජිවීන් සිටින පරිසරයට මුදා හැරීමයි. මෙසේ මේ ක්‍රියා දාමය නොකඩවා කෙරි ගෙන යයි. ඇක්වාපොනික් ක්‍රමයට අනුව ජලය ඉවත් කිරීමක් හෝ මාරු කිරිමක් සිදු නොවේ. ජල ජීවින් හා පැලැටි අතර පවත්නා සහ සම්බන්ධතාවය මත මෙම ක්‍රමය රඳා පවතින්නේ පරිසරය මනා ලෙස පවත්වා ගෙන යාම සඳහාය. පැලෑටි විසින් උරා ගන්නා ජලය සහ වාෂ්ප වීම මගින් ඉවත් වන ජලය නැවත ලබා ගැනීමට සෑහෙන ප්‍රමානයට පමණක් ජලය එක් කරනු ලැබේ.

ඇක්වාපොනික් ක්‍රමය ගෘහස්ත කුඩා ඒකක වල සිට විශාල වාණිජ මට්ටමක් දක්වා වෙනස් වේ. ජල ජීවින්ට ගැලපෙන ලෙස මේවාට පිරිසිදු ජලය හෝ කරදිය මිශ්‍ර කළ හැක.

ඇක්වාපොනික් ක්‍රමයේ සුවිශේෂි වාසි

	නිරන්තරයෙන් ජලය නැවත ප්‍රයෝජනයට ගැනීම හා ප්‍රතිචක්‍රීකරණය හරහා ජලය සුරැකීම.
	ස්වභාවික මාලු ෛතලෝදය සමග පැලැටී වලට කාබනික පොහොර භාවිතය.
	මනා ලෙස කරනු ලබන ජලජ ජීවි වගාවෙන් ඝණ අප ද්‍රව්‍ය බැහැර කිරීම.
	ආහාර නිෂ්පාදන කටයුතු වලට අවශ්‍ය වගා බිම් ප්‍රමාණය අඩු වීම.
       වගා කටයුතු වලදී, ඒක පුද්ගල ඉන්ධන දහනයෙන් පිටවන කාබන් ඩයොක්සයිඩ් ප්‍රමාණය අවම කිරීම
	කුඩා කාර්යක්ෂම වාණිජ ආයතන ගොඩනැගීමට හැකි වීම.
	වෙළඳ පොලට ආසන්නව කුඩා කාර්යක්ෂම වාණිජ ආයතන ගොඩනැගිය හැකිය. මෙයින් ආහාර ලබා ගැනීම සඳහා යා යුතු දුර කෙටි වේ.

දිය වගාව සමඟ සැබැඳී ඇති ප්‍රධාන අවාසි නම්

	ගෘහ, ටැංකි, ජල නළ එලීම, පොම්ප හා වැවීම් පාත්ති සඳහා මූලික වියදම
	පද්ධතියක් සකස් කළ හැකි අපරිමිත ක්‍රම සංඛ්‍යාව නිසා ඒවා සමානව වෙනස් වන ප්‍රතිඵලවලට, මතභේදයට තුඩු දෙන පරීක්ෂණවලට හා සාර්ථකතා හෝ අසාර්ථකතාවලට හේතු වේ.
	සමහරක් දිය වගා ස්ථාපනය කිරීම් වලදී, ප්‍රතිචක්‍රීකරණය හා ජල/හාත්පස පැතිරුණු උෂ්ණත්වය ලබා ගැනීම සඳහා මිනිසා විසින් නිෂ්පාදිත ශක්තිය, තාක්ෂණික විසඳුම් හා පාරිසරික පාලක මත අතිශයින් රඳා පැවතීමට හේතු වේ.
	පරිස්සම් සහගතව සිදු කරන ලද සැලසුම්වලින් අනතුරු අවම කරගත හැකි වුවත් දිය වගා පද්ධතිවල බහු බිඳ වැටීමේ තනි ලක්ෂ්‍ය පැවතිය හැකි අතර එහි දී විදුලිය බිඳ වැටීමක් හෝ පයිප්පයක් අවහිර වීමක් වැනි ගැටළුවක් මත්ස්‍ය සම්භාරය සම්පූර්ණයෙන්ම නැතිවී යාමට මඟ පාදා දී ඇත.
	අනෙකුත් සියළු ජල සංස්කෘති මත පදනම් වූ පද්ධති මෙන්ම ආහාර සැපයීම සාමාන්‍යයෙන් අඩු අගයෙන් යුත් වර්ගවලින් ගන්නා ලද මාළු කෑමවලින් සමන්විත වේ. කැලෑ මත්ස්‍ය සම්භාරවල සිදු වන හායනය මඟින් මෙම ක්‍රියාවලිය තිරසාර නොවන ක්‍රියාවලියක් බවට පත් කරයි.

References
http://en.wikipedia.org/wiki/Aquaponics

දිය වගාව


Mellen est une ville américaine située dans le comté d'Ashland, au Wisconsin. Selon le recensement de 2010, sa population est de .

Liens externes

Ville au Wisconsin
Comté d'Ashland (Wisconsin)

Mellen (Wisconsin)


Hofbauer ist eine österreichische Schokoladenmarke aus dem Unternehmen Hofbauer, das heute zum Schweizer Unternehmen Lindt & Sprüngli gehört.

Geschichte
Das Confiserie-Unternehmen wurde im Jahr 1882 in Wien-Margareten durch den im Jahr 1855 geborenen Weinviertler Carl Hofbauer gegründet. Auch seine Gattin Juliane Reischl war im Betrieb tätig. Bald darauf wurden auch weitere Filialen eröffnet.

Die Zentrale wurde verlegt. Einen Rückschlag erlitt das Unternehmen während des Ersten Weltkrieges, als der Betrieb wegen fehlender Rohstoffe nur notdürftig weitergeführt werden konnte.

Nach dem Krieg im Jahr 1918 übernahm der Sohn Ludwig das Unternehmen und stellte mit seiner Frau Engelberta die Fertigung auf eine En-Gros-Erzeugung um. Zu dieser Zeit entstanden die erfolgreichen Schokolademaroni und Toffee.

Während des Zweiten Weltkrieges führte Engelberta Hofbauer das Unternehmen, das zu Kriegsbeginn etwa 150 Mitarbeiter zählte. Nach dem Krieg musste das Unternehmen die Produktion bis ins Jahr 1948 einstellen. Wenn auch die Nachfrage nach Schokolade groß war, waren im Besetzten Nachkriegsösterreich die Rohstoffe kaum vorhanden. Ab 1950 besserte sich die Situation zusehends und es wurden vornehmlich Fachgeschäfte und Konditoreien beliefert.

In den 1960er Jahren wurden auch Erfolge im Export verzeichnet, die vorwiegend nach Deutschland und Italien, aber auch nach England und in die USA erfolgten. Im Jahr 1972 wurde von Hofbauer auch der Konfiserie-Mitbewerber Küfferle mit seinen bekannten Katzenzungen übernommen. Während Hofbauer mit der eigenen Produktion weiterhin auf den Fachhandel setzte, belieferte er über Küfferle die Großmärkte und Lebensmittelketten.

Zu Beginn der 1990er Jahre wurde ein neues Werk in Gloggnitz im südlichen Niederösterreich errichtet und 1993 eröffnet. Im Jahr 1994 wurde Hofbauer vom Schweizer Hersteller Lindt & Sprüngli übernommen. Die Pralinen werden aber weiterhin unter der Marke Hofbauer sowie Küfferle vertrieben.

Weblinks
 Hofbauer

Unternehmen (Bezirk Neunkirchen)
Produzierendes Unternehmen (Wien)
Hersteller von Kakao- und Schokoladenwaren (Österreich)
Gegründet 1882
Gloggnitz

Hofbauer (Marke)


The Borough of Tunbridge Wells is a local government district with borough status in Kent, England. It takes its name from its main town, Royal Tunbridge Wells. The borough also contains the towns of Paddock Wood and Southborough, along with numerous villages and surrounding rural areas. Large parts of the borough fall within the High Weald Area of Outstanding Natural Beauty.

The neighbouring districts are Sevenoaks, Tonbridge and Malling, Maidstone, Ashford, Rother and Wealden.

History
The town of Tunbridge Wells had been governed by improvement commissioners from 1835. The commissioners' district was reconstituted as a local government district in 1860, which in turn became a municipal borough in 1889. That first borough of Tunbridge Wells was renamed "Royal Tunbridge Wells" in 1909 following a petition from the borough council to Edward VII.

The modern district was created on 1 April 1974 under the Local Government Act 1972, covering the whole area of three former districts and parts of a fourth, which were all abolished at the same time:
Cranbrook Rural District
Tonbridge Rural District (except parishes of Hadlow and Hildenborough, which went to Tonbridge and Malling)
Royal Tunbridge Wells Municipal Borough
Southborough Urban District

The new district was named Tunbridge Wells after the area's largest town, but without the Royal prefix. The district was not initially granted borough status. The council resolved to petition for it in June 1974 and a borough charter was received on 20 December 1974, allowing the chair of the council to take the title mayor.

Governance

Tunbridge Wells Borough Council provides district-level services. County-level services are provided by Kent County Council. Much of the borough is also covered by civil parishes, which form a third tier of local government.

Political control
The council has been under no overall control since 2021. Following the 2022 election a coalition of the Liberal Democrats, local party the Tunbridge Wells Alliance, Labour and an independent councillor took control of the council, with the same coalition continuing following the 2023 election.

The first election to the council was held in 1973, initially operating as a shadow authority alongside the outgoing authorities before coming into its powers on 1 April 1974. Political control of the council since 1974 has been as follows:

Leadership
The role of mayor is largely ceremonial in Tunbridge Wells. Political leadership is instead provided by the leader of the council. The leaders since 1998 have been:

Composition
Following the 2023 election and two subsequent changes of allegiance in July and August 2023, the composition of the council was:

Two of the independent councillors sit together as the "Independents for Tunbridge Wells" group. The next elections are due in 2024.

Elections

Since the last boundary changes in 2003 the council has comprised 48 councillors representing 20 wards, with each ward electing one, two or three councillors. Elections are held three years out of every four, with a third of the council being elected each time for a four year term of office. Kent County Council elections are held in the fourth year of the cycle when there are no borough council elections.

In the 2016 European Union referendum, Tunbridge Wells was the only district in Kent that voted to remain in the EU (54.89%).

Premises
The council is based at Tunbridge Wells Town Hall on Mount Pleasant Road, which had been completed in 1941 for the old Royal Tunbridge Wells Borough Council.

Geography
The borough of Tunbridge Wells lies along the south western border of Kent, partly on the northern edge of the Weald, the remainder on the Weald Clay plain in the upper reaches of the rivers Teise and Beult.

Much of the borough lies within the High Weald, a designated Area of Outstanding Natural Beauty. The presence of sandstone outcrops and the chalybeate springs, together with old workings, point to ancient iron manufacturing in the area.

The Weald Clay plain along the northern edge of the borough forms part of the so-called Garden of England, named for its extensive orchards and former hop farms, sheep and cattle. A string of villages lies across this plain, from Brenchley and Horsmonden to Benenden and Headcorn.

Transport
The main roads through the borough are the A21 London to Hastings road and in the east, the A229, which runs from the A21 at Hurst Green through Cranbrook to Maidstone.

There is a railway line across the clay plain in an almost unbroken straight line between Redhill, Tonbridge and Ashford, Kent. The SER line to Hastings passes through Tunbridge Wells; here there was once a further branch connection south-eastwards to Groombridge, and at Paddock Wood is the southern terminus of the Medway Valley Line to Maidstone.

Places of interest
Apart from Tunbridge Wells itself, places of interest in the Borough include:
 Bedgebury Pinetum
 Bewl Water reservoir near Lamberhurst for leisure water pursuits and outdoor conferences
 Sissinghurst Castle gardens: the home of Vita Sackville-West
 facilities for rock-climbing at the 'High Rocks', 2 miles west of Tunbridge Wells

See also
 List of places of worship in Tunbridge Wells (borough)

References

External links

Non-metropolitan districts of Kent
Politics of the Borough of Tunbridge Wells
Boroughs in England

Borough of Tunbridge Wells


La chapelle Saint-Marc est située sur le territoire de la commune française d'Épertully, en Saône-et-Loire.

Cette chapelle, seul édifice religieux de la commune, présente la particularité de se situer au centre du cimetière et de servir d'église au village.

Description
L'édifice consiste en une modeste église rurale, aux murs de pierres enduits, avec des contreforts obliques et ressautés qui épaulent les angles de la construction (deux contreforts droits à talus ressautés sont de plus placés à la section des deux travées primitives). Sa nef et le chœur sont couverts de tuiles plates.

Sa base est romane mais elle a subi plusieurs modifications au cours des siècles et présente actuellement un aspect général fin XV ou début XVI siècle, avec un clocheton de façade typiquement du XIX siècle (couvert d'ardoises, flèche et mandelet, il a été édifié en 1848, sachant que la cloche était placée à l'origine sur la pointe du pignon médiéval soutenue par deux pierres de taille de 90 cm de hauteur environ). La cloche actuelle date de 1849.

Dans cette église, on peut voir le témoignage touchant d'une mère ayant offert à son église une chaise à l'assise brodée portant une plaque émaillée « Une mère en souvenir de ses fils morts pour la Patrie. Priez pour eux », rare objet inscrit le 3 septembre 2018.

Mobilier
Le sanctuaire est clos par une table de communion constituée de balustre en bois, contenant un maitre-autel en bois de forme trapézoïdale.

L'église renferme plusieurs statues anciennes :
 la statue de saint Sébastien située dans le chœur à droite, en bois polychrome, d'un mètre environ, qui date du XVI siècle ;
 la statue de saint Marc, patron de la chapelle, située dans le chœur à gauche (mur du fond), en bois polychrome, qui date aussi du XVI siècle (le saint est représenté assis, écrivant sur un phylactère, ayant à son côté gauche une curieuse amphore d'où s'échappent des flammes) ;
 une statue de Notre-Dame à l'Enfant, du XVIII siècle, baroque en bois peint, placée au-dessus de l'autel de la Vierge, dans une niche de type toscan, posée sur un socle en saillie, au fond à gauche de la nef.

Bibliographie
 Alain Dessertenne et Françoise Geoffray, Épertully, revue trimestrielle « Images de Saône-et-Loire » (publiée par l'association Groupe Patrimoines 71), n° 209 de , pages 19 à 23.

Références

Liens externes

Épertully

Chapelle Saint-Marc d'Épertully


Le château de Labro est situé sur le territoire d'Onet-le-Château, près de Rodez dans le département de l'Aveyron, en France.

Localisation
Le château de Labro se situe 5 km au nord de Rodez, près d'Onet-le-Château, au bord d'une ancienne draille de transhumance menant d'Aubrac en Quercy. Son chemin d'accès depuis la draille présente à son extrémité un abreuvoir qui souligne la fonction pastorale des lieux.

Historique
Selon la date gravée sur la porte du logis et sur le cadran solaire à l'angle sud-est de l'édifice, sa construction remonte à 1519 alors que le seigneur des lieux est Anthoine Créato. La partie nord est remaniée entre les  et  avant de revenir au chanoine Pierre de Borbotan en 1630. Le logis comporte alors deux ailes perpendiculaires. Labro change ensuite de propriétaire mais reste dans la famille Combes de Patris pendant tout le . En 1811, le château est racheté par Pierre-Louis-Joseph Maynier, procureur du Roi au tribunal de Rodez et une nouvelle campagne de travaux s'ensuit.

Architecture
Il ne reste du logis initial qu'une aile et la tour, toutes deux de style Renaissance et remaniées au . Entre-temps la façade nord a bénéficié de l'adjonction ou de la modification des échauguettes. Au , la tour reçoit un balcon avec porte-fenêtre, ornés d'un décor néo-gothique et des armes de la famille Maynier. La façade est est percée de nouvelles fenêtres et le toit doté de lucarnes à frontons triangulaires. Les communs et les dépendances sont aussi reconstruits : la grande grange n'apparaît pas encore au cadastre de 1811 et l'aile des communs nord porte la date de 1849.

Intérieur et mobilier
A l'intérieur, on remarque la cave voûtée et l'imposante cheminée de la cuisine. A l'étage, les cheminées et les boiseries du salon et des chambres relèvent du  et, sauf les canonnières des échauguettes et les portes chanfreinées en réemploi, rien n'évoque  l'état d'origine. Dans les combles deux types de charpentes réfèrent à deux époques de construction. Celle de partie nord, plus rudimentaire et assemblée par des chevilles de bois, est à arbalétriers croisés. Celle de la partie sud semble du .

Valorisation du patrimoine
Le château reçoit un restaurant dirigé par le chef Mathieu Libourel d'origine aveyronnaise.

Références

Annexes

Bibliographie

Articles connexes
 Liste des châteaux de l'Aveyron

Liens externes

Labro
Onet-le-Château

Château de Labro


USS Mason has been the name of more than one United States Navy ship, and may refer to:

, a destroyer in commission from 1920 to 1922 and from 1939 to 1940
, a destroyer escort in commission from 1944 to 1945
, a destroyer in commission since 2003

See also

United States Navy ship names

USS Mason


Kanserler (Habis tümörler, Malign tümörler,ölümçorları), genellikle sürekli ve hızlı büyüyen tümörlerdir. Kapsülleri yoktur, büyürken sınır tanımazlar, çevresindeki dokuların ve damarların içine girerler (invazyon, infiltratif büyüme). Sıklıkla metastaz yaparlar. Tedavi edilmeyen ya da tedavisi gecikmiş kanserler ölümcüldür.Goljan EF. Rapid Review Pathology. 5th edt., Elsevier, Philadelphia, 2019Niederhuber JE, Armitage JO, Doroshow JH, Kastan MB, Tepper JE. Abeloff's Clinical Oncology, 6th edition. Elsevier, Philadelphia, 2020

Çağdaş tıpta bir oluşumun "kanser" olarak adlandırılabilmesi için ise 5 niteliği içermesi gerektiği öngörülür;

 Hücrelerde sınırsız proliferasyon yetisi.
 Büyümesini engelleyen faktörlere karşı duyarsız olması.
 Hücrelerinin ölümsüzlüğü (apoptozis görülmemesi).
 Yeni damarların oluşumunu uyarabilmesi (angiogenezis).
 Dokuların içine girebilmesi (invazyon) ve yeni koloniler oluşturabilmesi (metastaz).

Mikroskop incelemelerinde, normal hücrelere daha az benzerler ya da hiç benzemezler. Bazı olgularda taklit çabasının başarılı olmaması nedeniyle kanserin kökeni ya da taklit ettiği hücrelerin kaynağı anlaşılamaz. Bu olguya anaplazi, bu tür tümörlere anaplastik tümör ya da indiferansiye tümör nitelemesi yapılır.  Mitozlar sık olabilir (1.000 hücreden 20 tanesinde veya daha fazlasında). Kanserlerde DNA yapısı genellikle yoğunlaşma içerir; yoğun DNA hücre çekirdeklerinin koyu renge boyanmasına neden olur. Sitogenetik (hücre genetiği) incelemelerde çok sayıda gen anomalileri saptanır.

Tümör oluşumunda etkili çok sayıda faktör vardır. Kanser yapan etkilere kanserojen (cancerogen) ya da karsinojen (carcinogen) denilmektedir. Karsinojen karsinom doğuran anlamındadır; kapsamına sarkom girmemektedir. Kanserojen kavramı sarkomları da içine alan tanımlamadır. Karsinojen ve kanserojen nitelemeleri günümüzde eşanlamlı sözcükler gibi kullanılmaktadır. Bazı etkiler doğrudan doğruya kanser yapamadıkları halde, kanserin oluşmasına yardım ederler. Bunlara kokarsinojen (cocarcinogen) denir. Kanserleşmeyi önleyen maddelere antikarsinojen (anticarcinogen) adı verilmiştir.

Tümör oluşumunda üç temel neden vardır:

 Çevreden gelen (ekzojen) kanserojenler (Fiziksel nedenler, Kimyasallar, Canlı etkenler)
 Organizmanın kendisinde bulunan (endojen) kanserojenler (Hormonları vb.)
 Yardımcı faktörler (Yaş, Cinsiyet, Beslenme, vb.)
Kanser, hücredeki DNA'nın hasar alması sonucu hücrelerin kontrolsüz bir şekilde büyümesi ve çoğalmasıdır. Günde vücudumuzda (DNA'da) yaklaşık 10.000 mutasyon olmasına rağmen bağışıklık sistemimiz her milisaniye vücudumuzu tarar ve kanserli hücreleri yok eder.Vücutta mutasyona uğrayan hücrelerin ancak çok küçük bir kısmı kansere yol açar. Bunun birçok nedeni vardır:
 Mutasyon gösteren hücrelerin yaşama kabiliyetleri normal hücrelere göre daha azdır. Bu sebeple oluşturdukları sinyaller ile kendilerini yok ederler (apoptoz).
 Mutasyon gösteren hücrelerin pek çoğunda bile hâlâ aşırı büyümeyi önleyen DNA tamir mekanizmaları (Tümör baskılayıcı genler) bulunur. Hayatta kalabilen mutant hücrelerin bir kısmının kanserli hücreye dönüşme potansiyeli vardır.
 Sıklıkla, kanser potansiyeli taşıyan (hasarlı ya da az sayıda mutasyon içeren) hücreler çoğalarak kanser oluşturmadan önce vücudun bağışıklık sistemi tarafından hedeflenirler. Fakat bazı mutant hücreler immün sistemden kaçabilmektedir.

Bağışıklık sisteminin etkinliğini bozan durumlar kanseri hazırlayıcı etmenler (predispozan) olarak bilinir. Bağışıklık sistemi tarafından yok edilmemiş olan bu hücreler kontrolsüz biçimde üreyerek bulundukları dokuyu işgal ederler. Sadece o dokuyla sınırlı kalmayıp komşu dokulara da yayılırlar (invazyon). Kan ve lenf dolaşımı yoluyla vücudun ilgisiz bölgelerine de taşınabilirler (metastaz).Bazı hastalıklarda görülen lezyonlar ya da iyi huylu tümörler zamanla kansere dönüşebilirler; bunlara "prekanseröz lezyon" denir.

 Cinsiyet ve Kanser
Kadınlarda en çok meme, rahim ve kalın bağırsak kanseri; erkeklerde ise en çok akciğer, prostat, mide ve kalın bağırsak kanserleri görülmektedir. Tüm kanserlerin %16'sı, tüm kanser ölümlerinin %28'i erkeklerde %35, kadınlarda %19 akciğer kanseri nedeniyledir. Akciğer kanseri büyük ölçüde sigara kullanımı ile ilişkilidir; kadınların sigara tüketimindeki artışlar, akciğer kanserlerinin de artmasına neden olmaktadır.

Kanser türlerinin dünya çapında yüzde dağılımı:
 Akciğer %20
 Karaciğer %9
 Kolorektal %9
 Mide %9
 Meme %7
 Diğerleri %46

 İyi huylu ve kötü huylu tümörler
İyi huylu (benign) tümörler kanser değildir. Komşu bölgelere yayılmazlar. Sınırları belirgindir. Komşu dokuları eritmezler. Bu hücreler, onkogen yani farklılaşmışlardır (mutasyon)ancak yine de orijinlerini tahmin etmek mümkündür. Tamamen çıkartıldığı zaman genellikle tekrarlamazlar. Hiperplazi, kist, psödokist, hamartom iyi huylu tümörlerdir.

Kötü huylu (malign) tümörler ise kanser olarak adlandırılır. Komşu organ ve dokulara yayılırlar, kemik doku ile karşılaştıklarında onu dahi eritirler (rezorbsiyon). Sınırları belirsizdir. Malign tümörü oluşturan hücreler o kadar farklılaşmışlardır ki orijinlerinin'' ne olduğunu söylemek imkânsızdır. Lenf ve kan yoluyla uzak organlara da yayılırlar.

Gizli kanser
Gizli kanser olgusu genellikle otopsilerde saptanan bir bulguyu niteler. Buna göre hastada bir makroskopik ve mikroskopik olarak bir kanser odağı belirlenir. Ancak tümör hücrelerinin oluşturduğu küçük kanser kolonisinin çevre dokulara invazyonu ve uzak organlara metastazı yoktur. Örneğin otopsilerde 60 yaşın üzerindeki erkeklerin yaklaşık %35'inde, 90 yaşın üzerindekilerin %80'inde gizli prostat kanseri bulunur. Benzer bulgulara metastazlarda da rastlanabilmektedir. Özellikle meme kanseri hastalarının başarılı tedavilerini izleyen 10-20 yıl sonrasında birkaç kanser hücresinin oluşturduğu metastatik koloni büyümeye başlayabilir.

Kanserlerde ölüm nedenleri
Kanserin kendisi öldürücü değildir; hastalıkların çoğunda olduğu gibi, kanser ölümleri de bu süreçte ortaya çıkan komplikasyonlara bağlıdır:
 Enfeksiyon: Kanserli hastalardaki enfeksiyonların en önemli nedeni onkoterapiyle oluşturulan kemik iliğinin baskılanması ve nötropenidir. Ayrıca canlı etkenlerin önünü kesen doğal engellerin bozulması, hücresel ve sıvısal bağışıklık sistemlerinin sarsılması, kemotaksis ve fagositozun gerçekleşememesi gibi olumsuzluklar enfeksiyon hastalığı riskini arttırır. Sağlıklı insanlarda hiçbir etkinliği olmayan saprofit nitelikte bir canlı etken kanserli hastalarda sepsislere yol açabilmektedir.
Kanamalar: Özellikle akut lösemilerdeki ölümlerin önemli bir nedenidir.
Kaşeksi: Proteinden yoksun beslenme, elektrolit yetersizliği, vb sonuçlar kalp, böbrek ve solunum sistemi yetmezliklerine yol açar.
Tümör lizisi sendromu: Kemoterapi ve radyoterapiye çok duyarlı olan kanserlerdeki kitlesel tümör yıkımı sonrasında ortaya çıkan yoğun potasyumun neden olduğu kardiyak aritmiler ve yoğun fosfor nedeniyle beliren renal yetmezlikler ölüme yol açabilmektedir.

Kanserlerin sistemik belirtileri
Kanserler üç yoldan belirti verebilir:

 Primer (ana) tümörle ilgili belirtiler,
 Metastazlarla ilgili belirtiler (bazen primer tümörden önce metastazlarla ilgili belirtiler ortaya çıkar),
 Sistemik belirtiler (primer tümörün belirlenmesinden aylarca ya da yıllarca önce kendilerini gösterebilirler).

Kanser tedavisi

Hastalıkların tedavilerinde esas rolü vücudun bağışıklık sistemi üstlenmektedir. Bağışıklık sistemini zayıflatan etmenlerin ortadan kaldırılması tedavinin ilk basamağıdır.
Kanserli hücrelerin ne kadar ve nerelere metastaz yaptığını tahmin etmek olanaksız olduğundan kanser tedavisi gören hastaların bağışıklık sistemlerinin güçlendirilerek bu yayılmış hücreleri yok etmesi arzu edilen bir durumdur.

Kanser tedavisi onkoloji uzmanı doktorlar tarafından yapılır. Birçok merkezde Onkoloji Hastahaneleri mevcuttur. Genel bilindik kanser tedavileri 5 çeşit yolla yapılır:

 Cerrahi (Kanserli dokuyu ve çevresindeki invazyon riski taşıyan bir miktar sağlıklı dokuyu alıp çıkartmak. Bazı durumlarda kanserli dokuyu cerrahi müdahale ile çıkartmak imkânsız olabilir. Bu durumda radyoterapi veya kemoterapi uygulanır.)
 Radyoterapi (ışın) tedavisi (Uygun dozda ışın uygulayarak kanser hücrelerinin öldürülmesi)
 Kemoterapi kanser hücrelerini öldürmek üzere ilaçlar kullanılması
 Alternatif tıp Bağışıklık sistemini güçlendirmeyi, asıl tedaviye destek olmayı amaçlayan ancak marjinalliğe açık olması nedeniyle, güvenilirliği ve etkinliği kontrollü deneylerle ispatlanmamış ön-tıbbi yöntemlerdir.
 İmmünoterapi Bağışıklık sistemi hücrelerinin kansere karşı etkin bir şekilde kullanılmasıdır. Örneğin idrar kesesi kanserinde kullanılan BCG uygulaması.
Kök hücre nakli, lösemi veya lenfoma gibi kanla ilgili kanserli insanlar için uygulanması.
Hedefli tedaviler, küçük moleküllü ilaçlar ve monoklonal antikorlar.

Kanser türleri

Ayrıca bakınız

Kaynakça

Dış bağlantılar

http://www.newscientist.com/article/dn10971
https://web.archive.org/web/20140302025747/http://www.kanser.gov.tr/kanser/kanser-nedir.html

Neoplazmalar
Onkoloji
Engel türleri
Patoloji
Latince deyişler
Yaşlanmaya bağlı hastalıklar

Kanser


Berkenthin er en kommune i det nordlige Tyskland, beliggende i Amt Berkenthin under Kreis Herzogtum Lauenburg. Kreis Herzogtum Lauenburg ligger i delstaten Slesvig-Holsten. Berkenthin er et lokalcentrum og administrationsby i amtet af samme navn.

Geografi

Kommunen Berkenthin er præget af Elbe-Lübeck-Kanal og ligger sydøst for der hansestaden Lübeck. Klein-Berkenthin ligger vest for kanalen og Groß-Berkenthin på den østlige kanalbred. Bydelene er forbundet med en stålbro til biltrafik, og i den sydlige ende af byen fører en fodgængerbro over kanalen til Maria-Magdalenen-Kirche. Den østlige del af kommunen er en del af Naturpark Lauenburgische Seen.

Bundesstraße 208 går gennem kommunen fra Ratzeburg mod Bad Oldesloe. Den nye Østersøautobahn går omkring otte km nord for kommunen og tolv kilometer mod nordøst ligger Flughafen Lübeck.

Eksterne kilder/henvisninger

 Kommunens websted.
 Statistikamt Nord – Bevölkerung der Gemeinden in Schleswig-Holstein 4. Quartal 2014 (XLSX-Data) (Fortschreibung auf Basis des Zensus 2011)

Byer i Slesvig-Holsten
Byer i Kreis Herzogtum Lauenburg

Berkenthin


ألبرت مونتانيس  (من مواليد 26 نوفمبر 1980) هو لاعب كرة مضرب إسباني.

روابط إضافية

 Montañés's Recent Match Results
 Montañés's World Ranking History

مراجع

أشخاص على قيد الحياة
إسبانيون في القرن 21
رياضيون من برشلونة
لاعبو كرة مضرب إسبان
لاعبو كرة مضرب من برشلونة
لاعبو كرة مضرب من كتالونيا
مواليد 1980

ألبرت مونتانيس


In medicine, decompensation is the functional deterioration of a structure or system that had been previously working with the help of compensation. Decompensation may occur due to fatigue, stress, illness, or old age. When a system is "compensated," it is able to function despite stressors or defects. Decompensation describes an inability to compensate for these deficiencies. It is a general term commonly used in medicine to describe a variety of situations.

Medical Term
For example, cardiac decompensation may refer to the failure of the heart to maintain adequate blood circulation, after long-standing (previously compensated) vascular disease (see heart failure). Short-term treatment of cardiac decompensation can be achieved through administration of dobutamine, resulting in an increase in heart contractility via an inotropic effect.

Kidney failure can also occur following a slow degradation of kidney function due to an underlying untreated illness; the symptoms of the latter can then become much more severe due to the lack of efficient compensation by the kidney.

Psychology
In psychology, the term refers to an individual's loss of healthy defense mechanisms in response to stress, resulting in personality disturbance or psychological imbalance.

References

External links

Heffner, C.L. (2001). Psychology 101.
Tucker-Ladd, C.E. (1996-2000). Psychological Self-Help.

Psychoanalytic terminology
Medical terminology
Narcissism
Borderline personality disorder

Decompensation


Scolyminae, podtribus glavočika, dio tribusa Cichorieae. Postoje četiri priznata roda od kojih je najzbačajnija dragušica. Jedini predstasvnik tribusa u Hrvatskoj je španjolska dragušica (S. hispanicus)

Rodovi
 Catananche L.
 Gundelia L.
 Hymenonema Cass.
 Scolymus Tourn. ex L.

Izvori

Cichorieae

Scolyminae


El Instituto Nacional de Estadística y Censos es una institución autónoma del gobierno de Costa Rica, encargada de la producción y divulgación estadística en el país. Entre sus funciones se encuentra la realización de censos, encuestas y otros estudios sobre demografía, economía y otros campos sociales.

Historia
El gobierno de Costa Rica estableció la Oficina Central de Estadística en el año 1861, el primer departamento oficial encargado de la investigación estadística y aplicación del Primer Censo Nacional de Población de 1864. En 1951 la oficina pasó a llamarse Dirección General de Estadística y Censos, y no sería hasta 1998 que por la Ley No. 7839 se declara la creación del Instituto Nacional de Estadística y Censos. Desde el 13 de junio de 2019, empezó a regir la Ley 9694 del Sistema de Estadística Nacional, derogando la Ley 7839. Ubicado en Edificio Ana Lorena, Calle Los Negritos, Barrio Dent, Mercedes, 11503, Montes de Oca, San José.

Censos en Costa Rica
Desde 1864, el INEC o sus oficinas antecesoras ha llevado a cabo once censos de población y siete de vivienda:

 1864. Censo General de la República de Costa-Rica.
 1883. Censo costarricense de 1883.
 1892. Censo costarricense de 1892.
 1927. Censo costarricense de 1927.
 1950. V Censo Nacional de Población.
 1963. VI Censo Nacional de Población.
 1973. VII Censo Nacional de Población.
 1984. VIII Censo Nacional de Población.
 2000. IX Censo Nacional de Población.
 2011. X Censo Nacional de Población.
 2022. XI Censo Nacional de Población (aunque etiquetado por el INEC como Estimación de Población, dada su baja cobertura censal).

Referencias

Demografía de Costa Rica
Economía de Costa Rica
Costa Rica
Instituciones autónomas de Costa Rica
Instituciones Públicas de Costa Rica

Instituto Nacional de Estadística y Censos de Costa Rica


William R. "Bill" Turner (nacido el  en Akron, Ohio) es un exjugador de baloncesto estadounidense que disputó seis temporadas en la NBA. Con 2,01 metros de estatura, jugaba en la posición de alero.

Trayectoria deportiva

Universidad
Jugó durante tres temporadas con los Zips de la Universidad de  Akron, en las que promedió 15,4 puntos y 11,0 rebotes por partido. En 1967 fue incluido en el mejor quinteto All-American de la División II de la NCAA.

Profesional
Fue elegido en la vigésimo séptima posición del Draft de la NBA de 1967 por San Francisco Warriors, y también por los Denver Rockets en el draft de la ABA, fichando por los primeros. Allí jugó dos temporadas, siendo la más destacada la segunda, en la que promedió 7,8 puntos y 4,8 rebotes por partido.

Con la temporada 1969-70 ya comenzada, fue traspasado junto a Jim King a los Cincinnati Royals a cambio de Jerry Lucas, donde jugó una temporada, en la que promedió 7,2 puntos y 4,2 rebotes por partido. Regresó al año siguiente a los Warriors, donde jugó dos temporadas, la segunda de ellas ya con la nueva denominación de Golden State Warriors, para fichar en  por los Portland Trail Blazers, pero solo llega a jugar dos partidos antes de ser despedido, fichando entonces por Los Angeles Lakers, con los que en su última temporada como profesional llegaría a disputar por primera vez unas Finales, en las que cayeron ante New York Knicks. Turner promedió esa última temporada 2,0 puntos y 1,3 rebotes por partido.

Estadísticas de su carrera en la NBA

Temporada regular

Playoffs

Referencias

Enlaces externos

 Ficha de Turner en NBA.com
 Ficha de Bill Turner en ultimatenba.com

Baloncestistas de Ohio
Baloncestistas de la NBA
Baloncestistas de los Akron Zips
Baloncestistas de los San Francisco Warriors
Baloncestistas de los Cincinnati Royals
Baloncestistas de los Golden State Warriors
Baloncestistas de los Portland Trail Blazers
Baloncestistas de Los Angeles Lakers
Nacidos en Akron

Bill Turner (baloncestista)


Fryeella, monotipski rod crvenih algi iz porodice Fryeellaceae, dio reda Rhodymeniales. Jedina vrsta je morska alga F. gardneri uz pacifičku obalu Sjeverne Amerike; tipski lokalitet je Coupeville, kod otoka Whidby u američkoj državi Washington

Sinonimi
 Fauchea gardneri Setchell 1901
 Rhodymenia gardneri (Setchell) Kylin 1925
 Fryeella gardneri var. prostrata E.Y.Dawson & Neushul 1966

Izvori

Fryeellaceae

Fryeella


La révolte carausienne (286-296) est un soulèvement mené par un commandant naval romain, Carausius, qui se déclara empereur sur la Grande-Bretagne et le nord de la Gaule. Ses territoires gaulois furent repris par l'empereur d'Occident Constance Chlore en 293, après quoi Carausius fut assassiné par son subordonné Allectus. La Bretagne a été reconquise par Constance et son subordonné Asclepiodotus en 296.

Révolte
Carausius est un Ménapien d'origine modeste qui a gravi les échelons de l'armée romaine et a été nommé à un commandement naval à Bononia (Boulogne), avec la charge de protéger la Manche des pillards francs et saxons. Cependant, il a été accusé de collaborer avec les pirates pour s'enrichir, et l'empereur d'Occident, Maximien Hercule, a ordonné sa mise à mort en 286. Carausius a alors répondu en se déclarant empereur en Bretagne. Ses forces comprenaient non seulement sa flotte, augmentée par les nouveaux navires qu'il avait construits, et les trois légions stationnées en Bretagne, mais une légion qu'il avait prise en Gaule, un certain nombre d'unités auxiliaires étrangères, une levée de navires marchands gaulois et des mercenaires barbares. attiré par la perspective du butin.

Un panégyrique dédié à Maximien en 288 ou 289 fait référence à la préparation par l'empereur d'une expédition contre Carausius. Un panégyrique dédié plus tard à Constance Chlore dit que cette invasion a échoué en raison du mauvais temps, bien que Carausius la revendique comme une victoire militaire et Eutrope dit que les tentatives furent vaines du fait de l'habileté militaire de Carausius et que la paix fut conclue.

Carausius a commencé à la suite de cette victoire à entretenir des rêves de légitimité et de reconnaissance officielle. Il a frappé ses propres pièces et a adapté leur valeur, tout en reconnaissant et en honorant Maximien puis Dioclétien . Cela suggère qu'il aurait été très disposé à participer à un rapprochement avec les empereurs légitimes. Il semble avoir fait appel au mécontentement breton à l'égard de la domination romaine: il a émis des pièces de monnaie avec des légendes telles que Restitutor Britanniae (restaurateur de Bretagne) et Genius Britanniae (esprit de Bretagne). Auparavant, la Bretagne avait fait partie de l'Empire gaulois établi par l'usurpateur Postumus en 260, qui comprenait également la Gaule et l'Hispanie et n'avait été reconquis par Aurélien qu'en 274. Un miliaire de Carlisle avec son nom dessus suggère que l'ensemble de la Bretagne romaine était à la portée de Carausius.

En 293, le jeune empereur Constance Chlore lance une seconde offensive, assiégeant le port rebelle de Gesoriacum (Boulogne-sur-Mer) par terre et par mer. Après sa chute, Constance attaque les autres possessions gauloises de Carausius et de ses alliés francs. Carausius est alors usurpé par son trésorier, Allectus, qui le fait assassiner au passage.

Trois ans plus tard, en 296, la reconquête de la Bretagne commence. Avec Maximien Hercule tenant la frontière du Rhin, Constance divise sa flotte en plusieurs unités. Il dirigea lui-même une armée depuis Bononia, tandis qu'une autre, partant du Havre, était commandée par Julius Asclepiodotus, préfet de la garde prétorienne. Ce dernier mit les voiles par mauvais temps, mais le brouillard lui permit de tromper la flotte d'Allectus, stationnée sur l'île de Wight, et  de passer sans être repéré. Les troupes débarquèrent à proximité de Southampton et y brûlèrent leurs navires. Les rebelles furent donc forcés de se retirer de la côte, mais, ce faisant, rencontrèrent une autre armée romaine. Allectus lui-même est tué dans la bataille qui s'ensuit et ses troupes sont mises en déroute, en 297. L'archéologie suggère que Calleva Atrebatum (Silchester) a été le site de sa défaite. Une partie des troupes de Julius Asclepiodotus rattrape les restes des troupes d'Allectus, pour la plupart des Francs, à Londinium (Londres) et les massacrent. Constance, semble-t-il, n'a pas atteint la Bretagne avant que tout ne soit terminé.

Légende britannique médiévale
Carausius, Allectus, Asclepiodotus et Constance apparaissent dans l'Historia Regum Britanniae de Geoffroy de Monmouth (1136) de manière déformée, en tant que dirigeants de la Grande-Bretagne. Dans le récit de Monmouth, Carausius est un Britannique d'origine qui persuade les Romains de lui donner un commandement naval et l'utilise pour renverser le roi de Grande-Bretagne, Bassianus ou Caracalla . Les Romains envoient Allectus avec trois légions pour l'écraser, ce qu'il réussit, prenant personnellement le pouvoir au passage. Mais Allectus se révèle un dirigeant oppressif, et Asclepiodotus, ici un duc de Cornouailles, mène un soulèvement populaire pour le destituer. Il bat Allectus près de Londres et assiège sa dernière légion dans la ville. Les Romains se rendent à la condition qu'ils soient autorisés à quitter la Grande-Bretagne en toute sécurité, ce qu'Asclepiodotus accorde, mais ses alliés les Venedoti les décapitent et jettent leurs têtes dans la rivière Gallobroc . Dix ans plus tard, Asclepiodotus est déposé par Coel, duc de Colchester, pour sa part dans la persécution des chrétiens sous Dioclétien . Les Romains envoient Constance pour négocier avec lui. Coel accepte de rendre hommage à Rome et donne à Constance sa fille Hélène en mariage, et à sa mort, Constance devient le nouveau roi de Grande-Bretagne.

Notes et références

Bibliographie

Sources antiques
 Aurelius Victor, Le Livre des Césars
 Eutrope, Abrégé de l'Histoire Romaine
 Études historiques

Histoire de la Rome antique
Crise du troisième siècle
Rébellion du IIIe siècle

Révolte carausienne


Tower 185 je neboder u Njemačkom gradu Frankfurtu na Majni. Sveukupnom visinom od 200 metara trenutno slovi kao 4. najviša građevina u Njemačkoj.

Prvobitno je planiran kao neboder visine 185 metara s 50 katova. Promijenom planova dodano je 5 katova čime je neboder dosegao sveukupnu visinu od 200 metara.

Građevine u Frankfurtu na Majni
Neboderi u Njemačkoj

Tower 185


Giro Rosa 2018 er den 29. udgave af cykelløbet Giro Rosa, damernes udgave af Giro d'Italia. Løbet er en del af UCI Women's World Tour og bliver arrangeret fra 6. til 15. juli 2018.

Hold og ryttere

Danske ryttere
Cecilie Uttrup Ludwig kører for Cervélo-Bigla Pro Cycling
Emma Norsgaard Jørgensen kører for Cervélo-Bigla Pro Cycling
Louise Norman Hansen kører for Team Virtu Cycling Women

Etaperne

1. etape

2. etape

3. etape

4. etape

5. etape

6. etape

7. etape

8. etape

9. etape

10. etape

Resultater

Eksterne henvisninger

2018
Cykelløb i 2018

Giro Rosa 2018


Valmont es un drama de 1989, dirigido por Miloš Forman, basado en la novela francesa Les Liaisons dangereuses, escrita por Pierre Choderlos de Laclos, de 1782. Fue adaptada por Jean-Claude Carrière, guionista habitual de Luis Buñuel. La interpretan Colin Firth, Annette Bening y Meg Tilly.

Valmont recibió críticas tibias y su funcionamiento comercial se vio perjudicado por la competencia de otra película mejor valorada, dirigida por Stephen Frears, basada en el mismo argumento (Las amistades peligrosas). A pesar de ello, recibió una nominación a los Oscar al Mejor Vestuario (Theodor Pištěk).

Trama
La marquesa de Merteuil (Annette Bening) es una hermosa y rica viuda que descubre que su amante secreto, Gercourt (Jeffrey Jones), está comprometido. Merteuil descubre por su prima, Madame de Volanges (Siân Phillips), que la prometida de Gercourt no es otra que su hija de 15 años, Cécile (Fairuza Balk). Volanges confía a Merteuil que Gercourt eligió a Cécile porque ella se crio en un convento, lo que garantiza su castidad antes del matrimonio.

Airada por la pérdida de su amante y la ligereza de su carácter, Merteuil trama el modo de hacer que Cécile pierda su virtud a través de su amigo el vizconde de Valmont (Colin Firth), libertino como ella. Valmont declina el ofrecimiento, pues está tratando de seducir a Madame de Tourvel (Meg Tilly), una dama casada, invitada por la tía de él mientras su marido se encuentra de viaje. Merteuil reprende a Valmont por esa pretensión y los dos llegan a un trato: si Valmont tiene éxito en la cama de Madame de Tourvel, tendrá a Merteuil como premio; si fracasa, deberá ingresar en un monasterio.

Aunque Merteuil no tiene el encanto libertino de Valmont como ayuda, se entera de que el profesor de música de Cécile, el caballero de la orden de Malta Danceny (Henry Thomas), ha estado escribiéndole cartas de amor, y que Cécile también lo ama.

Merteuil convence a su prima de permitir que Cécile pase un tiempo con ella en el campo. Las dos se reúnen con Valmont en la residencia campestre de su tía, donde este coquetea con Cécile. Al mismo tiempo, Valmont no tiene éxito en sus numerosos intentos de cortejar a Tourvel, pues alguien la ha advertido de las intrigas y libertinaje del vizconde, y Tourvel regresa a París para escapar de su seducción. Merteuil sugiere a Valmont que ayude a Cécile a escribir una carta de amor para Danceny, en el transcurso de lo cual este consigue dar a Cécile su primera experiencia sexual. Cuando, asustada, se lo dice en confidencia a la marquesa, Merteuil la anima a casarse con Gercourt y a mantener a Danceny como su amante.

Valmont busca a Tourvel y ella se deja al fin seducir. Por la mañana, enamorada, ella va al mercado para prepararle el desayuno, pero a su regreso descubre que Valmont desapareció; una carta suya que encuentra sobre la cama le informa que a pesar de creer que podría cambiar, descubrió seguir siendo amante de la galantería. Pero Merteuil se niega a cumplir su apuesta y Valmont se enfurece con ella, iniciándose una guerra entre ambos.

Valmont convence a Cécile de explicarle a Danceny en una carta que Merteuil la había animado a casarse con Gercourt y a mantenerlo a él como amante.

Tourvel más tarde va al palacio de Valmont y pasa la noche allí. Al despertar, es él el que descubre que ella lo abandonó.

Después de leer la carta, Danceny visita a Merteuil y la obliga a redactar otra, retractándose. Decepcionado y dolido aún, Valmont visita a la marquesa: ésta le informa que Danceny ya conoce su traición en relación con Cécile, y que consecuentemente ella ha conseguido seducirlo.

Danceny desafía a Valmont a un duelo para la mañana siguiente. Valmont, quien había llevado flores a la casa de Tourvel para presenciar desde afuera cómo se reconciliaba con su esposo, decide embriagarse, por lo que pierde la vida a manos del chévalier, a pesar de que inicialmente este le había ofrecido no llevar a cabo el duelo, al ver las condiciones en que llegó el vizconde.

Cécile descubre estar embarazada de Valmont y se lo confiesa a su tía, quien se alegra sobremanera. La película termina con Tourvel llorándolo, y con la boda de Cécile y Gercourt, a la que asisten, entre otros, Danceny, quien coquetea con las jóvenes completamente restablecido de su mal de amores, y Merteuil, completamente sola.

Variaciones respecto de la obra original
El guion difiere significativamente de la novela de Laclos: en ella, Cécile es violada por Valmont y sufre un aborto involuntario; en el filme se deja seducir de buen grado y asiste embarazada a su boda; las cartas entre Valmont y Merteuil que conducen a la caída de esta no se mencionan en la película y por ende Merteuil no cae en el descrédito (excepto ante los ojos de Cécile y de su madre); ella tampoco sufre la desfiguración física descrita por Laclos en el desenlace; el final de Madame de Tourvel es también menos trágico, pues en lugar de morir de pena con el corazón roto, es perdonada por su marido.

Reparto
 Colin Firth como Valmont.
 Annette Bening como Merteuil.
 Meg Tilly como Madame de Tourvel.
 Fairuza Balk como Cecile de Volanges.
 Siân Phillips como Madame de Volanges.
 Jeffrey Jones como Gercourt.
 Henry Thomas como Danceny.
 Fabia Drake como Madame de Rosemonde.
 T. P. McKenna como Barón.
 Isla Blair como Baronesa.
 Ian McNeice como Azolan.
 Aleta Mitchell como Victoire.
 Ronald Lacey como José.
 Vincent Schiavelli como Jean.
 Sandrine Dumas como Martine.

Doblaje en México
 Pedro D'Aguillon Jr. - Valmont
 Sylvia Garcel - Merteuil
 Araceli de León - Madame de Tourvel
 Laura Ayala - Cecile de Volanges
 Liza Willert - Madame de Volanges
 Alfonso Ramírez - Gercourt
 Ulises Maynardo Zavala - Chevaliére Donceny

Véase también
 Las amistades peligrosas
 Crueles intenciones
 seducción
 venganza

Películas ambientadas en el siglo XVIII
Películas basadas en novelas

Valmont (película)