Veaceslav Zavalișin (în , 13 octombrie 1915, Petrograd — 31 mai 1995, New York) a fost un jurnalist, critic literar și de artă, poet și traducător american de origine rusă.

Biografie
Veaceslav Zavalișin s-a născut la 13 octombrie 1915 în orașul Petrograd în familie revoluționarului socialist Klavdii Vladimirovici Zavalișin, care a murit în perioada "Marii Epurări. Mama lui Zavalișin a fost, de asemenea, arestată și deportată în lagărul din Karaganda.

A absolvit Facultatea de Istorie și Filologie din cadrul Universității de stat din Leningrad.

În timpul celui de-al Doilea Război Mondial a fost luat prizonier de germani, dar a fugit și s-a ascuns sub un alt nume la Novgorod și Pskov. A fost arestat de Gestapo și trimis în lagărul de la Dvinsk, dar mitropolitul Serghie Voskresenski a intervenit pentru el, iar Zavalișin a fost eliberat.

A devenit refugiat înainte de sfârșitul războiului și a plecat în Germania, unde s-a ocupat cu editarea de cărți. A studiat vechile icoane rusești și a publicat în Germania, în limbile rusă și germană, lucrarea Andrei Rubliov (1948). Mai târziu a publicat un volum de poeme de Serghei Еsenin și patru volume de poezii de Nikolai Gumiliov.

În 1951 s-a mutat în SUA și a lucrat la Universitatea Columbia pentru elaborarea cărții Early Soviet writers (Primii scriitori sovietici), publicată în 1958 și reeditată în 1970. A publicat studii și cronici ale spectacolelor rusești de teatru, concertelor și expozițiilor, pe care le-a publicat în ziarul Novoe russkoe slovo (New York). În 1952 a colaborat la revista Novîm jurnalom (New York). Timp de aproximativ douăzeci de ani a scris texte pentru emisiunile în limba rusă pe teme literare și artistice de la Radio Europa Liberă.

În 1980 a publicat volumul de poezie Stropi de val, ce conține poezii dedicate artiștilor ruși de peste hotare. A tradus într-o formă poetică cartea Secolele (Центурии) a lui Nostradamus, publicată pentru prima dată în 1974 și reeditată apoi de mai multe ori în Occident și în Rusia.

Familia
Soția sa a fost Galina Vladimirovna Orlovskaia (n. 1924).

Bibliografie

Antologie poetică
 «Мы жили тогда на планете другой». Антология поэзии русского зарубежья. 1920—1990 / Сост. Е. В. Витковский. Кн. 3. М., 1994. Кн. 4. С. 356.

Autobiografii
 Завалишин Вячеслав Клавдиевич. Автобиография // Берега / Сборник. под редакцией Вал. Синкевич. Филадельфия, 1992. С. 264—265;
 Завалишин Вяч. Автобиография // В. Крейд. [Вернуться в Россию — стихами…: 200 поэтов эмиграции: Антология / Сост. В. Крейд. М., 1995] С. 625.

Note

Bibliografie
 Встречи. Альманах / Под редакцией Вал. Синкевич.
 Голлербах Сергей. Памяти Вячеслава Клавдиевича Завалишина // НЖ [Новый журнал (Нью-Йорк)]. 1996. Кн. 197. С. 339—342;
 Синкевич Вал. Памяти Вячеслава Завалишина // НРС [Новое русское слово (Нью-Йорк)]. 1995. 7 июня.
 Синкевич Валентина. Летописец Нью-Йорка Вяч. Завалишин // Новый журнал. — 2007. — № 248.

Legături externe
 Завалишин Вячеслав Клавдиевич .  tez-rus.net. Проверено 15 апреля 2016.

Nașteri pe 13 octombrie
Nașteri în 1915
Decese pe 31 mai
Decese în 1995
Jurnaliști americani
Critici literari americani
Traducători din secolul al XX-lea
Traducători americani
Biografi
Poeți din secolul al XX-lea
Poeți americani

Veaceslav Zavalișin


Muhammed Enver Sedat (25 Aralık 1918 – 6 Ekim 1981), Mısırlı asker, siyasetçi ve Mısır'ın üçüncü Cumhurbaşkanı.

Mısır Kralı Faruk'a karşı 23 Temmuz 1952'de yapılan darbeye katılarak siyaset alanında kendini tanıtan, 1960-1969 yılları arasında meclis başkanlığı yaptıktan sonra 5 Kasım 1970'te başkan Cemal Abdünnasır'ın ölümü üzerine onun yerine geçen cumhurbaşkanı.

Hayatı

Eğitim ve askerlik hayatı

25 Aralık 1918 tarihinde Mısır'ın Manûfiye iline bağlı Mit Ebul Kûm köyünde, 13 kardeşten biri olarak fakir bir Nübyeli ailesinde dünyaya geldi. İsmi babası tarafından Jön Türk Devrimi sonrası İmparatorluğun dönem topraklarındaki halklarca "Özgürlük Kahramanı" olarak anılan Enver Paşa anısına verildi. Kardeşlerinden Atıf Sedat daha sonra bir pilot oldu ve 1973 Yom Kippur Savaşı sırasında öldü. Babası Enver Muhammed El Sedat, Yukarı Mısırlıydı ve annesi Sit El Berain ise baba tarafından Sudanlıydı. Annesi "yeterince Mısırlı" görünmediği iddiasıyla bazıları onu "Nasır'ın kara kedisi" olarak tanımladı.

1938 yılında Kahire'deki Kraliyet Askerî Akademisi'nden mezun oldu ve Sinyal Kolordusu'na atandı. Orduya asteğmen olarak girdi ve Sudan'a gönderildi (Mısır ve Sudan o tarihte bir ülke idi). Orada, Cemal Abdünnasır ile bir araya geldi ve diğer birkaç genç subayla birlikte, Mısır ve Sudan'ı İngiliz egemenliğinden ve kraliyet çürümesinden kurtarmak için gizli Hür Subaylar örgütünü kurdular. II. Dünya Savaşı sırasında işgalci İngiliz kuvvetleri atmak amacıyla Mihver Devletleri'nden yardım alma çabası gösterdiği gerekçesiyle dolayı İngilizler tarafından hapse atıldı. Müslüman Kardeşler, Faşist Genç Mısır, saray yanlısı Mısır Demir Muhafızları ve Hür Subaylar adlı gizli askerî grup da dahil olmak üzere birçok siyasi harekette aktif olarak yer aldı.

Mensubu olduğu Hür Subaylar ile birlikte 23 Temmuz 1952 tarihinde Kral Faruk'u deviren askerî darbeye katıldı. Radyo ağları üzerinden Mısır halkına devrimi haberi vermekle görevlendirildi.

Siyasi hayatı
Darbeden sonra, kısa bir süre Muhammed Necib'in cumhurbaşkanlığının ardından başa geçen Cemal Abdünnasır'ın yardımcısı oldu.

Cemal Abdünnasır'ın cumhurbaşkanlığı döneminde 1954 yılında Devlet Bakanı olarak atandı. Yeni kurulan El-Cumhuriyye gazetesinin editörlüğüne de atandı. 1959'da Arap Ulusal Birliği Sekreterliği görevine başladı. 1960-1969 yılları arasında Mısır Meclis Başkanlığı görevini yürüttü. 1964 yılında Cumhurbaşkanlığı Konseyi üyesi olarak atandı. Aralık 1969'da tekrar cumhurbaşkanı yardımcılığı görevine getirildi.

Cumhurbaşkanı Cemal Abdünnasır 1970 yılında ölünce Mısır Cumhurbaşkanı oldu.

1973 yılında meydana gelen Yom Kippur Savaşı'ndan sonra 1975 yılında Sovyetler Birliği ile ilişkileri kesti. İsrail'le, Kudüs'ü ziyaret ettiği 19 Kasım 1977 tarihinden itibaren iyi ilişkiler geliştirdi. 17 Eylül 1978 tarihinde ABD'nin ara buluculuğunda İsrail'le masaya oturarak, Camp David Sözleşmesini imzaladı. Bu anlaşmayla Mısır İsrail'i tanıdı. İsrail de Altı Gün Savaşı'nda ele geçirdiği Sina Yarımadası Mısır'a geri verdi. Barış çabalarının sonucu olarak, Menahem Begin ile birlikte 1978 yılı Nobel Barış Ödülünü aldı.

Suikasta uğraması
1981 yılında, Mısır'ın bağımsızlığının kutlandığı tören sırasında silahlı saldırıya uğrayarak öldürüldü. Resmî geçit töreni sırasında askeri konvoy içinde bulunan Halid el-İslâmbûlî tarafından önce el bombaları atılmak suretiyle, Sedat'a, üst düzey komutanlara ve diğer seçkin yöneticilere saldırılmış, daha sonra ise otomatik silahlarla platformun önüne gelinerek platformda bulunanlar taranmıştır. Bu saldırı sırasında Enver Sedat'a 72 kurşun isabet etmiştir. Sedat'ı öldüren yüzbaşı Halid el-İslâmbûlî, 1982 yılında idam edilmiştir. Enver Sedat'ın mezarı Kahire'de, öldürüldüğü tören alanının hemen karşısındaki Meçhul Asker anıtının altındadır.

Ailesi
Enver Sedat'ın ikinci eşi Cihan Sedat, 9 Temmuz 2021 günü 87 yaşında hastanede gördüğü tedavi sırasında hayatını kaybetti. Enver Sedat'ın, Cihan Sedat ile olan evliliğinden Nuha, Lubna ve Nana isminde üç kızı, Cemal isminde bir oğlu vardır.

Kaynakça

Dış bağlantılar
 Resmî internet sitesi

1918 doğumlular
1981 yılında ölenler

Mısır devlet başkanları
Mısırlı antikomünistler
Nobel Barış Ödülü sahipleri
Mısırlı Nobel Ödülü sahipleri
Soğuk Savaş'ta liderler
1973 Arap-İsrail Savaşı'nda kişiler
Suikast sonucu ölen devlet başkanları
Suikast sonucu ölen Mısırlılar
Mısır'da ölenler
Mısırlı milliyetçiler
Ateşli silahtan ölenler
Suriye Halk Meclisi başkanları
Time Yılın Kişisi
Politik realistler

Enver Sedat


236851 Chenchikwan este un asteroid din centura principală de asteroizi.

Descriere
236851 Chenchikwan este un asteroid din centura principală de asteroizi. A fost descoperit pe  la Observatorul Lulin de Chi-Sheng Lin și Ye Quan-Zhi. Asteroidul prezintă o orbită caracterizată de o semiaxă mare de 2,65 ua, o excentricitate de 0,17 și o înclinație de 1,1° în raport cu ecliptica.

Vezi și
 Lista planetelor minore: 236001-237000
 Centura de asteroizi

Referințe

Obiecte astronomice descoperite în 2007
Centura de asteroizi

236851 Chenchikwan


Olivier Rochus (d. 18 Ocak 1981, Namur) Belçikalı tenisçi.

2005'te Auckland'ta final oynadı, Avustralya Açık'ta 1/8 finale kadar yükseldi. Roland Gaross'ta ikinci turda elendi. 2005'in sonunda Bergende turnuvasını kazandı. 2000'de Palermodahenuz bir ATP-turnuvası kazandı. Kopenhag'da iki kere ATP-turnuvalarında finale yükselme başarısı gösterdi. En büyük başarısı, 2004'teki çiftlerde Roland Garros zaferidir.

Dış bağlantılar
 Officiële website

1981 doğumlular
Belçikalı erkek tenisçiler
Yaşayan insanlar

Olivier Rochus


Benedikt Gunnarsson (14. júlí 1929 – 22. nóvember 2018) var íslenskur listmálari.

Æviágrip
Benedikt fæddist 14. júlí 1929 á Suðureyri við Súgandafjörð. Foreldrar Benedikts voru Gunnar Halldórsson verkamaður, f. 1898, d. 1964, og Sigrún Benediktsdóttir húsmóðir, f. 1891, d. 1982.

Benedikt lauk gagnfræðaprófi frá Núpsskóla við Dýrafjörð 1945, stundaði nám við Myndlista- og handíðaskóla Íslands  1945-48, við Listaháskólann í Kaupmannahöfn (Det kongelige akademi for de skønne kunster) og við teikniskóla P. Rostrup Bøyesens, listmálara á Statens museum for kunst í Kaupmannahöfn 1948-50, var við nám og listsköpun í París 1950-53, m.a. við Académie de la Grande Chaumiére, og í Madríd 1953-54, og stundaði myndfræðilegar rannsóknir við Louvre-listasafnið i París og Prado-listasafnið í Madrid. Þá lauk hann myndlistarkennaraprófi frá Myndlista- og handíðaskóla Íslands 1964.

Benedikt var kennari við Myndlistarskóla Vestmannaeyja 1958-59, við Gagnfræðaskólann við  Lindargötu í Reykjavík 1960-62, við Myndlista- og handíðaskóla Íslands 1959-68 og við Kennaraskóla Íslands, síðan Kennaraháskóla Íslands frá 1965. Hann var lektor við KHÍ frá 1977 og dósent þar frá 1998. Kenndi myndlist við Listafélag MR 1965-1966 og Listafélag VR 1985-1987.

Benedikt hélt á þriðja tug einkasýninga hérlendis og eina í París, í La galerie Saint-Placide 1953. Hann tók þátt í tuttugu og þremur samsýningum víða um heim, m.a. á öllum Norðurlöndunun, Þýskalandi, Frakklandi, Ítalíu, Rússlandi, Kanada, Bandaríkjunum, Bretlandi og í Ástralíu og fjölda samsýninga á Íslandi.

Málverk eftir Benedikt eru m.a. í Listasafni Íslands, Listasafni Kópavogs, Listasafni ASÍ, mörgum bæjarlistasöfnum og í fjölmörgum einkasöfnum og stofnunum. Ennfremur verk í erlendum söfnum, m.a. í Kanada, Bandaríkjunum, Sviss, Þýskalandi, Mexíkó, Kólumbíu, Danmörku, Svíþjóð og í Ben Gurion-háskólanum í Ísrael.

Hann hefur gert stórar veggmyndir og steinda glugga í nokkrar opinberar byggingar hérlendis, s.s. í Grunnskólann á Hofsósi og Vík í Mýrdal, í Héraðsskólann að Skógum, Keflavíkurkirkju, Hábæjarkirkju í Þykkvabæ, Fáskrúðarbakkakirkju, Suðureyrarkirkju og í Háteigskirkju í Reykjavík.

Benedikt sat í stjórn FÍM og í stjórn Norræna listbandalagsins 1958-60 og í sýningarnefnd FÍM 1965-72. Hann var prófdómari við MHÍ 1975-77. Fór til Rússlands sem fulltrúi og umsjónarmaður sýningar ungra íslenskra myndlistarmanna, á alþjóðlegri listsýningu í Moskvu 1957. Hann myndskreytti og gerði kápur á fjölda bóka og tímarita, m.a. listtímaritið Birting. Þá var hann útnefndur heiðurslistamaður Kópavogs árið 2002.

Tilvísanir

Íslenskir myndlistarmenn

Benedikt Gunnarsson


Ediane Gomes é uma ex-lutadora de MMA brasileira que competiu na divisão peso galo. Ela lutou notavelmente no Invicta FC .

Carreira de artes marciais mistas
Ediane fez sua estreia no MMA em 16 de agosto de 2007. Depois de vencer suas cinco primeiras lutas, Ediane enfrentou a futura campeã peso-galo e peso-pena feminina do UFC, Amanda Nunes. Ela perdeu por nocaute técnico no segundo round.

Após sua vitória no primeiro round sobre Marissa Caldwell, no Bitetti Combat 6, Ediane enfrentou a futura campeã peso-galo feminino do UFC, Ronda Rousey, na estreia de Ronda no MMA. Ediane perdeu por chave de braço aos 25 segundos de luta.

Campeonato de Luta Invicta
Ediane estreou com sucesso no Invicta FC 3, derrotando Katalina Malungahu com um mata-leão no primeiro round.

Ediane foi então escalada para enfrentar Hiroko Yamanaka, no Invicta FC 4. Ela venceu por decisão unânime.

Ediane estava escalada para enfrentar Cristiane Justino, no Invicta FC 5, mas desistiu devido a uma lesão. Esperava-se que ela voltasse ao Invicta FC 6 contra Julia Budd, mas Julia desistiu devido a uma lesão e foi substituída por Tamikka Brents. Tamikka também se lesionou e foi substituída por Charmaine Tweet. A luta foi então cancelada devido a Charmaine ter problemas de visto.

Ediane finalmente voltou no Invicta FC 8, enfrentando Tonya Evinger. Ela perdeu com uma chave de braço no primeiro round.

Ediane então enfrentou Raquel Pa'aluhi no Invicta FC 12 e perdeu por decisão unânime.

Ediane enfrentou Pam Sorenson no Invicta FC 23 e venceu a luta por decisão dividida.

Em maio de 2018, Ediane anunciou sua aposentadoria do MMA em suas redes sociais.

Recordes de MMA

|-
| Vitória
| align=center| 11–4
| Pam Sorenson
| Decisão (split)
| Invicta FC 23: Porto vs. Niedźwiedź
|
| align=center| 3
| align=center| 5:00
| Kansas City, Missouri, Estados Unidos
|
|-
| Derrota
| align=center| 10–4
| Raquel Pa'aluhi
| Decisão (unânime)
| Invicta FC 12: Kankaanpää vs. Souza
|
| align=center| 3
| align=center| 5:00
| Kansas City, Missouri, Estados Unidos
|
|-
| Derrota
| align=center| 10–3
| Tonya Evinger
| Submission (armbar)
| Invicta FC 8: Waterson vs. Tamada
|
| align=center| 1
| align=center| 3:31
| Kansas City, Missouri, Estados Unidos
| Bantamweight debut.
|-
| Vitória
| align=center| 10–2
| Hiroko Yamanaka
| Decisão (unânime)
| Invicta FC 4: Esparza vs. Hyatt
|
| align=center| 3
| align=center| 5:00
| Kansas City, Kansas, Estados Unidos
|
|-
| Vitória
| align=center| 9–2
| Katalina Malungahu
| Submissão (rear-naked choke)
| Invicta FC 3: Penne vs. Sugiyama
|
| align=center| 1
| align=center| 4:19
| Kansas City, Kansas, Estados Unidos
|
|-
| Vitória
| align=center| 8–2
| Leslie Smith
| Decisão (unânime)
| BEP 5 - Breast Cancer Beatdown
|
| align=center| 3
| align=center| 5:00
| Fletcher, Carolina do Norte, Estados Unidos
|
|-
| Vitória
| align=center| 7–2
| Katrine Alendal
| Submissão (Ankle lock)
| BlackEye Promotions 4
|
| align=center| 1
| align=center| 0:42
| Fletcher, Carolina do Norte, Estados Unidos
|
|-
| Derrota
| align=center| 6–2
| Ronda Rousey
| Submission (armbar)
| KOTC: Turning Point
|
| align=center| 1
| align=center| 0:25
| Tarzana, Califórnia, Estados Unidos
|
|-
| Vitória
| align=center| 6–1
| Marissa Caldwell
| Submissão (armbar)
| World Extreme Fighting 45
|
| align=center| 1
| align=center| 1:46
| Jacksonville, Flórida, Estados Unidos
|
|-
| Derrota
| align=center| 5–1
| Amanda Nunes
| TKO (punches)
| Bitetti Combat 6
|
| align=center| 2
| align=center| 3:00
| Brasil
|
|-
| Vitória
| align=center| 5–0
| Ana Maria
| Submission (armbar)
| Jungle Fight 11
|
| align=center| 2
| align=center| 3:01
| Rio de Janeiro, Brasil
|
|-
| Vitória
| align=center| 4–0
| Michelle Farias
| Submissão (armbar)
| Jungle Fight 10
|
| align=center| 1
| align=center| 0:48
| Rio de Janeiro, Brasil
|
|-
| Vitória
| align=center| 3–0
| Pamela Rivelles
| TKO (punches)
| Beach Fight Festival
|
| align=center| 1
| align=center| 1:36
| São Paulo, Brasil
|
|-
| Vitória
| align=center| 2–0
| Elaine Santiago de Lima
| Submission (armbar)
| Cla Fighting Championships 2
|
| align=center| 1
| align=center| 2:36
| São Paulo, Brasil
|
|-
| Vitória
| align=center| 1–0
| Elaine Santiago de Lima
| Submissão (armbar)
| Extreme Fight Championships 1
|
| align=center| 1
| align=center| n/a
| São Paulo, Brasil
|

Referências

Lutadoras de MMA do Brasil
Lutadores de MMA do estado de São Paulo

Ediane Gomes


Richard Kruspe (24 Haziran 1967, Wittenberge, Almanya), Rammstein grubunu kuran müzisyendir. Grubun arka vokali ve solo gitaristidir.

Kariyeri

O zamana kadar yapılan müziklerden sıkılan Kruspe, ağır tonlar içeren, mekanik, monoton bir tarzda hatta bazen can sıkacak müzikler yapmak istedi. Beş kişi daha bulduktan sonra 1994 yılında Rammstein grubunu kurdu. Grubu kurduktan sonra bu fikri arkadaşı Christoph Schneider'e söyler. O da arkadaşları Paul Landers ve Christian Lorenz'i gruba dahil eder. Grubu kurduktan sonra eşinden boşanır. Bir turne sırasında Caron Bernstein ile tanışır ve bir hafta sonra evlenirler. Karısının soyadını da kullanır. Böylece adı Richard Kruspe-Bernstein olur. Ama 2004'te Bernstein ile ayrıldılar; 2006'da da boşanmaları sonuçlandığı için tekrar soyadı Kruspe olmuştur. Richard'ın solo projesi Emigrate Albümü 5 Ekim 2007 tarihinde çıkarmıştır. Uzun bir süreden sonra 2014 yılında Slient So Long Albümü ile sessizliğini bozmuştur.

Bağlantılar
 Herzeleid.com
 Rammstein.com
 Rammstein.de
 Rammsteinvideo.net
 Emigrate(Richard Kruspe)

Alman gitaristler
1967 doğumlular
Rammstein üyeleri
Yaşayan insanlar

Richard Kruspe


Doğu, gündoğusu ya da eski dilde şark, Güneşin sabah doğduğu yön. Ayrıca Doğu sözcüğü Yakın ve Uzak Doğu bölgelerinin tamamına verilen isimdir. Türkiye'de ise genel anlamda Sivas ilinden ülkenin doğu sınırlarına kadar olan bölgeye Doğu adı verilir.

Yönler

Doğu


Omega (Ω ω) (Yunanca: Ωμέγα, Omega), yirmi dört harfli Yunan alfabesinin sonuncu harfidir. Türkçedeki O sesi gibidir, ancak genellikle Ö sesine yakın bir ses verir.

Örnekler
 ωκεανός (okeanos) → okyanus
 ώμος (omos) → omuz

Ω

Omega


Viul Station (Viul stoppested) var en jernbanestation på Roa-Hønefossbanen, der lå i Ringerike kommune i Norge.

Stationen blev oprettet som holdeplads 16. august 1915. Den blev nedgraderet til trinbræt 15. januar 1972 og nedlagt 28. maj 1989.

Stationsbygningen blev flyttet dertil fra Brandbu Station på Røykenvikbanen, der havde fået en ny og større nogle år før. Bygningen blev revet ned i 1987. Pakhuset eksisterer dog stadig og benyttes af emballageproducenten Huhtamaki.

Litteratur

Eksterne henvisninger

Stationer på Bergensbanen
Nedlagte jernbanestationer i Norge
Etableret i 1915
Ophørt i 1989
Jernbanestationer i Viken

Viul Station


Svjetionik Otočić Grujica je svjetionik na jugozapadnoj strana otočića Grujica, na ulazu u Kvarnerić.

Izvori

Grujica

Svjetionik Otočić Grujica


Musammat; ayrı bir nazım biçimi olmamakla birlikte bazı gazel ve kasidelerde uygulanan, dize ortasında da uyak bulunması temeline dayanan bir divan edebiyatı tekniğidir.

Bu tekniğin kullanıldığı gazellere "musammat gazel" adı verilir.

Ayrıca bendlerden kurulu nazım biçimlerine (murabba', muhammes, müseddes, müsebba', müsemmen, mütessa', muaşşer, terbi', tahmis, taştir, tesdis, tesbi', tesmin, tetsi', ta'şir, terkib-i bend ve terci-i bend) verilen genel addır.

İlk bendde geçen dize ya da beyitlerin, öbür bendlerin sonunda aynen yinelenmesiyle düzenlenen musammatlara mütekerrir musammat denir.

İlk benddeki dize ya da beyitlerin, öbür bendlerin sonundaki dize ve beyitlerle yalnızca uyak bakımından uyuşması durumunda musammat, müzdevic musammat adını alır.

Örnek

TAHMÎS

(Tahmîs-i Nâilî Çelebi gazel-i Bahâyî)

Hirâs-ı fitne saldun dehre ey bî-dâd n'eylersün
Kopardun yer yer âşûb-ı kıyâmet-zâd n'eylürsün
Perîşânlıklar etdün nev-be-nev icâd n'eylersün
Dağıtdun hâb-ı nâz-ı yârı ey feryâd n'eylersün
Edüb fitneyle dünyâyı harâb-âbâd n'eylersün

Vücûdun eylemiş hikmet-şinâs-ı âlem-i bâlâ
Aristâlis-i asr u nakd-ı vakt-ı Bû Alî Sînâ
Benânun hall-i râz-ı müşkilât-ı nabz edüb hakkaa
Edersün gerçi her derde tabîbim bir devâ ammâ
Cünûn-ı ehl-i ışk olunca mâder-zâd n'eylersün

Nihândır bû-yı fitne târ-ı anber-fâm-ı zülfünde
Nice subh-ı kıyâmet muhtfîdir şâm-ı zülfünde
Dimağ-âşüftedir cân ârzû-yı kâm-ı zülfünde
Dil-i mecrûhuma rahm eyle kalsun dâm-ı zülfünde
Şikeste-bâl olan murgı edüp âzâd n'eylersün

Zemîn nat-ı siyâset-gâh-ı dil seyf-i kazâ mübrem
Zebân hâmûş-ı hayret sîne sûzân dîdeler pür-nem
Hevâ-yı ışk şûr-efgen mahabbet gaalib ü muhkem
Şehîd-i tîg-ı ışk-ı yârdır ser-cümle-i âlem
Urub şemşîre dest ey gamze-i cellâd n'eylersün

Bulub pervâza ruhsat rûzgâra işveler satdun
Perîşân etmeğe cem'iyyet-i uşşâkı can atdun
Ne âl etdünse etdün murg-ı cânı dâma uğratdun
Varub gîsû-yı zülf-i yârı biri birine katdun
Yine bir fitne tahrîk eyledün ey bâd n'eylersün

Ne sûret kim çekersün can bağışlarsun Mesîh-âsâ
Olur hayrân-ı kârun mû-şikâfân-ı yed-i beyzâ
Bu san'atde ne Erjeng ü ne Mânîdür sana hemtâ
Güzel tasvîr edersün hatt u hâl-i dil-beri ammâ
Füsûn u fitneye geldükçe ey Bihzâd n'eylersün

Olursun Nâilî-veş gördüğün mahbûba efgende
Meta'-ı sabrunı tâlân eder her tıfl-ı nâz-ende
Mahabbet gam-fezâ esbâb-ı cem'iyyet perâkende
Bahâyî-veş değülsün kaabil-i feyz-i safâ sen de
Tekellüf ber-taraf ey hâtır-ı nâ-şâd n'eylersün

(Vezin: Mefâiaalün mefâilün mefâilün mefâilün)

Nâilî

Kaynakça

Divan edebiyatı terimleri
Bentlerle kurulan Divan nazımı

Musammat


Le lac des Isclots des Gourgs Blancs est un lac pyrénéen français situé administrativement dans la commune de Loudenvielle dans le département des Hautes-Pyrénées en région  Occitanie.

Le lac a une superficie de  pour une altitude de .

Toponymie
Gourg, gorga en occitan a le sens de « lac profond ». On trouve au pied du pic, sur son versant nord français, les lacs des Gourgs Blancs. On les appelait Gourgs Blancs à cause de leur couleur d'un bleu laiteux.

Géographie
Le lac est situé en vallée du Louron dans le vallon des Gourgs Blancs.

Il se trouve dans le sud-est du département français des Hautes-Pyrénées proche de la Haute-Garonne et de la frontière franco-espagnole.
Il est entouré de nombreux pics comme le Pic des Hermitans (), le Pic des Isclots (), le Pic Spont (), le Pic Belloc (), le Pic des Spijeoles (), le Pic du Hourgade () entre la montagne de Caillauas et la crête de Quartau.

Topographie

Hydrologie
Le lac est traversé par le ruisseau de Caillauas alimenté par les eaux du glacier des gourgs blancs et rejoint la Neste de Clarabide.

Climat

Protection environnementale

Le lac fait partie d'une zone naturelle protégée, classée ZNIEFF de type 2 : vallée du Louron.

Voies d'accès
Pour atteindre le lac, au départ du Pont de Prat à la centrale hydro-électrique de Tramezaygues, il faut traverser les gorges de Clarabide par un chemin très escarpé jusqu'à la construction d'un chemin plus sûr construit par les Ponts et Chaussées, et rejoindre le refuge de la Soula.

Notes et références

Notes

Références

Voir aussi

Articles connexes
 Liste des lacs des Hautes-Pyrénées
 Liste des lacs des Pyrénées
 Massif de Perdiguère

Liens externes
 Lac des Isclots des Gourgs Blancs

Lac Gourgs Blancs
Gourgs Blancs
Gourgs Blancs
Gourgs Blancs
Massif de Perdiguère

Lac des Isclots des Gourgs Blancs


Le menhir de Kervédal est un menhir situé sur la commune de Penmarch, dans le département du Finistère en France.

Historique
Le menhir est mentionné pour la première fois en 1919. Il est classé au titre des monuments historiques  par décret du 2 février 1929.

Description
Le menhir est constitué d'un bloc naturel  mesurant  de longueur. Ce bloc a été retouché, en utilisant une faille naturelle, afin de dessiner des jambes, un nombril et le ventre d'une femme mais la tête s'apparenterait plutôt à celle d'un cheval. Il a été découvert couché au sol reposant sur un lit de gros galets disposés tel un pavage, ce lit de galets reposant lui-même sur une couche d'argile compacte et très dure. Un seul objet archéologique a été découvert dans ce lit de galets, un gros percuteur, alors que les alentours du menhir étaient jonchés de débris de tous ordres, ce qui laisse penser que le menhir gît en position horizontale depuis très longtemps.

Folklore
Fin /début , il était de tradition d'allumer des feux ou des chandelles autour de la pierre, la veille des grandes fêtes religieuses catholiques, pour conjurer le mauvais sort. Selon une autre tradition, la pierre aurait été renversée au sol par Saint-Guénolé.

Notes et références

Annexe

Bibliographie

Article connexe
 Sites mégalithiques du Finistère
 Liste des monuments historiques du Finistère

Kervédal
Kervédal
Monument historique à Penmarch
Monument historique classé en 1929

Menhir de Kervédal


Kuurne-Bruxelles-Kuurne 2017 var den 69. udgave af cykelløbet Kuurne-Bruxelles-Kuurne. Løbet var en del af UCI Europe Tour-kalenderen og blev arrangeret 26. februar 2017. Det blev vundet af Peter Sagan fra , foran sidste års vinder Jasper Stuyven.

Hold og ryttere

Danske ryttere
 Michael Mørkøv kørte for
 Magnus Cort kørte for
 Christopher Juul-Jensen kørte for
 Matti Breschel kørte for
 Michael Valgren kørte for

Resultater

Eksterne henvisninger

2017
UCI Europe Tour 2017

Kuurne-Bruxelles-Kuurne 2017


Die Liste der denkmalgeschützten Objekte in Bardoňovo enthält das eine nach slowakischen Denkmalschutzvorschriften geschützte Objekt in der Gemeinde Bardoňovo im Okres Nové Zámky.

Denkmäler

Legende

Einzelnachweise

!
Bardonovo


Laclo (Laklo, Lado) ist ein osttimoresischer Suco im Verwaltungsamt Atsabe (Gemeinde Ermera).

Geographie

Vor der Gebietsreform 2015 hatte Laclo eine Fläche von 2,35 km². Nun sind es 6,62 km². Der Suco liegt im Zentrum des Verwaltungsamts Atsabe. Nördlich liegt der Suco Baboi Craic, östlich der Suco Parami, südlich und westlich der Suco Malabe.

Im Zentrum des Sucos liegt Atsabe, der Hauptort des Verwaltungsamts. Hier befindet sich die Grundschule Escola Primaria Atsabe Villa, außerdem eine Präsekundärschule, ein Hubschrauberlandeplatz, eine Polizeistation und ein kommunales Gesundheitszentrum. Im Süden liegt das Dorf Malitada.

Im Suco befinden sich die vier Aldeias Aileso, Malitada, Sorate und Tapomea.

Einwohner
Im Suco leben 1.695 Einwohner (2022), davon sind 830 Männer und 865 Frauen. Im Suco gibt es 309 Haushalte. Über 84 % der Einwohner geben Kemak als ihre Muttersprache an. Über 9 % sprechen Tetum Prasa, Minderheiten Mambai oder Bunak.

Geschichte

Atsabe war bereits vor der Kolonialzeit eines der Zentren Timors. Herrscher war der Koronel bote (Tetum: Liurai) der Atsabe-Kemak. Atsabe dominierte die gesamten von Kemak bewohnten Gebiete in Osttimor. Das betraf neben der Region von Atsabe Gebiete im Norden des heutigen Bobonaro, im nördlichen Ainaro und im Gebiet von Suai. Laclo und Leimea werden in mündlichen Überlieferungen als Ursprung der Kemak bezeichnet, allerdings wurde das kulturelle und politische Zentrum später Tiarlelo, da dort der Koronel bote lebte. Die Koronel bote dieser Familie werden aber in einigen mündlichen Überlieferungen als Usurpatoren bezeichnet, welche die Herrschaft von Laclo und Leimea übernahmen.

Politik
Bei den Wahlen von 2004/2005 wurde Francisco Fernandes zum Chefe de Suco gewählt. Bei den Wahlen 2009 gewann Ernesto Martins und 2016 Marcelo Mau-Lelo.

Weblinks

 Ergebnisse des Zensus 2010 für den Suco Laclo (tetum; PDF; 8,5 MB)
 Ergebnisse des Zensus 2015 für den Suco Laclo (tetum; PDF)
 Seeds of Life: Suco information sheets Atsabe (tetum)

Einzelnachweise

Suco in Ermera (Gemeinde)

Laclo (Atsabe)


سحب الطلب: في هذه الأيام أصبح المشترين أكثر دراية وتطلبا من أي وقت مضى، حيث أن الطريقة القديمة التي تقوم على تصميم وصناعة المنتج ثم عرضه في السوق ليقوم الزبون بالشراء لم تعد مجدية.
لم يعد اتخاذ قرار الشراء لدى المشتري يعتمد على تصميم المنتج وجودته وسعره فقط بل يعتمد أيضا على مقدار تجاوب المنظمة لطلبات الزبائن، بالإضافة إلى كيفية تلبية المنظمة لهذه الطلبات.

تعريف حسب الطلب
تصنيع السلعة بناء على طلب من الزبون، أي يقوم الزبون بتحديد مواصفات وشكل السلعة التي يحتاجها ثم يعرف تكلفتها، بعد ذلك ترسل هذه المواصفات إلى المصنع لتصنيعها وتسليمها إلى الزبون. وقد يكون التواصل بين الزبون والشركة المصنعة عبر الهاتف أو الفاكس أو موقع الشركة على الإنترنت. وشركة dell تعبر مثال على شركة تستخدم طريقة سحب الطلب حيث أنها تمكن الزبون من تحديد مواصفات جهاز الكمبيوتر عن طريق موقعها في الإنترنت أو عن طريق الهاتف حيث خصصت مركز اتصالات خاص لاخذ طلبات الزبائن.

مميزات طريقة حسب الطلب

 تكلفة اقل بسبب ان الزبون يتعامل مع المصنع مباشره بدون وسطاء.
 تسهيل التواصل بين المصنع والزبون مما يؤدي إلى زيادة عدد الزبائن.
 توفير السلعة المناسبة لكل زبون على حده، وارضاء جميع الأذواق.
 إمكانية الحصول على زبائن من مختلف أنحاء العالم بطريقة أسهل وتكلفة اقل.
 التقليل من مساحة المخازن حيث أن الشركة تصنع السلعة ثم تسلمها إلى الزبون مباشرة.

سلبيات طريقة حسب الطلب

 ان عملية طلب السلعة وتصنيعها تستغرق وقتا.
 لايمكن تطبيق طريقة حسب الطلب في المصانع القديمة.

المراجع

تجارة إلكترونية
تضخم
طلب (اقتصاد)
نظريات اقتصادية

ضغط الطلب


An Colocasia gigantea in uska species han Liliopsida nga syahan ginhulagway ni Carl Ludwig von Blume, ngan ginhatag han pagkayana nga asya nga ngaran ni Joseph Dalton Hooker. An Colocasia gigantea in nahilalakip ha genus nga Colocasia, ngan familia nga Araceae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Mga sumpay ha gawas

Colocasia (Araceae)

Colocasia gigantea


Willem van de Velde the Younger (18 December 1633 (baptised)6 April 1707) was a Dutch marine painter, the son of Willem van de Velde the Elder, who also specialised in maritime art. His brother, Adriaen van de Velde, was a landscape painter.

Biography
Willem van de Velde was baptised on 18 December 1633 in Leiden, Holland, Dutch Republic. He was instructed by his father, and around 1650 by Simon de Vlieger, a marine painter of repute at the time, who worked around Weesp. He was also influenced by the work of the Dutch artist Jan van de Cappelle, who excelled at painting cloudy skies, the clouds often being reflected in the calm waters.

Willem was married twice, in 1652 with Petronella Le Maire coming from Weesp, but divorced. At that time he lived at Buitenkant and likely with a view on the harbour and the Amsterdam Admiralty; from 1655 one of his neighbors was Michiel de Ruyter. In 1656 he married Magdalena Walravens, the daughter of a skipper. The couple had four children and the last one was baptized at Zuiderkerk in 1674. He achieved great celebrity by his art before he came to London.

The younger Van de Velde collaborated with his father, an experienced draughtsman, who prepared studies of the battles, events and seascapes in black and white (ink paintings), while the son used oil paints. Father and son were driven from the Netherlands by the political and economic conditions which resulted from war with the French, and moved to England. Here they were engaged by Charles II, both at a salary of £100, the Younger to aid his father in "taking and making draughts of sea-fights", his part of the work being to reproduce in color the drawings of the elder Van de Velde. He was also patronized by the Duke of York and by various members of the nobility.

He died on 6 April 1707 in Westminster, England, and was buried at St James's Church, Piccadilly. A memorial to him and his father lies within the church.

Works

Most of Van de Velde's finest works represent views off the coast of Holland, with Dutch shipping. His best productions are delicate, spirited and finished in handling, and correct in the drawing of the vessels and their rigging. The numerous figures are tellingly introduced, and the artist is successful in his renderings of sea, whether in calm or storm. The ships are portrayed with almost photographic accuracy, and are the most precise guides available to the appearance of 17th-century ships.

Substantial collections of Van de Velde's paintings and drawings are held in the National Gallery, National Maritime Museum and the Wallace Collection, all in London; the Rijksmuseum in Amsterdam; and the National Gallery of Art in Washington DC.

References

Gallery

External links

1633 births
1707 deaths
Artists from Leiden
Dutch Golden Age painters
Dutch male painters
Dutch marine artists
Sibling artists
Burials at St James's Church, Piccadilly

Willem van de Velde the Younger


غايل غارسيا برنال (بالإسبانية: Gael García Bernal) ممثل مكسيكي من مواليد 30 نوفمبر 1978.

أدى دور تشي جيفارا مرتين مرة في مسلسل تلفزيونى قصير بعنوان فيدل 2002 ومرة أكثر شهرة في فيلم مذكرات دراجة نارية 2004 الذي يتحدث عن رحلة الثورى الأرجنتينى المولد حول أمريكا الجنوبية مع صديقه وهو الدور الذي رشح لأجله لجائزة بافتا لأفضل ممثل في دور رئيسى عام 2005 ومثل برنال أيضا في فيلم بابل 2006 الذي رشح لسبع جوائز اوسكار.

مواقع خارجية

مراجع

أشخاص على قيد الحياة
خريجو المدرسة المركزية للخطابة والدراما
لاأدريون مكسيكيون
مكسيكيون مغتربون في الأرجنتين
ممثلو أفلام مكسيكيون
ممثلو وممثلات أفلام مكسيكيون
ممثلو وممثلات تلفزيون مكسيكيون
ممثلون أطفال ذكور مكسيكيون
ممثلون مكسيكيون في القرن 20
ممثلون مكسيكيون في القرن 21
ممثلون من غوادالاخارا
مواليد 1978
مواليد في غوادالاخارا
خريجو مدرسة الدراسات العليا الأوروبية

غايل غارسيا برنال


Le Conseil de gouvernement Révolutionnaire est une structure politique qui a gouverné le Salvador à partir du 14 décembre 1948, après un putsch contre le gouvernement du général Salvador Castaneda Castro, jusqu'au 14 septembre 1950, date à laquelle le major Óscar Osorio, président du Conseil révolutionnaire, soit élu président en 1950.

Notes et références

Voir aussi

Articles connexes
 Autoritarisme militaire au Salvador
 Forces armées du Salvador
 Président du Salvador

Bibliographie
 Comisión Nacional de Textos Gratuitos. Historia de El Salvador, tome II. 1994.
 Diarios Oficiales de los años 1948, 1949, 1950
 María y Fredy Leistenschneider. Gobernantes de El Salvador. 1980.

Président du Salvador
Dictature militaire
Militaire salvadorien

Conseil de gouvernement révolutionnaire


Phaseolus filiformis, vrsta divljeg graha iz jugozapada SAD–a i sjevernog Meksika.

Mahuna s jednom ili više sjemenki duga je svega 2.5 do 3.5cm, široka 5–7mm, blago zakrivljena. Listovi su tamnozeleni. Cvate cijele godine, cvijet je ružičast.

Vrsta je uvezena i u Kolumbiju

Izvori

Phaseoleae

Phaseolus filiformis


رحلة الأيام فيلم مصري تم إنتاجه عام 1976، من إخراج هنري بركات و بطولة سهير رمزي و سمير صبري.

تمثيل

 سهير رمزي
 سمير صبري
 منى جبر
 حسن مصطفى
 نبيلة السيد
 وحيد سيف
 نادية فؤاد
 يونس شلبي
 عماد حمدي
 مريم فخر الدين

أفلام عماد حمدي
أفلام مصرية إنتاج 1976
أفلام مريم فخر الدين
أفلام نبيلة السيد
أفلام سهير رمزي
أفلام حسن مصطفى
أفلام سمير صبري
أفلام يونس شلبي

رحلة الأيام (فيلم)


Die Leipzig Open (Eigenschreibweise LEIPZIG OPEN) sind ein Tennisturnier für Damen und Herren in Leipzig.

Das Turnier wurde 2003 unter dem Namen Bosch Leipzig Open gegründet und 2007 in Leipzig Open umbenannt. Es wird auf der Anlage des Leipziger Tennisclubs 1990 e.V. ausgetragen.
Die Leipzig Open gehen über vier Turniertage und waren von 2011 bis 2013 Bestandteil der German Masters Series und stellen seit 2005 gleichzeitig die Internationalen Sächsischen Meisterschaften dar. Das Turnier ist mit einem Preisgeld von 10.200 Euro dotiert.

Die Organisation und Durchführung der Leipzig Open übernehmen über 100 Ehrenamtliche des ausrichtenden Vereins und Verbandes. Neben dem Turnier der Aktiven gibt es ein Wirtschafts- und Juniorenturnier sowie ein umfangreiches Rahmenprogramm für Spieler und Gäste. Der Eintritt ist an allen Turniertagen frei.

→ siehe: ITF Leipzig

Austragungsort
Austragungsort des Tennisturniers ist Leipzig in Sachsen, Deutschland. Gespielt wird an allen vier Turniertagen auf der Anlage des Leipziger Tennisclubs 1990 e.V. am Zentralstadion der Stadt Leipzig. Der Leipziger Tennisclub 1990 e.V. verfügt über elf Außenplätze, darunter drei mit Flutlicht und einen CenterCourt mit über 200 Sitzplätzen.

Siegerlisten

Damen

Herren

Eingetragenes Markenzeichen
Die Wortbildmarke der Leipzig Open (bestehend aus dem stilisierten Tennisschläger, dem Leipzig Open-Schriftzug sowie einer Jahreszahl) sind beim europäischen Harmonisierungsamt für den Binnenmarkt (HABM) als Gemeinschaftsmarke auf den Leipziger Tennisclub 1990 e.V. eingetragen.

Bestes Nationales Tennisturnier 2012
Die Leipzig Open wurden vom Beirat der HEAD German Masters Series zum Besten Nationalen Tennisturnier des Jahres 2012 gewählt.

Weblinks
 Leipzig Open
 Leipziger Tennisclub 1990 e.V.

Einzelnachweise

Leipzig Open


Whittlesey (also Whittlesea) is a market town and civil parish in the Fenland district of Cambridgeshire, England. Whittlesey is  east of Peterborough. The population of the parish  was 16,058 at the 2011 Census.

History and architecture

Whittlesey appears in the Cartularium Saxonicum (973 CE) as 'Witlesig', in the 1086 Domesday Book as 'Witesie', and in the Inquisitio Eliensis. The meaning is "Wit(t)el's island", deriving from either Witil, "the name of a moneyer", or a diminutive of Witta, a personal name; + "eg", meaning "'island', also used of a piece of firm land in a fen."

Before the fens were drained, Whittlesey was an island of dry ground surrounded by them. Excavations of nearby Flag Fen indicate thriving local settlements as far back as 1000 BCE. At Must Farm quarry, a Bronze Age settlement is described as "Britain's Pompeii" due to its relatively good condition. In 2016 it was being excavated by the University of Cambridge's Cambridge Archaeological Unit. At Must Farm at least five homes of 3,000 years in age have been found, along with Britain's most complete prehistoric wooden wheel, dating back to the late Bronze Age.

Whittlesey was linked to Peterborough in the west and March in the east by the Roman Fen Causeway, probably built in the 1st century CE. Roman artefacts have been recovered at nearby Eldernell, and a Roman skeleton was discovered in the nearby village of Eastrea during construction of its village hall in 2010.

The town's two parishes of St Mary's and St Andrew's belonged to the abbeys in Thorney and Ely respectively until the Dissolution of the Monasteries about 1540. The two parishes were combined for administrative purposes by the Whittlesey Improvement Act of 1849. Despite the proximity of Peterborough, Whittlesey is in the Diocese of Ely.

Nearby Whittlesey Mere was a substantial lake surrounded by marsh until it was drained in 1851. According to the traveller Celia Fiennes, who saw it in 1697, the mere was "3-mile broad and six-mile long. In the midst is a little island where a great store of Wildfowle breed.... The ground is all wett and marshy but there are severall little Channells runs into it which by boats people go up to this place; when you enter the mouth of the Mer it looks formidable and its often very dangerous by reason of sudden winds that will rise like Hurricanes...." The town is still accessible by water, being connected to the River Nene by King's Dyke, which forms part of the Nene/Ouse Navigation. Moorings can be found at Ashline Lock, alongside the Manor Leisure Centre's cricket and football pitches.

Whittlesey was significant for its brickyards, around which the former hamlet of King's Dyke was based for much of the 20th century, although only one now remains, following the closure of the Saxon brickworks in 2011.

The local clay soil was also used to make cob boundary walls during a period in which there was a brick tax. Some examples of these roofed walls still stand today and are claimed to be unique in Fenland. Clay walls predate the introduction of brick tax in other parts of the country, and some were thatched.

Whittlesey had a large number of public houses. In 1797, a local farmer noted in his diary, "They like drinking better than fighting in Whittlesea." Among the public houses that have closed are the Plough, the Letter A, the Letter C, the Queen Adelaide, the Old Crown, the King's Head, the Morton Folk and the White Horse, many of which are now private residences.

Whittlesey was an important trade route in the late Bronze Age (about 1100–800 BCE). Evidence for this was found at the archaeological site of Must Farm, where log boats, roundhouses, bowls with food in them, and the most complete wooden wheel were housed.

In 1832, Whittlesey, then spelt Whittlesea, was ravaged by the second cholera epidemic, along with nearby Peterborough. According to a diary entry of Mrs Thomas Shaftoe Robertson, manageress of the Lincoln Theatre Circuit, "What a gap in my journal! April to November! But better not record such a summer as I have passed. God deliver me from such another. What suffering, what anguish, and loss! Whittlesea! Shall I ever have the idea of entering that place again? The cholera there raged in all its fury. I was numbered amongst its victims, and, false or true, was certainly dreadfully ill. All Peterborough was in a languishing state. Mr Walker, the surgeon, behaved most kindly, and never charged me a shilling."
A year later this entry was amended: "Let me correct this error. The year after he sent me in a bill of £5 14s 6d." The Lincoln Theatre Circuit also included at various times Whittlesey, Wisbech, Boston and other nearby towns.

Churches
St Mary's Church contains 15th-century work, but most of the building is later. It has one of the largest buttressed spires in Cambridgeshire. The spire is 171 feet (52 metres) high. The church also contains a chapel, which was restored in 1862 as a memorial to Sir Harry Smith.

St Andrew's Church blends the Perpendicular and Decorated styles of Gothic. Its records date from 1635.

The Market Place
The market is held in the Market Place every Friday. The right to hold a weekly market was first granted in 1715, although there have been several periods since in which the market did not function, for example from the late 1700s until about 1850.

In the centre of the Market Place is the Buttercross, dating back to 1680. Originally a place for people to sell goods, the structure was considered useless in the 1800s and only saved from demolition when a local businessman donated some slate tiles for the roof. Latterly it served as a bus shelter, until the bus services were relocated from the Market Place to a purpose-built terminal in Grosvenor Road.

Governance
The civil parish of Whittlesey includes the town itself and the villages of Coates, Eastrea, Pondersbridge and Turves. It has a town council, the lowest level of local government.

Whittlesea is in Fenland District in the county of Cambridgeshire. It is in the parliamentary constituency of North East Cambridgeshire.

Geography
Whittlesey is between Peterborough,  to the west, and March,  to the east. It is bordered to the north by the River Nene and to the south by Whittlesey Dyke. Historically, it was connected with Peterborough and March by the Roman Fen Causeway of the first century CE, a route roughly followed by the modern A605.

To the north of Whittlesey is a recorded Ramsar site, a protected wetland. There is also Morton's Leam, which is an SSSI of notable diversity. To the south-east is Lattersey Nature Reserve.

Transport

Whittlesea railway station, using the town's alternative spelling, is on the Ely to Peterborough Line; it is served by direct trains to Cambridge, Birmingham New Street, Liverpool Lime Street, Leicester, Stansted Airport, Ely, Ipswich and Peterborough. Services are operated by CrossCountry and East Midlands Railway.

Bus services in the area are operated by Stagecoach East. Routes link the town with Peterborough, Chatteris, March, Ramsey and Yaxley.

Whittlesey town centre hosts the annual Fenland BusFest event. It is one of the area's most popular vintage vehicle gatherings.

Culture and community

Whittlesey Summer Festival fills much of the centre each September. Attractions have included a classic car display, an Italian food stall, fairground rides, a steam engine, and in 2009, a flying display by a Hawker Hurricane of the Battle of Britain Memorial Flight. An art competition for students of Sir Harry Smith Community College runs during the festival, with a display at Whittlesey Christian Church. At the 2009 festival local people raised £10,000 for bushfire victims in Whittlesea, Victoria, Australia.

In 2011–2015 there was rivalry between the supermarket chains Tesco and Sainsbury's to build on neighbouring sites in Eastrea Road. Dubbed "Supermarket Gate" in the press, the dispute was resolved when Sainsbury's won approval in June 2015 for its scheme for a supermarket, business park and country park.  Plans for over 400 houses on an adjacent site, construction of which began in late 2014, caused concern about extra traffic on the A605. The Sainsbury's store never went ahead however, and instead a new Aldi store was opened on Eastrea Road in June 2023.

Close to the King's Dyke brickworks stand three 80-metre wind turbines, the largest on-shore turbines in England. They power the McCains chips plant.

Whittlesey Museum in the Old Town Hall records the natural and cultural heritage of the town and surrounding area.

Whittlesea Straw Bear

The festival of the Straw Bear or "Strawbower" is a custom known only to a small area of Fenland on the borders of Huntingdonshire and Isle of Ely, Cambridgeshire, including Ramsey Mereside. Similar ritual animals appear elsewhere in Europe, including parts of Germany at Shrovetide.)

On Plough Tuesday, the day after the first Monday after Twelfth Night, a man or a boy is covered from head to foot in straw and led from house to house, where he danced in exchange for gifts of money, food or beer. The festival was of a stature that farmers would often reserve their best straw for making the bear.

The custom died out about 1909, probably because the police saw it as begging, but it was revived by the Whittlesea Society in 1980. It has now expanded to cover a whole weekend, when the Bear appears not on Plough Tuesday but on the second weekend in January. On the Saturday of the festival, the Bear progresses round the streets with its attendant "keeper" and musicians, followed by traditional dance sides (mostly visitors), including morris men and women, molly dancers, rappers and longsword dancers, clog dancers, who perform at points along the route.

The Bear dances to a tune (reminiscent of the hymn "Jesus Bids us Shine") which featured on Rattlebone and Ploughjack, a 1976 LP by Ashley Hutchings, along with a description of the original custom that had partly inspired the Whittlesey revival. "Sessions" of traditional music take place in pubs during the day and evening, and a barn dance or ceilidh and a Cajun dance end the Saturday night. The bear "costume" is burned at a ceremony at Sunday lunchtime. Shrovetide bear costumes are also burned ceremonially after use in Germany.)

The Whittlesea Straw Bear and Keeper appear in the album art of The Young Knives' album, Voices of Animals and Men.

Education
The town has a secondary school, Sir Harry Smith Community College, which opened in 1953 on the site of Whittlesey Workhouse, and three primary schools (New Road Primary, Alderman Jacobs, Park Lane Primary) Park Lane, Sir Harry Smith Community College and New Road Primary are a part of the ASPIRE alliance. There is another primary school in neighbouring Coates.

Sport
The town has a non–league football club, Whittlesey Athletic, which plays in the , at Feldale Field.

Notable people
In birth order:
 Sir Harry George Waklyn Smith (1788–1860), best known for a role in the Battle of Aliwal (India), was born in the town. He rose militarily from a rifleman to a major general and Baronet of Aliwal. He was governor of the Cape of Good Hope during unrest in 1847–1852.
 John Clare (1793–1864), a poet, mentions "Whittlesea's reed-wooded mere" under January in his poem "The Shepherd's Calendar".
 L. P. Hartley CBE (1895–1972), novelist, was born in Whittlesey. His best known novels are the Eustace and Hilda trilogy and The Go-Between.
 Edward Storey (1930–2018), a Whittlesey-born poet, published some ten volumes of verse, a biography of John Clare, an autobiography and some libretti. He worked with Poets in schools for Eastern Arts and broadcast on the BBC.
 Gary Dighton (1968–2015), a British national time-trial cyclist who competed in the 1992 Barcelona Olympics and broke the national 25-mile time-trial record with 48:07. He attended Sir Harry Smith Community College.
 David Proud (born 1983), a writer and the first disabled actor to have a regular role in the BBC soap opera EastEnders, was living in Whittlesey and attended Sir Harry Smith Community College.

See also
 Must Farm Bronze Age settlement
 List of places in Cambridgeshire
 Straw bear (German traditional character)
 Sir Harry Smith Community College
 Whittlesey Workhouse
 Flag Fen is between the town and Peterborough.

References

External links
 Whittlesey community website
 2001 Census
 Straw bear festival
 Site on the hamlet of Eastrea

Market towns in Cambridgeshire
Civil parishes in Cambridgeshire
Towns in Cambridgeshire
Ritual animal disguise
Fenland District

Whittlesey


Jean Baptiste Best, né à Toul le  et mort à Paris  le , est un dessinateur, graveur sur bois et imprimeur français. Fondateur de l'Atelier ABL, il est l'un des plus gros producteurs en France de bois gravés durant les années 1830-1850.

Biographie
Originellement graveur sur cuivre, Jean Best, associé au graveur américain John Andrew (1817-1870), ancien élève de Charles Thompson, et à Isidore Leloir (1806-1851), fonde à Paris en 1832, l'Atelier ABL (pour « Andrew-Best-Leloir »), spécialisé dans la gravure sur boit debout. En août 1834, l'Atelier expose au Salon, obtient la médaille d'argent et devient le principal fournisseur du magazine français illustré, Le Magasin pittoresque ; son directeur, Édouard Charton, nommera dans un deuxième temps Jean Best comme gérant du périodique, après un conflit en 1846-1848 avec Alexandre Lachevardière, accusé de malversations. Jean Best, sorti vainqueur de l'affrontement, peut ensuite racheter l'imprimerie, créer la maison d'édition « Aux bureaux du Magasin pittoresque » et tenir toutes les commandes du recueil.

Installé au départ rue Jacob, l'atelier voit passer un grand nombre de graveurs tels que Laurent Hotelin, Isidore Régnier, Joseph Burn Smeeton, Joachim-Jean Cosson, Charles Barbant, Héliodore Pisan, Henri Théophile Hildibrand... Après 1843, Hotelin et Régnier rejoignent comme associés l'Atelier, Andrew décidant de travailler en solo. La raison sociale change, les bois produits portent parfois la mention ABLHR, BLHR, « Best, Hotelin et Cie », puis « Best, Cosson & Smeeton » (à partir de 1861), au gré des contrats. Best reste fidèle au Magasin pittoresque tout en produisant des illustrations pour d'autres périodiques comme le Musée des familles et L'Illustration, ainsi que de nombreux ouvrages d'éditeurs pour des publics jeunes et adultes. Best se retire de la production en 1874 mais reste associé gérant avec Charton du Magasin jusqu'à sa mort, en 1879.

Adolphe et Eugène Best
Jean Best a deux frères graveurs. D'abord Adolphe Best (vers 1815-1843) lequel se fait remarquer dans les  pour des éditions illustrées (dont le Robinson Crusoé illustré par Napoléon Thomas, publié par Borel et Varenne en 1836), le second est Eugène Best (1818-1860 [?]).

Distinctions
  le 21 février 1866
 Ordre du Christ du Portugal le 2 mai 1866

Notes et références

Annexes

Articles connexes
 Hippolyte Lavoignat
 François Pannemaker

Liens externes

 Base Léonore

Naissance à Toul
Naissance en juin 1808
Décès dans le 6e arrondissement de Paris
Décès en octobre 1879
Décès à 71 ans
Graveur français du XIXe siècle
Graveur sur bois
Illustrateur français du XIXe siècle
Imprimeur français du XIXe siècle
Chevalier de la Légion d'honneur décoré en 1866
Chevalier de l'ordre du Christ

Jean Best


The Qing dynasty (1636–1912) was a Manchu-led imperial Chinese dynasty and the last imperial dynasty of China. It was officially founded in 1636 in what is now Northeast China, but only succeeded the Ming dynasty in China proper in 1644. The Qing dynasty collapsed when the imperial clan (surnamed Aisin Gioro) abdicated in February 1912, a few months after a military uprising had started the Xinhai Revolution that led to the foundation of the Republic of China.

Nurhaci (1559–1626), khan of the Jurchens, founded the Later Jin dynasty in 1616 in reference to the Jurchen-led Jin dynasty (1115–1234) that had once ruled over northern China. His son and successor Hong Taiji (1592–1643) renamed his people "Manchu" in 1635 and changed the name of Nurhaci's state from "Great Jin" to "Great Qing" in 1636. Hong Taiji was the real founder of Qing imperial institutions. He was the first to adopt the title of "emperor" (huangdi) and founded an Imperial Ancestral Temple in the Qing capital Mukden in 1636. After the Qing captured Beijing in 1644 and appropriated the Ming Ancestral Temple, from 1648 on, Nurhaci was worshiped there as "Taizu" (太祖), a temple name usually accorded to dynastic founders. Qing emperors since Hong Taiji were also referred to as Bogda Khan by the Mongol subjects, and as "Chinese khagan" by their Turkic Muslim subjects when Qing rule extended to Xinjiang in the 18th century.

Like their Ming (1368–1644) predecessors—but unlike the emperors of earlier dynasties like the Han, Tang, and Song—Qing emperors used only one era name ("Shunzhi", "Qianlong", "Guangxu", etc.) for their entire reign, and are most commonly known by that name. Starting with Nurhaci, there were thirteen Qing rulers. Following the capture of Beijing in 1644, the Shunzhi Emperor (r. 1643–1661) became the first of the eleven Qing sovereigns to rule over China proper. At 61 years, the reign of the Kangxi Emperor (r. 1661–1722) was the longest, though his grandson, the Qianlong Emperor (r. 1735–1796), would have reigned even longer if he had not purposely ceded the throne to the Jiaqing Emperor (r. 1796–1820) in order not to reign longer than his grandfather. Qing emperors succeeded each other from father to son until the Tongzhi Emperor (r. 1861–1875), the 11th Qing ruler, died childless in 1875. The last two emperors were chosen by Empress Dowager Cixi from other branches of the imperial clan.

Succession

Unlike the Ming emperors, who named their eldest legitimate son heir apparent whenever possible and forbade other sons from participating in politics, the Qing monarchs did not choose their successors according to primogeniture. When in 1622 Nurhaci (1559–1626) was asked which one of his sons he had chosen to succeed him as khan of the Jurchens, he refused to answer, telling his sons that they should determine after his death who among them was the most qualified leader. His answer reflected the fact that in Jurchen society, succession as tribal chieftain was usually determined by merit, not descent. When Nurhaci died in 1626, a committee of Manchu princes selected Hong Taiji (1592–1643) as his successor. Hong Taiji's death in 1643 caused another succession crisis, because many of Nurhaci's other sons appeared to be qualified leaders. As a compromise, the Manchu princes chose Hong Taiji's four-year-old son Fulin (the Shunzhi Emperor, r. 1643–1661) as his successor, marking the adoption of father-son succession in the Qing imperial line.

The Shunzhi Emperor, who died of smallpox in 1661, chose his third son Xuanye as successor because he had survived smallpox. That child reigned as the Kangxi Emperor (r. 1661–1722), who for the first time in Qing history followed the Chinese habit of primogeniture and appointed his eldest son Yinreng (1674–1725) as heir apparent. The heir apparent was removed twice because of his extravagance and abhorrent behavior, which included an attempt to assassinate the emperor. After Yinreng was demoted for good in 1712, the emperor refused to name an heir. Because Qing policy forced imperial princes to reside in the capital Beijing, many princes became involved in politics, and the Kangxi succession became particularly contested. After the Kangxi Emperor's death in 1722, his fourth son Yinzhen (1678–1735) emerged as victor and reigned as the Yongzheng Emperor, but his legitimacy was questioned for years after his accession.

To avoid such struggles in the future, the Yongzheng Emperor designed a system by which the living emperor would choose his successor in advance and on merit, but would keep his choice secret until his deathbed. The name of the future emperor was sealed in a casket that was hidden behind a panel in the rafters of the Qianqing Palace inside the Forbidden City. As successor, the Yongzheng Emperor chose his fourth son Hongli (1711–1799), the Qianlong Emperor, who himself selected his 15th son Yongyan, the Jiaqing Emperor (r. 1796–1820). The latter chose his successor Minning (1782–1850), the Daoguang Emperor, in 1799, but only read his testament shortly before dying.

When the Tongzhi Emperor died heirless in 1875, his mother Empress Dowager Cixi was the one who selected the next emperor. But instead of making the deceased emperor adopt an heir from the generation below himself (in this case this would have been a nephew of the Tongzhi Emperor) as the rules of imperial succession dictated, she picked one from the same generation. The new emperor was Zaitian (the Guangxu Emperor; 1871–1908), the son of Prince Chun, a half-brother of Empress Dowager Cixi's late husband, the Xianfeng Emperor (r. 1850–1861). She assured her opponents that as soon as the new emperor had a son, he would be adopted into the Tongzhi Emperor's line. However, as the Guangxu Emperor died heirless too, Empress Dowager Cixi also chose his successor, Puyi, in 1908.

Regents and empresses dowager
Qing succession and inheritance policies made it difficult for empresses and their relatives to build power at court, as they had in the Han dynasty for example. Threats to imperial power usually came from within the imperial clan. When the young Fulin was chosen to succeed his father Hong Taiji in September 1643, two "prince regents" were selected for him: Hong Taiji's half-brother Dorgon (1612–1650) and Nurhaci's nephew Jirgalang (1599–1655). Soon after the Manchus had seized Beijing under Dorgon's leadership in May 1644, Dorgon came to control all important government matters. Official documents referred to him as "Imperial Uncle Prince Regent" (Huang shufu shezheng wang 皇叔父攝政王), a title that left him one step short of claiming the throne for himself. A few days after his death, he received a temple name (Chengzong 成宗) and an honorific posthumous title (Yi Huangdi 義皇帝, "Righteous Emperor"), and his spirit tablet was placed in the Imperial Ancestral Temple next to those of Nurhaci and Hong Taiji. In early March 1651 after Dorgon's supporters had been purged from the court, these titles were abrogated.

The reign of the Shunzhi Emperor ended when he died of smallpox in 1661 at the age of 22. His last will—which was tampered and perhaps even forged by its beneficiaries—appointed four co-regents for his son and successor the six-year-old Xuanye, who was to reign as the Kangxi Emperor. All four were Manchu dignitaries who had supported the Shunzhi Emperor after the death of Dorgon, but their Manchu nativist measures reversed many of the Shunzhi Emperor's own policies. The "Oboi regency", named after the most powerful of the four regents, lasted until 1669, when the Kangxi Emperor started his personal rule.

For almost 200 years, the Qing Empire was governed by adult emperors. In the last fifty years of the dynasty—from the death of the Xianfeng Emperor in 1861 to the final abdication of the child emperor Puyi in 1912—the imperial position again became vulnerable to the power of regents, empress dowagers, imperial uncles, and eunuchs. Empress Dowager Cixi (1835–1908) came to power through a coup that ousted eight regents who had been named by her husband, the Xianfeng Emperor. She controlled the government during the reigns of the Tongzhi (r. 1861–1875) and Guangxu (r. 1875–1908) emperors. From 1861 onwards, she was officially co-regent with Empress Dowager Ci'an, but her political role increased so much that within a few years she was taking charge of most government matters. She became sole regent in 1881 after the death of Empress Dowager Ci'an. With the assistance of eunuchs and Manchu princes, she remained regent until March 1889, when she finally let the Guangxu Emperor rule personally (he was then 17 years old). After she intervened to end the Hundred Days' Reform in September 1898, she had the emperor put under house arrest and held the reins of the Qing government until her death in 1908.

Multiple appellations

Era name

An emperor's era name or reign name was chosen at the beginning of his reign to reflect the political concerns of the court at the time. A new era name became effective on the first day of the Chinese New Year after that emperor's accession, which fell between 21 January and 20 February (inclusively) of the Gregorian calendar. Even if an emperor died in the middle of the year, his era name was used for the rest of that year before the next era officially began.

Like the emperors of the Ming dynasty, Qing monarchs used only one reign name and are usually known by that name, as when we speak of the "Qianlong Emperor" (r. 1735–1795) or the "Guangxu Emperor" (r. 1875–1908). Strictly speaking, referring to the Qianlong Emperor simply as "Qianlong" is wrong, because "Qianlong" was not that emperor's own name but that of his reign era. For convenience sake, however, many historians still choose to call him Qianlong (though not "Emperor Qianlong"). The only Qing emperors who are not commonly known by their reign name are the first two: Nurhaci (r. 1616–1626), who is known by his personal name, and his son and successor Hong Taiji (r. 1626–1643), whose name was a title meaning "prince Hong". Hong Taiji was the only Qing emperor to use two era names (see table).

Reign names are usually left untranslated, but some scholars occasionally gloss them when they think these names have a special significance. Historian Pamela Crossley explains that Hong Taiji's first era name Tiancong 天聰 (abkai sure in Manchu) referred to a "capacity to transform" supported by Heaven, and that his second one Chongde 崇德 (wesihun erdemungge) meant the achievement of this transformation. The practice of translating reign names is not new: Jesuits who resided at the Qing court in Beijing in the 18th century translated "Yongzheng"—or its Manchu version "Hūwaliyasun tob"—as Concordia Recta.

An era name was used to record dates, usually in the format "Reign-name Xth year, Yth month, Zth day" (sometimes abridged as X/Y/Z by modern scholars). A Qing emperor's era name was also used on the coins that were cast during his reign. Unlike in the Ming dynasty, the characters used in Qing reign names were taboo, that is, the characters contained in it could no longer be used in writing throughout the empire.

Personal name
As in previous dynasties, the emperor's personal name became taboo after his accession. The use of xuan 玄 ("mysterious", "profound") in the Kangxi Emperor's personal name Xuanye (玄燁), for example, forced printers of Buddhist and Daoist books to replace this very common character with yuan 元 in all their books. Even the Daodejing, a Daoist classic, and the Thousand Character Classic, a widely used primer, had to be reprinted with yuan instead of xuan. When the Yongzheng Emperor, whose generation was the first in which all imperial sons shared a generational character as in Chinese clans, acceded the throne, he made all his brothers change the first character of their name from "Yin" (胤) to "Yun" (允) to respect the taboo. Citing fraternal solidarity, his successor, the Qianlong Emperor, simply removed one stroke from his own name and let his brothers keep their own.

Later emperors found other ways to diminish the inconvenience of naming taboos. The Jiaqing Emperor (r. 1796–1820), whose personal name was Yongyan (永琰), replaced the very common first character of his personal name (yong 永, which means "forever") with an obscure one (顒) with the same pronunciation. The Daoguang Emperor (r. 1820–1850) removed the character for "continuous" (綿) from his name and decreed that his descendants should henceforth all omit one stroke from their name. In accordance with Manchu practice, Qing emperors rarely used their clan name Aisin Gioro.

Posthumous titles

Temple name

After their deaths, the emperors were given a temple name and an honorific name under which they would be worshiped at the Imperial Ancestral Temple. On the spirit tablets that were displayed there, the temple name was followed by the honorific name, as in "Shizu Zhang huangdi" for the Shunzhi Emperor and "Taizong Wen huangdi" for Hong Taiji. As dynastic founder, Nurhaci ("Taizu") became the focal ancestor in the main hall of the temple. The earlier paternal ancestors of the Qing imperial line were worshiped in a back hall. Historical records like the Veritable Records (), which were compiled at the end of each reign, retrospectively referred to emperors by their temple names.

Hong Taiji created the Qing ancestral cult in 1636 when he assumed the title of emperor. Taking the Chinese imperial cult as a model, he named his main paternal ancestors "kings" and built an Imperial Ancestral Temple in his capital Mukden to offer sacrifices to them. When the Qing took control of Beijing in 1644, Prince Regent Dorgon had the Aisin Gioro ancestral tablets installed in what had been the Ming ancestral temple. In 1648 the Qing government bestowed the title of "emperor" to these ancestors and gave them the honorific posthumous names and temple names by which they were known for the rest of the dynasty. Nurhaci was identified retrospectively as Taizu ("grand progenitor"), the usual name given to a dynasty's first emperor. This is why Nurhaci is considered as the first Qing ruler even if he was never emperor in his lifetime. Taizong was the usual name for the second emperor of a dynasty, and so Hong Taiji was canonized as Qing Taizong. The last emperor of a dynasty usually did not receive a temple name because his descendants were no longer in power when he died, and thus could not perpetuate the ancestral cult. Puyi, the last Qing monarch, reigned as the Xuantong Emperor from 1908 to 1912, but did not receive a temple name.

Honorific posthumous name
After death emperors were given an honorific posthumous title that reflected their ruling style. Nurhaci's posthumous name was originally the "Martial Emperor" (武皇帝 wǔ huángdì)—to reflect his military exploits—but in 1662 it was changed to "Highest Emperor" (高皇帝 gāo huángdì), that is, "the emperor from whom all others descend." Hong Taiji's posthumous name, the "Emperor of Letters" (M.: šu hūwangdi; Ch.: 文皇帝 wén huángdì), was chosen to reflect the way in which he metamorphosed Qing institutions during his reign.

List of emperors

This is a complete list of the emperors of the Qing dynasty. These emperors were usually enthroned on an auspicious day soon after the death of the previous monarch. With two exceptions (Jiaqing and Guangxu), they reigned under their predecessor's era name until the following New Year. The date that appears under "Dates of reign" indicates the first day of the lunisolar year following the death of the previous emperor, which is when the new emperor's era name came into use. The number of years indicated in the same column is the number of years in which that era name was used. Because of discrepancies between the western and the Chinese calendar, this number does not perfectly correspond to the number of years in which an emperor was on the throne.

Since posthumous titles and temple names were often shared by emperors of different dynasties, to avoid confusion they are usually preceded by the dynastic name. The Qianlong emperor, for instance, should be referred to as Qing Gaozong rather than just Gaozong. The table, however, omits the term "Qing", because it is understood that all the emperors listed were from that dynasty. Because each emperor's posthumous name was extremely long—that of the Shunzhi Emperor, for instance, was "Titian longyun dingtong jianji yingrui qinwen xianwu dade honggong zhiren chunxiao Zhang huangdi" 體天隆運定統建極英睿欽文顯武大德弘功至仁純孝章皇帝—the table only shows the short form.

Except for the last emperor Puyi, all portraits are official court portraits. All dates in the table are in the Gregorian calendar.

Timeline

Legend:
  denotes Later Jin monarchs
  denotes Qing monarchs

See also
 Dynasties in Chinese history
 Qing dynasty family tree
 Son of Heaven
 Ejen

Notes

References

Citations

Sources
 Works cited

 .
 .
 .
 .
 .
 .
 .
 .

 .
 .
 .
 .
 .
 .
 .
 .
 .
 . In two volumes.
 .
 .
 .

 .

Qing

Lists of leaders of China
Lists of Chinese people

List of emperors of the Qing dynasty


Das Castillo de Jimena de la Frontera war eine mittelalterliche arabische Burganlage bei Jimena de la Frontera in der Provinz Cádiz in Spanien. Das Castillo ist seit 1931 als Bien de Interés Cultural klassifiziert. Die Ruinen können besichtigt werden.

Geschichte
Die Anlage wurde im 8. Jahrhundert als Wachposten im damaligen Grenzgebiet über den Ruinen eines Vorgängerbaus aus der alten römischen Stadt Oba aus dem 5. Jahrhundert errichtet.

Die Anlage wurde 1430 durch Jerez de la Frontera eingenommen und 1454 von den Arabern zurückerobert. 1456 wurde das Castillo de Jimena durch christliche Truppen unter Heinrich IV. erobert. 1471 kaufte es Enrique de Guzmán, Herzog von Medina-Sidonia.

Bau
Die gesamte Anlage ist von einer unregelmäßigen an das Gelände angepassten Mauer umgeben, die mit Wachtürmen versehen war. Auffallend ist der sogenannte Torre do Relógio (Uhrenturm), der mit seinem Rundbogentor den Zugang bildet. In seinen Mauern wurden Steine aus römischen Ruinen verbaut.

Im westlichen Teil der Burg liegt das "Bad der Maurischen Königin", ein Taufstein aus einer mozarabischen Kirche an dieser Stelle, der teilweise in den Felsen gehauen ist. In der Nähe wurden mehrere Grabnischen gefunden, die ebenfalls zu einer einfachen mozarabischen Kirche gehörten.

Die Hauptburg lag im südlichen Teil der Anlage. Sie wird dominiert durch den 13 Meter hohen befestigten runden Wohnturm, der nach der christlichen Rückeroberung erhöht wurde.

Die Zisternen im nördlichen Teil der Anlage stammen aus verschiedenen Epochen. Ganz im Norden liegt heute der Friedhof des Dorfes.

Galerie

Weblinks

Turismo
 Cadizpedia

Einzelnachweise

Jimena de la Frontera
Jimena de la Frontera
Kulturdenkmal in der Provinz Cádiz
Jimena de la Frontera
Jimena de la Frontera
Bauwerk in der Provinz Cádiz

Castillo de Jimena de la Frontera


An Panicum scabridum in uska species han Liliopsida nga ginhulagway ni Johann es Christoph Christian Döll. An Panicum scabridum in nahilalakip ha genus nga Panicum, ngan familia nga Poaceae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Panicum

Panicum scabridum


A Avicennia officinalis L., conhecida popularmente por mangue indiano ou mangue cinza, é uma espécie vegetal de mangue do tipo angiosperma, ou seja, que possuem sementes protegidas por frutos, e do gênero Avicennia .

Distribuição geográfica
Características de ambientes marinhos, a espécie pode ser encontrada no Sul e sudeste da Ásia, norte da Austrália e leste da África . É nativo nas seguintes regiões: Ilhas Andaman, Bangladesh, Bornéu, Camboja, Índia, Jawa, Ilhas Lesser Sunda, Malásia, Maluku, Myanmar, Nova Guiné, Nova Gales do Sul, Território do Norte, Filipinas, Queensland, Sri Lanka, Sulawesi, Sumatra, Tailândia e Vietnã.

A espécie não ocorre no Brasil.

Estado de conservação
De acordo com a Lista Vermelha de Espécies Ameaçadas da IUCN, a espécie vegetal em questão encontra-se pouco preocupante quanto à ameaça de sofrer com o declínio populacional .

Importância econômica e usos
O vegetal possui grande importância por possuir grande parte de sua estrutura útil às industrias e pesquisadores de plantas medicinais. Sua raiz é considerada como afrodisíaca, enquanto sua semente pode ser usada em cataplasmas (tipo de aplicação curativa usada na medicina tradicional e em práticas médicas homeopáticas) .

Flora do Brasil
Frutos do Brasil
Manguezal

Avicennia officinalis


An Disperis pusilla in uska species han Liliopsida nga ginhulagway ni Bernard Verdcourt. An Disperis pusilla in nahilalakip ha genus nga Disperis, ngan familia nga Orchidaceae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Disperis

Disperis pusilla


Muholovka je sredstvo za lov, ubijanje ili hvatanje muha i drugih letećih kukaca (osa, moljaca, komaraca i drugih). Većina tih sredstava je smrtonosna za kukce, no neka od njih posebno su oblikovana radi hvatanja živih kukaca nakon čega se oni mogu pustiti na slobodu. Da bi privukle kukce u klopku, neke muholovke rabe ugljični dioksid, ultraljubičasto svjetlo ili kemijske mirise, dok druge koriste ventilatore da bi proizvele struju zraka koja usisava leteće kukce, posebno komarce i mušice, koji su slabi letači. Jednom uhvaćeni, kukci brzo dehidriraju i uginu.

Vrste muholovki

Vidi još
 Venerina muholovka
 Muholovke
 Deratizacija

Izvori

Alati

Muholovka


Die Niederländische Badmintonmeisterschaft 1982 war die 41. Austragung der nationalen Titelkämpfe im Badminton in den Niederlanden.

Sieger und Finalisten

Weblinks
badminton.nl

1982
Badminton 1982


Wilhelm Egon von Fürstenberg (Helligenberg, 2 de dezembro de 1629 - Paris, 9 de abril de 1704) foi um cardeal do século XVII

Nascimento
Nasceu em Helligenberg em 2 de dezembro de 1629. De família nobre. Seu pai era um general do exército imperial. Parente do cardeal Friedrich Egon von Fürstenberg (1879).

Educação
(Nenhuma informação encontrada).

Ordens sagradas
Ordenado subdiaconado em 18 de abril de 1649. Cônego de Colônia e Salzburgo. Ministro da saúde do príncipe Maximilian Heinrich de Colônia.

Episcopado
Nomeado bispo de Metz pelo capítulo da catedral, em setembro de 1663. Não foi confirmado pelo papa. Príncipe do reino, 1664. Em 1674, por causa de suas intrigas para impedir a paz com a Holanda, embora fosse plenipotenciário do arcebispo-eleitor de Colônia, foi preso em Viena por ordem do imperador e depois enviado para Neustadt onde foi condenado à morte. O núncio papal interveio a seu favor e pediu misericórdia. Ele foi poupado e, em 1679, após a assinatura do tratado de paz, foi libertado (1). Eleito bispo de Estrasburgo pelo capítulo da catedral, em 8 de junho de 1682. Preconizado em 11 de janeiro de 1683. Consagrado em 1º de maio de 1683, Colônia, por Ercole Visconti, arcebispo titular de Damieta, núncio em Colônia, assistido por Jean-Henri Anethan, bispo titular de Hierapoli, auxiliar de Colônia, e por Maximilien Bormann, bispo titular de Diocleziana, auxiliar de Trier.

Cardinalado
Criado cardeal sacerdote no consistório de 2 de setembro de 1686. Esperando tornar-se eleitor de Colônia e príncipe-bispo de Liège, com o apoio do rei Luís XIV da França, fixou residência em Modave. Nenhuma de suas esperanças se materializou e, em vez disso, por seu forte apoio à França, ele foi declarado inimigo do império. Eleito coadjutor de Colônia pelo capítulo da catedral com 19 dos 24 votos, 1687. Em 1688, com a morte de Maximilian Heinrich von Bayern, arcebispo de Colônia, o coadjutor não foi eleito automaticamente, mas houve outra eleição na qual obteve 13 votos e Joseph Clemens von Bayern obteve 11. O imperador se opôs à sua eleição, o papa concordou e von Bayern foi nomeado arcebispo de Colônia. Nomeado pelo rei da França abade de Saint-Germain des Prés em 1690, e de Fécamp, de Montmédy, de Stavelo, de Saint-Evroult de Evreaux, de Gorze, de Saint-Vincent de Laon e de Barbeaux. Participou do Participou do conclave de 1689, que elegeu o Papa Alexandre VIII. Recebeu o gorro vermelho e o título de S. Onofrio, em 14 de novembro de 1689. Não participou do conclave de 1691, que elegeu o Papa Inocêncio XII. Não participou do conclave de 1700, que elegeu o Papa Clemente XI.

Morte
Morreu em Paris em 9 de abril de 1704, abadia de Saint-Germain des Prés, Paris. Exposto e enterrado naquela abadia.

Cardeais nomeados pelo papa Inocêncio XI

Wilhelm Egon von Fürstenberg


Prema hinduističkoj mitologiji, Nahusha (sanskrt नहुष) bio je kralj u drevno doba. Roditelji su mu bili Āyu i njegova supruga Prabha. Preko oca, Nahusha je bio unuk kralja Pururavasa te član Mjesečeve dinastije, dok je preko majke bio unuk Svarbhānua.

Prema jednoj inačici mita, Nahushina je supruga bila Viraja, koja mu je rodila šest ili sedam sinova, od kojih je najstariji, Yati, živio asketskim životom. Druga verzija kaže da je Nahusha oženio božicu Ashokasundari, kćer Šive i njegove supruge Parvati. Nahushu je naslijedio njegov sin Yayati. Priča o Nahushi pojavljuje se u slavnom epu Mahabharati.

Bogovi su postavili Nahushu za kralja neba te je on tako zamijenio boga Indru. Mudrac Agastya prokleo je Nahushu te je ovaj postao zmija.

Izvori i bilješke

Mitološki Indijci

Nahusha


Hylocomiaceae, porodica pravih mahovina u redu Hypnales. Postoji desetak rodova

Rodovi
 Hylocomiadelphus Ochyra & Stebel
 Hylocomiastrum M. Fleisch. ex Broth.
 Hylocomium Schimp.
 Hypnopsis (Kindb.) Podp.
 Leptocladiella M. Fleisch.
 Leptohymenium Schwägr.
 Loeskeobryum M. Fleisch. ex Broth.
 Macrothamnium M. Fleisch.
 Miehea Ochyra
 Neodolichomitra Nog.
 Orontobryum Mitt. ex M. Fleisch.
 Pleurozium (Sull.) Mitt.
 Rhytidiadelphus (Limpr.) Warnst.
 Rhytidiastrum Ignatov & Ignatova
 Rhytidiopsis Broth.
 Rhytidium (Sull.) Kindb.
 Schofieldiella W.R. Buck

Izvori

Hypnales

Hylocomiaceae


Hidroelektrik santrali, barajda biriken su yer çekimi potansiyel enerjisi içermektedir. Su, belli bir yükseklikten düşerken, enerjinin dönüşümü prensibine göre Yerçekimi Potansiyel Enerjisi önce kinetik enerjiye daha sonra da türbin çarkına bağlı jeneratör motorunun dönmesi vasıtasıyla potansiyel elektrik enerjisine dönüşür. Buna da yenilenebilir enerji sınıfına giren hidroelektrik enerji santrali denir. Fizikten bilindiği gibi 1 kg'lık bir kütle, 1 m yükseklikten düştüğünde:

W (kg m²/sn²=N-m=joule)= m(kg)*g (m/sn²)*h (m)= 9.8 N-m'lik iş yapılmış olur.

Net düşüşü 100 m olan bir barajda 1 ton suyun yaptığı iş

W = 1000*9.8*100 = 980.000 N-m = 980 000 joule(j) dür.

Su düşüşü veya hidrolik düşüş

Birbiri ile irtibatı bulunan iki su seviyesi arasındaki farka kot farkı denir. Bir hidroelektrik santralda düşüş ise üst su seviyesi ile çıkış su seviyesi arasındaki yükseklik farkıdır. Cebrî borular ve diğer yerlerdeki kayıplar göz önüne alınmazsa bu mesafeye net hidrolik düşü denilebilir.

Yukarıdaki örnek devam ettirilirse 1 kWh= 3.600.000 j olduğundan, 1 ton suyun yaptığı iş;
980 000/3 600 000= 0.27 kWh olacaktır.

Tersten okunduğunda

1 kWh enerji için, 3.600.000/980.000=3,67 m³ su harcamak gerekir.

1 kWh enerji için harcanan su miktarına özgül su sarfiyatı denir. Net düşü (yükseklik) ile ilgilidir. Baraj su seviyesi düştükçe özgül su sarfiyatı yükselir. Yani aynı enerji için daha çok su harcanır.

Özgül Su Sarfiyatının hesabı

İş= m*g*h = Q*1000*9.8*h/3600000 (kWh) olduğuna göre;

  olur.

Hidroelektrik santralinin gücü
Yukarıdaki örnekte anlatılan işi 1 saniye içinde yaptıran 980 000 N-m/sn'lik güç tür. 1 N-m/sn = 1 watt olduğundan, eşdeğeri 980 kW'lık güçtür.

Yapılan işin, yükseklik (net düşü) ve türbin çarkından geçen suyun kütlesi ile, suyun debisi (Q m³/sn) ile doğru orantılıdır. Ayrıca üretilen güç;

olarak bulunur.

Yıllık üretilen elektrik miktarı;  olarak bulunur.

Hidroelektrik santral çeşitleri

Hidroelektrik santrallar, kaynağına göre, rezervuarlı ve kanal tipi olarak tesis edilebilirler.

 Rezervuarlı santrallarda elektrik tüketimi yaklaşık ne kadar ise suyun ne kadar kullanılacağı belirlenir ve buna göre baraj yapılır.
 Kanal tipi santrallar, suyu biriktirme olnağı olmadığı için suyun debisine göre elektrik üretir. Rezervuralı santrallere göre ucuzdur.

Hidroelektrik santrallerinin ana bölümleri
Bir hidroelektrik santral binlerce parçadan meydana gelir. Ana bölümleri şunlardır:

1. Su tutma yapısı
Rezervuarlı santrallarda baraj, kanal tipi santrallerde tünel ya da açık kanal, nehir tipi santrallerde ise regülatör şeklinde olabilir.

2. Su alma yapısı
İletim hattına suyu ileten yapıdır. Izgaralar, kapak ve kapak açma-kapama mekanizmalarından oluşur. Rezervuarlı santrallerde su girişi, yüzen cisimlerin borulara girmemesi için baraj gövdesinin orta kotlarında yapılırlar.

3. İletim kanalı
Hidroelektrik tesisinin işletmede öngörülen debideki suyu iletmesinde kullanılır. Trapez, duvarlı, kapalı duvarlı, tünel, veya doğrudan cebri borularla iletilebillir. Kanal sonu yükleme odasına bağlanır. Kanal boyunca sanat yapıları mevcuttur.

4. Cebri (basınçlı) borular
İletim hattı ile santral arasında, ölçüleri debi ve düşüye göre hesaplanan kalın etli büyük çaplı çelik ya da CTP -açılımı cam elyaf takviyeli plastikdir- borulardır. Santralin jeolojik yapısına göre gömülü oldukları gibi, görünür olanlarıda vardır. Türbin çarkını çeviren suyun geçişine olanak sağlar. İletim hattı bulunan Hidroelektrik santallerinde genellikle iletim hattı ile cebri boru arasında regülatörün yaptığı su dengelemesi gibi görev alan Yükleme Havuzu yapısı bulunur. İletim hattından gelen ve burada bulunan su iletim hattında oluşabilecek su seviyesi düşüklüğü durumunda cebri boruda basınç eksikliği oluşmasını engellemek amacıyla dengeleme işlevini yerine getirir.

5. Salyangoz
Cebri boru sonuna monte edilen, salyangoz biçimindeki basınçlı su haznesidir. Suyun çarka çevresel olarak ve her bir noktadan eşit debide girmesini sağlar. Çevresel olarak sabit kanatçıkları suya yön verir, açılıp-kapanabilir kanatçıkları ise çarka verilen suyun debisini ayarlar. Çoğu santralde, cebri boru ile salyangoz birleşme noktasında veya kelebek ya da küresel şeklinde tabir edilen, hidrolik basınç ile çalışan, cebri boru çapına uygun vanalar bulunur. Bazı santrallerde bu vana kullanılmayabilir.

6. Türbin
Türbin çarkı, türbin şaftı, türbin kapağı, hız regülatör sistemi, basınçlı yağ sistemi, türbin yatağı, soğutma sistemi, kumanda panosu ve yardımcı teçhizattan oluşur. Türbin şaftı, suyun kanatlarına çarparak döndürdüğü türbin çarkı ile jeneratör rotoru arasında bağlantı olup jeneratör rotorunun dönmesini sağlar. Hidroelektrik santrallerinde 3 çeşit türbin kullanılır. Hidroelektrik santrallerinde kullanılan türbinler sırasıyla Kaplan, Francis ve Pelton türbinleridir.

7. Jeneratör
Jeneratör rotoru, statoru, yatağı, ikazı(uyartım), soğutma sistemi, koruma sistemi, kumanda ve işletim sistemi, doğru akım sistemi, kesici ve ayırıcılar gibi yardımcı organlardan oluşur. Rotor, çok güçlü tesis edilmiş yatak üzerinde sabit hızla döner. Dönüş sayısı, frekans ve kutup sayısı ile doğru orantılıdır. Devir sayısı, frekans ve kutup sayısı arasındaki bağlantı aşağıdaki gibidir:

d/d=f*60/(kutup sayısı)*2
Enerji stator sargılarından alınır.

8. Transformatörler
Gerilimi yükseltme ya da alçaltma işlevini üstlenmişlerdir. Tek fazlı veya üç fazlı olabilirler. Her üniteye bir transformatör olabileceği gibi birden fazla üniteye bir transformatör de olabilir. Ana gövde, soğutma sistemi, yangın sistemi, koruma sistemi bölümlerinden oluşur.

9. Şalt alanı

Transformatörlerden çıkan yüksek gerilim enerjinin iletim hatlarına bağlantı noktasıdır. Kesiciler, ayırıcılar, topraklama sistemi, koruma sistemi, basınç sistemi, ölçü sistemi, iletim hatları üzerinden haberleşme sistemi kısımları vardır.

10. Diğer teçhizat
Ana teçhizatlardan ayrı olarak; ısıtma havalandırma sistemleri, aydınlatma sistemleri, doğru akım acil enerji, alternatif akım acil enerji (dizel jeneratör) sistemleri, sızıntı toplama havuzları, besleme pompaları, drenaj boşaltma pompaları, haberleşme sistemleri, kompresör ve tanklar gibi basıçlı hava sistemleri, yangın koruma ve söndürme sistemleri, bakım onarım ve küçük imalat atölyeleri, montaj demontaj sahaları, vinçler, kreynler gibi taşıma kaldırma sistemleri, arıtma sistemleri, ilk yardım bölümü, batardo kapakları,laboratuvarlar vb. bölümleridir.

Hidroelektrik santraller su değirmeni çalıştırma ilkesine dayandığından türbin Çarkına çarpan su türbin şaftını döndürerek mekanik enerji üretir. Türbin şaftı direk veya bir dişli sistemi ile jeneratör rotoruna bağlıdır. Jeneratör rotoru üzerinde bulunan sargıların dışarıdan bir doğru akım güç kaynağı ile uyartılması sonucu rotor çevresinde bir manyetik alan doğar. Dönen rotorun etrafında oluşan manyetik alanın stator sargılarının üzerinde indüklenmesi ile stator sargılarında gerilim oluşarak elektrik enerjisi elde edilir.

Hidrolik santrallerinin artıları, eksileri
Bir barajın yapımı ve öncesinde; uzun süreli yağış, su, jeolojik çalışmalar yapılması, su altında kalan arazi için ödenen istimlâk bedelleri, baraj yapım maliyetinin yüksek olması ilk yatırım maliyetinin çok fazla çıkmasına neden olur ki bu bir dezavantajdır. Ayrıca vahşi hayata ve doğal kaynaklara zararları, bölgesel kültürler ve tarihi yerlerin yok edilmesi (zeugma, fırtına vadisi vs.), su kalitesine etki sorunu dezavantajlardan bazılarıdır. Su kaynağı bakımından zengin fakat yüksek debili akarsu bakımından fakir olan Türkiye'de maliyeti düşük ve çevreye zararı daha az olan Kanal Tipi Santralleri kurmak zordur. Küçük bir kasabaya yetecek kadar enerji üreten bir tesis için bile pek çok ağaç kesip yol açmak zorunda kalınması doğaya geri dönüşü olmayan zararlar vermektedir.

Dezavantajlarına karşın; ilk yatırım yapıldıktan sonra, enerji üretiminin ana kaynağı su olduğundan üretim maliyeti çok ucuz olmaktadır. Yakıtlı santralleri gibi hava kirliliği yaratmazlar. Türbinler hakkında daha detaylı bilgi için teklif hazırlama mühendislerine başvurulabilir.

Ayrıca barajların, elektrik üretiminin yanı sıra;

 Yerleşim yerlerinin suyunu karşılama
 Sel ve taşkınları önleme
 Tarım arazilerini sulama
 Balıkçılık
 Ağaçlandırmaya katkı, erozyonu önleme
 Turizmi geliştirme
 Ulaşım
 İklimde yumuşama
gibi yararları da bulunur.

Hidrolik santralleri ile termik santrallerin karşılaştırılması
Hidrolik Santralların yıllık üretimleri, kaynağa gelen su miktarıyla doğru orantılı olduğundan ve bir yıl boyunca gelen su insanoğlunun elinde olmayıp tam kapasite çalıştırmaya yetmeyebileceğinden, genel olarak puant santralı olarak çalıştırılırlar. Devreye alınış ve çıkarışları çok kolay ve hızlı olduğundan su rejimine bağlı olarak günün, enerji gereksiniminin çok olduğu- ki buna puant saati denir - saatlerinde çalıştırılarak, enerjiye az gereksinim olduğu zamanlarda devre dışı bırakılırlar. Bir Hidrolik Santral ünitesi tam kapasite ile çalıştırılmayabilir. Örneğin 100 MW güçteki bir ünite bir saat tam kapasite çalıştığında 100 000 kWh enerji üretebilir. Tam kapasite çalışma türbin kanatlarının önündeki su giriş kapakçıkları tam açıktır ve saniyede geçen su miktarı en üst düzeydedir. Ancak, sistemden çekilen enerji, kullanıcıların devreye girme, çıkmalarına göre an be an değişir. Sisteme anlık olarak istenilen enerjinin verilmesini üretim ünitesindeki regülasyon sistemi sağlar. Regülasyon sistemi, türbin kanatlarının önündeki su giriş kapakçıklarına otomatik olarak hükmederek daha az su girişine paralel olarak daha az üretim yapar. Bu olaya sistemde frekans tutma denir. Tüm elektrikli alıcıların sağlıklı ve verimli çalışabilmesi için frekansın, alıcılarda imalat sırasında belirlenen frekansa - Türkiye ve Avrupa ülkelerinde 50 Hz -uygun olması gerekir.

Termik santrallerin devreye alınış ve çıkarışları çok kolay ve hızlı değildirler. Buna karşın yakıtlarını istenilen miktarda elde etmek insanoğlunun elindedir. Devreye alınış ve çıkarışları sırasında çok verim kaybına uğrarlar. Kızgın buharın, enerji üretimine hazır hale gelmesi için kazanların uzun süre yakılması gerekir. Bütün bu nedenlerden ötürü [termik santraller arıza, revizyon, bakım vs. durumlar dışında 24 saat sürekli çalıştırılmak üzere plan ve dizayn edilmişlerdir.

Stator sargılarında elde edilen orta gerilim elektrik enerjisidir. Orta gerilim enerjinin şehirlere taşınması için çok büyük kesitli iletkenler gerektiği, bunun da olanaksız olması nedeniyle oluşan gerilim Transformatörler vasıtasıyla Yüksek gerilime çıkarılır ve elektrik iletim hatları ile şehirlere taşınır. Yüksek gerilim enerji kullanıma sunulamıyacağına göre, bu kez de yerleşim yerlerindeki Transformatörler vasıtasıyla kademeli olarak Alçak gerilime düşürülerek kullanıma sunulur.

Elektrik enerjisi depo edilemez ama su depo ederek elektrik dolaylı olarak depo edilebilir.

Hidroelektrik santrali


ගෝවා   යනු වර්ග ප්‍රමාණය අනුව ඉන්දියාවේ කුඩාම ප්‍රාන්තය සහ ජනගහණය අනුව සතරවැනි කුඩා ප්‍රාන්තය වෙයි.

උපක්‍යාස

ඉන්දියාව

ගෝවා (ප්‍රාන්තය)


Chaetocneme es un género de lepidópteros ditrisios de la subfamilia Pyrginae  dentro de la familia Hesperiidae.

Especies
 Chaetocneme antipodes
 Chaetocneme beata
 Chaetocneme callixenus
 Chaetocneme caristus
 Chaetocneme critomedia
 Chaetocneme denitza
 Chaetocneme editus
 Chaetocneme helirius
 Chaetocneme lunula
 Chaetocneme morea
 Chaetocneme naevifera
 Chaetocneme porphyropis
 Chaetocneme sphintifera
 Chaetocneme sombra
 Chaetocneme tenuis
 Chaetocneme trifenestrata
 Chaetocneme triton

Enlaces externos

 http://www.tolweb.org/Chaetocneme/95331

Tagiadini

Chaetocneme


Geneviève Bell (née en 1968) est une anthropologue australienne surtout connue pour son travail à l'intersection de la pratique culturelle et du développement technologique. Bell est la directrice de l' (3Ai), qui a été co-fondé par l'Université nationale australienne (ANU) et le Data61 du Commonwealth Scientific and Industrial Research Organisation (CSIRO), et professeure émérite du ANU College of Engineering and Computer Science . Elle est titulaire de la première chaire Florence Violet McKenzie et est la première Engelbart Distinguished Fellow de SRI International. Bell est senior fellow chez Intel, où elle était auparavant vice-présidente dirigeant le groupe Corporate Sensing & Insights de l'entreprise. Elle est largement publiée et détient 13 brevets.

Enfance et formation
Fille de l'anthropologue australienne de renom Diane Bell, Genevieve Bell est née à Sydney et a grandi dans diverses communautés australiennes, dont Melbourne, Canberra et plusieurs communautés aborigènes du Territoire du Nord. Bell a fréquenté l'université aux États-Unis, où elle est diplômée du Collège Bryn Mawr en 1990 avec un baccalauréat ès arts et une maîtrise en philosophie en anthropologie. Bell a ensuite fréquenté l'Université Stanford à Palo Alto, en Californie, pour des études supérieures. En 1993, elle a obtenu sa maîtrise à Stanford, suivie d'un doctorat en 1998, tous deux en anthropologie. Sa recherche doctorale s'est concentrée sur l'école industrielle indienne de Carlisle qui fonctionnait dans la Pennsylvanie rurale à la fin du XIXe et au début du XXe siècle.

Carrière
De 1996 à 1998, Bell a enseigné l'anthropologie et les études amérindiennes à l'Université de Stanford, à la fois dans le département d'anthropologie et le département des sciences anthropologiques, ainsi que dans le programme d'études permanentes.

Elle a été recrutée à son poste de professeur par Intel Corporation en 1998 pour aider à développer leurs compétences naissantes en recherche en sciences sociales dans les laboratoires de recherche et développement avancés. Elle était basée sur l'un des campus de l'entreprise à Hillsboro, dans l'Oregon, où elle travaillait en tant qu'anthropologue culturelle pour étudier comment différentes cultures du monde utilisaient la technologie. Elle et ses collègues ont aidé à réorienter Intel vers une approche davantage inspirée du marché et axée sur l'expérience et elle est largement reconnue pour avoir fait de l'expérience utilisateur une compétence reconnue chez Intel.

Elle a lancé le premier User Experience Group d'Intel en 2005, dans le cadre du Digital Home Group d'Intel. La société l'a nommée Intel Fellow, leur plus haut rang technique, en novembre 2008 pour son travail au sein du Digital Home Group. Elle a rejoint les laboratoires de recherche et développement avancés en 2010, lorsqu'Intel l'a nommée directrice de leur nouveau groupe de recherche sur l'expérience utilisateur. Ce groupe était le premier groupe de recherche et développement d'expérience utilisateur entièrement intégré d'Intel ; ils ont travaillé sur des questions de big data, de transport intelligent, de technologie d'image de nouvelle génération et d'idées sur la peur et l'émerveillement. Après avoir dirigé ce groupe vers une série de succès à l'intérieur et à l'extérieur de l'entreprise, elle a été nommée vice-présidente en 2014 et senior fellow en 2016.

L'impact de Bell a été reconnu à plusieurs reprises en dehors d'Intel. En 2010, elle a été nommée l'une des 25 meilleures femmes technologiques à surveiller par AlwaysOn et l'une des 100 personnes les plus créatives en affaires par Fast Company. En 2012, Bell a été intronisée au  Hall of Fame  et en 2013, elle a été nommée au prix pour femmes visionnaires de l'Institut Anita-Borg. En 2014, elle a été incluse dans la première liste des femmes influentes dans le domaine de la technologie du magazine Elle  et a également été incluse dans une nouvelle exposition au Design Museum de Londres présentant 25 femmes du monde entier.

Son premier livre, Divining a Digital Future: Mess and Mythology in Ubiquitous Computing, écrit en collaboration avec , est une exploration des aspects sociaux et culturels de l'informatique ubiquitaire, avec un accent particulier sur les questions disciplinaires et méthodologiques qui ont façonné le programme de recherche informatique ubiquitaire. Le livre a été publié par MIT Press en 2011.

Bell était également  pour l'Australie-Méridionale de 2008 à 2010. Son poste en visite visait à aider à orienter la politique gouvernementale entourant une nouvelle initiative nationale à large spectre. Bell a mené des recherches ethnographiques et développé de nouvelles méthodes de recherche innovantes pour identifier les obstacles à l'adoption et les moteurs de l'adoption du haut débit. Son rapport final, « Se connecter, rester connecté : explorer le rôle des nouvelles technologies dans la société australienne » est disponible en ligne.

Après 18 ans en tant qu'anthropologue résident d'Intel dans la Silicon Valley, Bell est retournée en Australie en 2017 en tant que première des cinq nominations dans le cadre du programme Entrepreneurial Fellowsdu vice-chancelier de l'ANU  Brian P. Schmidt. Elle est professeure distinguée au , où elle se concentre sur « l'exploration de la manière de réunir la science des données, la pensée conceptuelle et l'ethnographie pour conduire de nouvelles approches en ingénierie ; et ... explorer les questions de ce qu'il en est signifie être humain dans une économie et un monde axés sur les données". Elle est la première personne nommée par l'université à la chaire Florence Violet McKenzie, nommée en l'honneur de la première femme ingénieur électricien d'Australie.

En 2017, l'ANU a annoncé un important plan décennal pour conduire l'expansion de son programme en ingénierie et en informatique. L'expansion devait en partie être dirigée par Bell en tant que directeur du tout nouveau , connu sous le nom de 3A Institute ou 3Ai, cofondé par l'ANU et le Data61 du  Commonwealth Scientific and Industrial Research Organisation (CSIRO), le plus grand réseau d'innovation de données d'Australie. L'Institut 3A rassemble une équipe diversifiée provenant d'un éventail de disciplines pour s'attaquer à des problèmes complexes autour de l'intelligence artificielle, des données et de la technologie et gérer leur impact sur l'humanité.

En octobre 2017, Bell a présenté les  2017 de l'ABC, interrogeant ce que cela signifie d'être humain et australien dans un monde numérique. Bell rejoint la liste des éminents Australiens sélectionnés chaque année par l'ABC depuis 1959 pour présenter les conférences annuelles Boyer et stimuler une conversation nationale sur les problèmes sociaux, culturels et politiques de la société australienne contemporaine.

Depuis son retour en Australie, l'expertise de Bell dans le domaine du développement et de la réglementation de l'IA a été reconnue par le gouvernement et l'industrie. Lors des Advance Awards 2016, Bell a reçu le Award for Technology Innovation et le Global Advance Global Australian Award 2016. En octobre 2018, Bell a été élue membre de l'Académie australienne de technologie et d'ingénierie (ATSE), une organisation à but non lucratif qui rassemble des esprits de premier plan en technologie et en ingénierie des secteurs universitaire, gouvernemental et industriel. Elle a également été nommée au Conseil consultatif national pour la science et la technologie parmi d'autres membres, dont le lauréat du prix Nobel et le vice-chancelier de l'ANU Brian Schmidt et le président du premier ministre Scott Morrison. Le conseil est chargé de fournir des conseils d'expert au Premier ministre et aux autres ministres sur les défis scientifiques et technologiques auxquels l'Australie est confrontée.

En janvier 2019, Bell a été nommée administrateur non exécutif indépendant du Commonwealth Bank of Australia Board.

Le 22 janvier 2020, Bell a été nommée premier Engelbart Distinguished Fellow par SRI International. La bourse porte le nom de Douglas Engelbart, un pionnier de l'informatique moderne, et récompense les « visionnaires qui perturbent la manière traditionnelle dont nous interagissons et percevons la technologie » du monde entier. Peu de temps après, Bell a été nommée Officier de l'Ordre de l'Australie dans le cadre de l' pour services distingués rendus à l'éducation, en particulier aux sciences sociales et à l'anthropologie culturelle.

Références

Liens externes

Officier de l'ordre d'Australie
Professeur à l'université nationale australienne
Futurologue
Étudiant de l'université Stanford
Personnalité liée à Sydney
Personnalité d'Intel
Étudiante du collège Bryn Mawr
Anthropologue australien
Naissance en 1968
Femme anthropologue

Genevieve Bell


Mukhriz Mahathir (f. 25. nóvember 1964) er malasískur stjórnmálamaður, fyrrum ráðherra héraðsins Kedah. Hann er sonur Mahathir bin Mohamad, fyrrverandi forsætisráðherra Malasíu.

Tilvísanir

Malasískir stjórnmálamenn

Mukhriz Mahathir


Karatgi es una ciudad de la India en el distrito de Koppal, estado de Karnataka.

Geografía
Se encuentra a una altitud de 429  a 422 km de la capital estatal, Bangalore, en la zona horaria UTC +5:30.

Demografía
Según estimación 2011 contaba con una población de 27 266 habitantes.

Referencias

Enlaces externos
 Este artículo contiene datos geográficos extraídos de Google Earth.

Localidades de Karnataka

Karatgi


Piksborg er en borgruin fra slutningen af 1300-tallet med resterne af pælesætning i vandet, der ligger på en ø i søen Bolmens sydlige ende, vest for Ljungby i Annerstads sogn i det nuværende Ljungby kommune, Kronobergs län.

Slottet var bygget af træ med jordvolde, strategisk placeret i Sverige i det daværende grænseland mellem Sverige og Danmark. Det blev brugt som en grænsefæstning og som centrum for kongens fogeder i Sunnerbo härad.

Navnet Piksborg kommer efter hallandske ridder Ebbe Pik, som også ejede godser i Finnveden i 1360'erne. I slutningen af 1300-tallet kom slottet i Abraham Broderssons besiddelse. I 1434 blev slottet nået af en af Engelbrektssons oprørere. Olof Ragnvaldsson, fogeden på borgen, forhandlede med lederen af oprørerne, Herman Berman. Under forhandlingerne blev slottet stukket i brand. Ved branden blev slottet fuldstændig ødelagt og forladt.

I 1908 blev Piksborg gravet ud under ledelse og på bekostning af civilingeniør Algot Friberg og kaptajn Bror Kugelberg.

Piksborg station på den smalsporede Halmstad-Bolmen Järnväg (1889-1966) lå lige syd for borgruinen. Jernbanebroen over Fettjesundet, syd for søen Bolmen, findes stadig ved Piksborg.

Referencer

Eksterne henvisninger
Smålands museums arkæologiske samling på Kulturarvscentrum  , hentet 25. august 2017.
Piksborg - den konglige fogedborg  , hentet 25. august 2017.
På opdagelse med arkæologen i Ljungby kommun  , hentet 25. august 2017.
 google.se: Billeder fra Piksborg, hentet 25. august 2017.

Bygninger, konstruktioner og anlæg i Kronobergs län
Seværdigheder i Kronobergs län

Piksborg


Bekir Sami Kunduh (1867-1933), siyasetçi
 Bekir Sami Günsav (1879-1934), asker
 Bekir Sami Baran (1893-1965), vali

Bekir Sami Bey