Paula Fernandes de Souza (Sete Lagoas, Minas Gerais, 28 de agosto de 1984) es una cantante, compositora de sertanejo y actriz brasileña.

Comenzó a cantar desde pequeña, a los 10 años, lanzó su primer disco independiente, titulado Paula Fernandes. En esa época, realizó shows en fiestas y en salones de espectáculos de la ciudad y alrededores. Participó en programas de televisión y radio para divulgar su trabajo. Con 12 años de edad, Paula Fernandes se mudó con su familia a São Paulo y fue contratada por una compañía de rodeos, con la cual trabajó durante cinco años, viajando por todo Brasil como cantante. En la misma época, inspirada en el éxito de la novela Ana Raio e Zé Trovão, Paula lanzó su segundo disco, Ana Rayo, con un repertorio que priorizaba el cancionero popular de raíz.

A los 22 años, Paula fue presentada al director Jayme Monjardim por el productor musical Marcus Viana, conocido por crear bandas sonoras de producciones como las novelas Pantanal y O Clone. El contrato resultó en la grabación del sencillo Ave Maria Natureza, una versión del Ave María de Schubert, tema central de la novela América. En ese mismo año lanzó su tercer disco, Canções do Vento Sul, por el sello Sonhos e Sons, con participación del grupo Sagrado Coração da Terra y el cantante Sérgio Reis, este en la música Sem Você. En dicho álbum, Paula ya mostraba su diversidad artística, con temas que pasaban por MPB, música pop, country, sertanejo entre otros.

En 2008, Paula Fernandes fue contratada por Universal Music, que apostó a su talento con el disco Pássaro de Fogo, destacando composiciones como Meu eu em você y Pássaro de Fogo.

A finales de 2010, Paula Fernandes grabó en São Paulo, en los Estudios Quanta, su primer DVD en vivo. El repertorio se conforma con canciones del disco Pássaro de Fogo y con participaciones especiales de íconos de la música brasilera como Leonardo, el dúo Victor & Leo, Marcus Viana y Almir Sater. Paula Fernandes Ao Vivo, lanzado en enero de 2011, además de vender más de un millón 700 mil copias, reafirmó su talento y vocalización.

En mayo de 2012 lanzó su sexto álbum, Meus Encantos, que cuenta con la participación especial de Zé Ramalho. En menos de una semana, vendió más de 250 mil copias.

En 2018, actuó en la telenovela Deus Salve o Rei en el papel de Beatriz, Princesa de Lúngria.

Biografía

Vida antes de la fama
Paula Fernandes nació el 28 de agosto de 1984 en Sete Lagoas, estado de Minas Gerais. Comenzó a cantar con ocho años y lanzó su primer álbum independiente, en disco de vinilo, con apenas diez años de edad. A los doce años, se mudó a São Paulo, habiendo sido contratada por una compañía de rodeios, con el cual viajó por todo el país y donde tuvo la posibilidad de ganar mucha experiencia en el escenario.

En este período, la cantante se presentó en diversas fiestas y espectáculos organizados en su ciudad natal y en las inmediaciones. También participó en programas de radio y televisión, con el fin de exponer su talento. En Sete Lagoas, Paula se presentó en el programa de radio "Criança Esperança", obteniendo un éxito que la catapultó para la realización. de varios episodios de su propio programa "Paradão Sertanejo" de la Band Minas. Su segundo álbum, Ana Rayo, fue inspirado en la novela A História de Ana Raio e Zé Trovão.

Las dificultades en el curso artístico causaron que, con dieciocho años, la cantante desista de su carrera y vuelva a Minas Gerais. En la ciudad de Belo Horizonte, empezó a estudiar geografía y, paralelamente, cantaba en bares.

El éxito
Cuando se le pregunta sobre el machismo en el medio sertanejo y la dificultad de estabelecer su carrera por ese motivo, Paula dijo:

Después de grabar el éxito Ave Maria Natureza para la telenovela América, de la Rede Globo, lanzó un CD con diversos estilos musicales, aunque con un énfasis en la sertanejo romántico - Canções do Vento Sul. Por este álbum, fue nominada al Prêmio TIM de Música Brasileira de 2006, en la categoría de mejor cantante.

En 2007, junto con la orquesta Sagrado Coração da Terra del compositor Marcus Viana, Interpretó el tema musical de la novela Pantanal. A partir de este trabajo, Paula se consolidó como una cantante de bella voz, ecléctica (entre otras cosas, grabó canciones en inglés como "Dust in the Wind") y popular. La canción "Jeito de Mato", del álbum Pássaro de Fogo, se convirtió en el tema musical más popular de la novela Paraíso, Contextualizando y representando el amor como un sentimiento sublime entre los protagonistas. Paula también trabajó en la novela Escrito nas Estrelas, de la Rede Globo, cuyo tema de apertura es la regrabación de la canción "Quando a Chuva Passar", un éxito de la cantante Ivete Sangalo.  También otro trabajo importante de Paula fue la grabación a dúo, con el cantante Leonardo de la canción, "Tocando em Frente", de autoría de Almir Sater, para la novela Araguaia.

Además en 2009, participó de la Fiesta Nacional de Música, en donde cantó al lado de Kiko, guitarrista de KLB.

En octubre de 2010, Paula Fernandes grabó su primer DVD, conteniendo canciones inéditas y éxitos anteriores. Este trabajo, incluyó, también las participaciones especiales del dúo Victor & Leo y del cantante Leonardo. El DVD fue lanzado al público en enero de 2011.

En la Navidad de 2010, cantó para 700 mil personas, participando en el especial de fin de año del cantante Roberto Carlos, transmitido en vivo, desde la praia de Copacabana por la TV Globo. Y el día 31 de diciembre, ella fue una de las atracciones del Show da Virada de la Rede Globo.

En 2011, Paula participó en la banda sonora de la novela de las siete de la Rede Globo, Morde & Assopra, al ritmo de "Não Precisa", interpretada conjuntamente con el dúo Victor & Leo. Esta canción es una de las principales composiciones que forman parte del DVD Paula Fernandes: Ao Vivo. Fue vendido más de un millón de copias de este DVD, en apenas seis meses,dejando a Paula Fernandes en primer lugar, seguida por Ivete Sangalo con medio millón y Luan Santana con casi cuatrocientas mil copias vendidas.

En 2011, Universal Music divulgó que Paula y Taylor Swift grabarían una canción a dúo que sería lanzado como CD bonus en el siguiente álbum de la cantante estadounidense, Speak Now World Tour Live, con fecha de estreno el 10 de enero en las tiendas. Paula creó la versión de Long Live en portugués de la letra original escrita por Taylor.

De acuerdo a la Revista Forbes en 2011, el último álbum de Paula Fernandes había vendido más de 1,5 millón de copias en Brasil, colaboró con Taylor Swift en el single lanzado el 3 de enero de 2012. Las ventas de discos en Brasil en el 2010 habían caído en un 13 por cientoː ya al siguiente año 2011, las ventas alcanzaron un buen nivel.

En septiembre de 2012, Paula Fernandes grabó una participación en la novela de las siete de la Rede Globo, Cheias de Charme. En la trama, ella participó de la entrega del premio DóRéMi. Siete meses después, en abril de 2013, fue a grabar una participación en la telenovela de las 9, Salve Jorge, transmitido por TV Globo. En la participación, la cantante cantó "Mineirinha Ferveu", éxito del álbum Meus Encantos, lanzado en 2012.

En enero de 2013, durante una entrevista, la cantante declaró que es seguidora de la doctrina espiritista, generando protestas y críticas de evangélicos en las redes sociales.

En un evento de la Polícia Federal de Brasil en el 2012, Paula Fernandes fue homenajeada con medallas y títulos de honra, convirtiéndose, así, en la "Musa e Madrinha" (Musa y Madrina) de la corporación.

Paula Fernandes tiene varias canciones en el top de las paradas musicais de Brasil y de Portugal. Una de los grandes motivos de su consagración en el mercado fonográfico internacional se da por las altas posiciones que sus canciones y singles ocupan en los sitios de música. Éxitos como "Eu sem Você", "Long Live", "Pássaro de Fogo", "Pra Você", "Barco de Papel", "Se o Coração Viajar", "Cuidar Mais de Mim", entre otras canciones de la artista, se posiocionan siempre, entre las más escuchadas en las radios.

Sus singles están constantemente en bandas sonoras de novelas globalesː con todo esto, Paula Fernandes ya tiene más de 10 canciones en bandas sonoras de telenovelas brasileras y portuguesas. En 2013, la Rede Globo lanzó el adelanto de Amor à Vida, teniendo el single "Um Ser Amor", de Paula Fernandes, como tema de la pareja principal de la novela. Debido al gran éxito de la novela, la canción se volvió una de las más escuchadas en Brasil, ocupando, luego de semana de estreno, la 6ª posición. Aprovechando el buen momento de la canción, Paula y su discográfica lanzaron un EP con cuatro pistas adicionales, siendo, dos de ellas, exclusivas. El álbum llevó el nombre de "Um Ser Amor" y  vendió más de 100 000 copias en menos de 14 días,volviéndose el álbum brasileño más vendido en el primer semestre de 2013.

En junio de 2013, Paula Fernandes grabó, en la ciudad de Río de Janeiro, su segundo DVD en vivo, con participaciones del dúo Zezé Di Camargo & Luciano, de Roberta Miranda y de la estadounidense Taylor Swift. El show fue grabado en una casa de shows en la zona oeste da cidade. Los 8 mil boletos puestos a la venta se agotaron en poco más de un mes, causando que Paula se emocione varias veces en el escenario a causa del cariño y amor demostrado por los fanes. El álbum fue lanzado en octubre de 2013, siendo considerado el DVD más esperado de 2013 y fue nominado al Grammy Latino de 2014, como mejor álbum de músca sertaneja (las inscripciones de la edición de 2013 del Grammy Latino fueron cerradas antes de la grabación del show).

En el 2020, lanzó su primer sencillo navideño, "Jingle Bell e Natal Rock", una versión brasileña del clásico Jingle Bell Rock, en colaboración con Guaraná Antarctica.

Paula Fernandes: Ao Vivo
"Paula Fernandes: ao Vivo" es el primer álbum en vivo y el quinto de su carrera. Fue lanzado en 2011 y, a poco más de cinco meses de su lanzamiento, llegó a batir la marca de más de un millón y medio de discos vendidos en Brasil, de acuerdo con la Associação Brasileira dos Produtores de Discos, estuvo en el top 10 de los discos más vendidos de ese año en Brasil. También vendió 50 mil copias en Portugal, siendo certificado de oro por la Associação Fonográfica Portuguesa porque alcanzó la primera posición de ventas en el 2011 en ese país. El CD y DVD ya vendieron juntos 1 millón y 750 mil copias en Brasil. El día 10 de diciembre de 2011, fue lanzada una versión de luxe del álbum especialmente para iTunes Store Brasil conteniendo 2 pistas bonus (ambas en sus versiones de estudio).

Carrera Internacional
Según Paula, una carrera internacional aún no es el enfoque en este momento, pero la cantante es solicitada por varios. empresarios en el exterior. Su gira mundial ya pasó por diversos países europeos, americanos y africanos. En 2012, Paula llevó más de 100 000 personas en uno de sus shows en Portugal.

La gira mundial "Meus Encantos" pasó por las principales ciudades europeas en 2012. En 2013, fue el turno de los Estados Unidos y del continente africano, en donde Paula llenó todas las casas de shows y estadios de fútbol en las que se presentó.
La gira tenía previsto el cierre para octubre de 2013, y su próxima gira, que se lanzaría poco después del final de la gira "Meus Encantos", ya tenía fechas confirmadas en el exterior con shows en Luxemburgo y Portugal en el año 2013. Existía también una gran expectativa para que Fernandes hiciera presentaciones en Australia y Argentina.

El 27 de julio de 2013, se confirmó que un país más recibiría su nueva gira internacional: Inglaterra. Con esto, el nuevo show de Paula Fernandes pasaría inicialmente por Brasil, Portugal, Luxemburgo e Inglaterra y, ya en 2014, se tenía previsto algunos shows en Australia, Francia y Argentina.

El día 31 de marzo de 2012, el canal por suscripción Multishow transmitió el show de la gira "En Vivo" para más de 130 países, por televisión y por internet; el evento fue el más comentado en las redes sociales, llegando a estar en primer lugar de los asuntos más hablados de Twitter en el mundo.

Paula Fernandes tiene una carrera internacional sólida, con dúos internacionales con el colombiano Juanes y la estadounidense Taylor Swift, entre otros.

La colaboración con Juanes y Swift rindió y continúa rindiendo frutos positivos. Por ejemploː en diciembre de 2012, el cantante colombiano lanzó el single "Todo en Mi Vida Eres Tu" ("Tudo em minha vida é você", en portugués). Con Juanes, Paula también cantó en programas de televisión y en shows en Brasil. En señal nacional, Juanes dijo: "Eu estou apaixonado por você" ("Yo estoy enamorado de ti"). La declaración fue motivo de varios titulares al día siguiente en los principales sitios de internet. Y el dúo con Taylor Swift llegó a los primeros lugares durante meses en varias radios del continente americano. Las dos, juntas, desplazaron a la cantante Adele en itunes Brasil, llegando al primer lugar en downloads de la web. El clipe del single "Long Live" es uno de los más vistos de Paula en YouTube. Paula y Taylor cantaron juntas en Río de Janeiroː y elshow fue transmitido en un especial de la GVT.

En sus giras internacionales, realizó shows para más de 500 000 personas, pasando por más de 10 países todos los años. Estos sonː Italia, Reino Unido, Suiza, Brasil, Portugal, Estados Unidos, Luxemburgo, Angola, Cabo Verde, España, Argentina y Paraguay.

Discografía

Álbumes
Álbumes de estudio
 2023: 11:11
 2015: Amanhecer
 2012: Meus Encantos
 2009: Pássaro de Fogo
 2007: Dust in the Wind
 2005: Canções do Vento Sul

Álbumes en vivo y DVD
 2011: Paula Fernandes: Ao Vivo
 2011: Paula Fernandes: Ao Vivo en DVD
 2013: Multishow ao Vivo: Paula Fernandes - Um Ser Amor
 2013: Multishow ao Vivo: Paula Fernandes - Um Ser Amor en DVD
 2016: Amanhecer Ao Vivo
 2019: Origens
 2023: 11:11

Álbumes de recopilación
 2014: Encontros pelo Caminho

EPs
 2013: Um Ser Amor
 2019: Hora Certa

Sencillos
 2009: "Meu Eu em Você"
 2009: "Pássaro de Fogo"
 2009: "Jeito de Mato" (con Almir Sater)
 2010: "Quando a Chuva Passar"
 2011: "Pra Você"
 2011: "Não Precisa" (con Victor & Leo)
 2011: "Sensações"
 2012: "Eu Sem Você"
 2012: "Cuidar Mais de Mim"
 2013: "Se o Coração Viajar"
 2013: "Um Ser Amor"
 2013: "Não Fui Eu"
 2014: "Quem É"
 2014: "You're Still the One" (con Shania Twain)
 2015: "Pegando Lágrimas" (con Chitãozinho & Xororó)
 2015: "Depois" (con Victor & Leo)
 2015: "A Paz Desse Amor"
 2016: "Piração"
 2016: "Depende da Gente"
 2016: "Olhos de Céu"
 2017: "Traidor"
 2018: "Beijo Bom"
 2019: "Hora Certa"
 2019: "Juntos" (con Luan Santana)
 2019: "Não Te Troquei Por Ela" (con Gustavo Mioto)
 2019: "Prometo" (con Kell Smith)
 2021: "Promessinha"
 2022: "Ainda Não Tô Pronta" (con Mari Fernandez)
 2022: "Paredão" (con Zé Vaqueiro)
 2022: "Me Ensina" (con Dilsinho)
 2022:"Rebelde" (con Moderatto)
 2022: "Tá Tudo Bem" (con Israel & Rodolffo)
 2022: "Bloqueia Meu Zap"
 2022: "Prioridades" (con Lauana Prado)
 2023: "FDP" (con Tierry)
 2023: "Tá De Mal Comigo"
 2023: "Ciúmes Demais"

Colaboraciones
 2011: "Meu Grito de Amor" (Eduardo Costa con Paula Fernandes)
 2012: "I Loved You" (Daniel Boaventura con Paula Fernandes)
 2012: "Long Live" (Taylor Swift con Paula Fernandes)
 2012: "Hoy Me Voy" (Juanes con Paula Fernandes)
 2012: "Criação Divina" (Zezé Di Camargo & Luciano con Paula Fernandes)
 2013: "Se Tudo Fosse Fácil" (Michel Teló con Paula Fernandes)
 2014: "Brazil" (Frank Sinatra con Paula Fernandes)
2014: "Humanos a Marte" (Chayanne con Paula Fernandes)
 2016: "A Que No Me Dejas" (Alejandro Sanz con Paula Fernandes)
2016: "Dos Palabras" (Pablo López con Paula Fernandes)
2021: "Grande Amore" (Il Volo con Paula Fernandes)
2022: "Rebelde" (Moderatto con Paula Fernandes)

Referencias

Enlaces externos

 Página oficial

Nacidos en Minas Gerais
Cantantes femeninas de Brasil
Cantantes infantiles de Brasil
Cantantes en portugués
Cantantes de MPB
Cantautoras de Brasil
Cantantes de country
Guitarristas de Brasil
Actrices de televisión de Brasil

Paula Fernandes


Arsin AsH3 formüllü inorganik bileşik. Bu yanıcı ve fazlaca zehirli gaz arsenik elementinin en basit bileşiklerinden biridir.

Keşfi ve sentezi
AsH3 genellikle As3+ kaynağı bir bileşik ile eşdeğer H− içeren bir bileşiğin tepkimesinden elde edilir.
 4 AsCl3 + 3 NaBH4 → 4 AsH3 + 3 NaCl + 3 BCl3
1775'te, Carl Scheele arsenik(III) oksiti- asit varlığında- çinko ile indirgedi. Bu tepkime aşağıda verilen Marsh testine temel oluşturdu.

Alternatif olarak,  As3− kaynağı bileşik, protonik ayraçlar ile tepkime vererek arsin gazını oluşturur:
 Zn3As2 + 6 H+ → 2 AsH3 + 3 Zn2+
 Na3As + 3 HBr → AsH3 + 3 NaBr

Kaynakça

IARC grup 1 kanserojenler
Arsenik bileşikleri

Arsin


Serrasalmus sanchezi, auf engl. als Sanchez's Piranha, Ruby-Red Piranha oder Ruby-Throated Diamond Piranha bezeichnet, ist eine Sägesalmlerart aus dem tropischen Südamerika.

Beschreibung
Äußerlich ähnelt die Art dem in Venezuela vorkommenden Serrasalmus medinai. Jungfische sind silbrig gefärbt mit zahlreichen schwarzen Flecken auf der oberen Körperhälfte. Kehle, Brust und Afterflosse (Anale) sind deutlich rot gefärbt. Die Schwanzflosse zeigt ein dunkles terminales Band und ist basal dunkel gefärbt. Erwachsene Tiere sind dunkler mit zahlreichen silber und violett irisierenden Schuppen und allmählich rot werdenden Augen. Zur Laichzeit dunkelt die Färbung der Tiere nach und die Flecken werden undeutlicher. Die Tiere erreichen eine Standardlänge von ca. 11 Zentimeter.

Serrasalmus sanchezi hat 41 (40–42) Abdominalzähne (Serrae) und 77–79 Poren in der Seitenlinie.

Verbreitung
S. sanchezi kommt im Einzugsgebiet des Río Ucayali in Peru vor. Die Typlokalität ist Caño Yarina am Río Ucayali, Zufluss des Canal de Puinahua (unterer Río Pacaya). Außerdem kommt die Art im oberen und mittleren Amazonas und im Marañón vor.

Lebensweise
Über die Lebensweise von S. sanchezi ist wenig bekannt. Die Art kommt in Weißwasserflüssen oder im Mischwasser von Weißwasser- und Schwarzwasserflüssen, jedoch nicht in reinem Schwarzwasser vor.

Systematik
Nach Géry wird die Art dem Artenkomplex Serrasalmus rhombeus, der Rhombeus-Gruppe zugeordnet, die neben Serrasalmus sanchezi weitere fünf bis acht Arten umfasst. Andere Untersuchungen sehen die Gattung Serrasalmus als monophyletisch mit drei Hauptkladen an. Danach gehört Serrasalmus sanchezi zur Klade B 2.

Anmerkungen und Einzelnachweise

Weblinks

Sägesalmler
Serrasalmidae

Serrasalmus sanchezi


BSF may refer to:

Organisations
 Ballerup-Skovlunde Fodbold, a Danish football club
 British Skin Foundation, a UK charity raising money for skin disease and skin cancer research
 Bibliothèques Sans Frontières, an international non profit
 Bible Study Fellowship, an international Christian organisation
 United States – Israel Binational Science Foundation
 Biosciences Federation, a UK life science organisation
 Border Security Force, Indian federal border patrol agency
 Brandy Station Foundation, an organization devoted to preserving a battle site in Virginia, United States
 British Softball Federation, the National Governing Body of softball within the UK
 Bund Schweizerischer Frauenvereine, Swiss national federation of women's organizations

Science
 Basilar skull fracture, a head injury
 Biosand filter, water filtration technique
 Black Soldier Fly, a larva used in permaculture

Computing
 Bean Scripting Framework, software to integrate the Java programming language with other scripting languages
 Bit Scan Forward, an x86 instruction used to find the least significant bit set in a binary word
 Bootstrapping Server Function part of GAA/GBA Generic Bootstrapping Architecture

Miscellaneous
 Black Sea Fleet, the fleet of the Russian Navy in the Black Sea
 Black Sea Forum for Partnership and Dialogue, regional forum first held in 2006
 Hard bolívar, abbreviated BsF or Bs.F, the currency of Venezuela from 2008 to 2018
 Boysetsfire, an American post-hardcore rock band
 Bradshaw Army Airfield, with IATA airport code BSF
 British Standard Fine, an imperial-unit based screw-thread standard
 Building Schools for the Future, a British Government initiative to rebuild schools, from 2004 to 2010
 BSF (time service), Taiwan's time signal
 Segelföreningen i Björneborg, Finnish yacht club

BSF


الفيروسات المخاطية  هي فيروسات من عائلة فيروسات رنا سالبة السلسلة ورتبة الفيروسات السلبية الأحادية. تمثل الفقاريات المضيف الطبيعي لها. تحتوي العائلة على أربعة فصائل فرعية و 17 جنسًا و 78 نوعًا، ثلاثة أجناس منها غير مصنفة تحت أي فصيلة فرعية.

البنية
تكون الفيريونات مغلفة ويمكن أن تكون كروية أو متعددة الأشكال وقادرة على إنتاج فيريونات خيطية. قطرها حوالي 150 نانومتر. الجينوم خطي، يبلغ طوله حوالي 15 ألف زوج قاعدي. تظهر بروتينات الاندماج والبروتينات المُرفقة على شكل مسامير على سطح الفيريون. تعمل البروتينات المطرسية داخل الغلاف على تثبيت بنية الفيروس. يتكون لب القُفَيْصَةٌ المُنَوَّاة من الحمض النووي الريبوزي الجيني، بروتين نوكليوكابسيد، البروتينات الفوسفاتية وبروتينات البوليميراز.

الفيروسات المخاطية الممرضة
تتسبب الفيروسات المخاطية بعدد مهم من الأمراض لدى البشر. وتشمل هذه النكاف، وكذلك الحصبة، التي تسببت في حوالي 733000 حالة وفاة في عام 2000.

تعد فيروسات نظير الإنفلونزا البشرية (HPIV) ثاني أكثر الأسباب شيوعًا لأمراض الجهاز التنفسي عند الرضع والأطفال. هناك أربعة أنواع من فيروس نظير الإنفلونزا البشرية، والمعروفة باسم HPIV-1 و HPIV-2 و HPIV-3 و HPIV-4. قد يتسبب فيروس HPIV-1 و HPIV-2 في ظهور أعراض تشبه أعراض نزلة البرد، إلى جانب الخناق عند الأطفال. يرتبط فيروس HPIV-3 بالتهاب الشعيبات والتهاب القصبات والالتهاب الرئوي. يعتبر فيروس HPIV-4 أقل شيوعًا من الأنواع الأخرى، ومن المعروف أنه يسبب أمراضًا خفيفة إلى شديدة في الجهاز التنفسي.

تعد الفيروسات المخاطية مسؤولة أيضًا عن مجموعة من الأمراض لدى الأنواع الحيوانية الأخرى. على سبيل المثال، فيروس مرض كف القدم الخشبية (الكلاب)، فيروس فوسين نكد (الفقمة)، فيروس الحيتان الموربيلي (الدلافين والخنازير البحرية)، فيروس داء نيوكاسل (الطيور)، فيروس طاعون البقر (الماشية). تسبب بعض الفيروسات المخاطية، مثل فيروس هينيبا، أمراض حيوانية المنشأ تحدث بشكل طبيعي لدى الحيوانات لكنها قادرة أن تصيب البشر أيضًا.

ظهر فيروس هيندرا (HeV) وفيروس نيباه (NiV) من فيروسات هينيبا لدى البشر والماشية في أستراليا وجنوب شرق آسيا. كلا الفيروسين معدي، شديد الضراوة، وقادر على إصابة عدة أنواع من الثدييات والتسبب في مرض قاتل لديها. نظرًا لعدم وجود لقاح مرخص أو علاجات مضادة للفيروسات، صُنفت فيروسات هيندرا ونيباه من الدرجة 4 على مستوى السلامة البيولوجية. التركيب الجيني لكلا الفيروسين هو نفس التركيب الجيني للفيروسات المخاطانية النموذجية.

مراجع

عائلات فيروسية
علم الفيروسات الحيوانية
فيروسات سلبية ذات الرنا أحادي السلسلة

فيروسات مخاطية


KC, Kc and similar may refer to:

Places
 Kuçovë District, Albania's ISO 3166-2 code
 Kansas City metropolitan area, a major metropolitan area of the United States
 Kansas City, Missouri, its principal city
 Kansas City, Kansas, the third-largest city in the region
 Karachay-Cherkessia, Russia's ISO 3166-2 code

People
 Kent Cochrane (1951–2014), Canadian memory disorder patient
 KC Concepcion (born 1985), Philippine model, actress, singer, songwriter
 Kcee (musician) (born 1979), Nigerian singer, songwriter, performer
 K.C. Potter (born 1939), American academic administrator and LGBT rights activist
 Harry Wayne Casey (born 1951), American musician best known for his band KC and the Sunshine Band
 Govinda K.C. (born 1957), Nepali orthopaedic surgeon and philanthropic activist
 KC or K.C., an abbreviation for the Nepalese surname Khatri (Khatri Chhetri)

Arts and entertainment
 KC (album), a 2010 album by KC Concepcion
 KC and the Sunshine Band, an American funk, R&B and disco musical group founded in 1973
 King Crimson, a British progressive rock band
 K.C. Guthrie, a fictional character in Degrassi: The Next Generation

Businesses and organizations

Schools and universities
 King's College, Hong Kong, a boys' secondary school in Hong Kong
 Kingwood College, now Lone Star College-Kingwood, in Kingwood, Houston, Texas, United States
 Kishinchand Chellaram College or K. C. College, South Mumbai, India
 Kutama College, a boys' boarding high school in Zimbabwe
 Kuen Cheng High School, a high school in Malaysia

Sports organizations

 Kansas City Chiefs, a National Football League team based in Kansas City, Missouri
 Kansas City Royals, a Major League Baseball team based in Kansas City, Missouri
 Sporting Kansas City or Sporting KC, a Major League Soccer team based in Kansas City, Kansas

Other businesses and organizations
 KC HiLiTES, a US manufacturer of driving lights
 Kimberly-Clark, a US personal care corporation
 The Kennel Club, a dog-breed registry in England
 Kingston Communications, a UK communications and IT service provider
 Air Astana (IATA airline designator)

Science and technology
 Kc, the equilibrium constant, the equilibrium of a chemical reaction
 CXCL1 or KC, a cytokine
 Keratoconus, a degenerative eye disease
 Kilocycle, as in 1,000 cycles per second, with the modern equivalent being kilohertz

Other uses
 KC Stadium, a former name of a football and rugby-league stadium in Hull, England
 Kelly criterion, a formula in probability theory and finance
 King's Counsel, a legal position in Commonwealth countries
 KC, an obsolete postnominal for Knight of the Order of the Crescent

See also
 Kansas City (disambiguation)
 Casey (disambiguation)

KC


Nakkehvirvel, Øvre rygsøjle eller Cervikale vertebra (i flertal vertebrae) er de ryghvirvler der er placeret i nakken, direkte under kraniet.

Referencer

Skelet

Cervikale vertebrae


Theodore Davie (March 22, 1852 in Brixton, London – March 7, 1898 in Victoria, British Columbia) was a British Columbia lawyer, politician, and jurist. He practised law in Cassiar and Nanaimo before settling in Victoria and becoming a leading criminal lawyer. He was the brother of Alexander Edmund Batson Davie, who served as premier of British Columbia from 1887 to 1889. Theodore Davie was first elected to the provincial legislature in 1882. In 1889, he became attorney-general under Premier John Robson, and succeeded Robson as premier in 1892.

Davie's government passed a Redistribution Bill to give the mainland of the province greater representation in the legislature. His government also provided financial incentives to the railways in an effort to stimulate the economy. The Davie government also approved the construction of the province's parliament buildings in Victoria despite pressure to move the capital to the mainland.

Davie served as premier until 1895 when he resigned to become Chief Justice of the Supreme Court of British Columbia succeeding the province's first Chief Justice, Sir Matthew Baillie Begbie.

Theodore Davie is interred in the Ross Bay Cemetery in Victoria, British Columbia.

References
Biography at the Dictionary of Canadian Biography Online
Encyclopedia of British Columbia

1852 births
1898 deaths
Premiers of British Columbia
Judges in British Columbia
English emigrants to pre-Confederation British Columbia
People from Brixton
Attorneys General of British Columbia
Lawyers in British Columbia

Theodore Davie


La chapelle Gondi est la première chapelle à gauche de la basilique Santa Maria Novella de Florence, en Italie. La chapelle est célèbre pour abriter le Crucifix de Filippo Brunelleschi, l'une des très rares œuvres sculpturales de l'architecte de la coupole de Santa Maria del Fiore, la seule en bois polychrome.

Histoire et description
Dans cette chapelle, en 1279, le jour de la saint Luc, la cérémonie de la « Pose de la première pierre » de la basilique Santa Maria Novella est célébrée par le cardinal dominicain Latino Malabranca Orsini, arrivé à Florence pour arbitrer les différends entre guelfes et gibelins. Depuis ce jour, la chapelle est dédiée à saint Luc. Les fresques très gâtées de la voûte, représentant les quatre évangélistes et datant des années 1470, sont les vestiges de cette période. Les auteurs en sont ces maîtres byzantins à la manière grecque dont parle Giorgio Vasari, avant les révolutions de Cimabue et de Giotto di Bondone.

En 1503, trois frères de la famille de Gondi, devenus propriétaires du patronage de la chapelle, chargent Giuliano da Sangallo de la rénover. Le revêtement est en marbre porphyre blanc, noir et rouge, avec des décors géométriques sculptés et des hauts-reliefs. Cependant, le projet n'est réalisé que pour le mur du fond.

En 1572, les frères dominicains, agacés par la seule décoration partielle de la chapelle, offrent le célèbre Crucifix en bois de Filippo Brunelleschi à la famille des Gondi comme incitation à compléter la décoration de la chapelle. Les deux murs latéraux sont ensuite recouverts entre la fin du  et le début du siècle suivant sur un projet antérieur de Benedetto da Rovezzano. Ceux-ci sont stylistiquement différents du mur du fond de Giuliano da Sangallo, mais ils ne trahissent pas l'unité de composition et l'uniformité de couleur de l'ensemble.

Le Crucifix de Filippo Brunelleschi est la seule œuvre en bois du grand sculpteur et architecte florentin. Il date de 1410-1415. Il semble qu'il n'ait pas été fait pour la chapelle. Giorgio Vasari se concentre sur une anecdote selon laquelle il aurait été réalisé en réponse au Crucifix de Donatello qui se trouve aujourd'hui dans la basilique Santa Croce de Florence, défini par Brunelleschi comme trop « paysan » de par son naturalisme exaspéré. On ignore si cette anecdote de Vasari est fiable ou non, mais Brunelleschi n'a certainement pas fait son crucifix pour une commande spécifique. Il reste dans sa maison ou sa boutique jusqu'à un an avant sa mort, lorsqu'il décide d'en faire don aux frères dominicains de Santa Maria Novella qui le placent sur le pilier entre la chapelle de Filippo Strozzi et la chapelle Bardi (où les clous permettant son accrochage  sont encore visibles aujourd'hui), puis le déplacent en 1572 à la chapelle Gondi.

Les anges des niches latérales, en pierre peinte, sont plus récents. Le vitrail est également récent et date du .

Références

Bibliographie

 Guida d'Italia, Firenze e provincia ("Guida Rossa"), Italian Touring Club Editions, Milan 2007.
 Santa Maria Novella e i suoi Chiostri Monumentali, Becocci Editore, Florence 2004.

Articles connexes
 Basilique Santa Maria Novella
 Chapelle Bardi (Santa Maria Novella)
 Chapelle Brancacci
 Chapelle de Filippo Strozzi
 Chapelle Gaddi
 Chapelle Rucellai
 Chapelle Tornabuoni
 Crucifix de Santa Maria Novella (Brunelleschi)

Renaissance italienne
Chapelle en Toscane
Basilique Santa Maria Novella
Famille de Gondi
Bâtiment de Giuliano da Sangallo

Chapelle Gondi


In control theory, a causal system (also known as a physical or nonanticipative system) is a system where the output depends on past and
current inputs but not future inputs—i.e., the output  depends only on the input  for values of .

The idea that the output of a function at any time depends only on past and present values of input is defined by the property commonly referred to as causality.  A system that has some dependence on input values from the future (in addition to possible dependence on past or current input values) is termed a non-causal or acausal system, and a system that depends solely on future input values is an anticausal system.  Note that some authors have defined an anticausal system as one that depends solely on future and present input values or, more simply, as a system that does not depend on past input values.

Classically, nature or physical reality has been considered to be a causal system.  Physics involving special relativity or general relativity require more careful definitions of causality, as described elaborately in Causality (physics).

The causality of systems also plays an important role in digital signal processing, where filters are constructed so that they are causal, sometimes by altering a non-causal formulation to remove the lack of causality so that it is realizable. For more information, see causal filter.

For a causal system, the impulse response of the system must use only the present and past values of the input to determine the output. This requirement is a necessary and sufficient condition for a system to be causal, regardless of linearity. Note that similar rules apply to either discrete or continuous cases. By this definition of requiring no future input values, systems must be causal to process signals in real time.

Mathematical definitions

Definition 1: A system mapping  to  is causal if and only if, for any pair of input signals ,  and any choice of , such that

the corresponding outputs satisfy

Definition 2: Suppose  is the impulse response of any system  described by a linear constant coefficient differential equation. The system  is causal if and only if

otherwise it is non-causal.

Examples
The following examples are for systems with an input  and output .

Examples of causal systems
 Memoryless system

 Autoregressive filter

Examples of non-causal (acausal) systems

 Central moving average

Examples of anti-causal systems

Look-ahead

See also
 Causal model

References

Classical control theory
Digital signal processing
Systems theory
Dynamical systems

de:Systemtheorie (Ingenieurwissenschaften)#Kausale Systeme

Causal system


Mletačka mornarica (venetski: Armada/Marineria Veneziana) bila je mornarica Mletačke Republike koja je odigrala važnu ulogu u povijesti Republike i Sredozemlja. Bila je najznačajnija mornarica Sredozemlja kroz mnogobrojna stoljeća između srednjeg i ranog modernog vijeka. Mletačka mornarica osiguravala je Veneciji kontrolu i utjecaj nad trgovinom i politikom. Bila je to jedna od prvih mornarica koja je na brodove postavljala oružje s barutom, a kroz organizirani sustav mornaričkih pristaništa, oružarnica i |opskrbljivača uspjela je neprestano držati brodove na moru i brzo nadoknađivati gubitke. Venecijanski arsenal bio je jedna od najvećih koncentracija industrijskih kapaciteta prije industrijske revolucije i odgovoran je za najveći dio pomorske moći Republike.

Isprva potaknuta rivalstvom s Bizantskim Carstvom, a kasnije pomorskim republikama Pisom i Genovom za primat nad trgovinom s Levantom, mletačka je mornarica povremeno bila tehnički inovativna, a ipak operativno konzervativna. S konačnim padom Carigrada odigrava ključnu ulogu u zaustavljanju pomorskog napredovanja Osmanskog Carstva više od tri stoljeća.

Dugi pad mornarice odražavao je pad Republike, počevši od 16. stoljeća i završivši kapitulacijom grada pred Napoleonom 1797. godine.

Mletačka vojna povijest
Mletačka

Mletačka mornarica


Egyptian Revival is an architectural style that uses the motifs and imagery of ancient Egypt. It is attributed generally to the public awareness of ancient Egyptian monuments generated by Napoleon's conquest of Egypt and Admiral Nelson's defeat of the French Navy at the Battle of the Nile in 1798. Napoleon took a scientific expedition with him to Egypt. Publication of the expedition's work, the Description de l'Égypte, began in 1809 and was published as a series through 1826. The size and monumentality of the façades discovered during his adventure cemented the hold of Egyptian aesthetics on the Parisian elite.  However, works of art and architecture (such as funerary monuments) in the Egyptian style had been made or built occasionally on the European continent since the time of the Renaissance.

History

Egyptian influence before Napoleon
Much of the early knowledge about ancient Egyptian arts and architecture was filtered through the lens of the Classical world, including ancient Rome. Prior to Napoleon's influence an early example is the Obelisk of Domitian, erected in 1651 by Bernini on top of the Fontana dei Quattro Fiumi in Piazza Navona, Rome, which went on to inspire several Egyptian obelisks constructed in Ireland during the early 18th century. It influenced the obelisk constructed as a family funeral memorial by Sir Edward Lovatt Pierce for the Allen family at Stillorgan in Ireland in 1717, one of several Egyptian obelisks erected in Ireland during the early 18th century. Others may be found at Belan, County Kildare; and Dangan, County Meath. The Casteltown Folly in County Kildare is probably the best known, albeit the least Egyptian-styled.

Egyptian buildings had also been built as garden follies. The most elaborate was probably the one built by Frederick I, Duke of Württemberg in the gardens of the Château de Montbéliard. It included an Egyptian bridge across which guests walked to reach an island with an elaborate Egyptian-influenced bath house. Designed by the duke's court architect, Jean Baptiste Kleber, the building had a billiards room and a bagnio.

During the 2nd half of the 18th century, with the rise of Neoclassicism, sometimes architects mixed the Ancient Greek, Roman and Egyptian styles. They wanted to discover new shape and ornament ideas, rather than to be just faithful copyists of the past.

Napoleonic and Post-Napoleonic eras
New after the Napoleonic invasion was a sudden increase of the number of works of art and the fact that, for the first time, entire buildings began to be built to resemble those of ancient Egypt. In France and Britain this was at least partially inspired by successful war campaigns undertaken by each country while in Egypt.

For Napoleon's intention of cataloguing the sights and findings from the campaign, hundreds of artists and scientists were enlisted to document "antiquities, ethnography, architecture, and natural history of Egypt"; and later these notes and sketches were taken back to Europe. In 1803, the compilation of "Description de l'Egypte" was started based on these documents and lasted over twenty years. The content in this archaeological text, includes translation of the Rosetta Stone, pyramids and other scenes, arouse interests in Egyptian arts and culture in Europe and America.

According to Curl, people started to present their imaginations about Egypt in various ways. First, combinations of crocodiles, pyramids, mummies, sphinxes, and other motifs were widely circulated. In 1800, an Egyptian opera festival was staged in Drury Lane, London, with Egyptian-themed sets and costumes. On the other hand, William Capon (1757–1827) suggested a massive pyramid for Shooter's Hill as a National Monument, while George Smith (1783–1869) designed an Egyptian-style tomb for Ralph Abercromby in Alexandria.

According to David Brownlee, the 1798 Karlsruhe Synagogue, an early building by the influential Friedrich Weinbrenner was "the first large Egyptian building to be erected since antiquity."  According to Diana Muir Appelbaum, it was "the first public building (that is, not a folly, stage set, or funeral monument) in the Egyptian revival style."  The ancient Egyptian influence was mainly shown in the two large engaged pylons flanking the entrance; otherwise the windows and entrance of the central section were pointed arches, and the overall plan conventional, with Neo-Gothic details.

Among the earliest monuments of the Egyptian Revival in Paris is the Fontaine du Fellah, built in 1806. It was designed by François-Jean Bralle. A well-documented example, destroyed after Napoleon was deposed, was the monument to General Louis Desaix in the Place des Victoires was built in 1810. It featured a nude statue of the general and an obelisk, both set upon an Egyptian Revival base. Another example of a still standing site of Egyptian Revival is the Egyptian Gate of Tsarskoe Selo, built in 1829.

A street or passage named the Place du Caire or Foire du Caire (Fair of Cairo) was built in Paris in 1798 on the former site of the convent of the "Filles de la Charité". No. 2 Place du Caire, from 1828, is essentially in overall form a conventional Parisian structure with shops on the ground floor and apartments above, but with considerable Egyptianizing decoration including a row of massive Hathor heads and a frieze by sculptor J. G. Garraud.

One of the first British buildings to show an Egyptian Revival interior was the newspaper office of the Courier on the Strand in London.  It was built in 1804 and featured a cavetto (coved) cornice and Egyptian-influenced columns with palmiform capitals.  Other early British examples include the Egyptian Hall in London, completed in 1812, and the Egyptian Gallery, a private room in the home of connoisseur Thomas Hope to display his Egyptian antiquities, and illustrated in engravings from his meticulous line drawings in his book Household Furniture (1807), were a prime source for the Regency style of British furnishings.

Rise of Egyptian Revival in America

Around the 1870s, Americans started to become interested in other cultures, including those of Japan, the Middle East and North Africa. These were reflected in various decorative arts, especially architecture and furniture. Egyptian motifs and symbols were commonly used in the design including elements of "gilt bronze fittings shaped like sphinxes, Egyptian scenes woven into textiles, and geometric renderings of plants such as palm fronds".

Some Americans in the 1880s believed that the United States was a nation without art and therefore wanted to innovate in the field of aesthetic design to distinguish it from Egyptian pyramids and obelisks, Greek temples, and Gothic spires. But implementing such innovations was difficult, and as Clarence King said, "Till there is an American race there cannot be an American style". The creation of the American style was also hindered by the fact that the ethnic mix of the American people did not constitute a race. In the time that followed, however, America's own culture was assimilating Egyptian revivalist architecture, and their tectonic significance became unstable. This may be because the United States of the early 20th century was a confident nation, and the approach of defining one's own spiritual world by establishing a connection to a great civilization like ancient Egypt faded in such a cultural context.

Later revivals

Egyptian Revival architecture enjoyed considerable popularity in other countries as well. The first Egyptian Revival building in the United States was the 1824 synagogue building of Congregation Mikveh Israel Synagogue in Philadelphia.  It was followed by a series of major public buildings in the first half of the 19th century including the 1835 Philadelphia County Prison, Philadelphia, Pennsylvania, United States, the 1836 Fourth District Police Station in New Orleans and the 1838 New York City jail known as the Tombs.  Other public buildings in Egyptian style included the 1844 Old Whaler's Church in Sag Harbor, New York, the 1846 First Baptist Church in Essex, Connecticut, the 1845 Egyptian Building of the Medical College of Virginia in Richmond and the 1848 United States Custom House in New Orleans.  The most notable Egyptian structure in the United States was the Washington Monument, begun in 1848, this obelisk originally featured doors with cavetto cornices and winged sun disks, later removed. The National World War I Museum and Memorial in Kansas City, Missouri, is another example of Egyptian revival architecture and art.

The South African College in the then-British Cape Colony features an "Egyptian building" constructed in 1841; the Egyptian Revival building of the Cape Town Hebrew Congregation is also still standing.

The York Street Synagogue was Australia's first Egyptian revival building, followed by the Hobart Synagogue, the Launceston Synagogue and the Adelaide Hebrew Congregation, all by 1850.  The earliest obelisk in Australia was erected at Macquarie Place, Sydney in 1818.

The expeditions that eventually led to the discovery in 1922 of the treasure of Tutankhamun's's tomb by archaeologist Howard Carter resulted in a 20th-century revival.  The revival during the 1920s is sometimes considered to be part of the Art Deco style. This phase gave birth to the Egyptian theatre movement, largely confined to the United States. The Egyptian Revival decorative arts style was present in furniture and other household objects, as well as in architecture.

Hieroglyphics
Many notable works in Britain featured attempts by architects to translate and depict messages in Egyptian hieroglyphics. Although sincere attempts at compositions, understanding of hieroglyphic syntax and semantics has advanced since they were built and errors have been discovered in many of these works. Although both public and private buildings were built in Britain in the Egyptian Revival style, the vast majority of those with attempts at accurate inscriptions were public works or on entrances to public buildings.

In 1824, French classical scholar and egyptologist J.F. Champollion published Precis du systeme hieroglyphique des anciens Egyptiens in 1824, which spurred the first notable attempts to decipher the hieroglyphic language in Britain. Joseph Bonomi's inscriptions in the entrance lodges to Abney Park cemetery in 1840 was the first real recorded attempt to compose a legible text. An Egyptologist himself, Bonomi and other scholars such as Samuel Birch, Samuel Sharpe, William Osburne, and others would compose texts for a variety of other British projects throughout the nineteenth century including Marshall's Mill in Leeds, an aedicula in the grounds of the Hartwell House, and as part of an Egyptian exhibition in the Crystal Palace after it was re-erected in southeast London.

The content of the inscriptions varied depending on the nature of their specific projects. The Crystal Palace exhibition features several different inscriptions, with the main inscription detailing the construction and content of the hall and proclaiming it as an educational asset to the community. It ends with a message to invoke good fortune, translated as 'let it be prosperous.' Other smaller inscriptions on the cornice of the exhibit entrance feature the names of the builders and a message in Greek wishing for the health and well-being of Queen Victoria and Prince Albert, members of the royal family. The main inscription is accompanied by an English translation, with the characters spaced to match the position of the English words. However, Chris Elliot notes that the translation overly relies on phonetic transliteration and features some unusual characters for words that were difficult to translate into hieroglyphs.

List of buildings

North America
 First Presbyterian Church in Nashville, Tennessee; designed by William Strickland from 1849 to 1851
 Washington Monument in Washington, D.C.
 Battle Monument in Baltimore, Maryland
 New Jersey State Penitentiary in Trenton, New Jersey; designed by John Haviland from 1833 to 1836
 Medical College at Richmond in Richmond, Virginia, designed by Thomas S. Stewart in 1845
 1826–1830: Groton Monument in Groton, Connecticut
 1834-1835: American Institute in New York City
 1835: Philadelphia County Prison in Philadelphia; designed by Thomas Ustick Walter; demolished in 1968
 1836: 4th Precinct Police Station on Rousseau Street in New Orleans. Designed by Benjamin Buisson, it originally served as a jail and police station. Later altered significantly; now used by the Knights of Babylon krewe for Mardi Gras float storage
 1838: Green-Wood Cemetery in New York City
 1838: The Tombs, a court and jail complex in New York City by John Haviland; demolished in 1902
 1838: Pennsylvania Fire Insurance building in Philadelphia [1] by John Haviland
 1840: Gates of the Granary Burying Ground, by Isaiah Rogers, in Boston
 1842: Croton Distributing Reservoir in New York City
 1827–1843: Bunker Hill Monument in the Charleston neighborhood of Boston
 1843: Gates and gatehouses of Mount Auburn Cemetery in Cambridge, Massachusetts; designed by Jacob Bigelow
 1844: Old Whaler's Church, Sag Harbor, New York; designed by Minard Lafever
 1845: The brownstone entry gates of the Grove Street Cemetery, by Henry Austin, New Haven, Connecticut, United States
 1846: First Baptist Church in Essex, Connecticut
 1856: Skull and Bones undergraduate secret society at Yale University in New Haven, Connecticut (architect's attribution in dispute—may also be Henry Austin of the Grove Street Cemetery gates)
 1914: Masonic Temple in Charlotte, North Carolina (1914–87)
1914-1916: Winona Savings Bank Building in Winona, Minnesota
 1920: Marmon Hupmobile Showroom in Chicago; designed by Paul Gerhardt
 1922: Grauman's Egyptian Theatre in Los Angeles
 1927: Pythian Temple in New York City
 1928: Lincoln Theatre in Columbus, Ohio; has an Egyptian revival interior
 1939: Social Security Administration Building in Washington, D.C.
 1966: Rosicrucian Egyptian Museum in San Jose, California

Europe, Russia, Africa and Australia
 18–12 BC Pyramid of Cestius, Rome
 1798 Karlsruhe Synagogue
 circa 1820: Memorial to Elizabeth Donkin in Port Elizabeth, South Africa
 1822: Egyptian temple in Łazienki Park in Warsaw, Poland
 1824: 42 Fore Street in Hertford, known locally as the Egyptian House, is an English Heritage Grade II listed building built on the site of a former inn. A grocery store from the Victorian era until the 1960s, now a restaurant.
 1825–1826: Egyptian Bridge in St. Petersburg; collapsed on 20 January 1905, but 1955 replacement incorporated sphinxes and several portions of it remains
 1827–1830: Egyptian Gates in Tsarskoe Selo, St. Petersburg
 1835–1837: The Egyptian House in Penzance, Cornwall. Built by local bookseller John Lavin as a museum, it is still standing.
 1836-1840: Temple Works, a former flax mill in the industrial district of Holbeck in Leeds, England; built for textile industrialist John Marshall and held the distinction of being the largest single room in the world when it was built
 1838–1839: The Egyptian Avenue and inner circle of the Lebanon Circle in Highgate Cemetery in London
 1838–1840: Abney Park Temple Lodges in London Borough of Hackney
 1844: Launceston Synagogue in Launceston, Tasmania
 1845: Hobart Synagogue in Hobart, Tasmania
 1846–1848: Old Synagogue at Canterbury, England
 1849: Lighthouse of l'Agulhas, the second-oldest lighthouse in South Africa; also called the "Pharos of the South"
 1856: Egyptian Temple housing elephants at the Antwerp Zoo; designed by Charles Servais
 1862–1864: Egyptian temple in the park of Stibbert Museum in Florence, Italy
 1867: Queen's Park Church in Queen's Park, Glasgow
 1870: The Egyptian Halls in Glasgow; designed by Alexander Thomson
 1881–1889: Mausoleo Schilizzi in Naples, Italy
 1891: The Typhonium near Wissant by the Belgian architect Edmond De Vigne
 1899: Sha'ar Hashamayim Synagogue in Cairo
 1914: Regional Studies Museum in Krasnoyarsk, Russia
 1919: Mukhtar Museum in Cairo
 1921: Louxor theater in Paris
 1922: Collège des Frères d'Heliopolis in Cairo
 1925: AbdulHamid al-Shawarby Pasha building in Cairo
 1927: Emulation Hall, Melbourne, Australia
 1927: Mausoleum of Saad Zaghloul in Cairo
1927– 1928: Collins & Parri's Arcadia Works for Carreras, London
 1924–1929: Lenin's Mausoleum in Moscow; designed by Aleksey Shchusev using elements borrowed from the Pyramid of Djoser
 1926–1928: Carreras Cigarette Factory in Camden, London
 1930: foyer of Oliver P. Bernard's Strand Palace Hotel, London (destr. 1967–8; parts now London, V&A)
 1932: Ismailia Monuments Museum in Ismailia, Egypt
 1933: Moussa Dar'I Synagogue in Cairo
 1934 Pyramid Theatre, Sale, Greater Manchester, UK (formerly a cinema, both independent and Odeon now a Sports Direct)
 1930–1937: National Museum of Beirut
 1934: Former Perth Girls' School in Perth, Western Australia, Australia
 1937: Manly Town Hall in Manly, New South Wales, Australia
 1942: Faculty of Engineering, Alexandria University campus in Alexandria, Egypt
 1946: Royal Rest House, Giza Pyramid Complex, Giza, Egypt
 1961: Cairo Tower in Cairo
 1974: Unknown Soldier Memorial (Egypt) in Cairo
 Unknown: Lamati Court in Minya, Egypt

Post-Modern variants
 1989: Louvre Pyramid in Paris
 1991: Pyramid Arena in Memphis, Tennessee
 1992: Cheesecake Factory
 1993: Tama-Re in Eatonton, Georgia; demolished 2005
 1993: Luxor Hotel and Casino in Las Vegas
 1995: City Stars Heliopolis in Cairo
 1996: The Lost World of Reptiles, an exhibit at the Australian Reptile Park, Somersby, New South Wales, Australia
 1997: Wafi City, Wafi, Dubai City, Dubai UAE
 1997: Sunway Pyramid, Bandar Sunway, Malaysia.
 2001: Embassy of the Arab Republic of Egypt in Berlin
 2001: Supreme Constitutional Court of Egypt building, Cairo
 2001: Scotiabank Theatre Chinook Centre in Calgary, Alberta
 2010: Sohag International Airport terminal building in Sohag, Egypt
 2010: Fairmont Nile City, Cairo
 2019–present: New Administrative Capital, Egypt, including Iconic Tower (Egypt), Oblisco Capitale, The Octagon (Egypt), Egyptian New Parliament, Presidential Palace and more
 2020: 4J97+72G El Shorouk, Egypt
 2022: Cairo Security Directorate, New Cairo, Egypt

See also

 Egyptian Revival decorative arts
 Ancient Egyptian architecture
 Egyptian Revival architecture in the British Isles
 List of pyramid mausoleums in North America
 Egyptomania in the United States

Notes

References

External links

Architectural styles
Revival architectural styles

Egyptian Revival architecture


Kömürcüler, Döşemealtı - Antalya ili Döşemealtıilçesine bağlı mahalle
 Kömürcüler, Çermik - Diyarbakır ili Çermik ilçesine bağlı mahalle
 Kömürcüler, Rize - Rize ili merkez ilçesine bağlı köy

Kömürcüler


Mitchell Ryan (11 de janeiro de 1934 - 4 de março de 2022) foi um ator americano de cinema, televisão e teatro, que em suas seis décadas de televisão é conhecido por interpretar Burke Devlin na novela gótica dos anos 1960 Dark Shadows, e mais tarde por seu papel co-estrelando como o pai de Thomas Gibson, Edward Montgomery, em Dharma & Greg. Ele também interpretou o vilão General Peter McAllister no filme de ação policial de 1987 Máquina Mortífera.

Ryan nasceu em Cincinnati, Ohio, e foi criado em Louisville, Kentucky. Seu pai era vendedor e sua mãe escritora. Ele serviu na Marinha dos Estados Unidos durante a Guerra da Coréia.

Membro vitalício do Actors Studio, os créditos de Ryan no teatro da Broadway incluem Wait Until Dark, Medea e The Price. Seus créditos off-Broadway incluem Antony and Cleopatra (1963) e The Price (1979).

Ver também

Atores dos Estados Unidos

Mitchell Ryan


Médecins Sans Frontières (MSF) (), cunoscută și sub numele de Medicii fără Frontiere (MFF), este o organizație non-guvernamentală umanitară internațională (ONG) cunoscută cel mai bine pentru proiectele sale din regiunile sfâșiate de război și țările în curs de dezvoltare afectate de boli endemice. În 2015, peste 30.000 de colaboratori - în special medici locali, asistente medicale și alți profesioniști din domeniul medical, experți în logistică, ingineri și administratori de apă și salubritate - au acordat asistență medicală în peste 70 de țări. Marea majoritate a personalului sunt voluntari. Contribuțiile donatorilor privați formează circa 90% din finanțarea organizației, în timp ce contribuțiile corporațiilor oferă restul, acordând MSF un buget anual de aproximativ 1,63 miliarde USD.

Note

Legături externe

 Médecins Sans Frontières International Official website
 Doctors Without Borders Official website
 Official Nobel Peace Prize page for MSF
 Essentialdrugs.org
 Observatoire de l'action humanitaire
 Drugs for Neglected Diseases Initiative
 The Bernard Kouchner Project – Compassion Without Borders
 MSF Speaking Out Case Studies

Organizații internaționale
Laureați ai Premiului Nobel pentru Pace
Urmările războaielor
Fondări în 1971

Medici fără frontiere


Nâzım Hikmet Kültür Merkezi, adını Nâzım Hikmet'ten alan, sanatsal faaliyetlere odaklanarak Türkiye'de alternatif düşünceyi geliştirmeyi amaçlayan sol odaklı bir kurumdur.

Tarihçe
1997 yılında İstanbul-Kadıköy'de kurulan kültürevinin adı Ekim 2004'te "Nâzım Hikmet Kültür Merkezi" olarak değiştirilmiştir. Kültür Merkezi, çalışmalarını İstanbul (Kadıköy, Maltepe, Bakırköy), Ankara, İzmir, Sakarya ve Kocaeli'nde sürdürmektedir.

Faaliyetler
Nâzım Hikmet Kültür Merkezi'nin bünyesinde sinema, fotoğraf, tiyatro, edebiyat ve müzik alanlarında çalışmalar yürüten birim ve atölyeler bulunmaktadır. Kültür Merkezi'nin bugüne kadarki etkinlikleri arasında Nâzım Üniversitesi, öğrencilerin ücretsiz eğitim gördüğü Nâzım Dershanesi, Sanat Cephesi dergisi, Onat Kutlar Sinema Okulu, Kültürevi Kitap Dizisi, Yeni İnsan Yeni Sinema Dergisi, 2002 yılında sekizinci dönemine girmekte olan NKE Fotoğraf Atölyesi, NKE Oyuncuları ve Doğu Oyuncuları, kültürevi bünyesinde çalışan müzik grupları, gitar, bağlama ve koro çalışmaları, kuramsal-ideolojik onlarca tartışma başlığını masaya yatıran seminerler, paneller vb. projeler yer alıyor.

Kültürel müdahale
Merkez özellikle komünist şair Nazım Hikmet ve onun geleneği aracılığıyla ülkedeki genel kültürel atmosfere müdahale etmeyi görev saymaktadır. Bu kapsamda çok çeşitli faaliyetlere imza atmaktadır.

Merkez ve şubeleri
Merkez ve şubeleri şu şekildedir:

Nâzım Hikmet Kültür Merkezi - İstanbul
Bahariye Caddesi Ali Suavi Sokak No: 7 34714 Kadıköy / İstanbul
Telefon: 0216 414 22 39

Nâzım Hikmet Kültür Merkezi – Ankara
Konur Sokak No: 51 Kızılay / Ankara
Telefon: 0312 417 56 59
E-posta: firstname.lastname@example.com

Nâzım Hikmet Kültür Merkezi – İzmir
Konak Sineması
Anafartalar Caddesi No: 20 OS-KA Pasajı
35250 Konak / İzmir
Telefon: 0232 46 444 46
E-posta: firstname.lastname@example.com

Kaynakça

Dış bağlantılar
 Nâzım Hikmet Kültür Merkezi web sayfası

İstanbul'daki kültür merkezleri
İzmir ilindeki tiyatrolar
Nâzım Hikmet
Türkiye merkezli sanat kuruluşları
1997'de kurulan oluşumlar
Ankara'daki kültür merkezleri

Nâzım Hikmet Kültür Merkezi


Paul Heuzé (1878-1938) est un écrivain, journaliste et illusionniste amateur qui s'est principalement attaché à dénoncer les mystifications dans le domaine du fakirisme et du spiritisme.

Activités
À l'issue de la Première Guerre mondiale, il produit plusieurs communications sur l'utilisation de l'automobile sur le front français. Son ouvrage de 1921, Les camions de la victoire lui vaut le Prix Marcelin-Guérin de l'Académie française. Membre de l'association des écrivains combattants, il coordonne des récits de combattants de la Grande Guerre.

À partir des années 1920, il porte son attention sur les phénomènes métapsychiques et spirites dont il démasque les supercheries dans une enquête publiée en 1922 dans le journal L'Opinion. Il publie son enquête Les morts vivent-ils? en deux volumes.

Il devient célèbre en démontant les tours des médiums autoproclamés. Heuzé fait partie des premiers à mettre en avant la notion de la preuve scientifique dans l'étude des phénomènes métapsychiques. Il organise ainsi en 1922 pour la médium Eva Carrière et 1923 pour Jan Guzyk des expériences à la Sorbonne auxquelles assistent des nombreux scientifiques comme Henri Laugier ou Paul Langevin et qui conduisent à la déconfiture des médiums.

Il s'attaque également aux fakirs en tout genre dans un ouvrage ''Fakirs, Fumistes & Cie publié en 1926 et réédité en 2005. À cette occasion, il s'entraine à réaliser les tours qui fondent leurs prestations: s'enfoncer des aiguilles dans la peau, se coucher sur un lit de pointes, rester enfermé dans un cercueil. Sa publication déclenche la colère des spirites et fakirs, notamment celle de Tahra-Bey qu'il défie devant un large public au Cirque d'Hiver en 1928.

Durant les années 1930-1938, il collabore au Journal.

Il meurt à Antibes le 5 janvier 1938.

Ouvrages
 1919 : La Voie sacrée. Le service automobile à Verdun (février-août 1916)
 1920 : Les transports automobiles sur le front français (1914-1918), notes du commandant Doumenc, recueillies et classées par le lieutenant Paul Heuzé.
 1921 : Les camions de la victoire
 1924 : L'épopée belge dans la grande guerre racontée par les écrivains et combattants belges sous la direction de Paul Heuzé

 1922 : Les morts vivent-ils?
 1926 : Fakirs, fumistes et cie  (réédité en 2005)
 1927 : Les fakirs indiens
 1928 : La plaisanteries des animaux calculateurs
 1932 : Dernières histoires de fakirs (réédité en 2005)

Notes et références

Liens externes

Naissance en décembre 1878
Naissance au Havre
Journaliste français du XXe siècle
Écrivain français du XXe siècle
Prestidigitateur français
Scepticisme scientifique
Décès en janvier 1938
Décès à Antibes
Décès à 59 ans

Paul Heuzé


විද්‍යාත්මක අංකනය () (පොදුවේ කියවෙන පරිදි හෙවත් සම්මත ආකෘතිය හෙවත් සම්මත දර්ශන ආකෘතිය) යනු ඉතා දීර්ඝ හෝ ඉතා කුඩා අංක පහසුවෙන් දහයේ බලයක් ලෙස ලියා දැක්වීමයි.

විද්‍යාත්මක අංකනය


Prionognathus es un  género de coleópteros adéfagos de la familia Carabidae.

Especies
Comprende las siguientes especies:

 Prionognathus fossor LaFerte-Senectere, 1851
 Prionognathus overlaeti (Burgeon, 1935)

Referencias

Enlaces externos
 Prionognathus en ION
 Nomenclator Zoologicus
 Carabidae of the World

Oodini

Prionognathus


Yoshikazu Nonomura (født 8. maj 1972) er en tidligere japansk fodboldspiller.

Han har spillet for flere forskellige klubber i sin karriere, herunder JEF United Ichihara og Consadole Sapporo.

Eksterne henvisninger

Fodboldspillere fra Japan

Yoshikazu Nonomura


أحمد الطيب العلج (9 سبتمبر 1928 - 1 ديسمبر 2012 )، ممثل وزجال مغربي. تعددت مواهبه بين التأليف والشعر والتمثيل والزجل والمسرح، مهتم بالثقافة الشعبية والغناء طبقا للتربية الحليقية التي تلقاها في مسقط رأسه. ولد بمدينة فاس وتوفي بالرباط. وقد اشتغل موظفا بوزارة الأنباء، كما عمل رئيسا لمصلحة الفنون الشعبية بمسرح محمد الخامس بالرباط.

شارك أحمد الطيب العلج سنة 1960 في تدريب بمسرح الأمم بباريس. انضم إلى اتحاد كتاب المغرب سنة 1986. أحرز سنة 1973 جائزة المغرب في الآداب كما نال وسام الاستحقاق الفكري السوري سنة 1975.

أعماله
ألف واقتبس مجموعة من النصوص المسرحية. وله الأعمال المسرحية المنشورة التالية:

 دعاء للقدس: مسرحية / مصطفى القباج وأحمد الطيب العلج، الرباط، 1980، 47 ص.
 بناء الوطن: مسرحية، الرباط، مسرح محمد الخامس، 1988، 59ص.
 السعد: مسرحية، الرباط، الجمعية المغربية للتأليف والترجمة والنشر، 1986، 190ص.
 جحا وشجرة التفاح: مسرحية، طنجة، منشورات شراع، سلسلة إبداع.

وفاته
توفي في وقت متأخر من يوم السبت 01 ديسمبر 2012 بالرباط عن عمر يناهز 84 سنة ووري جثمانه الثرى في مقبرة العبدلاويون بمسقط رأسه بفاس حسب وصيته رحمه الله. وبرحيل الفنان والزجال أحمد الطيب لعلج تفقد الساحة الفنية والأدبية أحد رموزها الكبار الذين برعوا في عدة مجالات من تأليف مسرحي وتمثيل وشعر وزجل.

المراجع

روابط خارجية

زجل
شعراء غنائيون
كتاب دراما ومسرح
كتاب مسرحيون مغاربة
كتاب مغاربة
كتاب وكاتبات مغاربة
ممثلون وممثلات مغاربة
مواليد 1347 هـ
مواليد 1928
مواليد في فاس
وفيات 1434 هـ
وفيات 2012
وفيات في الرباط
كتاب بالعربية في القرن 20
كتاب بالعربية في القرن 21

أحمد الطيب العلج


La Oración de abandono, ocasionalmente llamada Plegaria de abandono (en francés, Prière d'abandon), es una oración que se originó a partir de los escritos de Carlos de Foucauld (1858-1916), famoso militar y explorador de Marruecos, que se convirtió al cristianismo hacia 1886. Luego de seguir el camino trapense, y anticipando la etapa final de su vida como sacerdote en el desierto de Argelia, redactó un comentario al Evangelio de Lucas 23:46, que dio posteriormente origen a esta plegaria, síntesis y ejemplo del retorno a la espiritualidad del desierto en el . Carlos de Foucauld, asesinado en Tamanrasset, en el Sahara argelino, y proclamado santo por la Iglesia católica, expresó con los pensamientos contenidos hoy en la Oración de abandono la confianza total en Dios Padre, a imitación de Jesucristo en la cruz.

Historia de la oración

Origen
La Oración de abandono no fue redactada originalmente como oración sino como una meditación escrita por Carlos de Foucauld.

Existen dos manuscritos autógrafos que la contienen. El segundo, una copia en limpio, data del 23 de enero de 1897 en Roma. Por lo tanto, la primera es anterior y probablemente fue escrita en 1896, al final de su estancia en la Trapa de Cheikhlé, un monasterio situado cerca de Akbès en territorio del Imperio Otomano, hoy Siria. Carlos de Foucauld realizó esa reflexión como parte de sus Meditaciones sobre el Evangelio a propósito de las principales virtudes (Méditations sur l'Évangile au sujet des principales vertus), probablemente escrito en 1896, y con seguridad antes del 23 de enero de 1897. Carlos compuso la meditación a partir de un pasaje del capítulo 23 del Evangelio de Lucas, que se inicia con el versículo 34 («Padre, perdónalos, porque no saben lo que hacen») y finaliza en el versículo 46 («Padre, en tus manos pongo mi espíritu»). Es este último versículo, que señala en el Evangelio de Lucas las palabras finales de Jesús antes de su muerte, el objeto principal de su reflexión. La meditación original es la siguiente:

Composición de la oración

Tras la muerte de Carlos de Foucauld, René Bazin publicó el texto original de la reflexión sin título en la década de 1920. A continuación nacieron las primeras congregaciones edificadas sobre la base de la espiritualidad de Carlos de Foucauld. La congregación de las «Hermanitas de Jesús» fundada por Magdeleine Hutin (Hermanita Magdeleine de Jesús), retocó el texto para otorgarle un formato de oración, simplificándolo para evitar ciertas repeticiones y para brindarle un carácter más sencillo. Así, junto con los primeros «Hermanos de Carlos de Foucauld», comenzaron a recitar la oración en la década de 1940. En 1946, el Boletín de la Asociación de Charles de Foucauld publicó la oración bajo el título La Prière d'abandon du Père de Foucauld (La oración de abandono del Padre de Foucauld), prácticamente en la forma definitiva con la cual se la conoce actualmente.

La «Oración de abandono», hoy

Existe hoy una multiplicidad de versiones de la «Oración de abandono», cuya fama ha trascendido el uso dado por las congregaciones inspiradas en la espiritualidad de Carlos de Foucauld. Se muestran a continuación dos versiones en español y una en francés:

En francés:
Mon Père,
Je m'abandonne à toi,
Fais de moi ce qu'il te plaira.
Quoi que tu fasses de moi,
Je te remercie.
Je suis prêt à tout, j'accepte tout,
Pourvu que ta volonté
Se fasse en moi,
En toutes tes créatures,
Je ne désire rien d'autre, mon Dieu.
Je remets mon âme entre tes mains.
Je te la donne, mon Dieu,
Avec tout l'amour de mon cœur,
Parce que je t'aime,
Et que ce m'est un besoin d'amour
De me donner,
De me remettre entre tes mains sans mesure,
Avec une infinie confiance
Car tu es mon Père.

La Oración de abandono y Benedicto XVI
El papa Benedicto XVI refrendó la realización de la Oración de abandono, el 14 de septiembre de 2008, durante su viaje apostólico a Francia con ocasión del 150 aniversario de las apariciones de Lourdes. En primer término, subrayó la espiritualidad del entonces beato Carlos de Foucauld basada en la adoración eucarística, que practicó hasta el día de su muerte, para luego señalar la importancia de la plegaria confiada en Dios:

Luego, Benedicto XVI pronunció la meditación de Carlos de Foucauld que constituye la base de la oración, tal como se señala más arriba.

Notas

Referencias

Bibliografía

Oraciones cristianas

Oración de abandono


Antrim Center ist der Name folgender Orte in den Vereinigten Staaten:

 Antrim Center (Michigan)
 Antrim Center (New Hampshire)

Antrim Center


إبراهيم الأشموري ممثل يمني كوميدي ساخر من بطولاته التلفزيونية مسلسل شر البلية الذي حقق نجاحا فائقا والذي عرض على قناة الفضائية اليمنية في شهر رمضان الكريم.

تعرض منزله الموجود بمحافظة عمران يوم 29 ديسمبر 2008 لانفجار قنبلة وقد أصابت منزله وسيارته بأضرار بينما لم يصب أحد من عائلته.

إبراهيم الاشموري ممثل يمني من محافظة عمران وهو ممثل موهوب جدا وهو ابن أخ الممثل اليمني الراحل عبد الكريم الاشموري اشتهر في مسلسل شر البلية هو والممثل المبدع عبد الناصر العراسي.

مراجع

ممثلون يمنيون
مواليد 1402 هـ

إبراهيم الأشموري


Schomberger steht für:
 Georg Schomberger (1596–1645), deutscher Jesuit und Mathematiker, siehe Georg Schönberger (Mathematiker)
 Schomberger (Mondkrater)

Schomberger


Frank Lloyd Wright (d. 8 Haziran 1867, Wisconsin - ö. 9 Nisan 1959, Phoenix, Arizona), Amerikalı mimar, yazar, eğitimci.

Modern mimarlık tarihinin en önemli kişiliklerinden birisidir.  Son derece basit ve yalın iç mekanlara, düzenli ve geometrik cephelere sahip tasarımlar gerçekleştiren Wright, doğa ile yapının kendiliğinden bir uyum içinde olması gerektiğini savunan  Organik mimarinin ilkelerini ortaya koymuştur.

Frank Llyod Wright'in bilinen 1.141 tasarımının 532'si inşa edildi.  Yapıtları, biçimsel yeniliklerinden ötürü büyük ilgi uyandırdı. Çok geniş bir düş gücü ile tasarladığı yapılardan biri olan Şelale Evi, ülkenin en ünlü konutlarındandır; özellikle New-York Guggenheim Müzesi (1956-1959) gibi sarmal yapılar, günümüzde de özgünlüğünü korur. Her zaman bütüncüllük peşinde olan Wright, mobilyadan aydınlatma donanımına, masa örtüsünden yerdeki halılara kadar iç mekân tasarımı sürecinin hemen her aşamasında yetkin olmaya çalışmıştır.

Yaşamı
1867'de Richland Center, Wisconsin'de dünyaya geldi. Rahip ve müzik öğretmeni William Russell Cary Wright ile öğretmen Anna Lloyd Wright çiftinin üç çocuğundan en büyüğüdür. Doğduğunda ailesi ona "Frank Lincoln" adını verdi. Babası rahip olarak değişik yerlerde görev yaptığından çocukluğu Rhode Island, Iowa ve Massachusetts'te babasının görev yaptığı yerlerde geçti. Aile, 1878'de Madison, Wisconsin'e yerleşti. Frank, Madison Lisesi'ne devam etti.  1885'te anne ve babası boşanınca "Frank Lincoln" olan adını "Frank Lloyd" olarak değiştirdi. Ailesinin geçim sıkıntısının artması üzerine lise eğitimini yarıda bırakarak Wisconsin Üniversitesi Mühendislik Fakültesi Dekanı tasarımcı ve mühendis Allan Conover'in yanında yarı zamanlı çalışmaya başladı ve bir yandan da aynı fakültede özel öğrenci olarak teknik resim ve matematik dersleri aldı.

Gençlik yılları

1887'de evden ayrılıp teknik ressam olarak çalışmak üzere Chicago'ya gitti. Ünlü mimar Joseph Lyman Silsbee'nin yanında birkaç ay çalıştı ve konut mimarlığı ile ilgili bilgiler öğrendi.  Ardından  Adler-Sullivan bürosunda yardımcı mimar olarak işe girdi. Şikago Okulu'nun en ünlü mimarı Louis Sullivan'a bağlı çalışıyordu. Sullivan onun üzerinde büyük etki bıraktı. Mimarinin bir sanat olduğu kadar sosyal bir protesto olduğu düşüncesini aşılayan ve bir binanın biçiminin onun temel işlevine göre ifade edilmesi gerektiğini öğreten Sullivan oldu. Bu sırada tanıştığı Catherine Lee Tobin ile 1889'da  evlendi. Şikago'nun banliyösü olan Oak Park'ta kendi evlerini tasarladı. Çiftin altı çocuğu (Loyd, John, Catherine, David, Frances ve Llewellyn) bu evde dünyaya gelmiştir.

Wright,  Adler-Sullivan'ın bürosunda 1893'e kadar çalışarak Planlama ve Tasarım bölümü yöneticiliğine geldi.  Adler ve Sullivan müstakil evler yapmayı istemiyor, bu tasarımlarla Frank Lloyd Wright'ın ilgilenmesini istiyorlardı.  Ev tasarlamadaki başarısı ile öne çıkan Wright, dışarıya da iş yaptığının anlaşılması üzerine 1893'te Adler-Sullivan'daki işinden ayrılıp Oak Park'ta kendi ofisini kurdu. Sullivan ile dargın ayrılmış ve yıllar boyu konuşmamış olsa da hayatı boyunca kendisini saygıyla anmıştır.

Wright'ın kendi atölyesinde 1893-1894'te tasarladığı Winslow Evi çok beğenildi.  Winslow Evi'nin başarısı nedeniyle akademik çalışma yapmak üzere altı yıllığına tüm masrafları karşılanarak Paris'e ve Roma'ya gitmek için teklif aldı ama kabul etmedi. Bunun nedenini Eski Yunan ve Roma'ya dönmenin "bugün"ün ve "doğru"nun tam zıddı olduğunu, modernin "buranın" ve "şimdi"nin sorusu olduğunu söyleyerek açıklamıştır.

Prairie Evleri
Bu yıllarda Amerikan mimarisi üzerine düşünmeye başlayan mimar, Winslow Evi'nden sonra tam yedi yıl boyunca fikirler oluşturdu.  1901  yılında 'Ladies Home Journal' adlı yayında Prairie Evleri adlı projesini tanıttı. 1901 -1911 arasında inşa ettiği küçük ve konforlu evleri Prairie Evleri serisi olarak anılmaktadır.  Geniş saçakları, yayvan ve yatık hatları, düz yüzeyleri, teras ve gizli bahçeleri olan bu evler yeni bir mimari dilinin doğmasına neden olmuştur. Prairie tarzındaki ilk ev,  1902'de Illinois Highland Park'ta inşa ettiği Willits Evi; serinin baş yapıtı ise 1909'da Şikago'da inşa ettiği Robie Evi oldu.  Bu evleri yaparken Wright'in arzusu sadece bir ev inşa etmek değil, bütün bir çevreyi hatta evin içinin detaylarını oluşturmaktı. Evle birlikte mobilyalarını, aksesuarlarını, kumaşları, halıları da tasarlamaktaydı.

Larkin Yönetim Binası

Meslek yaşamının ilk yıllarında daha çok ev tasarımına odaklanan Wright'ın bu dönemde gerçekleştirdiği ev-dışı yapılar arasında en önemlisi, New York'ta  1904'te Larkin Sabun Fabrikası için tasarladığı yönetim binası oldu.

Taylorist Açık Plan ofis tipinin ilk örneği kabul edilen bu binada Wright özel ofis mobilyalarının, duvarları kaplayan gömme dolapların tasarlanmasına kadar her türlü detayla ilgilendi.

Avrupa turu
1909 yılına kadar 130'a yakın bina yapan Wright'in başarısı ve ünü iyice yayılmıştı. 1909'da içinde ev çizimlerinin yer aldığı Wasmuth albümlerini hazırlamak üzere Almanya'ya gitti.  Bir süredir aşk ilişkisi içinde olduğu Mamah Cheney da kendisine katıldı. Eşlerini ve çocuklarını bırakarak bir süre İtalya'da yaşayan ikili, birlikte Avrupa'da sergilere katıldı.  Bu gezi ve Wasmuth albümleri Wright'in çalışmalarının Avrupalı mimarlarca tanınmasını sağladı. Çift,  bir yıl sonra dönüp Wisconsin'de birlikte yaşamaya başladı.

Taliesin I ve II
Wright, doğup büyüdüğü Spring Field'e dönünce Mamah ile birlikte yaşamak üzere Wisconsin Nehri'ne bakan yeni bir ev ve stüdyo inşa etti. Binaya, "Taliesin" adını verdi.  15 Ağustos 1914'te büyük bir trajedi yaşandı; Wright Şikago'da çalışırken bir hizmetçi Taliesin'i ateşe verdi. Evde yemek yemekte olan Mamah Chaney, iki çocuğu ve dört çalışanı ile birlikte hayatını yitirdi. Bu olayla harap olan Wright, aynı yıl Taliesin 'i yeniden inşa etti.

Wright, yangından sonra kendisine taziyelerini gönderen Maude (Miriam) Noel ile birlikte yaşamaya başladı.

Tokyo İmparatorluk Oteli
Mimar, 1915'te Japon imparatoru tarafından Tokyo İmparatorluk Oteli'ni inşa etmek üzere davet edildi.  Miriam Noel ile birlikte gittiği Tokyo'da altı yıl kaldı.  Otel inşaatında Antonin Raymond ve Paul Mueller ile beraber çalıştı. Binanın depreme dayanıklılığına olağanüstü önem verip, gereken her şeyi göz önüne aldı. 1922'de inşaat tamamlandıktan sonra ABD'ye döndü.  Otelin açıldığı 1 Eylül 1923 günü tarihin en yıkıcı depremlerinden biri meydana gelmiş ve otel, depreme dayanan nadir yapılardan biri olmuştur.

Dokulu beton bloklar
1922'de Los Angeles'a yerleşip yeni bir büro açan Wright, o yıl ilk eşi Catherine'den resmen boşandı. Kasım 1923'te Maude (Miriam) Noel ile evlendi. Morfinman olan Miriam ile ilişkisi evlendikten sonra daha kötüye gitti ve kısa bir süre ondan ayrı yaşamaya başladı.  Bu dönemde çok az iş alabilen Wright, "dokulu beton blok" sistemi (textile block houses) ile dört konut inşa etti. Bu dört konuttan ilki, Pasadena'da antikacı Alice Millard için yaptığı 400 metrekarelik evdir ve günümüzde ulusal mimarlık anıtı olarak tescillidir.

Taliesin III
Wright, 1924'te Karadağlı bir balerin olan Olga Lazovich  ile tanıştı, Los Angeles'tan ayrıldı ve Olga birlikte Taliesin'de yaşamaya başladı. 1925 sonunda bu birliktelikten bir kızı dünyaya geldi. Doğumdan önce 20 Nisan 1925'te çıkan bir yangınla Taliesin ikinci kez yandı. Wright'ın çok değerli Japon baskıları da bu yangında kül oldu. Mimar, binayı Taliesin III  adıyla yeniden inşa etti.  1927'de Miriam Noel'den'dan boşandı.

Taliesin II yangını ve boşanma nedeniyle maddi açıdan zor durumda düşen Wright, Talisein'i satışa çıkarıp San Diego'ya taşınmak zorunda kaldı; San Diego'da Olga ile evlendi.  Eski dostları ve öğrencileri sayesinde 1928'de Talisein'i geri alıp Wisconsin'e dönebildi.

Taliesin Okulu
Wright, 1932'de bir vakıf kurdu. Bu vakıf, tasarım sektöründe eğitim görenlere burs ve Taliesin'de staj olanağı vermekteydi. Aynı yıl yayımladığı  "Otobiyografi" adlı kitabı okul için bir reklam aracı oldu; okula pek çok başvuru geldi.  Böylece 1932'de 23 stajyer gelip Taliesin'de onunla yaşayıp çalışmaya başladı.  Taliesin, felsefesi "yaparak öğrenme" olan bir mimarlık okuluna dönüştü. Okula kabul edilen öğrenciler,  çizim elemanı olmadan önce bazen bir-iki yıl, sadece inşaatlarda çalışıyor, tarımla uğraşıyorlardı. Haftanın belli gecelerinde konserler verilip, şiirler okunuyordu. Haftada bir gün de Wright tarafından öğrencilerine belli konularda konferanslar veriliyordu.. Mimar, en tanınmış eserlerinden kimisini burada öğrencileri ile birlikte üretti.

1932'de "Kaybolan Şehir" adlı bir kitap daha yayımlayarak "Broadacre Şehri" adlı kentsel ütopyasını tanıtan Wright, öğrencileri ile birlikte bu düşünce üzerinde çalıştı.

Wright, Pensilvanya'da Şelale Evi olarak bilinen ünlü konutu 1935'te tasarladı. Oğulları Taliesin'de Wright'ın öğrencisi olan Kaufmann ailesinin yaptırdığı ev, Bear deresinin şelaleye dönüştüğü bir noktada şelalenin üzerinde konumlanır. Time Dergisi'nin 1938 Ocak sayısına kapak olduğundan beri ilgi çeken ev, Wright'ın en tanınmış eserlerinden birisi oldu.

Temizlik malzemeleri üreticisi Johnson Wax şirketi için 1936'da Racine, Wisconsin'de Taylorist ilkelere uygun olarak yeni genel merkez binasını tasarladı. 1939'da inşaatı tamamlanan ve günümüzde halen şirket tarafından kullanılmakta olan bina hizmete girdiğinde 1930'ların mimari başyapıtlarından birisi olarak kabul edilmiştir. Wright, bina için kırktan fazla orijinal mobilya tasarladı ve binada ağırlıklı olarak Cheeroke kırmızısını kullandı.

Taliesin Batı
1933 yılından itibaren kışları daha sıcak bir bölge olan Arizona'da geçirmeye başlayan Wright, 1937'de Arizona'da Taliesin Batı'nın inşasına başladı. Artık bütün öğrencileri kışları Wisconsin'den Arizona'ya geliyordu. Çöl yaşamına uygun çeşitli fikirleri, yenilikleri, bina detaylarını burada denedi. Bu kompleks, günümüzde Frank Lloyd Wright Mimarlık Okulu'nun ana kampüsüdür.

Usonia Evleri
1936'da ABD büyük bir ekonomik kriz içindeyken tekrar ev mimarisine yönelen Wright, 'Prairie Evi'nden sonra 'Usonian Evi'ni geliştirdi. Bu tasarım ile düşük gelir düzeyine sahip insanların konut ihtiyacına cevap vermiş oldu. 1937'de Madison, Wisconsin'de bir gazeteci tanıdık için inşa ettiği "Jacobs Evi" ilk "Usonian Evi" kabul edilir. 1945'te New Yorklu bir arkadaş grubunun satın aldıkları arazi üzerinde kendileri için Broadacre Şehri düşüncesine uygun ev tasarlaması talebi üzerine Pleasantville, önemli Usonian Evi örneklerindendir.

Guggenheim Müzesi

Wright'ın en son ve en ünlü eseri Guggenheim Müzesi'dir.  Amerikalı bir koleksiyoncu olan Solomon Guggenheim ile sanat danışmanı Hilla Rebay ile birlikte, 1943 yılında Frank Llyod Wright'a bir mektup yazarak bir müze tasarlamasını talep ettiler.  10 yıllık bir proje çalışma sürsinden sonra 1955 yılında müzenin inşaatına başlanabildi. Müze 1959'da Wright'in ölümünden 6 ay sonra açılabildi.

Ölümü
1959 yılı Nisan ayında aniden hastalanan Wright, 9 Nisan 1959 günü  92 yaşında Arizona'da hayatını kaybetti. Springfield, Wisconsin'de Taliesin yakınındaki Unity Chapel Mezarlığı'na defnedildi. 1985'te üçüncü eşi Olganiniva'nın ölümünden sonra mezardan çıkarılıp yakılmış ve külleri Arizona'da eşinin külleri ile birlikte gömülmüştür.

Eşleri ve çocukları
Frank Lloyd Wright 3 kez evlilik yapmış ve  4 erkek 3 kız olmak üzere, 7 çocuk sahibi olmuştur. aynı zamanda 3. eşinin sahip olduğu kız çocuğunu da evlat edinmiştir.

Eşleri:
Catherine "Kitty" (Tobin) Wright (1871-1959). evlenme tarihi Haziran 1889; boşanma tarihi kasım 1922.
Maude "Miriam" (Noel) Wright (1869-1930). evlenme tarihi kasım, 1923; boşanma tarihi Ağustos 1927.
Olga Ivanovna "Olgivanna" (Lazovich Milanoff) Lloyd Wright (1897-1985). evlenme tarihi Ağustos 1928.

Önemli eserleri
 Charnley evi, Astor Street, Chicago, 1891
 Winslow evi, River Forest, Illinois, 1893
 Highland Park evi, Illinois, 1902
 Darwin D. Martin evi, Buffalo (New York), 1904
 Larkin Yönetim Binası, Buffalo, 1904
 Oak Park kilisesi, Illinois (1904-1906)
 Robie evi, Chicago (1906-1909)
 Coonley evi, Riverside, Illinois, 1908
 La Miniatura de Pasadena (1923)
 Şelale Evi (1936)
 Johnson Wax Apartmanı (1939)
 Lakeland kampüsü (1940-50)
 Guggenheim Müzesi New York (1956-1959)

Dış bağlantılar
Frank Lloyd Wright   Vakfı web sitesi
Taliesin Frank Lloyd Wright  Mimarlık Okulu web sitesi

Kaynakça

1867 doğumlular
Wisconsin doğumlular
1959 yılında ölenler
19. yüzyıl Amerikalı mimarları
20. yüzyıl Amerikalı mimarları
İngiliz asıllı Amerikalılar
Galler asıllı Amerikalılar
Wisconsin-Madison Üniversitesinde öğrenim görenler
Panteistler
Phoenix'te ölenler

Frank Lloyd Wright


Rahiolisaurus ist eine Gattung theropoder Dinosaurier aus der Gruppe der Abelisauridae. Fossilien stammen aus der Oberkreide (Maastrichtium) der Lameta-Formation in Indien. Alle Fossilien stammen aus einem einzigen Steinbruch im indischen Bundesstaat Gujarat, gehörten jedoch zu mindestens 7 verschiedenen Individuen.

Das Tier wurde 2010 von Fernando Novas und Kollegen mit der einzigen Art R. gujaratensis wissenschaftlich beschrieben. Die Verwandtschaftsbeziehungen der Gattung innerhalb der Abelisauridae wurden bislang nicht untersucht.

Rahiolisaurus ist nach der Ortschaft Rahioli benannt, wo die Fossilien gefunden wurden. Der zweite Teil des Artnamens, gujaratensis, weist auf den indischen Bundesstaat Gujarat.

Merkmale
Rahiolisaurus war ein großer Abelisauride. Ein ausgewachsenes Exemplar mit einem 77 Zentimeter langen Oberschenkelknochen wird auf eine Körperlänge von 8 Metern geschätzt, basierend auf Vergleichen mit dem besser bekannten Majungasaurus. Der Körperbau war verglichen mit dem ebenfalls aus der Lameta-Formation stammenden Rajasaurus relativ grazil, die Beine waren relativ schlank. Vom Schädel ist lediglich ein rechtes Zwischenkieferbein (Prämaxillare) bekannt – wie bei anderen Abelisauriden zeigt es eine rugose Oberfläche und enthält vier Zähne, eine für ursprüngliche Theropoden typische Anzahl.

Von verwandten Abelisauriden lässt sich diese Gattung durch eine Reihe einzigartiger Merkmale abgrenzen: So waren beispielsweise die Zähne des Zwischenkieferbeins im Querschnitt tränenförmig, während der Postacetabularprozess des Ilium eine tiefe Kerbe aufweist.

Fund
Die Fossilien stammen aus einem einzigen, 50 Quadratmeter großen Steinbruch nahe der Ortschaft Rahioli im Kheda-Distrikt im westlichen Indien. Sie wurden bei Grabungsarbeiten in den Jahren 1995 und 1997 entdeckt und werden heute im Indian Statistical Institute in Kalkutta aufbewahrt. Chatterjee und Rudra (1996) schrieben die Funde ursprünglich der Gattung Indosuchus zu. Die Fossilien wurden größtenteils disartikuliert (außerhalb des ursprünglichen anatomischen Verbundes) vorgefunden, weshalb jedem Knochen eine eigene Exemplarnummer zugeteilt wurde. Das Holotyp-Exemplar besteht aus drei assoziiert vorgefundenen Knochen: einem rechten Darmbein (ISIR 550), einem rechten Schambein (ISIR 554) und einem rechten Oberschenkelknochen (ISIR 558). Die Fossilien stammen von mindestens sieben verschiedenen Individuen aus unterschiedlichen Altersstufen, worauf die sieben entdeckten rechten Schienbeine weisen. Da diese mehrfach gefundenen Skelettelemente keine Variationen aufweisen, die auf verschiedene Arten hinweisen könnten, werden sämtliche Knochen des Fundorts einer einzigen Art zugeschrieben.

Literatur

Einzelnachweise

Ceratosaurier
Ceratosauria

Rahiolisaurus


Podregija Mrkonjić Grad (srp. Субрегија Мркоњић Град) je jedna od dviju podregija mezoregije Banje Luke, odnosno u njenu je sastavu.

Zemljopis
Obuhvaća općine:
 Mrkonjić Grad
 Ribnik
 Kupres (RS)
 Istočni Drvar
 Petrovac
 Jezero

Izvori

Republika Srpska

Podregija Mrkonjić Grad


Parkerioideae, potporodica paprati (Pteridophyta), dio porodice Pteridaceae ili bujadovki. Sastoji se od dva roda sa 11 vrsta u tropskim i suptropskim predjelima

Rodovi
 Acrostichum L. (3 spp.)
 Ceratopteris Brongn. (8 spp.)

Izvori

Bujadovke

Parkerioideae


Louis Richard est un footballeur international suisse. Il évoluait au poste de milieu de terrain.

Biographie

En club
Louis Richard est joueur du Servette FC durant sa carrière dans les années 1920.

Il est sacré Champion de Suisse à trois reprises en 1922, 1925 et 1926.

Il remporte la Coupe de Suisse en 1928.

En équipe nationale
International suisse, Louis Richard dispute trois matchs amicaux en équipe nationale suisse de 1922 à 1923.

Il dispute son premier match le  contre les Pays-Bas (victoire 5-0 à Berne).

Son deuxième match est une victoire 2-0 contre l'Autriche à Genève le .

Il fait partie du groupe suisse médaillé d'argent aux Jeux olympiques de 1924 mais ne dispute aucun match durant le tournoi.

Son dernier match en sélection a lieu le  contre la Hongrie (défaite 1-6 à Lausanne).

Palmarès

Notes et références

Liens externes

Footballeur international suisse
Médaillé d'argent olympique suisse
Joueur du Servette FC
Footballeur aux Jeux olympiques d'été de 1924
Date de naissance incertaine (XIXe siècle)

Louis Richard (football)


Lil BUB (Lillian Bubbles) a fost o pisică faimoasă, cu o înfățișare unică. Proprietarul ei, Mike Bridavsky, a adoptat-o la cererea prietenilor lui, care o găsiseră în gunoi. Pozele cu Lil BUB au fost postate prima oară pe Tumblr în noiembrie 2011. Pagina de Facebook a lui "Lil Bub" a primit mai mult de 2 milioane de like-uri. Lil Bub a fost vedeta din Lil Bub & Friendz, un documentar care a avut premiera la Tribeca Film Festival în 18 aprilie 2013.

Înfățișare deosebită
Lil Bub avea întotdeauna limba scoasă deoarece a avut un maxilar inferior foarte mic și nu avea dinți. Cu toate acestea, avea un apetit normal.

Boli
Lil Bub avea polidactilie și suferea și de o boală a oaselor numită osteopetroză, pentru care primea tratament.

Interesantă pentru oamenii de știință
Un grup de oameni de știință au lansat o campanie pe websitul Experiment.com pentru secvențierea genomului lui Lil Bub. Scopul acestul proiect este înțelegerea înfățisării unice a lui Lil Bub. Campania de strângere de fonduri s-a încheiat în 25 mai 2015.

Note

Fenomene pe Internet
Pisici vestite

Lil Bub


Uma Partida Semi-Fechada (ou Abertura Semi-Fechada ) é uma abertura de xadrez na qual as Brancas jogam 1.d4 mas as Pretas não dão a resposta simétrica 1...d5. (As aberturas começando 1.d4 d5 são as Aberturas Fechadas).

Aberturas importantes
De longe, a categoria mais importante das aberturas semifechadas são as defesas índias, que começam em 1.d4 Cf6. Como essas defesas têm muito em comum e têm muito mais teoria do que todas as restantes aberturas semi-fechadas juntas, elas são tratadas em um artigo separado. Veja Defesa Índia para detalhes.

A terceira resposta mais comum a 1.d4 (depois de 1. . . Cf6 e 1...d5) é 1...e6. 1...e6 raramente tem significado independente, geralmente transpondo para outra abertura, por exemplo, a Defesa Holandesa (2.c4 f5 ou 2. Cf3 f5), Defesa Francesa (2.e4 d5) ou Gambito da Dama Recusado (2.c4 d5). Outra possibilidade é 2.c4. 2. . . Bb4+ é a Defesa Keres (também conhecida como Defesa Canguru), que é totalmente jogável, mas também pouco significado independente, uma vez que muitas vezes se transpõe para o holandês, Nimzoíndia ou Bogo-Índia . 2...b6 é a Defesa Inglesa . Além disso, 1...e6 às vezes é usado por jogadores que desejam jogar a Defesa Holandesa (1.d4 f5) sem permitir que as brancas tenham a opção de 2.e4!?, o Gambito Staunton.

Outras respostas importantes para 1.d4 incluem a holandesa (1...f5) e a Defesa Benoni (1...c5). A holandesa, uma defesa agressiva adotada por um tempo pelos campeões mundiais Alekhine e Botvinnik, e jogado por Botvinnik e pelo desafiante David Bronstein em sua partida pelo campeonato mundial de 1951, ainda é jogado ocasionalmente no nível superior por Short e outros. A Defesa Benoni também é bastante comum e pode se tornar muito selvagem se evoluir para o Benoni Moderno, embora outras variações sejam mais sólidas.

1...d6 é razoável e pode transpor para a Defesa Índia do Rei (por exemplo, após 2. Cf3 g6 3.c4 Bg7 4. Cc3 d6), Defesa Grünfeld (por exemplo, após 2. Cf3 g6 3.c4 Bg7 4. Cc3 d5), Defesa Índia Antiga (por exemplo, após 2. Cf3 Cbd7 3.c4 e5 4. Cc3 Be7), Defesa Pirc (2.e4 Cf6 3. Cc3 g6), ou mesmo a Defesa de Philidor (por exemplo, 2.e4 Cf6 3. Cc3 Cbd7 4. Cf3 e5). A Defesa Wade, uma linha um pouco excêntrica, mas totalmente jogável, surge após 1...d6 2. Cf3 Bg4. Observe que o plausível 2.c4 e5 3.dxe5?! dxe5 4. Dxd8+ Rxd8 marca menos de 50% para as Brancas.

Aberturas incomuns
As aberturas semifechadas restantes são incomuns. A defesa polonesa nunca foi muito popular, mas foi tentada por Spassky, Ljubojević e Csom, entre outros. A Defesa do Cavalo da Dama é uma abertura incomum que muitas vezes transpõe para a Defesa Nimzowitsch após 1.d4 Cc6 2.e4 ou a Defesa Chigorin após 2.c4 d5, embora possa levar a linhas únicas, por exemplo após 1.d4 Cc6 2. d5 ou 2.c4 e5. O Gambito Englund é um sacrifício raro e duvidoso.

Lista

 1.d4 b5 Defesa polonesa
 1.d4 c5 Defesa Benoni
 1.d4 Cc6 Defesa do Cavalo da Rainha
 1.d4 d6 Defesa Wade
 1.d4 e5 Englund Gambito
 1.d4 e6 2.c4 b6 Defesa Inglesa
 1.d4 e6 2.c4 Bb4+ Defesa Keres
 1.d4 Cf6 Defesas Índias (esta é uma categoria enorme, tratada separadamente)
 1.d4 f5 Defesa holandesa

Ver também

 Jogo Aberto (1.e4 e5)
 Jogo Semi-Aberto (1.e4 outro)
 Jogo Fechado (1.d4 d5)
 Abertura do flanco (1.c4, 1. Cf3, 1.f4 e outros)
 Abertura de xadrez irregular

Referências

Aberturas de xadrez

Partida semifechada


Kurt Wüthrich (født 4. oktober 1938 i Aarberg, Kanton Bern) er en schweizisk kemiker og biofysiker. Han modtog en delt nobelpris i kemi i 2002 for udviklingen af NMR-spektroskopiske metoder til at studere makromolekyler. De øvrige modtagere var Koichi Tanaka og John Bennett Fenn for udvikling af massespektrometriske analyser af biologiske makromolekyle.

Referencer

Nobelprismodtagere fra Schweiz
Nobelprismodtagere i kemi
Kemikere fra Schweiz

Kurt Wüthrich


Echilibrul pieței reprezintă starea economică în care volumul de bunuri și servicii solicitate pe piață egalează volumul vânzărilor.

Prețul de echilibru
Prețul de echilibru desemnează situația în care cantitățile de bunuri și servicii egalează nivelul celui mai mare volum de vânzări și cumpărări pe piață.

Piața bunurilor economice
Piața bunurilor economice grupează următoarele categorii:
 produse normale;
 produsele inferioare (+Giffen/ produsele cu cerere inelastică la venit);
 produsele superioare (produsele cu cerere elastica la venit);
 produsele substituibile (înlocuibile);
 produsele complementare (alternative în consum);

Sistemul de normare pentru primele trei categorii include un coeficient de elasticitate al cererii în funcție de venit, iar pentru ultimele două categorii, problema alegerii se va rezuma la elasticitatea încrucișată.

Referințe

Microeconomie

Echilibru economic


(17694) Jiránek, denumire internațională (17694) Jiranek, este un asteroid din centura principală de asteroizi.

Descriere
17694 Jiránek este un asteroid din centura principală de asteroizi. A fost descoperit pe  la Observatorul Kleť de Miloš Tichý și Zdeněk Moravec
. Asteroidul prezintă o orbită caracterizată de o semiaxă mare de 2,84 ua, o excentricitate de 0,08 și o înclinație de 3,2° în raport cu ecliptica.

Vezi și
 Lista planetelor minore: 17001-18000
 Centura de asteroizi

Referințe

Obiecte astronomice descoperite în 1997
Centura de asteroizi

17694 Jiránek