Alparslan Türkeş, doğum adı ile Ali Arslan veya Hüseyin Feyzullah, (25 Kasım 1917, Lefkoşa - 4 Nisan 1997, Ankara), Türk asker ve siyasetçi. Muvazzaf askerken 27 Mayıs Darbesi'nde aktif rol alan Türkeş, askerlik görevi sonrası başbakan yardımcısı, Milliyetçi Hareket Partisinin kurucusu ve ilk genel başkanı olarak görev yapmıştır. MHP Genel Başkanlığı görevini 1969-1981/1993-1997 yılları arasında sürdürmüştür. Mart 1975-Haziran 1977 ve Temmuz 1977-Ocak 1978 tarihleri arasında Süleyman Demirel tarafından kurulan hükûmetlerde başbakan yardımcısı olarak yer almıştır. 1965, 1969, 1973, 1977 ve 1991 Türkiye genel seçimlerinde milletvekili olarak Meclis'e girmiştir.

Türkeş, milliyetçi çevreleri bir araya getirmek için 1963 yılında Türkiye Huzur ve Yükseliş Derneğini kurmuştur. 1965'te Cumhuriyetçi Köylü Millet Partisine (CKMP) katılarak fiilen siyasi hayata atılmış ve aynı yıl partinin genel başkanı olmuştur. İlk defa 1965 Türkiye genel seçimlerinde CKMP'nin Ankara milletvekili olarak Meclis'e girmiştir. 1966 Türkiye cumhurbaşkanlığı seçiminde cumhurbaşkanı adayı olmuştur fakat seçilememiştir. 1975'ten sonra Milliyetçi Cephe adı verilen koalisyon hükûmetlerinde başbakan yardımcılığı görevinde bulunmuştur.

12 Eylül Darbesi'nden sonra 1985 yılına kadar 4,5 yıl tutuklu kalmıştır. 1987 Türkiye anayasa değişikliği referandumu'nda siyasal yasağı kalkmıştır. Aynı yıl Milliyetçi Çalışma Partisine girmiştir ve yapılan kongrede genel  başkan seçilmiştir ve partisi 1991 Türkiye genel seçimlerinde Refah Partisi ve Islahatçı Demokrasi Partisi ile seçim ittifakı yapmıştır. 1992 yılında 12 Eylül Darbesi ile kapatılmış olan partilerin eski adlarını alması hakkında Siyasi Partiler Kanunu'nda yapılan değişiklikle MÇP'nin ismi de 1993 yılında MHP olarak değiştirilmiştir. 1995 Türkiye genel seçimlerinde parlamento dışı kalan Türkeş, 4 Nisan 1997 tarihinde ölmüştür.

İlk yılları

Alparslan Türkeş, 25 Kasım 1917 öğle vaktinde Koyunoğlu ailesinden Tuzlalı Ahmet Hamdi Bey ile Fatma Zehra Hanım'ın çocuğu olarak, Lefkoşa'da Haydarpaşa Mahallesi Kirlizade Sokağı 13 numaralı evde dünyaya geldi. Günümüzde TİKA tarafından bu ev restore edilerek 2019 yılında müze hâline getirilmiştir. Ev günümüzde müze olarak hizmet veren Lüzinyan Evi'nin bitişiğindedir.

Büyükleri Kayseri'nin Pınarbaşı ilçesinin Köşkerli köyünden arsa meselesi yüzünden Sultan Abdülaziz tarafından 1860'larda Kıbrıs'a sürgün ettirilmiştir. Babası Ahmet Hamdi Bey, Gazimağusa'nın yakınlarındaki Tuzla kentinden, annesi Fatma Zehra Hanım ise Larnaka şehrindendi. Bununla birlikte Hrant Dink, Türkeş'in Ermeni kökenli olduğunu ve Kıbrıslı Müslüman bir çift tarafından evlat edinilen Sivaslı bir yetim olduğunu iddia etmiştir.

Askerî kariyeri
1933'te ailesiyle birlikte Lefkoşa'dan ayrılarak Limasol'dan kalkan İtalya bandıralı "Viyana" gemisiyle İstanbul'a geldi. Aynı yıl, Lefkoşa doğumlu İzmit milletvekili Hüseyin Sırrı Bellioğlu'nun tavsiyesiyle Kuleli Askerî Lisesi'ne geçici olarak kaydoldu ve Türkiye Cumhuriyeti vatandaşlığına geçince asli kaydı gerçekleşti. 1936'da Kuleli Askerî Lisesi'nden mezun olup 1938'de Kara Harp Okulu'nu bitirdi. 1939'da piyade asteğmeni olarak atış okuluna girerek buradan teğmen rütbesiyle mezun oldu (P.938-348). Aynı yıl Kars'a tayin edildi ve Karslı bir arkadaşıyla görev yerini becayiş ederek Isparta'ya gitti. Burada Refik Yurtsever'in ablasının kızı Muzaffer Hanım ile 5 Eylül 1939'da nişanlandı ve 14 Ocak 1940'ta evlendi. Isparta'da bir yıl kaldıktan sonra Gelibolu'daki 58. Piyade Alayı 5. Bölük Komutanlığı'na tayin edildi ve Balıkesir, Bandırma, Edincik, Erdek ve Marmara Adasında görev aldı.

Irkçılık-Turancılık davası

1944 yılında Nihal Atsız hakkında başlatılan, gözaltına alınan 23 kişinin tutuklanmasıyla devam eden ve Irkçılık-Turancılık Davası'na dönüşen süreçte, Atsız'ın evinde yapılan aramada Türkeş'in Atsız'a yazdığı mektupların bulunması üzerine Türkeş, Erdek'te üsteğmen olarak görev yaptığı sırada gözaltına alındı ve tutuklanarak İstanbul, Tophane'deki Merkez Kumandanlığı Cezaevi'ne gönderildi. 29 Ekim 1944'teki ilk duruşmada, "Türk milliyetçisiyim, fakat iddia edildiği gibi ırkçı değilim," diyerek beraatini istedi.

Dava 29 Mart 1945'te sonuçlandı ve Türkeş 9 ay 10 gün hapis cezası aldı; fakat Askeri Yargıtay'ın "1 Numaralı Sıkıyönetim Mahkemesi tarafsızlığını yitirmiştir," diyerek davanın 2 Numaralı Sıkıyönetim Mahkemesi'nde görülmesine karar vermesi üzerine serbest bırakıldı. İlk karar Askeri Temyiz Mahkemesi tarafından bozuldu, yargılama 26 Ağustos 1946'da yeniden başladı ve mahkeme 31 Mart 1947'de açıkladığı kararla, "ırkçılığın anayasa suçu teşkil etmediğine" hükmederek davadaki sanıkların tamamı hakkında beraat kararı verdi.

ABD eğitimi
Beraatinden sonra orduya dönen Türkeş, 1948 yılında, ABD'ye eğitime gönderilecek subaylar için açılacak sınava katıldı ve sınavı kazanan 16 kişiden biri oldu. Önce Kansas eyaletindeki Amerikan Harp Akademisi'nde, sonra Georgia eyaletindeki Amerikan Piyade Okulu'nda iki yıl boyunca "gerilla harbi" eğitimi gören Türkeş, bu dönemden bahsederken "Amerikalılar II. Dünya Savaşı'nın galibi olarak çok gururluydular, bizi de Marshall Planı çerçevesinde Sovyetler'e karşı güçlendirmek için eğitiyorlardı." ifadelerini kullanmıştır.

Türkiye'ye dönüşü ve ABD'de görevlendirilmesi
ABD'de aldığı eğitimden sonra Türkiye'ye dönen Türkeş, Çankırı Gerilla Okulu'na yüzbaşı rütbesiyle atandı ve burada iki buçuk yıl boyunca "gerilla hocası" olarak görev yaptı. Harp Akademisi sınavını kazanınca İstanbul'a gitti ve anılan okuldan binbaşı rütbesiyle mezun oldu (94. sınıf, Sıra No. 39).

1955 yılında dış görevler sınavına girerek Pentagon'da göreve başladı, ABD'nin başkenti Washington, DC'de bulunan NATO Daimi Komitesi'nde bulunan Türk genelkurmayı temsil heyetinde görev yaptı ve 1958 yılına kadar ABD'de kaldı.

Aynı sırada uluslararası ekonomi eğitimi gördü. 1959'da Almanya'da Atom ve Nükleer Okulu'na gönderildi ve buradaki eğitiminden sonra albaylığa yükseldi ve Kara Kuvvetleri Komutanlığı NATO şube müdürü olarak atandı.

27 Mayıs Darbesi

Türkeş, 27 Mayıs 1960 günü Demokrat Parti iktidarına karşı gerçekleştirilen askerî darbenin öncesinde, 1958 yılında Elazığ'da albay rütbesiyle görev yaptığı birliğinden Ankara'ya atandı ve Albay Talat Aydemir'in önerisiyle Millî Birlik Komitesi'ne (MBK) alınarak, darbeyi planlayıp yürütecek olan 38 kişilik MBK içinde yer aldı.

Kendi beyanına göre, 27 Mayıs Darbesi'nin fiili lideri kendisidir. Türkeş, darbe hakkında yaptığı açıklamada "27 Mayıs ihtilalinin fiilen lideri benim. General olmamama rağmen fiilen liderliğini ben yaptım" demiştir.

Darbe bildirisini 27 Mayıs 1960 sabahı radyodan okuyan kişi oldu ve bundan sonra adı sıkça duyulmaya başlandı. Darbe sonrasında kurulan askeri yönetimde Başbakanlık Müsteşarlığı yaptı; yardımcılığına ise, sonradan Adalet Partisi Balıkesir Senatörü seçilecek Hikmet Aslanoğlu ve CKMP Genel Sekreteri olacak Fuat Uluç getirildi.

Bu dönemde Millî Birlik Komitesi içindeki görüş ayrılığı sonucu 13 Kasım 1960'ta MBK Başkanı Orgeneral Cemal Gürsel bir bildiri yayımlayarak MBK'nin çalışmalarının ülkenin yüksek çıkarlarını tehlikeye düşürecek bir duruma geldiğini, bu nedenle Türk Silahlı Kuvvetleri ile MBK üyelerinin talepleri üzerine MBK'yi feshettiğini açıkladı. Yeni oluşturulan MBK'de ise Alparslan Türkeş'in de içinde bulunduğu ve "Ondörtler" olarak adlandırılan ve ülkenin köklü yapısal sorunları çözülmeden kısa süre içinde yapılacak seçimlerle iktidarın sivillere bırakılmasını reddeden 14 subaya yer verilmedi. MBK üyesi Korgeneral Cemal Madanoğlu'nun inisiyatifiyle gerçekleşen bu operasyonla söz konusu kişiler Türk Silahlı Kuvvetleri'nden de emekli edilerek çeşitli görevlerle yurt dışına sürgüne gönderildiler. Alparslan Türkeş de bu operasyon sonucu Yeni Delhi büyükelçilik müşaviri olarak Hindistan'a gönderildi. Karar Türkeş'e 13 Kasım 1960 sabahı kapısına gelen askerler tarafından verildi ve Türkeş, aynı askerler tarafından Mürted Hava Üssü'ne götürülerek 19 Kasım 1960 gününe kadar bu üste tutuldu.

İrfan Ülkü, bu dönemde Cemal Madanoğlu'nun Türkeş'i kurşuna dizdirmek istediğini, fakat CIA İstasyon Şefi olarak Türkiye'de görev yapan Ruzi Nazar'ın, ABD Büyükelçisi aracılığıyla Cemal Gürsel'le görüşerek, "Böyle bir şey yaparsanız ya da yapılmasına göz yumarsanız, Amerikan Hükûmeti bunu hiç hoş karşılamayacak, bu cinayet iki ülke ilişkilerine gölge düşürecektir." dediğini, yan odaya geçen Gürsel'in birkaç dakika içinde dönerek "Mesele hallolmuştur," dediğini, böylelikle Türkeş'in idam edilmekten kurtulduğunu belirtir.

Hindistan'da sürgündeyken Türkeş, Millî Birlik Komitesi Başkanı Cemal Gürsel'e, Yüksek Adalet Divanı'nda yargılanan Adnan Menderes ve arkadaşlarının idam edilmelerinin doğru olmayacağını vurgulayan ve Millî Yol dergisinde yayınlanan mektubu gönderdi.

25 ay kadar sonra, 23 Şubat 1963'te Gümülcine'den yurda döndüğünde burada kalabalık bir "milliyetçi topluluk" tarafından karşılandı.

Siyasi kariyeri
Gökhan Evliyaoğlu'nun Adalet Partisi'ne katılma yolundaki teklifini reddeden Türkeş, milliyetçi çevreleri bir araya getirmek için 1963 Mayıs ayında Huzur ve Yükseliş Derneği'ni kuracaklarını açıkladı. Derneğin programı, daha sonradan Cumhuriyetçi Köylü Millet Partisi'nin programına temel teşkil edecektir.

Ancak bu dernek, Talat Aydemir'in ikinci darbe girişimi nedeniyle kurulamadı. Türkeş bu süreçte; darbe hazırlığı yapan Talat Aydemir - Fethi Gürcan ikilisiyle temas kurdu, ancak Talat Aydemir'le anlaşamadı. Bunun üzerine darbeyi hükûmete ihbar etti. Kendisi de darbe girişimi nedeniyle tutuklandı, 3,5 ay cezaevinde kaldı; ancak darbeyi hükûmete duyurduğu için tahliye edildi.

Cumhuriyetçi Köylü Millet Partisi dönemi
Alparslan Türkeş, sürgünde olduğu dönemde 14'lerden çoğu ile sık sık bir araya gelerek dönüşten sonraki stratejisini belirleyici toplantılar yapmıştı. Nitekim 31 Mart 1965'te, 14'lerden Dündar Taşer, Ahmet Er, Muzaffer Özdağ, Rıfat Baykal, Mustafa Kaplan gibi eski MBK üyeleri ile birlikte Cumhuriyetçi Köylü Millet Partisi'ne (CKMP) katılarak fiilen siyasi hayata atılmış oldu. Öte yandan, 14'lerden Orhan Kabibay, Orhan Erkanlı, İrfan Solmazer, Numan Esin ve Fazıl Akkoyunlu ise CHP'ye katıldı.

Türkeş ilk olarak partide genel müfettişlik görevi üstlendi. Partiye katılışından bir buçuk ay sonra olağanüstü kongre talebinde bulundu; talebi partinin Genel İdare Kurulu'nda 6'ya karşı 11 oyla kabul edildi. Olağanüstü kongreye gidiş sürecinde 14'lerden Numan Esin, Mustafa Kaplan, Şefik Soyuyüce ve Fazıl Akkoyunlu da CKMP'ye katılarak Türkeş'in partideki ağırlığını artırdılar.

Gerçekleştirilen olağanüstü kongrede Türkeş 698 oy alarak partinin genel başkanı seçildi. Daha sonra 10 Ekim 1965 seçimlerinde Ankara'dan milletvekili seçilerek, 48 yaşında parlamentoya girmiş oldu. 1961 yılındaki seçimlerde yüzde 14'e yakın oy alan CKMP, bu seçimde yüzde 2,2 oy alarak 11 milletvekili çıkardı.

Bundan sonraki süreçte CKMP'yi dönüştürme çalışmalarına ağırlık veren Türkeş, "korporatist, kalkınmacı-modernist bir Kemalist restorasyon tanımı ağır basan" bir söylem kullandı. 24 Kasım 1967 tarihinde gerçekleştirilen CKMP 8. Kongresi'nde özellikle önemli adımlar attı; 1965 yılında yayımladığı "Dokuz Işık" isimli risaledeki görüşler bu kongrede 9 Işık Doktrini olarak partinin resmi doktrin olarak kabul edildi. Türkeş, bu dönemde kendisini sevenler tarafından "Başbuğ" ilan edildi.

Türkeş, 1966 Türkiye cumhurbaşkanlığı seçiminde Cemal Gürsel'in görevden ayrılmasından sonra askerlikten yeni emekli olmuş bir cumhurbaşkanı daha seçmenin demokratik olmayan bir geleneği başlatacağını düşünerek aday oldu, 461 oy alan Cevdet Sunay karşısında 11 oy alarak seçimi kaybetti.

Milliyetçi Hareket Partisi
6-8 Şubat 1969'da Adana'da yapılan olağanüstü kongrede CKMP'nin adı Milliyetçi Hareket Partisi, terazi şeklindeki amblemi ise üç hilâl olarak değiştirildi. Söz konusu kongre, Türk-İslam sentezinin ülkücü doktrinin ana unsuru hâline geldiği yer oldu ve bundan sonra Nihal Atsız, Türkeş'i "Türkçülükten ayrılıp şeriatçılığa ve dinciliğe kaymakla" suçladı.

Türkeş, 12 Ekim 1969 tarihinde ve 14 Ekim 1973 tarihinde yapılan genel seçimlerde Adana'dan milletvekili seçildi. Anılan seçimlerde MHP sırasıyla 1 ve 3 milletvekili çıkartabildi.

1975-1980 arası dönem
1975'ten sonra Milliyetçi Cephe adı verilen koalisyon hükûmetlerinde başbakan yardımcılığı görevinde bulundu. Bu dönemde sağ ve sol çatışması arttı. Yetkililerin elinde Milliyetçi Hareket Partisi'nin şiddetin esas kaynağı olduğuna dair kanıtlar vardı ve Cumhuriyet Savcısı kapsamlı bir soruşturma yapmak istiyordu. Ancak hükûmet buna izin veremezdi. Çünkü bu rolün açığa çıkarılması koalisyonun dağılması anlamına geliyordu ve Demirel bunu düşünmek bile istemiyordu.

5 Haziran 1977 tarihinde yapılan genel seçimlerde partisi % 6,42 oranında oy alan Türkeş, yine Adana'dan milletvekili seçildi.

12 Eylül Darbesi ve sonrası

12 Eylül 1980 günü saat sabah 4'te ordu yönetime el koydu. Alparslan Türkeş bunun yedi saat öncesinde evinden ayrıldığı için, darbe sonrasında diğer siyasi liderler (Demirel, Ecevit, Erbakan vb.) gibi gözaltına alınamadı. Darbeyi gerçekleştiren Genelkurmay Başkanı Kenan Evren, darbenin ertesi günü "Devlet Başkanı" imzasıyla yayımladığı bildiride, diğer üç parti başkanlarının teslim olduğunu, Alparslan Türkeş'in de teslim olması gerektiğini, aksi takdirde suçlu durumda olacağını ilan etti. Darbeyi ordudaki hangi grubun gerçekleştiğinden emin olmadığı için bir süre gizlenen Türkeş, 15 Eylül günü saat 04:00 civarında evine döndü, birkaç saat içinde evine gelen inzibat erleri tarafından gözaltına alındı. Öncelikle Erbakan'la birlikte İzmir'deki Uzunada Deniz Üssü'ne götürüldü, buradaki bir villada 20 gün kadar kaldıktan sonra Ankara, Mamak'taki Sıkıyönetim Savcılığı'na götürülerek sorgulandı.

Ankara Sıkıyönetim Komutanlığı 1 Numaralı Askeri Mahkemesi tarafından 29 Nisan 1981 tarihinde açılan "MHP ve Ülkücü Kuruluşlar Üna Davası" kapsamında, idam cezası istemiyle yargılanan Türkeş, 11 yıl 10 ay hapis cezasına çarptırıldı ve toplam 4 yıl 7 ay 25 gün tutuklu kaldıktan sonra, 9 Nisan 1985 tarihinde tahliye edildi.

Milliyetçi Çalışma Partisi dönemi
Türkeş, 1987'de siyaset yasağının kalkmasıyla birlikte, darbeden sonra ülkücüler tarafından 7 Temmuz 1983 tarihinde Muhafazakâr Parti adıyla kurulan ve 30 Kasım 1985'te Milliyetçi Çalışma Partisi (MÇP) adını alan partiye 20 Eylül 1987 tarihinde üye oldu ve iki hafta sonra, 4 Ekim 1987 günü yapılan olağanüstü kongrede, 210 delegenin tamamının oyunu alarak genel başkanlığa seçildi.

MÇP bir ay sonra, 29 Kasım 1987'de yapılan genel seçimlere Türkeş'in liderliğinde girdi ve %2,91 oranında oy alarak milletvekili çıkaramadı. 26 Mart 1989 günü yapılan yerel seçimlerde ise partinin oyu Türkiye genelinde %4,14 seviyesinde kaldı.

MÇP, 1991 genel seçimlerine Refah Partisi ve Islahatçı Demokrasi Partisi ile yapılan seçim ittifakı çerçevesinde tek başına girmedi. Parti bu ittifakla 19 milletvekili çıkarırken, Türkeş de Yozgat milletvekili olarak yeniden parlamentoya girdi.

Bu dönemde Türkeş, bir yandan MÇP'yi merkeze çekmek, öte yandan Anavatan Partisi'ıni etkisizleştirmek amacıyla, Doğru Yol Partisi ve Sosyaldemokrat Halkçı Parti arasında 30 Kasım 1991 tarihinde kurulan koalisyon hükûmetine güvenoyu vereceğini açıkladı. Ancak bu kararı partide dört fire verilmesine neden oldu ve Muhsin Yazıcıoğlu, Ökkeş Şendiller, Esat Bütün ve Saffet Topaktaş, TBMM'deki oylamaya katılmadılar. Bu isimler daha sonra iki milletvekilini (Ahmet Özdemir ve İsmet Gür) de yanlarına alarak 4 Temmuz 1992 tarihinde MÇP'den ayrıldılar ve 29 Ocak 1993 tarihinde Büyük Birlik Partisi'ni kurdular.

Milliyetçi Hareket Partisi
12 Eylül darbesi ile kapatılmış olan partilerin adlarının kullanılmasına ilişkin olarak Siyasi Partiler Kanunu'nda yapılan değişiklikle MÇP'nin ismi 24 Ocak 1993 tarihinde Milliyetçi Hareket Partisi (MHP) olarak değiştirildi. 1995 genel seçimlerinde MHP ve Türkeş parlamento dışı kaldı.

Türkeş, Soğuk Savaş'ın 1991'de bitmesiyle birlikte, 1980 öncesinde komünizm karşıtlığı ve Türk milliyetçiliği çerçevesinde oluşturduğu siyasi söylemini, 1991 sonrasında Türk cumhuriyetleri ve Kürt sorunu çerçevesinde şekillendirdi.

Fethullah Gülen ile ilişkisi
Çeşitli iddialara göre, Türk siyasi tarihi boyunca, Fethullah Gülen ve Alparslan Türkeş birbirini desteklemiştir. Türkeş, Gülen Cemaati'nin açtığı ilk üniversite olan Fatih Üniversitesinin açılış törenine bizzat katılmıştır. Ayrıca Türkeş; Susurluk Kazası sonrasında Gülen'in yaptıklarını övmüş, Gülen'in katkılarının çok önemli olduğunu vurgulamış, Türkiye Cumhuriyeti Devleti'nin Gülen hakkında aldığı tedbirleri ve "ön yargılı tutumu" eleştirmiştir. Gülen'in devlet tarafından "ölüm listesine" alınmasını ise kınamıştır. Gülen'i "memleketimizin manevi dinamiği olan hocaefendi" diyerek tanımlamıştır. Tüm bunlarla beraber, Yeniçağ Gazetesi yazarı Arslan Bulut'un iddiasına göre Gülen Türkeş'in cenazesine katılmıştır.

Ölümü
Alparslan Türkeş, 4 Nisan 1997'de geçirdiği kalp krizi sonucu Ankara'da öldü. Kabri, Ankara Beştepe'de bulunmaktadır.

Ailesi

Alparslan Türkeş 1940 yılında Ispartalı Muzaffer Hanım ile evlendi. Muzaffer Hanımın 1974 yılındaki ölümüne kadar süren bu evlilikten çiftin Ayzit, Umay, Selcen, Sevenbige (Çağrı) ve Yıldırım Tuğrul adlarında beş çocuğu oldu.

Eşini kaybettikten iki yıl sonra, 1976'da Seval Hanım ile evlenen Türkeş'in bu evlilikten de Ayyüce ve Ahmet Kutalmış adlarında iki çocuğu oldu.

Eserleri
Türkeş, 9 Işık başta olmak üzere siyasi ve tarihi görüşlerini içeren kitaplar yazdı.

 Gönül Seferberliğine
 Temel Görüşler
 Türkiye'nin Meseleleri
 Bunalımdan Çıkış Yolu
 Kahramanlık Ruhu
 Yeni Ufuklara Doğru
 1944 Milliyetçilik Olayı, Yaylacık Matbaası, İstanbul, 1968
 27 Mayıs ve Gerçekler
 Fırtınalı Yıllar
 MHP ve Bozkurtlar
 Türklük Gururu ve Şuuru
 Her Türlü Emperyalizme Karşı
 Bir Devrin Perde Arkası
 9 Işık ve Türkiye
 9 Işık
 9 Işık / Millî Doktrin
 Milliyetçilik
 Ahlakçılık
 Türk Milliyetçilerinin Zaferi
 Ülkücülük
 Basılan Kervanımız
 Dış Politikamız ve Kıbrıs
 Milliyetçilik-Ülkücülük Üzerine Konuşmalar
 Toplumculuk
 Dış Meseleler
 Savunma
 Sorgu
 Millî Devlet Güçlü İktidar
 Hürriyetçilik ve Şahsiyetçilik
 İlimcilik
 27 Mayıs, 13 Kasım, 21 Mayıs ve Gerçekler

Notlar

Kaynakça

1917 doğumlular
1997 yılında ölenler
Ankara'da kalp krizinden ölenler
Türk milliyetçileri
Türk antikomünistler
Türk albaylar
Irkçılık-Turancılık davası sanıkları
Milliyetçi Hareket Partisi genel başkanları
TBMM 13. dönem Ankara milletvekilleri
TBMM 14. dönem Adana milletvekilleri
TBMM 15. dönem Adana milletvekilleri
TBMM 16. dönem Adana milletvekilleri
TBMM 19. dönem Yozgat milletvekilleri
Millî Birlik Komitesi üyeleri
Kıbrıs Türkü siyasetçiler
Kuleli Askerî Lisesinde öğrenim görenler
Ülkücüler
Turancılar
Ondörtler
Türkçüler
Ankara'da defnedilenler
Lefkoşa doğumlu siyasetçiler
Türk tutuklular ve hükümlüler
Türk Sünniler
Cumhuriyetçi Köylü Millet Partisi mensubu siyasetçiler
Milliyetçi Çalışma Partisi mensubu siyasetçiler
20. yüzyıl Türk siyasetçileri
Türkiye Cumhuriyeti Başbakan Yardımcıları
Türkiye'deki siyasi parti genel başkanları
Kara Harp Okulunda öğrenim görenler
Ermeni Soykırımı'nı reddedenler
Darbeciler
Türkiye tarafından tutuklanan kişiler
Piyade subaylar
Cemal Gürsel
Türkeş ailesi

Alparslan Türkeş


Floella Karen Yunies Benjamin, Baroness Benjamin,  (born 23 September 1949) is a Trinidadian-British actress, singer, presenter, author and politician. She is known as presenter of children's programmes such as Play School, Play Away, Jamboree and Fast Forward. On 28 June 2010, Lady Benjamin was introduced to the House of Lords as a life peer nominated by the Liberal Democrats.

Early life
Floella Benjamin was born on 23 September 1949 in Pointe-à-Pierre, Trinidad and Tobago, one of six siblings, with one older sister, three younger brothers and a younger sister.

When her father, "a policeman and a talented jazz musician", decided to emigrate to Britain, with her mother later joining him along with Benjamin's younger sister and youngest brother, the four older children were left in the care of family friends, with Benjamin and her older sister, Sandra, being separated from their brothers. The people looking after Benjamin and her sister were secretly abusive. Benjamin and her sister often tried writing to their parents to tell them about the abuse, but the letters were always read and censored before they were sent. In 1960 the children went to join their father in Beckenham, Kent. Floella Benjamin has discussed the racist experiences she had when arriving in Britain as an immigrant, such as with neighbours and at school.

Having left school to work in a bank, she studied for A-Levels at night school. After a spell as a stage actress in West End musicals, she began presenting children's television programmes in 1976, notably Play School for the BBC.

Entertainment
Benjamin has appeared in Hair, Jesus Christ Superstar, The Black Mikado and The Husband-In-Law, as well as several pantomimes. On screen, she appeared in the 1975 horror film I Don't Want to Be Born and starred in the 1977 film Black Joy. Her television credits include Angels, Within These Walls, Crown Court, The Gentle Touch and Dixon of Dock Green. She appeared as Juniper in the first episode of Bergerac (1981).

Benjamin read two stories for the Story Teller magazine series (1983 and 1984). She was chief executive of Floella Benjamin Productions Ltd, which had produced television programmes since 1987 and was dissolved in 2014. She had done the voice work of "U" and "PG" Video Standards Council information clips. In 2006, she appeared in an episode of The Line of Beauty.

Between 2007 and 2011, she guest-starred in the Doctor Who spin-off The Sarah Jane Adventures as Professor Rivers of the Pharos Institute in the stories The Lost Boy, The Day of the Clown, The Eternity Trap, and Sky. She also narrated three "making-of" documentaries on the Doctor Who DVD boxed set The Black Guardian Trilogy. In 2007, she played a small role in the British comedy Run Fatboy Run.

She sings with Damn Right I Got The Blues, a rock and blues band, and has said, "When I sing I am in my element."

Publications
Benjamin's 20th book, a memoir, Coming to England, about moving from Trinidad, was published in 1997, and is now used to teach modern history to young people. It was made into a television film by CBBC in 2005.

Other books written by Benjamin and published by various houses include titles such as Floella's Fun Book, Why the Agouti Has No Tail, Caribbean Cookery and Snotty and the Rod of Power.  Many of her titles are aimed at children and development.

Honours and offices

Benjamin was appointed Officer of the Order of the British Empire (OBE) in the 2001 New Year Honours for services to broadcasting. At that time she was chairperson of the British Academy of Film and Television Arts (BAFTA). She has also won a Special Lifetime Achievement award from BAFTA. She was chairperson of the Women of the Year Lunch for five years and a Millennium Commissioner. She is president of the Elizabeth R Commonwealth Broadcasting Fund and a governor of the National Film and Television School. She was a governor of Dulwich College, where her mother once worked and her son had attended.

In 2006, she was awarded the degree of honorary D.Litt. (Exon) by the University of Exeter for contributions to the life of the United Kingdom.  Benjamin succeeded Lord Alexander of Weedon as Chancellor of the University of Exeter. She famously hugged graduates instead of traditionally shaking their hands during the graduation ceremonies. Benjamin stepped down from office in winter 2016 after ten years in the post.

A statue of Benjamin is outside the University's student guild.(shown on the right) The plaque reads Consideration ~ put yourself in the place of others and show empathy and respect. Never be judgmental.; Contentment ~ Don't be jealous and envious, but be satisfied with what you have. That way you are open and ready to receive what is right for you.; Confidence ~ Be a decent human being, feel worthy and like the person you are. Give and love unconditionally and more will come back to you. This was the first public statue of a named living black woman in the UK.

On 10 December 2008, she was appointed a Deputy lieutenant of Greater London. In the 2010 Dissolution Honours List, she was appointed a Liberal Democrat life peer, being created Baroness Benjamin, of Beckenham in the County of Kent on 26 June 2010. She was the first actress to become a peer in the House of Lords. In her maiden speech, she spoke of choosing Beckenham to reflect the legacy of her mother and father, and the importance of childhood. She referenced her support of such charities as NSPCC, Childline, and Barnados, and their work to protect and support the health and wellbeing of vulnerable children.

In the 2020 Powerlist, Benjamin was listed in the Top 100 of the most influential people in the UK of African/African-Caribbean descent in the UK. The same year saw Benjamin appointed Dame Commander of the Order of the British Empire (DBE) in the 2020 New Year Honours for services to charity. On 12 March 2020, in an Investiture ceremony at Buckingham Palace, she received the award from Prince Charles. In 2022 she was awarded the honorary degree of Doctor of Letters (D.Litt) by the University of Chester. She was made a member of the Order of Merit in 2022.

She was chosen to carry the Sceptre with Dove at the Coronation of Charles III and Camilla.

Educational and charitable interests

Benjamin's interest in education has also seen her on the "4Rs Commission" established by the Liberal Democrats to look into primary education in the UK.

Benjamin is vice-president of NCH Action for Children and Barnardo's, and was in the NSPCC's Hall of Fame. She runs the London Marathon to raise funds for Barnardo's and the Sickle Cell Society. She was a cultural ambassador for the 2012 Summer Olympics. In September 2011, she participated in the Great North Run. She features in the BBCs CBeebies animation Mama Mirabelle's Home Movies.

In July 2007 she spoke of what she saw as the low standard of children's television and in March 2013, she used a speech marking International Women's Day to warn of the impact on children of the availability of violent pornographic material online, saying that this was leading to the increasing objectification of women.

Benjamin is a patron of the charity Beating Bowel Cancer, having lost her mother to the disease in 2009.

In October 2015 in a talk to migrant children, Benjamin said that dropping her accent was the key to her success and that migrant pupils should do the same to avoid racism and bullying.

In June 2022, as chair of the Windrush Commemoration Committee, she unveiled a statue in Waterloo Station by the sculptor Basil Watson as the National Windrush Monument in the presence of the Duke of Cambridge.

Filmography

Film

Television

References

External links

 Floella Benjamin at the British Film Institute
 Floella Benjamin profile , TV.Com; accessed 25 March 2014.

1949 births
Living people
20th-century British actresses
21st-century British actresses
2012 Summer Olympics cultural ambassadors
Actresses awarded damehoods
Actresses awarded British peerages
Actresses from London
BBC television presenters
Black British actresses
Black British television personalities
Black British women politicians
Black British women writers
British film actresses
British stage actresses
British television actresses
British television presenters
British television producers
British women television presenters
Chancellors of the University of Exeter
Dames Commander of the Order of the British Empire
Deputy Lieutenants of Greater London
English people of Trinidad and Tobago descent
Liberal Democrats (UK) life peers
Life peeresses created by Elizabeth II
Members of the Order of Merit
People from Beckenham
Trinidad and Tobago emigrants to the United Kingdom
British women television producers
British women memoirists
20th-century British memoirists

Floella Benjamin


Uzgoj lješnjaka u Hrvatskoj, grana voćarske proizvodnje u Hrvatskoj.

Povijest
1970-oj godina počinje organizirana proizvodnja lješnjaka. Tek 2000-ih s donesenim državnim poticajnim mjerama za podizanje nasada lijeske naraslo je zanimanje za proizvodnju lješnjaka. Poticajne mjere bila su jednokratna novčana sredstva. Naraslom zanimanju za uzgoj lješnjaka pridonijelo je što se lijeska dade dobro kultivirati u hrvatskim krajevima. Dodatni motiv je što je lijeska dobitna kultura jer je slabih zahtjeva za kakvoćom tla i održavanjem nasada. Ukidanje državnih poticaja za podizanje nasada usporilo je zanimanje pa se nisu toliko širile poljodjelske površine pod nasadima lijeske. Novi financijski izvor poljodjelcima bila su sredstava iz fondova Europske unije.  U Hrvatskoj od 2008. godine stalan je rast zasađenih površina lijeskom. 2013. godina ističe se po većem prinosu lješnjaka u odnosu na prethodnu godinu. Tada je iznosio 5893 hektograma po hektaru. Sljedećih godina prinos je varirao, ali ne toliko kao 2012. (1239 hg/ha) na 2013. godinu. 2012. godine u RH je bilo 2776 ha pod lijeskom, a 2019. je došlo do 5550 ha. Narastao je udio ekološke proizvodnje lješnjaka, zbog dodatne potpore iz IAKS-a koja im se nudi ako prijeđu s konvencionalne na ekološku proizvodnju. Raste broj malih proizvođača lješnjaka. Neprestano se površavaju površine pod lijeskom u intenzivnoj proizvodnji. 2012. godine u Hrvatskoj je proizvedeno 344 t lješnjaka, a 2018. godine 1753 tone. Od 2015. do 2020. uzgoj lješnjaka u Hrvatskoj se skoro udvostručio te su površine pod lijeskom na oko 5000 hektara. Prema podatcima Hrvatske gospodarske komore (HGK), u Hrvatskoj raste izvoz i pad uvoz lješnjaka. Izvoz je od 2013. i tadašnje izvezene 34 tone narastao na 212 tona izvezenih 2018. godine. Najviše se izvozi u Sloveniju i Italiju, više od polovice izvoza. Uvoz je pao od 2013. i uvezenih 745 tona na 586 tona uvezenih 2018. godine. Skoro dvije trećine uvozi se iz Turske.

U Hrvatskoj dio neorganiziranih poduzetnika ulazi nepromišljeno u uzgoj, misleći da će doći samo zarada, ne videći da treba tu dosta rada, vremena i novih ulaganja (kalibrator, krckalica), kao i variranja cijene koji učini proizvodnju gotovo nedobitnom, pa pribjegavaju prodaji ispod cijene ugrožavajući i druge proizvođače. Sličan scenarij bio je nekad s kupinom i aronijom. Zbog toga proizvođači smatraju da bi nadležna državna tijela trebala procijeniti potrebe hrvatskog tržišta za lješnjakom te stimulirati proizvodnju te količine, a demotivirati scenarij koji završava masovnom prodajom cijene.

Mjesta proizvodnje
U proizvodnji je vodeći daruvarski kraj, posebice Končanici. Ondje se nalazi najpoznatiji rasadnik lješnjaka iz kojega sadnice odlaze u izvoz. Ovdje je najpoznatiji proizvođač sadnica lješnjaka u Hrvatskoj koji je zaštitio patent za svoj uzgoj u dvadesetak država. Najviše se izvozi sadnice u Srbiju, BiH, Kosovo, Austriju, Ukrajinu i Gruziju.  Poljoprivredno poduzeće Orahovica je najveći i najvažniji proizvođač u Hrvatskoj te jedan je od važnijih proizvođača sadnica lijeske u Europi.

Proizvodi
Lješnjačarstvo u Hrvatskoj nudi nekoliko proizvoda. Tu je plod lješnjaka, koji je zahvalan jer ga se može uskladištiti i čekati povoljnu cijenu. Očišćeni lješnjaci su dorađeni proizvod koji se znatno lakše prodaje, zbog čega mnogi proizvođači su nabavili drobilice. Rastuća je potražnja za lješnjakovim uljem. Iz Hrvatske se izvozi mnogo sadnica lješnjaka. Ostali proizvodi su lješnjakovo brašno i dr. Lješnjak se primjenjuje prije svega u prehrani, kao dio mnogih slastica i krema, a uporabljuje se i u kozmetičkoj i farmaceutskoj industriji.

Izvori

Vanjske poveznice
Uzgoj lješnjaka u Hrvatskoj, Emisija Osječke televizije "Zlato ravnice", kanal Agrokluba na YouTubeu, 19. listopada 2015.
Nenad Stefanović: Uzgoj lješnjaka: Agromeliorativna gnojidba i navodnjavanje  Agroklub. 12. kolovoza 2019.
Lješnjaci – isplativa proizvodnja na duge staze, zarada manja nego što se govori , kanal Slavonske televizije na YouTubeu, 18. rujna 2018.

Voćarstvo u Hrvatskoj

Uzgoj lješnjaka u Hrvatskoj


Ancylotropis, biljni rod iz porodice krestuščevki (Polygalaceae) s dvije priznate vrste jednogodišnjeg raslinja iz tropske Južne Amerike.

Vrste
 Ancylotropis insignis (A. W. Benn.) B. Eriksen, Brazil
 Ancylotropis malmeana (Chodat) B. Eriksen, Bolivija

Izvori

Krestuščevke

Ancylotropis (Plantae)


An Octomeria romerorum in uska species han Liliopsida nga ginhulagway ni Germán Carnevali ngan Ivón Mercedes Ramírez Morillo. An Octomeria romerorum in nahilalakip ha genus nga Octomeria, ngan familia nga Orchidaceae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Octomeria

Octomeria romerorum


Etnopolis, hrvatski glazbeni festival etno glazbe. Nastao je u organizaciji tvrtke Music Time u suradnji s Hrvatskim kulturnim domom na Sušaku. Sudjeluju vrhunski glazbenici koji u svojim izvedbama istovremeno prožimaju prošlost i budućnost. Spajaju izvorne tradicionalne melodije i suvremene glazbene aranžmane. Održava se u Hrvatskom kulturnom domu. Prvi će se održati 18. i 19. prosinca 2019. godine. Sudjelovat će Zorica Kondža, klapa Cambi, Mostar Sevdah Reunion. Bili su najavljeni i Bilja Krstić i Bistrik Orchestra, Vera Miloševska, Oliver Josifovski i Ljubojna.

Izvori

Vanjske poveznice
Facebook Etnopolis // Mostar Sevdah Reunion / Klapa Cambi i Zorica Kondža

Hrvatski glazbeni festivali
Sušak

Etnopolis


Kentiopsis oliviformis es una especie de palmera endémica de Nueva Caledonia, donde se encuentra en las tierras bajas, la especie está limitada a una pequeña área del sur-oeste y el centro de la isla.

Taxonomía

Kentiopsis oliviformis fue descrita por (Brongn. & Gris) Brongn. y publicado en Comptes Rendus Hebdomadaires des Séances de l'Académie des Sciences 77: 398. 1873.

Etimología
Kentiopsis: nombre genérico derivado del nombre del género Kentia, nombrado en honor de William Kent (1779–1827), del Jardín Botánico de Buitenzorg, de la isla de Java (ahora Kebun Raya Bogor) con el sufijo opsis = "similar", donde se presume el parecido con Kentia Blume.

oliviformis: epíteto latino que significa "con forma de oliva".
Sinonimia
 Kentia oliviformis Brongn. & Gris

Referencias

oliviformis
Flora de Nueva Caledonia
Plantas descritas en 1873
Plantas descritas por Brongniart
Plantas descritas por Gris

Kentiopsis oliviformis


Vop (, ) er en biflod til Dnepr fra højre i Smolensk oblast i Rusland. Vop er 158 km lang og har et afvandingsareal på 3.300 km². Middelvandføringen er 22 m³/s.

Referencer

Bifloder til Dnepr
Floder i Smolensk oblast

Vop


18th Congress may refer to
18th Congress of the All-Union Communist Party (Bolsheviks) (1939)
18th Congress of the Philippines (2019–2022)
18th National Congress of the Chinese Communist Party (2012)
18th National Congress of the Kuomintang (2009)
18th United States Congress (1823–1825)

18th Congress


An Carex makinoensis in uska species han Liliopsida nga ginhulagway ni Adrien René Franchet. An Carex makinoensis in nahilalakip ha genus nga Carex, ngan familia nga Cyperaceae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Carex

Carex makinoensis


Hjaltlandseyjahestur er ræktunarafbrigði af smáhestakyni og á uppruna sinn að rekja til Hjaltlandseyja. Þeir eru smávaxnir, harðgerðir og sterkir. Nokkur smáhestakyn hafa verið ræktuð út frá Hjaltlandseyjahestum. Uppruni þeirra sjálfra er óviss, en talið er líklegt að þeir séu blanda keltneskra og norrænna smáhestakynja.

Heimildir

Hestar

Hjaltlandseyjahestur


Eric I may refer to:

Erik Björnsson, Eric I of Sweden (early 9th century)
Eric I of Norway, known as Eric Bloodaxe (died in 954)
Eric I of Denmark (c.  1060 – 1103)
Eric I, Duke of Schleswig (died in 1272)
Eric I, Duke of Saxe-Lauenburg (c. 1280 – 1360)
Eric I, Duke of Mecklenburg (after 1359 – 1397)
Eric I, Count of Hoya (1370–1426), German nobleman, ruling Count of Upper Hoya 1377–1426
Eric of Pomerania, Duke Eric I of Stolp (1381 or 1382 – 1459)
Eric I, Duke of Brunswick-Lüneburg, reigning prince of Calenberg-Göttingen, also known as Eric the Elder (1470 – 1540)
Eric I, Duke of Brunswick-Grubenhagen, reigning prince of Grubenhagen, also known as Eric the Winner (c.  1383 – 1427)

Eric I


Güvercinlik, Kahramanmaraş ilinin Elbistan ilçesine bağlı, merkeze 6 km uzaklıkta bir mahalledir.

Tarihçe

Nüfus

Kaynakça

Elbistan'ın mahalleleri

Güvercinlik, Elbistan


Tvrdi ljulj (lat. Lolium rigidum, sin. Lolium strictum C.Presl), vrsta ljulja, jednogodišnjeg raslinja iz porodice trava. Raširena je po dijelovima Europe (uključujući i Hrvatsku), Azije i Afrike, a uvezena je i u obje Amerike i Australiju.

Izvori

Ljulj

Tvrdi ljulj


Die Wulveskuhlen sind ein ehemaliges Naturschutzgebiet in der niedersächsischen Stadt Wunstorf in der Region Hannover.

Allgemeines
Das Naturschutzgebiet mit dem Kennzeichen NSG HA 059 war 42,5 Hektar groß. Es war Bestandteil des FFH-Gebietes "Steinhuder Meer (mit Randbereichen)" und des EU-Vogelschutzgebietes "Steinhuder Meer". Etwas nördlich schließt sich das ehemalige Naturschutzgebiet "Ostufer Steinhuder Meer" an. Das Gebiet stand seit dem 30. Juni 1981 unter Naturschutz. Am 27. Mai 2016 wurde die Verordnung als  Naturschutzgebiet aufgehoben. Die Flächen wurden Teil des neuen Naturschutzgebietes "Totes Moor" (NSG HA 154). Zuständige untere Naturschutzbehörde war die Region Hannover.

Beschreibung
Das ehemalige Naturschutzgebiet liegt innerhalb des Naturparks "Steinhuder Meer" am Ostufer des Steinhuder Meeres nördlich von Steinhude. Es stellte ein Schilf- und Binsengebiet vor dem Ostufer des Steinhuder Meeres mit Verlandungszonen und Uferbereiche mit Sümpfen und Feuchtgebüschen unter Schutz. Die Uferbereiche sind naturnah mit Wasserpflanzen- und Verlandungsgesellschaften, die von See- und Teichrosengesellschaften und anschließenden Teichbinsen- und Schilfröhrichtgürteln geprägt werden. Daran schließen sich landseitig Röhrichte mit Grauweidengebüsch und Schwarzerlen an. Vereinzelt haben sich Erlen- und Birkenbruchwälder mit ausgeprägter Torfmoosvegetation gebildet.

Das ehemalige Naturschutzgebiet hat als Lebensraum und Überwinterungsplatz für Vögel, Amphibien, Reptilien, Fische und Insekten eine besondere Bedeutung.

Weblinks

Einzelnachweise

Ehemaliges Naturschutzgebiet in der Region Hannover
Steinhuder Meer
Geographie (Wunstorf)
Schutzgebiet (Umwelt- und Naturschutz) in Europa

Wulveskuhlen


Chapter 6: The Parliament.  Chapter 6 of the Fiji Constitution is titled The Parliament.  The five Parts, further subdivided into forty sections making up this chapter, set out the composition, functions, and powers of Fiji's bicameral legislature.

Part 1: The Parliament (general overview)
 See main articles: Cabinet of Fiji; Parliament of Fiji

Part 1 of Chapter 6 sets out the general functions of the Parliament.  It comprises sections 45 through 49 of the Constitution.

Section 45 vests legislative power in Parliament, which is declared to consist of the President, the House of Representatives, and the Senate.  According to British constitutional theory, on which much of the Fijian Constitution is based, the British Parliament consists not only of the House of Commons and the House of Lords, but also the reigning Monarch, who is replaced by the President in the Fijian context.  This had important constitutional ramifications.  The Westminster parliamentary model followed in Fiji affirms the distinction between the executive and legislative branches of government, but does not separate them to the same extent as the American model does; there is considerable overlap.  Although the office of the President is a largely honorary one, modeled on the British Monarchy, the Cabinet officially exercises executive authority in his name, and the President's status as a part of the Parliament is the source of the power of the Cabinet to initiate legislation.

Section 46 sets out the way in which legislative power is to be exercised.  Bills become law on being passed by the two Houses of the Parliament, and assented to by the President.  The latter step is a mere formality, however, as the President is expressly forbidden in this Section to refuse his assent.  He therefore has no veto.  This follows British practice, though not theory: no British Monarch has vetoed a bill for almost three hundred years (the last exercise of a veto was by Queen Anne in 1708), and "common law" makes it doubtful that any future Monarch would consider himself or herself at liberty to do so.  The Fijian Constitution formalizes this ban on the royal veto.  Prior to 1987, Fiji's Head of State was, in fact, the British Monarch.  When Fiji became a republic and replaced the Monarch with a President, no drastic changes were made to the institutions of the state, or to their functions.

Sections 47 through 49 deal with the relative powers of the two houses of Parliament with respect to the passage of bills.  All bills are to originate in the House of Representatives; the Senate has the power, with some limitations, to review, amend, or veto such bills.  Senatorial amendments must be agreed to by the House of Representatives.  The House of Representatives may override a Senate veto, provided that the same bill was passed by two consecutive sessions of the House of Representatives with an interval of at least six months.

There are three exceptions to these rules.
1. The Senate's veto over amendments to the Constitution is absolute; the House of Representatives may not override it.
2. The Senate may not amend money bills, defined as "Bills imposing taxation or appropriating revenue or moneys."  It may, however, reject such a bill in its entirety within twenty-one days of receiving it.  If, at the end of twenty-one days, the Senate has done nothing about a money bill, it is deemed to have passed it.
3. If the Prime Minister certifies in writing to the President of the Senate that a bill passed by the House of Representatives is "urgent," the Senate has a maximum of seven days to decide on its fate.  If at the end of the seven days the Senate has done nothing about the bill, it is deemed to have passed it.

Greater powers given to the House of Representatives because it is popularly elected.  The Senate's absolute veto over constitutional amendments, however, reflects the view of the framers of the Constitution that safeguards were necessary to protect it from being lightly tampered with by putting a veto in the hands of a body less susceptible to electoral pressure.  With its built-in near-majority of Fijian chiefs, the Senate was also seen as a bulwark against attempts to amend the Constitution at the expense of ethnic Fijians.

Part 2: The House of Representatives

Part 2 of Chapter 6, comprising Sections 50 through 63, establishes the House of Representatives, commonly called the "Lower House" of the Parliament.

Sections 50 through 54 deal with the composition of the House.  It is to consist of 71 members elected from single-member electorates by a system of transferable voting, under which the votes of the lowest-polling candidates are successively added to those of the second choice indicated by the voter.  25 members are to be elected by universal suffrage.  The remaining 46 are to be elected by voters on closed electoral rolls representing Fiji's ethnic communities: 23 ethnic Fijians, 19 Indo-Fijians, 1 Rotuman Islander, and 3 "General Electors" (Europeans, Chinese, and other minorities).  With the exception of 17 "provincial" electorates representing rural ethnic Fijians, which follow traditional provincial boundaries, all other electorates are to be substantially equal in population.

The make up of the House of Representatives was one of the most controversial sections issues to be decided by the constitution.  It was not a new problem; it had delayed independence in the 1960s, and two previous constitutions, adopted in 1970 and 1990 had foundered on it.  The 1970 Constitution had provided for a 52-member House, with 22 ethnic Fijians, 22 Indo-Fijians, and 8 General Electors, with approximately half of each ethnic group's representatives elected by a closed electoral roll and the remainder by universal suffrage.  Hardline elements among the ethnic Fijian community resented the power this arrangement gave Indo-Fijian voters over ethnic Fijian representatives, especially in urban areas where Indo-Fijians were disproportionately concentrated, and was one of the reasons for the abrogation of this Constitution following the revolution of 1987.  The 1990 Constitution abolished the common franchise, and established a 70-member House of Representatives elected on four closed electoral rolls: 37 ethnic Fijians, 27 Indo-Fijians, 1 Rotuman Islander, and 5 General Electors.  Many Indo-Fijians bitterly resented the allocation to them of ten seats fewer than to ethnic Fijians, despite their being nearly equal in population.  It also led to international condemnation, which helped to trigger the review of the constitution in the mid-1990s.

In the drawing up of the present constitution, many Indo-Fijians, including the Labour Party leader Mahendra Chaudhry, pushed for a common roll and for the abolition of the communal electoral rolls, believing that it inhibited the formation of multi-racial political parties with a vision for the whole country; instead, voting typically followed ethnic rather than ideological lines.  Many ethnic Fijians, however, wanted the specific allocation of seats to be elected by closed electoral rolls to be maintained, believing that their interests would not be adequately protected by politicians who were not answerable solely to ethnic Fijian voters.  Under the mediation of Sir Paul Reeves, a former Governor-General of New Zealand, a compromise was worked out, according to which more than a third of the House of Representatives would be elected by universal sufferance and the remainder by ethnic voters on closed rolls, but with no single ethnic group allocated the 24 seats required to block constitutional amendments.

Sections 55 through 58 prescribe the qualifications a person must have, to be an elector for the House of Representatives.  All Fijian citizens aged 21 or over, "or such other age as the Parliament prescribes," who have been physically resident in Fiji for the two years immediately prior to their registration, are entitled to enroll on (a) a Common Roll, as an elector for one of the 25 "open electorates," so-called because they are open to candidates of all races, elected by voters of all races, and (b) one of the four communal ethnic rolls, as an elector for a constituency reserved for one of the four recognized ethnic groups.  Registration and voting are both compulsory.

For electoral purposes, this Section defines an ethnic Fijian as any descendant of a native inhabitant of Fiji (other than Rotuma).  The Polynesian Rotuman Islanders are excluded, unless they also have some ethnic Fijian ancestry (predominantly Melanesian), because they have their own electoral roll.  An Indo-Fijian is defined as any descendant of a native of the Indian Sub-continent, and therefore potentially includes people of Bengali, Bhutanese, Nepali, Pakistani, and Sri Lankan, as well as Indian, descent.  Rotuman Islanders are defined as any descendant of an inhabitant of Rotuma.  Ancestry may be traced through either the male or the female line, and there is no "blood quantum" - how close or how distant one's relationship to a particular ethnic group is irrelevant, provided that it can be proved.

The fourth electoral roll, for General Electors, is for people who have no ethnic Fijian, Indo-Fijian, or Rotuman ancestry, as well as for individuals who have such ancestry but choose, for whatever reason, not to register on the electoral roll reserved for their particular ethnic community.  It is thus a very diverse roll; it includes Europeans, Chinese, Banaban Islanders, as well as small numbers of individuals of ethnic Fijian, Indo-Fijian, and Rotuman descent who have chosen this roll in preference to their ethnic roll.

The General Electors' roll had an interesting history.  Prior to 1997, it also included all persons who had an ethnic Fijian mother but a non-Fijian father, as ethnic identity was defined according to the male line, a fact which caused considerable resentment among the large numbers of "Part Europeans" (who had a European father or paternal grandfather) and "Chinese Fijians" (whose father or paternal grandfather was Chinese).  The popular politician, James Ah Koy, appealed against the stipulation in the former 1990 Constitution that required him to register as a General Elector rather than as an ethnic Fijian, on account of his Chinese father, and it was partly due to his efforts that the 1997 Constitution allows ethnic identity to follow the line of either parent.

The Constitution is clear that a person is not permitted to be registered simultaneously on more than one ethnic roll.  Persons of multiracial ancestry must make a choice as to which roll to register for, although they remain free to change their registration at any time.

Section 58 establishes the required qualifications of candidates for the House of Representatives.  A candidate for an "open electorate" must be registered on the Common Roll, and a candidate for a communal ethnic electorate must be registered on the roll reserved for that particular group.  No person is permitted to be nominated as a candidate for more than one electorate in a particular election.  Undischarged bankrupts, and people deemed to have a conflict of interest as defined by law, are disqualified from being candidates.

Sections 59 through 63 set the term of the House of Representatives at a maximum of five years.  Within seven days of the expiry of the five-year term, the Prime Minister must advise the President to issue writs for a general election.  In certain circumstances, elections may be called sooner; these circumstances are spelled out elsewhere in the Constitution.

If a seat in the House of Representatives becomes vacant through the death, resignation, or disqualification of the person holding it, a byelection may be ordered to fill the vacancy.  If the vacancy occurs in the final six months of the Parliamentary term, however, a byelection is not to be held.

Part 3: The Senate
 See main article: Senate of Fiji

Part 3 of Chapter 6, comprising Sections 64 through 66, establishes the Senate, or "Lower House," of the Fijian Parliament.

The number of Senators is set at 32.  The term of the Senate is synchronized with that of the House of Representatives: a five-year term, or less, if the House of Representatives is dissolved sooner.  Membership qualifications are the same as for the House of Representatives.  Senators are officially appointed by the President, but his role is a mere formality, as Section 64 requires him to ratify the nominees of the Great Council of Chiefs (14), the Prime Minister (9), the Leader of the Opposition (8), and the Council of Rotuma (1).  The Prime Minister's nominees generally come from his own political party or coalition.  Except for the Prime Minister's party, the nominees of the Leader of the Opposition must represent every political party with more than 8 seats in the House of Representatives, in proportion to its total membership.  Persons proposed by the Leader of the Opposition must have been selected by their respective parties, not by the Leader of the Opposition himself.  If the event of the office of the Leader of the Opposition being vacant, the Prime Minister must adopt the role of the Leader of the Opposition in filling the 8 Senate seats, and must follow the same formula that would be required of the Leader of the Opposition.  If a seat in the Senate becomes vacant through the death or resignation of a Senator, the vacancy is filled by the same party by which the former Senator was nominated.

The Senate had had a rather colourful history.  It owed its creation and continued existence to the perceived need to balance the competing interests of Fiji's ethnic communities, as well as to accommodate Fiji's traditional chiefly power structure.  To safeguard their interests, ethnic Fijians wanted a formal role for their traditional chiefs.  A dominant built-in role for them was unacceptable to the Indo-Fijian community, but they were willing to accommodate the chiefly system in the framework of an "upper house," modeled on the British House of Lords.  As part of the compromise of 1970, agreed upon by the main political parties representing the two major communities, a Senate was established with 22 members, with 8 nominated by the Great Council of Chiefs, 7 by the Prime Minister, 6 by the Leader of the Opposition, and 1 by the Council of Rotuma.  As either the government or the opposition would almost certainly be led by an ethnic Fijian, the effect was to give the ethnic Fijian community a built-in two-thirds majority in the Senate.

After the revolution of 1987, instigated by ethnic Fijian nationalists, the Senate was expanded to 34 members.  Indo-Fijians were outraged by the reservation of 24 Senate seats for nominees of the Great Council of Chiefs, giving them well over a two-thirds majority.  One Senate seat was reserved, as before, for a nominee of the Council of Rotuma.  A further 9 Senators were to be appointed by the President, after "consulting" with the Indo-Fijian and other communities.  This extreme imbalance was one of the greatest grievances of the Indo-Fijian community, and in the constitutional review of the mid-1990s, all parties agreed to restore the 1970 model, with some changes.  Reserving 14 Senate seats for nominees of the Great Council of Chiefs gave them the quota (more than a third) required to veto amendments to the constitution, while reserving seats for Government and Opposition nominees, the latter reflecting the political composition of the House of Representatives, guaranteed an acceptable, if not numerically equitable, measure of representation to Indo-Fijians and other minorities.

Interesting and perhaps significantly, the reform of the Fijian Senate coincided with, and had close parallels to, constitutional reforms in the United Kingdom which altered the composition of the House of Lords.  According to reforms of the late 1990s, some 500 hereditary nobles elect 92 Lords from among themselves to exercise voting rights in the House of Lords; there are also some 600 life peers nominated by the Government and Opposition. Sir Paul Reeves, the former Governor General of New Zealand who advised Fiji's constitutional convention of the 1990s, was very familiar with the British constitutional reforms, and it is therefore not surprising that Fiji enacted reforms so similar to those of the United Kingdom.  The 14 nominees of the Great Council of Chiefs correspond to the 92 Lords chosen from among the nobles, while the nominees of the Prime Minister and the Leader of the Opposition correspond to Britain's life peers (although, unlike life peers, they are term-limited).

Part 4: Both Houses
Part 4 of Chapter 6, comprising Sections 67 through 74, lays down miscellaneous rules applicable to both houses of Parliament.

Section 67 declares membership of, or nomination for, either house to be incompatible with any "public office."  On being nominated for the House of Representatives or the Senate, any person holding a public office is deemed to have resigned from it.  This rule does not apply, however, to Cabinet ministers or to the Leader of the Opposition - these are required to be members of Parliament.

Section 68 requires the Prime Minister to advise the President to summon Parliament to meet not later than 30 days following a general election.  Other sessions are called by the President on the advice of the Prime Minister, but no more than 6 months are allowed to elapse between the end of one session and the beginning of another.  Special sessions of Parliament may also be called by the President if at least 18 members of the House of Representatives request such a session in writing.

Sections 69 and 70 set out the rules for voting in both houses.  To become law, a bill need a majority of the votes, plus one, of the members present in each of both houses.  If the votes are equally divided, the bill is deemed to be defeated.  24 of the 71 members of the House of Representatives, and 12 of the 32 Senators, constitute a quorum; without a quorum, the session of the particular House must be adjourned at the demand of a member present.  If, however, no member present at the session objects to the absence of a quorum, the particular House may continue functioning.

Sections 71 and 72 lay down the rules according to which seats in the Parliament may become vacant.  A vacancy occurs with the death or resignation of a Representative or Senator.  A Member of Parliament is deemed to have resigned from office in the event of the following circumstances: appointment to public office; bankruptcy; absence without permission of the Speaker of the House of Representatives, or of the President of the Senate, for 2 consecutive sessions; election or appointment to the other House of Parliament; and, in the case of members of the House of Representatives, resignation or expulsion from the political party for which he or she was elected.  In the event of a judicial ruling, proceedings that may have taken place in the House of Representatives or the Senate are not invalidated if it transpires that a person's membership in that house was invalid.

Section 73 lays down the rules for the challenging of election results in court.  A special court, the Court of Disputed Returns, is established for this purpose.

Section 74 deals with parliamentary proceedings.  It declares English to be the official language of the Parliament, but allows members to address either House in Bau Fijian or Hindustani.  Parliament must establish at least 5 standing committees; Cabinet ministers are not permitted to serve on such committees.

Part 5 Institutions and Offices

Part 5 of Chapter 6, comprising Sections 75 through 84, establishes several institutions and offices of the Parliament, or pertaining to the parliament.

Sections 75 through 77 establish the Constituency Boundaries Commission, which is empowered to determine the boundaries of electoral districts.  It had three members: one nominated by the Prime Minister, one by the Leader of the Opposition, and a Chairman, chosen by the President.  All three are officially appointed by the President, but his role in the appointment of the first two is a formality.  In choosing the Chairperson, however, the President acts "in his or her own judgement," though he must consult both the Prime Minister and the Leader of the Opposition.  The Chairperson must be a judge, or be qualified to be one.  Persons who are or have been members of the Senate or of the House of Representatives at any time during the preceding 4 years, members of local government authorities, and civil servants are disqualified from serving on the Constituency Boundaries Commission, in order to safeguard its political impartiality.

Section 78 establishes the Electoral Commission.  It is charged with voter registration, and with any other functions that may be "conferred on it by written law."  It must report annually to the President concerning its activities, and a copy of the report must be submitted to each of the two Houses of Parliament.

The Electoral Commission consists of five members: a Chairperson, appointed by the President "acting in his or her own judgement," and four other members "appointed by the President on the advice of the Prime Minister following consultation by the Prime Minister with the Leader of the Opposition."  The Chairperson must be a judge, or have the required qualifications to be a judge.  Members of the Senate, the House of Representatives, local government authorities, and the civil service are disqualified from membership, as are persons who are candidates for election to the House of Representatives or to any local authority.

Section 79 establishes the office of Supervisor of Elections.  It is charged with organizing elections.  He or she is appointed by the Constitution Offices Commission, after consulting with the relevant Cabinet Minister, but is responsible to, and is entitled to attend the meetings of, the Electoral Commission.  The Supervisor of Elections must be a fully qualified and registered barrister and solicitor.

All legislation pertaining to electoral matters must be presented to the Supervisor of Elections and to the Electoral Commission for comment.

Section 80 establishes the offices of Speaker and Deputy Speaker of the House of Representatives.  At their first meeting following a general election, or whenever one or both of the offices may be vacant, the House of Representatives is required to elect a Speaker and a Deputy Speaker.  In order to promote the impartiality of the office, the Speaker is elected from outside of Parliament.  The Deputy Speaker, however, is required to be a member of the House of Representatives.  The offices of Speaker and Deputy Speaker are incompatible with any other public office.  Cabinet Ministers, Senators, and other public servants are disqualified.

The Speaker may be dismissed by a two-thirds vote of the House of Representatives.

Section 81 establishes the offices of President of the Senate and Vice-President of the Senate.  Following a general election, and at any other time when either one of the offices may be vacant, elect from among their own members, a President and a Vice-President.  These offices are incompatible with all others; Cabinet Ministers, members of the House of Representatives, and other public servants are disqualified.

Section 82 establishes the office of Leader of the Opposition.  The Leader of the Opposition is appointed by the President on the basis of his opinion as to who would most likely be the most acceptable to the majority of the members of the opposition party or parties.  The leader of the Opposition must be a member of the House of Representatives.  The Leader of the Opposition chooses eight members of the Senate, and had the right to be consulted on a very wide range of issues.  The "Opposition" is taken to be the members of all political parties in the House of Representatives, except those that support the Prime Minister.

Section 83 establishes the Parliamentary Emoluments Commission.  It determines the salaries of Representatives and Senators, Cabinet Ministers, the Leader of the Opposition, and all officers of the Parliament.  It had three members - a Chairperson of the Parliamentary Emoluments Commission and two other members, at least one of whom must be a fully qualified and experiences actuary or accountant.  The three members of the commission are appointed by the President, on the advice of the relative standing committee in the House of Representatives.

Section 84 establishes the position of Secretary General to Parliament, and several other offices such as the Secretary to the House of Representatives and the Secretary to the Senate. The Secretary General is appointed by the Constitutional Offices Commission.  The other two are appointed by the Public Services Commission (Fiji)

1997 Constitution of Fiji

1997 Constitution of Fiji: Chapter 6


Byggelegeplads, eller skrammellegeplads, er en betegnelse for et afgrænset offentligt udendørs sted, hvor børn kan lege og udnytte deres fantasi. I modsætning til en almindelig legeplads er der ikke opsat gynger, klatrestativer, sandkasser eller lignende, da de bygger på ideen om at børn trives bedst, når de har gode muligheder for at udfolde sig kreativt.

Historie
Den første byggelegeplads i Danmark blev oprettet under 2. verdenskrig, den 15. august 1943, i Emdrup - helt præcist på Keldsøvej. Bag legepladsen stod arkitekten Dan Fink, sammen med havearkitekten C. Th. Sørensen. Her byggede børnene blandt andet huse af genbrugsmaterialer. Netop denne idé spredte sig til resten af verden i de følgende år, men først i 1947 blev der åbnet yderligere skrammellegepladser i Danmark.
I 1965 var der 11 anerkendte skrammellegepladser fordelt over hele landet.

Det var også i denne tid at man begyndte at tale om navnet "skrammellegeplads" - og ordet "byggelegeplads" slår mere og mere igennem, og det er også det navn som de nyoprettede legepladser får. Enkelte var dog stadig mere tilhængere af det oprindelige navn, mens andre mente at "aktiv legepladser" var mere rammende.

Se også
 Byggelegepladser. Børns ret til at lege - en dokumentarfilm

Referencer

Eksterne henvisninger
 Ole Schultze Henriksen: Skrammellegepladsen hos Dansk Pædagogisk Historisk Forening. Som bog: Ole Schultze Henriksen: Skrammellegepladsen, 2006,
 Verdens ældste byggelegeplads fylder år: Sådan så den ud engang på TV 2 Lorry

Spil og lege
Børn
Bygninger, konstruktioner og anlæg efter type

Byggelegeplads


Amerika
 Maya
 Copán
 Herrscher: Waxaklajuun Ub'aah K'awiil (695–738)
 Palenque
 Herrscher: Xok, Statthalter aus Toniná (711–721)
 Herrscher: K'inich Ahkal Mo' Nahb III. (721–738)
Tikal
 Herrscher: Jasaw Chan K'awiil I. (682–734)

Asien
 Bagan
 König: Myinkywe (716–726)

 China
 Kaiser: Tang Xuanzong (712–756)

 Iberien (Kartlien)
 König: Guaram III. (692–748)

 Indien
 Chalukya
 König: Vijayaditya (696–733)
 Östliche Chalukya
 König: Vishnuvardhana III. (719–755)
 Pallava
 König: Nandi Varman II. (710–775)
 Pandya
 König: Kochadaiyan Ranadhiran (710–735)

 Japan
 Kaiserin: Genshō (715–724)

 Kaschmir
 König: Tarapida (719–723)

 Reich der Kök-Türken
 Herrscher: Bilge Khan (716–734)

 Korea
 Balhae
 König: Kwangjong Mu (719–738)
 Silla
 König: Seongdeok (702–737)

 Kalifat der Muslime
 Kalif: Yazid II. (720–724)

 Tibet
 König: Thride Tsugten (704–755)

Europa

 Al-Andalus
 Statthalter des Umayyaden-Kalifs: as-Samh ibn Malik al-Chawlani (719–721)
 Statthalter: Abd ar-Rahman (721)
 Statthalter: Anbasa ibn Suhaym al-Kalbi (721–726)

 Asturien
 König: Pelagius (718–737)

 Bulgarien
 Khan: Terwel (700–721)
 Khan: Kormesij (721–738)

 Byzantinisches Reich
 Kaiser: Leo III. (717–741)

 Dänemark
 König: Angantyr (695–735)

 England (Heptarchie)
 East Anglia
 König: Ælfwald (713–749)
 Essex
 König: Swæfberht (709–738)
 Kent
 König: Wihtred (691–725)
 Mercia
 König: Æthelbald (716–757)
 Northumbria
 König: Osric (718–729)
 Wessex
 König: Ine (688–726)

 Fränkisches Reich
 König: Chilperich II. (715/716–721)
 König: Theuderich IV. (721–737)
 Hausmeier: Karl Martell (717–741)
 Autonome Gebiete:
 Herzog von Baiern: Theudebert (719–724)

 Langobardenreich
 König: Liutprand (712–744)
 Autonome langobardische Herzogtümer:
 Herzog von Benevent: Romuald II. (706–731)
 Herzog des Friaul: Pemmo (706–739)
 Herzog von Spoleto: Transamund II. (720–739)

 Schottland
 Dalriada
 König: Selbach (700–723)
 Strathclyde
 König: Beli II. (694–722)
 Pikten
 König: Nechtan mac Derile (706–724)

 Venedig
 Magister militum: Marcello Tegalliano (717–726)

 Wales
 Gwynedd
 König: Rhodri Molwynog ap Idwal (720–754)

 Westgotenreich
 König: Ardo (714–721)

Religiöse Führer
 Papst: Gregor II. (715–731)
 Patriarch von Konstantinopel: Germanos I. (715–730)

Liste der Staatsoberhäupter 721


هي شخصية خيالية في سلسلة ألعاب الفيديو ماريو من إنتاج نينتندو. تعدّ بيتش أميرة مملكة الفطر الوهمية وغالباً ما تلعب دور الفتاة في الكآبة في السلسلة.

مصادر

وصلات خارجية

 موقع عشاق للأميرة بيتش
 أميرة بيتش - مقالة ماريو ويكي

ألعاب نينتندو دي أس
أميرات خياليات
إناث خياليات
رياضيات خياليون
شخصيات ابتكرها شيغيرو مياموتو
شخصيات ألعاب فيديو إناث
شخصيات ألعاب فيديو ظهرت في سنة 1985
شخصيات ألعاب فيديو في الأفلام
شخصيات ألعاب فيديو في التلفاز
شخصيات ألعاب فيديو في القصص المصورة
شخصيات خيالية بإمكانها تغيير الحجم
شخصيات خيالية تستخدم السحر
شخصيات سرية في ألعاب الفيديو
شخصيات ماريو
ضحايا خياليون الخطف
نينتندو

الأميرة بيتش


Hideki Nomiyama (født 28. april 1975) er en tidligere japansk fodboldspiller.

Han har spillet for flere forskellige klubber i sin karriere, herunder Gamba Osaka.

Eksterne henvisninger

Fodboldspillere fra Japan

Hideki Nomiyama


An Colanthelia macrostachya in uska species han Liliopsida nga syahan ginhulagway ni Christian Gottfried Daniel Nees von Esenbeck, ngan ginhatag han pagkayana nga asya nga ngaran ni Mcclure. An Colanthelia macrostachya in nahilalakip ha genus nga Colanthelia, ngan familia nga Poaceae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Colanthelia

Colanthelia macrostachya


Theodore Ayrault Dodge () a fost un ofițer și istoric militar american. A luptat ca ofițer al Uniunii în Războiul Civil American. A realizat lucrări istorice despre Războiul Civil American și marii generali ai istoriei europene.

Biografie
Născut în Pittsfield, Massachusetts, a primit o educație militară în Berlin și a studiat la University College London și la Universitatea din Heidelberg. Întors în Statele Unite în 1861, s-a înrolat imediat în armata de voluntari ai New York. Pe parcursul Războiului Civil American, a atins gradul de locotenent colonel, pierzându-și piciorul drept în bătălia de la Gettysburg. A servit în Departamentul de Război din 1864. În 1870 se retrage din armată cu rangul de maior. După retragere, a trăit în Boston până s-a mutat la Paris, unde a și murit. Este înmormântat la Cimitirul Național Arlington.

Lucrările sale despre Războiul Civil includ The Campaign of Chancellorsville (1881) and Bird's Eye View of the Civil War (1883). Între 1890 și 1907 a publicat 12 volume din a sa lucrare History of the Art of War: Alexander, Hannibal, Caesar, Gustavus Adolphus, Frederick the Great, Napoleon, deși volumele despre Frederic cel Mare nu au fost completate înainte de moartea sa. Lucrarea a fost împărțită în biografii individuale pentru publicațiile moderne.

Referințe

Legături externe

 Theodore Ayrault Dodge's entry on the Arlington National Cemetery website, featuring a photograph of his grave

Nașteri în 1842
Nașteri pe 28 mai
Decese în 1909
Decese pe 26 octombrie
Istorici americani
Americani din secolul al XIX-lea

Theodore Ayrault Dodge