Bor, Niğde iline bağlı ilçe ve bu ilçenin merkezi olan kent. Niğde'nin 14 km güneyindeki 1100 metre rakımlı Bor Ovası'nda (ya da yaylasında) yerleşmiştir. Merkez bucağına bağlı 7, Kemerhisar bucağına bağlı 16 köyü vardır. Yüzölçümü 1354 km² olup, nüfus yoğunluğu 39'dur. İlçe topraklarının büyük bölümü Obruk Platosu'nda yer alır. Doğu, kuzey ve güneydoğusu dağlıktır. Doğusu Aladağlar, kuzeyi ise Hasan ve Melendiz dağları ile çevrilidir. Başlıca akarsuyu Küçüköz Deresidir. Bor Ovası, Ereğli Ovası'nın devamıdır.

Tarih

Türkler öncesi dönem
Hitit İmparatorluğu zamanında Bor-Kemerhisar-Bahçeli üçgeni ortasındaki İftiyan mevkiinde kurulmuştur. Sırasıyla Frigya Devleti, İran İmparatorluğu, Makedonya İmparatorluğu, sonrasında 395 yılında Doğu Roma İmparatorluğu yönetimine girmiştir. 707 yılında Müslüman Araplar tarafından ele geçirilmiş ancak kısa bir süre sonra yeniden Roma İmparatorluğu tarafından geri alınmıştır.

Türkler dönemi
1071 Malazgirt zaferinden sonra Kutalmış Oğlu Süleyman Şah tarafından fethedilmiştir. Fetihten sonra bölgeye Kayı Boyuna bağlı Bayat, Emen ve Badak aşiretleri yerleştirilmiştir. Yöreye ilk gelen Müslüman Türkler, şimdiki ilçe merkezinin Humam Çayı etrafındaki Çay, Kala ve Harım mahallelerinin bulunduğu sulak araziye yerleşmişler,eski adı Tyana yahut Tuana olan şehir de zamanla Bor, Kemerhisar ve Bahçeli arasında yok olmuş, bölgede yaşayan gayrımüslim halk (çoğunluğu Rum) zaman içerisinde asimile olmayıp ilçeden göç etmişlerdir. I. Dünya Savaşı ve Türk Kurtuluş Savaşı sonrası yapılan mübadele ile Arnavutluk , Yunanistan ve Bulgaristan'dan göç eden Türklerin de ilçeye yerleşmesi ile bugünkü etnik yapı oluşmuştur.

Ekonomi

İlçenin belli başlı geçim kaynakları tarım, halıcılık ve dericiliktir. Arazinin tarıma müsait ancak yetersiz olması ve mevcut tarım arazilerinin yerleşim yeri haline gelmesi zamanla halkın tarımdan uzaklaşmasına neden olmuştur. Bu durum halkı okumaya, sunuçta memuriyete ve gurbetçiliğe yönlendirmiştir. Dolayısıyla nüfus artışı yavaşlamış (30 senelik artış 10.000 civarı), yöre ticareti canlılığını kaybetmiştir. Yıllardır süregelen gurbetçilik ilçedeki halıcılık ve elma üreticiliğini de bitirmiştir. Geleneksel dabaklık ise zor şartlar altında sürdürülmektedir. Niğde Üniversitesi'nin kurulması ile son yıllarda bölge ekonomisi biraz olsun canlanmıştır. Bor ilçesinde üniversiteye bağlı Bor Meslek Yüksekokulu ve Bor Halil Zöhre Ataman Meslek Yüksekokulu faaliyet göstermekte olup bu okullar başta bilgisayar, elektronik ve hayvancılık olmak üzere birçok alanda ara eleman yetiştirmektedir.

İlçede bulunan sanayi kuruluşları da ilçe ekonomisine önemli katkılar  yapmaktadır; bunlardan bazıları Şeker Fabrikası, Askeri Fabrika, BİRKO (Koyunlu) halı fabrikası ve ham deri işleyen imalathaneleridir. Bor'da yıllardır pek çok deri imalathanesi olmasına rağmen bunlar geniş çaplı ve fabrikasyon üretim yapacak şekilde birleşememiş, geleneksel yöntemlerle üretim yapan küçük imalathaneler olarak ayakta durmaya çalışmaktadırlar. İlçede üretilen işlenmiş derileri kullanabilecek başka bir sanayi kuruluşu da kurulamamıştır. Hâlen Acıgöl mevkiinde bulunan bu imalathanelerin Konya yoluna taşınma süreci devam etmektedir.

Türkiye'nin ekmek sacını Bor karşılamaktadır. Soğuk ve sıcak lastik kaplama yeni yeni gelişmektedir.

ekonomisi tarıma dayalıdır. Başlıca tarım ürünleri tahıl, nohut, patates, soğan, fasulye ve şekerpancarıdır. Sebze ve meyvecilik yaygın olarak yapılır. Vâdi boylarında meşhur Niğde elması yetiştirilir. Hayvancılık ekonomik açıdan önemli gelir kaynağıdır. İlçenin [İftiyan] denen bölgesinde bulunan pek çok üzüm bağı bu bölgenin yerleşime açılması nedeniyle yapılan parselleme ve yol çalışmaları nedeniyle neredeyse tamamen yok olmuştur.

İlçede apartmanlaşma ve tarım arazilerinin parsellenmesi hızla devam etmektedir. Eskiden "Yeşil Bor" olarak tanımlanan ilçede sadece ilçe merkezinin Bentkavak,Kayı yolu, Köfterlik ve Manastır mevkilerinde üzüm bağları ve meyve bahçeleri kalmıştır. Köylerde halı ve keçe dokunur.

Nüfus

Kaynakça

Dış bağlantılar

 YerelNET

Bor, Niğde


Hugo Johannes Blaschke (Neustadt (agora Wejherowo), 14 de novembro de 1881 - Nuremberg, 6 de dezembro de 1959) foi um dentista de Adolf Hitler, Hermann Göring e outras figuras proeminentes nazistas.

Carreira
Blaschke formou-se em odontologia na Filadélfia e Londres entre 1907 e 1911. Ele completou com sucesso o treinamento e recebeu seu doutorado. Depois disso, Blaschke seguiu um treinamento vocacional como cirurgião oral. Em 1911 abriu seu próprio consultório em Berlim.

Durante a Primeira Guerra Mundial Blaschke serviu como dentista militar em Frankfurt (Oder). A partir do outono de 1930, os líderes nazistas Hermann Göring e Joseph Goebbels foram tratados por Blaschke. Em 1931 juntou-se ao Partido Nacional Socialista dos Trabalhadores Alemães (NSDAP; número de filiação 432 082). Depois, tratou Joseph Goebbels, Heinrich Himmler e Eva Braun, entre outros.

No final de 1933, Blaschke tratou pela primeira vez Adolf Hitler.

A partir de então, Blaschke atuou como dentista pessoal de Hitler, ou Leibzahnarzt. Em 1935 ingressou na Schutzstaffel (número de membro 256 882). Hitler ficou extremamente satisfeito com Blaschke e o promoveu a professor, tendo-lhe concedido anteriormente o doutorado nos Estados Unidos, mas não reconhecido na Alemanha. Em 1943 Blaschke foi nomeado Oberster Zahnarzt para o Reichsartz SS. Em outubro de 1944, ele também recebeu o posto de SS-Brigadeführer. Blaschke permaneceu dentista pessoal do Führer até a morte de Hitler.

Após a guerra, Blaschke foi preso pelos soviéticos. Ele foi libertado em 1948 e foi trabalhar como dentista em Nuremberg até sua aposentadoria. Lá ele morreu aos 78 anos. A sepultura de Blaschke está localizada no cemitério de São Pedro em Nuremberg.

Adolf Hitler
Heinrich Himmler

Hugo Blaschke


The Milad Tower (, ) (lit. Birth Tower), also known as the Tehran Tower ( ), is a multi-purpose tower in Tehran, Iran. It is the sixth-tallest tower and the world's first telecommunication tower in terms of the usage area of the top structure and the tallest tower in Iran and the 24th-tallest freestanding structure in the world. The construction of this tower took about 11 years and 7 months

It is located between Shahrak-e Gharb and the district of Gisha, standing at 435 meters from the base to the tip of the antenna. The head consists of a large pod with 12 floors, the roof of which is at 315 meters.

The tower is a part of the International Trade and Convention Center of Tehran, which also includes a five-star hotel, a convention center, a world trade center and an IT park.

History

Background
The Milad Tower was part of the Shahestan Pahlavi project, a vast development for a new government and commercial centre for Tehran, that was designed in the 1970s but never materialized, except for the tower. After an international competition, the project was awarded to the Llewely Davies Company, and construction was inaugurated on August 19, 1975, with the Mohammad Reza Pahlavi and the Mayor of Tehran Dr G. R. Nickpay burying a commemorative gold plaque . There is also another background of building this tower, since the construction of the tower was started after the 1979 revolution. The new government of Iran wanted to create a new symbol for Tehran to replace the Azadi Tower that was a symbol of Pahlavi's reign.

Construction

The construction of the tower was commenced in 1997. In 2001, at the suggestion of the Islamic Council of Tehran, on the occasion of the 100th birthday of Ruhollah Khomeini, the founder of the Islamic Republic of Iran, it was renamed Milad Tower. The construction of this tower lasted for 11 years.  In the first 8 years, only 40% of the tower was completed, but with the acceleration of the project by Mohammad Bagher Ghalibaf, the mayor of Tehran, the next 60% was built in 30 months. Upon completion of its construction in the mid 2000s, the Milad Tower was considered the fourth-tallest freestanding telecommunication tower in the world. While the tower the construction is finished in 2007, and After 11 years since the beginning of construction, on October 7, 2008, Milad Tower was opened with the slogan "Heaven is near" in the presence of representatives of the Islamic Council, members of the Islamic Council of Tehran and Mohammad Bagher Ghalibaf, the mayor of Tehran.  This ceremony was covered by more than 250 Iranian and foreign journalists. numerous conflicts on the history of the tower still prevail, partly because sections of the tower were open to visitors once the elevators started operating during construction and the tower was still far from finished.

The design of the project was headed by Iranian architect Mohammad Reza Hafezi. The general contractor was the company of Boland Payeh, and the main client and investor was the company of Yadman Sazeh, a representative of the Municipality of Tehran.

Structure and features

Milad Tower is  tall and is the tallest tower in Iran, and the sixth-tallest telecommunication tower in the world. It consists of five main parts, including the foundation, transition (lobby) structure, shaft, head structure and the antenna mast.

The lobby structure consists of six floors. The first three floors consist of 63 trade units, 11 food courts, a cafeteria, and a commercial products exhibition which is supposed to be about . The first and second underground floors consist of installing sections and a data center. The ground floor is dedicated to the entrance and the gatehouse.

The shaft is a concrete structure about  high from the ground floor. Six elevators in three different sides of the shaft are used to transfer the visitors to the head of the tower at the speed of , besides an emergency staircase at the fourth side.

The head of the tower is a steel structure weighing about 25,000 tonnes and consisting of 12 floors. The top floors of the tower include a public art gallery, a cafeteria, a revolving restaurant, a VIP restaurant, telecommunication floors, mechanical floors, fire-immune areas built as a refuge zone, a closed observation deck, an open observation deck, and a sky dome.

The four-stage antenna mast is about  high. The lower floor of the mast is for the adjustment of public users' telecommunication antennas, and the three upper floors are dedicated to the antenna of the Islamic Republic of Iran Broadcasting.

The complex also features a parking area of about , a large computer and telecommunications unit, a cultural and scientific unit, a commercial transaction center, a temporary showroom for exhibiting products, a specialized library, an exhibition hall, and an administrative unit.

The Milad Tower has an octagonal base, symbolizing traditional Iranian architecture.

Gallery

Ranks
 Sixth-tallest freestanding tower in the world
 24th-tallest freestanding structure in the world

See also
 Fernsehturm Stuttgart – prototype (first TV tower built from concrete)
 List of revolving restaurants
 List of tallest buildings in Tehran
 International rankings of Iran

References

External links

Amphitheaters
Architecture in Iran
Articles containing video clips
Buildings and structures in Tehran
Buildings and structures with revolving restaurants
Concert halls in Iran
Islamic Republic of Iran era architecture
Tourist attractions in Tehran
Towers completed in 2007
Towers in Iran
Towers with revolving restaurants

Milad Tower


Fredricus Rex var et svensk 60-kanoners linjeskib bygget 1742 af C. Falk i Stockholm; nævnes 1743 som flagskib samt 1757–58 og 1790; vagtskib ved Sveaborg 1788–89; solgt 1795 til "Karlskronajøder".

Referencer
 :

Skibe bygget i Sverige

Fredricus Rex


Col du Grand Colombier er et bjergpas (1.498 m.o.h.) i den sydlige del af Jurabjergene, i departementet Ain i Auvergne-Rhône-Alpes. Passet ligger mellem de to bjergtoppe Grand Colombier (1.534 m.o.h.) og Croix du Colombier (1.524 m.o.h.).

Det er et af de stejleste pas i Frankrig, med lokale stigningsprocenter på over 20%. Fra Culoz i syd er stigningen på 18,3 km med en gns. stigning på 6,8%.

Geologi
Bjergmassivet består af sen-jura kalklag, der er presset op i nordøst-sydvest gående antikliner. Desuden bærer især sydsiden form af et karst-landskab.

Galleri

Cykling
Stigningen indgår regelmæssigt i cykelløbet Tour de l'Ain, og har også indgået i Critérium du Dauphiné og Tour de l'Avenir samt i Tour de France.

Critérium du Dauphiné
 1988, Charly Mottet kommer først til toppen

Tour de l'Ain
 2012, Thibaut Pinot kører først over hele to gange

Tour de France

Kildehenvisninger

Eksterne henvisninger

Jurabjergene
Auvergne-Rhône-Alpes
Grand Colombier

Col du Grand Colombier


Tayyar Yalaz (1901, İstanbul - 12 Ekim 1943), Türk güreşçi.

Tayyar Yalaz, Kuleli Askerî Lisesi'nde güreşe başladı. 1924 ve 1928 Olimpiyatları'nda milli forma giydi. 1928 yılında Amsterdam'da 79 kilo ile kazandığı dördüncülük ,Türkiye'nin güreş sporu alanında aldığı ilk uluslararası derece oldu ve  1936'ya kadar Türkiye'nin oyunlardaki en başarılı derecesi olarak kaldı.

1939-1943 yılları arasında Türkiye Güreş Federasyonu başkanlığı yaptı. Bu sırada binbaşı rütbesine kadar yükseldi. Tayyar Yalaz, federasyon başkanlığı görevi sırasında 12 Ekim 1943 tarihinde öldü.

Kaynakça

1901 doğumlular
1943 yılında ölenler
Türk erkek güreşçiler
Türk Kara Kuvvetleri subayları
Resim aranan sporcular
İstanbul doğumlu sporcular
Kuleli Askerî Lisesinde öğrenim görenler
Türk binbaşılar
1924 Yaz Olimpiyatları güreşçileri
1928 Yaz Olimpiyatları güreşçileri
Türk Olimpiyat güreşçileri
Kara Harp Okulunda öğrenim görenler

Tayyar Yalaz


82638 Bottariclaudio este un asteroid din centura principală de asteroizi.

Descriere
82638 Bottariclaudio este un asteroid din centura principală de asteroizi. A fost descoperit pe  la San Marcello Pistoiese de Luciano Tesi și Maura Tombelli. Asteroidul prezintă o orbită caracterizată de o semiaxă mare de 3,02 ua, o excentricitate de 0,12 și o înclinație de 9,1° în raport cu ecliptica.

Vezi și
 Lista planetelor minore: 82001-83000
 Centura de asteroizi

Referințe

Obiecte astronomice descoperite în 2001
Centura de asteroizi

82638 Bottariclaudio


Kina i Danmark er en dansk kortfilm, der er instrueret af Franz Ernst efter manuskript af Kristen Bjørnkjær.

Handling
Eventyret om den "kinesiske" folkekommune i Danmark. Kommunen, som har indført det sande folkedemokrati, fuld medbestemmelsesret på alle områder, også i erhvervslivet, lige løn for ulige arbejde, ligeret for alle - unge og gamle. Kommunen som har afskaffet brødnid og stress. Beretningen om en kommune - eller et eventyr?

Referencer

Eksterne henvisninger

Danske film fra 1972

Kortfilm fra Danmark

Kina i Danmark


Die Sony Ericsson Open 2012 waren 2012 das zweite von vier Turnieren der WTA Tour, die zur höchsten Kategorie (Premier Mandatory) gehören. Sie wurden vom 19. März bis 1. April – gleichzeitig mit den ATP Masters 1000 der Männer – auf Key Biscayne bei Miami ausgetragen.

Die Titelverteidigerin und Topgesetzte Wiktoryja Asaranka schied bereits (erstmals im Jahr 2012) im Viertelfinale aus. Das Finale im Einzel bestritten Agnieszka Radwańska und Marija Scharapowa.

Im Doppel waren Daniela Hantuchová und Agnieszka Radwańska die Titelverteidigerinnen, sie schieden im Achtelfinale aus.

Qualifikation
Ausgespielt wurden zwölf Qualifikantenplätze, die zur Teilnahme am Hauptfeld des Turniers berechtigten.

Einzel

Setzliste

Ergebnisse

Viertelfinale, Halbfinale, Finale

Obere Hälfte

Obere Hälfte 1

Obere Hälfte 2

Obere Hälfte 3

Obere Hälfte 4

Untere Hälfte

Untere Hälfte 1

Untere Hälfte 2

Untere Hälfte 3

Untere Hälfte 4

Doppel

Setzliste

Ergebnisse

Weblinks
 Offizielle Homepage des Turniers

Turnier der WTA Tour 2012
Tennisturnier in Key Biscayne (Florida)

Sony Ericsson Open 2012/Damen


هندسة السيارات  الحديثة بالإضافة إلى هندسة الطيران والفضاء الجوي والهندسة المعمارية البحرية هي إحدى فروع هندسة المحركات، ويتصل بها عناصر أخرى مثل الميكانيك، الكهرباء، الإلكترونيات، البرمجيات، الهندسة الوقائية والتصميم. في السيارات الحديثة يتم استخدام وتوظيف العديد من الأنظمة الألكترونية ضمن خدمات المركبة.

التخصصات

هندسة التصميم
هي الهندسة التي تهتم وتركز على كيفية تصميم هيكل المركبة من الخارج للحصول على اقل قدر ممكن من الاحتكاك مع الطريق والهواء وتقليل كمية الوقود المستهلكة.

هندسة الوقاية
هي هندسة تهتم بدراسة الحوادث وتقليل اثرها على السائق وإضافة امور تزيد من السلامة العامة مثل، حزام الأمان، وسادة الهواء.

توفير استهلاك الوقود
هي دراسة وبحوث ما بين قدرت المركبة والوقود المستهلك والتلوث للوصول إلى أقل استهلاك وقود عند أعلى قدرة واقل تلوث.

هندسة الضجيج والإهتزازات
عبارة عن الاتزان على الطرق الصعبة وتوازن على الطريق بسرعة عالية
.

لمركبة وتكون بحسب نوع السيارة .. بعضها رياضية تحتاج محرك قوي .. وبعضها عائلية تحتاج محرك موفر للوقود .. قوة تحمل الاوزان وتناسبها مع السرعة

المصادر

هندسة الميكانيك

هندسة السيارات


A discectomy (also called open discectomy, if done through a 1/2 inch or larger skin opening) is the surgical removal of abnormal disc material that presses on a nerve root or the spinal cord. The procedure involves removing a portion of an intervertebral disc, which causes pain, weakness or numbness by stressing the spinal cord or radiating nerves. The traditional open discectomy, or Love's technique, was published by Ross and Love in 1971. Advances have produced visualization improvements to traditional discectomy procedures (e.g. microdiscectomy, an open discectomy using an external microscope typically done through a 1-inch or larger skin opening), or endoscopic discectomy (the scope passes internally and typically done through a 2 mm skin opening or larger, up to 12 mm). In conjunction with the traditional discectomy or microdiscectomy, a laminotomy is often involved to permit access to the intervertebral disc. Laminotomy means a significant amount of typically normal bone (the lamina) is removed from the vertebra, allowing the surgeon to better see and access the area of disc herniation.

Endoscopic discectomy
Small or ultra-small endoscopic discectomy (called Nano Endoscopic Discectomy) does not have internal cutting or bone removal and, due to the small size, is not called "open". These procedures do not cause post-laminectomy syndrome (failed back syndrome).

Microdiscectomy
Microdiscectomy is a spine operation with a smaller incision than traditional discectomy, in which a portion of a herniated nucleus pulposus is removed by way of a surgical instrument, while using an external operating microscope for lighting and magnification. They may be "open", i.e., with a larger incision, or minimally invasive, i.e., with a 1.5 to 2.0 cm surgical incision.

Indications
Microdiscectomy may be a surgical option for patients with a single-level disc herniation and evidence of nerve root compression with residual unremitting radicular symptoms after failed conservative treatment. Cauda equina syndrome and progressive or new motor deficits are among the urgent surgical indications for microdiscectomy.

Contraindications
Contraindications include additional pathologies, including infection, tumor, or segmental instability or vertebral fracture where fusion or instrumentation may be required. However, segmental instability and spondylolisthesis may be considered relative contraindications by some physicians.

Discectomy for athletes
Degeneration caused by years of repetitive mechanical stress can cause the disc of an athlete to be herniated. Lumbar disc herniation (LDH) is a critical injury for elite athletes that could cause extreme pain and significantly hinder performance. To relieve the pain, athletes usually go through microdiscectomy. However, the results of treatments in elite athletes differ due to the demand for optimal treatment, short recovery period, and high performance after the operation.

Most athletes return to their pre-surgery level after a discectomy. A systematic review of 450 athletes shows that 75–100% of athletes return to play after surgery. The average recovery period ranged from 2.8 to 8.7 months. Athletes recovered an average of 64.4% to 103.6% of their preoperative performance and had reported career longevity of 2.6 to 4.8 years post-return.
There are unsuccessful cases of discectomy for certain athletes like Tiger Woods, a world-famous PGA Tour golfer. Woods underwent three microdiscectomy procedures from 2014 to 2015 which failed to alleviate his pain. The removal of disc material due to discectomy meant that Woods eventually had to go through spinal fusion to recover.

In the US
In the U.S., it has been estimated that the Medicare system spends over $300 million annually on lumbar discectomies.

See also
 Back pain
 Anterior cervical discectomy and fusion
 Lumbar disc herniation
 Degenerative disc disease

 List of surgeries by type

References

Neurosurgery
Surgical removal procedures

Discectomy


Hvalstadbroen (1872–1915) var en norsk jernbanebro, der i sin tid var Skandinaviens største træbro. Den blev bygget for at den nye smalsporede Drammenbanen kunne krydse Hvalstaddalen. Broen blev revet ned i forbindelse med udvidelsen af banen til normalspor i 1914–1915. I dag krydser togene Hvalstaddalen på en dæmning.

Noter

Jernbanebroer
Broer i Norge
Asker
Etableret i 1872
Ophørt i 1915

Hvalstadbroen


Gaga, rod papratnjača iz porodice bujadovki (Pteridaceae) raširen po jugozapadu SAD-a, Meksiku i Srednjoj Americi. Ovaj rod sadrži bivšu skupinu-Cheilanthes marginata koja je srodna Aspidotisu. U bazi podataka na popisu je 18 vrsta.

Rod je opisan 2012.

Vrste
 Gaga angustifolia (Kunth) Fay W.Li & Windham
 Gaga apiacea (Mickel) Fay W.Li & Windham
 Gaga arizonica (Maxon) Fay W.Li & Windham
 Gaga chaerophylla (M.Martens & Galeotti) Fay W.Li & Windham
 Gaga complanata (A.R.Sm.) Fay W.Li & Windham
 Gaga cuneata (Kaulf. ex Link) Fay W.Li & Windham
 Gaga decomposita (Willd.) Fay W.Li & Windham
 Gaga decurrens (Mickel) Fay W.Li & Windham
 Gaga germanotta Fay W.Li & Windham
 Gaga harrisii (Maxon) Fay W.Li & Windham
 Gaga hintoniorum (Mendenh. & G.L.Nesom) Fay W.Li & Windham
 Gaga hirsuta (Link) Fay W.Li & Windham
 Gaga kaulfussii (Kunze) Fay W.Li & Windham
 Gaga marginata (Kunth) Fay W.Li & Windham
 Gaga membranacea (Davenp.) Fay W.Li & Windham
 Gaga monstraparva Fay W.Li & Windham
 Gaga pellaeopsis (Mickel) Fay W.Li & Windham
 Gaga purpusii (T.Reeves) Fay W.Li & Windham

Sinonimi:
= Othonoloma Link, nije valjano objavljeno

Izvori

Cheilanthoideae

Gaga


An Ponera graminifolia in uska species han Liliopsida nga syahan ginhulagway ni George Beauchamp Knowles ngan Frederic Westcott, ngan ginhatag han pagkayana nga asya nga ngaran ni John Lindley. An Ponera graminifolia in nahilalakip ha genus nga Ponera, ngan familia nga Orchidaceae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Mga sumpay ha gawas

Ponera (Orchidaceae)

Ponera graminifolia


Le 800 Saint-Jacques est un gratte-ciel en construction à Montréal, Québec (Canada). Situé sur rue Saint-Jacques, l'immeuble fait face au boulevard Robert-Bourassa dans le Quartier international de Montréal.

Une fois terminé, ce sera le nouveau siège social de la Banque nationale du Canada après son déménagement de la tour Banque nationale au Complexe Maisonneuve. Le bâtiment sera jumelé avec le Victoria sur le parc voisin pour devenir le troisième plus haut bâtiment de Montréal.

Construction
En janvier 2018, la société de construction et de promotion immobilière Broccolini a acheté le terrain. Avant d'être acheté, le site était occupé par un parking public.

Références

Voir aussi
Liste des plus hautes constructions de Montréal

Bâtiment de Menkès Shooner Dagenais LeTourneux Architectes
Gratte-ciel à Montréal
Siège social à Montréal
Gratte-ciel en cours de construction
Quartier international de Montréal
Banque nationale du Canada

800 Saint-Jacques


Sieber peut faire référence à :

Patronyme

 Al Sieber (1843-1907), personnalité germano-américaine ;
 Björn Sieber (1989-2012), skieur alpin autrichien ;
 Christoph Sieber (1971-), skipper autrichien ;
 Fiona Sieber (2000-), joueuse d'échecs allemande ;
 Franz Wilhelm Sieber (1789-1844), botaniste autrichien ;
 Guido Sieber (1963-), illustrateur et auteur de bande dessinée allemand ;
 Henri Sieber (1804-1882), négociant et industriel français d'origine suisse ;
 Jean-Georges Sieber (1738-1822), éditeur de musique français d'origine allemande ;
 Josef Sieber (1900-1962), acteur allemand ;
 Lothar Sieber (1922-1945), aviateur allemand ;
 Rudolf Sieber (1897-1976), réalisateur américain d'origine allemande.

Toponyme

 Sieber, quartier de la ville allemande Herzberg am Harz.

Sieber


Dave Henderson (* 13. März 1952 in Winnipeg, Manitoba) ist ein ehemaliger französisch-kanadischer Eishockeyspieler und jetziger -trainer. Sein Sohn Brian Henderson ist ebenfalls ein professioneller Eishockeyspieler.

Karriere
Dave Henderson begann seine Karriere als Eishockeyspieler in Frankreich beim HC Amiens Somme, für dessen Profimannschaft er zwischen 1975 und 1994 in der höchsten und zweithöchsten französischen Spielklasse aktiv war. Anschließend lief er noch zwei Jahre lang für die zweite Mannschaft des Vereins in der drittklassigen Division 2 auf. Bereits während seiner aktiven Zeit war er als Spielertrainer für Amiens tätig. Von 1996 bis 1999 übernahm er das Amt als Cheftrainer des Profiteams, mit dem er 1999 den französischen Meistertitel gewann.

Von 1999 bis 2004 war er als Cheftrainer für die U20-Junioren-Nationalmannschaft Frankreichs tätig. Seither ist er zusammen mit Pierre Pousse Cheftrainer der Herren-Nationalmannschaft, mit der ihm 2007 der Aufstieg in die Top-Division gelang.

International
Für Frankreich nahm Henderson an der C-Weltmeisterschaft 1981 teil.

Erfolge und Auszeichnungen (als Trainer)
 1999 Französischer Meister mit dem HC Amiens Somme
 2002 Aufstieg in die Top-Division bei der U20-Junioren-Weltmeisterschaft der Division I
 2007 Aufstieg in die Top-Division bei der Weltmeisterschaft der Division I

Weblinks

Eishockeynationaltrainer (Frankreich)
Eishockeynationalspieler (Frankreich)
Eishockeyspieler (HC Amiens Somme)
Französischer Meister (Eishockey)
Franzose
Kanadier
Geboren 1952
Mann

Dave Henderson (Eishockeyspieler)


Ángela Armero (Madrid, 1980) es una guionista de cine y televisión.

Trayectoria
Autora de guiones en conocidas series como Hospital Central, MIR y 18. Es autora de la tv movie Alfonso, el príncipe maldito, que fue emitida por Telecinco en septiembre de 2010.

También en 2010 se estrenó la película El diario de Carlota, que escribió junto a Roberto Santiago, y ha escrito y dirigido dos cortos: La aventura de Rosa, que protagonizaron Alba Alonso, Fran Perea, Nacho Vigalondo y Javier Gutiérrez y Entrevista, (2011).

Su trabajo más reciente es I'll See You Again, que actualmente se encuentra en fase de preproducción, bajo la dirección de Steven-Charles Jaffe.

Mantiene su propia bitácora y colabora con bloguionistas. Es Diplomada en Guion por la ECAM. Actualmente reside en Madrid, donde compagina su actividad como guionista con la docencia en esta materia en Hotel Kafka.

Premios y galardones
La aventura de Rosa fue un corto que recibió varios reconocimientos:
 IX Premio Medina del Campo (Proyecto)
  Premio Categoría de Humor "El Pecado de Llerena"
 Mejor Guion en el Festival de Astorga
 Mención de Honor en X Concurso de Cortos UPM Madrid

Referencias

Enlaces externos
 Blog de Ángela Armero
 Ángela Armero en Bloguionistas
 Entrevista a Ángela Armero

Mujeres guionistas
Guionistas de cine de España
Guionistas de televisión de España
Nacidos en Madrid

Ángela Armero


A síndrome antissintetase é uma doença autoimune associada à doença pulmonar intersticial, artrite e miosite.  A patologia está classificada no CID-10: M35.8 e é objeto de atenção particular da especialidade médica da imunologia.

Sinais e sintomas
Como uma síndrome, esta condição é mal definida. Os critérios diagnósticos requerem um ou mais anticorpos antissintetase (que têm como alvo as enzimas tRNA ligases) e uma ou mais das três características clínicas a seguir: doença pulmonar intersticial, miopatia inflamatória e poliartrite inflamatória que afeta pequenas articulações simetricamente. Outras características de suporte podem incluir febre, fenômeno de Raynaud e o fenômeno das "mãos mecânicas" (pele grossa e rachada geralmente nas palmas das mãos e superfícies radiais dos dedos).

A doença, por mais rara que seja, ocorre com maior frequência em mulheres do que em homens. O diagnóstico precoce é difícil e casos mais leves podem não ser detectados. Além disso, a doença pulmonar intersticial pode ser a única manifestação da doença. A doença grave pode se desenvolver ao longo do tempo, com recaídas intermitentes.

Patogênese
Postula-se que os autoanticorpos são formados contra as ligases aminoacil-tRNA. As sintetases podem estar envolvidas no recrutamento de células apresentadoras de antígenos e inflamatórias para o local da lesão muscular ou pulmonar. A via molecular específica de ação do processo ainda não completamente compreendida.

O anticorpo mais comum é "Anti-Jo-1" em homenagem a John P., um paciente com polimiosite e doença pulmonar intersticial detectada em 1980. Esse anticorpo histidil-tRNA sintetase (HARS, Histidyl-tRNA synthetase),  é comumente observado em pacientes com manifestações pulmonares da síndrome. A seguir estão outros possíveis anticorpos que podem ser observados em associação com a síndrome antissintetase: Anti-PL-7, Anti-PL-12, Anti-EJ, Anti-OJ, Anti-KS, Anti-Zo, Anti-Ha (YRS, Tiro).

Diagnóstico
Na presença de sintomas suspeitos, vários testes são úteis no diagnóstico:

 As enzimas musculares são frequentemente elevadas, ou seja, creatina quinase;
 Teste de anticorpo anti-tRNA;
 eletromiografia;
 Biópsia muscular;
 Teste de função pulmonar;
 Biópsia pulmonar;
 Imagens como tomografia computadorizada de alta resolução;

Em certas situações, podem ser necessários testes de outros anticorpos, imagens específicas (ressonância magnética, tomografia computadorizada de alta resolução) e avaliação da deglutição.

Tratamento
Infelizmente, o tratamento para a síndrome anti-sintetase é limitado e geralmente envolve drogas imunossupressoras, como glicocorticóides. Para pacientes com envolvimento pulmonar, a complicação mais grave dessa síndrome é a fibrose pulmonar e a subsequente hipertensão pulmonar. Tratamento adicional com azatioprina e/ou metotrexato pode ser necessário em casos avançados.

Os pacientes que sofrem de síndrome anti-sintetase geralmente requerem terapia de imunossupressão multimodal. Envolve principalmente corticosteroides em altas doses juntamente com azatioprina, micofenolato mofetil, tacrolimo e/ou rituximab.

Prognóstico
O prognóstico é largamente determinado pela extensão do dano pulmonar. Tem um prognóstico geralmente ruim, principalmente devido ao envolvimento pulmonar irreversivelmente progressivo. Os sintomas cutâneos às vezes estão presentes, mas geralmente são leves e incomuns. O diagnóstico precoce seguido de terapia imunossupressora pode aumentar significativamente tanto a qualidade quanto a expectativa de vida dos pacientes.

Referências

Doenças
Reumatologia
Imunologia

Síndrome antissintetase


Béla Tanárky (n. 3 martie 1860 – d. 4 iunie 1917) a fost unul dintre generalii Armatei Austro-Ungare din Primul Război Mondial.

A îndeplinit funcția de comandant al Diviziei 51 Honvezi ungară în campania acesteia împotriva României, având gradul de general-maior.

Note

Bibliografie
 Kirițescu, Constantin, Istoria războiului pentru întregirea României, Editura Științifică și Enciclopedică, București, 1989
 Ioanițiu, Alexandru (lt.col.), Războiului României, 1916-1918, vol. I, Tipografia Geniului, București, 1929

Vezi și
 Participarea României la Primul Război Mondial
 Armata 9

Nașteri în 1860
Decese în 1917
Comandanți austro-ungari pe frontul românesc (1916-1918)
Cioturi din proiectul România în Primul Război Mondial

Béla Tanárky


Gökmenzâde Hacı Çelebi, İşaretnüma adlı çalışması ile Türk tarihinde bilimsel veriler ve unsurlar içeren ilk deprem tarihini yazmış olan kişidir.

Hayatı
Gökmenzade Hacı Çelebi (Bursalı Gökmenzade Hacı Çelebi veya Hacı Çelebi şeklinde anılır; tam ismi Gökmenzade Seyyid Hüseyin Rifat Efendi'dir) özellikle 19. yüzyılda güneydoğu Marmara Bölgesi'nde büyük yıkım yaratmış olan 1855 Bursa depremlerini ele aldığı "İşaretnüma" adlı çalışması ile Türk tarihinde bilimsel veriler ve unsurlar içeren ilk deprem tarihini yazmış olan ve bu nedenle Türkiye'de sismoloji biliminin öncülerinden kabul edilen Türk yazardır.

Gökmenzade Hacı Çelebi'den önce yazar Recep Kostantini 1726 yılında "Risale-i Zelzele" isimli ilk Türk deprem kitabını yazarak padişah II. Ahmed'e takdim etmiş ise de, bu eser depremlerin dünyayı sırtında veya boynuzunda taşıyan bir öküzün kıpırdanmalarıyla oluştuğu gibi bilgiler içerdiğinden bilimsel değer taşımamaktadır
. Hacı Çelebi "İşaretnüma" kroniğinde 1820-1859 döneminde memleketi Bursa'dan hissedilen bütün depremleri günü, saati, şiddeti ve sebep oldukları tahribat ile birlikte titizlikle kaydetmiştir.

İşaretnüma ve 1855 Bursa depremi
İşaretnüma'da özellikle 1855 yılı başlarında Bursa ve civarında yaşanan iki deprem hakkında çok zengin bilgiler yer almaktadır. İlk şiddetli deprem 16 Şubat 1855 Çarşamba günü, saat 09:10'dan itibaren gün içinde üç kez aralıklarla tekrar etmiş olan ve Susığırlık'tan (susurluk)[Bursa'nın doğusunda bulunan Değirmenlikızık köyüne kadar tahribat yapmıştır. Bu ilk depremde artçılar ertesi sabaha kadar 10-15 dakikada bir sürmüştür (yazarın ifadesiyle "Arz karar etmeyip yer titredi durdu") Sonraki günlerde 3-5 deprem olmuş. kırk günden sonra ise depremler son bulmuştur. Hayat normale dönmeye başlamışken, 31 Mart 1855 Perşembe gecesi saat 01:00'de, "kudret topu gibi havadan bir gürültü kopup" çok şiddetli bir deprem daha olmuştur. Çok uzun süren bu deprem 16 Şubat depremine kıyasla beş on kat daha fazla tahribat yaratmış, örneğin ilk depremde Bursa Ulu Camii'nin iki kapısı yıkılırken, ikinci depremde dört kapısı yıkılmıştır. Bu ikinci depremin artçıları sabaha kadar saatte 5-6 kere vuku bulmuştur. Yazara göre, eğer artçılardan biri "ilk deprem  kadar şiddetli olaydı, Uludağ parça parça olur, dere-tepe dümdüz olurdu". Yazar Uludağ'dan şehre kayaların düştüğünü, yerlerin yarıldığını, Kükürtlü Hamamı yanındaki Hatice Sultan Türbesi civarı ile Bademlibahçenin üst tarafında ve Kara Mustafa Hamamı civarında yol üstünde yerden sıcak su kaynadığını yazmaktadır. Bu sıcak sular 5-10 gün kaynadıktan sonra, lkereng sona ermiş.

Bu deprem Kirmastı (Mustafakemalpaşa) ve Karacabey tarafında da büyük tahribat ve zayiat yaratmış, ancak Mudanya, Gemlik ve Orhangazi'de fazla kayba sebep olmamıştır. Hacı Çelebi, Bursa'nın köylerinin uğradığı zarar hakkında ayrıntılı bilgiler vermekte, 50-60 haneli Kete (Ürünlü) köyünde 47 kişinin öldüğünü, bütün evlerin, hamamın ve caminin yıkılarak sadece bir samanlığın ayakta kaldığını, 300 haneli Kayapa köyünde 110 kişinin öldüğünü, sadece 10 evin ayakta kaldığını, Çalı köyünde 17, Yaylacık'ta 72, Hasanağa köyünde 42 kişinin yaşamını yitirdiğini yazmaktadır. Tahtalı, Görükle, İrfaniye, Akçalar, Soğanlı, İzvat, Yenice, Çeltik, Armut, Yunuseli, Çavuş, Panayır, Küçükbalıklı, Demirtaş, İğdir, Dikencik, Kestel, Tepecik, Değirmenlikızık gibi diğer köylere ilişkin olarak da bilgiler vermektedir. Bursa'da "3.600 nüfus telef oldu dediler ise de, hakîkat üzere 'adedi malum olmadığı"nı yazmaktadır.

Bursa kenti içinde depremin farklı semtlerinde farklı şiddette hissedildiğini ve farklı tahribat yaptığını Hacı Çelebi hayretle kaydetmektedir. Muradiye tarafında deprem şiddetinin en az hissedildiği bölge olurken, Bursa ovası, Meskenler Deresi ve Ulu Cami tarafı en çok harap olmuş yerlerdi. Ahmetpaşa'da 30-35 haneden bir hane kalmış, Altıparmak, Yahudilik, Veledisaray, Şehreküstü, Kazzazoğlu, Hacıyakup, Doğanbey, Kiremitçi, Attarhüsam, Mizanoğlu, Narlı, Hocamenteş, Dayehatun, Süzenküfen, Sarıcasungur, Veledienbiya, Mantıcı, Yenipazar, Reyhan, Zaferanlık mahallelerinde en çok tahribat yaşanmıştır. Başka bir deyişle Bursa'nın ova tarafındaki ve hisarın altındaki semtleri en fazla tahribatı görmüştür. Bazı kale duvarları da bu depremde yıkılmış, kale dibinde bulunan bir ipek fabrikası yıkılıp yangın çıkmış, 40'tan çok işçiyle fabrika sahibi ölmüştür.

1855 depreminin kış ayında yaşanması, depremin tahribatını daha da arttırmıştır. Deprem sırasında yıkılan sobalar şehirde birçok yangına neden olmuş, deprem gecesi şehrin dört yerinde büyük yangınlar çıkmıştır. Hayrettinpaşa, Karakadı, Yiğitköhne, Hasanpaşa, Ebuishak, Bedrettîn, Kirişçikızı, Köseleciler, Şerefüddîn mahalleleri yangınlarda depremden çok tahribat görmüştür. Çarşı'da da 1100 dükkân ile Karakadı ve Kayguluzade tekkeleri yanmıştır. Yazar "Bursa'nın işi bitti" diye yazmaktadır.

Bursa'da sadece konutlar değil taştan sağlam bir şekilde inşa edilmiş resmi ve dini yapılar da yıkılmıştır. Hacı Çelebi'ye göre Bursa'daki 150 cami minaresinden sadece 3-4 minare ayakta kalmıştır. Kayağan Camii yerle bir olmuş, Hayreddinpaşa/Kümbet Camiî, Şehabeddînpaşa/Karamanlı Camii, Veledimîzan Camiî tümüyle yıkılmış, Yıldırım Camii büyük tahribat görmüş, Ulucami'nin iki kubbesi yıkılmış, dört kubbesi ise büyük tahrip görmüştür. Kiremitçi, Veledsarayı, Veledikazzaz, Ertuğrul, Mollagürani, Üftade, Bezci, Hacıseyfeddîn, Kuzgunluk, Dibekli, Hasırcı, Selîmzade, Hacı Cami'i, Müftüönü, Babazakir, Abdalmehmet, Darbhane, Tomrukönü, Bitpazarı, Taşkın camileri de tümüyle yıkılmış. Çakır, Pınarbaşı, Veziri, Alipaşa, Zeminkapı, Simkeş, Karakadî, Ebuishak, Yenipazar, Ahmetpaşa, Tekyemescit, Zeyniye camilerinin ise son cemaat yeri yıkılmış. Yiğitköhne ve Kanberler gibi bazı camiler dışında depremde sağlam kalan cami sayısı onu geçmezmiş. Tophane'de "Manastır" olarak anılan ünlü türbe de tümüyle yıkılmıştır. Ayrıca I. Murad türbesi yıkılmış, Yeşil Türbe, Emir Sultan ve Üftade Türbesi de tahrip olmuştur.

Mudanya, Pirinç, İpek, Sırmakeş, Geyve, Emir, Kapan, Tahtakale, Kuşbaz, Karacabey, Eski-Yeni, Demir, Tuz, ve Kütahya Hanı bu depremde ya kısmen, ya tümüyle yıkılmış, Mahmutpaşa Hanı'ndan başka tahrip olmayan han kalmamıştır. Çarşıda ise Bedestan, Sipahî Çarşısı, Kazazlar, Demirkapı ve İpek Han başta olmak üzere büyük bir yıkım yaşanmıştır. Hamamlardan dört hamam kalmış, okulların da çoğu harap olmuştur.

Kaynakça

 Bursa tarihçisi Raif Kaplanoğlu araştırmaları

Türk yazarlar
Resim aranan yazarlar
Türk sismologlar
Bursa doğumlular

Gökmenzâde Hacı Çelebi


was a village located in Miyoshi District, Tokushima Prefecture, Japan.

As of 2003, the village had an estimated population of 1,840 and a density of 17.35 persons per km². The total area was 106.06 km².

On March 1, 2006, Nishiiyayama, along with the towns of Ikawa, Ikeda, Mino and Yamashiro, and the village of Higashiiyayama (all from Miyoshi District), was merged to create the city of Miyoshi.

External links

Dissolved municipalities of Tokushima Prefecture
Miyoshi, Tokushima

Nishiiyayama, Tokushima


Werner Quenstedt (né le  à Munich et mort le ) est un paléontologue et géologue allemand.

Biographie
Quenstedt est le petit-fils du célèbre paléontologue Friedrich August Quenstedt, dont il écrit la biographie. Après avoir obtenu son diplôme d'études secondaires en 1911 au , il étudie d'abord la médecine, mais aussi la géologie et la paléontologie (avec Ferdinand Broili et ) à Munich. Pendant la Première Guerre mondiale, il se porte volontaire et est actif à la fois dans le service médical (plus récemment en tant que médecin militaire en France) et en tant que géologue de terrain. Après la guerre, il termine ses études de médecine à Munich avec une licence pour pratiquer la médecine, mais se tourne vers la paléontologie et obtient son doctorat en 1922 avec Broili. Il est ensuite assistant à Königsberg et à partir de 1923 chez  à Berlin, chez qui il s'habilite en 1929. En 1935, il devient professeur extraordinaire et en 1939 professeur extraordinaire de paléontologie à Berlin. À la fin de la guerre, il est au Tyrol (Achenkirch) et obtient un poste d'enseignant à Innsbruck en 1946 et à Munich et Ratisbonne en 1950. Il meurt d'un accident vasculaire cérébral et est enterré à Munich (cimetière nord).

En 1925, il épouse Anne Maria Differing, qui est également une petite-fille de Friedrich August Quenstedt et qui collabore également avec lui à des publications. Avec elle, il publie le Fossilium catalogus sur les hominidés (1936) et un volume bio-bibliographique sur les paléontologues. Il est également l'éditeur du Fossilium catalogus de 1931 à 1960. Quenstedt est l'auteur d'une carte géologique 1:100.000 du lac Tegern. Il écrit des biographies de géologues et de paléontologues pour la Neue Deutsche Biographie et s'occupe de la géologie de la  et, comme son grand-père, de la stratigraphie du Jura, mais contrairement à ce dernier, il inclut également le Jura en dehors de la Souabe, notamment le Jura alpin.

Publications
 Die Anpassung an die grabende Lebensweise in der Geschichte der Solenomyiden und Nuculaceen. Geologische und Paläontologische Abhandlungen, Neue Folge, 18 (1), Jena 1930, S. 1–119.
 mit Anne Quenstedt, Kalman Lambrecht: Palaeontologi. Catalogus bio-bibliographicus, Fossilium Catalogus I, Animalia, pars 72, s´Gravenhage: W. Junk 1938, Neuauflage Arno Press, New York 1978.

Bibliographie
 Nachruf von G. Mutschlechner, In: Nachrichten der Geologischen Bundesanstalt. 1961, Heft 1, mit Publikationsverzeichnis
 : Die Tagebücher des Geologen und Paläontologen Werner Quenstedt. In: Bausteine zur Tübinger Universitätsgeschichte. Band 4, 1989, S. 127–136.
 Kurt Jaksch: Werner Quenstedt und sein Achentaler Ampelsbachprofil (Tirol) mit einem Beitrag zur frühen Lamellaptychenentwicklung. In: Jahrbuch der Geologischen Bundesanstalt, Band 143, Heft 1, 2003, S. 45–55.

Liens externes

 Nécrologie, Acta Albertina Ratisbonensia, pdf

Références

Paléontologue allemand du XXe siècle
Géologue allemand du XXe siècle
Professeur à l'université Humboldt de Berlin
Universitaire allemand du XXe siècle
Naissance en janvier 1893
Naissance à Munich
Naissance dans le royaume de Bavière
Décès en octobre 1960
Décès à 67 ans

Werner Quenstedt


Hatten med skatten er en dansk stumfilm fra 1918, der er instrueret af Lau Lauritzen Sr. efter manuskript af Sigurd Wantzin.

Handling

Eksterne henvisninger

Film instrueret af Lau Lauritzen Sr.
Stumfilm fra Danmark
Danske film fra 1918

Hatten med skatten


Teo Milea (n. 21 aprilie 1982, Chișineu Criș, județul Arad) este un pianist și compozitor român.

Biografie
A început să cânte la pian la vârsta de 6 ani la Liceul de muzică "Sabin Drăgoi" din Arad și a urmat cursurile Facultății de Muzică, de la Universitatea de Vest din Timișoara, pe care a absolvit-o în anul 2005.

După absolvirea facultății a făcut parte din câteva trupe de jazz, precum Horea Crișovan Quartet sau The Trumpet Sound, împreună cu care a cântat în diferite cluburi și festivaluri din Timișoara, Arad sau Caraș Severin, a lucrat cu Amalia Gaiță la proiectele muzicale "Sounds of Christmas" și "Culori" și au susținut împreună candidatura Timișoarei la titlul de Capitală Culturală Europeană 2021.

De Paști, în anul 2011, a susținut un concert la Berna, în Elveția.

În iulie 2012 a lansat la Timișoara albumul on white... and black keys, iar apoi a susținut recitaluri la Viena, Nürnberg, Dortmund și în 25 octombrie la București, la Godot Cafe-teatru. La 1 decembrie 2012 a susținut un concert la Comandamentul României de la NATO, de la Bruxelles, cu ocazia Zilei Naționale a României. Albumul on white... and black keys a câștigat locul al II-lea la categoria Albumul clasic al anului 2014 la Radio SoloPiano.com din Statele Unite ale Americii.

La 26 iulie 2013 s-a căsătorit cu Raluca Milea, care se ocupă de partea managerială a proiectelor sale.

În anul 2015 a lansat albumul Open Minds printr-un concert la Sala Capitol a Filarmonicii Banatul din Timișoara, concert care a reprezentat și un rămas bun înaintea plecării în Canada.  S-a mutat la Toronto la 21 octombrie 2015. Albumul Open Minds a câștigat locul I la categoria Albumul clasic al anului 2015 la Radio SoloPiano.com.

A fost unul dintre cei patru finaliști ai concursului CBC Music's Searchlight 2016 organizat de către radioul de stat canadian CBC, cu piesa Ireversibil. La acest concurs au fost înscrise peste 2.000 de piese.

În februarie 2017 a concertat la Chicago, iar în mai 2017 a susținut concerte la The Jazz Room, Waterloo, Ontario, Al Green Theatre, Toronto și la Conservatoire de Musique du Québec la Montréal.

Discografie

on white... and black keys, (pe clape albe... și negre), 2012
Open Minds, (Minți deschise), 2015

Premii
 Locul al II-lea la categoria Albumul clasic al anului 2014 la Radio SoloPiano.com cu albumul on white... and black keys;
 Locul I la categoria Albumul clasic al anului 2015 la Radio SoloPiano.com cu albumul Open Minds;
 Finalist al CBC Music's Searchlight 2016 cu piesa Ireversibil, albumul on white... and black keys.

Referințe

Legături externe
Pagina Teo Milea

Nașteri în 1982
Compozitori români
Pianiști români

Teo Milea


Ira Losco (født 31. juli 1981) er en maltesisk sanger. Hun repræsenterede Malta i Eurovision Song Contest 2002 med "7 Wonder" og endte på en andenplads. Hun repræsenterede Malta igen i Eurovision Song Contest 2016 med sangen Walk on Water, hvor hun fik en 12. plads.

Eksterne henvisninger

Sangere fra Malta
Maltas Eurovision Song Contest-deltagere
Deltagere ved Eurovision Song Contest 2002
Deltagere ved Eurovision Song Contest 2016

Ira Losco


Stein Erik Lauvås (født 3. maj 1965) er en norsk politiker, som repræsenterer Arbeiderpartiet. Siden valget i 2013 har han været stortingsrepræsentant for Østfold. Lauvås blev valgt til ordfører i Marker kommune i 2003 og genvalgt i 2007 og 2011. Han fratrådte dette hverv efter han blev valgt ind i Stortinget.

Lauvås var i perioderne 2001–2005, 2005–2009 og 2009–2013 suppleant til Stortinget, den sidste af perioderne som Arbeiderpartiets førstesuppleant. Han er medlem af kommunal- og forvaltningskomiteen.

Lauvås har erhvervsbaggrund fra fabrik, bilværksted og benzinstation.

Referencer

Stortingsrepræsentanter

Stein Erik Lauvås