Andreas Latzko (în ; ) a fost un romancier, biograf și pacifist austro-ungar de origine evreiască.

Biografie

Primii ani
Andreas Latzko a urmat școala primară și liceul în Budapesta. După liceu a slujit pentru un an în armata austro-ungară ca voluntar și a devenit ofițer în rezervă al Ersatzheer. A mers apoi la Berlin, unde a studiat mai întâi chimia și apoi filosofia la Universitatea din Berlin.

Începuturile carierei
Latzko a scris primele sale opere literare în limba maghiară. Prima sa operă literară în limba germană, o piesă într-un singur act, a fost publicată la Berlin. De asemenea, el a lucrat ca jurnalist, călătorind în Egipt, India, Ceylon și Java.

Primul Război Mondial și urmările sale
În august 1914, la începutul Primului Război Mondial, el s-a întors în Egipt și a servit ca ofițer în Armata Regală și Imperială a Austro-Ungariei. Odată cu începerea războiului între Italia și Austro-Ungaria, a fost trimis pe frontul de pe râul Isonzo. S-a îmbolnăvit acolo de malarie, dar nu a fost trimis departe de front, până când a suferit un șoc sever în urma unui atac de artilerie italian în apropiere de Gorizia.

După opt luni în spital, a mers la sfârșitul anului 1916 în stațiunea elvețiană Davos pentru a beneficia acolo de alte servicii medicale de recuperare și reabilitare. În timp ce se afla acolo a scris șase capitole ale cărții sale Menschen im Krieg, care se refera la luptele purtate pe frontul de pe râul Isonzo. În 1917 cartea a fost publicată anonim la Zürich de către Rascher-Verlag. Karl Kraus a scris în revista Die Fackel următoarele cuvinte: "Această carte este un strigăt și un document relevant despre Marele Război și despre umanitate. Unii oameni știu că nu este atât de departe ziua când demnitarii din Austria vor fi mândri că au fost implicați în război de această carte." Cartea a avut un mare succes și a fost tradusă în 19 limbi. Cu toate acestea, fiecare țară implicată în război a interzis distribuirea ei, iar comandanții supremi ai trupelor austro-ungare l-au degradat pe Latzko.

În 1918 cartea a fost tipărită într-o ediție cu un tiraj de 33.000 de exemplare. Ea a fost foarte apreciată, iar un critic a descris tema romanului ca fiind "deziluzia și o simpatie aproape morbidă față de suferința fizică și mintală" pe "un ton predominant nihilist". New York Times a spus că ea era "un atac amar la adresa produselor ideii militare teutonice".

În timp ce se afla în Elveția, Latzko i-a întâlnit pe Romain Rolland și Stefan Zweig.

Latzko a scris și a publicat două romane în 1918: Friedensgericht, despre viețile soldaților germani de pe Frontul de Vest, și Der wilde Mann. În același an, el a scris textul Frauen im Krieg pentru Conferința Internațională a Femeilor de la Berna.

Viața în Germania
Odată cu sfârșitul războiului, în 1918, Latzko s-a mutat la München și a fost susținător al Republicii Bavareze conduse de Gustav Landauer. El a fost expulzat din Bavaria și s-a mutat la Salzburg, unde l-a întâlnit pe Georg Friedrich Nicolai în timpul vizitei acestuia la Stefan Zweig. Nicolai publicase o carte în 1917, Biologia războiului, pe care Latzko o admira. În Salzburg, Latzko a lucrat ca jurnalist și a scris articole pentru mai multe ziare.

Sfârșitul carierei și moartea
În 1929  a fost publicat romanul său Sieben Tage. Autorul s-a mutat la Amsterdam în 1931. În 1933 regimul lui Hitler a dispus arderea cărților sale. El a trăit în cartierul Merwedeplein din Amsterdam. A murit în 1943. El este îngropat în Zorgvlied, în același mormânt cu soția lui, care a murit în 1965.

Opere literare
 Hans im Glück, piesă (comedie). Data publicării necunoscută.
 Der Roman der Herrn Cordé, roman. Data publicării necunoscută.
 Apostel, piesă (comedie). Data publicării necunoscută.
 Menschen im Krieg (1918, tradusă în engleză ca Men in War), roman. Rascher-Verlag, Zürich 1917.
 Friedensgericht (1918, tradusă în engleză ca The Judgement of Peace), roman. Rascher-Verlag, Zürich 1918.
 Der wilde Mann (The Wild Man), roman. Rascher-Verlag Zürich 1918.
 Frauen im Krieg (Women in War), eseu. Rascher-verlag Zürich 1918.
 Sieben Tage (Seven Days), roman. 1931.
 Marcia Reale. Malik-Verlag, Berlin 1932.
 Lafayette (1935), traducere engleză Lafayette: A Soldier of Liberty, Methuen, London, 1936.

Bibliografie
 Karl Kraus Die Fackel Nr.462/S.175, Vienna 1917.
 Karl Kraus Die Fackel Nr.857/S.118, Vienna 1931.
 Wieland Herzfelde Thirty new novelists from the New Germany, Berlin 1932.
 Franz Ögg Registry of persons in 'Die Fackel''', Munich 1968-1976.
 Herbert Gantschacher Viktor Ullmann – Zeuge und Opfer der Apokalypse / Witness and Victim of the Apocalypse / Testimone e vittima dell'Apocalisse / Svědek a oběť apokalypsy / Prič in žrtev apokalipse''. ARBOS-Edition, Arnoldstein / Klagenfurt / Salzburg / Wien / Prora / Prag 2015, ISBN 978-3-9503173-3-6, S. 46-48 u. S. 193-195.

Note

Legături externe
  Andreas Latzko în Catalogul Bibliotecii Naționale a Germaniei (Informații despre Andreas Latzko • PICA • Căutare pe site-ul Apper)

 Herbert Gantschacher: The Limits of Virtual Reality or Our deal with the past and future
 Collectie Andreas Latzkos Werke in der "Bibliotheek van de Universiteit van Amsterdam"

Nașteri în 1876
Decese în 1943
Romancieri maghiari
Filantropi evrei
Scriitori evrei
Pacifiști

Andreas Latzko


Grumbach ist ein Ortsteil der Stadt Schmalkalden im Landkreis Schmalkalden-Meiningen in Thüringen.

Lage
Grumbach liegt ungefähr fünf Kilometer südlich der Kernstadt Schmalkalden. Der Ort ist mit Talwiesen, Wäldern und Bergen umgeben. Bei Näherstille zweigt von der Landesstraße 1118 die Ortsverbindungsstraße nach Grumbach Richtung Süden ab.

Geschichte
Das ehemalige Dorf wurde erstmals urkundlich zwischen 802 und 817 erwähnt. Die Gemeinde geht nur von 1285 aus. Ursprung der Ansiedlung waren zwei Höfe (Ober- und Untergrumbach). Untergrumbach fiel dann wüst. Der Ort gehörte zum Amt Schmalkalden der hessischen Herrschaft Schmalkalden. 1769 betrieben 48 Menschen Ackerbau und Tierzucht.

Bis zur Wende war die Landwirtschaft der bestimmende Wirtschaftszweig im Dorf. Heute ist es eine Dachdeckerfirma. 2012 leben im Ortsteil 230 Personen.

1830 pflanzten die Bauern auf der überwiegend für den Kirschanbau geeigneten Flächen Kirschen an. Das war der Ursprung für die Kirschkirmes in der Kirschenzeit, die traditionsmäßig heute noch gefeiert wird.

Weblinks

Einzelnachweise

Ort im Landkreis Schmalkalden-Meiningen
Geographie (Schmalkalden)
Ersterwähnung im 9. Jahrhundert
Ehemalige Gemeinde (Landkreis Schmalkalden-Meiningen)
Gemeindeauflösung 1994

Grumbach (Schmalkalden)


أثيلستان Athelstan أو Athelstan (/ ˈæθəlstæn / ؛ الإنجليزية القديمة: elstān [æðelstɑːn] ؛ الإسكندنافية القديمة: Aalsteinn ؛ مضاءة 'الحجر النبيل' ؛ [4] ج .894 - 27 أكتوبر 939) كان ملك الأنجلو ساكسون من 924 إلى 927 وملك الإنجليز من عام 927 حتى وفاته عام 939. [أ] كان ابن الملك إدوارد الكبير وزوجته الأولى إكوين. يعتبره المؤرخون المعاصرون أول ملوك إنجلترا وأحد "أعظم الملوك الأنجلو ساكسونيين". [6] لم يتزوج أبدا وليس لديه اي أولاد؛ خلفه أخيه غير الشقيق إدموند الأول.

عندما توفي إدوارد في يوليو 924 ، تم قبول أثيلستان كملك من قبل الميرسين. ربما تم الاعتراف بأخيه غير الشقيق إلفورد كملك في وسكس ، لكنه توفي في غضون ثلاثة أسابيع من وفاة والدهما. واجه أثيلستان Æthelstan مقاومة في وسكسس Wessex لعدة أشهر ، ولم يتم تتويجه حتى سبتمبر 925. في 927 غزا مملكة الفايكنج الأخيرة المتبقية ، يورك ، مما جعله أول حاكم أنجلو سكسوني في إنجلترا بأكملها. في 934 غزا اسكتلندا وأجبر قنسطنطين الثاني على الخضوع له. استاء الأسكتلنديون والفايكنج من حكم أثيلستان ، وفي عام 937 قاموا بغزو إنجلترا. هزمهم أثيلستان Æthelstan في معركة برونانبوره ، وهو نصر منحه مكانة كبيرة في كل من الجزر البريطانية والقارة. بعد وفاته عام 939 ، استعاد الفايكنج سيطرتهم مرة أخرى على يورك ، ولم يتم استعادتها أخيرًا حتى عام 954.

أسس أثيلستان حكومة مركزية زاد من سيطرته على إنتاج المواثيق واستدعى شخصيات بارزة من مناطق بعيدة إلى مجالسه. وحضر هذه الاجتماعات أيضًا حكام من خارج أراضيه ، وخاصة ملوك ويلز ، الذين اعترفوا بذلك بسيادته. المزيد من النصوص القانونية الباقية من عهده أكثر من أي ملك إنجليزي آخر في القرن العاشر. يظهرون قلقه بشأن عمليات السطو المنتشرة والتهديد الذي يشكلونه للنظام الاجتماعي. بنيت إصلاحاته القانونية على إصلاحات جده ألفريد العظيم. كان أثيلستان Æthelstan واحدًا من أكثر ملوك الغرب السكسوني تقوى ، وكان معروفًا بجمع الآثار وتأسيس الكنائس. كانت أسرته مركز تعلم اللغة الإنجليزية خلال فترة حكمه ، ووضعت الأساس للإصلاح الرهباني البينديكتيني في وقت لاحق من هذا القرن. لم يلعب أي ملك غربي سكسوني دورًا مهمًا في السياسة الأوروبية مثل أثيلستان Æthelstan ، وقام بترتيب زيجات العديد من شقيقاته من حكام القارة.

لمحة تاريخية
بحلول القرن التاسع ، تم دمج الممالك العديدة في الفترة الأنجلوسكسونية المبكرة في أربع ممالك: وسكس ، وميرسيا ، ونورثمبريا ، وشرق أنجليا .  في القرن الثامن ، كانت مرسيا هي أقوى مملكة في جنوب إنجلترا ، ولكن في أوائل القرن التاسع ، أصبحت وسكس مهيمنًة تحت قيادة جد إثيلستان الأكبر ، إيغبرت . في منتصف القرن ، تعرضت إنجلترا لهجوم متزايد من غارات الفايكنج ، وبلغت ذروتها بغزو الجيش الوثني العظيم عام 865. بحلول عام 878 ، اجتاح الفايكنج شرق أنجليا ، ونورثومبريا ، وميرسيا ، وكادوا ان يغزو وسكس. قاتل الغرب الساكسوني تحت حكم ألفريد العظيم ، وحقق نصرًا حاسمًا في معركة إدينجتون .  اتفق ألفريد وزعيم الفايكنج غوثرم Guthrum على التقسيم الذي أعطى الأنجلو ساكسون ميرسيا الغربية و ميرسيا الشرقية إلى الفايكنج. في عام 890  نجح ألفريد في مواجهة هجمات الفايكنج المتجددة ، بمساعدة ابنه (ووالد أثيلستان) إدوارد و لورد ميرسيا إثيلريد  . حكم إثيلريد Æthelred  ميرسيا الإنجليزية تحت قيادة ألفريد وتزوج من ابنته اثلفليد  . توفي ألفريد عام 899 وخلفه ابنه إدوارد الكبير ، إليثولد ابن إثيلريد الاول Æthelred  ، الأخ الأكبر للملك ألفريد وسلفه كملك ، قدم عرضًا للسلطة ، لكنه قُتل في معركة هولمي عام 902.

لا يُعرف سوى القليل عن الحرب بين الإنجليز والدنماركيين على مدار السنوات القليلة التالية ، ولكن في عام 909 أرسل إدوارد الكبير جيشًا من وسكس وميرسيا لتدمير نورثمبريا. لكن في العام التالي ، هاجم الدنماركيون من نورثمبريا مرسيا ، لكنهم عانوا من هزيمة ساحقة في معركة تيتينهال .  توفي إثيلريد  Æthelred  في عام 911 وخلفه أرملته اثلفليد في منصب حاكم مرسيا. على مدار العقد التالي ، غزا إدوارد و اثلفليد الفايكنج في ميرسيا و شرق انجليا.  توفيت أثلفليد عام 918 وخلفتها ابنتها ألفوين لفترة وجيزة ، ولكن في نفس العام عزلها إدوارد وتولى السيطرة المباشرة على مرسيا

عندما مات إدوارد عام 924 ، كان يسيطر على كل إنجلترا جنوب نهر هامبر.  وحكم ملك الفايكنج Sihtric ممكلة يورك جنوب نورثمبريا . لكن Ealdred حافظ على الحكم الأنجلو ساكسوني في جزء على الأقل من مملكة برنيسيا السابقة من قاعدته في بامبورغ في شمال نورثمبريا. حكم قسطنطين الثاني اسكتلندا ، باستثناء الجنوب الغربي ، التي كانت مملكة ستراثكلايد البريطانية. تم تقسيم ويلز إلى عدد من الممالك الصغيرة ، بما في ذلك Deheubarth في الجنوب الغربي ، و Gwent في الجنوب الشرقي ، و Brycheiniog مباشرة شمال Gwent ، و مملكة غوينيد في الشمال.

الحياة المبكرة
وفقًا للمؤرخ الأنجلو نورماندي ويليام من مالميسبري ، كان أثيلستان يبلغ من العمر ثلاثون عام عندما اعتلي العرش عام 924. مما يعني أنه ولد حوالي عام 894. كان الابن الأكبر لإدوارد الكبير. و الوحيد من زوجته الأولى إكجوين .

تزوج إدوارد من زوجته الثانية ، ألفليد ، في وقت وفاة والده تقريبًا ، ربما بسبب وفاة إكجوين. او أنها قد تكون قد وضعت جانبا. أدى الزواج الجديد إلى إضعاف موقف أثيلستان ، حيث فضلت زوجة أبيه بشكل طبيعي مصالح أبنائها ، ألفويرد وإدوين. بحلول عام 920 ، كان إدوارد قد اتخذ زوجة ثالثة ، إيدجيفو ، ربما بعد أن وضع ألفليد جانبًا. كان لإيدجيفو ولدان ، ملوك المستقبل إدموند وإيدريد. كان لإدوارد عدة بنات ، ربما تصل إلى تسع بنات.

ربما كان تعليم أثيلستان اللاحق في محكمة مرسيان عند عمته وزوجها ، ومن المرجح أن الأمير الشاب قد حصل على تدريبه العسكري في حملات ميرسيا ل.لاخضاع المناطق التي تطبق فيها القانون الدنماركي (Danelaw)  ووفقًا لنص يرجع تاريخه إلى عام 1304 ، في عام 925 ، أعطي أثيلستان ميثاق امتيازات إلى دير القديس أوزوالد ، في جلوستر ، حيث دفنت عمته و زوجها .عندما تولى إدوارد السيطرة المباشرة على مرسيا بعد وفاة أثلفليد عام 918 ، ربما مثل أثيلستان مصالح والده هناك.

فتره حكم

الصراع على السلطة
توفي إدوارد في فارندون بشمال مرسيا في 17 يوليو 924 ، والأحداث التي تلت ذلك غير واضحة. كان ألفورد ، الابن الأكبر لإدوارد من قبل ألفليد ، قد احتل مرتبة أعلى من أثيلستان في التصديق على ميثاق عام 901 ، وربما كان إدوارد قد قصد أن يكون ألفويرد هو خليفته كملك ، إما لـ وسكس فقط أو للمملكة بأكملها. إذا كان إدوارد قد نوى تقسيم ممالكه بعد وفاته ، فإن عزل ألفوين في مرسيا عام 918 ربما كان يهدف إلى تمهيد الطريق لخلافة أثيلستان كملك لميرسيا. عندما توفي إدوارد ، كان أثيلستان معه على ما يبدو في ميرسيا ، بينما كان ألفويرد في وسكس. اعترفت مرسيا بأن أثيلستان ملكًا ، وربما اختاروسكس ألفويرد. ومع ذلك ، فقد عاش ألفويرد بعد والده بستة عشر يومًا فقط.

حتى بعد وفاة ألفويرد ، يبدو أن هناك معارضة لأثيلستان في وسكس ، ولا سيما في وينشستر ، حيث دفن ألفويرد. في البداية تصرف أثلستان كملك ميرسيا. إن ميثاق الأرض في ديربيشاير ، والذي يبدو أنه صدر في وقت من عام 925 عندما لم يتم الاعتراف بسلطته بعد خارج مرسيا ، قد شهده أساقفة مرسيا فقط. ويرى المؤرخان ديفيد دومفيل وجانيت نيلسون أنه ربما وافق على عدم الزواج أو أن يكون له ورثة من أجل الحصول على القبول. ومع ذلك ، فإن سارة فوت تنسب قراره بالبقاء غير متزوج إلى "إصرار بدافع ديني على العفة كأسلوب حياة"

تم تتويج أثيلستان في 4 سبتمبر 925 في كينجستون علي نهر التايمز ، ربما بسبب موقعها الرمزي على الحدود بين وسكس و ميرسيا. توج من قبل رئيس أساقفة كانتربري ، أثيلم ، الذي ربما صمم أو نظم نظامًا جديدًا للخدمة الدينية ارتدى فيه الملك تاجًا لأول مرة بدلاً من خوذة. تأثر النظام الجديد بالقداس الفرنسي الغربي وأصبح بدوره أحد مصادر النظام الفرنسي في العصور الوسطى.

يبدو أن المعارضة استمرت حتى بعد التتويج. وفقًا لـ William of Malmesbury ، فقد تآمر أحد النبلاء غير المعروفين يُدعى ألفريد على أثيلستان ليجعلم من المكفوفين بسبب عدم شرعيته المفترضة ، على الرغم من أنه من غير المعروف ما إذا كان يهدف إلى جعل نفسه ملكًا أو كان يتصرف نيابة عن إدوين ، الأخ الأصغر لألفويرد. كان من الممكن أن تكون التعمية إعاقة كافية لجعل أثيلستان غير مؤهل للملكية دون تكبد العذاب المرتبط بالقتل. يبدو أن التوترات بين أثيلستان ووينشستر استمرت لعدة سنوات. لم يحضر أسقف وينشستر ، فريتستان ، التتويج أو يشهد أيًا من مواثيق  أثيلستان المعروفة حتى عام 928. بعد ذلك شهد بانتظام إلى حد ما حتى استقالته في عام 931 ، ولكن تم إدراجه في منصب أدنى مما كان يستحقه من قبل أقدميته.

في عام 933 ، غرق إدوين في غرق سفينة في بحر الشمال. أخذ ابن عمه ، أديلولف ، كونت بولوني ، جثمانه لدفنه في دير سانت بيرتين في سان أومير. وفقًا لكاتب سجلات الدير ، فولكوين ، الذي اعتقد خطأً أن إدوين كان ملكًا ، فقد فر من إنجلترا "مدفوعًا ببعض الاضطرابات في مملكته". ذكر فولكوين أن أثيلستان أرسل صدقات إلى الدير لأخيه المتوفى واستقبل رهبان من الدير بلطف عندما أتوا إلى إنجلترا ، على الرغم من أن فولكوين لم يدرك أن أثلستان مات قبل أن يقوم الرهبان بالرحلة عام 944. مؤرخ القرن الثاني عشر سيمون من قال دورهام إن أثيلستان أمر بإغراق إدوين ، ولكن معظم المؤرخين رفضوا ذلك.  ربما يكون إدوين قد فر من إنجلترا بعد تمرد فاشل ضد حكم أخيه ، وربما يكون موته قد وضع حدًا لمعارضة وينشستر.

مراجع

أسرة وسكس
إنجليز في القرن 9
محاربون أنجلوساكسون
ملوك مسيحيون
مواليد عقد 890
مواليد في مملكة وسكس
وفيات 939
وفيات في غلوستر
ملكيون إنجليز في القرن 10

أثيلستان


Crkva sv. Petra i Pavla je crkva u naselju Jaškovo koje je u sastavu grada Ozlja, zaštićeno kulturno dobro.

Opis dobra
Crkva smještena u naselju, podno klasicističkog dvorca Jaškovo, jednobrodna je, pravokutnog tlocrta s užim poligonalnim svetištem i zvonikom ispred glavnog pročelja. U zid svetišta ugrađen je nadgrobni spomenik od crnog mramora s kamenim grbom obitelji Bunjevac. U grobnici uz svetište pokopan je Vladimir pl. Bunjevac vlastelin imanja Jaškovo, Trešćeno, Kucelj, Gradišće i Drežnik te Teodor barun Hunoltstein. Od inventara sačuvan je glavni ranobarokni oltar sv. Marije. Kapelu je na svom vlastelinstvu 1690. g. dao sagraditi plemeniti Ivan Kramarić. U drugoj polovici 19. st., u vrijeme kada je vlastelinstvo Jaškovo u vlasništvu V. Bunjevca Jaškovskog crkva je obnovljena i sagrađen je zvonik.

Oltar sv. Marije glavni je i jedini oltar u kapeli sv. Petra i Pavla. Drveni retabl oltara je tektonskog tipa, skulptiran i polikromiran, jednostavne arhitektonske koncepcije i bogate dekoracije. Horizontalno je podijeljen na predelu, sredi dio, atiku i atički zaključak. Oltar je izrađen 1691.godine u radionici vjerojatno pavlinske provenijencije (obližnji lokaliteti su pavlinski samostan i crkva u Sveticama te crkva u Svetičkom Hrašću).

Zaštita
Pod oznakom Z-4094 zaveden je kao nepokretno kulturno dobro – pojedinačno, pravna statusa preventivno zaštićeno kulturno dobro, klasificirano kao "sakralna graditeljska baština".

Oltar sv. Marije pod oznakom Z-4521 zaveden je kao nepokretno kulturno dobro – pojedinačno, pravna statusa preventivno zaštićeno kulturno dobro, klasificirano kao "sakralni/religijski predmeti".

Izvori

Crkve u Hrvatskoj
Zaštićene sakralne građevine u Karlovačkoj županiji
Građevine u Ozlju

Crkva sv. Petra i Pavla u Jaškovu


An Schismatoglottis dulosa in uska species han Liliopsida nga ginhulagway ni S.Y.Wong. An Schismatoglottis dulosa in nahilalakip ha genus nga Schismatoglottis, ngan familia nga Araceae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Schismatoglottis

Schismatoglottis dulosa


Japanski hmelj (lat. Humulus scandens, sin. Humulus japonicus), jednogodišnja je penjačica iz porodice konopljovki. Porijekom je iz Istočne Azije i prirodno raste na području Japana, Kine, Tajvana, Vijetnama, Sjeverne i Južne Koreje te na Ruskom dalekom istoku. Unesen je, kao ukrasna biljka, u Europu i Sjevernu Ameriku gdje se danas smatra invazivnom vrstom.

Opis
Stabljika je razgranata, šesterokutna, uvija se u smjeru kazaljke na satu oko svoje osi te drugih predmeta ili biljaka. Visina biljke kreće između 0,5 i 5 metra ali može narasti do visine 9 – 11 m. Listovi su nasuprotni, svijetlozelene plojke, dlanasto urezani s 5 do 7 (ili 5 do 9) režnjeva. Gornji rubovi mlađih listova imaju čvrste, cistolitne dlake koje sadrže kalcijev karbonat ili kalcijev oksalat, što je tipično za biljke iz porodica Urticaceae, Moraceae i Acanthaceae

Ekologija
Humulus scandens je dvodomna zeljasta jednogodišnja penjačica. Na području Europe sjeme H. scandens klija početkom proljeća, počevši od sredine travnja u Mađarskoj, ali već u veljači u južnoj Francuskoj, a novi izdranci mogu se primjetiti početkom svibnja. Na području prirodnog rasprostranjenja klija od veljače do početka svibnja, s vrhuncem u ožujku.

U Europi se cvjeta od srpnja do rujna. Prilikom istraživanja na jugu Francuske 2013. godine, prvi cvjetovi primijećeni su krajem kolovoza, a prvi zreli plodovi krajem rujna. Drugo istraživanje u Francuskoj 2016. otkrilo je prve muške cvjetove sredinom kolovoza. Na području prirodnog rasprostranjenja, H. scandens cvjeta od kolovoza do listopada. Cvijeće se uglavnom oprašuje vjetrom, ali ga često posjećuju pčele. U Mađarskoj je uočeno da plodovi sazrijevaju od sredine kolovoza, a sjeme ostaje vijabilno otprilike 3 godine.

Stanište
Japanski hmelj raste uz obale rijeka, posebno na sprudovima koji nastaju taloženjem sedimenta. Također se pojavljuje na ruderalnim staništima u klimatskim uvjetima bez sušnih sezona.

U Francuskoj je vrsta invazivna u vrlo sličnim zajednicama onima kojima dominiraju autohtone vrste Galium aparine, Rumex crispus, Persicaria lapathifolia te alohtone vrste Ambrosia artemisiifolia, Artemisia annua, Helianthus tuberosus, Artemisia verlotiorum, Bidens frondosa. U Mađarskoj je japanski hmelj zabilježen u drugim zajednicama koja također pripadaju staništima obala rijeka. U Italiji je, osim u obalnim staništima, prisutan i u hidrofilnim zajednicama visokih zeleni u ravnicama te u planinskim područjima.

Prirodni neprijatelji
Poznato je devet vrsta gljiva koje zaražavaju vrste roda Humulus, a samo jedna, Pseudocercospora humuli, koja bi mogla biti specifična za H. scandens. Od 27 kukaca povezanih s biljkama roda Humulus, dvije vrste, Epirrhoe sepergressa i Chytonix segregata, imaju potencijalno uski raspon domaćina. U području prirodnog rasprostranjenja, H. scandens se smatra jednim od dvaju glavnih domaćina stjenice Apolygus lucorum. Uočeno je da se kornjaš Amara gigantea hrani sjemenjem H. scandens u Japanu.

Istraživanje kukaca koji se mogu pronaći na biljkama H. scandens na jugu Francuske zabilježilo je prisutnost Thrips urticae, Oxythrips ulmifoliorum, Dendrothrips saltator, Paratettix meridionalis te neidentificirane vrste Aphididae i Collembola. Pronađena su jaja vrsta roda Melanostoma te ličinke roda Altica i neidentificiranih vrsta porodica Carabidae, Chrysomelidae, Cicadellidae, Theridiidae i Thripidae. Listove mladih sadnica jedu puževi, uključujući vrste Cernuella virgata i Oxyloma elegans. Uočeno je da Cuscuta campestris, alohtoni biljni parazit koji se često nalazi na obalnim staništima, uzrokuje lisna oštećenja na H. scandens. Na kraju vegetacijske sezone u južnoj Francuskoj H. scandens napada nekoliko gljiva, uključujući rod Oidium te moguće Fusarium i Cladosporium.

Prema istraživanjima u Njemačkoj, H. scandens je domaćin vrste uši Phorodon humuli.

Svojstva i uporaba
Na području Europe, japanski hmelj nema nikakvu ekonomsku važnost, osim što se u nekim slučajevima koristi kao ukrasna biljka i uzgaja u mnogim botaničkim vrtovima. Prodaje se kao ukrasna biljka u Europi i Sjevernoj Americi, ali u rasadnicima prodaju uglavnom ženske biljke. Humulus scandens nema lupulinske žlijezde koje proizvode gorku tvar koja se koristi za aromatiziranje piva i koje su prisutne u Humulus lupulus. Stoga H. scandens ima mnogo manju ekonomsku vrijednost od H. lupulus.

Na području prirodnog rasprostranjenja cijela se biljka koristi u medicinske svrhe, a od ulja sjemenki pravi se sapun.

Utjecaj

Utjecaj na biljke i okoliš
Na području prirodnog rasprostranjenja u Japanu, H. scandens smatra se korovnom penjačicom na staništima obalnih i poplavnih područja bogatih dušikom, gdje prekriva biljke poput Miscanthus sacchariflorus i Phragmites australis te smanjuje bioraznolikost biljnih zajednica.

U Sjedinjenim Američkim Državama, H. scandens može formirati guste sastojine koje prevladavaju nad postojećom vegetacijom, posebno u vlažnim područjima. Japanski hmelj može se penjati na drveće i drugu obližnju vegetaciju, što ponekad rezultira zasjenom, potpunim opasivanjem, a povremeno čak i smrću ako su drveća mala (mladice). Može postati dominantna biljka prizemnog sloja. Smatra se da Humulus scandens pretežno raste na otvorenim, poremećenim staništima, kao što su ceste ili poremećene obale rijeka, gdje se vjeruje da smanjuje biološku raznolikost. Suprotno tome, pronađen je i u otvorenim šumama, prerijama, poplavnim vlažnim livadama i poplavnim šumskim zajednicama, što ukazuje na to da ima određenu toleranciju na zasjenu.

U Mađarskoj je zabilježeno da H. scandens napada neometana staništa. Može prevladati nad autohtonim vrstama te se smatra da prijeti biljnim zajednicama u kojima dominiraju Phragmites i Salix, kao i svezu Filipendulo-Petasition. U Francuskoj se pokazalo da H. scandens negativno utječe na autohtone biljne zajednice smanjenjem bogatstva vrsta i modificiranjem sastava vrsta. Konkretno, H. scandens može negativno utjecati na rane proljetne vrste, na primjer Atriplex prostata, Mentha suaveolens, Persicaria hydropiper i Veronica anagallis‐aquatica. Gusti tepisi H. scandens mogu se zadržati duž obala rijeka nekoliko godina.

U Sjedinjenim Američkim Državama, japanski hmelj smanjuje dostupnost svjetlosti u zajednici kada pokriva postojeću dominantnu vegetaciju. Prigušivanjem mladica drveća na priobalnim područjima može izmijeniti dinamiku sukcesije prirodne vegetacije.

Utjecaj na čovjeka
Na području Europe, japanski hmelj može negativno utjecati na čovjekov boravak u prirodu, gdje gusti pokrivač ove ove penjačive s bodljikavim stabljikama može ometati pristup rijeci i rekreacijske aktivnosti.

U svom prirodnom području mnogi ljudi imaju alergijsku reakciju na pelud ove vrste. Aerobiološka istraživanja u Pekingu i Južnoj Koreji pokazale su da je količina peludi H. scandens veća čak i od količine peludi divljeg pelina i ambrozije (dvije vrste s vrlo velikom količinom peludi) i čini oko 18% ukupnog peluda tijekom razdoblja oprašivanja.

Sinonimi
 Humulus aculeatus Nutt.
 Humulus japonicus Siebold & Zucc.

Izvori

Vanjske poveznice

Konopljovke
Flora Japana
Flora Anhuia
Flora Chongqinga
Flora Fujiana
Flora Guangdonga
Flora Guangxija
Flora Guizhoua
Flora Hainana
Flora Hebeija
Flora Heilongjianga
Flora Henana
Flora Hubeija
Flora Hunana
Flora Jiangsua
Flora Jiangxija
Flora Jilina
Flora Liaoninga
Flora Shaanxija
Flora Shandonga
Flora Shanxija
Flora Sichuana
Flora Tajvana
Flora Tibeta
Flora Yunnana
Flora Zhejianga
Flora Vijetnama
Flora Rusije

Japanski hmelj


Sommerbilleder fra Silkeborgegnen er en film med ukendt instruktør.

Handling
Fra sø nær Silkeborg. Træbro over vandløb. Badeanstalt, drenge hopper i vandet fra badebro. Robåd med voksne. Landskaber omkring Silkeborg. Vandløb. To gamle mænd sliber økse. Markarbejde, kartofler graves op og mand med le slår græs. Kvinde går ombord i robåd og ror bort. Sluse og mindre vandfald. Motorbåd på en af Silkeborgsøerne, Himmelbjerget i baggrunden. idyllisk scene fra å. Natur.

Referencer

Eksterne henvisninger

Danske film fra 1918
Dokumentariske optagelser
Stumfilm fra Danmark
Kultur i Silkeborg

Sommerbilleder fra Silkeborgegnen


Le championnat de Finlande féminin de football 2022 est la  du championnat de Finlande féminin.

Nouveau format
Le championnat à  se déroule par match aller-retour soit dix-huit rencontres, neuf à domicile et neuf à l'extérieur, dans une première phase. Les six meilleures équipes se retrouvent dans la poule championnat, et les autres dans une poule de relégation.

Les

Agglomération d'Helsinki:HJKHPSPK-35 Helsinki

Le TiPS, dauphin du KuPS la saison précédente, se retire de la compétition. Il est remplacé par le NJS, repêché après avoir perdu en barrages d'accession face à Oulu Nice Soccer.

Compétition

Première phase
Le barème utilisé pour établir le classement est le suivant : 3 points pour une victoire, 1 point pour un match nul et 0 point pour une défaite.

| width="50%" valign="top" align="left" |

|}

Poule championnat

| width="50%" valign="top" align="left" |

|}

Poule relégation

| width="50%" valign="top" align="left" |

|}

Bilan de la saison

Statistiques individuelles
Mise à jour le .

Notes et références

Lien externe
Résultats et classement sur soccerway.com

2022 F

Championnat de Finlande féminin de football 2022


A Cúpula de Líderes da América do Norte (em inglês: North American Leaders' Summit; em espanhol: Cumbre de Líderes de América del Norte) é uma reunião de cúpula trilateral com a presença do Primeiro-ministro do Canadá, o Presidente do México e o Presidente dos Estados Unidos. As primeiras edições da cúpula foram inicialmente realizadas como parte da Parceria de Segurança e Prosperidade da América do Norte (SPP) - um programa de diálogo entre os três países do subcontinente estabelecido em 2005 - e prosseguiram mesmo após a suspensão deste programa em 2009.

Em sua décima e mais recente edição, a Cúpula de Líderes da América do Norte foi liderada pelo Presidente mexicano Andrés Manuel López Obrador em 10 de janeiro de 2023 na Cidade do México.<ref>{{Citar web|url=https://www.capital21.cdmx.gob.mx/noticias/?p=35530#:~:text=El%20Gobierno%20de%20M%C3%A9xico%2C%20a,de%202023%20en%20Palacio%20Nacional.|título=Esta es la agenda para la X Cumbre de Líderes de América del Norte|publicado=Servicio de Medios Públicos|data=20 de dezembro de 2022|autor=Guzmán, Claudia Sáenz}}</ref> Também alcunhada pela imprensa como Cumbre de los Tres Amigos'' (ou "Cúpula dos Três Amigos"), a cimeira é compreendida por estudiosos como a mais alta interação diplomática entre estes três países e uma das mais relevantes movimentações diplomáticas do continente americano juntamente com a Cúpula das Américas.

Cúpulas de Líderes da América do Norte

Representações por país

Ver também
 Relações entre Canadá e Estados Unidos
 Relações entre Estados Unidos e México
 Relações entre Canadá e México
 Tratado Norte-Americano de Livre-Comércio
 Acordo Estados Unidos-México-Canadá
 União Norte-Americana

Relações trilaterais entre Canadá, Estados Unidos e o México
Conferências diplomáticas

Cúpula de Líderes da América do Norte


La saison 1965-1966 de Serie B, organisée par la Lega Calcio pour la vingtième fois, est la  du championnat de deuxième division en Italie. Les trois premiers sont promus directement en Serie A et les trois derniers sont relégués en Serie C.

À l'issue de la saison, Venise termine à la première place et monte en Serie A 1966-1967 ( division), accompagné par le vice-champion, Lecco, et le troisième Mantoue.

Compétition
La victoire est à deux points, un match nul à 1 point.

Classement

|valign=top align=left width=50%|

|}

Notes et références
 saison 65-66 sur calcio-seriea.net

1965-1966
Championnat Italie Football 1965-1966 Serie B
Championnat Italie Football 1965-1966 Serie B
Italie
Italie

Championnat d'Italie de football de deuxième division 1965-1966


Dušan Korać zvani Dule (Mrčajevci, pokraj Čačka, 7. siječnja 1920. - Beograd, 13. ožujka 1998.), bio je sudionik narodnooslobodilačke borbe, general - pukovnik JNA, da bi kasnije bio visoki partijski funkcionar u SR Srbiji i socijalističkoj Jugoslaviji te nositelj Ordena narodnog heroja Jugoslavije.

Djetinjstvo i mladost
Rođen je 7. siječnja 1920., u selu Mrčajevcima, pokraj Čačka, u Srbiji, u radničkoj obitelji porijeklom iz Ivangrada (danas Berane) u Crnoj Gori. Obitelj se zbog zaposlenja često selila, tako da je djetinjstvo proveo u Čačku, Ivangradu i Kragujevcu, gdje pohađa pučku (osnovnu) školu i tehničku školu pri Vojno tehničkom zavodu, gdje nakom završetka školovanja radi kao kvalificirani radnik. Tijekom srednjoškolskog školovanja, 1937., pridružuje se SKOJ-u, gdje je bio clan mjesnog i okružnog komiteta, da bi nakon sindikalnog angažmana, 1940., bio primljen u KPJ, gdje je prije rata bio sekretar jedne ćelije u Kragujevcu.

Drugi svjetski rat
Nakon izbijanja Drugoga svjetskog rata i okupacije Jugoslavije, aktivno sudjeluje u podizanju ustanka, u kolovozu 1941., kada odlazi u kragujevački partizanski odred. U ratu je sudjelovao u brojnim važnim bitkama, poput onih na Neretvi i Sutjesci, te je prošao područja ratnih operacija u Srbiji, Crnoj Gori, BiH, Hrvatskoj i Sloveniji.

U travnju 1944., imenovan je političkim komesarom u 26. dalmatinskoj diviziji NOVJ-a, te je sudjelovao u ratnim operacijama na Pelješcu, srednjodalmatinskim otocima, u oslobađanju Splita u listopadu 1944., u kninskoj operaciji u prosincu 1944., zatim u veljači 1945., sudjeluje u mostarskoj operaciji, prilikom koje je aktivno bio uključen u akciju "neutralizacije" samostana u Širokom Brijegu, kojom prilikom su ubijeni franjevci. Nakon toga, zajedno s jedinicama četvrte JA sudjeluje u oslobađanju Hrvatskog primorja i Rijeke, te u bitci za Trst.

Kraj ratnih operacija dočekuje u Sloveniji, gdje  tijekom svibnja i lipnja 1945., aktivno sudjeluje u nadgledanju masovnih ubojstava zarobljenih pripadnika poraženih vojski i civila, na području Kočevskog roga. U svojem iskazu, spominje ga, tada major motomehanizirane divizije, Simo Dubajić, čija je jedinica također djelovala u sastavu četvrte JA. Dubajić navodi, kako je zadnjeg dana, Korać dosao u sklopu komisije viših časnika JA, te da je ta komisija preuzela prikupljene dragocjenosti prikupljene od ubijenih, te naredila nadgledanje položaja masovnih grobnica, na kojima je nakon toga provođeno miniranje, kako bi se prikrili tragovi zločina.

Karijera u socijalističkoj Jugoslaviji
Poslije završetka rata ostao je u vojsci, te je uz rad završio Višu vojnu akademiju u Beogradu. Tijekom karijere u vojsci, od odlaska u partizane, do odlaska u mirovinu (1980.), bio je na različitim odgovornim dužnostima, slijedom toga bio je imenovan političkim komesarom Tenkovske armije JA (1945.—1946.), zatim je bio na mjestu političkog komesara Treće armije (1947.—1948.), politkomesar Druge vojne oblasti u Novom Sadu (1948.—1950.), politkomesar JRV i PVO (1951.—1952.), politkomesar Sedme vojne oblasti u Sarajevu (1952.—1953.). Imenovan je zapovjednikom Prve proleterske divizije u Postojni (1953.—1958.), zatim Vojnog područja Rijeka (1958.-1959.), te načelnikom Štaba Pete armije u Zagrebu (1959.—1967.), da bi nakon te dužnosti bio u Beogradu unaprijeđen i postavljen na dužnost načelnika Treće uprave i pomoćnik Načelnika Generalštaba JNA (1967.—1970.), zatim načelnika Uprave kopnene vojske (1970.—1971.) te na dužnost glavnog inspektora Glavne inspekcije JNA (1971.—1978.).

Tijekom rezolucije Informbiroa (IB-a) svrstao se uz one koji su osudili rezoluciju, i podržavao je otklon od Sovjetskog Saveza.

Uz vojnu karijeru, bio je aktivan i u politici i športu. U političkoj karijeri, bio je na Šestom kongresu SK Srbije bio je izabran za člana Stalnog dijela Konferencije SK Srbije. Bio je član nekoliko državnih delegacija u posjeti prijateljskim zemljama, član Komisije CK SK Jugoslavije za općenarodnu obranu i Komiteta Konferencije SKJ u JNA, te predsjednik njene Komisije za općenarodnu obranu.

Osim političke karije, kroz Partiju, izgradio je i karijeru kroz tijela u sportskim organizacijama tadašnje države, naime još tijekom rada, bio je jedan od suorganizatora Partizanskih sportskih igara u Foči, 1942., da bi nakon rata, bio jedan od suosnivača Jugoslavenskog sportskog društva "Partizan", zatim predsjednik Teniskog kluba "Partizan", predsjednik Jugoslavenskog olimpijskog komiteta (1950.—1951.), predsjednik Teniskog saveza Hrvatske (1960.-1967.), predsjednik Teniskog saveza Jugoslavije (1954.-1956.; 1967.-1977.).

Kraj karijere i smrt
Godine 1980. odlazi u mirovinu, u činu general pukovnika JNA. Umro je u Beogradu, 13. ožujka 1998., u osamdeset i osmoj godini života.

Izvori

Komunisti u drugoj Jugoslaviji
Partizanski zapovjednici

Dušan Korać


Aron Einar Malmquist Gunnarsson (født 22. april 1989 i Akureyri) er en islandsk fodboldspiller. Gunnarsson, som er midtbanespiller, spiller for den walisiske klub Cardiff City i engelsk Premier League.

Gunnarsson, som har flere kampe for Island, spillede sin første A-landskamp for landsholdet i 2008, og har været Islands anfører siden midten af 2012. Han deltog ved både EM 2016 i Frankrig og VM 2018 i Rusland.

Referencer

Eksterne henvisninger

Fodboldspillere fra Island
Deltagere ved det europæiske mesterskab i fodbold 2016
Deltagere ved verdensmesterskabet i fodbold 2018
Fodboldspillere fra AZ Alkmaar
Fodboldspillere fra Coventry City F.C.
Fodboldspillere fra Cardiff City F.C.
Personer fra Akureyri

Aron Gunnarsson


Ricinus (obični ricinus, skočac, lat. Ricinus), monotipski biljni rod s vrstom R. communis, ricinusom ili običnim ricinusom, predstavnik je porodice Euphorbiaceae. Ricinus je danas raširena širom svijeta, i često se po vrtovima drži kao ukrasna biljka.

Prema Guinnessovoj knjizi ricinus je najsmrtonosnija je biljka na svijetu, već njezinih 4 do 8 sjemenki koje sadrže ricin, mogu izazvati smrt. Otrov izaziva osjećaj pečenja u ustima i grlu, intenzivne bolove u trbuhu i krvavu stolicu, i na kraju smrt.

Vanjske poveznice

Izvori

Acalyphoideae
Otrovne biljke

Ricinus


Et moderne Dagblads Tilblivelse er en stumfilm med ukendt instruktør.

Handling
Dagbladet Politikens trykkeri, Bladvirksomhed. Avisen sættes. Ændringer drøftes med en typograf. Matricer støbes, og avisen trykkes. Avissælgerne afhenter de færdige aviser. Blandt andre ses originalen "Krølle Charles".

Referencer

Eksterne henvisninger

Danske film fra 1915
Stumfilm fra Danmark
Politiken

Et moderne Dagblads Tilblivelse


Pusa je rod porodice Phocidae. Tri su vrste ovoga roda razdvojene od roda Phoca i neki izvori još uvijek daju Phoca kao prihvatljivi sinonim za Pusa, npr. Hrvatska enciklopedija.

Tri vrste ovoga roda nastanjuju arktička i subarktička područja te područja oko Kaspijskoga jezera. To uključuje Rusiju, Skandinaviju, Britaniju, Grenland, Kanadu, Sjedinjene Američke Države, Iran, Azerbajdžan, Kazahstan i Japan. Zbog promjenjivih lokalnih uvjeta okoliša, prstenasti tuljani koji nastanjuju Kanadu imaju raznolike uzorke rasta. Sjevernokanadski prstenasti tuljani rastu polako do veće veličine, dok južnokanadski prstenasti tuljani rastu brže do manje veličine.

Jedina ugrožena vrsta ovoga roda je Kaspijski tuljan.

Vrste

Taksonomija

Izvori

Literatura
 Ferguson, Steven H.; et al. (2018). "Geographic Variation in Ringed Seal (Pusa Hispida) Growth Rate and Body Size". Canadian Journal of Zoology. 96 (7): 649–659. doi:10.1139/cjz-2017-0213.

Vanjske poveznice

Pravi tuljani

Pusa


Puerta Oscura (spanisch: La Puerta Oscura, "Die Dunkle Pforte") ist eine Buchtrilogie des spanischen Autors David Lozano Garbala. Sie vereint Urban-Fantasy, Horrorgeschichte und Kriminalroman. Die Bücher erschienen von 2008 bis 2009 bei Grupo SM in Spanien, von 2010 bis 2012 in deutscher Übersetzung beim Loewe-Verlag.

Übersicht

Vorgeschichte
Als vor 900 Jahren der venezianische Edelmann Fabrizio della Bellanza seine Frau Adriana Balici an den Tod verlor, war er verzweifelt. Adriana bat im Totenreich um eine Möglichkeit für ihren Mann, zu ihr zu gelangen, was schließlich gewährt wurde. Als Verbindung zwischen der Welt der Toten und der Welt der Lebenden wurde eine kostbare Truhe des Edelmanns, ein Geschenk des Dogens, ausgewählt; sie wurde daraufhin die Dunkle Pforte genannt.

Die Pforte öffnet sich alle 100 Jahre um Mitternacht am 1. November (Allerheiligen) und lässt einen Sterblichen ins Totenreich. Doch als Ausgleich dazu kann ein totes Wesen in die Welt der Lebenden gelangen (ein bekannter Fall der Vergangenheit war Jack the Ripper). Die Person, die ins Totenreich gelangt, wird Wanderer genannt und darf nach der ersten Wanderung öfter die Pforte benutzen; ein Aufenthalt im Totenreich darf jedoch nicht länger als sieben Tage dauern. Bis 2008, den Geschehnissen von Band 1, haben fünf Menschen die Schwelle zum Totenreich überschritten.

Als "Werkzeug des Guten" gibt es den Wächterorden. Alle Mitglieder des Ordens (in jeder Generation nur einer) werden dazu ausgebildet, die Dunkle Pforte zu beschützen. Zum Zeitpunkt der Buchserie ist der Gerichtsmediziner Marcel Laville der Wächter der Pforte.

Band 1: Totenreise

Allgemein
Das Buch erschien 2008 in Spanien als El Viajero ("Der Wanderer") mit einer Startauflage von 65.000 Exemplaren. Es wurde von Susanna Mende ins Deutsche übersetzt und erschien 2010 im Loewe-Verlag.

Die deutsche Ausgabe umfasst 608 Seiten, eingeteilt in 55 Kapitel. Die Widmung lautet:

Als Einleitung findet man ein Zitat aus Edgar Allan Poes Das Spukschloss. Vor dem ersten Kapitel ist eine Buchstelle aus dem Mittelteil eingefügt.

Handlung
Die fünfzehnjährigen Jungen Pascal Rivas und Dominique Herault besuchen in Paris die Wahrsagerin Daphne. Pascal möchte wissen, ob das Mädchen Michelle Tauzin eine Beziehung mit ihm eingehen will, aber Daphne kann nur eine unbestimmte dunkle Bedrohung erkennen. Zu Halloween gehen Pascal, Dominique und Michelle auf eine Gothic-Party im Haus von Jules Marceaux. Auf der Suche nach einer Verkleidung steigt Pascal in eine alte Truhe; als er wieder hinauswill, findet er sich in einer ihm völlig unbekannten Gegend wieder.

Pascal sieht sich genauer um und gelangt schließlich auf eine Nachbildung des Friedhofs von Montparnasse. Dort begegnet er dem Toten Capitaine Armand Runné, der ihm erklärt, dass er sich im "Zwischenreich" befindet, wo Tote darauf warten, weiterzukommen. Pascal trifft weitere Friedhofsbewohner und erfährt die Geschichte der Dunklen Pforte. Unbeschadet kommt er anschließend wieder zurück ins Paris der Lebenden.

Im Marie-Curie-Gymnasium wird der Lehrer Henri Delaveau ermordet und die Polizei steht vor einem Rätsel, da dem Opfer das gesamte Blut abgesaugt wurde. Während die Kommissarin Marguerite Betancourt nach einer gewöhnlichen Lösung sucht, vermutet der Gerichtsmediziner Marcel Laville eine übernatürliche Bedrohung: Der einzige Fingerabdruck stammt vom Mörder und Vergewaltiger Luc Gautier, der aber bereits vor fünfzig Jahren verstorben ist.

Pascal weiht Dominique in das Geheimnis der Dunklen Pforte ein, nachdem die Wahrsagerin Daphne, die Erscheinungen hatte, ihn vor dem Bösen gewarnt hat. Es stellt sich heraus, dass Pascal beim Betreten des Zwischenreichs einen Vampir befreit hat, der nun in Paris sein Unwesen treibt. Auch Jules wird eingeweiht, als Daphne herausfindet, dass der Vampir Michelle entführt hat und sie durch ein dunkles Ritual in die Hölle schicken will: Dadurch soll der Wanderer ins Totenreich gelockt werden, wo er, wenn der Vampir die Dunkle Pforte zerstören würde, für immer gefangen wäre.

Die Polizei stößt auf die Leichen der Jugendlichen Melanie und Raoul, die nach Jules' Party verschwunden waren und auf die gleiche Weise wie Delaveau starben. Kommissarin Betancourt und Marcel Laville suchen daraufhin ohne Erlaubnis in der Gruft der Gautiers nach Spuren: Das Grab von Luc Gautier ist leer und Marguerite wird von jemandem angegriffen, den Marcel als den Lehrer Delaveau identifiziert. Später findet Marguerite heraus, dass ein gewisser Albert Varney die Stelle Delaveaus übernommen hat, und hat nun diesen in Verdacht, der Mörder zu sein. Daphne findet heraus, dass der echte Varney wohl vom Vampir aus dem Weg geräumt wurde; Gautier schlüpfte selbst in die Rolle des Lehrers. Daraufhin versucht die Wahrsagerin, das Grab des Vampirs zu finden, um ihn unschädlich zu machen.

Pascal macht sich auf den Weg, um Michelle zu befreien. Dabei wird er von der umherirrenden Seele Beatrice begleitet und von anderen Bewohnern des Zwischenreichs unterstützt. Die beiden müssen auf dem Weg in das Reich des Bösen den Kronosfelsen überwinden, indem sie Zeitreisen in zwei dunkle Abschnitte der Geschichte machen, die Zeit der Pest und der Heiligen Inquisition. Sie überwinden die Gefahren des Bösen und erreichen Michelle, die mit einem anderen Gefangenen, dem kleinen Jungen Marc, von Skeletten in die Hölle gebracht werden soll. Die Befreiung gelingt und die vier treten den Rückweg an.

Luc Gautier hat den Standort der Dunklen Pforte ausgemacht. Ihm gelingt es mit einer List, ins Haus zu kommen. Daphne, Jules und Dominique verteidigen sich nach Kräften, drohen aber dennoch zu unterliegen. Aufgrund zweier Morde in Jules' Nachbarschaft werden Marguerite und Marcel auf den Plan gerufen. Der Gerichtsmediziner begibt sich allein zu Jules, wo er sich als geheimer "Wächter der Pforte" zu erkennen gibt und den Kampf gegen den Vampir aufnimmt. Beinahe besiegt Gautier auch Marcel, doch in letzter Sekunde erreicht Marguerite den Schauplatz und erschießt den Vampir, der in seiner Form als Albert Varney auftritt, mit ihrer Pistole, in die sie trotz aller Vorbehalte gegen Marcels Theorien Silberkugeln gegeben hat. Die Polizei betrachtet den Fall für abgeschlossen und Varney als den Schuldigen. Die Dunkle Pforte ist außer Gefahr; Marcel, der Wächter, hat seine Identität weiterhin vor der Kommissarin geheim gehalten und erholt sich wieder vom Kampf, ebenso Dominique und Daphne. Nur Jules hat eine Wunde vom Kampf mit Gautier zurückbehalten.

Pascal, Michelle, Beatrice und Marc gelangen wohlbehalten zurück ins Zwischenreich. Dort verschwindet Marc plötzlich und Beatrice findet heraus, dass der vermeintliche kleine Junge in Wirklichkeit ein Verdammter war, den sie nun befreit haben und der auf Böses sinnt …

Band 2: Totengelächter

Allgemein
Das Buch erschien 2009 in Spanien als El Mal ("Das Böse"). Es wurde von Kristin Bleiel und Catalina Rojas Hauser ins Deutsche übersetzt und erschien 2011 im Loewe-Verlag.

Die deutsche Ausgabe umfasst 592 Seiten, eingeteilt in 58 Kapitel. Die Widmung lautet:

Als Einleitung findet man Zitate aus Luis Duráns El Martín Pescador und aus José Emilio Pachecos Novela de terror. Vor dem ersten Kapitel ist eine im Präsens geschriebene Einleitung eingefügt.

Handlung
Die Dunkle Pforte wird vom Wächter Marcel Laville in das geheime Hauptquartier des Wächterordens im Palais Le Marais gebracht. Doch im Februar wird Pascal in seinem Zimmer plötzlich von einem unbekannten Wesen angegriffen und kommt nur knapp mit dem Leben davon. Nach weiteren Vorfällen, wird die Gemeinschaft der Dunkle Pforte wieder aktiv. Sie besteht nun aus Daphne, Marcel, Pascal, Michelle, Dominique, Jules, Mathieu (Mitschüler von Pascal und Dominique) und Edouard (Lehrling von Daphne).

Der Dämon Marc tötet kurz nacheinander zwei Köpfe des Europäischen Dreiecks, die Londoner Wahrsagerin Agatha La Serena und den Madrider Wahrsager Fernando Guillén. Dann setzt er sich mit dem Pariser Magier André Verger in Verbindung, den er zu seinem Diener macht. Verger setzt daraufhin seine Leute auf die Dunkle Pforte und den Wanderer an.

Pascal hilft im Auftrag der Toten, den Mörder Goubert zu verhaften und den Betrüger Daniel Lebowitz zu entlarven, der seinem Vater einen Mord in die Schuhe geschoben hat und nach der Konfrontation mit dem Wanderer Selbstmord begeht. Bei einer kurzen Reise ins Totenreich sucht er nach Spuren von Marc und begegnet Beatrice wieder.

Marc gelingt es nicht, auch den italienischen Seher Francesco Girardelli zu töten, da dieser von Daphne gewarnt wird. Doch Verger sucht Girardelli persönlich auf und schneidet ihm die Kehle durch. Als einer von Vergers Männern den Standort der Dunklen Pforte ausmacht, wird er von Marcel aus dem Weg geschafft. Ein weiterer wird von Pascal getötet.

Die Putzfrau Sophie Renard stirbt im Marie-Curie-Gymnasium und Kommissarin Marguerite Betancourt vermutet einen Mord, da das Schließfach von Pascal Rivas offensichtlich durchsucht wurde. Marcel bewegt die Kommissarin dazu, Pascal zu bewachen, worauf sie tatsächlich einen von Vergers Männern stellt, der aber Suizid begeht. Zusammen mit Marcel gerät sie in eine Schießerei mit zwei weiteren Männern, die dabei den Tod finden.

Pascal fühlt sich hin- und hergerissen zwischen Michelle und Beatrice. Zu seinem Erstaunen sucht ihn Beatrice in der Welt der Lebenden auf; sie erklärt ihm, durch ein besonderes Ritual wieder lebendig geworden zu sein. Der Wanderer sieht sich außerstande, eine Entscheidung zwischen den Mädchen zu fällen.

Kurz hintereinander ereignen sich in Paris zwei seltsame Morde: an Guillaume Cardinet, einem Obdachlosen, und an Bertrand Lagarde, einem Hausbesetzer. Ihnen wurde die Kehle durchgeschnitten, doch es fehlt das Blut. Jules muss derweil feststellen, dass es Luc Gautier während ihres Kampfes gelungen ist, ihn am Hals zu verletzen. Ohne dass er etwas dagegen tun kann, verwandelt er sich langsam in einen Vampir. Als er von den Morden erfährt, ist er überzeugt, der Schuldige zu sein, da er sich nicht an die Nächte erinnern kann und am Morgen Blut erbricht.

Bei seiner nächsten Reise ins Jenseits begibt sich Pascal ins Reich der Hausgeister, wo sich Marc aufhält. Er begegnet dem jungen Selbstmörder Ralph Buxter, der zu seinem Begleiter wird. Pascal wird jedoch von einem Hausgeist angegriffen, der Marc treu ist und kehrt schnell zurück.

Bei Recherchen über die wahre Natur des Dämons findet Dominique heraus, dass es sich um den dreifachen Kindesvergewaltiger und -mörder Marc Vicente handelt. Als er auf dem Friedhof von Montparnasse das Grab des Dämons aufsucht, wird er von Verger überrascht und von dessen Auto überfahren; er schwebt in Lebensgefahr.

Jules will, um weiteren Schaden zu verhindern, Selbstmord begehen. Dabei trifft er auf Beatrice, die sagt, dass sie ihn bei den Morden beobachtet hat. Da kommen Michelle und Mathieu dazu und finden heraus, dass in Wahrheit Beatrice die Morde begangen hat: Um lebendig zu erscheinen, musste sie menschliches Blut zu sich nehmen; darauf versuchte sie, ihre Taten Jules anzuhängen.

Inzwischen hat sich André Verger Zugang zum Palais Le Marais verschafft, wobei er Marguerite Betancourt als Geisel nimmt. Der Hexer kämpft gegen Daphne und den Wächter Marcel. Als Marguerite versucht, ihn zu stoppen, lässt er eine Glasscheibe über ihr zerbrechen, die sie tötet. Verger droht, zu siegen, doch da erscheint Beatrice und stürzt sich mit ihm aus dem Fenster.

Pascal unternimmt derweil seine dritte Reise, um Marc endgültig zu besiegen. Daphne hat herausgefunden, dass der Dämon das schlagende Herz eines Wanderers braucht, um in die Welt der Lebenden zurückzukehren. Wieder von Ralph begleitet, begibt Pascal sich auf den Spielplatz, an dem Marc sein letztes Opfer entführt hatte. Dort trifft er tatsächlich auf den Dämon; Marcel und Edouard unterstützen Pascal aus ihrer Welt. Ralph macht die Wächter der Selbstmörder auf sich aufmerksam und führt sie so zu Marc, den sie im letzten Moment erwischen.

Nach dem Abschluss der Mission versucht die Gemeinschaft, eine Lösung für Jules' Vampir-Problem zu finden. Es stellt sich heraus, dass eine Bluttransfusion ihn retten könnte, wobei nur seine Urgroßmutter Lena Lambert als Spenderin in Frage kommt, die eine Wanderin war, aber nie mehr zurückkehrte. Pascal beschließt, sie zu suchen. Das Krankenhaus vermeldet unterdessen den Tod Dominiques durch Herzstillstand.

Band 3: Totengesang

Allgemein
Das Buch erschien 2009 in Spanien als Réquiem ("Requiem"). Es wurde von Kristin Bleiel und Catalina Rojas Hauser ins Deutsche übersetzt und erschien 2012 im Loewe-Verlag.

Die deutsche Ausgabe umfasst 560 Seiten, eingeteilt in 46 Kapitel. Die Widmung lautet:

Als Einleitung findet man ein Zitat aus Edgar Allan Poes Geister der Toten. Vor dem ersten Kapitel ist eine Buchstelle aus dem Mittelteil eingefügt.

Handlung
Nach der Beerdigung ihres Freundes Dominique müssen die Eingeweihten der Dunklen Pforte feststellen, dass Jules, der mit dem Vampirvirus infiziert wurde, geflohen ist. Er hat die Hoffnung auf Rettung aufgegeben und will seine Freunde nicht in Gefahr bringen. Daraufhin bricht Pascal sofort zu einer erneuten Reise ins Totenreich auf, um Jules' Urgroßmutter Lena Lambert zu finden. In der Zwischenzeit suchen Marcel, Daphne, Michelle, Mathieu und Edouard angestrengt nach Jules.

Pascal begegnet im Totenreich Dominique, der seinen Freund auf der Reise begleiten will. Die beiden müssen das Zwischenreich verlassen und im Kronosfelsen nach der Wanderin Lena suchen, die dort in den wechselnden Zeitepochen gefangen ist. In der Welt der Lebenden verliert Jules langsam die Kontrolle über sich und wird durch seinen Blutdurst zur Bedrohung. Seine Freunde spüren ihn auf, er entkommt ihnen jedoch wieder. Die Suche auf verschiedenen Friedhöfen bringt kein Ergebnis.

Die drei jungen Vampirjäger Justin, Suzanne und Bernard kommen Jules auf die Spur. Sie sehen es als ihre Aufgabe, Paris vor dem Vampir zu retten. Daphne findet das Versteck von Jules. Sie will durch eine magische Beschwörung seine Verwandlung verlangsamen, doch im mentalen Kampf gegen den Vampir unterliegt sie und stirbt an Erschöpfung. Marcel und Michelle machen sich auf die Suche nach der Wahrsagerin, als sie von Edouard vermisst wird, treffen dabei aber auf die Vampirjäger, die sie als Bedrohung erkennen.

Pascal und Dominique haben nach einem beschwerlichen Weg den Kronosfelsen erreicht und landen als Erstes im alten Rom, mitten unter Gladiatoren. Die beiden Jungen müssen in der Arena als Secutoren gegen einen Tiger antreten, den Pascal jedoch mit dem Schwert des Wanderers besiegen kann. Nachdem er auch zwei Retiarier besiegt hat, entdeckt er unter den Zuschauern Lena Lambert. Bevor die Jungen sie erreichen, flieht sie vor einer bösen Kreatur in die nächste Epoche und die beiden folgen ihr. Sie landen in New York City zur Zeit des Börsencrashs.

Die Vampirjäger verfolgen Marcel und Michelle, in der Hoffnung, dem Vampir auf die Spur zu kommen. Bernard bedroht Michelle, um Informationen zu bekommen, doch sie kann ihm entkommen. Bei der Verfolgung von Marcels Wagen, der mit der Hilfe von Edouard hofft, Daphne zu finden, stoßen Justin und Suzanne auf Jules. Dieser greift Justin an, ohne ihn aber zu beißen. Suzanne verteidigt sich, woraufhin Jules wieder die Flucht ergreift. Marcel und seine Begleiter vertreiben die Vampirjäger und finden kurz darauf die tote Daphne.

Pascal und Dominique sind Lena auf der Spur, die in New York als Eleanor Ramsfield bekannt ist, doch durch eine Unachtsamkeit landen sie plötzlich in einer anderen Zeit. Wie sie bald feststellen, handelt es sich um Hiroshima am Tag des Atombombenabwurfs. Im letzten Augenblick gelingt es ihnen, die Zeit zu verlassen und wieder nach New York 1929 zurückzukehren.

Um Jules endlich einzufangen, fährt Marcel mit Michelle in einem speziell ausgestatteten Wagen in der Nacht zum Friedhof Père Lachaise, wo sich das Grab von Jules' "Vampirvater" Luc Gautier befindet. Die Vampirjäger haben sich dort ebenfalls auf die Lauer gelegt. Tatsächlich erscheint Jules und Marcel kann ihn ins Auto locken und dort einsperren. Die Vampirjäger greifen ein und wollen den Vampir töten. Als sich Suzanne aber gegen Justin wendet, wird sie von ihm erschossen; Bernard gerät in den Bann des Vampirs und wird von diesem ausgeschaltet. Marcel und Michelle können schließlich auch Justin in die Flucht schlagen.

Pascal und Dominique treffen auf Lena Lambert alias Eleanor Ramsfield und erzählen ihr vom Schicksal ihres Nachfahren. Sie überlässt Pascal ein paar Tropfen ihres Blutes, das Jules' einzige Rettung ist, und begleitet die Jungen aus dem Kronosfelsen hinaus, da sie beschlossen hat, dass sie endlich sterben will. Die drei machen sich auf den Weg, verirren sich aber und stoßen schließlich auf einen "Leuchtturm", der vom Turmwächter Ronald bewohnt wird. Dieser weist ihnen den Weg; Lena bleibt allerdings im Turm zurück, da ihr Alterungsprozess bereits zu weit fortgeschritten ist.

Justin begegnet Bernard, der sich wieder erholt hat, und erschießt ihn, da er fliehen will. Dann verfolgt er den Wagen von Marcel und verursacht einen Zusammenstoß. Im folgenden Schusswechsel stirbt er. Marcel und Michelle bringen Jules wohlbehalten ins Palais Le Marais. Als Pascal zurückkommt, injizieren sie dem Vampir Lenas Blut, doch es ist bereits zu spät; Jules stirbt, lediglich seine Seele kann gerettet werden. Da ihn Dominique und Daphne im Totenreich darum gebeten haben, beschließt Pascal am Ende, die Dunkle Pforte nicht mehr zu benutzen, woraufhin sie versiegelt wird.

Figuren

Protagonisten

Reich der Lebenden
Pascal Rivas: Er ist der fünfzehnjährige Protagonist der Buchserie. Er ist in Spanien geboren; seine Eltern zogen mit ihm nach Paris, als er fünf Jahre alt war. Er hat graue Augen und braune Haare. Pascal ist in die ältere Michelle Tauzin verliebt.
Michelle Tauzin: Sie ist Gothic-Anhängerin, trägt stets schwarze Kleidung und hat langes, glattes blondes Haar. Sie lebt in einem Internat, da sie aus einem Dorf außerhalb von Paris stammt. Sie ist sechzehn Jahre alt.
Dominique Herault: Er kann aufgrund einer schweren Krankheit seit seinem dritten Lebensjahr nicht laufen, weshalb er im Rollstuhl sitzt. Er ist in der Informatik bewandert. Er ist fünfzehn Jahre alt.
Jules Marceaux: Er ist sechzehn Jahre alt, geht mit Michelle in dieselbe Klasse und ist wie sie Gothic-Anhänger. Seine Urgroßmutter Lena Lambert war eine Wanderin, weshalb sich die Dunkle Pforte im Besitz der Familie Marceaux befindet.
Mathieu: Er ist fünfzehn Jahre alt, geht mit Pascal und Dominique in dieselbe Klasse und ist schwul. Er interessiert sich sehr für Geschichte.
Daphne: Sie ist eine Wahrsagerin aus Paris und Teil der Gemeinschaft Lebender Seher.
Edouard: Er ist der Lehrling der Wahrsagerin Daphne und hat die besondere Fähigkeit, Geister zu spüren und zu sehen. Er ist schwul.
Marcel Laville: Er ist Gerichtsmediziner und befreundet mit Kommissarin Betancourt. Er ist der Direktor des Institute Anatomique Forense und im Geheimen der Wächter der Dunklen Pforte.
Marguerite Betancourt: Sie ist Kommissarin bei der Pariser Kriminalpolizei und ist mit dem Gerichtsmediziner Marcel Laville befreundet. Sie ist übergewichtig, bei Kollegen und Vorgesetzten relativ unbeliebt und glaubt nicht an übernatürliche Erscheinungen.
Agatha La Serena: Sie ist eine Wahrsagerin und einer der Köpfe des Europäischen Dreiecks. Sie lebt in London und wird dort von Marc Vicent getötet.
Dionisio Guillén: Er ist ein Wahrsager und einer der Köpfe des Europäischen Dreiecks. Er lebt in Madrid und wird dort von Marc Vicent getötet.
Francesco Girardelli: Er ist ein Wahrsager und einer der Köpfe des Europäischen Dreiecks. Er lebt in Rom und wird dort von Marc Vicent getötet.
Henri Delaveau: Er ist Lehrer am Marie-Curie-Gymnasium und das zweite Opfer von Luc Gautier nach dessen Rückkehr in die Welt der Lebenden. Er wird ebenfalls zum Vampir und dient Gautier, doch weil er die Dunkle Pforte nicht finden kann, bestraft ihn sein Herr.
Melanie und Raoul: Die beiden Schüler des Marie-Curie-Gymnasiums waren Gäste auf Jules Marceaux' Halloween-Party und werden auf dem Heimweg Opfer von Luc Gautier.
Sophie Renard: Sie ist Putzfrau im Marie-Curie-Gymnasium und wird dort von einem Auftragsmörder André Vergers getötet.

Reich der Toten
 Beatrice: Sie starb im Alter von siebzehn Jahren bei der Rückkehr von einem Auslandsaufenthalt, als ihr Flugzeug bei der Landung in Flammen aufging. Da sie in keinem Grab beigesetzt werden konnte, hält sie sich als umherirrende Seele im Zwischenreich auf.
 Lena Lambert: Sie war die Wanderin, die die Dunkle Pforte 1908 benutzte. Dabei verirrte sie sich und betrat den Kronosfelsen, wo sie gefangen blieb. Daher reiste sie durch die Zeitepochen und passte sich dort an ihre Umgebung an.
 Constantin De Polignac: Der Graf lebt in einer Kathedrale im Zwischenreich und gibt Pascal wichtige Informationen.
 Capitaine Armand Runné: Er wurde 1857 geboren und ist im Krieg 1899 gefallen; er befindet sich im Zwischenreich. Er ist der erste, der Pascal dort begegnet.
 Charles Lafayette: Er starb im Alter von ungefähr 24 Jahren und ist einer der ältesten Insassen des Friedhofs von Montparnasse im Zwischenreich.
 Alexander: Er ist eine umherirrende Seele und führt den Wanderer für kurze Zeit.
 Ronald: Der alte Mann bewacht, während er auf den Ruf des Guten wartet, einen der Leuchttürme, die Verirrten im Reich des Bösen helfen sollen.

Antagonisten
 Luc Gautier: Er war ein Vergewaltiger und Mörder und starb im Gefängnis. Bei Pascals erster Reise ins Totenreich kehrt er als Vampir in die Welt der Lebenden zurück und schlüpft in die Rolle des Lehrers Alfred Varney.
 Marc Vicent: Er starb im Alter von 52 Jahren im Gefängnis. Er hatte drei Kinder entführt, vergewaltigt und ermordet. Als er in die Hölle geschafft werden soll, nimmt er die Gestalt eines Opfers an, um das Mitleid von Michelle zu erwecken. Er wird von den Wächtern der Selbstmörder unschädlich gemacht.
 André Verger: Er war einst ein Mitglied der Vereinigung Lebender Seher, wurde aber wegen seiner Skrupellosigkeit ausgeschlossen. Er ist Hexer und Totenbeschwörer, aber auch Vorsitzender einer großen Immobilienholding. Er tritt in den Dienst von Marc Vicent und wird schließlich von Beatrice getötet.
 Pierre Cotin: Er ist ein Krimineller, der für André Verger arbeitet, dabei aber von Marcel Laville aus dem Weg geschafft wird.
 Daniel Lebowitz (im ersten Band: Lebobitz): Er versteckte nach dem Selbstmord seiner Mutter Melissa deren Abschiedsbrief, was dazu führte, dass sein Vater des Mordes angeklagt wurde und unschuldig ins Gefängnis kam. Melissa überträgt die Angelegenheit als Geist Pascal, der den Abschiedsbrief findet, woraufhin Daniel Selbstmord begeht.
 Die Vampirjäger: Die drei jungen Leute haben sich auf übernatürliche Ereignisse spezialisiert und wollen Paris vor Bedrohungen durch Vampire schützen. Ihr Anführer ist Justin, die anderen sind seine Freundin Suzanne und der ehemalige Bodyguard Bernard. Bernard ist etwas schwer von Begriff. Suzanne teilt den Fanatismus von Justin nicht und wendet sich daher am Ende gegen ihn, woraufhin er sie erschießt. Ebenso tötet er Bernard; schließlich stirbt Justin durch eine Kugel von Michelle.

Rezeption
Die Buchserie war in Spanien (fast 80.000 verkaufte Exemplare) und Lateinamerika sehr erfolgreich. Bisher liegen Übersetzungen ins Deutsche und ins Italienische vor.

Kritiken

Verfilmung
Am 28. September 2010 wurde angekündigt, dass der Produzent Andrés Vicente Gomez von Lolafilms zusammen mit der französischen Produktionsfirma Cinema Art die Filmrechte für alle drei Bände der Serie erworben hat. Die Dreharbeiten für den ersten Teil sollen 2012 beginnen, Regisseur oder Drehbuchschreiber sind jedoch noch nicht bekannt. Der Film soll in englischer Sprache gedreht werden. Es ist ein Budget von 12 Millionen Euro vorgesehen und der Autor hat sich bereit erklärt, am Drehbuch mitzuwirken.

Trivia
2011 äußerte sich der Autor in einem Blogbeitrag zu homosexuellen und beeinträchtigten Figuren in der Kinder- und Jugendliteratur. Dabei wirft er unter anderem Joanne K. Rowling vor, in den Harry-Potter-Büchern den Unterschieden der Menschen in ihrer Auswahl der Hauptfiguren nicht gerecht zu werden. Da Lozano Garbala es für nötig hielt, die Realität abzubilden, kommen in der Serie ein Rollstuhlfahrer und zwei Homosexuelle unter den Hauptfiguren vor. Der Verlag habe allerdings keine Vorbehalte dagegen gehabt und den Autor sogar ermutigt, ausführlicher darauf einzugehen.

Bezüge zu Mythologie, Geschichte und Literatur
In der Buchserie finden sich einige Bezüge zu Mythologie, Geschichte und Literatur: Im Zwischenreich bewacht der Hund Zerberus den Eingang zur Unterwelt, während der Fährmann Charon die Toten über die Estigia-Lagune bringt. Der Aufbau der Hölle in Kreisen ähnelt dem von Dante Alighieri in seinem Werk Die Göttliche Komödie beschriebenen; in beiden Fällen befindet sich im Zentrum der Hölle das absolute Böse. Die Rituale in Verbindung mit der Tötung eines Vampirs und die Eigenschaften des Vampirs sind Mythen und der Horrorliteratur nachempfunden. Auch die Ghule stammen aus der Mythologie. Es gibt einen historischen Hinweis auf Jack the Ripper; weitere historische Elemente finden sich vor allem während der Reise durch den Kronosfelsen: Es kommen die Pestepidemie (Jahr 1536), die Heilige Inquisition, die Gladiatorenkämpfe im Alten Rom, der Börsencrash 1929 und der Atombombenabwurf auf Hiroshima vor.

Weblinks
Die Buchserie auf der Verlagswebsite (spanisch)
Offizielle Website des Autors (spanisch)
Band 1 im Katalog des Verlags (deutsch), Band 2, Band 3
Band 1 auf KinderundJugendmedien.de, Band 2

Einzelnachweise

Literarisches Werk
Literatur (21. Jahrhundert)
Literatur (Spanisch)
Romanzyklus
Fantasyliteratur
Horrorliteratur
Jugendliteratur

Puerta Oscura


Perinbaba (Scuturătoarea de perne)  este un film fantastic din 1985 regizat de Juraj Jakubisko. Este bazat pe povestea Fântâna fermecată (în germană Frau Holle), poveste de Frații Grimm din cartea Kinder- und Hausmärchen (1812).

Distribuție
 Giulietta Masina : Perinbaba / Doamna Iarnă
 Tobias Hoesl : Jakub
 Petra Vančíková : Alžbetka
 Soňa Valentová : Soacra
 Pavol Mikulík : Tatăl
 Milada Ondrašíková : Dora
 Valerie Kaplanová : Stará Zubatá / Baba moartă
 Eva Horká : Mladá Zubatá / Fata moartă

Continuare
O continuare a filmului, Perinbaba 2,  este în post-producție și va avea premiera în cinematografele din Slovacia și Republica Cehă la sfârșitul anului 2019.

Note

Legături externe

Filme din 1985
Filme regizate de Juraj Jakubisko
Filme fantastice din anii 1980
Filme de dragoste
Filme cehoslovace
Filme bazate pe basme

Perinbaba


أندريه ليرون  (6 ديسمبر 1930 في لو هافر) لاعب كرة قدم فرنسي معتزل كان يجيد اللعب في خط الدفاع . انضم إلى منتخب فرنسا في نهائيات بطولة كأس العالم 1958 وساهم في احتلال المركز الثالث . توفي يوم 8 أبريل 2018.

روابط خارجية

مراجع

لاعبو كرة قدم رجالية فرنسيون
مدافعو كرة قدم رجالية
رياضيون من لو هافر
لاعبو الدوري الفرنسي
لاعبو كأس العالم 1958
لاعبو كان
لاعبو كرة قدم فرنسيون
لاعبو أولمبيك ليون
لاعبو منتخب فرنسا لكرة القدم
لاعبو نادي فرنسا
مواليد 1930
وفيات 2018
لاعبو كرة قدم من لو هافر

أندريه ليرون


Atalay soyadlı kişiler:
 Atilla Atalay, Türk yazar
 Ahmet Besim Atalay, Türk dilbilimci, yazar ve politikacı
 Beşir Atalay, devlet bakanı
 Turgut Atalay, Türk ressam ve tiyatro dekoratörü

Atalay


දකුණු අරාබියේ යකඩ යුගය

"මා" ගේ රාජධානිය(ක්රි.පූ 9වන සියවසේ සිට 1 වන සියවස දක්වා)

මිනායියන් ගේ පාලන කාලය තුල අගනගරය කර්නා(වර්තමානයේ සාදා ලෙස හඳුන්වයි) ඔවුන්ගේ අනෙක් වැදගත් නගරය වන්නේ යාතිල් ය(වර්තමානයේ බරක්විෂ්). මිනායියන්ගේ රාජධානිය වයඹදිග යේමනය ප්රධාන කරගෙන නිර්මාණය වී තිබුනේ එහි අනෙක් නගර වලින් බහුතරයක් වාඩි මැඩ්හඩ් ඔස්සේ පිහිටමින්. වයඹ දිග සව්දි අරාබියේ අල්-උලා තරම් දුරින් සහ ඩෙලෝස් දූපතින් සහ ඊජිප්තුවෙන් මිනැයික් ශිලා ලේඛන හමුවී තිබෙනවා. ක්රි.ව 100 දී පමණ මිනැයික් භාෂාව මිය යනවා.

"සාබා" ගේ අධිරාජ්ය(ක්රි.පූ 9වන සියවසේ සිට ක්රි.ව 275 දක්වා)

සාබාගේ පාලන කාලයේදී වෙළඳාම සහ කෘෂිකර්මය මගින් ධනය සහ සශ්රීකත්වය ලඟාකරගනු ලැබුවා. අද යේමනයේ අසීර් නම් ප්රදේශයේයි සාබා රාජධානිය පිහිටා තිබුනේ. එහි අගනුවර මා රිබ් යේමනයේ වර්තමාන අගනුවර වන සානා නම් ප්රදේශයේයි. සවුදි අරාබියානු ජනශ්රැතියන්ට අනුව නොහ් ගේ වැඩිමහළු පුත් ෂේම් මා රිබ් නුවර සොයා ගත්තා.

අස්වාන්ගේ රාජධානිය(ක්රි.පූ 8 වන ශතවර්ශයේ සිට 6වන ශතවර්ශය තෙක්)

අස්වාන් අධිරාජ්ය හගාර් යහිර් වාඩි මාකහා ප්රදේශයේ පිහිටියා. මෙය දැන් නිර්මාණය කරන ලද ගොඩැල්ලක් වන අතර හගාර් අස්ෆල් ලෙස හඳුන්වනවා.

දකුණු අරාබියේ යකඩ යුගය


Indonesia Open ist der Name folgender Sportveranstaltungen:

 Indonesia Open (Golf)
 Indonesia Open (Badminton)
 Indonesia Open im Damentennis (1993 bis 1997), siehe WTA Jakarta
 Indonesia Open im Herrentennis (1993 bis 1996), siehe ATP Jakarta

Indonesia Open


Inter Region Economic Network (IREN) Nairobi, Kenya'da kurulmuş bir sivil toplum örgütüdür. James Shikwati tarafından kurulan örgüt Afrika'nın gelişimi için serbest piyasa ekonomisini savunur.

Dış bağlantılar
 Inter Region Economic Network

Kenya ekonomisi
Kenya'daki sivil toplum kuruluşları

Inter Region Economic Network


An Caustis flexuosa in uska species han Liliopsida nga ginhulagway ni Robert Brown. An Caustis flexuosa in nahilalakip ha genus nga Caustis, ngan familia nga Cyperaceae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Mga sumpay ha gawas

Caustis

Caustis flexuosa


سان جوان كابيسترانو  هي إحدى مدن مقاطعة أورانج، كاليفورنيا. تم إعطاءها لقب مدينة في 19 أبريل، 1961.

التركيبة السكانية
حدّد مكتب تعداد الولايات المتحدة بيانات التركيبة السكانية لسان جوان كابيسترانو في تعداد الولايات المتحدة. في ما يلي، التركيبة السكانية حسب تعدادي 2000 و2010.

تعداد عام 2000
بلغ عدد سكان سان جوان كابيسترانو 33,826 نسمة بحسب تعداد عام 2000، وبلغ عدد الأسر 10,930 أسرة وعدد العائلات 8,196 عائلة مقيمة في المدينة. في حين سجلت الكثافة السكانية . وبلغ عدد الوحدات السكنية 11,320 وحدة بمتوسط كثافة قدره .
وتوزع التركيب العرقي للمدينة بنسبة 78.47% من البيض و0.78% من الأمريكيين الأفارقة و1.07% من الأمريكيين الأصليين و1.92% من الأمريكيين ذوي الأصول الآسيوية و0.11% من سكان جزر المحيط الهادئ و14.21% من الأعراق الأخرى و3.43% من عرقين مختلطين أو أكثر و33.13% من الهسبانيون أو اللاتينيون من أي عرق.

بلغ عدد الأسر 10,930 أسرة كانت نسبة 39.9% منها لديها أطفال تحت سن الثامنة عشر تعيش معهم، وبلغت نسبة الأزواج القاطنين مع بعضهم البعض 62.7% من أصل المجموع الكلي للأسر، ونسبة 8.5% من الأسر كان لديها معيلات من الإناث دون وجود شريك، بينما كانت نسبة 3.8% من الأسر لديها معيلون من الذكور دون وجود شريكة وكانت نسبة 25% من غير العائلات. تألفت نسبة 19.7% من أصل جميع الأسر من عدة أفراد يعيشون في نفس المنزل ونسبة 10.3% كانت تتألف من شخص يعيش بمفرده يبلغ من العمر 65 عاماً أو أكثر. وبلغ متوسط حجم الأسرة المعيشية 3.06، أما متوسط حجم العائلات فبلغ 3.45.

بلغ العمر الوسطي للسكان 36.4 عاماً. وكانت نسبة 27.7% من القاطنين تحت سن الثامنة عشر، وكانت نسبة 7.8% بين الثامنة عشر والرابعة والعشرين عاماً، ونسبة 27.3% كانت واقعةً في الفئة العمرية ما بين الخامسة والعشرين والرابعة والأربعين عاماً، ونسبة 23.7% كانت ما بين الخامسة والأربعين والرابعة والستين، ونسبة 12.2% كانت ضمن فئة الخامسة والستين عاماً فما فوق. يوجد لكل 100 أنثى 97.0 ذكر، ويوجد لكل 100 أنثى في الثامنة عشر من عمرها فما فوق 95.2 ذكر.

بلغ متوسط دخل الأسرة في المدينة 51,907 دولارًا، أما متوسط دخل العائلة فبلغ 55,401 دولارًا. وكان متوسط دخل الذكور 36,175 دولارًا مقابل 28,750 دولارًا للإناث. وسجل دخل الفرد الخاص بالمدينة 19,446 دولارًا. وكانت نسبة 11% من العائلات ونسبة 16.6% من السكان تحت خط الفقر، وكان من هؤلاء نسبة 23% تحت سن الثامنة عشر ونسبة 6.6% في الخامسة والستين من العمر وما فوق.

تعداد عام 2010
بلغ عدد سكان سان جوان كابيسترانو 34,593 نسمة بحسب تعداد عام 2010، وبلغ عدد الأسر 11,394 أسرة وعدد العائلات 8,321 عائلة مقيمة في المدينة. في حين سجلت الكثافة السكانية . وبلغ عدد الوحدات السكنية 11,940 وحدة بمتوسط كثافة قدره .
وتوزع التركيب العرقي للمدينة بنسبة 77.08% من البيض و0.56% من الأمريكيين الأفارقة و0.83% من الأمريكيين الأصليين و2.82% من الأمريكيين ذوي الأصول الآسيوية و0.10% من سكان جزر المحيط الهادئ و15.13% من الأعراق الأخرى و3.49% من عرقين مختلطين أو أكثر و38.70% من الهسبانيون أو اللاتينيون من أي عرق.

بلغ عدد الأسر 11,394 أسرة كانت نسبة 35.4% منها لديها أطفال تحت سن الثامنة عشر تعيش معهم، وبلغت نسبة الأزواج القاطنين مع بعضهم البعض 58.9% من أصل المجموع الكلي للأسر، ونسبة 9.6% من الأسر كان لديها معيلات من الإناث دون وجود شريك، بينما كانت نسبة 4.6% من الأسر لديها معيلون من الذكور دون وجود شريكة وكانت نسبة 27% من غير العائلات. تألفت نسبة 20.9% من أصل جميع الأسر من عدة أفراد يعيشون في نفس المنزل ونسبة 12.3% كانت تتألف من شخص يعيش بمفرده يبلغ من العمر 65 عاماً أو أكثر. وبلغ متوسط حجم الأسرة المعيشية 3.03، أما متوسط حجم العائلات فبلغ 3.44.

بلغ العمر الوسطي للسكان 40.2 عاماً. وكانت نسبة 24.6% من القاطنين تحت سن الثامنة عشر، وكانت نسبة 8.9% بين الثامنة عشر والرابعة والعشرين عاماً، ونسبة 22.6% كانت واقعةً في الفئة العمرية ما بين الخامسة والعشرين والرابعة والأربعين عاماً، ونسبة 28.3% كانت ما بين الخامسة والأربعين والرابعة والستين، ونسبة 15.6% كانت ضمن فئة الخامسة والستين عاماً فما فوق. وتوزع التركيب الجنسي للسكان بنسبة 49.6% ذكور و50.4% إناث.

توأمة
لسان جوان كابيسترانو (كاليفورنيا) اتفاقيات توأمة مع كل من:
 غويا، خيريز دي لا فرونتيرا
 كابسترانو

أعلام

 مالفينا بولو
 دوغلاس إل. إدموندز
 أوستين هيدجيز
 ستيف كرامر
 جد كولينز

مراجع

أماكن مأهولة أسست في 1776
تأسيسات سنة 1961 في كاليفورنيا
مدن كاليفورنيا
مقاطعة أورانج (كاليفورنيا)
مدن في مقاطعة أورانج (كاليفورنيا)

سان جوان كابيسترانو (كاليفورنيا)


In the theory of partial differential equations,  elliptic operators are  differential operators that generalize the Laplace operator. They are defined by the condition that the coefficients of the highest-order derivatives be positive, which implies the key property that the principal symbol is invertible, or equivalently that there are no real characteristic directions.

Elliptic operators are typical of potential theory, and they appear frequently in electrostatics and continuum mechanics. Elliptic regularity implies that their solutions tend to be smooth functions (if the coefficients in the operator are smooth).  Steady-state solutions to hyperbolic and parabolic equations generally solve elliptic equations.

Definitions

Let  be a linear differential operator of order m on a domain  in Rn given by

where  denotes a multi-index, and   denotes the partial derivative of order  in .

Then  is called elliptic if for every x in  and every non-zero  in Rn,

where .

In many applications, this condition is not strong enough, and instead a uniform ellipticity condition may be imposed for operators of order m = 2k:

where C is a positive constant. Note that ellipticity only depends on the highest-order terms.

A nonlinear operator

is elliptic if its linearization is; i.e. the first-order Taylor expansion with respect to u and its derivatives about any point is an elliptic operator.

 Example 1 The negative of the Laplacian in Rd given by  is a uniformly elliptic operator. The Laplace operator occurs frequently in electrostatics. If ρ is the charge density within some region Ω, the potential Φ must satisfy the equation
 Example 2 Given a matrix-valued function A(x) which is symmetric and positive definite for every x, having components aij, the operator  is elliptic. This is the most general form of a second-order divergence form linear elliptic differential operator. The Laplace operator is obtained by taking A = I. These operators also occur in electrostatics in polarized media.
 Example 3 For p a non-negative number, the p-Laplacian is a nonlinear elliptic operator defined by  A similar nonlinear operator occurs in glacier mechanics. The Cauchy stress tensor of ice, according to Glen's flow law, is given by  for some constant B. The velocity of an ice sheet in steady state will then solve the nonlinear elliptic system  where ρ is the ice density, g is the gravitational acceleration vector, p is the pressure and Q is a forcing term.

Elliptic regularity theorem

Let L be an elliptic operator of order 2k with coefficients having 2k continuous derivatives. The Dirichlet problem for L is to find a function u, given a function f and some appropriate boundary values, such that Lu = f and such that u has the appropriate boundary values and normal derivatives. The existence theory for elliptic operators, using Gårding's inequality and the Lax–Milgram lemma, only guarantees that a weak solution u exists in the Sobolev space Hk.

This situation is ultimately unsatisfactory, as the weak solution u might not have enough derivatives for the expression Lu to be well-defined in the classical sense.

The elliptic regularity theorem guarantees that, provided f is square-integrable, u will in fact have 2k square-integrable weak derivatives. In particular, if f is infinitely-often differentiable, then so is u.

Any differential operator exhibiting this property is called a hypoelliptic operator; thus, every elliptic operator is hypoelliptic. The property also means that every fundamental solution of an elliptic operator is infinitely differentiable in any neighborhood not containing 0.

As an application, suppose a function  satisfies the Cauchy–Riemann equations. Since the Cauchy-Riemann equations form an elliptic operator, it follows that  is smooth.

General definition

Let  be a (possibly nonlinear) differential operator between vector bundles of any rank.  Take its principal symbol  with respect to a one-form .  (Basically, what we are doing is replacing the highest order covariant derivatives  by vector fields .)

We say  is weakly elliptic if  is a linear isomorphism for every non-zero .

We say  is (uniformly) strongly elliptic if for some constant ,

for all  and all .  It is important to note that the definition of ellipticity in the previous part of the article is strong ellipticity.  Here  is an inner product.  Notice that the  are covector fields or one-forms, but the  are elements of the vector bundle upon which  acts.

The quintessential example of a (strongly) elliptic operator is the Laplacian (or its negative, depending upon convention).  It is not hard to see that  needs to be of even order for strong ellipticity to even be an option.  Otherwise, just consider plugging in both  and its negative.  On the other hand, a weakly elliptic first-order operator, such as the Dirac operator can square to become a strongly elliptic operator, such as the Laplacian.  The composition of weakly elliptic operators is weakly elliptic.

Weak ellipticity is nevertheless strong enough for the Fredholm alternative, Schauder estimates, and the Atiyah–Singer index theorem.  On the other hand, we need strong ellipticity for the maximum principle, and to guarantee that the eigenvalues are discrete, and their only limit point is infinity.

See also

 Elliptic partial differential equation
 Hyperbolic partial differential equation
 Parabolic partial differential equation
 Hopf maximum principle
 Elliptic complex
 Ultrahyperbolic wave equation
 Semi-elliptic operator
 Weyl's lemma

Notes

References

 Review:

External links
 Linear Elliptic Equations at EqWorld: The World of Mathematical Equations.
 Nonlinear Elliptic Equations at EqWorld: The World of Mathematical Equations.

Differential operators

Elliptic operator


An Gomphichis valida in uska species han Liliopsida nga ginhulagway ni Heinrich Gustav Reichenbach. An Gomphichis valida in nahilalakip ha genus nga Gomphichis, ngan familia nga Orchidaceae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Gomphichis

Gomphichis valida