Olaylar
 1517 - Osmanlı Orduları, Kudüs'e girdi.
 1898 - Gülhane Askerî Tıp Mektebi açıldı.
 1903 - Chicago'da (ABD), bir tiyatroda çıkan yangında 600 kişi öldü.
 1911 - Çin'in seçimle işbaşına gelen ilk Başkanı Sun Yat-sen görevine başladı.
 1916 - Rusya'da Çarlık ailesini etkisi altına alan Sibiryalı Grigori Yefimoviç Rasputin, soylular tarafından öldürüldü.
 1918 - Almanya Komünist Partisi kuruldu.
 1922 - Vladimir İlyiç Lenin, Sovyetler Birliği'nin kurulduğunu açıkladı.
 1924 - Amerikalı astronom Edwin Hubble, evrende Samanyolu'ndan başka galaksiler de olduğunu açıkladı.
 1946 - Demokrat Parti'yi komünistlikle suçlayan Yozgat Valisi Sadri Aka mahkûm oldu.
 1947 - Romanya'da Sovyet yanlısı Hükûmet, Kral Mihai'i tahtan indirdi.
 1950 - Türkiye, 25 Temmuz'da Kore'ye asker gönderme kararı almıştı. Türk Barışseverler Cemiyeti Kore'ye asker gönderilmesini protesto edince dava açıldı. Cemiyet başkanı Behice Boran ve arkadaşları on beşer ay hapis cezasına çarptırıldı.
 1951 - İstanbul Maltepe'deki Süreyya Paşa İşçi Sanatoryumu açıldı.
 1953 - İlk NTSC sistemli televizyon cihazları piyasaya verildi. RCA firmasının ürettiği bu cihazların tanesi 1175 dolardan satıldı.
 1958 - Fidel Castro liderliğindeki isyancılar Küba'nın Başkentini ele geçirmek üzereler. Castro, Batista'nın askerî rejimini yıkmayı hedefliyor.
 1960 - Uluslararası Para Fonu (IMF) ve İktisadi İşbirliği ve Gelişme Teşkilatı Türkiye'ye kredi vermeyi kabul etti.
 1972 - Amerika Birleşik Devletleri Başkanı Richard Nixon, "Hanoi'nin bombalanmasını durdurun" emrini verdi.
 1977 - Fatih Sultan Mehmet Köprüsü, 104 milyon liraya ihale edildi.
 1981 - Galatasaray Eğitim Vakfı kuruldu.
 1990 - Türkiye İnsan Hakları Kurumu Vakfı kuruldu.
 1993 - İsrail ve Vatikan karşılıklı olarak birbirlerini tanıma kararı aldılar.
 1994 - Taksim'de The Marmara Oteli'nin girişindeki Cafe Marmara'da bomba patladı; Sinema eleştirmeni Cüneyt Cebenoyan'ın ablası arkeolog Yasemin Cebenoyan öldü; yazar ve sinema eleştirmeni Onat Kutlar ağır yaralandı, ancak O da 11 Ocak 1995'te yaşamını yitirdi.
 1997 - Cezayir'de silahlı kişiler dört köyde katliam yaptı, 412 kişiyi öldürdüler.

Doğumlar
 39 - Titus Flavius Vespasianus, Roma imparatoru (ö. 81)
 1371 - I. Vasili, 1389-1425 arasında Moskova Büyük Prensi (ö. 1425)
 1490 - Ebussuud Efendi, Osmanlı din ve devlet adamı (ö. 1574)
 1673 - III. Ahmet, Osmanlı'nın 23. Padişahı (ö. 1736)
 1782 - Johann Benckiser, Alman iş insanı (ö. 1851)
 1811 - James Redhouse, İngiliz dil bilgini, mütercim ve sözlük yazarı (ö. 1892)
 1812 - Karl Schapper, Alman sosyalist ve sendika lideri (ö. 1870)
 1819 - Theodor Fontane, Alman yazar ve eczacı (ö. 1898)
 1842 - Osman Hamdi Bey, Osmanlı arkeolog, müzeci, ressam ve Kadıköy'ün ilk Belediye Başkanı (ö. 1910)
 1851 - Asa Griggs Candler, Amerikalı meşrubat üreticisi (Coca-Cola'yı geliştiren) (ö. 1929)
 1865 - Rudyard Kipling, İngiliz yazar ve Nobel Edebiyat Ödülü sahibi (ö. 1936)
 1874 - Reinhold Glière, Polonya kökenli, Rus ve sonra Sovyet, besteci (ö. 1956)
 1879 - Ramana Maharshi, Hindu mistik (ö. 1950)
 1880 - Semyon Aralov, Sovyet asker, devlet adamı ve devrimci (ö. 1969)
 1884 - Hideki Tojo, Japon asker, düşünür ve devlet adamı (ö. 1948)
 1884 - Arthur Edmund Carewe, Amerikalı-Ermeni sahne ve sinema oyuncusu (ö. 1937)
 1886 - Urho Castrén, Finlandiya Yüksek İdare Mahkemesi Başkanı (ö. 1965)
 1889 - Adolfo Ruiz Cortines, 47. Meksika Devlet Başkanı (ö. 1973)
 1891 - Antoine Pinay, Fransa başbakanı (ö. 1994)
 1895 - Hamza Humo, Bosnalı şair, tiyatro yazarı ve kısa roman yazarı (ö. 1970)
 1906 - Carol Reed, İngiliz film yönetmeni ve En İyi Yönetmen Akademi Ödülü sahibi (ö. 1976)
 1910 - Paul Bowles, Amerikalı yazar (ö. 1999)
 1910 - Sylvester Stadler, Alman generali (ö. 1995)
 1914 - Mahir Canova, Türk tiyatro yönetmeni (ö. 1993)
 1921 - Reşid Karami, Lübnan Başbakanı (ö. 1987)
 1927 - Turgut Özatay, Türk sinema oyuncusu (ö. 2002)
 1927 - Robert Hossein, Fransız oyuncu, yönetmen ve yazar (d. 2020)
 1927 - Hamid Karvi, Tunus eski başbakanı (ö. 2020)
 1928 - Janez Zemljarič, Slovenya Sosyalist Cumhuriyeti Başbakanı
 1929 - Rosalinde Hurley, İngiliz doktor, mikrobiyolog ve patolog (ö. 2004)
 1930 - Elmira Minita Gordon, Belizeli kadın siyasetçi (ö. 2021)
 1930 - Tu Youyou, Çinli ilaç kimyacısı ve eğitimci
 1931 - John T. Houghton, 2007 yılında CBE Gore ile Nobel Barış Ödülü'nü paylaşan Galli atmosfer fizikçisi (ö. 2020)
 1934 - Joseph Bologna, Amerikalı oyuncu, komedyen, seslendirme sanatçısı ve televizyon yazarı (ö. 2017)
 1935 - Omar Bongo, Gabonlu siyasetçi (ö. 2009)
 1935 - Sandy Koufax, Emekli Amerikalı beyzbol oyuncusu
 1937 - Gordon Banks, İngiliz eski futbolcu (ö. 2019)
 1940 - Jim Burrows, Amerikalı yönetmen
 1944 - Antonio Justo Alcibar, eski Arjantinli futbolcu
 1945 - Paola Pigni, İtalyan orta ve uzun mesafe koşucusu (ö. 2021)
 1946 - Patti Smith, Amerikalı müzisyen ve şair
 1946 - Berti Vogts, Alman eski millî futbolcu ve teknik direktör
 1950 - Bjarne Stroustrup, Danimarkalı bilgisayar bilimcisi
 1953 - Daniel T. Barry, Amerikalı mühendis, bilim insanı ve eski NASA astronotu
 1953 - Graham Vick, İngiliz opera yönetmeni (ö. 2021)
 1953 - Meredith Vieira, Amerikalı yayın gazetecisi ve televizyon kişiliği
 1956 - Patricia Kalember, Amerikalı televizyon, sinema ve dizi oyuncusu
 1957 - Matt Lauer, eski Amerikalı haber sunucusu
 1957 - Nikos Portokaloglou, Yunan şarkıcı ve besteci
 1958 - Steven Smith, Amerikalı Astronot
 1959 - Tracey Ullman, İngiliz-Amerikalı aktris, komedyen, şarkıcı, yazar, yapımcı ve yönetmen
 1961 - Bill English, Yeni Zelandalı siyasetçi
 1961 - Sean Hannity, Amerikalı talk-show sunucusu ve muhafazakâr siyasi yorumcu
 1961 - Ben Johnson, Kanadalı eski atlet
 1961 - Seda Sayan, Türk şarkıcı, dizi oyuncusu ve televizyon sunucusu
 1963 - Mike Pompeo, Amerikan politikacı ve ABD'nin 70. Dışişleri Bakanı
 1966 - Bennett Miller, Amerikalı yönetmen
 1968 - Bryan Burk, Amerikalı televizyon yapımcısı
 1969 - Kersti Kaljulaid, Estonya'nın beşinci cumhurbaşkanı
 1971 - Ricardo López Felipe, İspanyol millî futbolcu
 1972 - Daniel Amokachi, Nijeryalı millî futbolcu
 1973 - Jason Behr, Amerikalı film ve televizyon oyuncusu
 1973 - Ato Boldon, Trinidad ve Tobagolu eski atlet
 1973 - Nacho Vidal, İspanyol oyuncu
 1975 - Scott Chipperfield, Avustralyalı eski futbolcu
 1975 - Tiger Woods, Amerikalı golfçü
 1977 - Laila Ali, Amerikalı oyuncu, iş insanı ve profesyonel boksör
 1977 - Volkan Kürşat Bekiroğlu, Türk futbolcu
 1977 - Saša Ilić, Sırp eski futbolcu
 1977 - Kenyon Martin, Amerikalı basketbolcu
 1977 - Kemal Muslubaş, Türk yelkenci ve antrenör
 1977 - Lucy Punch, İngiliz oyuncu
 1978 - Tyrese Gibson, Amerikalı aktör ve şarkıcı
 1978 - Zbigniew Robert Promiński, Polonyalı baterist
 1979 - Yelawolf, Amerikalı rapçi
 1980 - Eliza Dushku, Arnavut asıllı Amerikalı oyuncu
 1980 - Didier Ilunga Mbenga, Kongo asıllı Belçikalı profesyonel basketbolcu
 1981 - Cédric Carrasso, Fransız eski millî futbolcu
 1981 - Ali El-Habsi, Ummanlı eski futbolcu
 1982 - Kristin Kreuk, Kanadalı oyuncu
 1983 - Kevin Systrom, Amerikalı girişimci ve bilgisayar programcısı
 1984 - Randall Azofeifa, Kosta Rikalı millî futbolcu
 1984 - Andra Day, Amerikalı şarkıcı, söz yazarı ve oyuncu
 1984 - LeBron James, Amerikalı basketbolcu
 1986 - Domenico Criscito, İtalyan defans oyuncusu
 1986 - Ellie Goulding, İngiliz şarkıcı
 1986 - Caity Lotz, Amerikalı oyuncu, dansçı, şarkıcı ve model
 1986 - Meggan Mallone, Amerikalı porno yıldızı
 1989 - Yoon Bo-ra, Güney Koreli şarkıcı ve oyuncu
 1989 - Ryan Sheckler, Amerikalı profesyonel kaykaycı
 1994 - Tyler Boyd, Yeni Zelanda asıllı Amerikalı futbolcu
 1995 - Kim Taehyung, Güney Koreli şarkıcı, dansçı ve söz yazarı
 2001 - Buket Öztürk, Türk bocce oyuncusu

Ölümler
 1573 - Giovanni Battista Giraldi, İtalyan romancı ve şair (d. 1504)
 1591 - IX. Innocentius, Papa (d. 1519)
 1643 - Giovanni Baglione, İtalyan Geç Maniyerist ve Erken Barok ressam ve sanat tarihçisi (d. 1566)
 1691 - Robert Boyle, İrlandalı bilim insanı (d. 1627)
 1769 - Faustina Pignatelli, İtalyan matematikçi ve bilim insanı (d. 1705)
 1788 - Francesco Zuccarelli, İtalyan Rokoko ressamı (d. 1702)
 1793 - Noël Martin Joseph de Necker, Belçikalı doktor ve botanikçi (d. 1730)
 1896 - José Rizal, Filipinli gazeteci, yazar ve şair (d. 1861)
 1916 - Grigori Rasputin, Rus mistik (d. 1869)
 1927 - İsmail Hakkı Bey, Türk besteci ve müzik eğitimcisi (d. 1865)
 1933 - Ion Gheorghe Duca, Rumen devlet adamı (d. 1879)
 1941 - El Lissitzky, Rus ressam (d. 1890)
 1944 - Romain Rolland, Fransız romancı daramaturg, denemeci ve Nobel Edebiyat Ödülü sahibi (d. 1866)
 1946 - Salvatore Valeri, İtalyan ressam (d. 1856)
 1947 - Alfred North Whitehead, İngiliz matematikçi ve filozof (d. 1861)
 1951 - Adolf Henryk Silberschein, Polonyalı-Yahudi avukat (d. 1882)
 1960 - Haşmet Akal, Türk ressam (d. 1918)
 1968 - Trygve Lie, Norveçli siyaset adamı ve diplomat (d. 1896)
 1970 - Sonny Liston, Amerikalı boksör (d. 1932)
 1971 - Jo Cals, Hollandalı siyasetçi (d. 1914)
 1974 - Ali Muhittin Hacı Bekir, Türk spor adamı ve eski Fenerbahçe Spor Kulübü Başkanı (d. 1891)
 1979 - Richard Rodgers, Amerikalı besteci, şarkı sözü ve oyun yazarı (d. 1902)
 1982 - Boris Bajanov, Sovyetler Birliği Komünist Partisi Politbürosu sekreteri ve 1923-1925 yılları arasında Josef Stalin'in sekreteri (d. 1900)
 1982 - Alberto Vargas, Perulu Pin-up kızı ressam (d. 1896)
 1986 - İlhan Koman, Türk heykeltıraş (d. 1921)
 1992 - Ling-Ling, Başkan Nixon'ın 1972'deki ziyareti sırasında Çin'in ABD'ye hediye ettiği dev panda (d. 1969)
 1993 - İhsan Sabri Çağlayangil, Türk siyasetçi ve Dış İşleri Bakanlarından (d. 1908)
 1995 - Doris Grau, Amerikalı senaryo danışmanı, oyuncu ve ses sanatçısı (d. 1924)
 1996 - Lew Ayres, Amerikalı oyuncu (d. 1908)
 1999 - Sarah Knauss, Dünyanın en yaşlı kadını unvanlı Amerikalı kadın (d. 1880)
 1999 - Fritz Leonhardt, Alman inşaat mühendisi (d. 1909)
 2000 - Julius J. Epstein, Amerikalı yazar (d. 1909)
 2002 - Mary Wesley, İngiliz yazar (d. 1912)
 2004 - Rıza Maksut İşman, Türk atlet (d. 1915)
 2004 - Artie Shaw, Amerikalı caz klarnetçisi ve besteci (d. 1910)
 2006 - Saddam Hüseyin, Irak Devlet Başkanı (d. 1937)
 2009 - Abdurrahman Vahit, Endonezya Cumhurbaşkanı (d.1940)
 2010 - Bobby Farrell, Aruba doğumlu Hollandalı müzisyen ve şarkıcı (d. 1949)
 2012 - Rita Levi-Montalcini, İtalyan nörolog (d. 1909)
 2012 - Carl Woese, Amerikalı mikrobiyolog (d. 1928)
 2013 - Ayhan Sökmen, Türk hekim ve besteci (d. 1929)
 2013 - Fatma Güzide Gülpınar Taranoğlu, Türk yazar ve şair (d. 1922)
 2014 - Luise Rainer, iki kez Oscar kazanmış Alman oyuncu (d. 1910)
 2015 - Yorgo Andreadis, Yunan yazar (d. 1936)
 2016 - Kyriakos Amiridis, Yunan diplomat ve Yunanistan'ın Brezilya büyükelçisi (d. 1957)
 2016 - Ed-Diba, Mısırlı eski millî futbolcu (d. 1927)
 2016 - Huston Smith, Amerikalı profesör (d. 1919)
 2017 - Khalid Shameem Wynne, Pakistanlı kıdemli General rütbeli üst düzey asker (d. 1953)
 2018 - Mrinal Sen, Hint film yapımcısı (d. 1923)
 2018 - Héctor Timerman, 2010-2015 yıllarında Arjantin dışişleri bakanı (d. 1953)
 2019 - Marion Gibbons, İskoç yazar ve romancı (d. 1936)
 2019 - Antônio Dumas, eski Brezilyalı futbolcu ve teknik direktör (d. 1955)
 2019 - Jan Fedder, Alman oyuncu (d. 1955)
 2019 - Nils Petter Sundgren, İsveçli film eleştirmeni ve televizyon sunucusu (d. 1929)
 2020 - Josep Corominas i Busqueta, İspanyol Katalan hekim ve siyasetçi (d. 1939)
 2020 - Dawn Wells, Amerikalı oyuncu, yapımcı, model ve yazar (d. 1938)
 2022 - Barbara Walters, Amerikalı gazeteci, yazar ve televizyon kişiliği (d. 1929)

Tatiller ve özel günler

1230
30

30 Aralık


Leif Lampater (født 22. december 1982 i Waiblingen) er en cykelrytter fra Tyskland. Hans foretrukne disciplin var banecykling, hvor han har vundet medaljer ved nationale mesterskaber og World Cup. Han deltog ved de olympiske lege i 2004.

Bartko har vundet ni seksdagesløb. Han har deltaget mange gange ved Københavns seksdagesløb uden at vinde. Bedste placering er en andenplads fra 2013, mens der er kommet tredjepladser i 2012, 2014, 2015 og 2018.

Eksterne henvisninger

Mandlige cykelryttere fra Tyskland

Leif Lampater


Cymbopogon martini, le Palmarosa, est une espèce de plantes herbacées de la famille des Poacées et du genre Cymbopogon. Originaire d'Inde et d'Indochine, cette graminée est cultivée pour son huile essentielle dégageant une odeur douce et semblable à celle de la rose.

Noms français
En français, Cymbopogon martini est nommé « Palmarosa », un nom vernaculaire donné en raison de l'arôme floral de rose parfumé qu'elle dégage. Cette espèce est également appelée .

Description et répartition

Cette graminée pousse assez haut, allant de 1 à 3 mètres de hauteur avec une couleur vert pâle et une tige forte et mince. Cette espèce pousse lentement, prenant trois mois pour fleurir. Le Palmarosa pousse à l'état sauvage dans les zones humides des provinces de l'Inde, du Népal et de l'Indochine.

Culture
En dehors de son biotope d'origine, le moyen le plus efficace de faire pousser du Palmarosa est dans une pépinière fortement irriguée et un pH du sol de 7 à 8. Deux ou trois jours avant de semer, il est préférable de submerger le sol d'eau pour augmenter son humidité au-dessus de 60%, ce qui améliore la germination des graines et le contrôle des mauvaises herbes. Il est également recommandé d'inonder le sol une fois par mois, prioritairement durant les 40 premiers jours. Le Palmarosa apprécie un sol à texture sableuse avec une faible teneur en azote, suffisamment de phosphore et de potassium. Les mauvaises herbes sont un problème, et, les garder hors des lits de pépinière par culture intercalaire et désherbage manuel augmente le rendement.  La culture intercalaire est pratiquée avec le Pois Cajan, ainsi que le mil et le sorgho. Le palmarosa peut être récolté trois à quatre fois par an.

Huile essentielle
L'huile essentielle de Palmarosa est utilisée pour les parfums et les cosmétiques à odeur de rose, ainsi qu'en aromathérapie. Elle est extraite des feuilles et de la tige de la graminée par distillation durant deux à trois heures.

Propriétés
L'huile essentielle de cette graminée est un nématicide, un insecticide, un insectifuge, notamment contre les moustiques, un bactéricide et un fongicide.

Contre-indications
Comme toutes les huiles essentielles, elle est déconseillée chez les femmes enceintes et chez les enfants de moins de 3 ans.

Synonymie
Cymbopogon martini a pour synonymes :

Notes et références

Liens externes

Espèce d'Angiospermes (nom scientifique)
Plante aromatique
Poaceae

Cymbopogon martini


Ioana Anuța, pe numele său de scenă Jo (n. 29 august 1994, Slatina, județul Olt, România), este o cântăreață română, cunoscută pentru participarea la emisiunea "X Factor", unde a ieșit pe locul 2.

În anul 2019, DreamWorks Animation cooptează artista pentru a interpreta coloana sonoră a serialului Spirit cu sufletul liber în cadrul unui episod special denumit "La mulți ani Spirit !", disponibil pe Netflix.

Biografie
Pe numele său complet, Ioana Bianca Anuța, s-a născut în Slatina, la 29 august 1994, orașul în care a absolvit Colegiul Național "Radu Greceanu", profil bilingv. La vârsta de 13 ani a început să studieze teorie muzicală și canto cu Crina Mardare, iar din 2013 studiază actoria, secția teatru, la Universitatea "Hyperion" din București.

Cariera muzicală
Începuturile sale muzicale coincid cu lansarea trupei de rock alternativ X-plod, la vremea aceea singura trupă de rock formată din copii. Timp de aproximativ 3 ani de zile, Ioana a fost solista trupei, participând la numeroase concursuri muzicale.

În anul 2009, a participat în Finala Eurovision Junior România cu piesa "Girls don't cry".

În 2012 a fost în cadrul concursului "X Factor", și se clasează pe locul al doilea în finala concursului. Ioana Anuța a fost eleva lui Dan Bittman.

După experiența de la "X Factor", Ioana Anuța devine Jo și colaborează cu alți artiști din muzica românească în emisiunea "Te cunosc de undeva".

Vara anului 2013 îi aduce rolul de prezentatoare în cadrul emisiunii de divertisment, numită Vara pe val difuzată pe TVR, moderând zilnic emisiunea, în direct, de la malul mării.

În 2014, colaborează cu UDDI pentru single-ul "Lasă-mă pe mine". Tot în 2014, Jo lansează o nouă piesă, în colaborare cu Dorian Popa, piesa se numește "Dragoste nebună" și este compusă de către artistă, alături de Boier Bibescu, Alex Cotoi, Nonis G și Adrian Țuțu.

În 2015, Jo lansează primul single/ solo, numit "Șoapte", în colaborare cu Randi, care are un mare succes în cariera ei. După câteva luni, tot în 2015, Jo colaborează in continuare cu Randi și lansează single-ul și videoclipul "Până vara viitoare".

În noiembrie 2015, Jo colaborează cu Geørge (ex Jorge) pentru single-ul "Nimeni nu-i perfect", lansat alături de un videoclip care traduce în imagini o serie de trăiri care duc cu gândul la filmele retro de la Hollywood.

Discografie
"Înapoi" (feat. Juju) - 2013
"Nimeni" (feat. Ovi) - 2013
"Lasă-mă pe mine" (feat. UDDI) -- 2014
"Dragoste nebună" (feat. Dorian Popa) - 2014
"Minciuna" (feat. Bibanu MixXL) - 2014
"Șoapte" - 2015
"Până vara viitoare" -  (feat. Randi) - 2015
"Nimeni nu-i perfect" (feat. GEØRGE) - 2015
"Mesajul meu" - 2016
"Cu un picior în rai" - 2016
"Pentru liniște" - (feat. El Nino) - 2017
"Que Sera, Sera - 2017
"Taci inima" (feat. Shift) - 2017
Mă întreabă inima" - (feat. Randi) - 2017
"Stinge-mi luna" - 2017
"Eu știu" (feat. El Nino) - 2017
"Cine ești tu pentru mine" - (feat. Cristian Sanda) - 2017
"Cana" - 2017
"În lipsa ta" - 2018
"Copilul" - 2018
"Maria" - 2018
"Sangria" - 2018
"Cu Inima" (feat. Cabron) - 2018
"Cu Banii" (feat. What's UP) - 2019
"Răpitor" - 2019
"Ochelari de soare" (feat. Horia Brenciu) - 2019
"Caută mă" (feat. Juno) - 2019
"Dor peste noi" - 2019
"Suflete de sticla"  (feat. Emilian) - 2019
"Lacrimile" - 2020
"Noapte polară" - 2020
"126" - 2020
"Adio" - 2020
"Iubirea mea" - 2020
"Vestirea nașterii lui" (feat. Mario Fresh) - 2020
"Fluturii" (feat. Liviu Teodorescu) - 2021
"Mă mai ia" (feat. Juno) - 2021
"Mulțumesc" (feat. Vlad Munteanu & Mario Fresh) - 2021
"Vocea ta" - 2021
"Dorul" - 2021
"Ploaie de vară" - 2021
"Ziua lu' Ioana" - 2021
"Dacă m-ai iubit cândva" (feat. Florian Rus) - 2021
"Rumba" (feat. Johnny Made This, Matteo & Juno) - 2022
"Fără tine" - 2022
"Destine" (feat. Shift) - 2022
"Soare" (feat. Ruby) - 2022
"Puerto Rico" - 2022
"Nu Mă Mai" - 2022
"La Mal" (feat. Cabron) - 2023
"Aripi" - 2023
"Nimeni nu ne poate despărți" (feat. Juno) - 2023

Referințe

Legatură externe
 Ioana Anuța pe Facebook

Cântăreți români de pop
Nașteri în 1994
Nașteri pe 29 august
Slătineni
Cântăreți români în viață
Cântărețe române
Oameni din județul Olt
Artiști români din secolul al XXI-lea
Muzicieni români
Muzicieni români din secolul al XXI-lea
Artiști români

Jo (cântăreață)


NBA Live was a series of basketball video games published by EA Sports. The series, which debuted in 1994, is the successor to the previous NBA Playoffs and NBA Showdown series.

Beginning in the late 2000s, NBA Live sales had dropped off compared to their main competitor, 2K's NBA 2K series. The last released installment to date was 2018's NBA Live 19. As of 2023, the series has been in an indefinite hiatus, and after the cancellations of NBA Live 20 and NBA Live 21, there has not been any official confirmation by EA on whether or not the series will continue.

NBA Playoffs
The predecessor of the NBA Live series was the NBA Playoffs series, which featured Lakers vs. Celtics, released first in 1989 for MS-DOS-compatible PCs and later adapted for consoles in early 1990 for the Sega Mega Drive. This game was played from a horizontal view (while later versions moved to an isometric view before ultimately moving to 3D on newer consoles). The game was one of the first to feature an NBA license, containing both real NBA teams and player likenesses and signature moves. Details such as Horace Grant's goggles are clearly visible, and Michael Jordan's "Air Reverse Layup" is animated with very high accuracy. Player numbers were also visible. The game featured only eight of the sixteen teams that qualified for the NBA playoffs that year, as well as both NBA All-Star teams.

The next game in the series was Bulls vs. Lakers, released in 1991, followed by Bulls vs. Blazers in 1992. Unlike the first game, these two releases were titled after the two teams who were in the NBA Finals the previous season, while the original release apparently chose the Lakers and Celtics due to both teams' historical success, in particular their rivalry in the 1980s. Each revision added more teams and players, as well as more signature moves. The series also included an Olympic basketball spinoff game, Team USA Basketball (1992) which uses the same engine. The final game in the series was NBA Showdown 94 for the Sega Genesis before the transition to the NBA Live naming.

History
In the fall of '94, the annual EA basketball release received a simpler title of NBA Live 95. This naming pattern using the forthcoming year has continued, except for varying to use of all 4 digits of the year from 2000 to 2005. Each version's initial release was in the fall near the start of the NBA campaign, though additional ports were sometimes delayed until as late as January or February. After 16 consecutive seasons of releases, an effort to retool the game as NBA Elite 11 met with development troubles, and put the game on hiatus for three years. The series returned with NBA Live 14 in November 2013.

The pioneer NBA Live 95 release was for fourth generation video game systems Sega Genesis and SNES, as well as the MS-DOS operating system. NBA Live 96 included the first fifth generation version, with the PlayStation, and also the first handheld games version, on the Game Boy. Sixth generation production started with NBA Live 2001 and continued all the way through NBA Live 2009 on the high selling PlayStation 2. NBA Live 06 was the first to hit seventh generation consoles, after its release to the Xbox 360. Finally, with the release of NBA Live 14 for the Xbox One and PlayStation 4, EA continued its run on into eighth generation consoles. The game was released on PC each season until support was pulled after the NBA Live 08 season.

The Create-A-Player feature was not available in the 1995 versions of the game, but has been a mainstay since NBA Live 96.NBA Live 99 was the first to feature Practice Mode and Multi-season play.

Starting in NBA Live 2000, the series featured NBA Live Legend All-Stars Teams, that included some biggest names from five decades (50s to 90s). These teams could be used instantly, but to use the players as regular players (e.g. traded, played on regular NBA Teams) they needed to be unlocked. Through the series, some of the Legend rosters were changed for various reasons. Michael Jordan was on the '90s team through 2004 before being removed due to licensing in later versions. Spud Webb, Kareem Abdul-Jabbar, and Tom Chambers were added to the rosters in NBA Live 06.NBA Live 2005 brought the addition of the Freestyle Air, NBA All-Star Weekend, which includes the Rookie Challenge, Three Point Shootout, Slam Dunk Contest, and the NBA All-Star Game, and Freestyle Challenge, which two players or more can play the Three Point Shootout or the Slam Dunk Contest.

In NBA Live 08, a limited number of international teams were added under FIBA's license. This was also the last release for the Microsoft Windows platform.NBA Live 09 added a feature called Dynamic DNA, the first concept of daily updates changing tendencies, rosters, and hot-cold streaks.

After the release of NBA Live 10, EA attempted to retool the series under a new name with NBA Elite 11. However, the game was met with bad publicity and development problems before release and was cancelled (though a playable demo was released for download, and several copies of the full release found their way to customers). In November 2010, development of the franchise was moved from EA Canada studio to Florida-based Tiburon studio. It was eventually announced that the series' next installment would be released in Fall 2012 and would return to the NBA Live name as NBA Live 13, but it would later be announced, on September 27, 2012, that they would cancel the release. It wasn't until the fall of 2013, that the next game, NBA Live 14, would be released. Prior to its release, EA Sports had sold 33.54 million copies of the video game series since NBA Live 95, just falling short of its main competitor, NBA 2K's 37.24 million copies sold since its inception in 1999. NBA Live 16 was released on September 29, 2015. NBA Live Mobile was released on July 6, 2016. It is mostly used to play Ultimate Team modes in the game. NBA Live 18 was released on September 15, 2017 and features players from the WNBA. It also added a new single player mode called The One, in which the player controls an NBA prospect throughout his career. NBA Live 19 was released on September 7, 2018, and expanded on The One, by adding the ability to make a female player, as well as other game modes. NBA Live 20 was canceled by the development team due to them trying to expand into the next generation of consoles, as announced on the teams Twitter. NBA Live 21 was also cancelled for the same reason.

Games

 NBA Live Commentary

See also
NCAA Basketball seriesNBA 2K''

References

External links

Basketball video games
EA Sports games
Electronic Arts franchises
Electronic Arts games
National Basketball Association video games
Video game franchises
Video game franchises introduced in 1994

NBA Live


Mihver Devletleri (, , ), II. Dünya Savaşı'nda Müttefik Devletler bloğuna karşı temel olarak Almanya, İtalya ve Japonya'nın, bunun dışında Macaristan, Romanya, Bulgaristan, Finlandiya, Bağımsız Hırvatistan Devleti, Vichy Fransası, Arnavutluk, Habeşistan, Mançukuo, Tayland, Burmanya ve Irak'ın oluşturduğu blok. Ayrıca İran Şahı Rıza Pehlevi Almanya'dan yana tavır almış, İspanya ise Mihver güçlerin bir taraftarı olarak kalmıştır.

Mihver sözcüğü "eksen" anlamına gelir. Eksen (Alm. Achsen) (İng. Axis) sözcüğü bu ittifakı tanımlamak için ilk kez faşist Macar lider Gyula Gömbös tarafından kullanıldı. 1936'da ise Benito Mussolini tarafından ilk kez resmen kullanıldı.

Kuruluşu

1930'ların ortalarında Mihver (Eksen) Devletleri Nazi Almanyası, İtalya Krallığı ve Japon İmparatorluğu'nun bir araya gelmelerinin ilk adımı, Ekim 1936'da Almanya ve İtalya tarafından imzalanan bir antlaşma ile oldu. Ardından Benito Mussolini, 1 Kasım tarihinde diğer tüm Avrupa ülkelerinin Roma-Berlin ekseninde döneceğini ve böylece Mihver teriminin yerleşeceğini açıkladı. Hemen hemen eşzamanlı ikinci adım ise, yine 1936 yılının Kasım ayında, Almanya ile Japonya arasındaki anti-komünist bir antlaşma olan Anti-Komintern Paktı'nın imzalanması idi. İtalya da 1937 yılında bu antlaşmaya katıldı. Roma-Berlin Ekseni, 1939 yılında Çelik Pakt adı altında, 27 Eylül 1940 tarihinde de üç devletin askerî hedeflerinin bütünleşmesine yol açan Tripartite Paktı (Üçlü Pakt) ile askerî bir ittifak haline geldi.

II. Dünya Savaşı sırasındaki en geniş sınırlarında Mihver Devletleri, Avrupa, Kuzey Afrika ve Doğu Asya'nın çoğu bölgesini işgal etmişti. Üçlü zirveler yapılmıyordu, iş birliği yapılsa da, koordinasyon asgari düzeyde kalıyordu. Kısmen Almanya ile İtalya arasında bir miktar koordineli çalışmalar söz konusuydu. Savaş, 1945'te Mihver güçlerinin yenilgisi ve ittifakın dağılmasıyla sona erdi. Müttefiklerin durumunda olduğu gibi, Mihver üyeliği de akışkandı; bazı ülkeler taraflarını değiştiriyor ya da savaş sırasında askerî katılım kararlarını değiştirebiliyorlardı.

Mihver'in temel hedefleri
 Nazi Almanyası: Adolf Hitler, öncelikle Orta Avrupa, ardından Doğu ve Batı Avrupa'yı Almanya topraklarına katmak amacındadır. İkincil planı ise Asya'yı, özellikle Sovyetler Birliği ve Yakın Doğu'daki stratejik noktaları ele geçirmeyi, komünizmin dünya üzerindeki varlığını ortadan kaldırmayı ve Avrupa'daki Yahudi mevcudiyetinin tasfiye edilmesini amaçlamıştır.
 İtalya Krallığı: I. Dünya Savaşı'ndan istediğini alamayan İtalya dar bir sömürge alanıyla sanayisini beslemeye çalışıyordu. Ayrıca I. Dünya Savaşı'nda İtilaf Devletleri ile görüş ayrılığına düşen İtalya, Mussolini'nin faşist politikaları nedeniyle Avrupa'da sorun teşkil ediyordu. İtalya'nın eski Roma İmparatorluğu gibi güçlü bir devlet olmasını isteyen Mussolini, Almanya ile yakınlaşarak Mihver Devletleri blokunda savaşa girmiştir. İtalya; Kuzey Afrika ve Balkanlar'da ilerlemiştir.
 Japon İmparatorlğu: I. Dünya Savaşı sonunda Almanya'nın Uzak Doğu sömürgeleri Japonya'ya verilmişti. Üstelik Çin'in bir bölümü de Japonya'nın hâkimiyetindeydi. Ancak bu kadar sömürge bile hızla sanayileşen ve büyüyen Japon ekonomisini doyuramıyordu. Ekonomik çıkarlar için ABD ile yakınlaşan Japonya, savaşın patlak vermesi ile Almanya'ya yakınlaşmıştır. Pearl Harbor Saldırısı ile ABD'nin savaşa girmesine neden olmuştur.

Bu üç temel Mihver devletinin dışında Macaristan, Romanya, Finlandiya ve Bulgaristan gibi devletler yeni toprak kazanımları, eski düşmanlarıyla savaşmak için veya işgal altında zorunlu olarak Mihver Devletleri'ne katılmışlardır.

Mihver Devletleri listesi

  Nazi Almanyası
  İtalya Krallığı (1943'e dek),  (Almanya'nın kuklası, 1943'ten sonra)

  Japon İmparatorluğu
  Macaristan Krallığı
  Romanya Krallığı
  Slovak Cumhuriyeti (1939-1945)
  Bulgaristan Krallığı
  Yugoslavya Krallığı (25-27 Mart 1941)

  Çin Cumhuriyeti Yeniden Düzenlenmiş Ulusal Hükûmeti
  Mengjiang (Japonya'nın kuklası [1939-40], sonra Çin'in özerk bölgesi [1940-45])
  Finlandiya Cumhuriyeti (1939-1944)
  Özgür Hindistan
  Irak Krallığı (1941)
  (Japonya'nın kuklası)
  Tayland Krallığı
  Fransız Devleti (tartışmalı, Almanya'nın kuklası)

Ayrıca bakınız
 Müttefik Devletler
 II. Dünya Savaşı

Kaynakça

Dış bağlantılar

 Anti-Komintern Paktı'nın tam metni

II. Dünya Savaşı dış politikası
20. yüzyılda askerî ittifaklar
Ülkelerine göre II. Dünya Savaşı
Askerî ittifaklar
Almanya-Bulgaristan ilişkileri
Almanya-Japonya ilişkileri
Almanya-İtalya ilişkileri
Almanya-Macaristan ilişkileri
Almanya-Romanya ilişkileri
Almanya-Slovakya ilişkileri
Almanya-Yugoslavya ilişkileri
Bulgaristan-Japonya ilişkileri
Bulgaristan-Romanya ilişkileri
Çin-Japonya ilişkileri
Finlandiya-Japonya ilişkileri
Hırvatistan-Macaristan ilişkileri
İtalya-Japonya ilişkileri
İtalya-Yugoslavya ilişkileri

Mihver Devletleri


في الهندسة الرياضية، شبكة متعدد الأوجه هي ترتيب المضلعات التي تتشترك بضلع في المستوي بحيث عندما تطوى هذه الشبكة على طول أضلاعها نحصل على متعدد الأوجه الأصلي.

تساعد شبكات متعددات الأوجه على دراسة متعددات الأوجه في الهندسة الفراغية بشكل عام، وتساعد على إنشاء متعددات الأوجه من مواد على شكل شرائح رقيقة مثل مادة الكرتون.

البسط
عملية البسط (unfolding) في الهندسة الوصفية تعني إمكانية بسط (أو فرد) سطح مجسم ما بحيث يصبح شكلاً مستوياً,دون فصل أو تشويه (انظر الشكل المرسوم في الأسفل).

مراجع

شجرة الامتداد
متعددات الرؤوس
متعددات السطوح
مضلعات

شبكة (متعدد أوجه)


Marko Paşa ya da asıl adıyla Markos Apostolidis (, d. 1824, Sire - ö. 1888), baba adı Apostol (Αποστολος), Rum asıllı Osmanlı hekimiydi.

Marko Paşa ilk ve orta öğrenimini Güney Ege'nin meyve bahçeleri ve bağlarıyla ünlü Sire (Siros) adasında gördü. Sonra ailesi ile birlikte gittiği İstanbul'da 2. Mahmut tarafından açılan Mekteb-i Tıbbiye-i Şahane'yi (Askeri Tıbbiye) Tabip Miralay rütbesiyle bitirdi. 1851'de cerrahi kliniği şefliğine atandı. Kısa sürede iyi bir hekim olarak ün kazandı ve mirlivalığa (tuğgeneral) terfi eden ilk hekim oldu. 1861'de Sultan Abdülaziz'in hekimbaşılığına getirildi. 1871'de ferik (korgeneral) rütbesindeyken Tıbbiye-i Şahane Nazırlığı'na (Tıp Fakültesi Dekanı) atandı. 1878'de II. Abdülhamit döneminde Meclis-i Ayan (Senato) üyeliğine getirildi. 1868'de Kırımlı Aziz Bey, Dr. Abdullah Bey (Karl Edward Hammerschmidt) ve Serdar-ı Ekrem Ömer Paşa (Michel Lattas) ile birlikte Hilâl-i Ahmer Cemiyeti'nin (Kızılay Derneği) kurulmasına katkıda bulundu ve ilk genel başkanı oldu.

Marko Paşa hastalarını uzun uzun sabırla dinleyen, dertlerine tıbbi yönden yardımcı olmakla birlikte, onlara manevi huzur ve rahatlık vermeye de özen gösteren bir hekimdi. Marko Paşa'nın ünü halk arasında iyice yayıldı ve zamanla, yakınmayı dinleyecek kimsenin olmadığını vurgulamak için söylenen "anlat derdini Marko Paşaya" deyimi ortaya çıktı. Marko Paşa 1888 yılında Burgazada'da (Antigoni) hayatını kaybetti.

Kaynakça

Osmanlı Rumları
II. Abdülhamid tarafından seçilen Meclis-i Âyan üyeleri
1888 yılında ölenler
Osmanlı hekimleri
Mekteb-i Tıbbiye-i Askeriye-i Şahane'de öğrenim görenler
19. yüzyılda Osmanlılar
Osmanlı askerî hekimler

Marko Paşa


An Poa schistacea in uska species han Liliopsida nga ginhulagway ni Elizabeth Edgar ngan Henry Eamonn Connor. An Poa schistacea in nahilalakip ha genus nga Poa, ngan familia nga Poaceae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Poa

Poa schistacea


ඩෙල් (, ) යනු රුන්ඩ් රොක්, ටෙක්සාස් හී පිහිටා ඇති ඇමෙරිකානු බහුජාතික තොරතුරු තාක්ෂණික සංස්ථාවක් වන අතර, පරිගණක ආශ්‍රිත නිෂ්පාදන සහ සේවා සඳහා සහාය දක්වමින් සංවර්ධන සහ විකුණුම් කටයුතු ආදිය සිදු කරයි.

ඩෙල්


علاقات إيران الخارجية لطالما شكلت جدلاً كبيراً في العالم الغربي والعربي خصوصاً بعد نجاح الثورة الإسلامية التي غيرت السياسة الخارجية رأساً على عقب حيث اتهمت إيران بمحاولة تصدير الثورة إلى دول الجوار.

السياسة الخارجية في عهد الشاه
اتسمت بالتقارب والتحالف مع الغرب وخصوصا أمريكا وبريطانيا حيث كان أكبر حليف في المنطقة بعد إسرائيل وكانت علاقة الشاه جيدة بأغلب الدول العربية باستثناء العراق الذي كانت العلاقات متوترة وأحيانا تصل إلى قطع العلاقات وكل من راى إيران في عهد الشاه يقول انها كانت جنة لامريكا والغرب.

بعد الثورة
العلاقات السياسية الخارجية الإيرانية بدأت بالتغير بعد الثورة الإسلامية الإيرانية سنة 1979 حيث تم قطع العلاقات مع إسرائيل وأمريكا والعداء للغرب بالعموم أما الدول العربية فكانت متوترة مع دول الخليج ومصر والعراق والمغرب بإستثناء سوريا والسودان والجزائر.

العلاقات الإيرانية العراقية
بدأت الحرب العراقية الإيرانية سنة 1980، بعد أن أعلن الرئيس العراقي السابق صدام حسين إلغاء معاهدة الجزائر بين البلدين وشن الحرب على إيران في سبتمبر 1980 والتي دامت ثمان سنوات وبعد توقف الحرب بقيت العلاقات مقطوعة إلى غاية سقوط حكم البعث فتغير الوضع وأصبحت إيران اللاعب الأول في العراق من خلال دعم الحكم الشيعي الجديد المتحالف معها وأصبحت في ظرف قصير علاقة إستراتيجية وتحالف وثيق في جميع المجالات.

العلاقات الإيرانية الإماراتية
المشكل الوحيد هو النزاع حول الجزر الإماراتية الثلاث: وهي طنب الكبرى والصغرى وأبو موسى أستولى عليها الحكم الإيراني سنة 1971 م بموجب اتفاق مع البريطانيين قبل أنسحابهم من المنطقة.
كتب شاهر الأحمد في مقاله مع موقع الجزيرة نت:
اتسم الموقف الإماراتي بشيء من الحياد إزاء الحرب العراقية الإيرانية حيث نادت أبوظبي وعملت من أجل وقف الحرب، وبذلت مساعي في هذا الإطار.
وحول العلاقة الاقتصادية مع إيران نترك لكم النص من مصدر الجزيرة نت:
لا يمكن تجاهل العامل الاقتصادي في العلاقات بين البلدين، فقد جاء في تصريح لمدير منظمة تنمية التجارة الإيرانية مهدي فتح الله في 3 أكتوبر/تشرين الأول، أن الإمارات هي الشريك التجاري الأول لإيران. ووفق المصادر الإيرانية فقد وصل حجم صادرات الإمارات إلى إيران في السنة المالية الإيرانية -التي انتهت في 20 مارس/آذار 2006- نحو 7.5 مليارات دولار، فيما بلغ حجم صادرات إيران إلى الإمارات 2.5 مليار دولار.
كما تسعى إيران لجذب الاستثمارات الإماراتية باعتبارها مصدراً من مصادر التمويل وسوقاً مهمة للسلع الإيرانية.
ولإيران جالية كبيرة في الإمارات تقدر بنحو نصف مليون، وهناك ما يقرب من ستة آلاف وخمسمائة شركة إيرانية تعمل في الإمارات. وبلغت الأموال التي أدخلها المستثمرون الإيرانيون إلى دبي وحدها أكثر من مائتي مليار دولار في عام 2005 مع توقعات بارتفاعها إلى ثلاثمائة مليار دولار في العام 2006.

العلاقات الإيرانية البحرينية
تعود العلاقات بين البلدين لبداية القرن السابع عشر الميلادي عندما حكمت الإمبراطورية الصفوية البحرين لفترات متقطعة من عام 1601 إلى عام 1783 ميلادية وظل النظام الإيراني تنظر للبحرين على أنه جزء من إمبراطورية إيران واستمرت هذه النظرة العدائية حتى عام 1969 عندما قامت الأمم المتحدة بإجراء استفتاء للشعب البحريني والتي صوت الجميع لاستقلاله عن إيران، وأنهت بريطانيا استعمارها للبحرين وأعلنت البحرين استقلالها في أغسطس عام 1971 م.
وفي عام 2000 بدأ التغيير التدريجي للديمقراطية، وهي بداية الانتخابات وأبرز وزراء البحرين من الشيعة وهم:
 1-مجيد العلوي وزيراً للعمل والشؤون الاجتماعية.
 2-محمد علي الستري وزيراً لشؤون البلديات، وكان قبلها مديراً للأوقاف الجعفرية.
 3-خليل حسن وزيراً للصحة.
 4-عبد الحسين ميرزا وهو أول وزير بحريني من أصل إيراني.
المصدر الجزيرة نت: في موضوع ملفات خاصة 2007 : الدول العربية وإيران الثورة
ولكن بعد الربيع العربي دعمت إيران انتفاضة الشيعة ضد النظام الملكي وقامت بالترويج له على أنها ثورة ديمقراطية وهذا ما سبب التوتر وقطع العلاقات بين البلدين.

مع مصر

أيام الرئيس أنور السادات
كانت العلاقات المصرية الإيرانية أيام الشاه محمد رضا بهلوي علاقة كاملة وممتازة، وأعترف الرئيس الراحل أنور السادات إيران بأنها كانت تعترف بإسرائيل، وأن حرباً مع إسرائيل قد ولت، وأستمرت حتى عام 1979 م، وتراقب مصر بحذر وخوف من التغيير التي صارت في طهران، واستقبلت مصر الشاه محمد رضا بهلوي بعد رفضت استضافة أمريكا خوفاً على مصالحه، وما أن مصر أعلنت معاهدة سلام مع إسرائيل في مارس 1979، حيث أعلن النظام الإيراني قطع العلاقات مع القاهرة... بسبب خيانة السادات.
وبعد أن قتل الرئيس الراحل أنور السادات في أكتوبر 1981 م، أطلق النظام الإيراني شارع اسم قاتله خالد الإسلامبولي على أحد شوارع طهران، وطالبت السلطات المصرية النظام الإيراني بإزالة هذا الاسم الذي قتل فيه الرئيس الراحل أنور السادات، حتى سمي شارع محمد رضا بهلوي في أحد شوارع القاهرة تخليداً لذكرى رحيل الشاه محمد رضا بهلوي في تاريخ الشرق الأوسط الحديث.

فترة حسني مبارك
بدأت بالتحسن بعد نهاية الحرب العراقية الإيرانية، بإرسال وفود متبادلة بين الدولتين على مستوى الفرق الرياضية والفنية ومن ثم على مستوى الوزراء في مناسبات دولية وأستمر العلاقات في تصاعد حتى عام 1990 والذي غزا العراق الكويت، ثم بدأت العلاقات تأخذ منحنى آخر حيث قام مبارك بقطع العلاقات واتهم إيران بتهديد الأمن القومي العربي ودعم الإرهاب وزعزعة استقرار دول الخليج.

فترة حكم محمد مرسي
تحولت الأمور وقام أحمدي نجاد بزيارة القاهرة وقام محمد مرسي بزيارة إيران وبدأت تتعزز العلاقات وعين أول سفير إيراني في القاهرة منذ 30 سنة

العلاقات السعودية الإيرانية
توترت العلاقة السعودية الإيرانية بعد الثورة الإسلامية عام 1979 م، وكانت العلاقة السعودية الإيرانية منذ عهد الشاه جيدة، إلا أن أموراً أنقلبت بعد الثورة.
وشكل موسم الحج قنابل موقوتة، وآخر أحداث التي مست بالمشاعر المقدسة أنها في شهر أغسطس عام 1987 م، والتي خرج الحجاج الإيرانيين تأييداً لهذه الثورة، وتحول من شهر تكفير الذنوب إلى زيادة الآثام لدى الثورة، والتي أصيب عددها الكثير من الحجاج، مما آضطر الرياض إلى قطع العلاقات الدبلوماسية، وأستمرت هذه القطيعة حتى عام 1991 م، وإيران كانت مهددة بتصدير الثورة للخارج، وهي إعادة نشر التشيع في دول الخليج العربي.
تحسن العلاقات بين السعودية وإيران في عهد الرئيس هاشمي رفسنجاني ومن ثم في عهد الرئيس محمد خاتمي إلى تحسن العلاقات السعودية الإيرانية بعد أزمة كانت في الثمانينيات القرن الماضي.
وشهدت تحسن العلاقات بين البلدين بدرجة عالية من التطور والتعاون وتبادل الزيارات سواء كانوا بين المسؤولين أو وزراء، وتوجت تلك العلاقة الذهبية بتوقيع اتفاقية أمنية عام 2001، ليس فقط بين البلدين بل في دول الخليج العربي بأكمله، لأنها أنتقلت من مرحلة بروتوكولات إلى عمق العلاقة وتأصيلها شعبياً ورسمياً، إلا أن العلاقات بدأت تتدهور بعد أن وصل محمود أحمدي نجاد، وهو أعلن بدء برنامج الطاقة النووية، وهو الذي يقلق الرياض من تصرفات ذلك الرئيس، أتهم الرياض لإيران مجدداً بتصدير الثورة وإشعال الصراع بين السنة والشيعة، وخاصة بعد محاولة اختراق التشيع في العالم العربي بأغلبية سنية تهدد أمنها، وما زالت مستمرة وفي عام 2016 الثالث من يناير اعلنت المملكة العربية السعودية قطع العلاقات الدبلوماسية بين الرياض وطهران

مع اليمن
اتسمت بالتوتر وذلك بسبب دعم إيران لجماعة الحوثي والشيعة في اليمن

مع الفلسطينيين
اتسمت بالتوتر مع السلطة الفلسطينية وبالتحالف مع حماس وحركة الجهاد والحركة الشعبية.

موقف إسرائيل من النظام الإيراني
في عهد الشاه كان الإسرائيليون يشعرون بالارتياح، بسبب موقف إيران الداعم لإسرائيل، وفي سنة 1979 م، تحول العلاقة مباشرة من الصداقة الدائمة إلى عداوة، وذلك بطرد السفير الإسرائيلي من سفارة دولة إسرائيل بطهران إلى مبنى تابعة للمقاومة الفلسطينية، وكان التعاطف الإيراني تجاه فلسطين اثراً سلبياً مع حكومة إسرائيل

مراجع

انظر أيضًا
الخلاف على تسمية الخليج العربي

علاقات إيران الخارجية

علاقات إيران الخارجية


Den grønbenede rørhøne er en dansk dokumentarfilm fra 1978 instrueret af Claus Bering.

Handling

Eksterne henvisninger

Dokumentarfilm fra Danmark
Danske film fra 1978

Den grønbenede rørhøne


Der große Zapfenstreich ist ein dramatischer Spielfilm von 1952 frei nach dem gleichnamigen Bühnenstück von Franz Adam Beyerlein. Unter der Regie von Georg Hurdalek spielen Johanna Matz und Jan Hendriks die Hauptrollen in diesem am 3. Oktober 1952 im Residenz-Theater in Düsseldorf uraufgeführten Filmdrama.

Handlung
Kläre Volkhardt ist mit Unteroffizier Fritz Helbig verlobt, der sich gerade auf einem mehrmonatigen Lehrgang in einer Reitschule befindet. Kläres Vater ist Wachtmeister in einer Ulanenkaserne; Vater und Tochter leben in der Kaserne. Trotz ihrer Verlobung trifft sich Kläre heimlich mit Leutnant Christian von Lauffen. Beide halten ihre Liebe geheim, steht einem öffentlichen Bekenntnis doch der Standesunterschied beider Partner im Wege.

Christian hatte vor der Begegnung mit Kläre eine Affäre mit der Baronin Madeleine von Hügener. Ihr Mann, Rittergutsbesitzer Baron von Hügener, hat heimlich Schuldscheine Christians über eine größere Summe aufgekauft. Er verlangt von seinem früheren Nebenbuhler nun eine Auslösung der Summe, die Christian im Glücksspiel verloren hatte. Christian versucht vergeblich, Geld von seinem Vater zu erhalten, der ihm bereits die Ausbildung finanziert. Als Christian sich Kläre anvertraut, findet sie einen Weg, um ihm zu helfen. Ihre Liebe zueinander vertieft sich dadurch weiter.

Im Juli 1914 kehrt plötzlich Kläres Verlobter Fritz Helbig in die Kaserne zurück, dessen Lehrgang ursprünglich erst im Herbst enden sollte. Neben der politischen Krise, die in den Ersten Weltkrieg münden wird, beschäftigt Fritz auch das veränderte Verhalten seiner Verlobten. Er ahnt, dass sie ein Verhältnis mit Christian von Lauffen hat, und erwischt beide wenig später gemeinsam auf Christians Zimmer. Es kommt zum Streit zwischen beiden Männern, bei dem Fritz sich vergisst und den ihm vorgesetzten Offizier angreift. Fritz wird vors Kriegsgericht gestellt und verurteilt. Christian erkennt sein Fehlverhalten und setzt sich nun für Fritz' Freilassung ein. Dadurch zieht er sich den Unmut des Offizierskorps zu und ist in der Folge bereit, auf gesellschaftliche Konventionen zu verzichten: Er will Kläre heiraten, doch durchkreuzt der Ausbruch des Ersten Weltkrieges seine Pläne.
Christian wird als einer der ersten zum Kriegsdienst eingezogen. Als er sich auf dem Kasernenhof von Kläre verabschiedet, wissen beide nicht, ob sie sich je wiedersehen werden, doch wird Kläre auf Christians Rückkehr warten.

Produktion
Franz Adam Beyerlein war mit seinem Drama Zapfenstreich von 1903 sehr erfolgreich. Es zählt zu den publikumswirksamsten deutschsprachigen Werken vor dem Ersten Weltkrieg. Im Roman entwirft Beyerlein aus der kontrastierenden Sicht eines gemeinen Soldaten und eines Berufsoffiziers ein kritisches Bild des wilhelminischen Heeres nach der Jahrhundertwende. Unverblümt werden hier Missstände angeprangert.

Der Film beruht auf Beyerleins Bühnenstück. Produktionsfirmen waren die Royal-Produktions GmbH (Frankfurt am Main) und die Como-Film GmbH (München). Gedreht wurde in der Flandernkaserne in Ingolstadt sowie in den Bavaria Filmstudios Geiselgasteig. Die Bauten schufen Robert Herlth und Kurt Herlth. Produzent Conrad von Molo übernahm auch die Produktionsleitung.

In Österreich lief der Film unter dem Verleihtitel Zapfenstreich. In Deutschland war Zapfenstreich der Arbeitstitel. Alternativ lief der Film auch unter Der Große Zapfenstreich. In den USA hatte der Film am 4. Februar 1956 Premiere, der dortige Verleihtitel war The Sergeant's Daughter.

Kritik

Weblinks

 → DER SPIEGEL 51/1952 «Das Liabe in der Matz»
  Illustrierte Film-Bühne Nr. 1720

Einzelnachweise

Filmtitel 1952
Deutscher Film
Filmdrama
Literaturverfilmung
Schwarzweißfilm
Kurt Heuser

Der große Zapfenstreich


Cibões (Portekizce: freguesia), Portekiz'de Terras de Bouro belediyesine bağlı olan, 15,16 km² yüzölçümüne sahip, 2001 yılı verilerine göre 439 nüfuslu bir bucaktır .

Terras de Bouro'nun bucakları

Cibões


An Scleria madagascariensis in uska species han Liliopsida nga ginhulagway ni Johann Otto Boeckeler. An Scleria madagascariensis in nahilalakip ha genus nga Scleria, ngan familia nga Cyperaceae.

Mabibilngan ini ha Madagascar. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Scleria

Scleria madagascariensis


Uçak gemisi, tam boy bir uçuş güvertesi ve uçağın taşınması, devreye alınması, konuşlandırılması ve kurtarılması gibi olanaklarla donatılmış, açık deniz hava üssü görevi gören bir savaş gemisidir. Uçak gemileri genellikle deniz kuvvetinin yerel üslere bağlı kalmadan hava gücünü dünya çapında yansıtmasına olanak sağladıkları için filonun hattıharp gemisi konumundadır. Yirminci yüzyılın başlarında ortaya çıkan uçak gemileri, balonları konuşlandırmak için kullanılan ahşap gemilerden; çok sayıda avcı uçağı, saldırı uçağı, helikopter ve diğer uçak türlerini taşıyan nükleer enerjili savaş gemilerine dönüştü. Uçak gemilerinden sabit kanatlı savaş helikopteri ve bombardıman uçakları gibi daha ağır uçaklar  fırlatılmış olsa da bu uçaklar tekrar başarılı bir şekilde bir uçak gemisine iniş yapamadı. Diplomatik ve taktiksel gücü, hareketliliği, özerkliği ve araçlarının çeşitliliği ile uçak gemisi genellikle modern savaş filolarının merkezinde yer alır. Taktik veya stratejik olarak, bir filonun amiral gemisi rolündeki zırhlı gemilerin yerini aldı. En büyük avantajlarından biri, uluslararası sularda yelken açarak, herhangi bir toprak egemenliğine müdahale etmemesi ve böylece üçüncü taraf ülkelerden üst uçuş izni alma ihtiyacını ortadan kaldırması, uçakların sürelerini ve transit mesafelerini azaltması ve dolayısıyla muharebe bölgesinde bulunma süresini önemli ölçüde artırmasıdır.

Genel Özellikleri

    Hız, uçak gemileri için önemli bir varlıktır, çünkü dünyanın herhangi bir yerine hızlı bir şekilde yerleştirilmeleri gerekir ve düşman kuvvetleri tarafından tespit ve hedeflenmeden kaçınmak için yeterince hızlı olmalıdır. Nükleer denizaltılardan kaçınmak için 30 deniz milinden daha hızlı olmalılar.
    Uçak gemileri, çok fazla güverte odasına ihtiyaç duydukları için en büyük savaş gemileri arasındadır.
    Geleneksel olarak, bir uçak gemisinin en az güç projeksiyonu ve deniz kontrol görevleri yapabilen bir gemi olması gerekiyordu.
  Bir uçak gemisi hava muharebe grubunu verimli bir şekilde çalıştırılabilmelidir. Bu, sabit kanatlı jetlerin yanı sıra helikopterleri de ele alması gerektiği anlamına gelir. Bu, kısa kalkış / dikey iniş operasyonlarını desteklemek için tasarlanmış gemileri de içerir.

Tarihi

1900'lü yıllarda Wright kardeşlerin insanlı uçuşu keşfetmelerinden kısa bir süre sonra uçaklar gittikçe önem kazanmışlardır. Her yeni savaş aleti gibi başlangıçta hor görülen bu aletler, kullanışlılıkları kanıtlandıktan sonra sürekli daha fazla önem kazanmışlardır.

Ancak uçakların inişi ve kalkışı için gereken pistlerin sadece karada olması kullanımlarını kısıtlıyor, komutanlar için sorun çıkartıyordu. Ayrıca uçaklar, gemiler için de bir sorundu. Hem uçakları taşıyabilmek hem de düşman gemilerine karşı kullanabilmek için uçak gemileri icat edildi.

I. Dünya Savaşı
İlk uçak gemisi çalışmaları, I. Dünya Savaşı'ndan da eskiye dayanır. Çeşitli değişikliklere uğratılıp uçak gemisine dönüştürülen USS Pennsylvania'ya inen Eugene Ely böylelikle bir yeniliği gerçekleştirip tarihe geçiyordu (Kasım 1910).

Ancak ilk uçak gemisi unvanı HMS Ark Royal'a bahşedilmişti. Aslen bir ticaret gemisi olan bu gemi, USS Pennsylvania'da olduğu gibi çeşitli değişikliklere uğratılarak üzerine uçakların iniş ve kalkışlarını yapabileceği bir pist eklenmiştir. 1914'te denize inen bu gemi, I. Dünya Savaşında Çanakkale Cephesinde de bulunmuştur.

İlk uçak gemileri

II. Dünya Savaşı
Uçak gemileri, I. Dünya Savaşı'ndakinin aksine II. Dünya Savaşı'nda çok önemli bir rol oynamıştır. Genel kanıya göre uçak gemileri II. Dünya Savaşı'nın akışını tamamıyla değiştirmiştir. Şöyle ki, 1941 yılındaki sürpriz Japon baskını (Pearl Harbor Saldırısı olarak bilinir) 380 kadar uçağın saldırısı ile gerçekleşip Amerika Birleşik Devletleri'nin II. Dünya Savaşı'na müttefikler tarafında katılması ile güç dengesinin bir anda müttefikler tarafına doğru yönelmesine neden olmuştur. Pasifik Cephesi'nde Amerikan ordusu ile Japon ordusu savaşın sonuna kadar amansızca dövüşmüş, uçak gemileri ise şüphesiz en büyük rolü oynamıştır.

Nükleer Uçak Gemileri
II. Dünya Savaşı'nın bitimi ile dünya yeni daha önce olmamış bir şeyle, Soğuk Savaşla karşılaşmıştı. Nükleer enerjinin keşfi ile dünya denizlerinde yol alan gemilerin menzilleri 20-30 yıl boyunca hiç yakıt yenilemeden ilerleyebilecek kademeye getirilmişti. İlk nükleer uçak gemisi olan USS Enterprise, dünya denizlerinde Amerikan Donanması'nın göz bebeği olmuş, Sovyetler Birliği'ne karşı girişilen soğuk savaşta önemli bir psikolojik olarak üstünlük sağlamıştır.

Günümüzde

Günümüzde uçak gemileri yeni bir kademeyle, Süper Uçak Gemileri kademesiyle denizlerde hakimiyetini sürdürmektedir. Başı çeken Amerika Birleşik Devletleri ile birlikte 9 ülke bugün çeşitli boyutlarda uçak gemilerine sahiptir.

Amerika Birleşik Devletleri, birçok uçak gemisi filosunu dünyanın çeşitli denizlerinde konuşlandırmıştır (Bunlardan en bilineni Akdeniz'de konuşlu 6. Filo'dur).

Aktif kullanıcılar
  Amerika Birleşik Devletleri: 11 adet aktif hizmette (Nimitz, Dwight D. Eisenhower, Carl Vinson, Theodore Roosevelt, Abraham Lincoln, George Washington, John C. Stennis, Harry S. Truman, Ronald Reagan, George H.W. Bush ve Gerald R. Ford) 2020'de John F. Kennedy uçak gemisinin hizmete girmesi planlanmıştır.
  Rusya: 1 adet aktif hizmette (Admiral Kuznetsov)
  Tayland: 1 adet aktif hizmette (HTMS Chakri Naruebet)
  Fransa: 1 adet aktif hizmette (Charles de Gaulle (R 91))
  İtalya: 2 adet aktif hizmette (Cavour (550) ve Giuseppe Garibaldi (551))
  İspanya: 1 adet aktif hizmette (Juan Carlos I (L61))
  Hindistan: 1 adet aktif hizmette (INS Vikramaditya (R33)) ve Aralık 2018'de INS Vikrant (R11) hizmete girmesi planlanmıştır.
  Brezilya: 1 adet aktif hizmette (Atlântico)
  Çin: 1 adet aktif hizmette (Liaoning) ve 2019-2020 yılları arasında Type 001A sınıfı 1 adet uçak gemisi hizmete girmesi planlanmıştır.
  1 adet aktif hizmette (TCG Anadolu) ve aynı sınıfta Trakya gemisi hizmete girmesi için çalışmalar yürütülmektedir.

Gelecek alımlar
  Birleşik Krallık: Queen Elizabeth sınıfı 2 adet uçak gemisinin 2020'de hizmete girmesi planlanmıştır.

Eski Kullanıcılar
  Avustralya
  Kanada
  Almanya
  Hollanda
  Japonya

Günümüz uçak gemileri

Ayrıca bakınız
 Uçak gemileri listesi
 Katapult

Kaynakça

Dış bağlantılar

Uçak gemisi


Lattentat du  à Bassorah est survenu lorsque l'explosion d'une bombe près d'un hôpital de la ville de Bassorah, dans le sud de l'Irak, a fait au moins sept morts et 20 blessés.

Attentat
L'explosion a fait au moins 7 morts et 20 blessés, a mis le feu à un véhicule et a endommagé un bus. Selon l'enquête préliminaire, l'explosion aurait été provoquée par une moto chargée d'explosifs.

Notes et références

 https://www.aa.com.tr/fr/monde/irak-au-moins-7-morts-dans-lexplosion-dune-voiture-pi%C3%A9g%C3%A9e-dans-le-sud-du-pays-/2440841
 https://www.aljazeera.com/news/2021/12/7/explosion-in-iraqs-southern-city-of-basra-kills-4-wounds-20
 https://www.washingtonpost.com/world/explosion-rocks-southern-iraqi-city-casualties-reported/2021/12/07/4948c09c-573f-11ec-8396-5552bef55c3c_story.html

Décembre 2021
2021 en Irak
Terrorisme en 2021
Bassorah 20211207
Bassorah 20211207
Bassorah
Explosion en 2021

Attentat du 7 décembre 2021 à Bassorah


Niels Vandeputte, né le  à Malle, est un coureur cycliste belge. Spécialiste du cyclo-cross, il pratique également le cyclisme sur route et le VTT.

Biographie
En janvier 2018, Niels Vandeputte gagne chez les juniors (moins de 19 ans) le GP Adrie van der Poel, septième manche de la Coupe du monde de cyclo-cross. Il s'agit de sa première victoire en Coupe du monde, ce qui le place dans la liste des favoris pour les mondiaux juniors organisés une semaine plus tard. Néanmoins, il ne termine que  lors de ceux-ci.

En 2019, il remporte chez les espoirs (moins de 23 ans) le Duinencross, une manche de la Coupe du monde espoirs disputée à Coxyde. En août 2020, il est pris comme stagiaire au sein de l'équipe Alpecin-Fenix. Le 11 décembre, il se cassé une vertèbre après une chute lors de la reconnaissance du Scheldecross. Il reprend la compétition le 23 janvier et le 14 février il monte sur son premier podium chez les élites en prenant la troisième place du Brussels Universities Cyclocross, dernière manche du X²O Badkamers Trofee.

Le  mars 2021, il signe son premier contrat professionnel avec Alpecin-Fenix (même s'il figure dans l'effectif de l'équipe de développement), l'équipe où il courait depuis plusieurs années en contrat jeune. Début novembre, il est médaillé d'argent du championnat d'Europe de cyclo-cross espoirs, battu au sprint par Ryan Kamp.

Palmarès en cyclo-cross
 2016-2017
 Internationale Cyclocross Rucphen juniors
  du Superprestige juniors
 2017-2018
 Coupe du monde de cyclo-cross juniors #7, GP Adrie van der Poel
 Trophée des AP Assurances juniors #8, Krawatencross
 Superprestige juniors #8, Noordzeecross
 De Grote Prijs van Brabant juniors
  du Superprestige juniors
  de la Coupe du monde de cyclo-cross juniors
 2018-2019
 Trophée des AP Assurances espoirs #4, Scheldecross
 Cyclocross Gullegem espoirs
  du championnat de Belgique de cyclo-cross espoirs
  de la Coupe du monde de cyclo-cross espoirs
  du championnat du monde de cyclo-cross espoirs
 2019-2020
 Coupe du monde de cyclo-cross espoirs #3, Duinencross
 Trophée des AP Assurances espoirs #2, Flandriencross
 Trophée des AP Assurances espoirs #3, CAPS Urban Cross
 Trophée des AP Assurances espoirs #8, Krawatencross
  du championnat de Belgique de cyclo-cross espoirs
  du Trophée des AP Assurances espoirs
  de la Coupe du monde de cyclo-cross espoirs
  du championnat du monde de cyclo-cross espoirs
 2020-2021
  du championnat du monde de cyclo-cross espoirs
 2021-2022
 USCX Cyclocross Series #6, Iowa City
  Médaillé d'argent du championnat d'Europe de cyclo-cross espoirs
  du championnat du monde de cyclo-cross espoirs
  de la Coupe du monde de cyclo-cross espoirs
 2022-2023
 GGEW Grand Prix, Bensheim
  de la Coupe du monde
  du championnat du monde de cyclo-cross
 2023-2024
 Internationale Cyclocross Heerderstrand, Heerde

Palmarès en VTT
 2018
  Champion de Belgique de cross-country juniors

Palmarès sur route
 2022
  du Province Cycling Tour

Notes et références

Liens externes

Coureur cycliste belge
Coureur de VTT
Cyclo-crossman belge
Naissance en septembre 2000

Niels Vandeputte


A Igreja Presbiteriana Coreana na América (Kosin), também conhecida como Igreja Presbiteriana Coreana na América (Koshin) (IPCAK) (em inglês:  Korean American Presbyterian in America (Kosin)) é uma denominação presbiteriana fundada nos Estados Unidos em 1992, por missionários da Igreja Presbiteriana na Coreia (Kosin).

História
Devido a migração de coreanos para os Estados Unidos, a Igreja Presbiteriana na Coreia (Kosin) iniciou a plantação de igrejas nos Estados Unidos em 1984. Em 1992 foi formada a Igreja Presbiteriana Coreana na América (Kosin).

Desde então, a denominação cresceu para 135 igrejas, 185 pastores ordenados, 126 presbíteros governantes e aproximadamente 10.300 membros em 8 presbitérios em 2015.

Doutrina
A igreja subscreve a Confissão de Fé de Westminster, Catecismo Maior de Westminster e o Breve Catecismo de Westminster. Além disso, não permite a ordenação de mulheres.

Relações intereclesiásticas

A IPCA é membro do Conselho Norte Americano Presbiteriano e Reformado.

Denominações presbiterianas nos Estados Unidos


Dalija Serdar (Zagreb, 1971.), poznatija kao Dalia, hrvatska je pjevačica. Najpoznatija po pjesmi "Suparnica".

Albumi

 "Mi žene" (1996. )

Festivali

 "Dance 1" (1997.)
 "Hrvatski radijski festival" (1997.)
 "Supergirl" (1998.)

Diskografija

 Baby bye
 I love you, you love me
 Ja
 Mi žene
 Ne daj, dragi Bože
 Noćas ti želim reći

 Ona lijepo izgleda
 Pa, tko je ovdje lud?
 Prestat ćeš ti ganjat druge žene
 Snaga
 Suparnica

Izvori

Životopisi, Zagreb
Hrvatski pop pjevači

Dalia


ألبرت شيسترونيوف، من مواليد 20 يونيو 1941، وتوفي في 5 نوفمبر 1994، لاعب كرة قدم سوفييتي سابق، ومدرب كرة قدم سوفييتي سابق. لعب مع منتخب الاتحاد السوفييتي لكرة القدم.

مسيرته الكروية
لعب ألبرت شيسترنيوف خلال مسيرته الاحترافية مع نادِ واحدٍ في ثلاثة عشر موسمًا وسجل خلالها هدفًا واحدًا ضمن 278 مباراة. ولم يفز بأي موسم بالكأس وفاز في موسم واحد بالدوري.

خاض ألبرت شيسترنيوف مسيرته مع نادي سيسكا موسكو في موسم 1960 ليلعب معه ثلاثة عشر موسمًا، مشاركًا في 278 مباراة سجل خلالها هدفًا واحدًا.

روابط خارجية

مراجع

رياضيون من موسكو
لاعبو الدوري السوفيتي الممتاز لكرة القدم
لاعبو بطولة أمم أوروبا 1968
لاعبو سسكا موسكو
لاعبو كأس العالم 1962
لاعبو كأس العالم 1966
لاعبو كأس العالم 1970
لاعبو كأس أمم أوروبا 1964
لاعبو كرة قدم رجالية روس
لاعبو كرة قدم رجالية سوفيت
شيسترونيوف
لاعبو كرة قدم سوفيت
لاعبو كرة قدم من موسكو
لاعبو منتخب الاتحاد السوفيتي لكرة القدم
مدربو سسكا موسكو
مدربو كرة قدم روس
مدربو كرة قدم سوفيت
شيسترونيوف
مواليد في موسكو
شيسترونيوف
وفيات في موسكو

ألبرت شيسترنيوف


Tálþerna er farfugl sem ver sumartímanum inn til lands í Bandaríkjunum & Kanada en flytur sig um veturinn til strandsvæða sunnarlega í Bandaríkjunum, Karíbahafsins, Mexíkó og Mið-Ameríku.

Tilvísanir

Þernur

Tálþerna


Blood for Dracula, også kendt som Andy Warhol's Dracula, er en film fra 1974 instrueret af Paul Morrissey og med Udo Kier i rollen som Grev Dracula.

Handling
Grev Dracula kan kun drikke blod fra jomfruer, men der er ikke flere i Transsylvanien. Derfor rejser han sammen med sin tjener til Italien for jomfrublod.

Medvirkende
 Udo Kier som Grev Dracula
 Joe Dallesandro som Mario Balato
 Arno Juerging som Anton
 Vittorio de Sica som Il Marchese di Fiore
 Maxime McKendry som La Marchesa di Fiore
 Milena Vukotic som Esmeralda
 Dominique Darel som Saphiria
 Stefania Casini som Rubinia
 Silvia Dionisio som Perla

Eksterne henvisninger

Gyserfilm fra USA
Amerikanske film fra 1974
Vampyrfilm
Engelsksprogede film

Blood for Dracula


Brachythele zonsteini est une espèce d'araignées mygalomorphes de la famille des Nemesiidae.

Distribution
Cette espèce est endémique de la province de Eskişehir en Turquie. Elle se rencontre vers Tepebaşı et Odunpazarı.

Description
Le mâle holotype mesure  et la femelle paratype .

Systématique et taxinomie
Cette espèce a été décrite par Özkütük, Yağmur, Elverici, Gücel, Altunsoy et Kunt en 2022.

Étymologie
Cette espèce est nommée en l'honneur de Sergey L. Zonstein.

Publication originale
 Özkütük, Yağmur, Elverici, Gücel, Altunsoy & Kunt, 2022 : « New data on the East Mediterranean Nemesiidae (Aranei: Mygalomorphae). » Arthropoda Selecta, , ,  (texte intégral).

Liens externes

Notes et références

Nemesiidae
Espèce d'araignées (nom scientifique)
Faune endémique de Turquie

Brachythele zonsteini


Sıkı Dostlar (İngilizce özgün adıyla Goodfellas), 1990 yılında çekilen, Martin Scorsese'nin yönettiği, Nicholas Pileggi'nin Wiseguy adlı kitabından uyarlanmış, Henry Hill adında bir gangsterin gerçek hikâyesini anlatan filmdir.

Filmin oyuncuları Ray Liotta (Henry Hill), Robert De Niro (Jimmy Conway), Joe Pesci (Tommy DeVito), Lorraine Bracco (Hill'in karısı) ve Paul Sorvino (Paulie Cicero)'dur. Film 6 farklı dalda Oscar'a aday gösterilmiş, en iyi yardımcı aktör dalında Joe Pesci ödül almıştır. Ayrıca BAFTA Ödüllerinde iyi film ödülünü almıştır.

Sıkı Dostlar, Empire dergisinin 2008'de yayınlamış olduğu Top 500 listesinde 6. sırada ve Amerikan Film Enstitüsü'nün 1998'de yayınladığı ve 2007 yılında tekrar güncellediği Top 100 listesinde 92. sırada ve IMDb Top 250 listesinde ise 17. sırada yer almaktadır.

Sıkı Dostlar, 2000 yılında Kongre Kütüphanesi tarafından "kültürel, tarihi ve estetik olarak önemli" filmler arasına seçilerek ABD Ulusal Film Arşivi'nde muhafaza edilmesine karar verilmiştir.

Oyuncular
Ray Liotta : Henry Hill
Robert De Niro : Jimmy Conway
Joe Pesci : Tommy DeVito
Lorraine Bracco : Karen Hill
Paul Sorvino : Paul Cicero
Frank Sivero : Frankie Carbone
Frank Vincent : Billy Batts
Tony Darrow : Sonny Bunz
Mike Starr : Frenchy
Chuck Low : Morrie Kessler
Frank DiLeo : Tuddy Cicero
Johnny Williams : Johnny Roastbeef
Samuel L. Jackson : Parnell "Stacks" Edwards
Frank Adonis : Anthony Stabile
Catherine Scorsese : Tommy DeVito'nun annesi
Gina Mastrogiacomo : Janice Rossi
Debi Mazar : Sandy
Margo Winkler : Belle Kessler
Welker White : Lois Byrd
Julie Garfield : Mickey Conway
Dedektif Ed Deacy : kendisi
Christopher Serrone : Henry Hill (gençliği)
Charles Scorsese : Vinnie
Michael Vivalo : Nicky Eyes
Michael Imperioli : "Spider"
Tony Sirico : Tony Stacks
Frank Pellegrino : Johnny Dio
Elizabeth Whitcraft : Tommy'nin sevgilisi
Illeana Douglas : Tommy'nin sevgilisi
Anthony Powers : Jimmy Two-Times
Birleşik Devletler Yardımcı Savcısı Ed McDonald : kendisi
Tony Lip : Frankie The Wop
Joseph Bono : Mikey Franzese
Kevin Corrigan : Michael Hill

Kaynakça

Dış bağlantılar
 Sıkı Dostlar Filminin Fragmanı

1990 çıkışlı filmler
Amerika Birleşik Devletleri Ulusal Film Arşivi filmleri
Amerika Birleşik Devletleri romanlarından uyarlanan filmler
Martin Scorsese'nin yönettiği filmler
En İyi Film Los Angeles Sinema Eleştirmenleri Derneği Ödülü sahipleri
Amerika Birleşik Devletleri biyografik filmleri
Gerçek olaylara dayanan polisiye filmler
Mafya filmleri
1990'larda biyografik filmler
1990'larda polisiye filmler
Amerika Birleşik Devletleri polisiye filmleri
BAFTA En İyi Film Ödülü kazananlar
1980'de geçen filmler
Konusu Brooklyn'de geçen filmler
1950'lerde geçen filmler
1960'larda geçen filmler
1970'lerde geçen filmler
New Jersey'de çekilmiş filmler
New York eyaletinde çekilmiş filmler
Amerika Birleşik Devletleri neo-noir filmleri
Warner Bros. filmleri
Uyuşturucu ile ilgili filmler
Irwin Winkler'ın yapımcısı olduğu filmler
Lucchese ailesi
Filmlerle ilgili filmler
1990'larda İngilizce filmler
En İyi Film New York Film Eleştirmenleri Birliği Ödülü sahipleri
En İyi Film Chicago Sinema Eleştirmenleri Derneği Ödülü sahipleri
1990'larda İtalyanca filmler

Sıkı Dostlar (film)


Sachiro Toshima (født 26. september 1995) er en japansk fodboldspiller, som spiller for den japanske fodboldklub Albirex Niigata.

Referencer

Eksterne henvisninger

Fodboldspillere fra Japan

Sachiro Toshima


Međunarodni dan osoba s invaliditetom (eng. International Day of Persons with Disabilities) je međunarodno obilježavanje koje promoviraju Ujedinjeni narodi od 1992. godine.

Obilježavanje
Obilježava se s različitim stupnjevima uspjeha širom svijeta, ali zajedničkim ciljem, tj. promocija razumijevanja pitanja invalidnosti i mobilizaciju podrške dostojanstvu, pravima i blagostanju osoba s invaliditetom. Također se nastoji povećati svijest o prednostima koji se mogu dobiti iz integracije osoba s invaliditetom u svim aspektima političkog, socijalnog, ekonomskog i kulturnog života.

Vidi još
 Invalidnost
 Festival jednakih mogućnosti

Izvori

Vanjske poveznice
  Međunarodni dan osoba s invaliditetom na un.org

Svjetski dani
Invaliditet

Međunarodni dan osoba s invaliditetom


Nation River ist der Name folgender Flüsse:

 Nation River, Nebenfluss des Yukon River in Yukon, Kanada, und Alaska, Vereinigte Staaten
 Nation River (Williston Lake), Zufluss des Williston Lake in British Columbia, Kanada

Nation River (Begriffsklärung)


A nociceptor ("pain receptor" from Latin nocere 'to harm or hurt') is a sensory neuron that responds to damaging or potentially damaging stimuli by sending "possible threat" signals to the spinal cord and the brain. The brain creates the sensation of pain to direct attention to the body part, so the threat can be mitigated; this process is called nociception.

History

Nociceptors were discovered by Charles Scott Sherrington in 1906. In earlier centuries, scientists believed that animals were like mechanical devices that transformed the energy of sensory stimuli into motor responses. Sherrington used many different experiments to demonstrate that different types of stimulation to an afferent nerve fiber's receptive field led to different responses. Some intense stimuli trigger reflex withdrawal, certain autonomic responses, and pain. The specific receptors for these intense stimuli were called nociceptors.

Location
In mammals, nociceptors are found in any area of the body that can sense noxious stimuli.   External nociceptors are found in tissue such as the skin (cutaneous nociceptors), the corneas, and the mucosa. Internal nociceptors are found in a variety of organs, such as the muscles, the joints, the bladder, the visceral organs, and the digestive tract. The cell bodies of these neurons are located in either the dorsal root ganglia or the trigeminal ganglia. The trigeminal ganglia are specialized nerves for the face, whereas the dorsal root ganglia are associated with the rest of the body. The axons extend into the peripheral nervous system and terminate in branches to form receptive fields.

Development
Nociceptors develop from neural-crest stem cells. The neural crest is responsible for a large part of early development in vertebrates.  It is specifically responsible for development of the peripheral nervous system (PNS). The neural-crest stem cells split from the neural tube as it closes, and nociceptors grow from the dorsal part of this neural-crest tissue. They form late during neurogenesis. Earlier forming cells from this region can become non-pain sensing receptors, either proprioceptors or low-threshold mechanoreceptors. All neurons derived from the neural crest, including embryonic nociceptors, express the tropomyosin receptor kinase A (TrkA), which is a receptor to nerve growth factor (NGF). However, transcription factors that determine the type of nociceptor remain unclear.

Following sensory neurogenesis, differentiation occurs, and two types of nociceptors are formed. They are classified as either peptidergic or nonpeptidergic nociceptors, each of which express a distinct repertoire of ion channels and receptors.  Their specializations allow the receptors to innervate different central and peripheral targets. This differentiation occurs in both perinatal and postnatal periods. The nonpeptidergic nociceptors switch off the TrkA and begin expressing RET proto-oncogene, which is a transmembrane signaling component that allows the expression of glial cell line-derived neurotrophic factor (GDNF). This transition is assisted by runt-related transcription factor 1 (RUNX1) which is vital in the development of nonpeptidergic nociceptors. On the contrary, the peptidergic nociceptors continue to use TrkA, and they express a completely different type of growth factor.  There currently is a lot of research about the differences between nociceptors.

Types and functions
The peripheral terminal of the mature nociceptor is where the noxious stimuli are detected and transduced into electrical energy. When the electrical energy reaches a threshold value, an action potential is induced and driven towards the central nervous system (CNS). This leads to the train of events that allows for the conscious awareness of pain. The sensory specificity of nociceptors is established by the high threshold only to particular features of stimuli. Only when the high threshold has been reached by either chemical, thermal, or mechanical environments are the nociceptors triggered. The majority of nociceptors are classified by which of the environmental modalities they respond to. Some nociceptors respond to more than one of these modalities and are consequently designated polymodal. Other nociceptors respond to none of these modalities (although they may respond to stimulation under conditions of inflammation) and are referred to as sleeping or silent.

Nociceptors have two different types of axons. The first are the Aδ fiber axons. They are myelinated and can allow an action potential to travel at a rate of about 20 meters/second towards the CNS. The other type is the more slowly conducting C fiber axons. These only conduct at speeds of around 2 meters/second. This is due to the light or non-myelination of the axon. As a result, pain comes in two phases. The first phase is mediated by the fast-conducting Aδ fibers and the second part due to (Polymodal) C fibers. The pain associated with the Aδ fibers can be associated to an initial extremely sharp pain. The second phase is a more prolonged and slightly less intense feeling of pain as a result of the acute damage. If there is massive or prolonged input to a C fiber, there is a progressive build up in the spinal cord dorsal horn; this phenomenon is similar to tetanus in muscles but is called wind-up. If wind-up occurs there is a probability of increased sensitivity to pain.

Thermal
Thermal nociceptors are activated by noxious heat or cold at various temperatures. There are specific nociceptor transducers that are responsible for how and if the specific nerve ending responds to the thermal stimulus. The first to be discovered was TRPV1, and it has a threshold that coincides with the heat pain temperature of 43 °C. Other temperature in the warm–hot range is mediated by more than one TRP channel. Each of these channels express a particular C-terminal domain that corresponds to the warm–hot sensitivity. The interactions between all these channels and how the temperature level is determined to be above the pain threshold are unknown at this time. The cool stimuli are sensed by TRPM8 channels. Its C-terminal domain differs from the heat sensitive TRPs. Although this channel corresponds to cool stimuli, it is still unknown whether it also contributes in the detection of intense cold. An interesting finding related to cold stimuli is that tactile sensibility and motor function deteriorate while pain perception persists.

Mechanical
Mechanical nociceptors respond to excess pressure or mechanical deformation. They also respond to incisions that break the skin surface. The reaction to the stimulus is processed as pain by the cortex, just like chemical and thermal responses. These mechanical nociceptors frequently have polymodal characteristics. So it is possible that some of the transducers for thermal stimuli are the same for mechanical stimuli. The same is true for chemical stimuli, since TRPA1 appears to detect both mechanical and chemical changes. Some mechanical stimuli can cause release of intermediate chemicals, such as ATP, which can be detected by P2 purinergic receptors, or nerve growth factor, which can be detected by Tropomyosin receptor kinase A (TrkA).

Chemical
Chemical nociceptors have TRP channels that respond to a wide variety of spices. The one that sees the most response and is very widely tested is capsaicin. Other chemical stimulants are environmental irritants like acrolein, a World War I chemical weapon and a component of cigarette smoke. Apart from these external stimulants, chemical nociceptors have the capacity to detect endogenous ligands, and certain fatty acid amines that arise from changes in internal tissues. Like in thermal nociceptors, TRPV1 can detect chemicals like capsaicin and spider toxins and acids. Acid-sensing ion channels (ASIC) also detect acidity.

Sleeping/silent
Although each nociceptor can have a variety of possible threshold levels, some do not respond at all to chemical, thermal or mechanical stimuli unless injury actually has occurred. These are typically referred to as silent or sleeping nociceptors since their response comes only on the onset of inflammation to the surrounding tissue.

Polymodal
Many neurons perform only a single function; therefore, neurons that perform these functions in combination are given the classification "polymodal."

Pathway

Ascending
Afferent nociceptive fibers (those that send information to, rather than from the brain) travel back to the spinal cord where they form synapses in its dorsal horn. This nociceptive fiber (located in the periphery) is a first order neuron. The cells in the dorsal horn are divided into physiologically distinct layers called laminae. Different fiber types form synapses in different layers, and use either glutamate or substance P as the neurotransmitter. Aδ fibers form synapses in laminae I and V, C fibers connect with neurons in lamina II, Aβ fibers connect with lamina I, III, & V.  After reaching the specific lamina within the spinal cord, the first order nociceptive project to second order neurons that cross the midline at the anterior white commissure. The second order neurons then send their information via two pathways to the thalamus: the dorsal column medial-lemniscal system and the anterolateral system. The former is reserved more for regular non-painful sensation, while the latter is reserved for pain sensation. Upon reaching the thalamus, the information is processed in the ventral posterior nucleus and sent to the cerebral cortex in the brain via fibers in the posterior limb of the internal capsule.

Descending
As there is an ascending pathway to the brain that initiates the conscious realization of pain, there also is a descending pathway which modulates pain sensation. The brain can request the release of specific hormones or chemicals that can have analgesic effects which can reduce or inhibit pain sensation. The area of the brain that stimulates the release of these hormones is the hypothalamus. This effect of descending inhibition can be shown by electrically stimulating the periaqueductal grey area of the midbrain or the periventricular nucleus. They both in turn project to other areas involved in pain regulation, such as the nucleus raphe magnus which also receives similar afferents from the nucleus reticularis paragigantocellularis (NPG). In turn the nucleus raphe magnus projects to the substantia gelatinosa region of the dorsal horn and mediates the sensation of spinothalamic inputs. This is done first by the nucleus raphe magnus sending serotoninergic neurons to neurons in the dorsal cord, that in turn secrete enkephalin to the interneurons that carry pain perception. Enkephalin functions by binding opioid receptors to cause inhibition of the post-synaptic neuron, thus inhibiting pain. The periaqueductal grey also contains opioid receptors which explains one of the mechanisms by which opioids such as morphine and diacetylmorphine exhibit an analgesic effect.

Sensitivity
Nociceptor neuron sensitivity is modulated by a large variety of mediators in the extracellular space. Peripheral sensitization represents a form of functional plasticity of the nociceptor. The nociceptor can change from being simply a noxious stimulus detector to a detector of non-noxious stimuli. The result is that low intensity stimuli from regular activity, initiates a painful sensation. This is commonly known as hyperalgesia. Inflammation is one common cause that results in the sensitization of nociceptors. Normally hyperalgesia ceases when inflammation goes down, however, sometimes genetic defects and/or repeated injury can result in allodynia: a completely non-noxious stimulus like light touch causes extreme pain. Allodynia can also be caused when a nociceptor is damaged in the peripheral nerves. This can result in deafferentation, which means the development of different central processes from the surviving afferent nerve. With this situation, surviving dorsal root axons of the nociceptors can make contact with the spinal cord, thus changing the normal input.

Other animals

Nociception has been documented in non-mammalian animals, including fish and a wide range of invertebrates, including leeches, nematode worms, sea slugs, and larval fruit flies. Although these neurons may have pathways and relationships to the central nervous system that are different from those of mammalian nociceptors, nociceptive neurons in non-mammals often fire in response to similar stimuli as mammals, such as high temperature (40 degrees C or more), low pH, capsaicin, and tissue damage.

Terminology
Due to a historical misunderstanding of pain, nociceptors are also inappropriately referred to as pain receptors. Although all pain is real, psychological factors can strongly influence subjective intensity and the threshold of pain for each person.

See also

 Capsaicin and its mechanism of action in nociceptors
 Nociceptin and nociceptin receptor
 Piperine from black pepper
 TRPC ion channel

References

Sensory receptors
Nociception
Receptor cells

Nociceptor


Bakırköy, eskiden Makriköy, İstanbul'un Avrupa yakasında yer alan ilçelerden biridir. İstanbul'un batı yarısında, Çatalca Yarımadası üzerinde, Marmara Denizi'nin kuzeydoğu sahillerinde yer alır. 1926 yılında kurulan bu ilçe, 1992 yılında bugünkü sınırlarına ulaşmıştır. İlçeyi batıdan Küçükçekmece, kuzeyden Bahçelievler, kuzeydoğudan Güngören, doğudan Zeytinburnu ve güneyden Marmara Denizi çevrelemektedir.

İsmi
İstanbul'un en eski ve gelenekli semtlerinden biri olan Bakırköy'ün tarihinin Roma İmparatorluğu'na kadar gittiği, imparatorluğun Avrupa kesimini Bizantion'a bağlayan anayol Egnatia Yolu (Via Egnatia)'nun üzerinde bulunduğu, o dönemde "Hebdomon" adıyla tanındığı bilinmektedir. Bizans'ın son dönemlerinde, bugünün Bakırköy'ü kimi kaynaklara göre "Makro Hori" (Uzun Köy), kimi kaynaklara göre "Makriköy" (Uzak Köy) adıyla anılıyordu. Osmanlı döneminde de kullanılan Makriköy adı, Cumhuriyetin ilanından sonra, 1925'te yer adları Türkçeleştirilirken Bakırköy'e çevrilmiştir.

Konumu
1989'a kadar sahip olduğu 275 km²'lik alanıyla İstanbul'un en büyük yüzölçümlü ilçelerinden olan ve o dönem batıda Çatalca, kuzeyde Eyüpsultan ve Gaziosmanpaşa'yla komşu olan Bakırköy 1989 ve 1992 yerel seçimleri ile önce Küçükçekmece daha sonra Bahçelievler, Bağcılar ve Güngören ilçelerinin ayrılması ile hem nüfus, hem de alan olarak küçülmüştür.

İlçe sınırları kuzeyindeki E-5 Karayolu sınırı olup, Güngören ve Bahçelievler ilçeleri; güneyinde Marmara Denizi, doğusunda Çırpıcı deresi sınır olup, Zeytinburnu ilçesi, batısında ve kuzey-batısında ise Küçükçekmece ilçesi bulunmaktadır. Bu sınırlar içerisinde Bakırköy ilçesi 35 km² alana kuruludur.Toplam 15 mahalleden oluşmaktadır. 1926'da ilçe olan Bakırköy'den; 1957'de Zeytinburnu (Fatih'in batı mahallelerini de alarak), 1987'de Küçükçekmece ayrılarak ilçe olmuştur. 1992'de Bağcılar, Bahçelievler ve Güngören (Esenler 1994'te Bağcılar ve Güngören ilçelerinin bazı mahallelerinden oluşmuştur) Bakırköy'den; Avcılar ise Küçükçekmece'den ayrılarak ilçe olmuştur. İstanbul'un gelişmiş ve eski ilçelerinden biridir.

Tarihi

Bakırköy 4. yüzyılda, Büyük Konstantin döneminde saraylar, köşkler ve kiliselerle donanmış bir sayfiye yeriydi. Roma döneminde Antik Çağ'daki önemini koruduğu gibi, aynı zamanda askeri ve siyasi bir merkez olan "Hebdomon" adıyla anılmaktaydı. Roma döneminden sonra "Septimum/Jeptimun" adıyla anılan ve Bizans döneminde bir askeri merkez haline gelen yerleşim, sırasıyla Avar, Arap ve Bulgar saldırılarına uğradı ve yağmalandı. Sonraları 12. yüzyıldaki Konstantinopolis'in Latinlerce işgali sırasında büyük ölçüde yakılıp yıkıldı. Bizans'ın son dönemlerinde "Uzunköy" anlamına gelen "Makrohori" olarak adlandırılan yerleşim birimi, 14. yüzyılın ortalarında Osmanlıların eline geçince adı "Makriköy"e dönüştü. Yöreye müslümanların yerleşmesi 17. yüzyılda gerçekleşti. II. Abdülhamid döneminde gelişen ve köşklerle donanan Makriköy, 19. yüzyıl sonlarından beri İstanbul'un bir ilçesi durumundaydı. Makriköy, 1925'te ulusal sınırlar içindeki yabancı kaynaklı adların değiştirilmesi sırasında "Bakırköy" adını almıştır. İlçe sınırları içinde bulunan Yeşilköy (Ayastefanos) 1877-1878'de Rus işgaline uğramış, 3 Mart 1878'de  Ayastefanos Antlaşması da burada imzalanmıştır. Burada yaşanan bir diğer önemli tarihi olay ise, 31 Mart Vakası'nı bastırmak için Selânik'ten gelen Hareket Ordusu'nun 1909'da buraya gelerek II. Abdülhamit'in tahttan indirilmesi kararını almasıdır.

Tarihi gelişmesi içinde, Antik Çağ'dan günümüze çeşitli tarihi eser bırakan Bakırköy'ün önemli tarihi eserleri olarak, Bizans döneminden kalma Fildamı (Fildamı Sarnıcı), 17. yüzyıl Osmanlı mimarisini yansıtan Baruthane, aynı dönemde yapılan, ancak 1875'te Abdülaziz tarafından yeniden inşa edilen Çarşı Camii ve Çeşmesi, aynı dönemde yaptırıldığı sanılan Şifa Hamamı, 19. yüzyılda yaptırılan Bez Fabrikası (Bakırköy Pamuklu Sanayi Müessesesi), Yeşilköy yalıları, Bakırköy evleri, kiliseler, köşkler, Florya Deniz Köşkü sayılabilir.

İstanbul'un kuruluşu ile işgal ortadan kalkarak Cumhuriyet dönemine geçildi. İlk yoğun ve yaygın gecekondu alanları da 1947'den başlayarak ilçedeki sanayi kuruluşlarının çevresinde ortaya çıktı. Öte yandan, II. Dünya Savaşı sonrasında Yugoslavya'dan gelen göçmenlerin önemli bir bölümü o yıllarda henüz Bakırköy'e bağlı olan Zeytinburnu'na yerleştirildi. Vakıf arazilerinde kurulan gecekondularla hızla büyüyen Zeytinburnu, 1953'te Bakırköy'e bağlı bir bucak merkezi ve 1957'de de 60 bin nüfusuyla ayrı bir ilçe yapıldı. 1950-1960 döneminde Baruthane arazisi üzerinde Türkiye Emlak Kredi Bankası (bugünkü Türkiye Emlak Katılım Bankası) tarafından Türkiye'nin ilk toplu konut yerleşimlerinden biri olan Ataköy kuruldu. Yerleşim, kıyıdaki plaj ve turistik tesislerle tamamlanıyordu.

1960 sonrasında nüfus hızla arttı. Bu hızlı büyüme sonucu; 1950'lerde kırsal nitelik gösteren Güngören, Kocasinan ve Sefaköy gibi yerleşimler hızla tapulu gecekondu alanlarına dönüştüler. Benzer bir gelişme de, 1970'lerde Halkalı ile Londra Asfaltı çevresindeki Esenler, Yenibosna ve Yeşilbağ'da yaşandı. Ancak, Bakırköy ilçe sınırları içerisinde ilk hızlı gelişmeyi gösteren ve 1956'da ayrı bir belediye haline gelen yerleşim Küçükçekmece'ydi.

1981 öncesinde Bakırköy ilçe sınırları içerisinde, Bakırköy Belediyesi'nden başka dokuz yerleşimde (Avcılar, Halkalı, Küçükçekmece, Sefaköy, Esenler, Güngören, Kocasinan, Yenibosna ve Yeşilbağ) daha belediye örgütü vardı. 1981'de yapılan bir düzenlemeyle Esenler ve Yeşilbağ, Güngören Belediyesi'ne; Yenibosna, Kocasinan Belediyesine; Avcılar, Sefaköy ve Halkalı da Küçükçekmece Belediyesi'ne bağlı birer şube haline getirildi. 1984'te yapılan yeni bir düzenleme ile Güngören, Kocasinan ve Küçükçekmece belediyeleri de Bakırköy Belediyesi'ne bağlandı ve Bakırköy, İstanbul Büyükşehir Belediyesi'ne bağlı bir ilçe belediyesi konumuna getirildi. 1987 yılında yapılan yönetsel bir düzenlemeyle ilçenin batı kesiminde Küçükçekmece ilçesi kuruldu. 5 Mart 1992 tarihli Bakanlar Kurulu kararıyla da Bakırköy sınırları içerisinde Bağcılar, Güngören ve Bahçelievler ilçelerinin kurulmasına karar verildi.

Ekonomi

Bakırköy, Türkiye'nin ilk metropolleşen kenti İstanbul'un organik bir parçasıdır. İlçe ekonomisi genel olarak sanayi ve ticarete dayalıdır.

Bu yörede kurulan ilk sanayi tesisleri 1768'de açılan Baruthane ile 19. yüzyılın ikinci yarısında üretime geçen bez fabrikasıdır. Bakırköy, ekonomik anlamdaki asıl büyümesini ise 1950 sonrasında yaşadı. 1947'de Belediye İmar Müdürlüğü'nce yayımlanan bir yönetmelikle Yedikule-Bakırköy arası örgütlü sanayinin yerleşmesine açıldı. 1949'da yayımlanan ikinci bir raporla, sanayiye açılan alanlar genişletildi ve bu arada Bakırköy'ün dışı ile Yeşilköy, Küçükçekmece ve Zeytinburnu çevresi de bu kapsama alındı.

İlçede bulunan Galleria, Atrium AVM, Carousel, Town Center, Capacity ve Marmara Forum gibi alışveriş merkezleri ticari hayatı canlı tutmaktadır. Mart 2013 istatistiklerine göre Bakırköy'de 11 olan AVM sayısı, Slovenya, Hırvatistan, İzlanda, Lüksemburg, Estonya, Karadağ, Makedonya, Malta, Kıbrıs Cumhuriyeti, Arnavutluk ve Bosna-Hersek olmak üzere 11 ülkeyi geride bırakmıştır.

Bakırköy Belediyesi tarafından 1989'da yaptırılmaya başlanan ve 1991'de hizmete açılan "Bakırköy Yeraltı Çarşısı'nda 2009 itibarıyla toplam 101 dükkân bulunmaktadır ve bu çarşı da ilçenin ekonomisine katkıda bulunan ögelerden biri olmaya devam etmektedir.

Nüfus
1990 yılında Türkiye'nin en kalabalık ilçesi olan Bakırköy, aynı zamanda İstanbul halkının beşte birini barındırmaktaydı.

Mahalleler
Toplam 15 mahalle vardır:

 Ataköy 1. kısım
 Ataköy 2-5-6. kısım
 Ataköy 3-4-11. kısım
 Ataköy 7-8-9-10. kısım
 Basınköy
 Cevizlik
 Kartaltepe
 Osmaniye

 Sakızağacı
 Şenlikköy (Florya)
 Yenimahalle
 Yeşilköy
 Yeşilyurt
 Zeytinlik
 Zuhuratbaba

Sağlık
İlçenin en bilinen hastanelerinden biri Türkiye'de ilk açılan ruh ve sinir hastalıkları hastanesi olan Bakırköy Ruh ve Sinir Hastalıkları Hastanesi'dir. Hastanenin kurucusu ise Ord. Prof. Dr. Mazhar Osman'dır. Hastane, 15 Haziran 1927'den beri hizmete devam etmektedir.

Spor

Bir dönem Türkiye 1. Futbol Ligi 'nde de mücadele eden Bakırköyspor ilçenin futboldaki en başarılı kulübüdür. Bunun dışında Emlakbank ve Yeşilyurt gibi spor kulüpleri Basketbol ve Voleybol gibi branşların 1. liglerinde, Bakırköy Rugby Kulübü'de Rugby ligi'nde ilçeyi temsil etmektedir. Ayrıca Bakırköy Gençlik Spor Kulübü; yüzme, su altı voleybol, paletli yüzme, bocce, çim hokeyi, jimnastik, atletizm ve tenis branşlarında da gençlere hizmet vermektedir.

İnşaatı 2010 yılında tamamlanan Sinan Erdem Spor Salonu, spor faaliyetlerinde 16.500, konser,sanat gösterisi gibi organizasyonlarda 22.500 seyirci kapasitesi ile Türkiye'nin en büyük, Avrupa'nın 3. büyük spor salonu olarak hizmet vermektedir. 2010 FIBA Dünya Basketbol Şampiyonası ve 2012 Dünya Kısa Kulvar Yüzme Şampiyonası'na ev sahipliği yapan salon, hâlen Anadolu Efes'in Türkiye Basketbol Ligi ve EuroLeague maçlarına ev sahipliği yapmaktadır.

İlçe sınırları içinde bulunan bir diğer önemli spor kompleksi olan Ataköy Atletizm Salonu, Türkiye'deki ilk ve tek atletizm salonudur.

Siyasi hayat
Sosyal demokrat seçmenin çoğunlukta olduğu bir ilçedir. Bu durumda halkın yaş ortalamasının ve eğitim seviyesinin yüksek olması etkilidir. Bu durum 2007 seçimlerinde de değişmemiştir. CHP, Bakırköy'de %50'nin üzerinde oy almıştır. 2010 Türkiye anayasa değişikliği referandumu'nda da CHP'nin "hayır" isteğini %72,91'lik bir oranla karşılarken, %27,09'u ise "evet" oyunu kullanmıştır.

Ulaşım

Yerel Seçimler

 Ali Talip Özdemir yapılan ara seçimlerde belediye başkanı seçilmiştir.
 Ahmet Bahadırlı yapılan ara seçimlerde belediye başkanı seçilmiştir.

Atatürk Havalimanı

Bakırköy İlçesi'nin batı kesiminde yer alan Atatürk Havalimanı, 11.77 km²'lik (1178 ha) yüzölçümüyle ilçenin yaklaşık 3'te 1'ini kaplamaktadır. Atatürk Havalimanı, Yeşilköy, Yeşilyurt, Florya ve Sefaköy semtleri arasında bulunur. Havalimanı, askeri amaçlarla 1912 yılında Yeşilköy'de hizmete girdi. 1985'e kadar bulunduğu Yeşilköy semtinin adını taşıyan havalimanı, 1985 yılında Atatürk Havalimanı adını aldı. 29 Ekim 2018 yıllında hizmete giren İstanbul Havalimanı ile beraber 6 Nisan 2019 yılında tüm sivil uçuşlar İstanbul Havalimanı'na aktarıldı. Havalimanında bir süre kargo uçuşları devam etti. 5 Şubat 2022 tarihinde kargo uçuşları da İstanbul Havalimanı'na aktarıldı.

Kaynakça

Dış bağlantılar

 Bakırköy Belediyesi
 Bakırköy Kaymakamlığı
 İstanbul Valiliği
 T.C. İstanbul Valiliği (Harika İstanbul) /Bakırköy İlçesi Tanıtımı

Bakırköy


Broward County er et county beliggende i den sydlige del af den amerikanske delstat Florida. Hovedbyen i countiet er Fort Lauderdale. I 2013 havde countiet 1.838.844 indbyggere.

Broward er en del af Miami metropolitan area.

Geografi
Ifølge United States Census Bureau er Browards totale areal på 3.427 km², hvoraf de 293 km² er vand.

Grænsende counties
 Palm Beach County - nord
 Miami-Dade County - syd
 Collier County - vest
 Hendry County - nordvest

Eksterne henvisninger

 Broward Countys officielle hjemmeside

Counties i Florida
Etableret i 1915

Broward County


The Dermatemydidae are a family of turtles. The family was named by John Edward Gray in 1870, and its only extant genus is Dermatemys.

Subtaxa
†Baptemys
Dermatemys
†Gomphochelys
†Notomorpha

References

Bibliography

Turtle families
Taxa named by John Edward Gray
Extant Late Cretaceous first appearances

Dermatemydidae


Vijay Anand (22 January 1934 – 23 February 2004), also known as Goldie Anand, was an Indian filmmaker, producer, screenwriter, editor and actor, who is known for acclaimed films such as Guide (1965), Teesri Manzil (1966), Jewel Thief (1967) and  (1970). He made most of his films for the in-house banner Navketan Films and was part of the Anand family.

Background and personal life
Vijay Anand was born in Gurdaspur, Punjab, India, the son of Pishori Lal Anand, a successful and affluent advocate. He was the youngest of nine siblings. The producer and director Chetan Anand and the celebrated actor Dev Anand were his brothers, and among his sister was Sheel Kanta Kapur, mother of film director Shekhar Kapur.

Vijay married his much younger niece, Sushma Kohli, the daughter of his older sister. This uncle-niece pairing is forbidden in much of Indian society and was a scandal when it happened. The couple married in the face of resistance from many quarters, not least their own families, but they had a happy marriage which lasted all their lives.

Career
Though Vijay Anand has had a career as an actor, screenwriter, editor, and producer, he will primarily be remembered as a director. He made his directorial debut in 1957 superhit Nau Do Gyarah. The film, where Vijay's brother Dev Anand played the leading role, was shot in only 40 days.

Some of Vijay's other successful movies as a director are Kala Bazar (1960), Guide (1965), Teesri Manzil (1966), Jewel Thief (1967),  (1970), Tere Mere Sapne (1971), Ram Balram (1980) and Rajput (1982). Nearly all of these films were made by Navketan films, the production company started by the Anand brothers themselves.  Notable exceptions wereTeesri Manzil, which was produced by Nasir Hussain," Ram-Balram" produced by Tony Juneja and "Rajput" produced by Mushir-Riaz.The period 1957-1970 must be reckoned the High Noon of Vijay Anand's career, as is evident from the films listed above. Vijay's 1965 film Guide starring Dev Anand and Waheeda Rehman, which was based on R. K. Narayan's novel of the same name, marked the acme of Vijay Anand's career. It was not only his biggest blockbuster but also his most critically acclaimed movie, celebrated by the masses, the classes and music-lovers alike. Navketan attempted an international release of an English-language remake of Guide, but without success.

Vijay Anand is known for his stylish song picturization, such as the numbers; "O Haseena Zulfonwali" (Teesri Manzil), "Aaj Phir Jeene Ki Tamanna Hai" (Guide) and "Honthon Mein Aisi Baat" (Jewel Thief).

He debuted as an actor with the film Agra Road (1957). As an actor, his most memorable roles were in the films like Kala Bazar (1960), Haqeeqat (1964), Kora Kagaz (1974), (in which he starred opposite Jaya Bachchan) and Main Tulsi Tere Aangan Ki (1978). Songless thriller film Chor Chor (1974), in which Leena Chandavarkar was his heroine. He acted in Ghungroo Ki Awaaz (1981) and Double Cross (1972) with Rekha as well as Chhupa Rustam (1973) and Tere Mere Sapne with Dev Anand, Hema Malini & Mumtaz.

To the younger generation of the 1990s he is also known for playing detective Sam in the television series Tehkikaat (1994).

He served a short stint as the chairman of the Central Board of Film Certification, India's censor board, a position from which he resigned, in 2002, after he ran into ideological differences with the government over the introduction of ratings for adult movies.

Goldie, as he was affectionately called, died on 23 February 2004 due to a heart attack. He was aged 70.

Filmography

Director
Nau Do Gyarah (1957)
Kala Bazar (1960)
Tere Ghar Ke Samne (1963)
Guide (1965)
Teesri Manzil (1966)
Jewel Thief (1967)
Kahin Aur Chal (1968)
 (1970)
Tere Mere Sapne (1971)
Blackmail (1973)
Chhupa Rustam (1973)
Bullet (1976)
Ek Do Teen Chaar (1980)
Ram Balram (1980)
Rajput (1982)
Main Tere Liye (1988)

Writer
Taxi Driver (1954)
Hum Dono (1961)

Actor
Agra Road (1957) - Sunil
Kala Bazar (1960) - Nand Kumar Chattopadhyay
Haqeeqat (1964) - Major Pratap Singh
Tere Mere Sapne (1971) - Dr. Jagannath Kothari
Double Cross (1972) - Ajay Arya / Vijay Arya / Jimmy
Chhupa Rustam (1973) - Jimmy Fernandes
Kora Kagaz (1974) - Professor Sukesh Dutt
Chor Chor (1974) - N/A
Main Tulsi Tere Aangan Ki (1978) - Thakur Rajnath Singh Chouhan
Ghungroo Ki Awaaz (1981) - Thakur Ranjeet Singh
 Tehkikaat TV series (1994) for Doordarshan,
DD National

Legacy
Sriram Raghavan's Johnny Gaddar, a Film Noir style thriller is dedicated to his influence on the Hindi noir/thriller genre. It also pays tribute to him in a scene in which his movie  is being watched by a character and there he takes the name johnny to hide his identity.

A retrospective of his films was held at International Film Festival of India (IFFI), held at Goa in 2007.

His film Guide has been studied and analyzed by several writers and thinkers. The book Guide the Film Perspectives has an in-depth study on the genius of the director running through the film. He also acted in television serial tehqiqat on Delhi doordarshan.

Awards
Filmfare Award for Best Director for Guide (1965)
Filmfare Award for Best Dialogue for Guide (1965)
Filmfare Award for Best Screenplay for Johnny Mera Naam (1970)
Filmfare Award for Best Editing for Johnny Mera Naam (1970)
BFJA Awards as Best Editor for Johnny Mera Naam (1970)
BFJA Awards as Best Editor for Double Cross (1972)

References

External links

Vijay Anand Special Issue on Indian Auteur
Short Biography on Upperstall.com
 A study of Guide, Vijay Anand's masterpiece on Rediff.com

1934 births
2004 deaths
Film directors from Punjab, India
Hindi-language film directors
Filmfare Awards winners
20th-century Indian male actors
People from Gurdaspur
Indian male film actors
Male actors in Hindi cinema
Film producers from Punjab, India
Hindi film editors
Indian male screenwriters
Male actors from Punjab, India
Hindi film producers
20th-century Indian film directors
20th-century Indian dramatists and playwrights
Screenwriters from Punjab, India
Film editors from Punjab, India
20th-century Indian screenwriters
20th-century Indian male writers

Vijay Anand (filmmaker)


Prvaci grupa bi se direktno plasirali u viši rang, dok iz svake grupe ispada po jedan (posljednjeplasirani) klub.

U 1. ŽNL Vukovarsko-srijemsku su se plasirali NK Meteor Slakovci i NK Mladost Vođinci, dok su iz lige ispali NK Negoslavci i NK Slavonac Prkovci.

Tablica

Bilješke
NK Slavonac Komletinci je kažnjen oduzimanjem 3 boda
NK Rusin Mikluševci je kažnjen oduzimanjem 1 boda
NK Sloga Borovo je kažnjena oduzimanjem 1 boda
NK Polet Donje Novo Selo je kažnjen oduzimanjem 1 boda
NK Marinci su kažnjeni oduzimanjem 1 boda
NK Negoslavci su kažnjeni oduzimanjem 1 boda
NK Borinci Jarmina kažnjeni oduzimanjem 1 boda
NK Slavonac Prkovci kažnjen oduzimanjem 1 boda

Izvori

 Županijski nogometni savez Vukovarsko-srijemske županije (podatci dobiveni na osobni upit)
 Monografija NK Slavonac Gradište, str. 147.-148., pristupljeno 25. studenog 2015. godine
 NK Slavonac Gradište: konačna tablica
 RSSSF.com

2004-05
vukovarsko-srijemska-2

2. ŽNL Vukovarsko-srijemska 2004./05.