Doktor Nâzım veya Selanikli Mehmed Nazım Bey (1872<ref name="Uğur Ümit Üngör">{{Kitap kaynağı|başlık=Modern Türkiyenin İnşası: Doğu Anadolu'da Ulus, Devlet ve Şiddet (1913-1950)|sayfa=97|yayıntarihi=2016|yayınyeri=İstanbul|yayıncı=İletişim Yayınları|özgünyıl=2009|ad=Prof. Dr. Uğur Ümit|soyadı=Üngör}}</ref>- 26 Ağustos 1926), Türk siyasetçi, hekim, 22 Temmuz 1918-8 Ekim 1918 arası Maârif Nazırı ve 1915-16 dönemi Fenerbahçe SK başkanı. İttihat Terakki Cemiyeti'nin kurucu liderlerinden ve Jön Türk Devrimi'nin öncü isimlerindendir. Askeri Tıbbiye'de okuduğu dönemlerde, daha sonrasında Osmanlı İmparatorluğu'nun bir dönemine hükmedecek İttihat Terakki Fırkası'nın ve Teşkîlât-ı Mahsusa'nın kurulmasında, örgütlendirilmesinde ve Osmanlı toplumunda büyük bir dönüşüm sağlayan meşrutiyetin yeniden ilanında oldukça önemli rol almış birkaç yöneticisi arasındadır.

1893 yılında gittiği Paris'te 14 yıl boyunca cemiyetin gelişmesi ve Meşrutiyet'in yeniden ilanı için çalıştı. II. Meşrutiyet'in ilanını sonuçlandırmak için 1907 yılında İzmir ve Selanik'e geçti, bunu başaran ekibin başında yer aldı. II. Abdülhamid'e etkin muhalefet düzenlediği dönemlerde daha çok demokrasi ve özgürlük ideolojileri temelinde siyaset yaptıysa da, 1911 yılından sonra İmparatorluğa karşı artan etnik bölücü faaliyetler, tüm ideolojik düşüncesini tamamıyla değiştirdi ve işlediği Osmanlıcılık siyaseti, Türk Milliyetçiliğine evrildi. Ayrıca bu dönemlerde Bahaddin Şakir ile birlikte 1913-1918 yılları arasında faaliyet gösteren Teşkîlât-ı Mahsûsa'nın kurucusu oldu.Osman Selim Kocahanoğlu, İttihat - Terakkî'nin Sorgulanması ve Yargılanması Meclis-i Mebusân Tahkikatı Teşkilât-ı Mahsusa Ermeni Tehcirinin İçyüzü Dîvân-ı Harb-i Örfi Muhakemesi, İstanbul, 1998.Osmanlı İttihat ve Terakkî Cemiyeti'nin 1906-1907 Senelerine Ait Muhaberatının Kopya Defteri, s. 119-123, 180-181 Daha sonrasında I. Dünya Savaşı'nın sonuna kadar ideolojik olarak yönettiği cemiyette verilen bütün kararlarda söz sahibi oldu.Hüseyin Cahit Yalçın, İttihatçı Liderlerin Gizli Mektupları, İstanbul, 2002, s.109

I. Balkan Savaşı sırasında 1912'de Selanik'in Yunanların eline geçmesi üzerine, Türk milliyetçisi olduğu gerekçesiyle yargılanmaksızın Atina'da bir hücrede tutuldu ve psikolojik baskıya maruz kaldı. İttihat Terakki Cemiyeti'nin talebi üzerine serbest bırakılarak İzmir'e gönderildi. Bu yaşadıklarının da etkisiyle savaştaki Bulgarların gerçekleştirmiş olduğu savaş suçlarını eleştiren ve Osmanlı Hristiyanlarından intikam alınmasını isteyen makaleler yayınladı.

1915-16 döneminde Fenerbahçe SK'nın Başkanlık makamında bulundu. Osmanlı Devleti'nde son Talat Paşa hükûmeti içinde, kendisi istemediği halde Talat Paşa'nın ısrarlarına karşın Maârif Nazırı olarak yer aldı. Osmanlı'nın yenilgisi ile biten I. Dünya Savaşı'ndan sonra İttihatçı arkadaşlarıyla beraber Avrupa'ya kaçtı ve 1922'de yurda dönebildi. Çeşitli siyasi etkinlikleri nedeniyle daha önce üç kez idam cezası alan Doktor Nâzım, son olarak 1926'da Atatürk'e karşı düzenlenen İzmir Suikastı olayında kendisine suç isnat edildi, ancak suikast ile adı geçen sanıkların yargılandığı İzmir'deki duruşmalarda değil de, İttihat ve Terakki Cemiyeti'nin eski yöneticilerinin yargılandığı Ankara davaları safhasında mahkemeye çıktı, ancak suikast olayı hakkında herhangi bir delil bulunamamasına karşın idam edildi.Ankara İstiklal Mahkemesi Zabıtnamesi, Doktor Nazım Bey'in Birinci Defteri, TBMM Arşivi Dosya No: 239-31, Defter No: 1-8

 Yaşamı

1872'de Selanik'te dünyaya geldi. Babası, Selanik Türklerinden abani sarıklı bir ağa olarak tanınan Vardar (Makedonya Türkleri) boyuna mensup Hacı Abdülhamid Efendi, annesi Ayşe Hanım'dır. Babasını henüz bebekken kaybetti. Rüştiye (ortaokul) eğitimini Selanik'te tamamladıktan sonra 1885'te 15 yaşındayken İstanbul Askerî Tıbbiye İdâdîsi'ne girdi. Bu okuldaki üç yıllık eğitimin ardından Mekteb-i Tıbbiye-i Şahane'ye (Askeri Tıp Akademisi) girdi. Öğrencilik yıllarında Nâmık Kemal'in yazılarının etkisinde kaldı ve Tıbbiyede 4 Haziran 1889 tarihinde kurulan, daha sonra İttihat-Terakki adını alacak olan İttihâd-ı Osmânî Cemiyeti'ni bir grup arkadaşıyla beraber kurmuş, ilk yıllarından itibaren cemiyet içinde aktif görevler almıştır. Öğrenimi sürmekte iken; 1893 yılında tıbbiyeden arkadaşları Ahmet Verdani ve Ali Zühtü Bey'lerle birlikte, daha önce buraya gelmiş bulunan Ahmed Rıza Bey'in grubuyla siyasi bağlantı kurmak amacıyla Paris'e gitmiş ve orada iki cemiyeti birleştirerek "Osmanlı İttihat ve Terakki" cemiyetini kurmuştur. Daha sonra burada, yarıda kalan öğrenimini tamamlamak için Sorbonne Üniversitesi'nin Tıp Fakültesi'ne kaydolmuştur.Ahmet Bedevi Kuran, İnkılap Tarihimiz ve Jön Türkler, İstanbul 1945, s.31

 Avrupa yılları
Doktor Nâzım ve arkadaşları, Paris'e kendilerinden 5 yıl önce gelen ve II. Abdülhamit'e karşı muhalefet eden Ahmet Rıza Bey ile bağlantı kurmak, ona cemiyeti yurt dışında temsil etmesini önermekle görevlendirilmişti. Doktor Nâzım, Avrupa'daki Jön Türkler ile Osmanlı topraklarındaki muhalif gençlerin "Osmanlı Terakki ve İttihat Cemiyeti" adı altında birleşmesine öncülük etti. Cemiyetin başkanlığını ilk etapta Ahmed Rıza üstlendi. Daha sonra Paris'teki İttihatçı gençleri bir araya toplamak amacıyla bir gazete çıkarılmasını teklif etti. Bunun üzerine 1 Aralık 1895'te Ahmed Rıza ile birlikte Meşveret gazetesini yayımladı. Burada "vatan" ve "millet" konularını içeren yazılar yazdı, II. Abdülhamid yönetimini eleştirdi. "Fransız modeli" bir yapılanmanın gerektiğini belirterek "demokratik" ve "laik" görüşleri savundu.  Yazılarında "örgütlü muhalefet" tezini işleyen Doktor Nâzım, 1894'te Osmanlı Terakkî ve İttihat Cemiyeti'nin kurulmasında etkili oldu. Doktor Nâzım, yarım kılan tıp eğitimini 1895'te Paris'te, Sorbonne Üniversitesi'nde tamamlayarak, jinekolog doktor oldu ve Paris Hastanesi'nde göreve başladı.Mithat Şükrü Bleda, İmparatorluğun Çöküşü, İstanbul 1986, s. 14-18, 24-25, 101-102, 157

1896 yılında II. Abdülhamit, İttihatçıların darbe yapacağına ilişkin bir istihbarat alması üzerine bir yandan İstanbul'da büyük bir tutuklama operasyonu düzenlerken, diğer yandan da Fransız hükûmetine; Paris'teki İttihatçı gençleri sınırdışı etmesi için baskılarını arttırmıştı. Bu baskılar sonucu Doktor Nâzım ve arkadaşları Fransa'dan sınır dışı edildi. Bu olay sonrası Belçika'da eylemlerine devam eden örgüt, yine II. Abdülhamid'in ısrarlarıyla buradan da sınır dışı edilince İsviçre'ye geçti. Doktor Nâzım, burada Tunalı Hilmi, Abdullah Cevdet gibi isimlerin de aralarında bulunduğu aydınları da örgüte kazandırdıktan sonra, gizlice olarak Paris'e gitti. Doktor Nâzım yoğun çabaları sonucunda, Temmuz 1897'de II. Abdülhamid'in baskısı ile kapatılan, bir süre Belçika'ya ve ardından Cenevre'ye taşınan Meşveret gazetesinin ve cemiyetin tekrar Paris'e dönmesini sağladı ve ardından, 1899'da yapılan kongrede yine Ahmed Rıza Bey'i destekledi. Bu arada cemiyete; yeni üyelerin kaydedilmesinde ve maddi yardım sağlanmasında çok etkisi oldu.

Cemiyetin 1896'da Paris'te düzenlediği olağanüstü toplantısında Mizancı Murad'ın başkan seçilmesinden sonra, cemiyetin merkezi Cenevre'ye taşındı ancak Mizancı Murad ile anlaşamayan Ahmed Rıza'nın Paris'te kalıp Fransızca Meşveret'i yayınlaması uygun görülmüştü. Doktor Nâzım da, onunla birlikte Paris'te kaldı. Zamanla cemiyet içerisindeki anlaşmazlıkların artması üzerine cemiyetin birtakım üyeleri, Ahmed Rıza ve Doktor Nâzım'ın cemiyetten çıkarılmasına karar verip bunu Mizan'da yayınladılar. (bu gelişme üzerine Mizancı Murad, başkanlığı bırakmak zorunda kalmış; yerine cemiyetin başkanlığına Çürüksulu Mahmud Bey getirilmiştir.) Cemiyet, kısa süre sonra dağılma sürecine girdi; Haziran 1897'de II. Abdülhamit'in serhafiyesi Ahmet Celalettin Paşa ile cemiyet namına görüşen Mizancı Murad, padişah affı ile İstanbul'a dönünce; onu, Türk sefaretlerinde görev kabul eden diğer Jön Türkler izledi. Doktor Nâzım, Sultanın tekliflerini kabul etmeyip, geriye kalan bir avuç hürriyet yanlısından birisiydi. Arkadaşları ile birlikte Meşveret'i yayınlamayı sürdürdü.

Jön Türkler'i birleştirmek amacıyla Prens Sabahattin'in girişimiyle 4-9 Şubat 1902'de Paris'te I. Jön Türk Kongresi'nde Doktor Nâzım, "Prens Sabahaddin'ci" grupla düşünsel ayrılığa düştü. Prens Sabahaddin ve Ali Kemal'in başını çektiği grup, düzenlenecek bir ihtilal için başka devletlerin işbirliğini uygun görüyor, Ahmet Rıza ve Doktor Nâzım ise bunu kabul etmiyordu. Kongre, bir karar alamadan dağıldı. Aynı tarihlerde İstanbul'da, Padişah fermanı ile Doktor Nâzım hakkındaki ilk idam kararı verildi.

 Selanik ve İzmir
Prens Sabahaddin, 1907 yılında Teşebbüs-ü Şahsi ve Adem-i Merkeziyet Cemiyeti adıyla yeni bir dernek kurarken; Doktor Nâzım, Bahattin Şakir ile birlikte Osmanlı Terakki ve İttihat Cemiyeti'nin başını çekti. Cemiyetin kadrolaşma ve teşkilâtlanma görevi 1907'de kendisine verildi. Onun gayretleriyle yurt içinde ve dışında yeni şubeler açıldı ve teşkilât aktif bir hale geldi. Bildiriler hazırlayarak her şubenin neler yapması gerektiğini, teşkilât ve kadrolaşma usullerini ayrıntılı biçimde anlattı. Siyasî faaliyetlerinden dolayı Doktor Nâzım vatan haini ilân edilerek idam cezasına mahkûm edilmiş olduğundan gizlice yurda dönmek için bazı teşebbüslerde bulundu. Aynı yıl, Talat Bey'in başını çektiği, merkezi Selanik olan Osmanlı Hürriyet Cemiyeti'nin daveti üzerine Rum komitacıların yardımıyla Selanik'e geçti. Selânik'te Midhat Şükrü Bleda'nın evinde kaldı. Burada iken çalışmalarını yoğunlaştırıp teşkilâtı bütünleştirme girişiminde bulundu. İki örgüt, 27 Eylül 1907'de imzalanan bir belge birleştirildi. Doktor Nâzım, "Osmanlı Terakki ve İttihat Cemiyeti" adının kullanılmasını kabul ettirdi. Doktor Nâzım ile İttihat ve Terakkî Cemiyeti yöneticileri, Selanik'te bir ihtilâlin yapılmasını karara bağlamışlardı. II. Abdülhamid yönetimine karşı gerçekleştirilecek ihtilâli ancak İzmir Kolordusu önleyebilirdi. Doktor Nâzım'ın esas amacı İzmir Kolordusu'na mensup subayları cemiyete üye yapmak ve onların yardımını sağlamaktı. İzmir'e varınca Binbaşı Tâhir Bey ve Halil Menteşe ile irtibat kurdu. Jandarma zâbiti Eşref Kuşçubaşı ile birlikte çalışmalarını yürüttü. İzmir'de Eşref Kuşçubaşı'nın jandarma, Sâmi Bey'in polis ve Reşid Bey'in İzmir inzibat âmirliklerine tayin edilmesi Doktor Nâzım'ın buradaki komitacılık faaliyetlerini kolaylaştırdı. İzmir'de Evliyâzadeler'den Refik Bey'in kızı Beria Hanım'la tanıştı ve daha sonra 1909 yılında onunla evlendi. İzmir'de çeşitli yerlerde merasimler düzenleyip kadrolaşmayı temin etti. Aydın ve Denizli'ye giderek tanınmış kişileri cemiyete üye yaptı. Çakıcı Mehmed Efe ile görüşüp onu II. Abdülhamid'e karşı yapılacak ihtilâle katılmaya davet etti. Böylelikle, II. Abdülhamit'in istibdat yönetimine karşı Paris'teki sivil örgütlenmenin yanı sıra, Selanik'te de askeri bir örgütlenme oluşmuştu.

23 Temmuz 1909 - 23 Temmuz 1910 tarihleri arasında İttihat ve Terakkî Cemiyeti'nde kâtib-i umûmî olarak görev yapan Doktor Nâzım, Selanik'teki cemiyet ile yakınlaşması sonucu hürriyetin dağa çıkarak kazanılacağına kanaat getirdi. Payitaht'tan, Rumeli'deki ayaklanmaları bastırması için İzmir'deki konuşlu 3. Ordu'nun Selanik'e  gönderilmesi emredilince, İzmir'deki askerler arasında örgütlenmeyi sağlamak için "Hoca Yâkub Efendi, Selânikli Nâzım, Yâkub Ağa, Tütüncü Yâkub Ağa, Rüstem" kimliğiyle İzmir'e gidip dükkân açtı. Bu dükkânda propaganda faaliyetleri yürüttü, birçok genci cemiyetin yeminli üyesi yaptı.

Makedonya'daki Kolağası Niyazi Bey ve ardından  Binbaşı Enver Bey'in dağa çıkıp ihtilali başlatmasından sonra bölgeye gönderilen İzmir ordusunun ilk taburları Selanik rıhtımına çıktıklarında ihtilale katıldılar. 23 Temmuz 1908'de Makedonya'nın Köprülü Hükûmet Konağı önünde İkinci Meşrutiyet ilan edildi. O sırada Milas'ta bulunan Doktor Nâzım, ihtilal haberini alınca Selanik'e geçti; diğer yöneticiler gibi Londra Oteli'nin balkonundan nutuk verdi.

 II. Meşrutiyet
Dr. Nâzım, Meşrutiyet'in ilanından sonra "Anadolu Vilayetleri Umumi Valisi" görevine getirildiği için İzmir'e döndü ancak aktif görevde yer almak yerine perde arkasında kalmayı istiyordu. Bu nedenle bir süre Selanik Belediye Hastanesi Baştabibi olarak çalıştı, ancak cemiyet merkez komitesinin sürekli üyesi olup 1911'e kadar cemiyetin genel sekreterliğini yaptı.

 31 Mart İsyanı
31 Mart İsyanı'ndan sonra Hürriyet ve İtilaf Fırkası'nın iktidar olmasıyla başlayan ittihatçı avı sırasında 9 Kasım 1912'de Yunanistan'da yakalandı.

Bâb-ı Âli Baskını'nın ardından iktidara gelen ittihatçıların çabalarıyla serbest bırakıldı ve yurda döndü.

 1912-1918
Doktor Nâzım, cemiyette çeşitli komisyonların yanında Paris'te, İttihat-Terakki Cemiyeti için birlikte çalıştığı yakın arkadaşı ve Fenerbahçe eski başkanlarından Dr. Hamid Hüsnü Kayacan'ın telkinleriyle 1915-16 döneminde Fenerbahçe Spor Kulübü'ne bir devre başkanlık yaptı. Daha sonrasında Celâl Sahir Erozan ile birlikte İzmir'de önce "Halka Doğru" dergisini çıkarmış ve Türk Ocakları'nın kuruluşu ve gelişiminde yardımcı olmuştur. Balkan Savaşı sırasında Hilal-i Ahmer adına; Selanik Devlet Hastanesi'nde baştabip iken, Yunan komitacıları tarafından esir alınarak Atina'ya götürülmüştür. Hapishanede 11 ay boyunca kaldığı bu dönemde Yunan komitacılar tarafından yoğun bir psikolojik saldırı altına alınmış ve kendisine İstanbul ve Selanik'in Yunanlar tarafından işgal edildiği, Selanik'teki annesi ile kızkardeşinin de İstanbul'a sürgün edildiği söylenerek, psikolojik baskı altında tutulmuştur. I. Dünya Savaşı'na girilmeden 2 ay önce İttihat ve Terakki Cemiyeti'nin yoğun ısrarları sonrasında serbest bırakıldı ve İstanbul'a geri döndü. Burada Türkler'in ekonomik yönden fakir olduklarını görünce onları kalkındırma yolunda çalışmalar yaptı; iktisat kongreleri düzenleyerek ticaretle meşgul olmalarını teşvik etti. Rumelihisarı'nda kolektif bakkallık şirketi kurdu. I. Dünya Savaşı sırasında askere gitmek istediyse de İttihat ve Terakkî Cemiyeti'nin merkez-i umûmî üyeliği görevinde kalması daha uygun bulundu. Savaş esnasında Talat Paşa'nın zorlaması ile Men'-i İhtikâr Komisyonu üyeliğini kabul etti. 11 ay süren Atina'daki mahpusluk dönemdeki yaşadığı travmalar sonrasında I. Balkan Savaşı'nda Bulgar ve Yunan komitacıların, Müslüman ahaliye yaptığı mezalimleri gerekçe göstererek, Osmanlı İmparatorluğu'nda bulunan Hristiyan tebaadan intikam alınması için yazılar yazmıştır. Merkez-i Umumi'de, yani cemiyetin yüksek kurulunda Osmanlı Devleti'nin, I. Dünya Savaşı'na dahil olunma tartışmalarının yapıldığı dönemde, Osmanlı Devleti'nin, harbe katılmamasından yana olmuştur.

 Maarif Nazırlığı
21 Temmuz 1918'de yeni kurulan hükûmette, istemediği halde Talat Paşa'nın ısrarına karşın, kısa bir süre Talat Paşa kabinesinde Maarif Nazırı (Eğitim Bakanı) oldu. Üç ay süren bu görevi sırasında devlet malını titizlikle koruduğu, hatta şahsına ayrılan makam arabasına bile binmediği belirtilir. Nazırlığı sürecinde ayrıca Avrupa'ya tahsil için Osmanlı gençlerinin gönderilmesini teşvikledi. I. Dünya Savaşı'nda Almanya'nın yenilmesinden sonra hükûmet düştü; İttihat ve Terakki Partisi ise kendisini feshetme karar aldı.

 Almanya ve Rusya
Üst düzey İttihatçılar, bir Alman denizaltısı ile 2 Kasım 1918'de Almanya'ya giderken, aralarında bulunanlardan birisi de Doktor Nâzım idi. 5 Temmuz 1919'da işgal kuvvetlerinin baskısı ile Divan-ı Harb-i Örfi tarafından gıyabında ikinci kez idam kararı çıktı.

Berlin'de iken, İtilâf devletleri karşısında ezilen Müslüman milletlerin haklarının siyasal düzlemde korunması için İslâm İhtilâlleri Cemiyeti'nin kurulmasına yönelik çalışmalara katıldı. Enver Paşa'nın Bolşevikler'e esir düştüğünü öğrenince onu kurtarmak amacıyla Moskova'ya gitti ve onun hapisten çıkarılmasını sağladıktan sonra Berlin'e döndü. Berlin'de Müslüman milletlerin lehinde propaganda yapmak maksadıyla bir büro açtı. Burada yaptığı çalışmalarda Anadolu'da devam eden Millî Mücadele'yi destekledi. 1921'de Moskova ve Batum'a gitti ve buralarda da İslâm İhtilâlleri Cemiyeti'nin çalışmalarını yürüttü. Enver Paşa'nın yanında kalarak onun Anadolu'ya girip Mustafa Kemal Paşa'ya muhalif bir duruma düşmesini engelledi. Cemâl Paşa ile Çarçu'da buluştu ve Buhara'da Türkler'in teşkilâtlanması çalışmalarında bulundu. Ancak Enver Bey'in askerî faaliyetleri bu çalışmaların aksamasına sebep oldu. Bunun üzerine Buhara'dan Moskova'ya döndü. Daha sonra bir süre tekrar Almanya'da yaşadı. 1922 yılında sırasıyla Ermeni Kırımı ile suçlanan Talat Paşa, Sait Halim Paşa, Bahaddin Şakir, Cemal Azmi ve Cemâl Paşa'lar'ın; Ermeni suikastçılar tarafından öldürülmesi, kendi hayatı hakkında endişelenmesine yol açtığından Alman polisinden koruma talep etti.

Doktor Nâzım, Talat Paşa'nın katilinin cezalandırılması ve Paşa'nın bir büstünün yapılması için uğraş verdi. Bu arada, Avrupa'da verimsiz olduğunu, Ankara'ya geçmek istediğini Mustafa Kemal Paşa'ya birden çok kez yazdıysa da cevap alamadı. Bunun hayal kırıklığı ile Moskova'ya Enver Paşa'nın yanına gitti. Sakarya Meydan Muharebesi'nin kazanıldığı haberi gelince Enver Paşa ile yolları ayrıldı. Yakın arkadaşı şair Nâzım Hikmet'in de yardımıyla hatıralarını yazmaya başladı ama bunları tamamlayamadı ve yayınlayamadı.

Enver Paşa Bolşevikler ile çarpışınca, Ruslar'ın kendisini Moskova'dan uzaklaştırmak istemesi üzerine Almanya'ya geri döndü. Ancak Almanya'da, Ermeni komitacılar tarafından öldürülme riski hala mevcuttu. İzmir'in kurtuluşundan sonra siyasî faaliyetlerde bulunmamak kaydıyla yurda dönmesine izin verildiğinden İzmir'e geldi.

 Yurda dönüşü ve idamı
1922'de İzmir'e yerleşen Doktor Nâzım siyasetten elini eteğini çekti. Cumhuriyetin ilanından sonra da bacanağı dış işleri bakanı Doktor Tevfik Rüştü Aras başta olma üzere eski İttihatçılarla görüşmeye devam etti. Yahya Kemal Beyatlı'ya göre Doktor Nâzım; "katı, sinirli, sözünden dönmeyen, son derece dürüst, demokrat" bir şahıs olarak tanımlanmıştır. Kendisi için, Ermeni Soykırımı hakkında herhangi bir delil olmamasına rağmen suçlanmıştır. Bunun sebebi ise; 10 yıl süreyle İttihat ve Terakkî Cemiyeti merkez-i umûmî üyesi olması ve İngiltere karşıtı bir politika izlemesinden kaynaklanan bir "suizan"dan ibaret olduğu belirtilmiştir.

17 Haziran 1926'daki İzmir Suikastı dolayısıyla tutuklanan İttihatçılar arasında yer aldı. 1 Temmuz 1926 tarihinde tutuklandıktan sonra Ankara'ya getirildi. Ankara İstiklâl Mahkemesi tarafından yargılandı. Bu olayla ilgili herhangi bir bilgisi ve suçu olmadığını söyleyerek hakkındaki iddiaları reddetti. Mahkeme tarafından kendisine; suikast ile alakalı hiçbir soru sorulmamış, mahkeme boyunca yalnızca İttihat-Terakki Cemiyeti dönemindeki faaliyetleri hakkında sorgulanmıştır.Falih Rıfkı Atay, Zeytindağı, İstanbul 1981, s. 36 Mahkeme heyeti ve savcılık iddianamesince kendisine şu yazılı suçlar atfedilmiştir;

 Müteareke yıllarında yurt dışında Ankara Hükûmeti aleyhine Enver Paşa ile gizli bir teşkilatta çalışmak, Batum Kongresi ve Batum macerası.
 Cavit Bey'in evinde yapılan toplantıya katılmak.
 Terakkiperver Partisi'ne maddi ve manevi yardımda bulunmak ve Şükrü Bey'e İzmir'deki seçim sonuçları hakkında mektup yazmak.

Doktor Nazım, bu suçlamalar dışında Enver Paşa'nın Moskova'dan kendisine yazdığı mektuptan dolayı da suçlu bulunmuştur. Ancak bununla birlikte; hayatı boyunca 3. kez idama mahkûm edildi ve 26 Ağustos 1926 Perşembe gecesi Cebeci'de asılmak suretiyle infaz gerçekleştirildi. Daha sonra 1956 yılında İzmir Suikastı yargılamaları birçok kişi tarafından tartışılmış ve bu tarihte bir iade-i itibar girişimi de yapılmış olsa da bu olay, sonuçlanamamıştır. İzmir suikastı davasına bakan yargıçlardan Ali Kılıç ise; "Ben bu davaya bakan hâkimim. Görüşümü verdiğim kararla belirtmiştim. Bugün o kararların müdafaası yalnız benim şahsıma kalmıştır. Bu işten çekinmem. Adli hata olup olmadığının araştırılması için hukuki bir yol varsa, elbette bu yola başvurulabilir"'' şeklinde beyanat vermiştir.

Kaynakça

1870 doğumlular
1926 yılında ölenler
Osmanlı hekimleri
Osmanlı siyasetçileri
Âliye Divan-ı Harb-i Örfi'nce suçlu bulunanlar
İzmir Suikastı nedeniyle idam edilmiş kişiler
Türk spor yöneticileri
Fenerbahçe SK başkanları
Selanik doğumlu siyasetçiler
20. yüzyılda Osmanlılar
İttihat ve Terakki üyeleri
Ankara'da ölenler
İdam edilmiş siyasetçiler

Doktor Nâzım


An Asphodeline prolifera in uska species han Liliopsida nga syahan ginhulagway ni Friedrich August Marschall von Bieberstein, ngan ginhatag han pagkayana nga asya nga ngaran ni Carl Sigismund Kunth. An Asphodeline prolifera in nahilalakip ha genus nga Asphodeline, ngan familia nga Xanthorrhoeaceae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Asphodeline

Asphodeline prolifera


Panayiotis Michael Zavos (), or Panos Zavos (, ), is a physiologist who was born in Cyprus and later emigrated to the United States. Zavos has been the subject of controversy for making unsubstantiated claims that he can clone human beings.

Academic career
Zavos received a Bachelor of Science in biology-chemistry in 1970, a Master of Science in biology-physiology in 1972, and an Education Specialist in Science (Ed.S.) in 1976 from Emporia State University in Emporia, Kansas. He earned a doctorate in animal physiology in 1978 from the University of Minnesota. He also received an MBA in 2008. He received the Distinguished Alumnus Award from Emporia State University

Zavos is Professor Emeritus in reproductive physiology at the University of Kentucky. He was named as an Honorary Professor by the Chinese Academy of Sciences, and as a Professor Emeritus by the Venkateshwara Institute of Medicine in India. He has served as a member of the International Advisory Committee of the Middle East Fertility Society.

Cloning claims
Zavos claims to have created and implanted cloned human embryos. However, Zavos' claims were roundly dismissed after he failed to produce any proof and have been widely condemned by doctors, politicians, and religious and pressure groups.

Professor Hans Evers, chairman of the European Society of Human Reproduction and Embryology, stated: "All the scientific evidence so far indicates that it is completely impossible to clone humans. Anyone claiming that he is going to clone a human does not know what he is talking about. All these guys, including Zavos are doing damage to the profession and goodwill we have built up for many years in the area of fertility treatments."

Professor Robert Winston, emeritus professor of fertility studies at Imperial College London, said "I do not know of any credible evidence that suggests Dr Zavos can clone a human being. This seems to be yet another one of his claims to get repeated publicity".

Arthur Caplan, a bioethicist at the University of Pennsylvania said of Zavos, "I think he is the most dangerous of the current fringe proponents of cloning, because he knows more, stretches the facts, and seems to be wallowing in a mix of publicity and fund-raising that rests on a foundation of hype."

UK Health Secretary John Reid condemned Zavos' attempts to create a cloned human baby as a "gross misuse of genetic science".

Spyros Simitis, the brother of former Greek Prime Minister Costas Simitis, characterized Zavos's claims as "scientific barbarism". He said that if human cloning were to become reality, it would mean the "end of human freedom and evolution". He also referred to the possible use of cloning by governments for controlling and shaping society according to the government's will.

References

External links
Professor Zavos

1944 births
Living people
University of Minnesota alumni
American people of Greek Cypriot descent
21st-century American biologists
Cypriot scientists
Greek Cypriot people
People from Lexington, Kentucky
Cypriot emigrants to the United States
Emporia State University alumni
People from Famagusta District
Pseudoscientific biologists

Panayiotis Zavos


The third molar, commonly called wisdom tooth, is the most posterior of the three molars in each quadrant of the human dentition. The age at which wisdom teeth come through (erupt) is variable, but this generally occurs between late teens and early twenties. Most adults have four wisdom teeth, one in each of the four quadrants, but it is possible to have none, fewer, or more, in which case the extras are called supernumerary teeth. Wisdom teeth may become stuck (impacted) against other teeth if there is not enough space for them to come through normally. Impacted wisdom teeth are still sometimes removed for orthodontic treatment, believing that they move the other teeth and cause crowding, though this is not held anymore as true.

Impacted wisdom teeth may suffer from tooth decay if oral hygiene becomes more difficult. Wisdom teeth which are partially erupted through the gum may also cause inflammation and infection in the surrounding gum tissues, termed pericoronitis. More conservative treatments, such as operculectomies, may be appropriate for some cases. However, impacted wisdom teeth are commonly extracted to treat or prevent these problems. Some sources oppose the prophylactic removal of disease-free impacted wisdom teeth, including the National Institute for Health and Care Excellence in the UK.

Structure

Tooth morphology
Morphology of wisdom teeth can be variable.

Maxillary (upper) third molars commonly have a triangular crown with a deep central fossa from which multiple irregular fissures originate. Their roots are commonly fused together and can be irregular in shape.

Mandibular (lower) third molars are the smallest molar teeth in the permanent dentition. The crown usually takes on a rounded rectangular shape that features four or five cusps with an irregular fissure pattern. Roots are greatly reduced in size and can be fused together.

Dental notation
There are several notation systems used in dentistry to identify teeth.  Under the Palmer/Zsigmondy system, the right and left maxillary wisdom teeth are represented by 8┘ and └8, while 8┐and ┌8 represent the right and left mandibular wisdom teeth. Under the FDI notational system, the right and left maxillary third molars are numbered 18 and 28, respectively, and the right and left mandibular third molars are numbered 48 and 38. According to the Universal Numbering System the right and left upper wisdom teeth are numbered 1 and 16 and the right and left lower wisdom teeth are 17 and 32.

Variation
Agenesis of wisdom teeth differs by population, ranging from practically zero in Aboriginal Tasmanians to nearly 100% in indigenous Mexicans (see research paper with world map showing prevalence). The difference is related to the PAX9, and MSX1 gene (and perhaps other genes).

Age of eruption
There is significant variation between the reported age of eruption of wisdom teeth between different populations. For example, wisdom teeth tend to erupt earlier in people with African heritage compared to people of Asian and European heritage.

Generally wisdom teeth erupt most commonly between age 17 and 21. Eruption may start as early as age 13 in some groups and typically occurs before the age of 25. If they have not erupted by age 25, oral surgeons generally consider that the tooth will not erupt spontaneously.

Root development can continue for up to three years after eruption occurs.

Function

Anthropologists believe wisdom teeth, or the third set of molars, serve to help chew food in the adult, in humans and in apes and monkeys, who all have wisdom teeth too, in their diet of harder to chew food – like fresh fruit, leaves, roots, nuts and meats. After the advent of agriculture over 10,000 years ago, and especially with the industrial revolution in recent centuries, soft human diets became more common, including the use of tools (cutting the food) and cooking to make food easier to chew. Such diets typically result in jaws growing less in certain parts than those of paleolithic humans and not enough room for the wisdom teeth.

Clinical significance

Wisdom teeth (often notated clinically as M3 for third molar) have long been identified as a source of problems and continue to be the most commonly impacted teeth in the human mouth. Impaction of the wisdom teeth results in a risk of periodontal disease and dental cavities.   Impacted wisdom teeth lead to pathology in 12% of cases.

Impacted wisdom teeth are classified by the direction and depth of impaction, the amount of available space for tooth eruption and the amount of soft tissue or bone that covers them.  The classification structure allows clinicians to estimate the probabilities of impaction, infections and complications associated with wisdom teeth removal. Wisdom teeth are also classified by the presence of symptoms and disease.

Treatment of an erupted wisdom tooth is the same as any other tooth in the mouth. If impacted and having a pathology, such as caries or pericoronitis, treatment can be dental restoration for cavities and for pericoronitis, salt water rinses, local treatment to the infected tissue overlying the impaction, oral antibiotics, surgical removal of excess gum flap (operculectomy), or if those failed, extraction or coronectomy.

The National Health Service in the UK recommends people go to dental check-ups every 3-24 months, depending on the state of the teeth and gums and the recommendation of the dentist.

Common pathologies associated with wisdom teeth
Odontogenic infections are a dental complication originating inside the tooth or in close proximity to the surrounding tissues. There are different types of odontogenic infections which may affect impacted wisdom teeth such as periodontitis, pulpitis, dental abscess and pericoronitis.

Pericoronitis is a common pathology of impacted third molar. It is an acute localized infection of the tissue surrounding the impacted wisdom teeth. Clinically the tissue appears to be red, tender to touch and edematous. The common symptoms the patient's report are pain 'that ranges from dull to throbbing to intense' and often radiates to mouth, ear or floor of the mouth. Moreover, swelling of the cheek, halitosis and trismus can occur.

Odontogenic cysts
Odontogenic cysts are a less common pathology of the impacted wisdom tooth with some estimates of prevalence from 0.64% to 2.24% of impacted wisdom teeth. They are described as 'cavities filled with liquid, semiliquid or gaseous content with odontogenic epithelial lining and connective tissue on the outside'. However, studies have found cysts to be prevalent in a small percentage of impacted wisdom teeth that are extracted. The most common types associated with impacted third molars are radicular cysts, dentigerous cysts and odontogenic keratocysts. Large cysts take 2-13 years to develop.

Oral hygiene care
Practice and maintenance of good oral hygiene can help prevent and control some wisdom tooth pathologies. In addition to twice daily toothbrushing, interdental cleaning is recommended to ensure plaque build doesn't occur in interdental areas. There are various products available for this – dental floss and interdental brushes being the most common.

Removal of impacted wisdom teeth
Removal of asymptomatic impacted wisdom teeth with the absence of disease and no evidence of local infection as a prophylactic method has been disputed within the dental community for a long time. There is insufficient, reliable scientific evidence for dental health professionals and policy makers to determine if asymptomatic disease-free impacted wisdom teeth should be removed. Therefore, the decision will depend on a combination of clinical expertise and patient preference. If the tooth is retained, regular check-ups to identify any problems that may occur is recommended. Considering the lack of quality evidence at present, more long-term studies need to be undertaken to obtain a reliable scientific conclusion.

Mandibular third molar surgery recovery
Platelet-rich fibrin (PRF) is a postoperative method used to heal the alveolar socket following the removal of the mandibular third molar. PRF is a second generation result of the isolation of platelets, white blood cells, stem cells and growth factors from blood samples. Studies have shown that when used there are improvements in pain sensations, swelling and a decreased risk of developing dry socket. This method was shown to only reduce symptoms and is not completely preventive. To date there is no clear correlation between the use of PRF after a mandibular third molar removal surgery and the recovery of jaw spasms, bone restoration and soft tissue healing. Further studies with larger study samples are needed to validate current theories.

Prognosis
About a third of symptomatic unerupted wisdom teeth have been shown to partially erupt and be non-functional or non-hygienic. Studies have also shown that 30% to 60% of people with previously asymptomatic impacted wisdom teeth will have an extraction of at least one of them in 4 to 12 years from diagnosis.

Risk factors of inferior alveolar nerve damage
Temporary and permanent inferior alveolar nerve (IAN) damage is a known complication of the surgical removal of impacted lower third molars, happening in 1 in 85 patients and 1 in 300 extractions, respectively. Studies have shown that certain risk factors may increase the likelihood of IAN damage. Proximity of the impacted third molar root to the mandibular canal, which can be seen in radiographs, has been shown to be a high-risk factor for IAN damage. Alongside this, the depth of impaction of the tooth, surgical technique and surgeons experience are all contributing risk factors for IAN damage during this procedure. Careful case-by-case consideration is crucial to avoid this risk.

Lower anterior teeth crowding
Lower anterior teeth crowding has been a common discussion among the orthodontic community for decades. In the 1970s it was thought that unerupted wisdom teeth produced a forward directed force which would cause crowding of the anterior segment. Recent research has shown that there is no agreed opinion and that the cause is due to a variety of factors. This includes dental factors such as tooth crown size and primary tooth loss. Skeletal factors which include growth of the maxilla and mandible and the presence of malocclusions. General factors, including the age and gender of the patient. Overall, recent research has suggested that wisdom teeth alone do not cause crowding of teeth.

History
Although formally known as third molars, the common name is wisdom teeth because they appear so late – much later than the other teeth, at an age where people are presumably "wiser" than as a child, when the other teeth erupt. The term probably came as a translation of the Latin dens sapientiae. Their eruption has been known to cause dental issues for millennia; it was noted at least as far back as Aristotle:

The oldest known impacted wisdom tooth belonged to a European woman who lived between 13,000 and 11,000 BCE, in the Magdalenian period. Nonetheless, molar impaction was relatively rare prior to the modern era. With the Industrial Revolution, the affliction became ten times more common, owing to the new prevalence of soft, processed foods.

See also

References

External links

 National Institute of Clinical Health and Excellence Guideline to Wisdom teeth removal
 Wisdom tooth extraction WebMD article

Types of teeth
Vestigial organs
Human mouth anatomy
Acute pain
Supernumerary body parts

Wisdom tooth


Looft Almanya'nın kuzeyinde Schleswig-Holstein eyaletinde, Steinburg iline bağlı yerleşim yeri. 12,43 km² yüzölçüme sahiptir. Nüfusu, 30 Haziran 2005 itibarıyla yaklaşık 381 olarak tespit edilmiştir. Belediye Başkanlığı Hans-Hermann Hollm tarafından yürütülmektedir.

Dış bağlantılar
 www.amt-schenefeld.de

Steinburg iline bağlı yerleşim birimleri

Looft


Der Große Preis der Schweiz 1953 fand am 23. August auf der Rennstrecke Bremgarten bei Bern statt und war das achte von neun Rennen der Automobil-Weltmeisterschaft 1953.

Hintergrund
Bei Maserati ersetzte Hermann Lang den verletzten González. Ansonsten trat das Team mit seiner Stammbesetzung Fangio, Bonetto und Marimón an. Auch bei Ferrari änderte sich an der Teambesetzung (Ascari, Farina, Villoresi und Hawthorn) nichts. Bei Gordini steuerte der Amerikaner Fred Wacker den dritten Wagen, Connaught fehlte ebenso wie Cooper. Wieder mit dabei war das englische H.W.M.-Team, das Paul Frère, Lance Macklin und Albert Scherrer ins Rennen schickte.

Training
Wie 1953 üblich, bestimmten die Ferrari und die Maserati das Trainingsgeschehen. Juan Manuel Fangio sicherte sich im Maserati die Pole-Position vor Ascari und Farina. Die viertbeste Zeit erzielte überraschend Maurice Trintignant im Gordini, der damit je zwei Werkswagen von Maserati und Ferrari geschlagen hatte. Fred Wacker hatte im Training einen schweren Unfall, bei dem er sich so verletzte, dass er nicht am Rennen teilnehmen konnte.

Rennen
Fangio nutze seine Pole-Position zum besten Start, konnte die Führung aber nur bis zur Hälfte der ersten Runde verteidigen, als ihn Ascari überholte. Farina und Trintignant konnten ihre guten Startpositionen dagegen nicht umsetzen, Farina fiel am Start auf die neunte Stelle zurück, konnte sich im Laufe der ersten Runde auf die siebte Stelle vorkämpfen. Trintignant kam als neunter aus der ersten Runde zurück, Rosier und Swaters beendeten die erste Runde gar nicht. Bis zur siebten Runde hatte sich Farina auf die dritte Stelle vorgekämpft, eine Runde später fiel Fangio mit Getriebeproblemen von Ascari ab und tauschte 3 Runden später mit Bonetto das Auto und fiel auf Platz 9 zurück, als er in der nächsten Runde nochmals halten musste, um ein Rad zu wechseln. Dadurch rutschte Farina vor auf dem zweiten Platz vor Villoresi, der sich aber in der 20. Runde auf von Peter Hirt versprühtem Öl drehte, seinen Kühler beschädigte und im Verlauf des Weiteren Rennens einige Male die Box aufsuchen musste, um Wasser nachzufüllen. Fangio konnte in Bonettos Wagen einige Plätze gutmachen, fiel aber in der 29. Runde mit Motorschaden aus. In Runde 40 steuerte der führende Ascari mit Problemen am Motor die Box an und verlor so über eine Minute. Er fiel auf den vierten Platz zurück. Farina führte nun vor Marimón und Hawthorn. Vier Runden später überholte Hawthorn den Argentinier, der zwei weitere Runden später mit Motorschaden aufgeben musste. Ascaris Wagen war nach dem Boxenstopp wieder vollkommen in Ordnung und er startete eine Aufholjagd. In Runde 51 überholte er Hawthorn und zwei Runden später ging er an Farina vorbei und lag so wieder in Führung, die er bis zum Ziel verteidigen konnte. Er gewann das Rennen vor Farina und Hawthorn. Was zu diesem Zeitpunkt niemand ahnen konnte, es war sein letzter Sieg in einem Weltmeisterschaftslauf, zudem auch das letzte Mal, dass er ein Rennen beenden sollte.

Meldeliste

Klassifikation

Startaufstellung

Rennergebnis

WM-Stand nach dem Rennen
1953 erfolgte die Punktevergabe nach folgendem Schema:

 Es zählten nur die vier besten Ergebnisse aus neun Rennen. Streichresultate sind in Klammern gesetzt.
 Die mit * gekennzeichneten Zahlen schließen den Punkt für die schnellste Runde ein.
 gleichfarbig markierte Felder weisen auf geteilte Fahrzeuge hin.

Einzelnachweise

1953
Schweiz
Grosser Preis der Schweiz 1953
Bremgarten-Rundstrecke

Großer Preis der Schweiz 1953


Línea 10 es una línea de transporte urbano de pasajeros de la ciudad de Paraná, Argentina. El servicio está actualmente operado por la empresa Buses Paraná U.T.E. (ERSA Urbano/Transporte Mariano Moreno). Esta línea pertenece al Grupo 1.

Anteriormente el servicio de la línea 10 era prestado por la empresa La Victoria T.P.S.R.L., luego esta fue comprada por la empresa ERSA.

Esta línea desde su creación fue la más importante y principal que llegaba a la zona norte de la ciudad, más precisamente a los barrios Toma Nueva y Toma Vieja por Av. Blas Parera, pero desde la modificación de los recorridos de todas las líneas a mediados de 2018 esto cambió y cortaron su recorrido en Casa de Gobierno, donde al llegar vuelve hacia zona sur, esto generó malestar en los vecinos de zona norte, que a pesar de sus reclamos esta línea fue retirada y reemplazada allí por la línea 1, la cual ahora debe hacerse cargo sola de toda la zona norte, (incluyendo Barrio Thompson dónde ser retiró la línea 6), y la única línea que apoya en un pequeño trayecto a la 1, es la línea 16 la cual reemplaza a la 10 desde Plaza Alvear pero llega solo a Barrio Hernandarias y vuelve desde allí realizando el mismo trayecto que la línea 10 hasta Libertad y España.

Recorrido

Ramal Único: Barrio Santa Lucía - Casa de Gobierno
Ida: Desde Av. Jorge Newbery y División de los Andes, División de los Andes, Crisólogo Larralde, P. Hartman, Gral. Artigas, Av. Jorge Newbery, División de los Andes, Miguel David, Av. Francisco Ramírez, A. Jauretche, Alejo Peyret, Av. de las Américas, Bv. Gdor. Racedo, Gral. Belgrano, Gualeguaychú, E. Bavio, Italia, Santa Fe, Laprida hasta Córdoba.

Vuelta: Desde Laprida y Córdoba, Córdoba, Libertad, Paraguay, Enrique Carbó, 9 de Julio, Bv. Gdor. Racedo, Toribio Ortíz, Alejo Peyret, Av. Francisco Ramírez, Miguel David, División de los Andes, Av. Jorge Newbery, Gral. Artigas, P. Hartman, Crisólogo Larralde, División de los Andes hasta Av. Jorge Newbery.

Longitud: 17,2km

Puntos de Interés dentro del recorrido
 Barrio Santa Lucía
 Estación de trenes
 Casa de Gobierno

Combinaciones
 Gualeguaychú y Monte Caseros:
 Líneas  3
 Bavio y Chile:
 Líneas  1,  11
 Córdoba y Cervantes:
 Líneas  1,  11,  14/A,  14/B,  24

Referencias

Líneas de colectivos de Paraná

Línea 10 (Paraná)


අනුරුද්ධ කුමාර ජාතික පාසල

ලංකාවේ සයවන බෞද්ධ පාසලයි. ගම්පොල කලාපයේ විශිෂ්ටතම බාලක පාසලයි.

අනුරුද්ධ කුමාර ජාතික පාසල


الانتخابات هي عملية رسمية لاختيار شخص لتولي منصب رسمي. من المهم التمييز بين شكل الانتخابات ومضمونها. في بعض الحالات توجد الأشكال الانتخابية ولكن يغيب المضمون الانتخابي مثل حالة عدم توفر الخيار الحر وغير المزيف للاختيار بين بديلين على الأقل. معظم دول العالم تقيم الانتخابات على الأقل بشكل رسمي ولكن في العديد من الانتخابات تكون غير تنافسية (مثلا يحظر على جميع الأحزاب المشاركة باستثناء حزب واحد).

تتبع الانتخابات في الديمقراطيات الحديثة لملء المقاعد في البرلمان (ممثل السلطة التشريعية)، وأحيانا في السلطة التنفيذية (الرئاسة ورئاسة الحكومة والحكم المحلي) والسلطة القضائية. كما تستخدم هذه العملية أيضا في كثير من الأماكن في القطاع الخاص مثل الشركات (كانتخاب مجالس الإدارة في الشركات المساهمة من قبل المساهمين) ومنظمات الأعمال من النوادي والجمعيات التطوعية.

الناخبون
 الناخب هو من يحق له التصويت وهي قضية محورية في الانتخابات. فيجب قبل إجراء أي عملية انتخابية تحديد الشروط التي يجب توفرها في الأشخاص حتى يحق لهم التصويت (مثلاً: يحق لجميع حاملي أسهم الشركة المشاركة التصويت لاختيار مجلس إدارة الشركة شريطة أن لا يشارك في عملية عد الأصوات). أما الانتخابات الرسمية، فمعظم دساتير وقوانين الدول تحدد كون الناخب مواطن بلغ سن الرشد يتمتع بحقوقه المدنية والسياسية. وأحيانا يتم وضع قيود أخرى.

أنظمة الانتخابات

يوجد العديد من الأنظمة الانتخابية بسبب تعدد الغايات والطرق، ولكل نظام انتخابي محاسنه ومساوئه لذى لا يوجد نظام انتخابي أمثل.

الاستفتاء

حيث يتم طرح سؤال محدد على الناخبين، يتم الإجابة عليه إما نعم أو لا. يستخدم هذا النظام للحصول على قرار حاسم من الشعب باعتباره أعلى سلطة في الدولة. أحد أشهر أشكال الاستفتاء هي إقرار دستور جديد (حيث يتم كتابة مسودة وطرحها للاستفتاء). كما يمكن استخدام الاستفتاء لحل موضوع خلافي لم يتم التوصل على حل له داخل دوائر الدولة (مثلاً طرحت الحكومة في سويسرا استفتاءً لحظر سياحة الانتحار ).

يعيب على هذا النظام وجود خيارين فقط إما نعم وإما لا، وفي حال الرفض قد يتطلب الأمر إقامة استفتاء جديد على أساس جديد (مثل رفض إقرار دستور ما مما يتطلب إعادة كتابة المسودة وطرحها للاستفتاء مرة أخرى).

الانتخاب الفردي
يوجد في هذا النظام الانتخابي رابح واحد فقط. ويستخدم بشكل رئيسي في انتخاب الرئيس أو رئيس الحكومة. يمكن استخدامه في انتخابات تشكيل المجالس ولكن ينبغي تقسيم الدولة إلى دوائر صغيرة يمثل كل دائرة في هذا المجلس رابح واحد (أي أن عدد الدوائر يساوي عدد المقاعد).
يمكن إجراء الانتخاب الفردي على مرحلة واحدة أو مرحلتين. في المرحلة الأولى يفوز الشخص الذي يحصل على أعلى عدد من الأصوات الصحيحة أياً كانت نسبة انتخابه (لنفترض وجود أربعة مرشحين على مقعد واحد وعدد الأصوات الصحيحة هو 1000 وحصل الأول على 350 صوت أي 35% والثاني على 300 صوت أي 30% والثالث 200 صوت أي 20% والرابع 150 صوت أي 15% فيفوز المرشح الأول مباشرة).

أما الانتخاب الفردي على مرحلتين ففي حال عدم حصول أي مرشح على نسبة 50%+1 فيتم الدعوة مرة أخرى إلى الانتخابات للمفاضلة بين المرشحين الذان حصلا على أعلى نسبة تصويت (بالعودة إلى المثال السابق لا يفوز أي مرشح وإنما يتم الدعوة للانتخاب مرة أخرى للمفاضلة بين المرشحين الأول والثاني فقط).

يمتاز النمط الفردي بسهولة الإجراءات والبساطة والوضوح. من عيوبه الأساسية أن هذا النظام بنزعته الطبيعية نحو الفردية تبرز العصبيات وينشط دور العائلات ويقوم المال بدور حاسم في نجاح المرشح. ومع هذا النمط يضعف تأثير الأحزاب التي تصبح أقل سيطرة حيث يستمد النائب قوته الانتخابية من علاقته بالناخبين أكثر من علاقته بالأحزاب، كما أنه لا يحقق تمثيل الأقليات.

نظام الكلية الانتخابية
يقوم هذا النظام على قيام الناخبين في كل ولاية أو محافظة باختيار من يمثلهم (غالباً ما يتم تحديد عدد الممثلين في كل ولاية حسب نسبة سكان إلى سكان البلد)، هؤولاء الفائزون في هذه الانتخابات الفرعية لا يتولون المنصب ولكنهم هم من يحق لهم انتخاب من سوف يتولى المنصب (أي يقوم المجتمع باختيار المجلس المركزي ويقوم هذا المجلس باختيار من سوف يتولى المنصب) أي أن المجلس المركزي هو مجموعة من الأشخاص الذين لهم حق التصويت بالتكليف، أي أنهم يصوتون بحسب التكليف الممنوح لهم من قبل من انتخبهم لدخول المجلس.

والهدف الأساسي من هذا النوع من المجالس الانتخابية ينبع من أنه في الماضي لم يكن هناك إمكانية للناخبين أن يتعرفوا على المرشح الذي يريد أن يتولى فرضاً رئاسة الجمهورية في الولايات المتحدة، ولذلك فقد تم ابتكار النظام بحيث ينتخب الجمهور مجموعة من الممثلين الذين يعرفهم بشكل مباشر في منطقتهم ويثق بهم ليمثلوهم في المجلس المركزي. وهؤلاء يتوجهوا إلى مكان انعقاد المجلس المركزي ويقوموا بالتعرف على المرشحين عن قرب وينتخبون من يقتنعوا أنه كفؤ للمركز. ومن أشهر المناصب في العالم التي تعتمد هذه الآلية منصب رئيس الولايات المتحدة الأمريكية ومنصب البابوية في الفاتيكان.

ينتقد البعض هذه الطريقة بأنها معقدة إلى حد ما إضافة إلى زوال سبب وجودها بعد الثورة التكنولوجية حيث أصبح بمقدور أي ناخب معرفة التفاصيل التي يشاء عن المرشحين والاستماع لخطاباتهم ومناظراتهم وبالتالي يصبح على دراية كافية بالمرشح حتى يقوم بانتخابه مباشرة بدلاً من انتخاب من يمثله حتى يقوم هذا الممثل بانتخاب الرئيس.

لاحقاً تم تعديل هذا النظام في الولايات المتحدة بحيث أصبح الناخبين ينتخبون المرشج مباشرة ويتم حصر الأصوات في كل ولاية والمرشح الذي يحصل على أعلى الأصوات داخل الولاية تذهب جميع أصوات الولاية لهذا المرشح ويتم تحديد عدد أصوات الولاية حسب نسبة عدد سكانها إلى عدد سكان الولايات المتحدة، والمرشح الذي يحصل على أكثر من نصف أصوات المجمع الانتخابي (أصوات جميع الولايات) يفوز بالرئاسة (مثلاً في انتخابات الرئاسة الأمريكية 2012 حصل باراك أوباما على نسبة 60.24% من الأصوات في ولاية كاليفورنيا فذهبت جميع أصوات الولاية الخمسة والخمسين لصالحه).

أي أن نسبة التصويت على مستوى الدولة ليست هي الحاسم في اختيار الرئيس وإنما عدد الأصوات التي فاز بها داخل المجمع الانتخابي ففي انتخابات الرئاسة الأمريكية عام 2000 حصل المرشح الديمقراطي آل غور على نسبة 48.38% من إجمالي عدد أصوات فيما حصل المرشح الجمهوري جورج دبليو بوش على نسبة 47.87% من إجمالي الأصوات ومع ذلك فاز جورج بوش الابن لأنه حصل على 271 صوت في المجمع الانتخابي مقابل 266 صوت لآل غور.

نظام التمثيل النسبي
نظام التمثيل النسبي هو أحد أكثر الأنظمة الانتخابية قدرة على تمثيل مختلف مكونات المجتمع. وهو بالتالي يحقق بشكل مباشر المعنى المراد من النظام الانتخابي. يختلف تطبيق التمثيل النسبي باختلاف النظام الانتخابي المطبق في الدول التي تتبع التمثيل النسبي. فهو إما أن يكون تمثيل نسبي للأحزاب السياسية فقط، أو أن يكون تمثيل نسبي للأحزاب والمناطق، أو تمثيل نسبي للأحزاب والمناطق والهيئات العامة كالنقابات. والتمثيل النسبي يعني أن نسبة التمثيل في البرلمان تعتمد على النسبة التي يحصل عليها الحزب أو التجمع في الانتخابات. وأغلب أنظمة التمثيل النسبي تعتمد نظام الدائرة الواحدة وانتخاب القائمة لا الأشخاص وبالتالي تكون المفاضلة بين برامج انتخابية وخطط وسياسات وليس على أساس العلاقات الشخصية. (مثال لنفترض ترشيح أربع قوائم لمجلس مكون من خمسين مقعد والقائمة الأولى حصلت على 40% تحصل بالتالي على 20 مقعد والثانية حصلت على 30% فتحصل على 15 مقعد والثالثة 20% فتحصل على 10 مقاعد والرابعة 10% فتحصل على خمس مقاعد). إن أهم ما يميز هذا النظام، هو أنه يتفق مع العدالة، ويحقق تمثيلاً صحيحاً للاتجاهات المختلفة في الرأي العام.

في معظم الأنظمة الانتخابية التي تعتمد التمثيل النسبي، هناك نسبة قطع وهي أقل نسبة يجب أن تحصل عليها القائمة لكي لتحصل على مقعد وهذه النسبة تختلف من دولة إلى أخرى، وهي تتراوح ما بين النسبة التي تؤهل الحزب لشغل مقعد واحد كما هي الحال في استونيا إلى أعلى نسبة قطع 10% كما هي الحال في تركيا. إن رفع نسبة القطع قد يحرم الشرائح الصغيرة من التمثيل في المجلس المنتخب أما نسبة القطع المنخفضة فتؤدي إلى مجلس مكون من عدد كبير من الأحزاب أو التحالفات الأمر الذي يجعل تحقيق الاستقرار السياسي أمر صعب إلى حد ما. تجيز بعض القوانين أن تقوم القوائم التي لم تصل نسبة التصويت لها إلى حد القطع بنقل الأصوات التي حصلت عليها إلى قائمة أخرى من ضمن التحالف الذي تنتمي إليه مما يمنع ضياع الأصوات. تقوم بعض الدول برفع نسبة القطع للتحالفات بين الأحزاب ففي إيطاليا مثلاً ينبغي على التحالف (مجموعة أحزاب مرشحة ضمن قائمة واحدة) الحصول على 10% من الأصوات ليتم تمثيله في مجلس النواب أما الحزب (قائمة جميع مرشحيها ينتمون إلى حزب واحد فقط) فيكفيه فقط 4% ليحصل على تمثيل في مجلس النواب.

هناك نوعان من الانتخابات النسبية:
 القائمة المغلقة: حيث يقوم الحزب أو التحالف بتحديد تسلسل الأعضاء الذين سوف يتم تمثيلهم في المجلس. فهنا يحق للناخب اختيار القائمة أو التيار الذي يمثله ولكن لا يحق له اختيار الأشخاص (مثلاً في حال فوز قائمة ما بثلاثة مقاعد يفوز الأسماء الثلاث الأولى بهذه المقاعد).
 القائمة المفتوحة: حيث يقوم الناخب باختيار الحزب أو التحالف ومن سيقوم بملئ المقاعد (المرشحين) التي سوف يفوز بها الحزب أو التحالف (فمثلا لو حصلت القائمة على ثلاث مقاعد يتم اختيار الأشخاص الثلاث ضمن هذه القائمة الذين حصلوا على أعلى نسبة تصويت لملئ هذه المقاعد الثلاث).

العديد من الدول التي كانت تعتمد فقط نظام التمثيل النسبي في الانتخابات بدأت بالتحول نحو نظام الانتخاب المختلط الذي يتبنى نوع من نظام الصوت الواحد على مستوى المناطق ونظام التمثيل النسبي على المستوى الوطني. ومن أهم الدول التي تحولت إلى هذا النظام المختلط كل من مصر وفرنسا وألمانيا وإيطاليا وبوليفيا وفنزويلا ونيوزيلندا وهنجاريا.

يؤخذ على نظام التمثيل النسبي ما يلي:
 عدم قدرته على إعطاء الأطراف تمثيلًا مناسبًا في البرلمان، وبالتالي فيتم التركيز في العادة على الأعضاء من المراكز الانتخابية الكبيرة في قوائم الأحزاب وتهمل المناطق النائية. لذى قامت بعض الدول بتبني نظام انتخابي مختلط أرادت بهذا التغلب على معضلة التمثيل للمناطق النائية والأطراف بدلاً من تركيز العمل السياسي في المراكز.
 عندما يكون عدد الأحزاب كبير فإن التمثيل لهم في البرلمان يؤدي إلى عدم استقرار سياسي. كما حدث في إيطاليا مما دعى إلى تغيير النظام الانتخابي ليتم انتخاب 75% من المقاعد بالنظام النسبي و25% بالنظام المطلق.
 عندما تكون نسبة الحسم عالية يتم تقليص التمثيل الحزبي في البرلمان إلى الحد الذي يخل بالتمثيل الشعبي للقوائم. وإذا لم يكن هناك إمكانية لنقل الأصوات فإن الحزب الأكبر يهيمن على الحياة السياسية بالرغم من أنه قد لا يكون ممثلاً لأغلب الشعب.

مقالات ذات صلة
 مرشح
 ترشيح مبدئي
 عملية انتخابية
 إصلاح انتخابي
 هيئة انتخابية
 أمر بتنظيم عملية انتخابية
 تقديرات إحصائية لنتائج الانتخابات
 مسح ما قبل اقتراع الناخبين
 مسح اقتراع الناخبين
 انتخابات غير مباشرة
 اتفاقية الشروط الانتخابية

مراجع

انتخابات
انتخابات حسب البلد
انتخابات حسب السنة
سياسة
سياسة مقارنة

انتخابات


Pedro Antonio Fernández de Castro Andrade et Portugal, (Madrid, 1632 - † Lima, 1672),  comte de Lemos,  Marquis de Sarria,  comte d'Andrade,  comte de Villalba,  duc de Taurisano et  vice-roi du Pérou de 1667 à 1672. Administrateur et politique espagnol né à Madrid en 1632, il est éduqué à l'art de la guerre et est l'un des favoris de la cour d'Espagne lorsque le roi Charles II de Habsbourg le nomme vice-roi du Pérou en 1666.

À son arrivée à Lima le 9 novembre 1667 au port de Callao, il prend possession de sa charge de vice-roi du Pérou dès le 21 novembre.

Il est célèbre à cette période pour sa droiture et son intransigeance et se soucie de l'orthodoxie des pratiques religieuses. Il encouragea la construction d'infrastructures à Lima et fonda plusieurs institutions publiques dont un hôpital pour les Indiens convalescents ainsi qu'un hospice pour certaines femmes repenties : la Casa de las Amparadas (la Maison des Protégées).

Agitation à Puno
Un millier de mineurs de Puno, de Potosi et du Nord du Chili se sont rebellés contre le vice-roi Pedro de Castro qui était arrivé dans la ville en visite, guidés par don Felipe Corrales, seigneur des propriétés proches de la ville et propriétaire des principales mines de la région de Puno. Le comte de Lemos régla la situation en exécutant les leaders de la révolte.

À Lima
Au début des années 1670, la nouvelle parvenant à Lima que le célèbre corsaire anglais Henry Morgan, qui avait pris , avait aussi capturé et mis à sac la ville de Panama, incita le vice-roi Pedro Fernández de Castro à envoyer une expédition de 18 navires et près de 3 000 soldats, mais leur arrivée à Panama était trop tardive car Morgan avait déjà abandonné la ville.

Sa foi catholique
Pedro Fernández de Castro était un catholique très dévoué et proche des jésuites, dont l'un était son père confesseur, le vénérable Francisco del Castillo. Ce dernier a aidé non seulement économiquement mais a même travaillé pendant la construction de l'église des Sans-abris. Il a aussi collaboré à la fondation de la Maison des Protégées, pour les prostituées repenties notamment.

Le vice-roi et son épouse, la comtesse , ont également été des parrains importants de la canonisation de Sainte Rose de Lima, tant à la Cour d'Espagne que par l'intermédiaire du Saint-Siège. Le 12 février 1668, Rose fut béatifiée, avec une célébration officielle qui eut lieu le 15 avril de la même année dans la basilique Saint-Pierre, et la communication officielle arriva à Lima le 18 janvier 1669. Le comte et la comtesse ont reçu, le 15 juin 1670, dans le port de Callao, la sculpture de la Bienheureuse et future Sainte Rose de Lima envoyée de la Cité du Vatican par le sculpteur Melchor Caffa. À l'occasion de sa béatification, son cercueil en bois a été remplacé par un cercueil en argent, payé par la comtesse. Le 11 août 1670, à la demande de la régente espagnole Marie-Anne d'Autriche, Rose de Lima a été nommée sainte patronne des possessions espagnoles en Amérique et aux Philippines. Elle a été finalement canonisée le 12 avril 1671 par le pape Clément X. Rose a été la première femme née en Amérique à être consacrée comme une sainte catholique.

Pendant son gouvernement, un événement prodigieux se produisit lorsqu'il tenta d'effacer l'image du Seigneur des Miracles, pour lequel il ordonna la construction d'un ermitage, et il chargea également Manuel de Escobar et Fray Diego Maroto de renforcer les bases de la peinture murale et de l'élever à une plus grande hauteur. Le 14 septembre 1671, la première messe est célébrée devant les hautes autorités ecclésiastiques et civiles, une date qui coïncide avec le jour de l'Exaltation de la Croix. Le culte commence à se répandre et de nombreux fidèles arrivent de différents endroits, commençant à appeler le crucifié Santo Cristo de los Milagros, ou Santo Cristo de las Maravillas (Saint-Christ des Miracles, ou des Merveilles).

Mariage et descendance
Le 20 juillet 1664, le comte de Lemos épouse .

Ensemble, ils ont :

 María Alberta Fernández de Castro Portugal y Borja (1665-1706), mariée avec ,  duc de Béjar, marquis de Gibraleón,  comte de Belalcázar.
 Gines Miguel Francisco Fernández Ruiz de Castro Portugal y Borja,  comte de Lemos, né le 16 octobre 1666, marié en premières noces avec Catalina Lorenza de Mendoza y Silva Haro y Aragon, puis en deuxièmes noces avec María Ana de la Piedad Osorio y Guzmán et en troisièmes noces avec María Josefa de Zúñiga Sotomayor y Castro.
 Salvador Francisco Fernández Ruiz de Castro Portugal y Borja (1668-1694), marié avec Francisca de Paula Centurión de Cordoba Mendoza y Carrillo de Albornoz,  marquise de Armunia.
 Rose Francisca Fernández de Castro Portugal y Borja 1669-
 Lucrecia Fernández de Castro Portugal y Borja 1670-
 Francisco Ignacio Fernández de Castro Portugal y Borja 1672-1692.

Mort
Il est mort à Lima le 6 décembre 1672. Son corps a été enterré dans l' et son cœur a été placé aux pieds de l'image de Nuestra Señora de los Desamparados, dans l'église qu'il a contribué à construire. Lorsque l'ancienne église de Nuestra Señora de los Desamparados, derrière le palais du gouvernement, a été démolie en 1938, le cœur du  a été transporté dans l'église Saint-Pierre et placé dans une niche entre les autels de saint François Borgia et de saint Louis de Gonzague. Le reste de son corps a été transporté dans sa ville natale.

Références

 Armesto, Victoria: la Galice feudal, page 582

Liens externes

 En 1668 el conde de Lemos llego a Laykakota y dio muerte a José Salcedo
 Virreyes del Peru, 1537 - 1826

Naissance à Madrid
Histoire de la Galice
Vice-roi espagnol
Vice-roi du Pérou
Naissance en 1632
Décès en 1672
Marquis de Sarria

Pedro Antonio Fernández de Castro


Udo Knapp (* 5. Mai 1945 in Altenburg) ist ein deutscher Politologe und Politiker. Er war der letzte Vorsitzende des SDS. Bis heute arbeitet er als Publizist u. a. für die taz.

Anfänge
Udo Knapp wurde in Altenburg (Thüringen), geboren. 1960 verließ die Familie die DDR und zog nach Hannover. Nach dem Abitur studierte er von 1966 bis 1972 Politikwissenschaft an der Freien Universität in Berlin. Ab 1972 arbeitete er als Sachbearbeiter beim Bezirksamt Spandau in der Jugendförderung. Mit seinem Kollegen Götz Aly wurde er an der Freien Universität mit einer gemeinsamen, umstrittenen Dissertation promoviert, die sich mit den fragwürdigen Tätigkeiten der kommunalen Jugendfreizeitarbeit Spandaus befasste.

Politik und Ämter
Knapp wechselte mehrmals die Partei; er engagierte sich zunächst im SDS in West-Berlin, wo er es zum SDS-Vorsitzenden brachte. Er stand dem SDS bis zur Selbstauflösung der Organisation 1970 vor. Er wurde 1969 parallel Vorreiter und am OSI Mitglied der maoistischen Rote-Zellen-Bewegung. Übergeordnet steuerte er in der Parteiinitiative PL/PI (Proletarische Linke/Parteiinitiative) eine Bewegung von Studenten, deren Mitglieder sich zu mindestens einem halben Jahr Lohnarbeit in einem Betrieb verpflichteten. Die maoistisch orientierte PL/PI bzw. ihre 1972 gebildete Nachfolgeorganisation PL (Proletarische Linke) stand damit Anfang der 1970er Jahre im unmittelbarer Gegnerschaft zum KSV und dessen KPD/AO. Gleichzeitig wurden alle diese ultralinken K-Gruppen durch die von Ostberlin unterstützte, traditionell kommunistische Einheitspartei SEW an den Berliner Hochschulen verdrängt. Knapp wurde Mitte der 1970er Jahre Mitarbeiter im Bezirksamt Spandau, dort aber entlassen, als er bei der Trauerfeier für ein RAF-Opfer sitzenblieb. "Natürlich habe ich diesen Mord abgelehnt, ich habe mich vom Terror distanziert, aber Staatstrauer wollte ich mir nicht verordnen lassen. Das ging mit mir nicht."

Udo Knapp war Mitglied der ÖTV und in den 1980er Jahren bei der Partei Die Grünen zunächst ab 1984 Assistent für deren Abgeordnete Hans-Christian Ströbele, Waltraud Schoppe sowie für die Fraktionsvorsitzenden der Grünen im Bundestag. Mit dem Parteiübertritt seines letzten Chefs, des Grünen-Abgeordneten Otto Schily, wechselte Knapp ebenfalls zur SPD. 1990 ging er in die noch existierende DDR zurück und wurde nach einer misslungenen Landtagskandidatur in Sachsen-Anhalt Dezernent in Wolgast.

Ab 1994 war er für die SPD stellvertretender Landrat der Insel Rügen, bis er 1996 abgewählt wurde. Er stellte sich gegen den massentourismusförderlichen Neubau einer vierspurigen Brücke auf die Insel. Er wurde Abteilungsleiter der Hochschulabteilung im Schweriner Bildungsministerium unter Regine Marquardt, 2002/03 im Finanzministerium und blieb Fraktionsvorsitzender der SPD-Fraktion in Sassnitz. Danach arbeitete er unter Minister Tiefensee für den Aufbau Ost im Bundesministerium für Verkehr, Bau und Stadtentwicklung (BMVBS). Auf Initiative Knapps, der für den "Beauftragten der Bundesregierung für die Neuen Bundesländer" tätig war, konstituierte sich am 4. Juli 2008 ein Runder Tisch ("Runder Tisch Produktionsschulen in den Neuen Ländern") im BMVBS in Berlin.

Positionen
Knapp verfasste zahlreiche Positionspapiere und politische Dokumente und arbeitet als Journalist.

Im August 2019 warf er den Ostdeutschen vor, am Sturz des SED-Regimes unbeteiligt gewesen zu sein und sich in zwei Diktaturen mehrheitlich angepasst verhalten zu haben. Ilko-Sascha Kowalczuk entgegnete ihm, Altlinke wie Knapp hätten bis 1989 sich für die DDR vor ihrer Haustür überhaupt nicht interessiert.

Vor dem Hintergrund der Streiks im öffentlichen Dienst im Jahr 2020 warf Knapp ver.di und anderen Gewerkschaften vor, "reine[n] Lohnmaschinen" zu sein, und kritisierte den Ausstand insbesondere angesichts der Corona-Situation als unsolidarisch. Seitens ver.di wurden seine Anschuldigungen zurückgewiesen und als Ausdruck einer Austeritätspolitik interpretiert.

Nach dem russischen Überfall auf die Ukraine 2022 warnte Knapp, Putins wirkliches Ziel sei ein "weiter reichender Vernichtungskampf" gegen die "freiheitliche westliche Welt und ihre Liberalität", und befürwortete einen Einsatz von NATO-Truppen in der Ukraine um "die völkerrechtswidrig eingedrungenen Armeen Putins hinter die Grenzen Russlands zurückzutreiben".

Schriften
 mit Götz Aly: Staatliche Jugendpflege und Lebensbedürfnisse von Jugendlichen. Eine kritische Analyse der Arbeit des Amtes für Jugendpflege (Jug VI) der Abteilung Jugend und Sport des Bezirksamts Spandau von Berlin in den Jahren 1972–1977. Dissertation an der FU Berlin 1978, gemeinsam mit Götz Aly: S. 3–154, Udo Knapp S. 155–295).
 Das Wagnis. Ökologische Realpolitik: pragmatisch, staatsfern, mehrheitsbewußt, grün. Eichborn, Frankfurt am Main 1991, ISBN 3-8218-0455-6.

Einzelnachweise

Landrat (Mecklenburg-Vorpommern)
Kommunalpolitiker (Landkreis Vorpommern-Rügen)
Ministerialbeamter (Mecklenburg-Vorpommern)
Ministerialbeamter (Bund)
Journalist (Deutschland)
Mitglied im Sozialistischen Deutschen Studentenbund
Bündnis-90/Die-Grünen-Mitglied
SPD-Mitglied
Deutscher
DDR-Bürger
Geboren 1945
Mann

Udo Knapp


Acıpınar şu anlamlara gelebilir:
 Acıpınar, Aksaray, Aksaray ili merkez ilçesine bağlı kasaba
 Acıpınar, Çorum, Çorum ili merkez ilçesine bağlı köy
 Acıpınar, Ereğli, Konya ili Ereğli ilçesine bağlı köy
 Acıpınar, Hafik, Sivas ili Hafik ilçesine bağlı köy
 Acıpınar, Sivas, Sivas ili merkez ilçesine bağlı köy
 Acıpınar, Tokat, Tokat ili merkez ilçesine bağlı köy
 Acıpınar, Zile, Tokat ili Zile ilçesine bağlı köy

Acıpınar


النِيوكُونِيِيتْرُون أو النِيوكُوغْنِيتْرُون  هو نوع من الشَبَكات العُصبونِية الهرمية ومتعددة المستويات، أُقترحت في عام 1980 من قبل خبير الذكاء الصناعي الياباني كينيهيكو فيكيشيما (Kunihiko Fukushima). وهي تستعمل في التعرف البصري على أنساق الكتابة اليدوية وغيرها من مهام تمييز الأنماط.

مبدأ العمل
يتكون الهيكل النموذجي لشبكة النيوكونييترون من طبقات متعددة ذات بعدين، تحتوي كل واحدة منها على مجموعة من العصبونات. تحتوي طبقة المدخل "" على مصفوفة من الخلايا، تمثل المستقبلات الضوئية، وهي مرتبطة بطبقات الخلايا المجاورة بطريقة تحاكي الشبكية (Retinotopy). وتتلقى كل خلية من طبقة المدخل وصلات من خلايا أخرى تقع في منطقة محدودة من الطبقة السابقة. تقسم طبقات المعالجة إلى نوعين من الطبقات تسمى "" و"" وهي المرتبة بالتناوب في شبكة هرمية.

 خلايا الطبقة "" تعمل على وظيفة الاستخراج. وتشبه استجابتها إلى حد بعيد الخلايا البسيطة للحاء البصري الأولي (Primary visual cortex). تتميز وصلاتها المستقبلة بأنها متغيرة، وهي قابلة لتعديل من خلال التعلم. بعد انتهاء عملية التلقيم، تقوم كل خليّة بالاستجابة بشكل انتقائي إلى أنماط بصرية خاصة في حقل الاستقبال. في المراحل الدنيا من الشبكة تكون هذه الأنماط المستخلصة من خلايا على سبيل المثال حواف أو خطوط الحروف المكتوبة. ولكن الأنماط الأكثر تعقيدا يتم استخراجها في المراحل العليا.
 خلايا الطبقة ""

انظر أيضًا
 رؤية حاسوبية

مصادر

 K. Fukushima: "Neocognitron: A self-organizing neural network model for a mechanism of pattern recognition unaffected by shift in position", Biological Cybernetics, 36[4], pp. 193–202 (April 1980).

شبكات عصبونية اصطناعية
شبكات عصبونية

نيوكونييترون


In probability theory and statistics, given two jointly distributed random variables  and , the conditional probability distribution of  given  is the probability distribution of  when  is known to be a particular value; in some cases the conditional probabilities may be expressed as functions containing the unspecified value  of  as a parameter. When both  and  are categorical variables, a conditional probability table is typically used to represent the conditional probability. The conditional distribution contrasts with the marginal distribution of a random variable, which is its distribution without reference to the value of the other variable.

If the conditional distribution of  given  is a continuous distribution, then its probability density function is known as the conditional density function. The properties of a conditional distribution, such as the moments, are often referred to by corresponding names such as the conditional mean and conditional variance.

More generally, one can refer to the conditional distribution of a subset of a set of more than two variables; this conditional distribution is contingent on the values of all the remaining variables, and if more than one variable is included in the subset then this conditional distribution is the conditional joint distribution of the included variables.

Conditional discrete distributions
For discrete random variables, the conditional probability mass function of  given  can be written according to its definition as:

Due to the occurrence of  in the denominator, this is defined only for non-zero (hence strictly positive)

The relation with the probability distribution of  given  is:

Example
Consider the roll of a fair  and let  if the number is even (i.e., 2, 4, or 6) and  otherwise. Furthermore, let  if the number is prime (i.e., 2, 3, or 5) and  otherwise.

Then the unconditional probability that  is 3/6 = 1/2 (since there are six possible rolls of the dice, of which three are even), whereas the probability that  conditional on  is 1/3 (since there are three possible prime number rolls—2, 3, and 5—of which one is even).

Conditional continuous distributions
Similarly for continuous random variables, the conditional probability density function of  given the occurrence of the value  of  can be written as

where  gives the joint density of  and , while  gives the marginal density for . Also in this case it is necessary that .

The relation with the probability distribution of  given  is given by:

The concept of the conditional distribution of a continuous random variable is not as intuitive as it might seem: Borel's paradox shows that conditional probability density functions need not be invariant under coordinate transformations.

Example

The graph shows a bivariate normal joint density for random variables  and . To see the distribution of  conditional on , one can first visualize the line  in the  plane, and then visualize the plane containing that line and perpendicular to the  plane. The intersection of that plane with the joint normal density, once rescaled to give unit area under the intersection, is the relevant conditional density of .

Relation to independence
Random variables ,  are independent if and only if the conditional distribution of  given  is, for all possible realizations of , equal to the unconditional distribution of . For discrete random variables this means  for all possible  and  with . For continuous random variables  and , having a joint density function, it means  for all possible  and  with .

Properties
Seen as a function of  for given ,  is a probability mass function and so the sum over all  (or integral if it is a conditional probability density) is 1.  Seen as a function of  for given , it is a likelihood function, so that the sum over all  need not be 1.

Additionally, a marginal of a joint distribution can be expressed as the expectation of the corresponding conditional distribution. For instance, .

Measure-theoretic formulation
Let  be a probability space,  a -field in . Given , the Radon-Nikodym theorem implies that there is a  -measurable random variable , called the conditional probability, such thatfor every , and such a random variable is uniquely defined up to sets of probability zero. A conditional probability is called regular if   is a probability measure on  for all  a.e.

Special cases:

 For the trivial sigma algebra , the conditional probability is the constant function
 If ,  then , the indicator function (defined below).
Let  be a -valued random variable. For each , define For any , the function  is called the conditional probability distribution of  given . If it is a probability measure on , then it is called regular.

For a real-valued random variable (with respect to the Borel -field  on ), every conditional probability distribution is regular. In this case, almost surely.

Relation to conditional expectation
For any event , define the indicator function:

which is a random variable. Note that the expectation of this random variable is equal to the probability of A itself:

Given a  -field , the conditional probability  is a version of the conditional expectation of the indicator function for :

An expectation of a random variable with respect to a regular conditional probability is equal to its conditional expectation.

See also
Conditioning (probability)
Conditional probability
Regular conditional probability
Bayes' theorem

References

Citations

Sources

Theory of probability distributions
Conditional probability

Conditional probability distribution


Nelson est une ville américaine située dans les comtés de Pickens et de Cherokee, en Géorgie. Selon le recensement de 2020, sa population est de .

Liens externes

Municipalité en Géorgie (États-Unis)
Comté de Pickens (Géorgie)
Comté de Cherokee (Géorgie)

Nelson (Géorgie)


O anaglifă (în greaca veche: "cizelură în relief", "basorelief", "lucrare sculptată", compus din ana, "de jos în sus" și din glyphe, "cizelură") este o imagine tipărită pentru a putea fi văzută în relief, cu ajutorul a două filtre de culori diferite (ochelari 3D) dispuse în fața fiecărui ochi ai privitorului. Acest principiu este fondat pe noțiunea de stereoscopie care permite creierului nostru să utilizeze decalajul dintre cei doi ochi, pentru a percepe în relief.

Istoric
Principiul a fost descris în 1853 de către Wilhelm Rollman la Leipzig. Charles Joseph d'Almeida a făcut cunoscut acest mod de restituire a reliefului la Academia de Științe din Paris în 1858.  Louis Ducos du Hauron l-a perfecționat și l-a pus la punct în 1891 (tot el i-a dat și numele). De atunci, anaglifele sunt obiectul unei importante producții destinate turismului, învățământului, timpului liber, publicității… Louis Lumière a adaptat procedeul la cinematografie, în 1936, însă procedeul a rămas marginal.

Acest principiu este utilizat în secolul al XXI-lea în cercetarea spațială, NASA a creat imagini digitale tricrome defazate în mod anaglific de pe suprafața lui Marte, în timpul misiunilor Mars Exploration Rover și Phoenix.

Constituirea unei anaglife

O anaglifă este constiuită din două imagini suprapuse (denumite omoloage) de culori complementare reprezentând aceeași scenă, dar văzută din puncte ușor decalate: cel mai adesea vederea din stânga este în roșu, iar vederea din dreapta este în cyan. Aceste imagini omoloage nu sunt prin urmare identice: decalajul (numit paralaxă sau disparitate) nu este același pentru toate elementele imaginii; este tot mai mare într-o direcție sau alta, cu cât elementele sunt situate în apropierea planul imaginii fizice, de exemplu tipărite, proiectate pe un ecran sau afișate pe un ecran de calculator sau al unui televizor.

Principiu al restituirii reliefului
Restituirea reliefului se face prin așezarea unui filtru de una dintre aceste două culori complementare pe un ochi și a unui filtru de cealaltă culoare pe celălalt ochi: astfel, fiecare ochi percepe doar elementele imaginii vizibile prin filtrul de aceeași culoare (dacă fondul imaginii este negru) sau de culoarea complementară (dacă fondul imaginii este alb).

Dacă două elemente ale imaginii stânga și dreapta sunt văzute suficient de aproape, cu doar un decalaj orizontal, creierul le va interpreta ca reprezentând același obiect.  Acest obiect va fi văzut mai mult sau mai puțin în fața sau în spatele planului pe care se formează fizic imaginea, în funcție de valoarea și direcția schimbării, numită paralaxă, între elementele stângi și cele drepte.

Astfel, dacă decalajul este diferit pentru diversele elemente ale imaginii, cel care privește imaginea prin filtre va avea impresia că vede o imagine ale cărei puncte sunt situate în spațiu. Imaginea este văzută în relief.

Legături externe

Generarea imaginilor 3D
Stereoscopie
Tehnici fotografice

Anaglifă


محيي الدين أبو الحسن الكردي، مقرئ قرآن سوري ولد في دمشق.

نبذة عن حياته
ولد الشيخ أبو الحسن في دمشق الشّام، في حي الحيواطيّة، حيث دار والده [1] وذلك سنة 1331 هـ الموافق 1912م. بدأ بحفظ القرآن الكريم عند الشيخ عز الدين العرقسوسي الدمشقي وكان عمره 12سنة وكان يذهب مع والده إلى العمل (في الجِزارة) بالإضافة لحفظ القرآن، فكان يحفظ الصفحة في العمل ثم يذهب بعد ذلك إلى الشيخ عز الدين ليسمّعها له غيباً حتى وصل إلى سورة طه.
اضطرّته الظروف ليسافر ويعمل في عَمّان، ثم عاد بعدها إلى دمشق وعاد لحفظ القرآن إلى أن انتهى وكان عمره سبعة عشر عاماً. تتلمذ على يد حسني البغال، وتتلمذ على الشيخ فايز الديرعطاني بحي البزورية بدمشق فلما سمع تلاوته سُرَّ به وحدد له موعداً للقراءة عليه، فقرأ عليه ختمةً كاملةً برواية حفص وأجازه بها، ثم شجعه الشيخ على جمع القراءات، فجمع عليه القراءات العشر من طريقي الشاطبية والدرة.

كان أيضاً الشيخ محمد سكر قد بدأ بحفظ الشاطبية فبدأا معاً وكانا يسمعان للشيخ صحيفة أو أكثر بقليل على حسب وقت الشيخ، فكان مرة يبدأ الشيخ محمد سكر ثم يعيد الشيخ أبا الحسن نفس الصفحة وفي الجلسة الأخرى يبدأ الشيخ أبو الحسن ويعيد الشيخ محمد إلى أن انتهيا من الجمع وكان قد استغرق الجمع معهما خمس سنوات، وكان الشيخ أبو الحسن قد بلغ من العمر ثلاثين عاماً. كما حفظ في هذه الأثناء بعض كتب القراءات وشذور الذهب لابن هشام في النحو ولازمه ملازمةً تامةً حتى توفي الشيخ فايز الديرعطاني. من مشايخه المعروفين أيضاً العلامة عبد الكريم الرفاعي، الذي تعرف عليه بعد أن أسندت له إمامة وخطابة مسجد الإمام الذهبي بدمشق.

كان الشيخ عبد الكريم الرفاعي يأتي إلى جامع الذهبي ويقرأ العلوم في غرفة المسجد فقرأ عليه الشيخ الكردي الكثير من العلوم «الأصول والفقه والمنطق وعلم التوحيد واللغة العربية» وغيرها. طُبعت للشيخ «الكردي» إجازة في حفظ وتجويد وإتقان القرآن برواية حفص، ثم بعد ذلك طُبعت له إجازة في جمع القراءات العشر. يذكر أن الشيخ له 15 ولداً، تسع بنات وستة أولاد ذكور. توفي منهم ثلاثة في حياته.

وافته المنية في دمشق بعد صلاة المغرب من يوم الجمعة 16 شعبان 1429 هـ الموافق 7 آب 2009م عن عمر يناهز الـ 97 عاماً.

طالع أيضاً

 محمد سعيد رمضان البوطي
 أبو اليسر عابدين
 بدر الدين الحسني

المصادر

قراء سوريون
مواليد 1331 هـ
مواليد 1912
وفيات 1429 هـ
وفيات 2009
أشخاص من دمشق
مدفونون في مقبرة الباب الصغير
علماء أكراد

محيي الدين كردي


En la mitología nórdica, Hjúki () y Bil son unos hermanos que siguen la personificación de la luna, Máni a través de los cielos. Ambos son atestiguados en la Edda prosaica escrita en el  por Snorri Sturluson. Bil ha sido identificado con el Bilwis, una figura asociada a la agricultura que es frecuentemente atestiguada en el folclore de zonas de habla alemana de Europa.

Atestiguaciones

En el capítulo 11 de la Edda prosaica en el libro Gylfaginning, la figura entronizada de los Altos estados dijo que dos niños llamados Hjúki y Bil fueron engendrados por Viðfinnr. Una vez, mientras los dos estaban a pie del pozo Byrgir (ambos cargando sobre sus hombros el palo Simul () que contenía el cubo Sæg), Máni los tomó de la tierra y ahora la siguen en el cielo "como se puede ver desde la tierra".

Teorías
Identificación y representación

Como los dos no están atestiguados fuera de la Edda en prosa de Snorri, se ha sugerido que Hjúki y Bil pueden haber tenido un significado mítico menor, o que fueron inventados directamente por Snorri, mientras que Anne Holtsmark (1945) postula que Snorri pudo haber conocido o tenía acceso a una fuente de versos ahora perdida en la que Hjúki y Bil personificaban la luna creciente y menguante. Holtsmark teoriza además que Bil pudo haber sido un dís (un tipo de deidad femenina).
Los eruditos han teorizado que Hjúki y Bil pueden representar la actividad lunar, incluso que pueden representar las fases de la luna o pueden representar los cráteres de la Luna. El erudito del  Jacob Grimm rechaza la sugerencia de que Hjúki y Bil representan las fases de la luna, y afirma que Hjúki y Bil representan más bien los cráteres de la Luna vistos desde la Tierra. Grimm dice que la evidencia de esto "es evidente a partir de la figura en sí. Ningún cambio de la luna podría sugerir la imagen de dos niños con un cubo colgando sobre sus hombros. Además, hasta el día de hoy, los suecos ven en las manchas de la luna dos personas que llevan un gran cubo en un poste ". Grimm agrega que:Lo que es más importante para nosotros, de la fantasía pagana de un secuestrador del hombre de la luna, que, aparte de Escandinavia, estaba sin duda en boga en todo Teutóndomo, si no más allá, se ha desarrollado desde una adaptación cristiana. Dicen que el hombre en la luna es un ladrón de leña, que durante el tiempo de la iglesia en el día de reposo santo cometió una transgresión en el bosque, y luego fue transportado a la luna como castigo; allí se le puede ver con el hacha en la espalda y el manojo de matorrales (dornwelle) en la mano. Es evidente que la vara de agua de la historia pagana se ha transformado en el asta del hacha y el cubo que se lleva en la maleza; se mantuvo la idea general de robo, pero se hizo especial hincapié en la celebración de la festividad cristiana; el hombre sufre castigo no tanto por cortar leña, como porque lo hizo el domingo.

Referencias

Ásynjur
Dioses de la mitología nórdica

Hjúki y Bil


Plavecké Podhradie este o comună slovacă, aflată în districtul Malacky din regiunea Bratislava. Localitatea se află la , se întinde pe o suprafață de  și în 2017 număra 638 de locuitori.

Istoric
Localitatea Plavecké Podhradie este atestată documentar din 1247.

Note

Legături externe

Localități din Slovacia

Plavecké Podhradie


7. etape af Vuelta a España 2018 gik fra Puerto Lumbreras til Pozo Alcón 31. august 2018.

Tony Gallopin vandt etapen, mens Rudy Molard forsvarede den røde førertrøje.

Etaperesultater

Samlet efter etapen

Samlede stilling

Pointkonkurrencen

Bjergkonkurrencen

Kombinationskonkurrencen

Holdkonkurrencen

Referencer

Eksterne henvisninger

07

7. etape af Vuelta a España 2018


{{Ficha de obra de teatro
|nombre          = Antígona
|nombre original = Antigonae
|imagen          = Carl Orff.jpg
|descripción     = Carl Orff
|género          = ópera
|actos           = Cinco
|idioma          = Alemán
|libretista      = Friedrich Hölderlin
|compositor      = Carl Orff
|UP              =
|base            = Antígona
|año estreno     = 9 de agosto de 1949
|teatro estreno  = Felsenreitschule
|lugar estreno   = Salzburgo
|duración        = 2 horas
|personajes      = véase Personajes
|coro            =
|orquesta        =
|editorial       =
}}Antígona (título original en alemán, Antigonae) es una ópera en cinco actos con música de Carl Orff. Antígona es, en palabras de Orff, una "música incidental" para la tragedia griega de Sófocles homónima; sin embargo, funciona como una ópera.

Orff usó la traducción al alemán de la obra de Sófocles que hizo Friedrich Hölderlin (1770-1843) en el año 1804. El drama original se escribió en el año 442 a. C. y la traducción al alemán copia fielmente el tono y el movimiento de la tragedia griega. La ópera de Orff se estrenó el 9 de agosto de 1949 bajo la dirección de Ferenc Fricsay en el Felsenreitschule de Salzburgo, Austria.

 Personajes

 Argumento

La ópera comienza en la mañana siguiente a la batalla en Tebas entre los ejércitos de los dos hijos de Edipo: Eteocles y Polinices.  El rey Creonte (Kreon), que ascendió al trono de Tebas después de que ambos hermanos resultaran muertos en batalla, decreta que Polinices no debe ser enterrado. Antígona (Antigonae), su hermana, desafía la orden, pero es descubierta. Creonte decreta que debe ser enterrada viva a pesar del hecho de que está prometida a su hijo Hemón (Hämon). Los dioses, a través del profeta ciego Tiresias, expresan su desaprobación por la decisión de Creonte, lo que le convence de rescindir la orden, y va a enterrar a Polinices. Sin embargo, Antígona ya se ha suicidado colgándose, para no ser enterrada viva. Cuando Creonte llega a la tumba en la que ella iba a ser enterrada, su hijo, Hemón, lo ataca y luego se suicida. Finalmente, la esposa de Creonte, Eurídice (Euridice) es informada de la muerte de Hemón y Antígona y ella también se suicida. Al final de la obra teatral, y de la ópera, Creonte es el único personaje principal que queda vivo.

 Orquesta
La partitura de "Antigonae" de Orff proporciona una formación orquestal única en la historia de la música hasta 1949:
 6 flautas, todos también flautín
 6 oboes, oboes 4–6 también cor anglais
 6 trompetas
 4 arpas
 6 pianofortes con 12 pianistas
 9 contrabajos

La batería grande requiere de diez a quince percusionistas:
 7 a 8 timbales, incluido un timbal alto en la
 litófono
 2 a 3 xilófonos
 10 "xilófonos con resonadores" del tipo Método Orff (2 xilófonos soprano, 6 xilófonos tenor, 2 xilófonos bajos)
 un pequeño tambor de madera
 un tambor africano grande
 2 campanas altas en d5 y e5
 3 glockenspiel
 4 pares crótalos
 3 címbalos (turcos) sospesos
 3 pares de címbalos (turcos)
 un pequeño yunque
 3 triángulos
 2 bombos
 6 panderetas
 6 pares castañuelas
 10 grandes gong javaneses en G, c, d, e, g, a, c1, d1, e1 y f1

Los xilófonos con resonadores son instrumentos del Método Orff. Como no se usan en orquestales debido a la disposición cromática de las varillas, sino que solo permiten la ejecución de glissandi cromáticos, en la práctica actual de ejecución, la mayoría de los xilófonos de paso profundo se reemplazan por marimbas.
Si bien el rendimiento de la batería en el momento del estreno mundial exigió considerablemente a los bateristas, gracias al extraordinario desarrollo de la tecnología de batería en las últimas décadas, la partitura de Orff ya no ofrece obstáculos insuperables.

 Música
La composición de Orff de la traducción de Sófocles de Friedrich Hölderlin de 1804 significó la creación de una nueva forma de teatro musical en el que el texto mismo se musicaliza a través de la declamación de las voces que cantan. Una reducción extraordinaria de la estructura de tono en relación con el predominio de la forma rítmica, las características esenciales del estilo tardío de Orff. Especialmente en los coros grandes, que muestran una tendencia pronunciada a construir paisajes sonoros más grandes y cerrados. Demostrar el método de pensamiento del compositor en constelaciones de tonos básicos sin una verdadera sintaxis de acordes. La renuncia de Orff a la gramática de la tonalidad armónica permitió al compositor, como el equivalente musical del lenguaje arcaico de Hölderlin, hacer de la voz de canto declamadora el vehículo para la acción. Como Pietro Massa pudo mostrar, un intenso intercambio de ideas fue acompañado por el filólogo clásico Wolfgang Schadewaldt, el musicólogo Thrasybulos Georgiades y Wieland Wagner como el compositor anhelado director de los orígenes de las óperas antiguas de Orff.

Concentrarse en un conjunto de instrumentos de percusión con un tono específico e indefinido, originalmente nacido de la fascinación que el único grupo viable de la orquesta ejerció sobre los compositores del , también parece ser una verdadera solución de patente para un compositor que esté interesado en crear. Las organizaciones de lanzamiento nunca habían sido una preocupación central. La idea de una cooperación diferenciada basada en la división del trabajo, que ha distinguido a la orquesta de la música artística occidental que ha crecido orgánicamente a lo largo de los siglos, aparece en la orquesta de las óperas de Orff su poesía de Hölderlin transpuestas en constelaciones de instrumentos que antes eran desconocidas para la música artística europea. En la partitura  Antigonae, el piano y los xilófonos, que están más familiarizados con las tareas marginales en la orquesta tradicional, asumen el papel que el cuerpo de la cuerda tenía en el movimiento orquestal de la música clásica vienesa. Los instrumentos tradicionales de la tradición orquestal europea, como flautas, oboes, trompetas y contrabajos, aparecen en Antigonae y Oedipus der Tyrann, con funciones encomendadas por los raros instrumentos de percusión de la orquesta del . Se percibió como timbres especiales con un atractivo sonoro casi exótico. Solo se usan para tareas especiales motivadas dramatúrgicamente.

En la historia de la música del , las óperas antiguas de Orff aparecen como un camino especial extraordinariamente original del teatro musical después de 1950, que ha recibido más atención en los años transcurridos desde 2000, sobre todo debido a la relación del lenguaje musical de Orff con las tendencias del minimalismo musical. De las tres óperas antiguas, Antigonae pudo afirmarse mejor en el repertorio, ya que la ópera Antigone de Arthur Honegger su poesía de Jean Cocteau (Bruselas, Théâtre de la Monnaie, 1927) no pudo prevalecer.

 Grabaciones
 Audio
 Res Fischer, Hilde Zadek, Benno Kusche, Hermann Uhde, Helmut Krebs, Lorenz Fehenberger, Ernst Haefliger, Josef Greindl; Wiener Philharmoniker, Musikalische Leitung: Ferenc Fricsay. Prima esecuzione mondiale 1949. Stradivarius.
 Christel Goltz, Irmgard Barth, Benno Kusche, Hermann Uhde, Paul Kuën, Karl Ostertag; Bayerisches Staatsorchester, Musikalische Leitung: Sir Georg Solti. Orfeo 1951.
 Martha Mödl, Carlos Alexander, Paul Kuën, Fritz Uhl, Josef Traxel, Kurt Böhme; Symphonieorchester des Bayerischen Rundfunks, Musikalische Leitung: Wolfgang Sawallisch. 1958.
 Inge Borkh, Carlos Alexander, Gerhard Stolze, Fritz Uhl, Ernst Haefliger, Kim Borg; Symphonieorchester des Bayerischen Rundfunks, Musikalische Leitung: Ferdinand Leitner. Deutsche Grammophon 1961.

 Video
 Katrin Gerstenberger, Andreas Daum, Markus Durst, Sven Ehrke, Mark Adler, Thomas Mehnert; Staatstheater Darmstadt; Regie: John Dew; Musikalische Leitung: Stefan Blunier. Wergo 2010.

 Referencias

 Bibliografía
 Nicholas Attfield, Re-staging the Welttheater: A Critical View of Carl Orff's »Antigonae« and »Oedipus der Tyrann«, in:  Peter Brown/Suzana Ograjenšek (a cura di): Ancient Drama in Music for the Modern Stage, Oxford (Oxford University Press) 2010, pp. 340–368.
 Alberto Fassone, Il Grabgesang di Antigone: Orff ed il ritorno alle origini, in: Studi Musicali 19/1990, pp. 183-202.
 Alberto Fassone: Carl Orff, Libreria Musicale Italiana, Lucca 2009, ISBN 978-88-7096-580-3.
 Hellmut Flashar, Inszenierung der Antike. Das griechische Drama auf der Bühne der Neuzeit 1585–1990, C. H. Beck, München 1991.
 Thrasybulos Georgiades, Zur »Antigonae«-Interpretation von Carl Orff, in: Thrasybulos Georgiades, Kleine Schriften, a cura di Theodor Göllner, Hans Schneider. Tutzing 1977, pp. 227–231.
 Theo Hirsbrunner: Carl Orffs "Antigonae" und "Oedipus der Tyrann" im Vergleich mit Arthur Honeggers "Antigone" und Igor Strawinskys "Oedipus Rex", in: Thomas Rösch (ed.): Text, Musik, Szene – Das Musiktheater von Carl Orff, Schott, Maguncia 2015, pp. 231–245, ISBN 978-3-7957-0672-2.
 Wilhelm Keller: Carl Orffs »Antigonae«. Versuch einer Einführung, Schott, Maguncia 1954.
 Stefan Kunze: Die Antike in der Musik des 20. Jahrhunderts, Buchner, Bamberg 1987, ISBN 3-7661-5456-7.
 Stefan Kunze, Orffs Tragödien-Bearbeitungen und die Moderne, in: Jahrbuch der Bayerischen Akademie der Schönen Künste 2/1988, S. 193-213; ripublicación in: Stefan Kunze, DE MUSICA. Ausgewählte Aufsätze und Vorträge, edd. Erika Kunze/Rudolf Bockholdt, Hans Schneider, Tutzing 1998, pp. 543-564.
 Jürgen Leonhardt, Sprachbehandlung und antike Poesie bei Carl Orff, in: Jürgen Leonhardt / Silke Leopold / Mischa Meier (a cura di):  Wege, Umwege und Abwege. Antike Oper in der 1. Hälfte des 20. Jahrhunderts, Steiner, Stuttgart 2011, pp. 67–98.
 Jürgen Maehder, Non-Western Instruments in Western 20th-Century Music: Musical Exoticism or Globalization of Timbres?, in: Paolo Amalfitano/Loretta Innocenti (edd.), L'Oriente. Storia di una figura nelle arti occidentali (1700-2000), Bulzoni, Roma 2007, vol. 2, pp. 441-462.
 Jürgen Maehder: Die Dramaturgie der Instrumente in den Antikenopern von Carl Orff, in: Thomas Rösch (ed.): Text, Musik, Szene – Das Musiktheater von Carl Orff, Schott, Maguncia 2015, pp. 197–229, ISBN 978-3-7957-0672-2.
 Pietro Massa: Carl Orffs Antikendramen und die Hölderlin-Rezeption im Deutschland der Nachkriegszeit. Peter Lang, Bern/Frankfurt/New York 2006, ISBN 3-631-55143-6.
 Thomas Rösch: Die Musik in den griechischen Tragödien von Carl Orff, Hans Schneider, Tutzing 2003, ISBN 3-7952-0976-5.
 Thomas Rösch (ed.): Text, Musik, Szene – Das Musiktheater von Carl Orff. Symposium Orff-Zentrum München 2007, Schott, Maguncia 2015, ISBN 978-3-7957-0672-2.
 Werner Thomas (a cura di): Carl Orff und sein Werk. Dokumentation, vol. VII: Abendländisches Musiktheater, Hans Schneider, Tutzing 1983, ISBN 3-7952-0308-2.
 Werner Thomas: Carl Orffs »Antigonae« ─ Wieder-Gabe einer antiken Tragödie, in: Werner Thomas, Das Rad der Fortuna. Ausgewählte Aufsätze zu Werk und Wirkung Carl Orffs, Schott, Maguncia 1990, pp. 209–219, ISBN 3-7957-0209-7.
 András Varsány, Carl Orff und die Musikinstrumente anderer Kulturen, in: Thomas Rösch (a cura di): Text, Musik, Szene – Das Musiktheater von Carl Orff, Schott, Maguncia 2015, pp. 175–196, ISBN 978-3-7957-0672-2.

Enlaces externos

"Antigonae" en el Diccionario de Ópera (en italiano)
 Texto de la traducción alemana de Hölderlin de la tragedia de Sófocles; en Wikisource.

Óperas de Carl Orff
Óperas en alemán
Óperas de 1949
Óperas estrenadas en Salzburgo
Orff
Adaptaciones de obras de Sófocles

Antígona (Orff)


Das Holzwiese-Bockmerholz ist ein ehemaliges Naturschutzgebiet in der niedersächsischen Stadt Sehnde in der Region Hannover.

Das ehemalige Naturschutzgebiet mit dem Kennzeichen NSG HA 064 ist 49 Hektar groß. Es ist Bestandteil des FFH-Gebietes "Bockmerholz, Gaim". Das Gebiet stand seit dem 30. Juni 1983 unter Naturschutz. Zum 11. Januar 2019 ging es im neuen Naturschutzgebiet "Bockmerholz, Gaim" auf. Zuständige untere Naturschutzbehörde war die Region Hannover.

Das Gebiet liegt südöstlich von Hannover und westlich von Sehnde am Rand des Bockmerholzes. Es wird von feuchten bis nassen Eichen-Hainbuchenwäldern mit Übergängen zu Buchenwäldern mit einem hohen Anteil an Altholz geprägt.

Im ehemaligen Naturschutzgebiet liegt ein Bereich mit Gleyboden mit einer Niedermoorauflage, der von den bewaldeten Flächen umgeben ist. Dieser Bereich wird von einer nährstoffarmen Nasswiese geprägt, Teile sind auch mit Großseggenrieden bedeckt. Die Wiese wird durch regelmäßige Mahd gepflegt. Der Bereich entwässert über Gräben zum Wietzengraben, der über den Laher Graben zur Wietze fließt.

Weblinks

 , Niedersächsischer Landesbetrieb für Wasserwirtschaft, Küsten- und Naturschutz

Einzelnachweise

Ehemaliges Naturschutzgebiet in der Region Hannover
Moor in Niedersachsen
FHolzwiese-Bockmerholz
Geographie (Sehnde)
Schutzgebiet (Umwelt- und Naturschutz) in Europa

Holzwiese-Bockmerholz


Hortense T. Ferne (1885–1976) foi uma artista americana. O seu trabalho encontra-se incluído nas colecções do Smithsonian American Art Museum, do Nelson-Atkins Museum of Art, do Philadelphia Museum of Art, do Chrysler Museum of Art, do Mattatuck Museum e do Metropolitan Museum of Art, Nova York.

Mortos em 1976
Nascidos em 1886
Artistas dos Estados Unidos

Hortense Ferne


Jason Danskin (* 28. Dezember 1967 in Winsford) ist ein ehemaliger englischer Fußballspieler. Der Mittelfeldspieler war mit 17 Jahren und 151 Tagen einer der jüngsten Debütanten in der Geschichte des FC Everton, konnte sich aber anschließend im Profigeschäft nicht durchsetzen. Sein einziger nennenswerter Titelgewinn war 1987 die Football League Trophy mit Mansfield Town.

Sportlicher Werdegang
Die Profifußballerlaufbahn von Jason Danskin war kurz und begann Mitte 1985. Noch bevor der Mittelfeldspieler im Juli 1985 beim FC Everton seinen ersten Profivertrag unterzeichnete, war er am 28. Mai 1985 am letzten Ligaspieltag gegen Luton Town eingesetzt worden. Da die "Toffees" zu diesem Zeitpunkt bereits als englischer Meister feststanden, hatte die Begegnung keinerlei sportlichen Wert mehr. Im Mittelfeld spielte er an der Seite von Derek Walsh und Neill Rimmer, die gleichsam noch in keinem Meisterschaftsspiel gestanden hatten, und nahezu logischerweise ging die Partie gegen Luton mit 0:2 verloren. Danskin als knapp jüngster Spieler dieses Trios war mit diesem Einsatz der bis dahin achtjüngste Ligadebütant in der Geschichte des FC Everton. Wie Walsh und Rimmer setzte sich aber auch Danskin in der Folgezeit bei dem Erstligisten nicht durch und ohne ein weiteres Mal in der Profimannschaft zum Zuge gekommen zu sein, heuerte er im März 1987 beim Drittligisten Mansfield Town an.

In Mansfield absolvierte er nicht nur die letzten zehn Ligaspiele der ausgehenden Saison 1986/87, sondern er stand auch im Finale der Football League Trophy gegen Bristol City in der Anfangself. Hier wurde er jedoch nach 90 Minuten beim Stand von 1:1 ausgewechselt und dadurch war er an dem abschließend erfolgreichen Elfmeterschießen nicht mehr beteiligt. In der Spielzeit 1987/88 fand Danskin bei den "Hirschen" keine Berücksichtigung mehr und im Januar 1988 wurde er kurzzeitig an den Viertligisten Hartlepool United ausgeliehen. Dort absolvierte er drei Partien, die mit einem Sieg, einem Remis und einer Niederlage endeten, und in deren jeweiligem Verlauf stets John Tinkler für ihn eingewechselt wurde.

Seine nächste Station war in der Saison 1988/89 Northwich Victoria in der Football Conference. Dort bestritt er 23 von 40 Ligaspielen, stand dabei 19 Mal in der Startformation, schoss drei Tore und belegte mit dem Team den zehnten Abschlusstabellenplatz. Es sollten die letzten Auftritte in einem halbwegs professionellen Umfeld sein und später trat Danskin nur noch in der Heimat für Winsford United gegen den Ball.

Titel/Auszeichnungen
 Football League Trophy (1): 1987

Weblinks
 Statistische Daten der Post War English & Scottish Football League A - Z Player's Database

Einzelnachweise

Fußballspieler (FC Everton)
Fußballspieler (Mansfield Town)
Fußballspieler (Hartlepool United)
Fußballspieler (Northwich Victoria)
Fußballspieler (Winsford United)
Brite
Engländer
Geboren 1967
Mann

Jason Danskin


Octav este un film românesc din 2017 regizat de Serge Ioan Celebidachi. Rolurile principale au fost interpretate de actorii Marcel Iureș, Victor Rebengiuc, Andi Vasluianu.

Prezentare

Dramă care explorează teme universale precum timpul, nostalgia și dragostea în cea mai pură și măreață formă a sa, întruchipată aici de relația profundă și inocentă dintre un bătrân de 80 de ani și o fetiță de 10 ani. Intrigantă și originală în această poveste este călătoria în timp pe care o face o personajul principal, bătrânul Octav (Marcel Iureș), în urma căreia ies la iveală evenimente importante din copilăria sa, acesta rămânând în același timp prizonier al trupului său îmbătrânit.

Distribuție
Distribuția filmului este alcătuită din:

Note

Legături externe

Vezi și
 2017 în film

Filme românești
Filme în limba română
Filme din 2017
Filme dramatice românești

Octav