ألكسندر كولاروف  (مواليد 10 نوفمبر 1985 في بلغراد - يوغوسلافيا) لاعب كرة قدم صربي سابق كان يلعب لصالح نادي إنتر ميلان الإيطالي في مركز الظهير الأيسر، وسبق وأن لعب مع نادي روما ومانشستر سيتي.

معلومات عن اللاعب
 ولد كولاروف في نوفمبر 1985 بمدينة بلغراد وبدأ مسيرته الكروية في 2004 مع فريق كوكاريكي ستانكوم الصربي قبل أن ينتقل إلى بيوجراد في 2006 في صربيا كذلك.
 سماه جمهور نادي لاتسيو بـ «روبيرتو كارلوس الصربي» وانضم لمانشستر سيتي في يوليو 2010.
 الظهير الأيسر صاحب الـ24 عامًا والمعروف بقدرته العالية هجوميًا ودفاعيًا كان مرتبطًا بالانتقال لريال مدريد الإسباني في البداية ولكن إدارة مانشستر سيتي نجحت بعد ذلك في حسم انتدابه.
 في سبتمبر 2007 بعد موسم واحد من انتقاله لبيوجراد تم بيعه لنادي لاتسيوالإيطالي، خلال تواجده في ستاد الأوليمبيكو أصبح كولاروف واحدًا من أعمدة الفريق الإيطالي خاصة في ظل قدرته على أداء دور الظهير والجناح في الرواق الأيسر كما تميز بقدراته الجسدية والتقنية كذلك.
 مفارقة غريبة في عدد مشاركات كولاروف وهي أنه لعب في الدوري الصربي 82 مباراة ولعب لنادي لاتسيو 82 مباراة أخرى وسبق له أن اكتسب خبرة اللعب في دوري أبطال أوروبا عندما كان في إيطاليا.
 يُذكر أن كولاروف كان قد شارك في مباراتين خلال كأس العالم 2010 الماضية مع منتخب صربيا لكرة القدم بما في ذلك الفوز على منتخب ألمانيا لكرة القدم بهدف دون رد في أحد مفاجآت البطولة ووصل عدد مشاركاته حينها مع نسور صربيا إلى 15 مباراة بنهاية البطولة.

مراجع

روابط خارجية

لاعبو كرة قدم رجالية صرب
لاعبو كرة قدم رجالية صرب مغتربون
لاعبو كرة قدم رجالية مغتربون في إيطاليا
لاعبو كرة قدم رجالية مغتربون في إنجلترا
مدافعو كرة قدم رجالية
أشخاص على قيد الحياة
رياضيون صرب مغتربون في إنجلترا
رياضيون صرب مغتربون في إيطاليا
لاعبو أو إف كيه بيوغراد
لاعبو الدوري الإنجليزي الممتاز
لاعبو الدوري الإيطالي
لاعبو الدوري الصربي لكرة القدم الدرجة الأولى
لاعبو إنتر ميلان
لاعبو تشيوكاريتشكي
لاعبو دوري الدرجة الأولى الإنجليزي
لاعبو دوري صربيا والجبل الأسود الممتاز
لاعبو روما
لاعبو كأس العالم 2010
لاعبو كأس العالم 2018
لاعبو كرة قدم أولمبيون من صربيا
لاعبو كرة قدم صرب
لاعبو كرة قدم صرب مغتربون
لاعبو كرة قدم في الألعاب الأولمبية الصيفية 2008
لاعبو كرة قدم مغتربون في إنجلترا
لاعبو كرة قدم مغتربون في إيطاليا
لاعبو كرة قدم من بلغراد
لاعبو لاتسيو
لاعبو مانشستر سيتي
لاعبو منتخب صربيا تحت 21 سنة لكرة القدم
لاعبو منتخب صربيا لكرة القدم
لاعبو نهائي كأس الاتحاد الإنجليزي
مسيحيون أرثوذكس صرب
مواليد 1985
مواليد في بلغراد

ألكساندر كولاروف


L'édition féminine 2022 du tournoi de tennis de Melbourne I se déroule du 4 au , sur dur en extérieur. Elle appartient à la catégorie WTA 250.

A noter: deux tournois de Melbourne WTA 250 se tiennent en parallèle la même semaine.

Faits marquants

Forfaits
  Camila Giorgi, remplacée par  Lauren Davis
  Camila Osorio, remplacée par  Zheng Saisai
  Emma Raducanu, remplacée par  Elena-Gabriela Ruse
  Jil Teichmann, remplacée par  Maryna Zanevska

Lauréates
La roumaine Simona Halep remporte son  WTA, le  depuis 2020, en dominant en finale la russe Veronika Kudermetova.
La paire américaine Asia Muhammad et Jessica Pegula   remporte le double.

Primes et points

Source:

Résultats en simple

Parcours

Tableau

Résultats en double

Parcours

Tableau

Notes et références

Notes

Références

Voir aussi

Articles connexes
 Tournoi de tennis de Melbourne
 Saison 2022 de la WTA

Liens externes
  Site officiel du tournoi

WTA 2022
Melbourne
Tennis en Australie en 2022
Tennis en janvier 2022

Tournoi de tennis de Melbourne (WTA 2022 I)


Satinderpal "Sonia" Sidhu est une femme politique canadienne, élue en 2015 députée fédérale canadienne à la Chambre des communes du Canada pour représenter la circonscription de Brampton-Sud.

Biographie

Jeunesse
Née en Inde, Sidhu arrive au Canada en 1992 lorsqu'elle avait une vingtaine d'années pour rejoindre son mari.

Carrière politique
Sonia Sidhu, en tant que candidate libérale, est élue députée de Brampton-Sud, le . Avant de s'engager en politique, elle travaille pendant 18 ans dans le domaine de la santé, comme éducatrice en diabétologie et coordinatrice de recherches. Sidhu a également été volontaire lors de campagnes électorales ainsi que pour diverses organisations.

Au Parlement, elle participe au comité à la Santé de la Chambre, et est nommée membre du comité spécial pour l'égalité des salaires. Elle est aussi la présidente et la cheffe de file libérale au sein du caucus transpartisan sur le diabète. Sidhu est aussi secrétaire générale du groupe d'amitié parlementaire Canada-Inde et une membre exécutive des groupes d'amitiés Canada-Pologne et Canada-Portugal. Elle est enfin membre de l'association parlementaire Canada-Europe, du groupe interparlementaire canado-américain et de l'association parlementaire du Commonwealth.

Au cours du  parlement canadien, un projet de loi de Sidhu, la Loi établissant un cadre national pour le diabète (C-237), est adopté afin d'imposer au ministre de la santé, d'ici une année, de développer un cadre de travail pour améliorer l'accès à l'information sur la prévention et le traitement du diabète.

Vie privée
Elle vit dans sa circonscription de Bramption-Sud avec son mari, Gurjit. Elle a deux filles jumelles, Arshia et Amrit, et un fils Akash.

Élections
Sonia Sidhu est élue largement en 2015 face au député conservateur sortant, Kyle Seeback. Elle est réélue avec des scores similaires d'environ 50 % en 2019 et en 2021 avec environ 20 points d'avance sur son opposant conservateur, Ramandeep Brar.

Source

Références

Liens externes

Naissance en Inde
Actuel député fédéral canadien
Député fédéral canadien provenant de l'Ontario
Député du Parti libéral du Canada
Candidat du Parti libéral à l'élection fédérale canadienne de 2015
Candidat à l'élection fédérale canadienne de 2019
Candidat à l'élection fédérale canadienne de 2021

Sonia Sidhu


Hecastocleidoideae, monotipski rod glavočika smješten u u istoimeni tribus, jedini u vlastitoj potporodici Hecastocleidoideae. jedina vrsta je grm H. shockleyi,  koji raste u Kaliforniji i susjednoj Nevadi.

Izvori

Glavočike
Flora Kalifornije
Flora Nevade

Hecastocleis


Plön, Almanya'nın kuzeyinde Schleswig-Holstein eyâletinde il.

Konum
Batısında Neumünster ve Kiel kentleriyle Rendsburg-Eckernförde ili yer alır. Kuzeyinde Kuzey Denizine çıkışı bulunan bölge doğuda Ostholstein ile komşudur. Güneyinde ise Segeberg ili uzanır. Plön, 31 Mart 2005 tarihi itibarıyla 135.469 nüfusa sahipti. Bu özelliğiyle Schleswig-Holstein eyâletleri arasında en az nüfusa sahip ildir.

Tarihçe
İkinci Dünya Savaşı sonrası aldığı göç, bölge nüfusunu ikiye katladı; 1939 yılında 67.434 olan nüfus, 1946 sayımına göre 123.818'e ulaştı. Savaş sürgünlerinin bölgenin toplumsal ve ekonomik hayatına dahil edilme çabaları uzun yıllar aldı. Açılan yeni tarım alanları göçmenlerin kullanımına devredildi. Plön, bağlı olduğu Schleswig-Holstein eyâletinde, 1970 yılında yapılan idari reform sonucu tasfiye edilmekten ısrarlı girişimler sonunda kurtuldu. Ancak varılan uzlaşma gereğince, toplam yüzölçümünün yüzde 10'unu meydana getiren, batısındaki Bissee, Brügge ve Flintbek ilçeleri komşu il topraklarına katıldı.

Dış bağlantılar
 Plön ilinin resmi web sitesi

Plön (il)


ආචාර්ය සූරිය ගුණසේකර මහතා ශ්‍රී ලංකාවේ සිටින ප්‍රසිද්ධ ඉතිහාසඥයෙකි. පුරාණ රාවණා සහ හෙල රාජධානිය පිළිබඳ එතුමන් සුවිශේෂී මත දක්වා ඇත. කෙසේනමුත් මෙම මත අභූත ඉතිහාස (pseudohistory) ගණයට වැටෙන බව ඇතැම් වියත්තු පවසති.

1942 නොවැම්බර් මස පිලියන්දල දී උපත ලැබූ ඔහු මුලික අධ්‍යාපනය ලැබුවේ හොරණ රෙමුණ මිශ්‍ර පාසල ( 1948-1958 ) සහ පිළියන්දල මධ්‍ය මහා විද්‍යාලයයෙනි(1956).  ඉන් අනතුරුව උසස් අධ්‍යාපනය සදහා  1960 වසරේ දී පේරාදෙණිය විශ්වවිද්‍යාලයට ඇතුලත්  වී සිංහල,ඉතිහාසය සහ භූගෝල විද්‍යාව පිළිබද උපාධියක් ලබා මුල්ම රැකියාව ලෙස ගුරුවෘත්තියට පිවිසුණි. පසුව 1969 ශ්‍රී ලංකා පරිපාලන සේවයට ඇතුලත් විය.

ශ්‍රී ලාංකිකයෝ

සූරිය ගුණසේකර


Mariana Lungu () este o interpretă de muzică populară românească din Moldova .

Discografie
Discuri Electrecord
 1978 - "Mariana Lungu"
 1980 - "Tare-mi place ca să joc"
 1983 - "Hora asta mi-i pe plac"
 1985 - "I-auzi, mamă, banta-n sat"

Note

Nașteri în 1952
Nașteri pe 8 noiembrie
Cântărețe române
Români bucovineni
Interpreți de muzică populară românească
Oameni din județul Suceava
Oameni în viață

Mariana Lungu


Alna Station (Alna stasjon eller Alna holdeplass) er en jernbanestation på Hovedbanen i det østlige Oslo. Stationen består af to spor med en øperron imellem, der er forbundet med omverdenen med en gangbro. Den ligger lige ved siden af godstogsterminalen Alnabruterminalen.

Stationen betjenes af NSB's lokaltog mellem Spikkestad og Lillestrøm.

Stationen blev etableret 7. juni 1971, da Hovedbanen blev omlagt i en kurve forbi det gamle stationsområde på Alnabru Station. Der havde tidligere eksisteret en station af samme navn, der blev anlagt i 1872 omtrent hvor den senere Alnabru Station kom til at ligge, men den blev nedlagt allerede året efter.

Litteratur

Eksterne henvisninger

Stationer på Hovedbanen
Etableret i 1971
Jernbanestationer i Oslo

Alna Station


Le Triomphe de Robin des Bois () est un film de cape et d'épée italien réalisé par Umberto Lenzi et sorti en 1962.

Basé sur la légende de Robin des Bois, le film est plus directement inspiré du roman Le prince des voleurs d'Alexandre Dumas publié en 1872.

Synopsis
Alors que le roi Richard poursuit sa campagne en Terre Sainte, ses plus loyaux sujets de retour en Angleterre sont menés par Robin des Bois. Ensemble, les sujets de Richard s'unissent pour résister vaillamment au Baron Elwin, le Shérif de Nottingham qui cherche à améliorer sa position auprès de Prince Jean.

La troupe de Robin des Bois mènent d'abord avec succès une guérilla faites d'embuscades et de pillages, mais quand Elwin forme une alliance avec le comte Goodman et Sir Tristan de Goldsborough, les choses tournent mal pour Robin et ses partisans.

Fiche technique
 Titre français : Le Triomphe de Robin des Bois ou Les Compagnons de la forêt
 Titre original italien :
 Réalisation : Umberto Lenzi
 Scénario : , Giancarlo Romitelli d'après le roman Le prince des voleurs d'Alexandre Dumas publié en 1872.
 Photographie : Angelo Filippini
 Montage : Nella Nannuzzi
 Musique : Aldo Piga
 Décors : Giuseppe Ranieri
 Costumes : Giorgio Desideri
 Maquillage : Otello Fava
 Production : Tiziano Longo
 Société de production : Buona Vista Produzione Italiana Film
 Pays de production :
 Langue originale : italien
 Format : Couleur par Eastmancolor • 2,35:1 • Son mono • 35 mm
 Durée : 86 minutes ()
 Genre : Film de cape et d'épée
 Dates de sortie :
 Italie :
 France :

Distribution
 Don Burnett : Robin des Bois
 Gia Scala : Anna
 Germano Longo : Alain Clare, duc d'York
 Arturo Dominici : Baron Elwin, shérif de Nottingham
 Vincenzo Musolino : Guillaume le Maréchal
 Vinicio Sofia : sir Tristan de Goldsborough
 Enrico Luzi : Sgombro
 Gaia Germani : Isabelle
 Samson Burke : Petit Jean
 Daniela Igliozzi : Madeleine
 Edda Ferronao : Giovanna McLeach
 Gianni Solaro : Goodman
 Giovanni Pazzafini : Pierre le Noir
 Furian Maks : sir Guido
 Dijakovic Jurica
 Mauro Mannatrizio : Un archer
 Urhovec Janez: John Lackland
 Gerard Philippe Noel : Le roi Richard I d'Angleterre

Notes et références

Liens externes

Film réalisé par Umberto Lenzi
Film italien sorti en 1962
Film en italien
Film d'aventure italien
Film de cape et d'épée
Adaptation d'un roman français au cinéma
Film tiré d'une œuvre d'Alexandre Dumas
Film avec Robin des Bois

Le Triomphe de Robin des Bois


Greenwich Ortalama Zamanı (), Greenwich Saati veya kısaltmasıyla GMT, başlangıç meridyeni üzerinde ortalama güneş zamanı. GMT, Britanya Adaları'nın standart zaman dilimidir. Adını Londra'nın güneydoğusundaki Greenwich banliyösünden alır. Burada bulunan rasathanenin üzerinde bulunduğu kabul edilen meridyen, baş meridyen (0°) kabul edilir.

Atomik olarak hesaplanan ve GMT'den daha hassas olan UTC kullanılmaya başlanmadan önce dünyadaki saat ayarlamaları Greenwich'ten geçen meridyene göre yapılmaktaydı. Her boylam derecesi arası 4 dakikadır. Bu nedenle 15 derecelik her meridyen dilimi bir saate eşittir. Böylece 12 saat doğuda, 12 saat batıda olmak üzere, yeryüzü 24 saat dilimine bölünmüştür. Greenwich meridyeninden doğuya doğru gidildikçe saatler ileri (+), batıya doğru gidildikçe geri (-) gider.

Osmanlı Devleti'nde saatleri, Ayasofya'nın kubbesinden geçtiği varsayılan ve Arz-ı Halife veya Arz-ı İstanbul olarak adlandırdıkları meridyene göre ayar ederlerdi. 1925'te 697 sayılı Günün Yirmi Dört Saate Taksimine Dair Kanun ile birlikte, saat diliminde de uluslararası bir standart haline gelmiş olan GMT sistemi kabul edilmiştir.

Kaynakça

Ayrıca bakınız
 UTC
 Boylam

Dış bağlantılar
 GMT resmi Sitesi

Zaman dilimleri
Kısaltmalar
Eski zaman standartları

Greenwich Ortalama Zamanı


Ultranaționalismul este definit drept "naționalism extrem care promovează interesele unui stat sau ale unui popor mai presus de orice" sau, mai simplu, "dedicare extremă pentru propria națiune".

Harry Blamires caracterizează ultranaționalismul ca fiind în esență rasist. Mai mult, acesta se legitimează pe sine "prin relatări puternic misticizate ale trecutului cultural sau ale perioadelor politice mărețe din istorie sau ale vechilor conflicte neîncheiate cu pretinși dușmani" și chiar poate utiliza "forme vulgarizate de antropologie fizică, genetică și eugenie cu scopul de justifica idei precum superioritatea națională, destinul, degenerarea și subumanitatea".

Termenul de "ultranaționalism" relevă nucleul ideologic al fascismului. Putem contura această poziție în trei pași. În primul rând, ideologia ultranaționalistă concepe istoria ca fiind lupta dintre națiuni. Cu alte cuvinte, națiunea reprezintă elementul analizei dintr-un punct de vedere ultranaționalist. În al doilea rând, ultranaționalistul identifică națiunea cu statul. Pentru aceștia atât națiunea, cât și statul au conotații mitice. Statul și națiunea sunt inseparabile și constituie o entitate omogenă. În ultimul rând, ultranaționaliștii se consideră pe sine drept adevărații reprezentanți. Din moment ce slăvesc națiunea sau statul-națiune fără îndoială, aceștia consideră că dragostea lor față de țara în cauza o depășește pe a celorlalți. Acest fapt îi transformă în adevărații protectori ai statului-națiune.

Referințe

Naționalism
Extremism de dreapta

Ultranaționalism


Universitatea Friedrich Schiller din Jena (FSU; în , formă prescurtată Uni Jena) este o universitate publică din orașul Jena, Turingia, Germania.

În anul 2014 universitatea avea în jur de 19.000 de studenți înscriși și 375 de profesori. Actualul său președinte, Walter Rosenthal, a fost ales în 2014 pentru un mandat de șase ani.

Organizare

Universitatea este organizată în următoarele zece școli:
 teologie
 jurisprudență
 economie și administrarea afacerilor
 științe umaniste
 științe sociale și comportamentale
 matematică și informatică
 fizică și astronomie
 chimie și științe naturale
 biologie și farmacie
 medicină

Istoric

Electorul Johann Friedrich de Saxonia a fost prima persoană care a avut ideea de a înființa o universitate la Jena pe Saale în 1547, în timp ce era ținut prizonier de împăratul Carol al V-lea. Planul a fost pus în aplicare de către cei trei fii ai lui și, după ce au obținut o cartă de la împăratul Ferdinand I, universitatea a fost înființată la data de 2 februarie 1558. Universitatea, patronată în comun de ducatele saxone provenite prin împărțirea ducatului lui Johann Friedrich, a fost astfel numită Universitatea Ducală Pan-Saxonă (în ) sau Salana (după râul Saale).

Anterior secolului al XX-lea, înmatriculările la universitate au atins apogeul în secolul al XVIII-lea. Reputația universității a fost maximă sub auspiciile marelui duce Karl August (1787-1806), susținătorul lui Goethe, atunci când activau acolo ca profesori Gottlieb Fichte, G. W. F. Hegel, Friedrich Schelling, Friedrich von Schlegel și Friedrich Schiller.

Fondată ca o instituție care permitea noile opinii religioase din secolul al XVI-lea, ea a fost una dintre universitățile germane cele mai radicale din punct de vedere politic. Jena s-a remarcat față de celelalte universități germane pentru că a permis studenților să se dueleze și să facă o pasiune pentru Freiheit, care era considerată pe atunci o caracteristică necesară a vieții studențești germane. Universitatea din Jena a păstrat o cameră de detenție istorică (Karzer) în care se află celebrele caricaturi realizate de pictorul elvețian Martin Disteli.

În secolul al XIX-lea, profesorii de la departamentul de zoologie au predat studenților teoria evoluționistă, iar Carl Gegenbaur, Ernst Haeckel și alții au publicat teorii detaliate în legătură cu Originea speciilor (1858) a lui Darwin. Faima ulterioară a lui Ernst Haeckel a eclipsat-o pe cea a lui Darwin în unele țări europene, iar termenul de "haeckelism" a fost folosit mult mai frecventă decât cel de darwinism.

În 1905 Universitatea din Jena avea 1.100 de studenți înmatriculați și 112 cadre didactice (inclusiv Privatdozenten). Ea avea o bibliotecă cu 200.000 de volume, un observator astronomic, un institut meteorologic, o grădină botanică, seminarii de teologie, filologie și științe ale educației, precum și institute clinice, anatomice și fizice bine dotate.

După desființarea ducatelor saxone în 1918 și unirea lor cu mai multe principate în landul Turingia în 1920, universitatea a fost redenumit ca Universitatea de Stat a Turingiei (Thüringische Landesuniversität) în 1921. În 1934 universitatea a fost redenumită din nou, primind numele actual de Universitatea Friedrich Schiller. În cursul secolului al XX-lea, cooperarea între compania Zeiss și universitate a adus prosperitate și a atras atenția asupra universității din Jena, determinând o creștere substanțială a înscrierilor și finanțării.

Perioada nazistă
În perioada celui de-al Treilea Reich, naziștii au obținut poziții de conducere în cadrul universității. Cercetătorul rasial și SS-Hauptscharführer Karl Astel a fost numit profesor în 1933, ocolind procedeele tradiționale de avansare; el a devenit mai târziu rector al universității în 1939. De asemenea, în 1933, mai mulți profesori au trebuit să părăsească universitatea ca urmare a adoptării Legii pentru restabilirea funcțiilor publice profesionale. Fraternitățile studențești - în special Burschenschaften - au fost dizolvate și încorporate în Federația Studențească Nazistă. Această organizație s-a bucurat de sprijin înainte de transferul de putere și a obținut 49,3% din voturi la alegerile pentru funcțiile de conducere studențești din ianuarie 1933, ceea ce reprezintă al doilea rezultat din întreaga țară.

Raidurile aeriene asupra orașului Jena din februarie și martie 1945 au produs pagube semnificative sau totale Bibliotecii Universității, clădirii principale a universității și mai multor clinici de pe Bachstrasse. Grădina Botanică, institutul psihologic și fiziologic și trei institute cu profil chimic au fost distruse complet. Un eveniment important în perioada regimului național-socialist a fost anchetarea medicului pediatru Yusuf Ibrahim. O comisie a Senatului Universității a constatat participarea medicului la "eutanasierea" copiilor cu handicap fizic sau mental.

Prezent
În secolul al XX-lea universitatea a fost promovată prin cooperarea cu compania Carl Zeiss și a devenit cunoscută, astfel, ca o universitate de masă. În 1905 universitatea avea 1.100 de studenți și 112 cadre didactice universitare, pentru ca ulterior aceste cifre să crească de aproape douăzeci de ori. Universitatea de Stat a Turingiei este singura universitate existentă în acest land.

Începând din 1995 se află într-o asociere universitară cu Universitatea Martin Luther din Halle-Wittenberg și cu Universitatea din Leipzig.

Începând din octombrie 2014, farmacologul Walter Rosenthal este președintele Universității; cancelarul universității este din 2007 matematicianul Klaus Bartholmé.

Absolvenți și profesori notabili

 Eva Ahnert-Rohlfs (care a obținut aici un doctorat în astronomie în 1951)
 Johann Bachstrom, scriitor, om de știință, medic și teolog luteran
 Ernst Gottfried Baldinger, distins medic german
 Hans Berger
 Alfred Brehm
 Rudolf Carnap
 Heinrich Cotta, pionier al științei silvicole
 Georg Friedrich Creuzer
 Claus Dierksmeier, filosof german
 Carl H. Dorner
 Johann Gottlieb Fichte
 Gottlob Frege
 Roland Freisler
 Johann Matthias Gesner
 Nelson Glueck
 Peter Griess
 Friedrich von Hagedorn
 Arvid Harnack
 Gerhart Hauptmann, scriitor laureat cu Premiul Nobel
 Georg Wilhelm Friedrich Hegel
 Cuno Hoffmeister
 George Kessler
 Georg Klaus
 Karl Korsch (absolvent summa cum laude superato al școlii juridice din cadrul Universității din Jena, 1911)
 Ján Kollár, poet panslavist
 István Kováts
 Karl Christian Friedrich Krause
 Herbert Kroemer, medic laureat cu Premiul Nobel
 August Leskien
 Robert Ley
 Francis Lieber, emigrant în SUA, autor al Lieber Code
 Lucas Maius
 Karl Marx (doctor in absentia, 1841)
 Ernest Nash
 Ernst Ottwalt
 Axel Oxenstierna
 Henri Pittier
 Samuel von Pufendorf
 Solomon Marcus Schiller-Szinessy, filozof și matemetician care a urmat aici studii de doctorat
 Friedrich Wilhelm Joseph Schelling
 Friedrich Schiller
 Arthur Schopenhauer (doctor în filosofie in absentia, 1813)
 Otto Schott, inventator al sticlei borosilicate
 Hugo Schuchardt, lingvist
 David Spence (chimist), pionier al chimiei cauciucurilor
 Johann Gustav Stickel, orientalist
 Michael Stifel
 Kurt Tucholsky
 Christa Wolf
 Christian Wolff
 Carl Zeiss

Muzee și colecții ale Universității
Printre colecțiile care sunt accesibile publicului se află Muzeul Filetic, o instituție unică în Europa care prezintă istoria evoluției, Muzeul Memorial Ernst Haeckel, Colecția Mineralogică care datează din timpul lui Goethe și a doua grădină botanică ca vechime din Europa Centrală. Pavilionul Schiller și Memorialul Goethe din Grădina Botanică au rolul de a reaminti publicului de cele două personalități proeminente care au trăit la Jena. Ambele clădiri sunt, de asemenea, deschise pentru public.

Colecții orientale / Colecția de papirusuri
 Colecția Alphons Stübel de fotografii vechi din Orient (1857-1890)
 Colecția Hilprecht
 Orientalisches Münzkabinett (OMJ)
 Colecția de papirusuri
Colecții arheologice
 Colecția de Artă Veche
 Colecția de mulaje de ghips ale sculpturilor antice
 Colecția de fotografii și diapozitive a Institutului de Arheologie Clasică
 Colecția de Preistorie și Istorie Veche
 Colecția Bilzingsleben
 Colecția de istorie a artei
Științele naturii și istorie naturală
 Muzeul Ernst Haeckel
 Colecția de zigomycete (mucegaiuri, ciuperci)
 Didactica biologiei
 Ierbarul Haussknecht (JE)
 Grădina Botanică
 Muzeul Filetic
Mineralogie și geologie
 Colecția de mineralogie
 Colecția de modele de mineralogie
Istoria științelor
 Colecția de dispozitive științifice și tehnice
 Colecția astronomică
Medicină
 Colecția Meyer Steineg de istorie a medicinei din Jena
 Colecția anatomică
 Colecția de istorie a medicinei
 Memorialul Goethe

Note

Referințe

Bibliografie
 Mayhew, Henry (1864): German Life and Manners as Seen in Saxony at the Present Day: With an Account of Village Life - Town Life - Fashionable Life - Domestic Life - Married Life - School and University Life, &c., of Germany at the Present Time: Illustrated with Songs and Pictures of the Student Customs at the University of Jena. In Two Volumes. London [Vol. II, Section VII, Chapter VI-XI: Student Life at Jena].

Legături externe
 Universitatea din Jena
 Universitatea din Jena, statistici  de
 Coimbra Group

Jena
Universitatea din Jena

Universitatea din Jena


Deutsche Physikalische Gesellschaft (DPG; dansk: Tysk Fysisk Selskab) er de tyske fysikeres forening og er med over 62.000 medlemmer også den største professionelle fysikforening i verden. Deres hovedkvarter ligger i Bad Honnef og de er medlemmer af EPS. Siden 2006 har jDPG været deres studenterforening.

Eksterne henvisninger
 DPG's hjemmeside  på engelsk og tysk

Foreninger fra Tyskland
Fysikorganisationer
Etableret i 1845

Deutsche Physikalische Gesellschaft


Talking Heads: 77 is the debut studio album by American rock band Talking Heads. It was recorded in April 1977 at New York's Sundragon Studios and released on September 16 of that year by Sire Records. The single "Psycho Killer" reached number 92 on the Billboard Hot 100.

Labels and demos
From the group's earliest days as a trio in 1975, Talking Heads were approached by several record labels for a potential album deal. The first person to approach the band was Mark Spector for Columbia Records, who saw Talking Heads perform at CBGB and invited them to record a demo album. Next would come Mathew Kaufman for Beserkley Records. Kaufman brought the trio to K&K Studios in Great Neck, Long Island, to record a three-song, 16-track demo tape containing "Artists Only", "Psycho Killer" and "First Week, Last Week". Kaufman was pleased with the results, but the band felt that they would need to improve drastically before re-entering a recording studio. The group also sent the Columbia demo to Arista Records, but when drummer Chris Frantz called Bob Feilden about it a few weeks later, he claimed the tape was lost.

In November 1975, Seymour Stein, cofounder of Sire Records, had heard Talking Heads open for the Ramones. He liked the song "Love → Building on Fire", and the next day, offered a record deal, but the group was still unsure about their studio abilities, and wanted a second guitarist as well as a keyboard player to help improve their sound. They agreed to let him know when they felt more confident.

A month later, Lou Reed, who had seen a few Talking Heads shows at CBGB, invited the trio to his New York apartment, where he began to critique the group's act, telling them to slow down "Tentative Decisions", which had originally been fast and bass-heavy. Reed also suggested to David Byrne that he never wear short sleeves on stage, in order to hide his hairy arms. Over breakfast at a local restaurant, Reed expressed a desire to produce the group's first album and wanted to introduce them to his manager, Jonny Podell. That same day Podell called the trio to meet at his office, where he immediately offered them a recording contract.

To assist with the contracting, the group sought out assistance from lawyer Peter Parcher, a friend of Frantz's father. The next day, the trio visited Parcher's office, where Parcher asked his partner Alan Shulman to look over the contract. Shulman told the group not to sign the deal, or else Reed and Podell would own full rights to the album and collect all profit. Talking Heads declined the deal, but maintained a respectful relationship with Reed.

Around August 1976, Chris Frantz was given the number of Jerry Harrison by former Modern Lovers bass player Ernie Brooks. Brooks assured Frantz that Harrison was not only a great keyboard player, but was a great guitarist too, two things the band were seeking out. When Frantz called Harrison, he was still feeling burnt out from the demise of the original Modern Lovers and had just enrolled at a Harvard Graduate School, and was unsure about joining a new band. But after discovering that several labels were interested in signing the group, he agreed to hear them  play live. Frantz booked a concert local to Harrison in Cambridge, Massachusetts. When the group began to perform, they found Harrison nowhere in sight, but eventually saw him mid-set, seriously observing the band, and appearing displeased. After the show, Frantz asked Harrison what he had thought. Harrison did not answer until the next day, saying he was not impressed by the show, but was intrigued. He said he would like to jam in New York but stipulated that he would not officially join until they had secured a recording deal.

During late September the group began to consider Sire Records again, and asked advice from Danny Fields, the Ramones' manager. Fields praised Sire despite them having the normal flaws of a record label. On November 1 the trio met with Seymour Stein again at Shulman's office, and signed a recording deal with Sire, with an advance allowing the trio to make music their full-time career.

Recording
Sessions started at Sundragon Recording Studios in late 1976, where the group recorded the track "New Feeling" and the single, "Love → Building on Fire".  Jerry Harrison was not present at these sessions, as he had not yet been informed that the group had received a record deal. These sessions were produced by Tony Bongiovi and Tom Erdelyi. After hearing of the recording session, Harrison was eager to join, and in January 1977, the trio went to his apartment in Ipswich to teach him their songs and play a few shows in the area.

In April, sessions for the album proper began in earnest at Sundragon Studios, with the group finally a foursome. Tony Bongiovi and Lance Quinn acted as co-producers on these sessions, with Ed Stasium as engineer. Frantz claims that Stasium did most of the work on the album, while Bongiovi took phone calls, read magazines, or talked about airplanes. Bongiovi was dissatisfied with the group's performances, often asking for seven or eight takes of a song, even after the best take had already been recorded. The group felt that Bongiovi was condescending, and that he was trying to make them sound like a different band. He was also repeatedly rude to bassist Tina Weymouth. Stasium and Quinn were full of encouragement for the group.

The first song to have vocals recorded was "Psycho Killer". Allegedly, during recording of this track, Bongiovi went into the studio kitchen and gave Byrne a knife, telling him to get into character when singing. Byrne simply responded with "No, that's not going to work" and the band took a break. During the break Byrne confessed that he felt uncomfortable singing with Bongiovi watching, and asked Stasium to remove him. Stasium suggested evasion, recording when Bongiovi was not around, before he arrived, or after he left. Bongiovi allegedly never noticed they were doing this, being more concerned with the building of Power Station Studios.

The group wanted the album to "Convey a modern message about the importance of taking charge of your own life", whilst still being fun to listen to.

Within two weeks the basic tracks were down, but still needed overdubs. Sessions were halted when Ken Kushnick, Sire's European representative, offered them a chance to tour Europe with the Ramones in order to promote their "Love → Building on Fire" single.

While on tour the group continued to develop their sound, and on May 14, performed at The Rock Garden in Covent Garden, London, where John Cale, Brian Eno and Chris Thomas saw them. Linda Stein, the Ramones' co-manager brought Cale, Eno and Thomas backstage after the concert where they all shook hands. Thomas allegedly heard Cale say to Eno "They're mine, you bugger!" All members of Talking Heads already knew Cale fairly well, as he had produced Jerry Harrison in 1972 for The Modern Lovers (1976), and was a regular at CBGBs throughout the original trio's growth.

After the meeting they all went to The Speak Club to drink and discuss. Thomas declined the opportunity to replace Bongiovi as producer for the remaining album sessions. When the group returned to the US on June 7, they booked a four-day recording session at ODO Studios in New York to record vocals and overdubs, as well as to mix the album. The album was finished.

Release history
The album was released by Sire Records in the UK and US and Philips Records throughout continental Europe.

In 2005, it was remastered and re-released by Warner Music Group on their Warner Bros./Sire Records/Rhino Records labels in DualDisc format with five bonus tracks on the CD side (see track listing below). The DVD-Audio side includes both stereo and 5.1 surround high resolution (96 kHz/24bit) mixes, as well as a Dolby Digital version and videos of the band performing "Pulled Up" and "I Feel It in My Heart". In Europe, it was released as a CD+DVDA two-disc set, rather than a single DualDisc. The reissue was produced by Andy Zax with Talking Heads.

The album was re-released on vinyl on April 18, 2009, for Record Store Day.

Critical reception

Reviewing for The Village Voice in 1977, Robert Christgau said that while "a debut LP will often seem overrefined to habitues of a band's scene", the more he listened to the album the more he believed "the Heads set themselves the task of hurdling such limitations", and succeeded with 77:

Record World said of the lead single "Uh-Oh, Love Comes to Town" that it's "an r&b-based song with interesting steel drum work."

Talking Heads: 77 was voted the year's seventh best album in The Village Voices Pazz & Jop critics' poll.

In 2003, the album was ranked No. 290 on Rolling Stones list of "The 500 Greatest Albums of All Time", and 291 in a 2012 revised list.
The album was also included in the book 1001 Albums You Must Hear Before You Die.

Track listing

Personnel
Adapted from the album's liner notes.

Talking Heads
David Byrne – guitar, lead vocals, production
Chris Frantz – drums, steel pan, production
Jerry Harrison – guitar, keyboards, backing vocals, production
Tina Weymouth (credited as Martina Weymouth) – bass guitar, production

Additional musicians
Arthur Russell– cello on "Psycho Killer" (Acoustic Version)

Production
Tony Bongiovi – producer
Joe Gastwirt – mastering
Lance Quinn – producer
Mick Rock – photography
Ed Stasium – engineer

Charts

References

External links

1977 debut albums
Albums produced by David Byrne
Albums produced by Chris Frantz
Albums produced by Jerry Harrison
Albums produced by Tina Weymouth
Albums produced by Tony Bongiovi
Albums with cover art by Mick Rock
Art punk albums
Philips Records albums
Sire Records albums
Talking Heads albums

Talking Heads: 77


Avarlar veya Kafkasya Avarları, (Avarca: магӀарулал mağarulal «Dağlılar» ya da aварал avaral «Avarlar», Rusça: aварцы/avartsı, Azerice: avarlar) Kafkasya halklarından biridir. Rusya'nın Dağıstan Cumhuriyeti'nde yaşayan çeşitli etnik gruplar arasında baskın olan Kuzeydoğu Kafkasya yerli etnik grubudur. Avarlar, Karadeniz ile Hazar Denizi arasında Kuzey Kafkasya olarak bilinen bir bölgede yaşarlar. Kuzey Kafkasya bölgesindeki diğer etnik grupların yanı sıra Kafkas Avarları, deniz seviyesinden yaklaşık 2.000 m yükseklikte bulunan eski köylerde yaşarlar. Kafkas Avarları tarafından konuşulan Avar dili, Kuzeydoğu Kafkas dilleri ailesine aittir ve Nah-Dağıstan grubu olarak da bilinir. İslam, 13. yüzyıldan beri Avarların hakim dini olmuştur. Çoğunluğu Dağıstan'da yaşamakta ve Dağıstan nüfusunun % 29.6'sıyla en kalabalık etnik grubunu oluşturmaktadır. Avarların ezici çoğunluğu Sünni Müslüman olup dilleri ise Kuzeydoğu Kafkas dillerine (Nah-Dağıstan dilleri) bağlı bir dil olan Avarcadır.

Kafkaslarda kurulan Avar Hanlığı'nın merkezi geleneksel olarak Hunzak'tır. Khunzakh, Hun toprağı demektir. 6. yüzyılın sonunda Apar-şar (Avarların ülkesi) denilen Horasan civarından Avar Hunlar (heftalitler) Dağıstan'a gelmişlerdi. Avar ismi Kafkasya Avarlarının dilinde  War, Bar gibi köklere dayanır, yükseklik, yücelik demektir. Bazı filologlar ise "silahlı halk" anlamına gelen "Bo" kelimesini, ses değişimine uğradığını düşünerek ĞWo diyerek okur, bu Heftalitlerin soyunun geldiği Hun asillerinin kabilesi olan Hua'dır. Buna nehir, hareket gibi anlamlara gelen Avarca 'Or ismini ilave ederler, süvari halk olarak çevirirler. Heftalitler ve Rouranlar Asya'da Batı ve Doğu Avarları olarak biliniyorlardı, iki Avar topluluğuda War ve Khun isimli iki büyük kabileden oluşuyorlardı. Göktürkler Rouranlar'a isyan edince, Rouran asilleri Heftalitlere sığındı. Heftalit devleti yıkılınca 6. yüzyılda War-Khun kabilelerinin bir kısmı Kafkasya Avarları'na sığındı, Dağıstan/Takh-As-tan/Serir/taht krallığı böylece kuruldu. War-Khunlar'ın kalan kısmı ise Balkanlar'a göçerek Avar İmparatorluğu'nu kurdu.

150-200 yıl önce Dağıstan'dan tehcir ettirilen Avarların (Турциялъул магIарулал = Türkiye Avarları) Türkiye'deki sayısı tam olarak bilinmiyor.

Etnonimler
19. yüzyıl Rus tarihçilere göre, Avarların komşuları genellikle kendilerine Tavlins (tavlintsy) agzonimi ile atıfta bulunmuşlardır. Vasily Potto, güneydekilerin onları genellikle Tavlins (tavlintsy) olarak bildiklerini yazdı. "Farklı dillerdeki sözcükler aynı anlama gelir... dağ sakinleri [veya] yaylalılar".

Nikolai Dubrovin şöyle yazdı: "Zengin dağ otlakları, yoğun ormanlarla kaplı dağ yamaçları, ovası, birçok nehirle sulanan ve zengin bitki örtüsüyle Çeçenya, Dağıstan'ın bir Avarya kabilesinin yaşadığı komşu çorak ve kayalık bölgeleriyle mükemmel bir tezat oluşturuyor."
Tavlins olarak bilinenlerin kökenleri genellikle Sulak Nehri'nin iki kolunun üst kısımlarında bulunur: Andiyskoe Koisu ve Avarskoye Koisu.

Potto ayrıca, Avar kabilesinin üyelerini sık sık alternatif endonime atıfta bulunarak "dağcı" anlamına gelen maarulal olarak ifade etti."

Tarihi
Tarihçi Sergey Tolstov'a göre Avarlar, Hazar Denizi'nin güneydoğusundaki Horasan'da doğdu ve Kafkasya'ya göç etti.

Avarlardan Avrupa tarihinde en erken söz eden Priskos, MS 463'te Saragurlar, Uroglar ve Onogurların birleşik birliğinin Bizans ile bir ittifak talep ettiğini bildirmiştir. Elçilik, Avarların baskısı sonucu 461 yılında halklarının Sabirler tarafından yerlerinden edildiğini iddia etti.

Kafkas Avarlarının Karanlık Çağların erken dönem "Sözde-Avarlar" (veya Panonya Avarları) ile akraba olup olmadıkları veya ne şekilde akraba oldukları net değildir, ancak, 567'de Sarosius'un arabuluculuğuyla Göktürklerin, Bizans'tan Pannonia Avarlarını, Göktürk hegemonyası altına giren Doğu'nun gerçek Avarlarının aksine "Sözde Avarlar" olarak ayırt etmesini istediği bilinmektedir. Modern Arap Ansiklopedisi, Magyarların bu bölgede ortaya çıktığını belirtir. Bununla birlikte, bazı kaynaklar ikisi arasında olası ancak belirsiz bir bağlantı olduğunu varsaymaktadır.

Kafkasya'daki Avar işgali, Dağıstan dağlarında bir Orta Çağ Hristiyan devleti olan Serir'de bir Avar hükümdar hanedanının kurulmasıyla sonuçlandı.

7. yüzyılda Halifeliğe karşı yapılan Hazar savaşlarında Avarlar, Hazarların yanında yer aldı. Surekât MS 729-30 yıllarında Kağan olarak anılır, ardından Ebu Müslima zamanında Andunik-Nutsal, ardından Dugry-Nutsal gelir. Serir, Arapların üstünlüğü ele geçirmesinin ardından kısmi bir tutulma yaşadı, ancak 9. yüzyılda bölgedeki etkisini yeniden sağlamayı başardı. Zayıflamış Hazarlarla karşılaştı ve Gürcistan ve Alanya'nın komşu Hristiyan devletlerine karşı dostane bir politika yürüttü.

12. yüzyılın başlarında, Serir parçalandı ve yerini ağırlıklı olarak Müslüman bir devlet olan Avar Hanlığı aldı. Serir mimarisinin günümüze ulaşan tek anıtı Datuna köyündeki 10. yüzyıldan kalma kilisedir. Moğol istilaları Avar bölgesini etkilememiş gibi görünüyor ve Altın Orda ile ittifak kurmaları Avar hanlarının refahlarını artırmalarını sağladı. 15. yüzyılda Altın Orda geriledi ve Gazikumu Şamhallığı iktidara geldi. Avarlar onlarla rekabet edemedi ve onlar tarafından ilhak edildi.

16. yüzyıldan itibaren Persler ve Osmanlılar, Kafkasya'nın tamamı üzerindeki otoritelerini sağlamlaştırmaya başladılar ve topraklarının çoğunu kendileri için aldılar ve bu topraklardaki etkilerini sağlamlaştırdılar. 16. yüzyılın ortalarına gelindiğinde, günümüzdeki Doğu Gürcistan, Dağıstan, Azerbaycan ve Ermenistan Safevi Türk egemenliği altındayken, günümüzdeki Batı Gürcistan, Osmanlı Türk hükümdarlığı altına girdi. Dağıstan, bir ara 1578-1590 Osmanlı-Safevi Savaşı ile Osmanlı Türkleri tarafından kısa bir süre kazanılmış olsa da, Dağıstan ve Avar sakinlerinin çoğu yüzyıllar boyunca İran egemenliği altında kaldı. Bununla birlikte, Dağıstan'daki birçok Avar da dahil olmak üzere birçok etnik grup, nispeten özgürlük ve özerkliklerini korudu. Safevilerin dağılmasının ve 1722-1723 Rus-İran Savaşı'nın ardından 18. yüzyılın başlarında Kafkasya'yı kısa bir süre kaybettikten sonra Persler, Kafkas Seferi ve Dağıstan Seferi ile Nadir Şah yönetiminde 18. yüzyılın başlarında Kafkasya üzerinde tam kontrol sahibi oldular. Aynı süre zarfında Avarlar, Dağıstan seferinin sonraki aşamalarında Nadir Şah'ın bir ordusunu Andalal'da bozguna uğratarak prestijlerini artırdılar. Bu zaferin ardından, (1774-1801 yılları arasında hüküm süren) Avarlardan Umma Han, Şirvan ve Gürcistan da dahil olmak üzere Kafkasya'nın çoğu eyaletinden vergi toplamayı başardı.

Umma Han'ın 1801'de ölümünden iki yıl sonra, hanlık Rusya'nın Gürcistan'ı ilhakı ve Georgievsk Antlaşması'nın ardından gönüllü olarak Rus otoritesine teslim oldu, ancak bu hatırı sayılır Rus başarıları ve 1804-1813 Rus-İran Savaşı'ndaki zaferlerden sonra onaylandı. Bu antlaşmadan sonra İran, güney Dağıstan'ı ve Kafkasya topraklarının çoğunu Rusya'ya bıraktı. 1828 Türkmençay Anlaşması, Rusya'nın Dağıstan ve Avarların yaşadığı diğer bölgeler üzerindeki kontrolünü süresiz olarak pekiştirdi ve İran'ı askeri denklemden çıkardı.

Rusların ağır vergilendirme kurumu, mülklerin kamulaştırılması ve kalelerin inşası ile birleştiğinde, Avar nüfusunu Gazi Muhammed (1828-1832), Hamzat Bey (1832-1834) ve Şamil (1834-1859) liderliğindeki Dağıstan Müslüman İmamlığı'nın himayesinde başkaldırıya teşvik etti.

Bu Kafkas Savaşı, Avar Hanlığı'nın kaldırıldığı ve bunun yerine Avar Rayonu'nun kurulduğu 1864 yılına kadar sürdü. Avarların bir kısmı Ruslarla işbirliği yapmayı reddettiler ve torunlarının bugüne kadar yaşadığı Türkiye'ye göç ettiler. Nüfus savaş ve göç yoluyla azalmış olsa da, Avarlar Sovyet döneminde Dağıstan'daki baskın etnik grup olarak konumlarını korudular. II. Dünya Savaşı'ndan sonra birçok Avar, Hazar Denizi kıyılarına daha yakın olan verimli ovalar için çorak yaylaları terk etti.

Açıklama

Avarlar, Kuzeydoğu Kafkas diline sahip bir Kuzeydoğu Kafkas halkıdır. Encyclopædia Britannicaya göre, "kökeni ve dili belirsiz bir halk" olan "Aßar" ortak adı verilen bir başka kabile, Avrupa'daki Türk kağanlığı (Gőktürkler) hükümdarının görüşüne göre "Sözde Avarlar" olarak varlıklarını sürdüren Turan göçebe halkıydı.

Avaryalılar, Dağıstan'ın dağlık kesimlerinin çoğunda ve ovaların bazı kısımlarında (Buynaksk, Khasav'yurt, Kızılyurt ve diğer bölgeler) yaşarlar. Ayrıca Çeçenya, Kalmıkya ve Rus devletinin diğer bölgelerinde ve Azerbaycan'da (özellikle 1999'da 50.900 ve 2009'da 49.800 nüfuslu Balaken ve Zakatala rayonlarında) ve Gürcistan'da (2002'de 1.996 Kvareli Avarları) yaşamaktadır.

2002 yılında, ilgili dilleri konuşan etnik gruplarla asimile olan Avarlar'ın sayısı 1.04 milyondu ve bunların 912.020'si Rusya'da yaşamaktaydı (2010 nüfus sayımına göre). Rusya'da yaşayanların 850.011'i Dağıstan'da (2010 nüfus sayımı), % 32'si şehirlerde (2002) yaşamaktadır.

Türkiye'de Kuzey Kafkasya nüfusunun nüfus sayımı rakamları "etnik Türkler" olarak kabul edildiğinden verilmemektedir. B. M. Ataev'e göre, A. M. Magomeddadaev'in araştırması baz alındığında, Türkiye'deki Avar nüfusu 2005 yılında 53.000 civarında olmalıydı. Avarlar kendilerine "Awaral" (ayrıca "Ma'arulal") demektedir.

 Etnik gruplar

Avarya, Avar, Andi ve Tsez (Dido) halkları için ortak bir terimdir ve tepelik alanlara özgü çeşitli etnik gruplara genelleştirir.

 Dağlılar ve silahlı insanlar olarak Avarlar
"МагIарулал" Ma'arulal, "üst toprakların sakinleri, dağcılar" anlamına gelir, ancak başka bir Avar grubu başka bir kategoriye ait olarak tanımlanır: "Хьиндалал" X'indalal (yumuşak "χ" ile), yani "ovaların (sıcak vadilerin) sakinleri ve bahçıvanlar". Avaryalılar isminin Avarlar için daha dar bir anlamı vardır, özellikle eski devletle bağlantılı ulusal bir isim. "Avar", yerel Serir ("Taht") İmparatorluğu'nun dağılmasından yaklaşık olarak 12. yüzyılda oluşan Hunzah Hanlığı için "Avarya" kelimesinin önemli bir parçasıdır. 19. yüzyılın ortalarından itibaren bu bölge Dağıstan bölgesinin Avarya Bölgesi idi. Günümüzde Dağıstan'ın Hunsahski Bölgesi (edebi bir Avar dilinde xunzax veya yerel bir lehçede xwnzaa).

Avaryalıların (Awar mac') modern edebi dili, hem eski zamanlarda hem de bugün, Avarlar arasında "boʔ" (bolmac) dili olarak bilinir. Yeniden yapılanmalara göre, Avarca kelime "bo" "ordu, silahlı insanlar", başlangıçta proto-Avar dilinde * ʔωar'''  ("ʔ" burada gırtlaktan bir duraktır) olarak karşımıza çıkmaktadır.

 Dil

Avar dili, Alarodian Kuzeydoğu Kafkasya (veya Nah-Dağıstan) dil ailesinin Avar-Andi-Tsez alt grubuna aittir. Yazı, 1927'den önce kullanılan Arap alfabesinin ve 1927 ile 1938 arasında kullanılan Latin alfabesinin yerini alan Kiril alfabesine dayanmaktadır. Dağıstan'da yaşayan Avarların %60'ından fazlası ikinci dilleri olarak Rusça konuşmaktadır.

 Önemli Avarlar
Avar tarihinin en önemli isimleri Umma Han, Gazi Muhammed, Hamzat Bey, Hacı Murad ve İmam Şamil'dir .

Avar dilinde en ünlü şair yazıları Resul Hamzatov'du (1923–2003).

Ünlü Avar sanatçıları arasında çizimleri New York Metropolitan Sanat Müzesi'nde sergilenen Halil-Bey Mussayassul  ve dekoratif halı çalışmalarıyla tanınan Kamil Aliev (Mussayassul'un uzaktan kuzeni) bulunmaktadır.

 Magomet Gaciyev, Avar II. Dünya Savaşı denizaltı komutanı ve Sovyetler Birliği'nin kahramanıydı.
 Kadi Abakarov, II. Dünya Savaşı sırasında savaşan bir Avar Kızıl Ordu çavuşuydu. Abakarov, Seelow Tepeleri Savaşı'ndaki eylemlerinden dolayı Sovyetler Birliği Kahramanı unvanına layık görüldü.
 Ali Aliyev, beş dünya şampiyonluğu kazanan ve serbest stil güreşinde dünya şampiyonluğu kazanan ilk Dağıstanlı güreşçiydi.
 Murad Gaydarov, Belarus'u temsil eden bir Avar serbest stil güreşçisidir.
 Magomedkhan Gamzatkhanov, Avar kökenli bir Sovyet ve Rus dövüş sanatçısıdır.
 Mustafa Dağıstanlı, Avar kökenli bir Türk serbest stil güreşçisidir.
 Sultan Ibragimov, eski bir WBO ağır sıklet şampiyonu olan Avar kökenli bir boksördür.
 Mansur Isaev, Rusya'dan etnik bir Avar judocu. 2012 Yaz Olimpiyatları'nda 73 kiloda finalde altın madalya kazandı.
 Tahir Haybulayev, Rusya'dan etnik bir Avar judocu. 2012 Yaz Olimpiyatları'nda 100 kiloda finalde altın madalya kazandı.
 Habib Nurmagomedov, Avar bir karma dövüş sanatçısı, iki kez Combat Sambo Dünya Şampiyonu ve şu anki UFC Hafif sıklet şampiyonu. 29-0'lık yenilmez bir MMA rekoru var.
 Ramazan Emeev, şu anda Ultimate Fighting Championship'in Welterweight bölümünde yarışan bir Avar karma dövüş sanatçısıdır. Eski bir M-1 Global Orta Siklet şampiyonudur.
 Magomed İsmailov, bir Avar karma dövüş sanatçısıdır.
 Zabit Magomedsharipov, şu anda Ultimate Fighting Championship'in Featherweight bölümünde yarışan bir Avar karma dövüş sanatçısıdır. Eski bir ACB Featherweight şampiyonudur.
 Zagalav Abdulbekov, serbest stil güreşinde ilk Avar Olimpiyat altın madalyası sahibi.
 Abdulreşiid Sadulayev, Rio de Janeiro'daki 2016 Yaz Olimpiyatları sırasında Rusya için serbest stil güreşinde tarihi bir altın madalya kazanan bir Avar güreşçisi.
 Mavlet Batirov, serbest stil güreşinde iki kez Olimpiyat altın madalyası sahibi.
 Hacımurad Magomedov, serbest stil güreşinde olimpiyat altın madalyası sahibi.
 Sagid Murtazaliyev, serbest stil güreşinde olimpiyat altın madalyası sahibi.
 Makhaç Murtazaliyev, olimpiyat bronz madalyası sahibi ve serbest stil güreşinde iki kez dünya şampiyonu.
 Moskova'da yaşayan ödüllü bir yazar olan Alisa Ganieva, Rusça yazmaktadırancak kendisini bir Avar olarak tanımlamaktadır.
 Hacımurat Kamalov, 11 Şubat 1965 - 15 Aralık 2011, Dağıstan bölgesindeki yolsuzlukla ilgili haberleriyle tanınan bir araştırmacı gazeteciydi. Dağıstan'ın Mahaçkale kentinde vurularak öldürüldü. Dağıstan'ın Gunibsky Bölgesi'ndeki Sogratl köyünde doğmuş etnik bir Avardır .
 Ali Shabanau, Belarus'u temsil eden bir Avar serbest stil güreşçisidir.
 Magomed Tolboyev, Buran Uzay Mekiği için yüksek profilli Sovyet dönemi test pilotu, Rusya Federasyonu Kahramanı.

 Avar Lehçeleri

1) Avar (Khunz),
2) Andi (Ku'anni),
3) Dido (Tsuntal/Tsez).

Bu 3 ana lehçe içinde Avarca çeşitli yörelerde 14 ayrı diyalektle temsil olunur:
1) Avar,
2) Andi,
3) Ahkvakh,
4) Bagulal,
5) Botlikh,
6) Kharata,
7) Çhamalal,
8) Ğodoberi,
9) Tindi,
10) Khunzib (Kapuçi),
11) Bezhta,
12) Dido,
13) Hinuk,
14) Khvarşi.

Bu lehçe/diyalektlerden ilki resmi ve yaygın çoğunluk lehçesi iken, son 5 diyaleg Dido, geri kalanları da Andi grubu kapsamındadır.

Dağıstan Avarlar'ı üzerine yapılmış genetik araştırmalar sonucunda; diğer Kafkas dilli Dağıstan halklarında olduğu gibi Avarlar'da da % 65 oranında J1 Haplogrup tespit edilmiştir. Bu durum; Orta Doğu ve Mezopotamya kökenli bu Haplogrup Avarlar'ın çoğunlukla, Hurri-Urartu halklarından geldiklerini kanıtladığını düşündürmektedir.

Dağıstan'daki Avarların çoğunluğu, dağlık kesimlerde yaşar. Bir bölümü ovalık kesimlere (Buynakskiy, Hasav'yurtovskiy ve diğer bölgeler) yerleşmiştir. Çeçenya, Kalmıkya ve Rusya Federasyonu'nun diğer bölgelerinde, Azerbaycan'da (Kah, Balaken ve Zaqatala rayonları da içinde olmak üzere) toplam yaklaşik 42.100 kişi, Gürcistan'da (Kvareli Avarları) yaşayan 20.000 kişi vardır.

2007 yılı tahmini verilerine göre 840.000'i Dağıstan'da olmak üzere Rusya'da 1.050.000'in üzerinde Avar yaşamaktadır. Bu rakama Rusya dışındaki diğer eski Sovyet Cumhuriyetlerindeki 300.000 Avar'ı eklersek eski Sovyet toprakları üzerinde sayıları, 1.350.000'i bulmaktadır. Ayrıca çoğunluğu Türkiye'de olmak üzere çeşitli (Suriye, Ürdün, Irak, Mısır, Suudi Arabistan, Lübnan, ABD, Almanya, Fransa vb.) ülkelerde toplam 180.000 ile 200.000 kadar Avar yaşadığı tahmin edilmektedir.
Avarlar arasında en ünlü kişiler; Şeyh Şamil, Hacı Murat ve Umma Khan'dır.

 Avar mutfağı
Avar mutfağının en tanıdık yemeği hinkal (хинкIал) adlı hamurişidir ve Avar mutfağından komşu mutfaklara (Türk: hıngel, Azeri: xəngəl, Gürcü: ხინკალი hinkali, Çeçen: хингал hingal) da geçmiştir. Hinkal kelimesi Avarca çoğul eki (-al) almış biçimidir ve Lakçada tekil hâli (ХхункӀ) kullanılmaktadır. Avarlarda hinkal farklı biçimlerde (цIурахинкIал, мичIихинкIал) yapılır.

Diğer geleneksel Avar yemekleri arasında urba (урба), muğ (мугь), hagu (гьагIу), tidul karşç (тIидул карщ), kurakul karşç (куракул карщ), bagârğalil çurpa (багIаргьалил чурпа), hil'alodul çurpa (хилъалодул чурпа), raji'' (ражи) sayılabilir.

Medya dosyaları

Ayrıca bakınız

 Ak Hunlar
 Vaynahlar
 Kafkasya halkları

Kaynakça

Kafkasya halkları
Etnik gruplar
Avarlar (Kafkasya)
Azerbaycan'daki etnik gruplar
Dağıstan'daki etnik gruplar
Gürcistan'daki etnik gruplar

Avarlar (Kafkasya halkı)


ශ්‍රී ලංකාවේ වයඹ පළාතේ රජයේ පාසැල් ලැයිස්තුව දැක්වීමේදී එය   කුරුණෑගල  හා  පුත්තලම   යන දිස්ත්‍රික්ක වලට අදාල රජයේ පාසැල් ලැයිස්තු වශයෙන් වෙන් වෙන් වශයෙන් දැක්විය හැකිය.

කුරුණෑගල දිස්ත්‍රික්කය

මෙම දිස්ත්‍රික්කය කුරුණෑගල , කුලියාපිටිය, නිකවැරටිය, මාහෝ, ගිරිඋල්ල හා ඉබ්බාගමුව යන අධ්‍යාපන කලාප වලින් සමන්විතවී ඇති අතර සමස්ත පාසැල් සංඛ්‍යාව 910 වෙයි.

කුරුණෑගල අධ්‍යාපන කලාපය
පාසැල් 125 කින් සමන්විත වන කුරුණෑගල අධ්‍යාපන කලාපයෙහි සමස්ත රජයේ පාසැල් ලැයිස්තුව සඳහා මෙය බලන්න

කුලියාපිටිය අධ්‍යාපන කලාපය
පාසැල් 168 කින් සමන්විත වන කුලියාපිටිය අධ්‍යාපන කලාපයෙහි සමස්ත රජයේ පාසැල් ලැයිස්තුව සඳහා මෙය බලන්න

නිකවැරටිය අධ්‍යාපන කලාපය
පාසැල් 173 කින් සමන්විත වන නිකවැරටිය අධ්‍යාපන කලාපයෙහි සමස්ත රජයේ පාසැල් ලැයිස්තුව සඳහා මෙය බලන්න

මාහෝ අධ්‍යාපන කලාපය
පාසැල් 183 කින් සමන්විත වන මාහෝ අධ්‍යාපන කලාපයෙහි සමස්ත රජයේ පාසැල් ලැයිස්තුව සඳහා මෙය බලන්න

ගිරිඋල්ල  අධ්‍යාපන කලාපය
පාසැල් 145 කින් සමන්විත වන ගිරිඋල්ල  අධ්‍යාපන කලාපයෙහි සමස්ත රජයේ පාසැල් ලැයිස්තුව සඳහා මෙය බලන්න

ඉබ්බාගමුව අධ්‍යාපන කලාපය
පාසැල් 116 කින් සමන්විත වන ඉබ්බාගමුව අධ්‍යාපන කලාපයෙහි සමස්ත රජයේ පාසැල් ලැයිස්තුව සඳහා මෙය බලන්න

පුත්තලම දිස්ත්‍රික්කය

මෙම දිස්ත්‍රික්කය පුත්තලම  හා හලාවත යන අධ්‍යාපන කලාප වලින් සමන්විතවී ඇති අතර සමස්ත පාසැල් සංඛ්‍යාව 351 වෙයි.

පුත්තලම අධ්‍යාපන කලාපය
පාසැල් 189 කින් සමන්විත වන පුත්තලම අධ්‍යාපන කලාපයෙහි සමස්ත රජයේ පාසැල් ලැයිස්තුව සඳහා මෙය බලන්න

හලාවත අධ්‍යාපන කලාපය
පාසැල් 162 කින් සමන්විත වන හලාවත අධ්‍යාපන කලාපයෙහි සමස්ත රජයේ පාසැල් ලැයිස්තුව සඳහා මෙය බලන්න


The National League System comprises the six levels of the English football league system immediately below the level of the English Football League. It comes under the jurisdiction of The Football Association. The National League System has a hierarchical format with promotion and relegation between leagues at different levels. For details of leagues above and below the National League System, see the English football league system.

The system underwent a rearrangement from 2004 to 2008 and was rearranged again in 2018. Phase one went into operation in 2004–05. At the start of the 2006–07 season, phase two was introduced, and a further phase three started from 2007–08 with the starting of a second Step 4 league in the north of England. Phase four took effect in 2018–19. Ahead of the 2020-21 season, Step 7 was abolished, being replaced by feeder leagues overseen by local county FAs.

Organisation

At the top of the National League System pyramid is the National League.  Its top division, also called the National League (currently called the Vanarama National League), is the only division in the System which is organised on a national rather than regional basis. Although the National League is the top level of the non-league pyramid, it is not the highest level of English football (it is actually the fifth overall division). The Premier League and the three divisions of the English Football League (EFL) comprise the top 92 clubs in the English game, and two teams from the National League are currently able to achieve promotion to the English Football League. Some leagues have more than one division. At the lower levels the existence of leagues becomes intermittent, although in some areas there are as many as twenty layers.

All the leagues are bound together by the principle of promotion and relegation. Clubs that are successful in their league can rise higher in the pyramid, whilst those that finish at the bottom can find themselves sinking further down. In theory it is possible for a lowly local amateur club to rise to the pinnacle of the English game and become champions of the Premier League. While this may be unlikely in practice, there certainly is significant movement within the pyramid. The number of teams promoted between leagues or divisions varies, and promotion is usually contingent on meeting criteria set by the higher league, especially concerning appropriate facilities and finances.
In particular, clubs that hope to be promoted from Step 5 leagues to Step 4 must apply in advance to be assessed for whether they meet the grading requirements. The teams must then also finish in the top 3 in their league to be considered for promotion, which is not automatic. For instance, in the 2005–06 season 100 clubs applied to be considered for promotion, of which 51 met the grading requirements, and 29 of those finished in the top 3 in their leagues. With an additional division commencing at Step 4 in 2006–07, all 29 clubs had their promotions accepted.

Under the direction of The Football Association, the National League System evolved over many years. Today's pyramid can be said to be barely twenty years old. Leagues have formed and dissolved over the years and reorganisations have taken place every few years as a result. Beginning with the 2004–05 season, Phase One of the latest change was introduced with the formation of a Conference North and Conference South immediately below the Football Conference, renamed Conference Premier, dropping the top divisions of the Southern League, Isthmian League, and Northern Premier League down one level. The Conference North and South have since been renamed the National League North and South.

The system
This table includes the six steps of the National League System (NLS). Above the NLS are the Premier League and the English Football League. Two teams from the National League can be promoted to EFL League Two at the end of each season. This structure was the result of changes made after the 2005–06 season.

The official name is given for all the leagues listed, and the sponsorship name is also provided for the leagues in the top four steps. All divisions in the top four steps have 20 to 24 clubs each. The FA's National League System Committee determine promotion and relegation between leagues shown, mainly based on location. The NLS Committee also has the power to transfer clubs between divisions and even leagues at the same level of the pyramid should this be deemed necessary to maintain geographically practical and numerically balanced divisions and leagues at every level.

All clubs in the NLS are eligible to compete in the FA Cup, but are seeded into it according to Step standing. Step 1 to 4 clubs are eligible for the FA Trophy and Step 5 to 6 clubs (and some at NLS Feeder League level) for the FA Vase, as well as their respective regional league cups and county cups.

History

For the 2012–13 season, the FA announced a re-structuring of the National League System's lowest level, Step 7. It was split into three sub-categories, which were full Step 7 divisions, Step 7A and Step 7B. The categorisation depended on the ground facilities of the particular league's clubs. The required percentage of clubs to meet ground grade requirements for each of the categorisations were as follows:
 Step 7: 100%;
 Step 7A: 75%; and
 Step 7B: 60%.
Step 7 – was awarded to leagues where 100% of their clubs met the Step 7 minimum ground grading requirements on 31 March and the league complies with all other requirements for Step 7 status.

Step 7A – was awarded to leagues where 75% or more of their clubs met the Step 7 minimum ground grading requirements after 31 March and the league complied with all other requirements for Step 7 status. (It was noted that in the 2011–12 season these leagues were referred to as provisional.)

Step 7B – was awarded to leagues where 60% or more of their clubs met the ground grading requirements after 31 March and the league complied with all other requirements for Step 7 status.

The sub-categories were removed in the 2016–17 season. In 2020–21, Step 7 was abolished altogether, with former leagues at this step instead being designated NLS Feeder Leagues, organised by county FAs.

In March 2018, representatives of the National League system confirmed that a pure pyramid in a 1-2-4-8-16 was the goal. This meant the introduction of an eighth division at Step 4 and two further divisions at Step 5. The comments were made just prior to the introduction of the fourth division at Step 3 and the seventh at Step 4. On 17 April 2019, it was clarified that there would be 17 divisions at Step 6, down from 19 in 2018–19 and that the two new divisions at Step 5 would be in the Midlands and the west London/Thames Valley areas. On 24 April, it was announced that the Northern Premier League had been awarded the operation of the eighth division at Step 4. Initially scheduled for implementation in 2020–21, but due to the coronavirus disease pandemic in England which prematurely ended the remainder of the 2019–20 season for leagues at Steps 3 to 6 on 26 March 2020, the FA postponed it to the 2021–22 season when football leagues from Step 2 below had their seasons curtailed again by restrictions from COVID-19 lockdowns on 24 February 2021. The two Step 5 divisions are administered by the Combined Counties and United Counties leagues.

See also
List of association football competitions
Hierarchical organisation
History of the English non-League football system

References

External links
National League System homepage at TheFA.com
thePyramid.info: Tom Willis's football Pyramid site
Doing the 92: Explanation of the English Football Pyramid Structure
FA announcement of 2006–07 structure

Club allocations for steps 1–4 for the 2014/2015 season

+system
Professional sports leagues in the United Kingdom
Football league systems in England

National League System


Qatsi üçlemesi, yapımcılığını Godfrey Reggio'nun üstlendiği ve müziklerini Philip Glass'ın bestelediği üç filmlik bir seriye verilen ve resmi olmayan bir addır.

Yapım tarihlerine göre filmler şunlardır:

Üç filmin de ismi Hopi kabilesinin dilinden alınmış sözcüklerdir.

Film üçlemeleri
1980'lerde belgesel filmler
2000'lerde belgesel filmler
Konuşmasız filmler
Philip Glass'ın müziğini yaptığı filmler
Kızılderililer hakkında filmler
Hopi

Qatsi Üçlemesi


Carvalheira Portekiz'de Terras de Bouro belediyesine bağlı olan, 9,93 km² yüzölçümüne sahip, 448 nüfuslu (2001) bir bucaktır (Portekizce: freguesia).

Terras de Bouro'nun bucakları

Carvalheira


Yüzbaşının Kızı, (Rusça Капитанская дочка [Kapitanskaya dochka]) Puşkin'in 1833-1836 yılları arasında yazdığı ve Yemelyan Pugaçov Ayaklanması sırasında Rus bir subayla görev yaptığı kale komutanı yüzbaşının kızı aralasındaki duygusal ilişkileri konu alan romanıdır. Yüzbaşının Kızı, Puşkin'in roman alanındaki en önemli eserlerinden biridir.

Konusu
Pyotr Andreyich Grinyov emekli bir askerin tek hayatta kalan çocuğudur. Pyotr 17 yaşına geldiğinde babası onu askerliğini yapması için Orenburg'a gönderir. Oraya giderken yolda bir tipi çıkar ve Pyotr yolunu kaybeder. Fakat gizemli bir adamla karşılaşır ve o Pyotr'a yolunu gösterir. Buna ufak bir karşılık olarak Pyotr kılavuzuna tavşan kürkü ceketini hediye eder.

Orenburg'e geldiğinde Pyotr komutanına çıkar ve onun tarafından Yüzbaşı Mironov emri altında Belogorsky kalesinde ödev verilir. Kale koyun etrafında bulunan yüksekçe bir tahta perdeden oluşan çit gibidir. Bu koy ve kale sanki Yüzbaşı'nın karısı Vasilisa'nin idaresi altındadır. Pyotr burada bir düelloda rakibini öldürdükten sonra sürgüne gönderilen subay Şvarbin ile arkadaş olur. Pyotr komutanı Miranov tarafından bir akşam yemeği davetinde yüzbaşının kızı Masha ile tanışır ve ona aşık olur. Bu, Masha tarafından kurları reddedilmiş olan Şvarbin ile Pyotr arasını acar. Şvarbin Masha'nin şerefini rencide edici sözler başlayınca, Pyotr onu düelloya çağırır ve bu düello sonucu Pyotr yaralanır. Pyotr yüzbaşıdan kızı ile evlenmek için izin talep eder yüzbaşı seve seve Pyotr'a izin verir; fakat Pyotr'ın babası bu evliliğe razı değildir. Bundan çok zaman geçmeden, kendinin Rus İmparatoru III. Petro olduğunu iddia eden Yemelyan Pugachev isyanı başlar. Pughayev orduları kaleyi kuşatırlar. Kalenin bulunduğu köyde yaşayan Kazaklar da Pugachev tarafını tuttukları için kale kolayca Pugachev'in eline geçer. Pugachev kale komutanı Yüzbaşı Miranaov'un kendi tarafına geçip kendine bağlılık yemin etmesini ister. Yüzbaşı bunu kabul etmez; asılarak idam edilir ve karısı da öldürülür. Şvarbin taraf değiştirip Pugachev emrine girer ve Pyotr'un idam edilmesini tavsiye eder. Fakat Pyotr idam edilmeyi beklerken birden Pugachev tarafından şahsen hayatı bağışlanır. Pyotr, Orenburg'a gelirken yolunu kaybettiği zaman kendine kılavuzluk eden gizemli kişi Pugachev'in kendisi olduğunu öğrenir.

Ertesi akşam Pyotr ve Pugachev birlikte yalnız konuşurlar. Pyotr Pugachev'i niye kendinin onun emri altında görev yapamayacağına inandırır. Pugachev Pyotr'u Orenburg'a göndermeye karar verir. Pyotr Orenburg valisine Pugachev'in şehir üzerine yürüyüşe geçeceği haberini götürecektir. Pugachev Belogorsky kalesi komutanlığına Şvarbin getirilir. Şvarbin Masha'yi zorla kendisine evlenmesini sağlar. Pyotr bu evliliği önlemek için kaleye geri dönmek isterken Pugachev güçleri tarafından yakalanır. Fakat Pyotr Pugachev'le tekrar konuşmayı başarır ve durumu anlattıktan sonra Masha ve kendisi serbest bırakılır.

İkisi Pyotr'un babasının malikânesine gitmek üzere yola çıkarlar. Fakat bu
sefer Rus ordusu tarafından tutulurlar. Pyotr orduya bağlı kalmak istemektedir ve Masha'yi babasının malikânesine gönderir. Pugachev'le savaş devam eder.

Ruslar Pugachev isyanı tam bastırdıktan sonra, bu sefer Rus makamları tarafında Pugachev ile yakın ilişkileri olduğu nedeniyle tutuklanır. Yapılan askeri yargılama sırasında Şvarbin Pyotr aleyhinde şahitlik yaparak onu ülkeye ihanetle suçlar. Masha'yi askeri mahkemeye sürüklemek istemeyen Pyotr bu ithama karsı şahit bulamaz ve sonunda idama mahkûm edilir. İmparatoriçe Büyük Katerina idam mahkûmlarının hayatlarını affeder ama yine de Pyotr hapis kalmıştır.

Masha niçin Pyotr'un kendini şahit olarak çağırıp müdafaa yapmadığını anlamıştır. Onun affını talep eden bir dilekçeyi İmparatoriçeye vermek için St. Peterburg'a gitmeye karar verir. Masha Tsarskoe Selo'da gizemli soylu bir hanım ile karşılaşır ve ona bütün olan biteni ve İmparatoriçeyi dilekçe vermek için şahsen görme isteğini anlatır. Asil hanım önce Masha'yı anlamaz görünür ve Pyotr'un vatan haini olduğunu tekrarlar ama Masha daha fazla ayrıntı sağlayarak bunun doğru olmadığında ikna eder. Çok geçmeden Masha İmparatoriçeyi şahsen görmek için bir davetiye alır. Onun huzuruna çıktığı zaman daha önce konuşmuş olduğu gizemli hanımın İmparatoriçe olduğunu anlar. İmparatoriçe Pyotr'un masumiyetine inandırılmıştır ve Pyotr'un serbest bırakılmasını emreder. Pyotr serbest kalınca Pugachev'in kafası kesilerek idam edilmesine şahit olur. Sonra da gidip Masha ile evlenir.

Uyarlamalar

Rus besteci "César Cui" (d. 18 Ocak, 1835 - ö. 13 Mart, 1918) romandan uyarılan bir libretto ile 1907-1909'da Kapitanskaya Dochka (Yüzbaşının kızı) adlı bir opera bestelemiştir.

Bu eserin birkaç film uyarlaması bulunmaktadır:
 1947: La figlia del capitano. Direktör: Mario Camerini. Başroller: Cesare Danova (Pyotr), Irasema Dilián (Masha).
 1958: La Tempesta. Direktör: Alberto Lattuada. Başroller: Geoffrey Horne (Pyotr), Silvana Mangano (Masha).
 1959: Kapitanskaya Dochka. Direktör: Vladimir Kaplunovsky. Başroller: Oleg Strizhenov (Pyotr), Iya Arepina (Masha).
 1962: La Fille du capitaine. Direktör: Boudet Alain.
 2000: Russkiy Bunt. Direktör: Aleksandr Proshkin. Başroller: Mateusz Damiecki (Pyotr), Karolina Gruszka (Masha).
 2005: The Captain's Daughter.  28-dakikalık animasyon filmi.

Dış bağlantılar
Yapıtın, Cumhuriyet Gazetesi Dünya Klasikleri Dizisi'nde yayımlanan baskısının çevrimiçi okunabileceği bağlantı .

Dipnotları

Klasik romanlar
Rus romanları
Puşkin romanları
1836 kitapları
Rusça romanlar
Konusu Rusya'da geçen romanlar

Yüzbaşının Kızı


විනෝදාංශ ලැයිස්තුව

මෙය විනෝදාංශ ලැයිස්තුවකි..

Animal-related
 Fancy (animal breeding) - Keeping pet or show animals
 Animal rescue (injured or orphaned wild or domestic animals)
 කුරුල්ලන් නැරඹීම
 මීමැසි පාලනය
 සුනඛ අභිජනනය
 Herpetoculture
 Horses

Aquariums
 Self-maintaining Home Aquarium

Arts and Crafts
 Blacksmithing
 Calligraphy
 Crochet
 Dollhouses
 Doll making
 ඇඳීම
 Embroidery
 Enamels
 පිහි සෑදීම
 ගෙතීම
 Miniature figures
 ඔරිගාමි
 චිත්‍ර ශිල්පය
 Figure painting (hobby)
 Tole painting
 දියසායම් චිත්‍ර ශිල්පය
 මැටි කර්මාන්තය
 Quilting
 Scrapbooking
 මූර්ති
 මැහුම්
 Stained glass
 මුද්දර එකතු කිරීම
 Warm glass
 රෙදි විවීම
 ලී කැටයම්
 ලී වැඩ

Chemistry
 Chemical experiments
 Fireworks

එකතු කිරීම

 Antiques
 Artwork
 Ashtrays
 Autographs
 Aviation archaeology
 Beer Cans
 Beetles
 පොත්
 බෝතල්
 Butterflies
 දින දර්ශන
 Candlesticks
 Conifer cones
 Bottle caps
 Christmas accessories
 Cigarette cards
 Classic videogames
 ඔරලෝසු
 Coasters
 Coins
 Comic books
 Currency
 Dice
 Dumpster diving
 Enamels
 Fossil collecting
 Found objects
 Hats
 Keychains
 knives
 Lighters
 Lunchboxes
 Manga
 Microchips
 Miniature figures
 Moths
 පුවත්පත්
 Patches
 Phillumenism, i.e. collecting matchbooks and matchboxes
 Photographs
 Poker Chips
 Postcards
 Posters
 Quotes
 Records
 Collecting Rocks and Minerals
 Scale models
 Scissors
 Shopping lists
 Shot glasses
 Souvenirs
 හැඳි
 Stamps
 Swords
 Teddy bears
 Thimbles
 Tobacco and marijuana smoking devices (smoking pipes, bongs, grinders...)
 Trading cards such as baseball cards
  Wine labels
 Yardsticks

පරිගණකය සම්බන්ධ
 3D පරිගණක graphics design
 Animation design
 පරිගණක ක්‍රීඩා
 පරිගණක programming
 විවෘත මූලාශ්‍ර and the නිදහස් මෘදුකාංග ව්‍යාපාරය
 Competitive programming - e.g. ACM International Collegiate Programming Contest
 or TopCoder
 Operating systems, e.g. GNU/ලිනක්ස්
 Photoshopping
 Retrocomputing
 Modding / Case modding

Cooking
Any food/drink you feel like making

DIY (Do It Yourself)
 Home Repairs

Electronics
 Amateur radio
 CB radio
 DIY audio
 Designing and building electronic circuits
 Hardware hacking
 Robots
 TV and FM DXing

Fan fiction
 Slash fiction

Film-making
 Animation

Games
 Board games
 කැරම්
 Backgammon
 Checkers
 චෙස්
 Chinese Checkers
 Go
 Monopoly
 Pente
 Rummikub
 Tournament Scrabble
 Stratego
 Card games
 Bridge
 Poker
 Gin rummy
 Backgammon
 Dominoes
 Role-playing games
 Wargaming, sometimes with miniatures
 German board games

Geofiction, including model nations

Historical reenactment, as in the Society for Creative Anachronism

Homebrewing

Interactive fiction

Internet-based hobbies
 43things.com
 Blogging
 BookCrossing
 Currency bill tracking
   Writing reviews for Gamespot
 Geocaching a modern day form of treasure hunting
 Google Whacking
 GPS drawing
 Newsgroups
 StumbleUpon
 විකිපීඩියා
 World Wide Web

සාහිත්‍යය
 Constructed languages (conlanging)
 Learning foreign languages
 Reading and bibliophilia
 Writing

Machining
 Model engineering

Model (scale model) building
 Live steam models
 Matchstick models
 Military models
 Model aircraft -- civil and military
 Model cars, including radio-controlled cars
 Model commercial vehicles
 Model engineering
 Model houses
 Model figures -- historical and military
 Model military vehicles -- including armored vehicles
 Model nations
 Model railways/railroads
 Backyard railroads
 Model rockets
 Model ships -- civil and military

සංගීතය
 Musical composition and MIDI composition
 Singing and playing musical instruments

Observation
 Amateur astronomy
 Geyser gazing

එළිමහන් ක්‍රියාකාරකම්
 Backpacking
 Birdfeeding, birding, and birdwatching
 Bouldering
 Butterfly watching
 Camping
 Caving
 Canoeing and kayaking
 Gardening, including forest gardening, organic gardening, wildlife gardening, bonsai, and permaculture
 Hiking
 Geocaching
 Kite flying
 Mountain climbing
 Rafting
 Rock climbing
 Rockhounding (rock and mineral hunting/collecting)
 Skiing
 Stone skipping
 SCUBA diving
 Walking

Performing arts
 Amateur theater
 Dancing
 Magic tricks
 Singing

ඡායාරූප ශිල්පය
 Darkroom work, i.e developing films and enlarging photos in black-and-white or color
 Kite aerial photography

Physics demos or experiments

ක්‍රීඩා or other physical activities
 Archery
 බේස් බෝල්, softball, and rounders
  පැසිපන්දු
 Bowling
 Cycling
 Dance
 Fantasy sports
 Freshwater and saltwater fishing, including fly fishing
 Fencing
 Football
 පාපන්දු
 Gliding
 Golf
 Hunting
 Martial Arts
 Racquetball
 Running
 Sailing
 Shooting rifles, pistols, and shotguns
 Surfing
 Table tennis where the level of play isn't really hindered by advanced age
 ටෙනිස්
 Ultimate
 වොලිබෝල්
 Skating

Toys of some sophistication
 LEGO, including Brikwars, and Lego Mindstorms
 Radio control toys

Transportation
 Automobiles:
 Antique cars
 Autocross
 Car washing
 Kit cars
 Motorcycles
 Off-roading
 Rallying
 Trucks
 Enthusiasm
 Railfan
 Roadgeek
 Metrophile
 Gongoozler (people who watch canals in the United Kingdom)
 Transport spotting
 Aircraft spotting
 Bus spotting
 Train spotting

ලැයිස්තු

විනෝදාංශ නාමාවලිය


An Puccinellia porsildii in uska species han Liliopsida nga ginhulagway ni Thorwald Thorvald Julius Sørensen. An Puccinellia porsildii in nahilalakip ha genus nga Puccinellia, ngan familia nga Poaceae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Puccinellia

Puccinellia porsildii


Muchia es un género extinto de sinápsidos teriodontos que vivieron en el Pérmico Superior en lo que ahora es Rusia. Sus restos fósiles se encontraron en la Óblast de Kírov. El género y la especie tipo, Muchia microdenta, fueron nombrados oficialmente en 2011 por Mikhail F. Ivakhnenko. Solo se ha encontrado un fragmento de mandíbula, por lo que su situación taxonómica dentro de los terocéfalos es incierta.

Referencias

Therocephalia
Sinápsidos del Pérmico
Sinápsidos de Europa

Muchia


Charinus souzai est une espèce d'amblypyges de la famille des Charinidae.

Distribution
Cette espèce est endémique de l'Espírito Santo au Brésil. Elle se rencontre vers Pancas.

Description
La carapace des femelles mesure de  à  de long sur de  à .

Étymologie
Cette espèce est nommée en l'honneur de Thiago Gonçalves Souza.

Publication originale
 Miranda, Giupponi, Prendini & Scharff, 2021 : « Systematic revision of the pantropical whip spider family Charinidae Quintero, 1986 (Arachnida, Amblypygi). » European Journal of Taxonomy, ,  (texte intégral).

Notes et références

Charinidae
Espèce d'amblypyges (nom scientifique)
Faune endémique de l'Espírito Santo

Charinus souzai


Daniel Tătar ()

Note

Nașteri în 1987
Mijlocași
Fotbaliști ai Unirii Alba Iulia
Oameni în viață
Blăjeni
Fotbaliști ai FC Brașov
Fotbaliști români

Daniel Tătar


Parthenocisseae, maleni biljni tribus u porodici lozovki raširen po jugu Azije i Sjevernoj Americi. Pripadaju mu dva roda s ukupno 15 vrsta.

Rodovi
 Parthenocissus Planch., (14 spp.)
 Yua C.L.Li, (3 spp.)

Izvori

Lozolike

Parthenocisseae


Suzanna Arundhati Roy (Shillong, 24. studenog 1961.) je indijska autorica i aktivistica. Godine 1997. je osvojila Bookerovu nagradu za svoj prvi roman The God of Small Things nakon čega je na međunarodnoj sceni postala najpoznatija indijska autorica koja živi u zemlji a ne u inozemstvu.

Roy je rođena u Shillongu u državi Meghalaya u braku keralske sirijske kršćanske majke - feminističke aktivistioce Mary Roy - i bengalskog oca hindusa koji je uzgajao čaj. U New Delhiju je stiudirala arhitekturu i tamo srela svog prvog muža, arhitekta Gerarda DaCunhu. Godine 1984. je srela svog drugog muža - filmaša Pradipa Kishena - te se pod njegovim utjecajem počela baviti filmom. U nagrađenom filmu Massey Sahib je glumila seljanku. Iskustva sa studija je pretočila u scenario za hvaljeni TV-film In Which Annie Gives It Those Ones koji je režirao njen suprug.

Javnosti je postala poznata člankom iz 1994. u kome je oštro napala film Bandit Queen u režiji Shekhara Kapura, tvrdeći da je eksploatirao i pogrešno prikazao život znamenite razbojnice Phoolan Devi. Godine 1992. je Roy počela pisati, a četiri godine kasnije dovršila svoj prvi roman The God of Small Things, koji je godinu dana kasnije dobio Bookerovu nagradu i postao međunarodni bestseler. Nakon toga je prestala pisati romane, iako je napisala nekoliko filmskih i televizijskih scenarija. Razlog za to je bila njena odluka da se što je moguće više posveti društvenom aktivizmu. To se prije svega odnosi na pokušaj zaustavljanja kontroverznog projekta brane Narmada. Osim toga je poznata i po žestokoj kritici indijskog programa nuklearnog naoružanja i američke vanjske politike koju je optužila da nastoji stvoriti globalni Američki imperij.

Izvori

Indijski književnici
Aktivisti
Politički aktivisti
Feministice

Arundhati Roy


Dionaea može označavati:
 Dionaea (Animalia), rod kukaca iz porodice Tachinidae
 Dionaea (Plantae), biljni rod iz porodice Droseraceae

Dionaea


Medina County er navnet på 2 counties i USA:

 Medina County, Ohio
 Medina County, Texas

Medina County


أماديوس  هو نظام حجز إلكتروني مملوك بالكامل لشركة Amadeus IT Group ومقرها الرئيسي في مدريد، إسبانيا. أما قاعدة البيانات المركزية فمتواجدة في مدينة إيدرينج في محافظة بافاريا في ألمانيا. وأما القسم التقني والتطوير فمتواجد في واحة العلوم صوفيا أنتيبوليس، فرنسا.

أماديوس هو عضو في اتحاد النقل الجوي الدولي و تحالف النقل المفتوح  و شركة سيتا ، ورمزه هو 1A.

في عام 2018 منحت شركة اماديوس جائزة أفضل شركة ممددة لخدمات تكنولوجيا وابتكار حلول أعمال لشركات الطيران، المطارات، الفنادق، شركات السياحة والسفر، شركات معاملات خدمات الركاب، شركات التأمين، وشركات إدارة الوجهات السياحية، وشركات بيع الخدمات السياحية عبر الإنترنت. حيث مكنت شركة اماديوس ممدي الخدمات السياحية Travel  Suppliers/Providers من تحديد احتياجاتهم والاختيار والتعديل الصحيح فيما يتعلق بأساليب الاتصال ونقل المعرفة وتقديم الاستشارات وأدوات اعداد التقارير.

اتجهت شركة اماديوس مؤخرا لتطبيق ما يعرف بقدرة التوزيع الجديد  New Distribution Capability حيث كانت من اولي الشركات التي حصلت على شهادة المستوي الثالث من الهيئة الدولية للنقل الجوي (الاياتا) في إصدارها الأخير.

عملت الهيئة الدولية للنقل الجوي – الاياتا International Air Transport Association مع شركة اماديوس وشركاء صناعة السياحة والسفر على تطوير النموذج الجديد من عمليات نقل البيانات كمتنفس مبتكر وبطريقة مبنية على البحث العلمي للمساعدة في وضع المعاير القياسية لقدرة التوزيع الجديدة ما يسهل في تطبيقه في المستقبل القريب

تاريخه
أنشئ نظام أماديوس للحجوزات عام 1987 عن طريق تحالف بين الخطوط الجوية الفرنسية ولوفتهانزا والخطوط الجوية الأيبيرية والخطوط الجوية الإسكندنافية، وهو اليوم النظام الرائد عالمياً للحجوزات.

نظم الحجز الإلكتروني الأخرى

من نظم الحجز الإلكتروني الأخرى:
 جاليليو (سى ار إس)
 سيبر
 وورلد سبان

انظر أيضًا
 نظام حجز إلكتروني
 شركة طيران
 وكالة سفر

مراجع

وصلات خارجية
 نظام أماديوس للحجز
 الصفحة الرئيسية لشركة أماديوس
 CheckMyTrip، موقع لرؤية الحجوزات التي تم عملها بنظام أماديوس

الاكتتابات العامة الأولية 1999
إبكس 35
برمجيات أعمال
برمجيات نقل
تقنية سفر
شركات إسبانية أسست في 1987
شركات برمجيات أسست في 1987
شركات برمجيات في إسبانيا
شركات تكنولوجيا المعلومات في إسبانيا
شركات ضيافة أسست في 1987
شركات مدرجة في بورصة مدريد
شركات مقرها في مدريد
علامات تجارية إسبانية
لوفتهانزا
منظمات معايير

أماديوس سي آر إس


«Gang Bang» es una canción interpretada por la cantante y compositora estadounidense Madonna, de su duodécimo álbum de estudio, MDNA (2012). Fue compuesta por Madonna, Mika, William Orbit, Priscilla Hamilton, Keith Harris, Jean-Baptiste, Don Juan Demarco «Demo» Casanova y producida por Madonna, Orbit y The Demolition Crew. Madonna citó al director estadounidense Quentin Tarantino como inspiración para la canción y reveló que lo quería como director del video musical del mismo.  La canción cuenta con beats industriales y un desglose dubstep, y tuvo una recepción favorable por parte de la crítica, descrita como «una de las pistas más extrañas e interesantes del álbum» y una de las más destacables de Madonna.

Con una instrumentación basada en los géneros dance, electrónica y electropop, su letra trata sobre una mujer despreciada que se venga de su amante disparándole en la cabeza. El concepto lírico ha sido asociado con su divorcio de Guy Ritchie en 2008.

Antecedentes e inspiración

Madonna compuso «Gang Bang» junto a William Orbit, quien también colaboró en canciones como «Ray of Light», «Frozen», «Beautiful Stranger», entre otras. Cuando MTV News entrevistó a Orbit acerca de su participación en el álbum, dijo que él y Madonna no prestaron mucha atención a la radio de éxitos contemporánea para centrarse en crear material fresco y alejado de las tendencias musicales pop de ese entonces.

Entre las pistas grabadas para el álbum, Madonna confirmó que «Gang Bang» formaría parte de la lista de canciones revelada en su sitio web oficial en febrero de 2012. El 8 de marzo, Mika, también compositor del tema, tuiteó: «Era rara como la mierda, clandestina y líricamente genial; es asombrosa y extraña. Me encanta, suena tan bien cantando palabras tan duras». Ese mismo día, se lanzó un fragmento de la pista. Orbit también comentó positivamente, describiéndola como «agresiva», «divertida» y «oscura».

Madonna pensó en el director de cine estadounidense Quentin Tarantino para filmar un video musical y participar en la promoción de la canción. Sin embargo, cuando se le preguntó al respecto, Tarantino mostró desinterés en dirigir su videoclip.

Composición
«Gang Bang» fue escrita por Madonna y Orbit con Priscilla Hamilton, Keith Harris, Jean-Baptiste, Mika, Don Juan "Demo" Casanova, y producida por Madonna, Orbit y The Demolition Crew. Es la canción más larga del álbum, con una duración de 5 minutos y 26 segundos. Su letra trata de una mujer que reúne a sus conocidos para buscar una venganza sangrienta contra su amante, relatando en diversos versos y estribillos: "Shot you dead, shot my lover in the head/I'm going straight to hell/And I've got a lot of friends there" antes de gritar, "Drive, bitch/Die, bitch!" —en español: «Te disparé, le disparé a mi amante en la cabeza/Me voy directo al infierno/Y tengo muchos amigos allí» y «¡Conduce, perra!/¡Muere, perra!»—. Termina con la línea: "If you're gonna act like a bitch/Then you're gonna die like a bitch" —en español: «Si vas a actuar como una perra/Entonces morirás como una perra»—.

«Gang Bang» es una canción dance con un tono oscuro, electrónica, electropop y techno, con un desglose de dubstep en su octava central y beats industriales. Michael Cragg, de The Guardian, comentó que la pista «recuerda a su álbum de American Life en su combinación de géneros un poco incómoda». El escritor X. Alexander, de Idolator, comentó que el carácter sombrío de las líneas de "Bang, bang, shot you dead, shot my lover in the head" en el estribillo «nos da un recuerdo de su subestimada colaboración de Celebration con Lil Wayne, "Revolver" (2009)».

Comentarios de la crítica
La canción recibió elogios de la crítica. Cragg, de The Guardian, escribió que «es una colección ridícula de efectos de sonido (sirenas de policía, disparos) y una amenaza imponente que en realidad es bastante divertida de una manera un poco desquiciada». Neil McCormick, de The Telegraph, escribió que el tema «es un ritmo techno sólido y una de las pistas más extrañas e interesantes del álbum». Bradley Stern, de MTV News, comentó que la canción «no solo es lo más destacado del disco, sino lo más destacado de la carrera de Madonna». Matthew Perpetua, de Pitchfork, escribió que «es la pista más audaz y experimental del álbum, y solo se ve empañada por una interpretación vocal que hace que su voz muy familiar sea un poco anónima y un intento poco entusiasta de una caída de bajo dubstep». Nick Levine, de BBC Music, la llamó «una pieza absurda de idiotez pop».

Priya Elan, de NME, escribió que «la música es fría y minimalista, recordando los ritmos caseros sucios de Erotica». Sal Cinquemani, de Slant Magazine, la llamó «un corte destacado en el que Madonna retrata de manera bastante convincente a una novia abandonada convertida en mujer fatal en la línea de Beatrix Kiddo», y escribió que «se parece más a una toma de orina del fetiche de gánsteres de [Guy] Ritchie que a una glorificación de ello». Melinda Newman, de HitFix, la llamó «uno de los temas más convincentes, con Madonna cantando en un registro bajo y susurrante, detallando que le disparó a su amante en la cabeza y, además, no se arrepiente. Es violento y explícito y es lo que Madonna solía representar: una sensación de peligro». Jim Farber, del New York Daily News, lo calificó de «histórico» y dijo que «puede ser la primera canción de balada asesina como disco del mundo». Samuel R. Murrian, de Parade, la ubicó en el puesto 72 en su lista de las 100 mejores canciones de Madonna, calificándola como «una película de venganza de explotación grindhouse vintage dentro de una melodía. Esta pista vívidamente cinematográfica crece y crece hasta que ella está gritando al final. Es muy divertida». Según Stern, la canción «retoma el papel de la despreciada cantante de "Thief of Hearts" (1992) de Erotica».

«Gang Bang» entró en algunas listas de récords debido a las descargas digitales de MDNA. En Corea del Sur, la canción debutó en el número noventa en la lista de descargas internacionales de Gaon Chart tras vender 3653 copias.

Interpretación en directo y controversia

«Gang Bang» se agregó a la lista de canciones de la gira musical The MDNA Tour y se interpretó como la tercera. En la actuación, Madonna atacó a varios de sus bailarines con un arma falsa en un «Paradise Motel» en movimiento, mientras las pantallas de fondo mostraban imágenes de salpicaduras de sangre. La interpretación fue condenada por grupos y movimientos como Mothers Against Guns, quienes dijeron que la cantante debería «saber más». Las reacciones de los miembros de la audiencia fueron bastante severas, y uno comentó: «Estábamos bailando y de repente la gente comenzó a darse cuenta de qué canción era», dijo el asistente al concierto Aaron Fransua, que estaba en la sección 120. «Todos nos quedamos allí. Todos los que estaban a mi alrededor tenían sorpresa en sus rostros. Escuché muchos 'guau'», declaró. Un miembro del personal de su gira le dijo a HuffPost que «Madonna preferiría cancelar su espectáculo que censurar su arte. Durante toda su carrera, ha luchado contra la gente que le dice lo que puede y no puede hacer. No va a empezar a escucharlos ahora». La propia Madonna explicó el uso de armas en una carta:

Comentó además sobre la controversia en una entrevista para Good Morning America, y dijo que no quitaría las armas de la actuación y agregó: «Eso sería como pedirle a la gente que no tenga armas en las películas de acción. Quiero decir, la cuestión es que las armas no matan a la gente, la gente mata a la gente. Toda la primera sección del programa es como una película de acción, y yo estaba interpretando a una súper zorra que quería vengarse».

Mientras revisaba el DVD del álbum en vivo MDNA World Tour, Arnold Wayne Jones, de Dallas Voice, escribió que «las proyecciones de salpicaduras de sangre durante 'Bang Bang', Madonna nos recuerda por qué hemos seguido sus maquinaciones durante casi 30 años». Entertainment Focus criticó a quienes se quejaron de la violencia en la actuación y escribió que «Este es un espectáculo de Madonna y ella nunca ha sido menos que atrevida». Jim Farber, del New York Daily News, escribió que la canción «podría ser la primera balada disco de asesinato de la historia», y dijo que en la actuación «Madonna hace volar a un ejército de intrusos con suficiente gusto para asegurar un papel protagónico en el próximo festival gore-fest de Quentin Tarantino».

Saeed Saeed, de The National, estuvo de acuerdo y calificó la actuación como «un jugueteo de venganza de Quentin Tarantino». Glenn Gamboa, de Newsday, llamó al espectáculo «una temporada de Dexter condensada en cinco minutos, completa con salpicaduras de sangre en las enormes pantallas de video». Mario Tarradell, de The Dallas Morning News, escribió que la actuación «estuvo perfectamente organizada y tenía un mensaje claro: Madonna no se verá obstaculizada». Andrew Matson, de The Seattle Times, escribió que «la violencia fue tan exagerada que eclipsó el resto del espectáculo».

Posicionamiento en la lista

Créditos y personal
 Madonna – compositora, productora, vocalista
 William Orbit – compositor, productor
 Mika – compositor
 Priscilla Renea Hamilton – compositor
 Keith Harris – compositor
 Don Juan "Demo" Casanova –compositor, productor, mezclador, batería y bajo
 Jean-Baptiste – compositor
 Stephen Kozmeniuk – compositor, editor, tecladista
 Michael Turco – sintetizadores adicionales
Fuentes: Discogs.

Véase también
 Discografía de Madonna
 Videografía de Madonna
 Canciones interpretadas por Madonna
 Premios y nominaciones de Madonna

Referencias

Enlaces externos

 Página oficial de Madonna

Canciones compuestas por William Orbit
Canciones producidas por William Orbit
Canciones producidas por Madonna
Canciones de Madonna
Canciones de 2012
Canciones en inglés

Gang Bang (canción)


John Henry Michell ( - ) est un mathématicien australien, professeur de mathématiques à l'université de Melbourne et spécialiste d'hydrodynamique des navires.

Enfance et formation
Michell est le fils de John Michell (prononcé Mitchell), un mineur, et sa femme Grace, née Rowse, et il est né à Maldon, Victoria. Ses parents avaient émigré du Devonshire en 1854. Formé d'abord à Maldon, il entre au  en 1877, où il obtient les bourses Draper et Walter Powell. En 1881, il commença les cours d'art à l'Université de Melbourne et obtint le diplôme de Bachelor of Arts à la fin de 1883. Il a eu un parcours exceptionnel, en tête de liste avec les honneurs de première classe chaque année et en remportant la bourse d'honneur finale en mathématiques et en physique.

Michell est ensuite allé à l'Université de Cambridge, a obtenu une bourse importante au Trinity College, et a été distingué senior wrangler avec trois autres dans la première partie des tripos mathématiques en 1887. Dans la deuxième partie des tripos en 1888, Michell a été placé dans la division un de la première classe.

Université de Melbourne
Michell reçoit le prix Smith en 1889 puis il est élu membre de Trinity en 1890, mais est retourné à Melbourne plus tard la même année et a été nommé professeur de mathématiques à l'Université de Melbourne. Il a occupé ce poste pendant plus de 30 ans. Son travail universitaire occupait tellement de son temps qu'il était difficile de faire des recherches originales. Le premier de ses articles, "" ("Sur la théorie des lignes de courant libres"), paru dans Transactions of the Royal Society en 1890, avait attiré l'attention sur ses capacités en tant que mathématicien, et au cours des 12 années suivantes, environ 15 articles ont été rédigés dans des revues anglaises. Il a été reconnu qu'il s'agissait d'importantes contributions à la connaissance de l'hydrodynamique et de l'élasticité, et en juin 1902, il a été élu membre de la Royal Society (FRS) , à Londres. Le nombre de ses étudiants à l'Université augmenta régulièrement, mais il n'y eut pas d'augmentation correspondante du personnel pendant longtemps. Michell a poursuivi ses travaux de recherche, mais aucun d'entre eux n'a été publié. En 1923, il devint professeur de mathématiques et, obtenant une certaine augmentation de personnel, établit des cours pratiques et des travaux dirigés, améliorant ainsi considérablement l'efficacité de son département. Michell a démissionné de la chaire à la fin de 1928 et a reçu le titre de professeur-chercheur honoraire. Il décède des suites d'une courte maladie le  à Camberwell. Michel ne s'est pas marié. Michell a publié The Elements of Mathematical Analysis (1937), un ouvrage substantiel en deux volumes écrit en collaboration avec Maurice Belz.

Héritage
Michell était considéré comme un homme timide et était l'un des premiers diplômés d'une université australienne à être élu à la Royal Society. C'était un bon professeur, de bonne humeur et patient avec les étudiants, mais son cœur était vraiment dans son travail de recherche. Son aide a été librement accordée à ses amis ingénieurs pour résoudre leurs problèmes, et il a fait de nombreuses expérimentations physiques, notamment la conception et la construction de plusieurs nouvelles formes de gyroscopes. Il était continuellement au travail, et on ne sait pas pourquoi il a choisi de ne publier aucun article après 1902. La valeur de son article sur "The wave resistance of a ship" ("La résistance aux vagues d'un navire"), publié en 1898, n'a été prise en compte qu'une trentaine d'années plus tard, lorsque les concepteurs anglais et allemands ont commencé à reconnaître son importance. Le frère de Michell,  (né en 1870) a apporté d'importantes contributions à la science mécanique, notamment le célèbre palier de butée Michell.

Au cours d'une carrière de recherche relativement courte, Michell a publié 23 articles scientifiques qui comptent parmi les contributions les plus importantes jamais apportées par un mathématicien australien. Un mini-symposium s'est tenu lors de la 3e conférence biennale sur les mathématiques et les applications techniques (EMAC '98) célébrant le centenaire de la publication du célèbre article de Michell en 1898 sur l'hydrodynamique des navires, The wave resistance of a ship, Phil. Mag. (5) 45 (1898) 106-123.

Depuis 1999, la médaille Michell est décernée par l'ANZIAM en son honneur.

Publications de JH Michell
 « The small deformation of curves and surfaces with applications to the vibrations of a helix and a circular ring », Messeng. Math. 19, (1890) 68-82.
 « On the exhaustion of Neumann's mode of solution for the motion of solids of revolution in liquids, and similar problems », Messeng. Math. 19 (1890) 83-86.
 « Vibrations of a string stretched on a surface », Messeng. Math. 19 (1890) 87-88.
 « On the stability of a bent and twisted wire », Messeng. Math. 19 (1890) 181-184.
 « On the theory of free stream lines », Phil. Trans. A. 181 (1890) 389-431.
 « On a property of algebraic curves », Australasian Assoc. Adv. Sci. Report (1892) 257.
 « On the bulging of flat plates », Australasian Assoc. Adv. Sci. Report (1892) 258.
 « The highest waves in water », Phil. Mag. (5) 36 (1893) 430-437.
 « A map of the complex Z-function: a condenser problem », Messeng. Math. 23 (1894) 72-78.
 « The wave resistance of a ship », Phil. Mag. (5) 45 (1898) 106-123.
 « On the direct determination of stress in an elastic solid, with application to the theory of plates », Proc. Lond. Math. Soc. 31 (1899) 100-124.
 « The stress in a rotating lamina », Proc. Lond. Math. Soc. 31 (1899) 124-130.
 « The uniform torsion and flexure of incomplete tores, with application to helical springs », Proc. Lond. Math. Soc. 31 (1899) 130-146.
 « The transmission of stress across a plane of discontinuity in an isotropic elastic solid, and the potential solutions for a plane boundary », Proc. Lond. Math. Soc. 31 (1899) 183-192.
 « Some elementary distributions of stress in three dimensions », Proc. Lond. Math. Soc. 32 (1900) 23-35.
 « Elementary distributions of plane stress », Proc. Lond. Math. Soc. 32 (1900) 35-61.
 « The stress in an aeolotropic elastic solid with an infinite plane boundary », Proc. Lond. Math. Soc. 32 (1900) 247-258.
 « The stress in the web of a plate girder », Quart. J. Pure Appl. Math. 31 (1900) 377-382.
 « The theory of uniformly loaded beams », Quart. J. Pure Appl. Math. 32 (1900) 28-42.
 « The determination of the stress in an isotropic elastic sphere by means of intrinsic equations », Messeng. Math. n.s. 350 (1900) 16-25.
 « The uniplanar stability of a rigid body », Messeng. Math. n.s. 351 (1900) 35-40.
 « The inversion of plane stress », Proc. Lond. Math. Soc. 34 (1902) 134-142.
 « The flexure of a circular plate », Proc. Lond. Math. Soc. 34 (1902) 223-228.
 (avec M.H. Belz) « The elements of mathematical analysis » (2 vols) Macmillan 1937.

Bibliographie
 Karl-Eugen Kurrer: The History of the Theory of Structures. Searching for Equilibrium, Ernst & Sohn 2018, p. 707, p. 793, p. 851 et p. 1033 (Biographie),  ;
 E.O. Tuck, "The wave resistance formula of J.H. Michell (1898) and its significance to recent research in ship hydrodynamics", J. Austral. Math. Soc. Série B 30 (989) 365-377 ;
 A. Goriely, "Twisted elastic rings and the rediscoveries of Michell's instability", J. Elasticity 84, 281-299. (2006).

Références

Liens externes

Professeur à l'université de Melbourne
Étudiant de l'université de Melbourne
Membre de la Royal Society
Décès en février 1940
Naissance en octobre 1863
Mathématicien australien du XIXe siècle
Mathématicien australien du XXe siècle
Lauréat du prix Smith
Décès à 76 ans
Senior Wrangler

John Henry Michell


A sexta temporada da série de televisão dramática estadounidense Chicago Fire foi encomendada em 10 de maio de 2017 pela NBC, estreou em 28 de setembro de 2017 e foi finalizada em 10 de maio de 2018, contando com 23 episódios. A temporada foi produzida pela Universal Television em associação com a Wolf Entertainment, com Derek Haas, Michael Brandt e Matt Olmstead como produtores e com Dick Wolf como produtor executivo. A temporada foi ao ar na temporada de transmissão de 2017-18 às noites de quinta-feira às 22h00, horário do leste dos EUA.

A sexta temporada estrela Jesse Spencer como Tenente Matthew Casey, Taylor Kinney como Tenente Kelly Severide, Monica Raymund como Bombeira Gabriela Dawson, Kara Killmer como paramédica Sylvie Brett, David Eigenberg como Bombeiro Christopher Hermann, Yuri Sardarov como Bombeiro Brian "Otis" Zvonecek, Joe Minoso como Bombeiro Joe Cruz, Christian Stolte como Bombeiro Randy "Mouch" McHolland, Miranda Rae Mayo como Bombeira Stella Kidd e Eamonn Walker como Chefe de Batalhão Wallace Boden.

A temporada terminou com uma audiência média de de 9.67 milhões de telespectadores e ficou classificada em 29.º lugar na audiência total e classificada em 26.º no grupo demográfico de 18 a 49 anos.

Enredo
O show explora a vida, tanto profissional quanto pessoal, dos bombeiros, equipes de resgate e paramédicos do Corpo de Bombeiros de Chicago no fictício Quartel 51, lar do fictício Carro Pipa 51, Viatura 81, Esquadrão de resgate 3, Batalhão 25 e Ambulância 61.

Elenco e personagens

Principal
 Jesse Spencer como Tenente Matthew Casey
 Taylor Kinney como Tenente Kelly Severide
 Monica Raymund como Paramédica Gabriela Dawson
 Kara Killmer como paramédica Sylvie Brett
 David Eigenberg como Bombeiro Christopher Hermann
 Yuri Sardarov como Bombeiro Brian "Otis" Zvonecek
 Joe Minoso como Bombeiro Joe Cruz
 Christian Stolte como Bombeiro Randy "Mouch" McHolland
 Miranda Rae Mayo como Bombeira Stella Kidd
 Eamonn Walker como Chefe de Batalhão Wallace Boden

Recorrente
 Randy Flagler como Bombeiro Harold Capp
 DuShon Brown como Connie
 Gary Cole como Chefe Carl Grissom
 Eloise Mumford como Hope Jacquinot
 Daniel Di Tomasso como Tenente Zach Torbett
 Ariane Rinehart como Lily
 Daniel Zacapa como Ramon Dawson
 Melissa Ponzio como Donna Boden
 Damon Dayoub como Bombeiro Jake Cordova
 Quinn Cooke como Bria Jameson
 Andrew Rothenberg como Sr. Jameson
 Michael Hayden como Chefe Dave Huffhines

Participações
 Robyn Coffin como Cindy Herrmann
 Sarah Shahi como Renee Royce
 Marquis Rodriguez como Rashidi
 John Gatins como Chefe Sam Mullins
 Michael Cognata como Julian Robbins
 Treat Williams como Bennie Severide
 Kim Delaney como Jennifer Sheridan
 Cynthia Sosa como Delia Cantor
 Steve Casillas como Gregg Hill

Crossover

 Jason Beghe como Sargento Hank Voight ()
 Jon Seda como Detetive Antonio Dawson ()
 Jesse Lee Soffer como Detetive Jay Halstead ()
 Tracy Spiridakos como Detetive Hailey Upton ()
 Patrick John Flueger como Adam Ruzek ()
 Marina Squerciati como Kim Burgess ()
 Amy Morton como Sargento Trudy Platt ()
 Nick Gehlfuss como Dr. Will Halstead ()
 Yaya DaCosta como April Sexton ()
 Colin Donnell como Dr. Connor Rhodes ()
 Brian Tee como Dr. Ethan Choi ()
 Marlyne Barrett como Maggie Lockwood ()

Episódios

Recepção

Audiência

Notas

Lançamento em DVD

Temporadas de Chicago Fire
Temporadas de séries de televisão de 2017
Temporadas de séries de televisão de 2018

Chicago Fire (6.ª temporada)


Socijalni konzervativizam je društveno-politička filozofija koja se zalaže za očuvanje i zaštitu društveno tradicionalnih vrijednosti i običaja. Socijalni konzervativci se u kontekstu Zapadne kulture većinom smještaju u politički spektar desnog krila dok se u ostatku svijeta mogu nalaziti s obje strane političkog spektra. Pošto je riječ o društvenoj filozofiji, socijalni konzervatizam nema jedinstvenu ekonomsku politiku. Neki se zalažu za državni intervencionizam te jaču ulogu države u ekonomskim problemima dok drugi pridodaju veći značaj slobodnom tržištu i manjoj ulozi države u ekonomskim problemima.
Neke ključne vrijednosti za koje se socijalni konzervativci zalažu su:

Očuvanje obitelji kao temelja društva te borbu za interese same obitelji
Promicanje ponosa na nacionalni identitet
Borbu za nacionalne interese
Očuvanje nacionalne/regionalne kulture i običaja

Izvori

Političke ideologije

Socijalni konzervativizam