Die St.-Marien-Kirche ist die katholische Pfarrkirche von Salzgitter-Bad und die zweitälteste katholische Kirche im Stadtgebiet von Salzgitter.

Vorgeschichte

Eine erste Marienkirche in Salzgitter hat es bereits im 15. Jahrhundert gegeben. Diese war aus Holz gebaut und stand in der Nähe des heutigen Marienplatzes von Salzgitter-Bad. Erwähnt wurde diese Kirche erstmals am 14. Februar 1452, als die Brüder Dietrich und Arndt von Gitter "Unserer lieben Frauen-Kapelle" einen Meierhof und drei Hufen Land
übertrugen. In einer weiteren Urkunde vom 30. Mai 1478 wurden den Patronatsherren der Kirche eine halbe Hufe in der Feldmark von Vepstedt (auch als Vöppstedt bezeichnet) sowie vier Höfe in Salzgitter übereignet.

In den Auseinandersetzungen zwischen Berthold II., dem Bischof von Hildesheim, und den niedersächsischen Städten (Hildesheimer Bierfehde) hatte Salzgitter den Bischof gegen die umliegenden Städte unterstützt und war daraufhin 1481 erstmals durch Goslarer und Braunschweiger Truppen belagert worden. Bei dieser Belagerung war die erste Marienkirche zerstört worden. Hieran erinnert noch heute die aus dem Jahre 1481 stammende St. Barbara Sturmglocke der St.-Mariae-Jakobi-Kirche in Salzgitter-Bad, auf der in einem Spruchband von den Kämpfen in diesem Jahr berichtet wird (Zitat: "1481: Es wütet der Feind, Unschuldige grausam tötend").

Nach der Einführung der Reformation durch Herzog Julius (1568–1589) im Jahre 1568 waren in Salzgitter nur wenige Bürger katholischen Glaubens. Für diese gab es in Salzgitter und den umliegenden Ortschaften keine Gemeinde; für Gottesdienste, Taufen und andere kirchliche Angelegenheiten mussten die Bürger sich zur Pfarrei von Liebenburg begeben.

Eine erste Besserung wurde 1833 erreicht, als die katholische Schule von Heißum (heute ein Ortsteil von Liebenburg), wo es damals nur noch zwei Schulkinder gab, nach Kniestedt (im heutigen Salzgitter-Bad) verlegt wurde. In Kniestedt wurde dazu ein neues Schulhaus gebaut, das ab 1833 von den Kindern aus den umliegenden Orten besucht wurde. Der Schulraum, in dem auch der Altar der ehemaligen Kirche von Heißum aufgestellt worden war, diente der Gemeinde gleichzeitig als Ersatz für eine Kirche.

Bereits 1851 wurden in der katholischen Gemeinde von Salzgitter und den umliegenden Ortschaften mehr als 300 Mitglieder gezählt. Für diese reichte nun der Schulraum bei weitem nicht mehr aus und so wurde 1854 das am Kirchplatz in Salzgitter gelegene, 1709 als Witwenhaus der Familie von Kniestedt erbaute, "Steinhaus" erworben. Ein großer Raum dieses Hauses wurde zur Kapelle umgebaut und konnte am 12. Mai 1855 geweiht werden, Schutzpatrone der Kapelle waren die Heiligen Maria und Josef. Im gleichen Jahr wurde die Vikarie Salzgitter gegründet. Zu dieser gehörten neben den später eingemeindeten Ortsteilen Kniestedt, Vorsalz und Liebenhalle auch die umliegenden Orte Beinum, Flachstöckheim, Gitter und Groß Mahner.

Kirchengebäude

Da sich auch dieses Gebäude auf die Dauer als zu klein für die wachsende Gemeinde erwies, wurden schon 1869 Pläne für einen Neubau geäußert, die aber wegen fehlender finanzieller Mittel noch nicht realisiert werden konnten. Erst nach einem durch Kaplan Lorenz Grube durchgeführten Spendenaufruf auf breiter Basis wurden die nötigen Gelder aufgebracht, so dass im Juni 1887 an der ehemaligen Schulstraße (heute: Altstadtweg 5) in der Nähe der bisher genutzten Kapelle ein Baugrundstück angekauft werden konnte.

Am 29. Juni 1888 konnte der Grundstein für eine eigene Kirche gelegt werden. Die Pläne zum Bau der Kirche stammten von dem Königlich Geheimen Baurat Richard Herzig, der als Diözesanbaumeister auch viele andere Kirchen im Bistum Hildesheim entworfen hatte. Die in 136 Meter Höhe über dem Meeresspiegel gelegene Kirche wurde im Stil einer neuromanischen dreischiffigen Basilika errichtet und wurde am 10. November 1889 durch den Bischof Daniel Wilhelm Sommerwerck geweiht. Wenig später wurde die Vikarie am 1. Mai 1900 zur selbständigen Pfarrei erhoben.

Das Mittelschiff der Kirche ist 18,5 m lang und 8 m breit, daran schließt sich im Osten der 5,5 × 5,85 m große Altarraum an. Die beiden Seitenschiffe sind je 2,6 m breit. Hinter dem südlichen Seitenschiff ist neben dem Chorraum eine Sakristei angebaut. Der Turm, in dem sich der Haupteingang zur Kirche befindet, hat die Außenmaße 5,1 × 3,8 m und ist 27,33 m hoch. Das Dach des Turmes, das anfangs mit Schieferplatten gedeckt war, erhielt bereits 1928 eine neue Kupferverkleidung, die auch heute noch Bestand hat. Im gleichen Jahr wurde auch das Turmkreuz erneuert.

1952 wurde der Innenraum der Kirche neu gestaltet. In der Ostwand des Chors wurde die Fensterrosette vermauert und die Wand erhielt ein Fresko, das die Himmelfahrt Mariä zum Thema hatte. Die Malereien an den Seitenwänden des Chors und des Kirchenschiffes wurden entfernt und die Wände wurden in einem hellen Ton gestrichen. Im Jahr 1962 wurden die Bänke, von denen einige schon 1855 angeschafft worden waren, ersetzt, im Herbst 1965 erhielt die Kirche neue Fenster.

Mit dem II. Vatikanischen Konzil (1962–65) war eine Liturgiereform beschlossen worden, die für die Gemeinden bindend war. In Umsetzung dieser Beschlüsse erhielt die Kirche einen neuen Altar, der jetzt näher zur Gemeinde aufgestellt wurde. Neu geschaffen wurden auch das Taufbecken und die Kanzel. Das Fresko des Altarraumes wurde übermalt und stattdessen an der Rückwand ein griechisches Kreuz angebracht. Im Rahmen dieser mit der Altarweihe im Oktober 1972 abgeschlossenen Arbeiten wurde auch der Steinfußboden im Haupt- und den Seitenschiffen durch Platten aus gelb-bräunlich getöntem Juramarmor ersetzt. Die Holzplastiken der Seitenschiffe wurden restauriert und für die Vöppstedter Pietà wurde eine neue Stele geschaffen.

In Vorbereitung auf die Feierlichkeiten zum 100-jährigen Bestehen der Kirche wurde diese 1988 umfassend renoviert. Dabei wurde im Chor auch die 1952 vermauerte Rosette wieder freigelegt und instand gesetzt. Das Glasfenster stellt die Krönung Marias durch Jesus Christus dar. Der Innenraum und auch die hölzernen Einbauten wie Kirchengestühl und Orgelempore erhielt einen neuen Anstrich. Die Außenwände, die durch Umwelteinflüsse stark angegriffen waren, wurden gereinigt, neu gefugt und versiegelt; Kreuz, Kugel und Wetterhahn des Turmes wurden erneuert. Während der durch die Innenarbeiten bedingten zeitweisen Schließung der Kirche fanden die Gottesdienste übrigens, wie auch schon zuvor bei den Umbauarbeiten 1972, in der benachbarten evangelischen St.-Mariae-Jakobi-Kirche statt.

Orgel

Bereits im März 1855 wurde für das gerade erworbene Bürgerhaus am Kirchplatz, das zu einer Kapelle für die Gemeinde umgebaut wurde, eine kleine Orgel angeschafft. Diese, vom Orgelbauer Stahlhuth aus Hildesheim geschaffen, war ursprünglich für ein Priesterseminar in Hildesheim bestimmt gewesen. Nach einigen Erweiterungen wurde die Orgel im November 1855 nach Salzgitter gebracht und dort nach Umbau des Saales im Dezember eingeweiht.

Diese Orgel wurde 1889 auch in die neue Kirche mitgenommen, da nach dem Bau kein Geld für den Kauf einer neuen Orgel zur Verfügung stand. Auf Bitten des Kirchenvorstandes, ein "dem Kirchenraum angemessenes Instrument anschaffen zu dürfen", genehmigte das Bischöfliche Generalvikariat im Mai 1892 die Anschaffung einer Orgel und am 13. Oktober 1892 wurde das neue Instrument abgenommen. Hersteller war die Orgelbaufirma Furtwängler & Hammer aus Hannover, die Orgel war nach dem Kegelladen-System gebaut und verfügte über 16 Register und insgesamt 882 Pfeifen.

Im Ersten Weltkrieg wurden die aus Zinn bestehenden Prospektpfeifen im Auftrag des Kriegsministeriums eingezogen. Die Orgel konnte danach nur noch mit starken Einschränkungen im Klangbild genutzt werden. Erst 1922 erhielt die Kirchengemeinde eine namhafte Spende, die es ihr ermöglichte, die Orgel wieder in den ursprünglichen Zustand zu versetzen.

Ende der 1960er Jahre befand sich diese Orgel in einem sehr schlechten Zustand. Da eine Reparatur als unwirtschaftlich angesehen wurde, beschloss der Kirchenvorstand im Herbst 1968 die Beschaffung einer neuen Orgel. Die Orgelbaufirma Gebrüder Stockmann aus Werl (Westfalen) entwarf eine Schleifladenorgel mit 20 Registern und insgesamt 1442 Pfeifen. Diese Orgel wurde am 15. Februar 1970 feierlich eingeweiht.

Glocken
Nach dem Erwerb des Bürgerhauses hatte dieses 1857 im Rahmen der Umbaumaßnahmen auch einen hölzernen Turm mit einem Schieferdach erhalten, der als Glockenstuhl diente. Die erste Glocke hierzu war ein Geschenk des Bischofs Eduard Jakob Wedekin. Diese Glocke war 1428 gegossen worden und war auf den Ton c'' gestimmt. Sie hatte ursprünglich zur Martinikirche in Hildesheim gehört und wurde am 10. November 1857 im neuen Turm aufgehängt.

Im Jahre 1882 erhielt die Kapelle als Ersatz für die bisherige Glocke zwei neue 209 und 113 Pfund schwere Glocken. Diese waren von der Firma J. J. Radler in Hildesheim gegossen worden, sie waren auf die Töne d' und fis' gestimmt worden. Die größere der beiden Glocken war der Gottesmutter geweiht, die kleinere dem heiligen Josef. Nach der Einweihung der neuen Kirche wurden diese beiden kleinen Glocken verkauft.

Die beiden Bronzeglocken für die neue Kirche waren im Mai 1889 durch die Glockengießerei F. Otto in Hemelingen geliefert worden und wurden Anfang November 1889 geweiht. Die größere in gis' gestimmte Glocke wog 1179 Pfund und war der Gottesmutter geweiht, die kleinere 686 Pfund schwere und in h' gestimmte Glocke war dem heiligen Bischof Bernward gewidmet.

Wie auch die Zinnpfeifen der Orgel wurde im Ersten Weltkrieg die größere der beiden Glocken beschlagnahmt und am 24. Juli 1917 eingeholt. Die Glocke wurde aber nicht eingeschmolzen und im Mai 1919 wieder in die Kirche gebracht. Am 20. Juli 1942 wurde die Glocke erneut eingeholt und nun tatsächlich eingeschmolzen. Erst zum 100. Jubiläum der Pfarrei erhielt die Kirche als Geschenk eines ortsansässigen Ehepaares eine neue Glocke, die am 3. Adventssonntag 1955 geweiht wurde. Wie auch schon die Vorgängerin war diese Glocke von der Gießerei F. Otto gefertigt worden und war auf den Hauptton a' gestimmt.

Kircheninventar

Die "Vöppstedter Pietà" im nördlichen Seitenschiff ist ein Vesperbild aus dem 15. Jahrhundert, das ursprünglich in der Vöppstedter Kirche stand. Anfang des 19. Jahrhunderts hatte ein Zinngießer aus Salzgitter es aus dem Inventar der alten Vöppstedter St. Jacobus Kirche erstanden, sein Schwiegersohn vermachte diese Figur dann 1856 der Gemeinde.

Weiter besitzt die Kirche vier Heiligenfiguren, die in der gleichen Zeit entstanden sind. Eine dieser Figuren stellt den Hl. Bernhard dar, eine zweite den Hl. Crispin, den Schutzpatron der Schuhmacher, Sattler und Gerber. Belege oder gesicherte Angaben zum Ursprung der beiden anderen Figuren sind nicht bekannt.

Zum Bau der Kirche wurde im Januar 1888 von zwei Braunschweiger Kaufleuten eine Marienstatue "Maria Himmelskönigin" gestiftet, die der Aachener Bildhauer Wilhelm Schmitz im Jahr zuvor geschaffen hatte. Die Statue wurde über dem Seitenaltar im südlichen Kirchenschiff aufgestellt. Der Künstler Peter Gitzinger aus München schuf 1954 einen Flügelaltar für diese Statue. Seit 2007 stehen Flügelaltar und Statue an der Nordostwand des Mittelschiffes.

Pfarrgemeinde
Zum 1. Mai 1900 erhob der Bischof die Vikarie St. Marien zur selbstständigen Pfarrei. Seit dem 1. Juli 2007 gehört diese zum damals neu errichteten Dekanat Goslar-Salzgitter, zuvor war von 1952 an Salzgitter Sitz eines eigenen Dekanats.

Am 1. November 2006 wurden die Kirchen Christ König in Salzgitter-Bad, St. Abdon und Sennen in Salzgitter-Ringelheim, St. Gabriel in Salzgitter-Gebhardshagen, St. Martin in Lutter am Barenberge und St. Pius X. und St. Barbara in Salzgitter-Flachstöckheim der Pfarrei als Filialkirchen angeschlossen, wovon St. Martin am 9. Dezember 2008 und St. Pius X. und St. Barbara am 12. Dezember 2008 profaniert wurden.

Zur Pfarrgemeinde gehören unter anderem die Orte Salzgitter-Bad, Salzgitter-Calbecht, Salzgitter-Gebhardshagen, Salzgitter-Groß Mahner, Salzgitter-Hohenrode, Salzgitter-Ringelheim, Salzgitter-Flachstöckheim, Haverlah, Lutter am Barenberge.

Eine weitere katholische Einrichtung im Einzugsgebiet der Kirche ist das St.-Elisabeth-Krankenhaus, das über eine eigene Hauskapelle verfügt (Liebenhaller Straße 20).

Siehe auch
 Liste von Sakralbauten in Salzgitter
 Liste der Kirchen im Bistum Hildesheim

Literatur
 St. Marien Salzgitter – Begegnungen und Betrachtungen. (Festschrift zum 125-jährigen Kirchweihjubiläum).

 KirchenZeitung Nr. 47/2014 vom 23. November 2014, S. 13 (Artikel zum 125-jährigen Kirchweihjubiläum).
 Renate Kumm: Das Bistum Hildesheim in der Nachkriegszeit. Untersuchung einer Diaspora-Diözese vom Ende des Zweiten Weltkriegs bis zum Zweiten Vatikanischen Konzil (1945 bis 1965). Verlag Hahnsche Buchhandlung, Hannover 2002, S. 183–190.

Einzelnachweise

Weblinks

 badsalzgitter.de: Die St.-Marien Kirche, abgerufen am 15. März 2018
 Internetauftritt der Pfarrgemeinde www.sanktmarien-salzgitter.de, abgerufen am 15. März 2018

Kirchengebäude in Salzgitter
Salzgitter-Bad, St. Marien
Salzgitter
Erbaut in den 1880er Jahren
Salzgitter-Bad
Baudenkmal in Salzgitter

St.-Marien-Kirche (Salzgitter-Bad)


Tinicum Township ist der Name folgender Townships in den Vereinigten Staaten:

 Tinicum Township (Bucks County, Pennsylvania)
 Tinicum Township (Delaware County, Pennsylvania)

Tinicum Township


Le Grand Prix moto du Portugal 2022 est la cinquième manche du championnat du monde de vitesse moto 2022.

Cette  édition du Grand Prix moto du Portugal s'est déroulée du  au  sur le Autódromo Internacional do Algarve.

La course de Moto2, arrêtée au bout de huit tours par drapeau rouge à l'issue d'une chute collective, s'est déroulée en deux parties. Douze pilotes n'ont pas pris le départ de la deuxième partie de la course, qui s'est déroulée sur sept tours.

Classement MotoGP

Classement Moto2

Classement Moto3

Classement provisoire au championnat

MotoGP

Moto2

Moto3

Notes

Références

Grand Prix moto du Portugal
Sport au Portugal en 2022
Sport en avril 2022
Portugal

Grand Prix moto du Portugal 2022


Saturnovi vanjski sateliti su skupina satelita oko Saturna koja čini većinu Saturnovih satelita. Uglavnom imaju retrogradne putanje (orbitiraju oko Saturna u suprotnom smjeru od njegove rotacije) i nisu porijeklom sa Saturna, nego su zarobljeni jer su ili prišli preblizu Saturnu ili iz nekog drugog razloga.

Saturn ima ukupno 82 satelita. Od toga ih 60 pripada vanjskim satelitima.

Saturnovi vanjski sateliti se dijele u nekoliko grupa.

Nordijska grupa je najveća grupa Saturnovih vanjskih satelita i Saturnovih satelita uopće. 48 od 82 satelita pripadaju ovoj grupi. Najveći satelit je Feba, s 200 km u promjeru. Feba je ujedno i izvor Febinog prstena koji je odgovoran za tamni dio površine na Japetu, kao i potamnjenje Hiperiona. Oba su Saturnovi unutarnji sateliti.

Osim Nordijske grupe, tu su još dvije grupe: Inuitska grupa i Galska grupa. Satelit S/2004 S 24 je jedini vanjski satelit koji orbitira progradno oko Saturna, i neovisan je od svih triju grupa.

Saturnovi prirodni sateliti

Saturnovi vanjski sateliti


Eleazar Eduardo García Sánchez, (Pachuca, Hidalgo; 29 de julio de 1973) es un político mexicano miembro del Partido Revolucionario Institucional (PRI), expresidente municipal de Pachuca de Soto.

Biografía

Nació en la ciudad de Pachuca, el 29 de julio de 1973. Es Ingeniero Industrial y de Sistemas, Invitado por el Instituto Tecnológico y de Estudios Superiores de Monterrey como catedrático, prestó sus servicios a los largo de 3 años, obteniendo un reconocimiento al mejor profesor del año.

Carrera política

En 2010 asumió la Presidencia de la Confederación Patronal de la República Mexicana COPARMEX en Hidalgo. Renunció a la presidencia estatal de esta confederación el 5 de mayo de 2011.

Presidente municipal de Pachuca

Elecciones
El 3 de julio de 2011 se llevaron a cabo las elecciones estatales de Hidalgo donde fueron elegidos los 84 Presidentes Municipales del estado, en Pachuca el candidato de la coalición Juntos por Hidalgo (PRI, PVEM, PANAL), Eleazar García resultó elegido presidente municipal; de acuerdo al Programa de Resultados Electorales Preliminares (PREP) emitidos por el Instituto Estatal Electoral de Hidalgo (IEEH) obtuvo el 47.8% de los votos.

La candidata de oposición Gloria Romero, de la coalición Hidalgo nos Une (PAN, PRD) que obtuvo el 44.2%, impugno por el margen aproximado de 3% de diferencia, por excesos en los gastos de campaña y por despliegue indebido de propaganda. El Tribunal Electoral del Poder Judicial de la Federación (TEPJF) resolvió la impugnación, y validó el triunfo de la coalición Hidalgo nos Une. Tomó posesión del cargo el 16 de enero de 2012.

Gestión
Se puso en marcha una nueva estrategia de movilidad: Bici Capital. El Bioparque de Convivencia Pachuca, renunció a su calidad de zoológico para convertirse en la 1ª Unidad de Rescate, Rehabilitación y Reubicación de Fauna Silvestre, Exótica y Endémica de México y la segunda en Latinoamérica.

Se construyeron 2 nuevos desayunadores y 5 nuevos espacios de alimentación, en los que se entregó anualmente más de un millón quinientos mil raciones de desayunos fríos y calientes, a niñas y niños de Pachuca en situación vulnerable.

Durante su gestión se puso en marcha el programa Frecuencia Ciudadana, otorgando un radio a cada uno de los Presidentes de los Consejos Ciudadanos de Colaboración Municipal, con el objetivo de establecer canales de comunicación directa entre el ciudadano y el C2 Municipal. Pachuca se convirtió en el único municipio en Hidalgo en contar con un Centro de Control y Comando (C2 Municipal) certificado bajo la Norma ISO 9001:2015 equipado con alta tecnología que hoy monitorea a través de cámaras de video vigilancia puntos estratégicos y todos los accesos a la ciudad.

Controversias

Durante su gestión, Pachuca fue el segundo municipio a escala nacional con mayor número de violaciones según la ONG "Seguridad, justicia y paz" durante 2013, en tanto que para la publicación internacional Forbes, en base al Instituto Nacional de Estadística y Geografía, Pachuca ostentó el primer lugar nacional en violaciones así como en lesiones, no considerados estos como delitos de alto impacto pero que colocaron a la capital hidalguense como uno de los municipios más inseguros del país.

Se implementó el Programa de Seguridad, Movilidad y Ordenamiento Vial (MoviParq), que contempla la gestión de espacios de estacionamiento en la vía pública por medio de la colocación de parquímetros en zonas de importante conflicto vehicular, causando descontento de la población.

Referencias

Enlaces externos

 H. Ayuntamiento de Pachuca de Soto — sitio web oficial

Nacidos en Pachuca de Soto
Miembros del Partido Revolucionario Institucional
Presidentes Municipales de Pachuca

Eleazar Eduardo García Sánchez


La plaza del Humilladero es una plazuela en el barrio de Palacio, perteneciente al distrito Centro de Madrid, delimitada al norte por la plaza de San Andrés, la costanilla de San Pedro y la calle del Almendro, y al sur por la plaza de Puerta de Moros y el inicio de las dos Cavas, por donde se prolonga como calle hasta la de Toledo. En su entorno se encuentran la iglesia de San Andrés y el Museo de los Orígenes (Casa de San Isidro).

Historia

En su estudio sobre Las calles de Madrid, Peñasco y Cambronero explican que este espacio en la cabecera de la calle del Humilladero no figura rotulado en los planos de Texeira (1656) ni de Antonio Espinosa de los Monteros (1769), quedando incluida bien en la plaza de San Andrés o en Puerta de Moros.

Plaza y calle reciben su nombre por la llamada cruz del humilladero de San Francisco, que Mesonero Romanos enuncia como Humilladero de Nuestra Señora de Gracia.

Relata Pedro de Répide, ampliando la información de Mesonero en El antiguo Madrid, que en la esquina de la Plazuela de la Cebada a Puerta de Moros (espacio que luego sería llamado plaza del Humilladero) estuvo el templo de la Vera Cruz y Santa María de Gracia, levantado por la cofradía de la Vera Cruz, fundada en el siglo  en el vecino convento de San Francisco y a partir de una ermita anterior. El relato semilegendario atribuye al caballero Francisco Ramírez la decisión, en 1540, de colocar una imagen de Santa María de Gracia en el templo que pertenecía a la congregación de la Vera Cruz, quedando ambas fundidas a partir de 1575. Casi un siglo después, con el derribo de esta iglesia, la imagen de la virgen fue trasladada al hospital y colegio de San Patricio de los Irlandeses, fundado en 1629 y situado al final de la calle del Humilladero, acabando seis años después en el edificio que la institución religiosa tomó en la misma calle pero con entrada por la de Toledo, inmueble cedido por el presbítero irlandés Demetrio O'Brien.

Habla también Répide de que por ser la plazuela del Humilladero uno de los pocos espacios abiertos en el primitivo trazado de callejuelas de la Morería, solía emplazarse en ella el conjunto ferial de columpios, tiovivos y barracas de la verbena de la Paloma.

Notas

Referencias

Bibliografía

Enlaces externos

Humilladero
Humilladeros

Plaza del Humilladero


රොබට් නොක්ස් යනු බ්‍රිතාන්‍ය මන්ත්‍රණ සභිකයෙක් සහ 1966 දී  බර්වික්-අපෝන්-ට්වීඩ් හී පුරපති විය. එම වසරේදී, වාර්තාගත වන ආකාරයට, නොක්ස්  විසින්,  නගරය වෙනුවෙන්,  සෝවියට් සංගමය හා සමගින්  සාම ගිවිසුමක් අත්සන් කලේ, 1850 ගණන් වල පැවැති ක්‍රිමියන් යුද්ධයෙහි සිට දෙපාර්ශවය අතර පැවතුනා යැයි සැලකෙන ගැටුම්කාරී තත්ත්වයක් සමථයකට පත් කිරීමටය (1922 ට පෙර, එනම් සෝවියට් සංගමය නිමැවීමට පෙර,සෝවියට් සංගමයෙහි පූර්වප්‍රාප්තික  රුසියානු  අධිරාජ්‍යය හා බර්වික් අතර ගැටුම්කාරී තත්ත්වයක් පැවතියා යැයි විශ්වාස කෙරෙයි).  කෙසේවෙතත්, බර්වික් බොරෝ කෞතුකාගාරයේ ජිම් හර්බර්ට් 2006 දී පැවසුවේ ගිවිසුමක් අත්සන් කල බවක් සමකාලීන පුවත්පත් වාර්තා විසින් සනාථ නොකරන බවත්, අත්සන් තැබුමට පැමිණී සෝවියට් නිලධාරියාට නොක්ස් පැවසුවායැයි පැවසෙන, "රුසියානුවන්ට පවසන්න දැන් ඔවුනට සාමයෙන් නිදියන්නට හැකි යැයි කියා" යන්න එසේ පැවසුවේද යන්න ස්ථීර කල නොහැකි බවත්ය.

ආශ්‍රිත

නෝතම්බර්ලන්ඩ් හී ස්ථානයන්හී පුරපතිවරු
බර්වික්-අපෝන්-ට්වීඩ් හී ජනයා

රොබට් නොක්ස් (දේශපාලනඥ)


Triada sumbră (conform denominării lui Paulhus și Williams, [The] dark triad )  este grupul următoarelor  trei tulburări de personalitate, narcisism, machiavelism și psihopatie.  Utilizarea termenului sumbru (în original dark) implică că acei oameni ce au "scoruri ridicate" (deci probabilități trecând bine de 50% în a avea toate cele trei tulburări), au o probabilitate ridicată în a avea o personalitate malefică.

Pe scurt, cele trei componente ale tridei sumbre sunt,
 Narcisismul este caracterizat de megalomanie, mândrie, egotism și lipsa empatiei.
 Machiavelismul este caracterizat de manipulare psihologică și exploatarea celorlalți în propriul interes, o cinică desconsiderare a moralității, cu o concentrare pe realizarea unui  și înșelăciune.
 Psihopatia este caracterizată de , impulsivitate, egoism, nesimțire și lipsă de remușcare.

Istoric

Referințe, note

Bibilografie

Legături externe

Triada sumbră


Folgend die Ergebnisse und Platzierungen bei den Commonwealth Games 1994 im Dameneinzel im Badminton.

1. Runde
  Kuak Seok Choon –  Chalise Jordan: 11-0 / 11-2
  Debra O'Connor –  Tammy Jenkins: 1-0 / 1-0
  Rachael Phipps –  Dayo Oyewusi: 11-8 / 11-2
  Wong Chun Fan –  Marie-Josephe Jean-Pierre: 11-2 / 11-3
  Christine Leyow –  Jennifer Seitshiro: 11-0 / 11-4
  Claire Henderson –  Tlamelo Sono: 11-1 / 11-0
  Esther Loh –  Gudrun Murray: 12-10 / 11-0
  Lina Fourie –  Amanda Carter: 12-11 / 11-12 / 11-6
  Cheng Yin Sat –  Beverly Tang Choon: 11-5 / 11-7
  Rhonda Cator –  Terry Leyow: 11-1 / 11-2
  Jennifer Williamson –  Bisi Tiamiyu: 11-6 / 11-0
  Anne Gibson –  Augusta Phillips: 11-6 / 11-3
  Heather Poole –  Ann Stephens: 1-0 / 1-0
  Lisa Campbell –  Sheree Jefferson: 12-11 / 11-1
  Bianca Kustner –  Tebogo Modisane: 11-0 / 11-2
  Leong Yeng Cheng –  Fauziah Mohd Salleh: 11-0 / 11-2
  Kelly Morgan –  Martine Hennequin: 11-5 / 11-2
  Ella Scholtz –  Juniah Safar: 11-6 / 11-1
  Aileen Travers –  Lenora Headley: 11-0 / 11-0
  Maria Leyow –  Sabrina Cassie: 11-7 / 11-4
  Jayne Plunkett –  Tjiyapo Mokobi: 11-1 / 11-0
  Obiageli Olorunsola –  Tracey Thompson: 11-1 / 12-11

2. Runde
  Zarinah Abdullah –  Heidi Spinas: 11-2 / 11-0
  Debra O'Connor –  Kuak Seok Choon: 12-10 / 11-1
  Song Yang –  Rachael Phipps: 11-1 / 11-1
  Wong Chun Fan –  Christine Leyow: 11-2 / 11-2
  Joanne Muggeridge –  Claire Henderson: 11-3 / 11-1
  Lina Fourie –  Esther Loh: 11-3 / 11-6
  Si-an Deng –  Cheng Yin Sat: 11-5 / 11-7
  Rhonda Cator –  Jennifer Williamson: 11-0 / 11-5
  Anne Gibson –  Heather Poole: 11-8 / 11-1
  Lisa Campbell –  Chan Oi Ni: 11-3 / 11-4
  Leong Yeng Cheng –  Bianca Kustner: 11-9 / 11-8
  Suzanne Louis-Lane –  Kelly Morgan: 12-10 / 12-10
  Aileen Travers –  Ella Scholtz: 11-0 / 11-1
  Rhona Robertson –  Maria Leyow: 11-2 / 11-1
  Obiageli Olorunsola –  Jayne Plunkett: 5-11 / 11-8 / 11-8
  Denyse Julien –  Diana Knekna: 11-3 / 11-1

Ergebnisse

Endstand

Weblinks
 Medaillengewinner der Commonwealth Games
 thecgf.com
 tournamentsoftware.com

Badminton
1994
Badminton 1994
Badmintonwettbewerb in Victoria (British Columbia)
Frauenbadmintonwettbewerb

Commonwealth Games 1994/Badminton (Dameneinzel)


El 10 de abril de 1860 se llevan a cabo los escrutinios por el Congreso de la República, siendo las primeras en que el pueblo acude a votar en forma directa y secreta después de la Independencia, bajo la vigencia de la Constitución del 31 de diciembre de 1858, en plena Guerra Federal. Votaban los venezolanos varones mayores de 20 años o casados. Para elegir al sucesor de Julián Castro Contreras. En estos comicios resultó vencedor el escritor Manuel Felipe de Tovar con el 87.2% de los sufragios.

Candidatos
Para estos comicios se presentaron tres aspirantes, los cuales eran:

 Manuel Felipe Tovar
 Pedro Gual
 José Antonio Páez

Resultados

Presidente

Manuel Felipe Tovar se convirtió así en el primer Presidente elegido por los venezolanos, ya que hasta entonces el Congreso designaba al Presidente. La juramentación se llevó a cabo el 12 de bril de 1860, en el Iglesia de San Francisco sede del Congreso.

Vicepresidente

Véase también

 Constitución de Venezuela de 1858
 Guerra Federal

Referencias

Elecciones presidenciales de Venezuela
Venezuela
Venezuela en 1860
Pedro Gual

Elecciones presidenciales de Venezuela de 1860


عبد الرحمن عزيز الشمري الملقب بالاخطبوط هو حارس مرمى. عماد الشمري هو حارس مرمى نادي ام صلال القطري سابقًا و يذكر ان عماد لعب لعدة انديه و هي السد القطري و الشمال القطري الى ان وصل الى ام صلال القطري فقد حقق معا ام صلال المركز الثالث في الدوري القطري موسم 2006 / 2007 و كأس الامير موسم 2007/ 2008 و الوصول الى نصف نهائي دوري ابطال آسيا و كأس الشيخ جاسم و يذكر ان عماد الشمري قد تألق معا ام صلال موسم 2007/ 2008 و تألق في نهائي كأس الامير حيت تصدى عماد الى ركلتين جزاء و اهدا ام صلال الكأس الاغلى في قطر

مراجع

لاعبو كرة قدم رجالية قطريون
حراس مرمى كرة قدم رجالية
أشخاص على قيد الحياة
لاعبو دوري الدرجة الثانية القطري
لاعبو دوري نجوم قطر
لاعبو كرة قدم قطريون
لاعبو نادي أم صلال
لاعبو نادي السد (قطر)
لاعبو نادي الشمال
لاعبو نادي مسيمير
مواليد 1400 هـ
مواليد 1980

عماد الشمري


Grmolika caklenjača (grmoliki omakalj, šćulac divlji; lat. Salicornia fruticosa, sin. Arthrocnemum fruticosum), manji grm iz porodice štirovki, nekada uključivan u danas nepriznati rod omakalj (Arthrocnemum).

Narasste do 100 cm visine a rasprostranjen je po južnoj Europi, a najsjevernije u zapadnoj Francuskoj. Voli slana staništa uz more s pjeskovitim ili šljunkovitim tlom, povremeno kraće vrijeme izloženo morskoj vodi.

Stabljika može biti uspravna ili puzajuća, kod mlađe biljke plavkasta i mesnata a što je više starija to je drvenastija i crvenkastija. Listovi su joj sitni i nasuprotni. Jeastiva je i ljekovita (mladi listovi se kuhaju) a djeluje kao čistač crijeva, te olakšava defekaciju i pojačava mokrenje. U ustima je hrskava, a kad se gazi po njoj pucketa kao da se gazi po staklu.

Sinonimi
 Arthrocnemum fruticosum (L.) Moq.; Chenop. Monogr. Enum.: 111 (1840)
 Salicornia anceps Lag.; Mém. Pl. Barrill.: 52 (1817)
 Salicornia arabica L.; Sp. Pl.: 3 (1753)
 Salicornia deserticola A.Chev.; Rev. Int. Bot. Appl. Agric. Trop. 14: 804 (1934)
 Salicornia equisetifolia Willd. ex Moq.; Prodr. [A. DC.] 13(2): 145 (1849)
 Salicornia europaea var. fruticosa L.; Sp. Pl.: 3 (1753)
 Salicornia frutescens Friedrich ex Ung.-Sternb.; Atti Congr. Int. Bot. Firenze 1874: 296 (1876)
 Salicornia fruticosa (L.) Hill; Brit. Herb. 482 (1756), isonym
 Salicornia glauca Stokes; Bot. Mat. Med. 1: 8 (1812)
 Salicornia sempervirens Sauvages ex Steud.; Nom. ed. I. 714 (1821), nom. inval.
 Sarcocornia fruticosa (L.) A.J.Scott; Bot. J. Linn. Soc. 72: 367 (1977 publ. 1978)
 Sarcocornia fruticosa var. deflexa (Rouy) Lahondere & Gamisans; Candollea 43: 368 (1988)

Izvori

Vanjske poveznice

Caklenjača
Flora Europe
Flora Afrike
Flora Azije
Flora Hrvatske

Grmolika caklenjača


තාක්‍ෂණය අපගේ ජීවිතයයි ඔබට අපගේ බ්ලොග් අඩවියෙන් තාක්‍ෂණ ලෝකයේ සෑම දෙයක්ම සොයාගත හැකිය. රොබෝ තාක්ෂණය, මෘදුකාංග, යෙදුම්, ඉතිහාසය සහ අපූරු ලෝකය. ඔබට පැරණි තාක්ෂණික ලෝකයේ ඕනෑම දෙයක් අප සමඟ ලබා ගත හැක. අදම අප හා එක්වන්න. තාක්ෂණය සඳහා සූදානම්.subscribe Us

Biography
SL Tech Chaser  Thinuka Vinjaya Wickramanayakaවිසින් සාදන ලද තාක්ෂණ සමාගමකි . අපගේ බ්ලොග් අඩවියෙන් ඔබට තාක්ෂණික ලෝකයේ සෑම දෙයක්ම ලබා ගත හැකිය. රොබෝ තාක්ෂණය, මෘදුකාංග, යෙදුම්, ඉතිහාසය සහ අපූරු ලෝකය. ඔබට පැරණි තාක්ෂණික ලෝකයේ සෑම දෙයක්ම අප සමඟ ලබා ගත හැකිය.

Reference

SL Tech Chaser


King's College is a Catholic liberal arts college in Wilkes-Barre, Pennsylvania, United States. It is accredited by the Middle States Commission on Higher Education and located within the Diocese of Scranton.

History

King's College was founded in 1946 by Congregation of Holy Cross priests and brothers from the University of Notre Dame. The original mission of the college was to educate the sons of local miners and mill workers who lived in the Northeastern Pennsylvania region. The college's Administration Building indicates the links to the coal mining industry: Built in 1913, it was designed by Daniel Burnham of Chicago to serve as the headquarters of the Lehigh Valley Coal Company.

The college's chapel, The Chapel of Christ the King, is located on West North Street.  It features a 4,200-pound anthracite altar, highlighting the relationship between the coal industry and the college. It was created for King's in 1954 by renowned African-American sculptor and Wilkes-Barre resident, C. Edgar Patience.

In June 1972, massive flooding occurred in downtown Wilkes-Barre. Rains from Tropical Storm Agnes caused the neighboring Susquehanna River to overflow and flood most of the campus.

Presidents

Campus

The campus covers nearly 50 acres in downtown Wilkes-Barre (adjacent to the Susquehanna River). Situated at the center of the campus, Monarch Court is the site of many campus community activities. The court includes a brick-paved area that encompasses a large King's Block K, also in brick, at its center. Each of the bricks surrounding the K is engraved with the names of students, alumni, and local businesses.

The Richard Abbas Alley Center for Health Sciences is home to academics programs such as Physician Assistant Studies, Athletic Training, and Exercise Science. It also includes student residences, an art and cultural display center, and a Chick-fil-A restaurant.

Many of King's athletic teams train and compete two miles from campus at the Robert L. Betzler Athletic Complex, a 33.5-acre athletic facility that includes McCarthy Stadium, a field house, and fields for baseball, softball, men's and women's soccer, football, and field hockey.

Administration
  Administration Building   – 133 North River Street

College halls
 Luksic Hall – corner of West Jackson and North Franklin Streets
 Benaglia Hall – North Franklin Street
 Hafey-Marian Hall – West Jackson Street (also located near the center of the campus)
 Holy Cross Hall – located near Monarch Court
 Hessel Hall – located near Monarch Court
 Esseff Hall – corner of North Main and West Jackson Streets
 Flood Hall – corner of Harrison and West North Streets
 Alumni Hall – corner of East Jackson and North Main Streets
 O'Hara Hall – corner of North Main and North Streets
 Richard Abbas Alley Center for Health Sciences – Wilkes-Barre Public Square

College courts
 Monarch Court – located near the center of the campus
 Moreau Court – located near West North Street
 Regina Court – located between Esseff Hall and the Sheehy-Farmer Campus Center

College centers and school(s)
 The William G. McGowan School of Business – King's undergraduate business school
 Mulligan Physical Science Center – located behind the Administration Building (adjacent to the Theater)
 Charles E. & Mary Parente Life Sciences Center – corner of North River and West Jackson Streets
 Gym|Scandlon Physical Education Center – North Main Street
 Hessel Hall, Office of Admission – North Franklin Street
 Sheehy-Farmer Campus Center – located behind the Library and Esseff Hall

College houses
 John J. Lane House – North Franklin Street
 Kilburn House – North Franklin Street (formerly used as the college president's home)
 Sherrer House – corner of Spencer and North Franklin Streets

College places of interest
 The Chapel of Christ the King at the George and Giovita Maffei Family Commons - West North Street
 Maffei Theatre – located in the Administration Building
 D. Leonard Corgan Library – West Jackson Street
 Campus Ministry Center- corner of West Jackson and North Franklin Streets

College community buildings
 Holy Cross Community – North Franklin Street
 Holy Cross Community/Student Housing – North Franklin Street

Miscellaneous buildings
 Environmental Studies – located behind Benaglia Hall
 Alumni Engagement and Experience – North Franklin Street
 Human Resources – North Franklin Street
 Study Abroad – North Franklin Street
 Maintenance – Harrison Street (behind the gym)

Academics

King's College is an independent, coed, four-year Catholic college with 2,130 students. Founded in 1946 by Congregation of Holy Cross priests and brothers from the University of Notre Dame. King's academic programs are recognized by leading accrediting agencies, including the Association to Advance Collegiate Schools of Business (one of only 48 undergraduate schools of business in the country with this accreditation), the National Council for the Accreditation of Teacher Education, the Commission of Accreditation of Healthcare Management Education, the Accreditation Review Commission on Education for Physician Assistants, the Commission on Accreditation of Athletic Training Education, and the Middle States Commission on Higher Education.

King's grants bachelor's degrees in 40 majors (business, education, humanities, sciences, social sciences, and allied health programs), 11 concentrations, and seven pre-professional programs. All of the degree programs at King's encourage students to develop practical experience and skills that prepare them to pursue rewarding and successful careers. The college's newest programs include civil and mechanical engineering and nursing. The average class size is 18 with a student-to-faculty ratio of 12:1. The average GPA for entering first-year students is 3.4.

The college has 152 full-time and 77 part-time faculty members. Eighty-five percent of full-time faculty members have PhD or an equivalent terminal degrees (graduate assistants do not teach courses). Seventy percent of all enrolled students graduate from King's, and 99 percent of graduates are employed or attend graduate school within six months of graduation. King's also offers a Master of Science (M.S.) degree in health-care administration, a Master of Education (MEd) degree in reading or curriculum and instruction, and a five-year physician assistant studies program leading to a master's degree.

Student life

The college has more than fifty student organizations. King's 25 NCAA Division III teams include men's baseball, basketball, football, ice hockey, golf, lacrosse, soccer, swimming, tennis, track & field, and wrestling. Women's sports include basketball, field hockey, ice hockey, lacrosse, soccer, softball, swimming, tennis, track & field, and volleyball. The college also offers rugby and cheerleading as club sports. Intramural sports include basketball, flag football, indoor soccer, racquetball, and dodgeball.

Other co-curricular activities include academic clubs in almost every department: the King's Players (theater), Cantores Christi Regis (choir), Campus Ministry, the Experiencing the Arts Series, The Crown (student newspaper), the Regis (yearbook), and The Scop (literary magazine).

The college offers traditional dormitory housing and apartments. Traditional dorms include Esseff Hall (female freshmen only), Holy Cross Hall (male freshmen only), and Luksic Hall (a co-ed residence hall). Apartments include Alumni Hall (a four-story co-ed building), Flood Hall (co-ed), John Lane House (a three-story home), Gateway Corners (a three-story co-ed), and North Franklin Street (co-ed).

Extracurricular activities

Clubs and organizations
King's College recognizes 46 clubs and organizations. These clubs focus on academics (Biology Club and Psychology Club), service (Knights of Columbus, and Sigma Kappa Sigma), health related organizations (Sports Medicine Society), arts and sciences, international (Multicultural/International Club), media and publishing (Media Club), music and arts (Campion Society), and special interests (Student Allies For Equality, Anime Club, Young Americans for Liberty).

Media and publications

The King's College student-run radio station, WRKC ("Radio King's College") focuses on music but also covers live athletic events and sponsors a news program. . The college also sponsors The Crown, a weekly student newspaper. King's literary magazine, The Scop, is published twice every year and accepts written and visual submissions from current students and alumni.

The college has a closed-circuit campus television station, KCTV 10, which broadcasts shows such as a talk show ("King's Live"), a music competition ("King's Idol"), news, and sports.

Athletics

King's Division III teams include men's baseball, basketball, football, ice hockey, golf, lacrosse, soccer, swimming, tennis, track & field, and wrestling. Women's NCAA sports include basketball, field hockey, ice hockey, lacrosse, soccer, softball, swimming, tennis, track & field, and volleyball. The college also offers rugby & cheerleading as club sports. Intramural sports include basketball, flag football, indoor soccer, racquetball, and dodgeball.

Notable alumni
 Joseph James Farnan, Jr., United States federal judge
 Mark Ciavarella, former Luzerne County President Judge Court of Common Pleas, convicted in Kids for cash scandal, sentenced to 28 years in Federal Prison
 Frank G. Harrison, former United States Congressman
 Donora Hillard, author
 Pat Kennedy, former head basketball coach at several NCAA Division I programs, including Florida State University and DePaul University
 Thomas M. Leighton, former Wilkes-Barre mayor
 Santo Loquasto, Tony Award winning Broadway set and costume designer
 Bob MacKinnon Jr., Basketball Coach
 Francis T. McAndrew, psychologist/professor/author
 William G. McGowan, former MCI Communications chairman (Known for breaking up the Bell Telephone Company monopoly)
 Patrick J. Murphy, Under Secretary of the Army and Chief Management Officer (CMO); former United States Congressman
 Raphael J. Musto, former Pennsylvania state senator and former U.S. Congressman
 James L. Nelligan, former United States Congressman (later donated records to college as part of the Dan Flood/James Nelligan Archives)
 Paul F. Nichols, former member of the Virginia House of Delegates
 Thomas J. O'Hara, Provincial of the U.S. Province of Priests and Brothers of the Congregation of the Holy Cross; former president of King's College
 Thomas Tigue, former Pennsylvania State Representative

References

External links

 Official website
 Official athletics website

Holy Cross universities and colleges
Catholic universities and colleges in Pennsylvania
Liberal arts colleges in Pennsylvania
Universities and colleges established in 1946
Buildings and structures in Wilkes-Barre, Pennsylvania
Universities and colleges in Luzerne County, Pennsylvania
1946 establishments in Pennsylvania

King's College (Pennsylvania)


Naab je rijeka na jugu Njemačke u Bavarskoj, duga 97,5 kilometara. Lijevi je pritok Dunava.

Karakteristike

Ako se računa i dužina njenog glavnog pritoka Waldnaaba, duljina rijeke Naab je 160 km.
Rijeka se formira sutokom Waldnaaba i Haidenaaba kod grada Luhe-Wildenaua nedaleko češko- njemačke granice.

Od tamo teče prema jugu, preko gradova Nabburg, Schwandorf i Burglengenfeld do ušća u Dunav kod Regensburga.

Naab je svoje korito probila kroz vapnenačka brda Bavarskih Jura, što ga čini popularnim izletištem u tom području.

Izvori

Literatura

 Die Naab – mit Waldnaab, Fichtelnaab, Haidenaab. (2004) Luftbildband, 132 Seiten, Pustet, Regensburg, 2004.
 Die Naab – Leben am Fluß im Wandel der Zeit. (1998) Buch & Kunstverlag Oberpfalz, Amberg,´

Rijeke u Njemačkoj
Pritoke Dunava

Naab


FC Hegelmann er en litauisk fodboldklub fra Kaunas.

Holdets farver er blå og hvid. Klubben har hjemmebane på NFA stadion (kapacitet 1.000).

Historiske slutplaceringer

Klub farver
 Hvid og blå

Trøjer

Nuværende trup

|-----
! colspan="9" bgcolor="#B0D3FB" align="left" |
|----- bgcolor="#DFEDFD"

|-----
! colspan="9" bgcolor="#B0D3FB" align="left" |
|----- bgcolor="#DFEDFD"

|-----
! colspan="9" bgcolor="#B0D3FB" align="left" |
|----- bgcolor="#DFEDFD"

Trænere
  Vytautas Masaitis, (2018–2019)
  Artūras Ramoška (2020)
  Andrius Skerla (siden 2021)

Noter

Eksterne kilder/henvisninger
 fchegelmann.com
 Facebook

Fodboldklubber i Litauen
Etableret i 2009

FC Hegelmann


Wolfgang Birkenfeld (* 7. September 1932 in Nordhausen; † September 2011) war ein deutscher Historiker und Hochschullehrer.

Leben
Birkenfeld, der eine Zeit lang auch einer Tätigkeit als Lehrer nachging, lehrte, nachdem er zuvor in Braunschweig (ab 1962 an der Pädagogischen Hochschule) und Duisburg wirkte, ab 1972 an der Universität Siegen. Dort lehrte er bis 1997, dem Jahr seiner Emeritierung, Neueste Geschichte und Didaktik der Geschichte. Zwischenzeitlich hatte er auch die Funktion des Dekan des Fachbereichs I (Sozialwissenschaften, Philosophie, Theologie, Geschichte, Geographie) inne.

Birkenfeld galt als einer der bedeutendsten Schulbuchautoren Deutschlands. Unter anderem wirkte er an der Reihe Die Reise in die Vergangenheit mit. Dieses Geschichtsbuch wurde mit einer Auflage in Millionenhöhe verlegt und ins Japanische übersetzt. Auch war er Bearbeiter des Westermann Geschichtsatlas.

Veröffentlichungen
 Der synthetische Treibstoff 1933–1945, Musterschmidt-Verlag, Göttingen

Weblinks
 Nachruf auf Prof. Dr. Wolfgang Birkenfeld auf www.uni-siegen.de, abgerufen am 23. März 2012

Einzelnachweise

Hochschullehrer (Universität Siegen)
Neuzeithistoriker
Geschichtsdidaktiker
Person (Nordhausen)
Deutscher
Geboren 1932
Gestorben 2011
Mann

Wolfgang Birkenfeld


Ezerçe (Bulgarca: Езерче Ezerche), Bulgaristan'nın kuzeydoğusunda bulundan Razgrad ilinde Tsar Kaloyan belediyesine bağlı bir Türk köyü. Köy halkı Oğuzların Avşar boyunun Karamanlı cemaatine mensuptur.

Dış bağlantılar

Bulgaristan'daki köyler

Ezerçe


Die Igreja de São Miguel ist die katholische Pfarrkirche von Martinchel (Portugal).

Geschichte
Eine Kirche bestand vermutlich bereits im 17. Jahrhundert im Ort. 1959 wurde die Kirche rekonstruiert und am 26. Juli des gleichen Jahres geweiht.

Beschreibung
Die Kirche auf rechteckigem Grundriss besteht aus einem Schiff, Chor, Anbauten sowie einem Glockenturm an der rechten Seite. Die Hauptfassade ist nach Südosten ausgerichtet. Im Giebel befindet sich ein lateinisches Kreuz.

Weblinks

Martinchel
Martinchel
Martinchel

Igreja de São Miguel (Martinchel)


Lisca Bianca je nenaseljeni otočić u Liparskom otočju. Otočje se nalazi sjeverno od Sicilije, u Tirenskom moru, u Italiji.

Najbliži veći otok je Panarea, oko 3 km zapadno. Administrativno, otok pripada općini Lipari.

Geologija
Lisca Bianca, kao i susjedni otočići Bottaro, Dattilo, Lisca Nera i brojne hridi, su ostaci ugaslog vulkanskog grotla nastalog prije 130 000 godina. U prošlosti, ovi su otočići vjerojatno bili povezani u jedno kopno, možda čak i spojeni s Panareom. No, utjecaj atmosferskih prilika i uzdizanje i spuštanje tla (pojava karakteristična za ovo otočje) učinili su da danas postoji niz manjih otoka. Smatra se da je ovaj proces završen prije oko 10 000 godina.

Lisca Bianca sastoji se od vulkanskih materijala kao što je ritolit, a svojstvenu bijelu boju duguje kemijskim promjenama zbog već ugaslih kiselih fumarola. U prošlosti se otok koristio i kao kamenolom aluma.

Flora i fauna
Na otoku raste endemska eolska kamilica (Anthemis aeolica), s visokim rizikom od izumiranja.

Znanstvenici nisu posve sigurni da je eolska kamilica uistinu zasebna vrsta, možda se radi o morskoj kamilici (Anthemis maritima).

Među najčešćim životinjama su poljski gušter (Podarcis sicula, u podvrsti koja je prisutna samo na ovom otoku i zato se naziva Podarcis sicula liscabiancae), zidni macaklin (Tarentola mauritanica) i bradavi gecko (Hemidactylus turcicus). Na otoku se gnijezdi galeb klaukavac (Larus michahellis). Tu su i kukci iz rodova Messor i Otiorhynchus.

Godine 1991., Lisca Bianca je, zajedno s ostalim manjim otočićima oko Panaree, proglašena integralnim prirodnim rezervatom, uz zabranu iskrcavanja, osim u znanstvene svrhe.

Brodska olupina
U blizini otoka, na morskom dnu, na dubini između 25 i 40 metara, nalazi se olupina britanskog teretnog broda Llanishen, potonulog 1885. godine, čiji su pramčani i krmeni dijelovi još uvijek dobro očuvani. Lisca Bianca je jedini brodolomni otok na Liparskim otocima kojemu posjet, uz mjere opreza, nije zabranjen.

Film L'avventura

Lisca Bianca ima sporednu ulogu u filmu Michelangela Antonionija L'avventura (1960.), u kojem Anin lik (kojeg glumi Lea Massari) misteriozno nestaje tijekom zaustavljanja broda na ovom otoku.

Izvori

Vanjske poveznice

Liparski otoci

Lisca Bianca


Wayne Michael Coyne (born January 13, 1961) is an American musician.  He is the lead vocalist, guitarist, keyboardist, bassist, theremin player and songwriter for the band the Flaming Lips.

Early life
Coyne was born in Pittsburgh, Pennsylvania, United States, the son of Thomas Coyne and Dolores "Dolly" Jackson. The fifth of six children of an Irish Catholic family, Coyne moved with his family from Pittsburgh's Troy Hill neighborhood to Oklahoma in early 1961. Coyne grew up in Oklahoma City. Coyne preferred listening to music and playing pickup football. He, his sister, and his brothers dubbed themselves "The Fearless Freaks" for their brutal backyard football games. Tommy Coyne, Coyne's older brother, described the games as a "semi-civilized gang fight."

In 1977, while in high school, Coyne began working as a fry cook for a Long John Silver's restaurant in Oklahoma City. During his second year of employment, there was a rash of robberies in Oklahoma City. The restaurant was robbed and Coyne and other employees were held at gunpoint and forced to lie on the ground. Coyne was certain he was going to die. The assistant manager could not open the restaurant's safe, however, and the robbers eventually fled the scene.  Coyne believes "this is really how you die...one minute you're just cooking up someone's order of French fries and the next minute you're laying on the floor and they blow your brains out. There's no music, there's no significance, it's just random." Coyne continued working at Long John Silver's until 1990.

With the Flaming Lips

Coyne formed the Flaming Lips in 1983 with brother Mark singing lead, Michael Ivins on bass guitar, and Richard English on drums. Mark later left the band and Wayne assumed vocal duties. Wayne and Michael have been the only two constant members of the band since its founding. (According to allmusic.com Coyne "became the primary singer and songwriter" of the band.)   According to an article in the September 16th, 1993 issue of Rolling Stone Mark and Wayne Coyne came up with the name "The Flaming Lips" as a reference to a rumor of a high school classmate who contracted genital herpes after receiving cunnilingus from a partner with active cold sores. Wayne remarked on this unsubstantiated claim:When Mark and I were in, I think it was Junior Year in High School, there was a rumor about this girl who got herpes from this guy at a party. He went down on her with a cold sore. I don't think we knew the girl, and I'm not sure if she even existed, you know how kids just spread bullshit. But when we were thinking of band names one night over a pack of Schlitz and some left-handed cigarettes and remembered how we joked that they both had "Flaming Lips" and it just stuck.During large-crowd festival performances, Coyne makes his entrance by descending from an alien mother ship (a nod to Parliament-Funkadelic) in a bubble and floats across the audience. Coyne has also been known to pour fake blood down his face via a hidden tube during live shows. Coyne does this to pay homage to a famous picture of Miles Davis who, after a performance, had blood on his suit because a police officer had beaten him during the show.

Flaming Lips concerts also feature confetti cannons, lasers, laser pointers, images projected on to a screen, dozens of large balloons, a stage filled with dancers dressed as aliens, yetis, the gloves etc. Before performing, Coyne can be seen helping the stage crew. Their performances have been likened to psychedelic experiences rather than simply music shows, a tradition that goes back to the band's formation.

Experimental art

In 1996 and 1997, Coyne developed "The Parking Lot Experiments," where forty different tapes were distributed. The band instructed forty cars to start the tapes at the same time, resulting in a surround sound. Over 1,000 people gathered in a parking lot for this experiment.

The parking lot experiments led to the experimental album Zaireeka, which is made up of four stereo tracks, each on four different CDs. The four CDs are meant to be played simultaneously in order to hear the complete tracks. Coyne believes Zaireeka embraces "...a kind of anarchy in art. It was like an art happening – you have to bring four sound systems together. Sometimes you get great synchronicity; other times, it sounds haphazard. You get to hear music in a whole new way."

At the New Year's Eve Freakout  in Oklahoma City on January 1, 2010, Coyne instructed the audience to set their cell phone alarms for 12:55 a.m. When the alarms went off, the alarm sounds were drowned out by cheering. Coyne remarked that "someone has a loud fucking iPhone."

In October 2010, Coyne created a screen print using his own blood. The poster commemorated The Flaming Lips' appearance at the Austin City Limits Music Festival. It has a picture of a skull drawn in a Wes Wilson style. Coyne printed it using his blood collected in a vial. The frontman stated, "We thought it would be silly to use chicken blood or something, they don't need to sacrifice their vital fluids any more than I need to" Livemusic.fm

In February 2017, Coyne debuted an art exhibit at the Waterloo Center for the Arts in Waterloo, Iowa called "Works by Wayne Coyne". The exhibit featured The King's Mouth, a 14-minute light attraction you can enter and enjoy.

Directorial debut
Coyne began making his science fiction film, Christmas on Mars, in 2001. It was a low budget project and principal photography was shot on a set in his backyard. The different parts of the spaceship set were built by Coyne.

The film tells the story of the first Christmas on a colonized Mars. In the film, Coyne plays a super-being who is curious about a baby being born on Mars.

Christmas on Mars was shown for the first time at the Sasquatch! Music Festival in a circus tent. The Flaming Lips took the tent on tour, showing the movie after each performance. "The concept was to come up with another one of those midnight movies, like The Rocky Horror Picture Show that I went to see as a teenager, all toked up, before the days of cable."

Other projects and appearances

Bradley Beesley directed a 2005 film about Coyne and the Flaming Lips, The Fearless Freaks, which features much footage of Coyne's early life, as well as his narration about his experiences in the band.
In 2003, Coyne provided vocals on "The Golden Path" by The Chemical Brothers.  This track was released on the Singles 93-03 album (CD1, Track 13).
In 2005, Coyne recorded "Marching the Hate Machines (Into the Sun)" with the electronic-duo Thievery Corporation on their album The Cosmic Game.
On May 24, 2006, a video of Coyne was shown at the graduation ceremony at his old high school, the Classen School of Advanced Studies in Oklahoma City, Oklahoma. In the video he spoke of not being a high school graduate, working at Long John Silver's, selling marijuana out of his apartment, and the value of life experience.
In 2006, Coyne appeared in a Swedish music program called 'Musikministeriet' ('The Ministry of Music'). He was featured in every episode, beginning and ending each one with a few eloquent words about that particular episode's theme, and his opinions about it.
On January 1, 2007, Coyne appeared in Pasadena, California's annual Rose Parade on the "Oklahoma Rising" float with members of the Flaming Lips, and other celebrities who claim Oklahoma as their native state, including astronaut John Herrington, 2006 Miss America Jennifer Berry, as well as the creator of "Desperate Housewives", Marc Cherry. It was the state's centennial birthday.
Coyne and The Flaming Lips guest starred in an episode of the television show Charmed.
Coyne and The Flaming Lips appeared on an episode of Beverly Hills, 90210, playing at the Peach Pit. They sometimes show the clip at live concerts.
Coyne sings on the opening track, "Revenge", of Danger Mouse and Sparklehorse's album with David Lynch, "Dark Night of the Soul".
Coyne sings on the track "Colossal Gray Sunshine" of Faultline's album Your Love Means Everything.
Coyne contributed several tracks to Kesha's second album, Warrior, including tracks titled "You Control My Heart" and "Past Life." They also worked on Lipsha.
On August 16, 2012, Coyne appeared on The Colbert Report for an interview by Stephen Colbert and a performance with the Flaming Lips on the deck of the USS Intrepid as part of "Stephest Colbchella '012: Rocktaugustfest".
On March 12, 2013, Coyne appeared on a Virgin Mobile advertisement. In the commercial Coyne attempts to brainwash the viewer into switching mobile phone plans.
 Coyne appears on the track "The Perfect Life" on Moby's album Innocents released in October 2013.
Coyne wrote and illustrated the comic book "The Sun is Sick", which was published in April 2013.

Personal life
Coyne lives on a compound of four houses in the same neighborhood in which he grew up. Each Halloween, Coyne dresses up to scare trick-or-treaters who come to his home. He feels that it is good to scare children, because when they grow older, there are things "that are horribly scary . . . you can't just run away from them or turn on a light and it runs away." Though an atheist, Coyne states: "I wish I did believe in God. It would be a great relief to think, 'God'll take care of it. God'll put gas in the car tomorrow.'"

In 2012 Coyne separated from his common-law wife, J. Michelle Martin-Coyne. In September 2013, Martin-Coyne filed for divorce on the grounds of "irreconcilable incompatibility." The two had no children together and disagree on how long they lived together (Martin-Coyne claiming since 1989, Coyne since 2004).

Coyne began dating Katy Weaver in 2012. The two got engaged in September 2018 and in November 2018 announced they were expecting their first child together. They got married January 5, 2019, in downtown Oklahoma City. In June 2019, Coyne and Weaver welcomed their first child, a son, named Bloom Bobby Coyne. On March 13, 2022 the Coynes announced the arrival of a second son named Rex Roses Coyne.

References

External links

Official bio from The Flaming Lips website
IMDB on Fearless Freaks
2006 OKC Classen Commencement Speech Part 1 on YouTube
2006 OKC Classen Commencement Speech Part 2 on YouTube
Wayne Coyne Interview in SPIN's January '09 Issue
2009 Wayne Coyne Interview on RocknRollDating.com
Intrepidly Odd: An Interview with Wayne Coyne

1961 births
Living people
American male singers
American rock guitarists
American male guitarists
American atheists
Classen School of Advanced Studies alumni
Musicians from Pittsburgh
Musicians from Norman, Oklahoma
The Flaming Lips members
Alternative rock guitarists
American experimental musicians
20th-century American singers
21st-century American singers
American alternative rock musicians
Alternative rock singers
Songwriters from Oklahoma
Songwriters from Pennsylvania
Singers from Pennsylvania
20th-century American guitarists
21st-century American guitarists
Singers from Oklahoma
Grammy Award winners
Guitarists from Pennsylvania
Guitarists from Oklahoma
Theremin players
Electric Würms members

Wayne Coyne


The Tura (), also known as Dolgaya (Long River, ) is a historically important Siberian river which flows eastward from the central Ural Mountains into the Tobol, a part of the Ob basin. The main town on it is Tyumen.

Description
From about 1600 to 1750 the Tura was the main entry point into Siberia. Most people and goods entering or leaving passed through the customs house at Verkhoturye. There are a number of mining towns in the upper Tura basin.

Geography
It is located in the Sverdlovsk Oblast and Tyumen Oblast in Russia. It is  long with a drainage basin of . The Tura is navigable within  of its mouth. It freezes up in late October through November and stays under the ice until April or the first half of May.

The Tura basin is bounded on the west by the Ural Mountains with the city of Perm, on the north by the Tavda basin, on the east by the Tobol with the city of Tobolsk and on the south by the Iset basin with the city of Yekaterinburg.

The Tura flows north through Verkhnyaya Tura and Nizhnyaya Tura, receives an east-flowing river from the mining town of Kachkanar, flows east past Verkhoturye, turns east-southeast, receives the Tagil from the west, passes Turinsk, receives the east-flowing Nitsa, passes Tyumen, turns directly east, receives the east-flowing Pyshma from the south and joins the Tobol River southwest of Tobolsk.

The Tura basin is fan-shaped with the Tura on the north side and the Pyshma on the south.

References

Rivers of Sverdlovsk Oblast
Rivers of Tyumen Oblast
Ural Mountains

Tura (river)


Ryosuke Shindo (født 7. juni 1996) er en japansk fodboldspiller.

Han har spillet for flere forskellige klubber i sin karriere, herunder Hokkaido Consadole Sapporo.

Referencer

Eksterne henvisninger

Fodboldspillere fra Japan

Ryosuke Shindo


Pauline Fernando-Prévot (født 10. februar 1992) er en fransk cykelrytter. Som 23-årig i 2015 var hun den første cykelrytter, der samtidig var verdensmester i landevejscykling, cykelcross og cross country-cykling.

Eksterne henvisninger

Kvindelige cykelryttere fra Frankrig
Cykelryttere ved sommer-OL 2012
Cykelryttere ved sommer-OL 2016
Cykelryttere ved sommer-OL 2020
Deltagere for Frankrig ved sommer-OL 2012
Deltagere for Frankrig ved sommer-OL 2016
Deltagere for Frankrig ved sommer-OL 2020

Pauline Ferrand-Prévot


زاخارو (Ζαχάρω) هي مدينة في إليا في مقاطعة كينتريكي إلادا في اليونان.

يبلغ عدد سكانها حوالي 5475   نسمة.

المراجع

أماكن مأهولة في إيليا
مدن اليونان

زاخارو

بلديات غرب اليونان

زاخارو


In mathematics, in the study of dynamical systems with two-dimensional phase space, a limit cycle is a closed trajectory in phase space having the property that at least one other trajectory spirals into it either as time approaches infinity or as time approaches negative infinity. Such behavior is exhibited in some nonlinear systems. Limit cycles have been used to model the behavior of many real-world oscillatory systems.   The study of limit cycles was initiated by Henri Poincaré (1854–1912).

Definition
We consider a two-dimensional dynamical system of the form

where

is a smooth function. A trajectory of this system is some smooth function  with values in  which satisfies this differential equation. Such a trajectory is called closed (or periodic) if it is not constant but returns to its starting point, i.e. if there exists some  such that  for all . An orbit is the image of a trajectory, a subset of . A closed orbit, or cycle, is the image of a closed trajectory. A limit cycle is a cycle which is the limit set of some other trajectory.

Properties
By the Jordan curve theorem, every closed trajectory divides the plane into two regions, the interior and the exterior of the curve.

Given a limit cycle and a trajectory in its interior that approaches the limit cycle for time approaching , then there is a neighborhood around the limit cycle such that all trajectories in the interior that start in the neighborhood approach the limit cycle for time approaching . The corresponding statement holds for a trajectory in the interior that approaches the limit cycle for time approaching , and also for trajectories in the exterior approaching the limit cycle.

Stable, unstable and semi-stable limit cycles
In the case where all the neighboring trajectories approach the limit cycle as time approaches infinity, it is called a stable or attractive limit cycle (ω-limit cycle). If instead, all neighboring trajectories approach it as time approaches negative infinity, then it is an unstable limit cycle (α-limit cycle). If there is a neighboring trajectory which spirals into the limit cycle as time approaches infinity, and another one which spirals into it as time approaches negative infinity, then it is a semi-stable limit cycle. There are also limit cycles that are neither stable, unstable nor semi-stable: for instance, a neighboring trajectory may approach the limit cycle from the outside, but the inside of the limit cycle is approached by a family of other cycles (which wouldn't be limit cycles).

Stable limit cycles are examples of attractors. They imply self-sustained oscillations: the closed trajectory describes the perfect periodic behavior of the system, and any small perturbation from this closed trajectory causes the system to return to it, making the system stick to the limit cycle.

Finding limit cycles
Every closed trajectory contains within its interior a stationary point of the system, i.e. a point  where . The Bendixson–Dulac theorem and the Poincaré–Bendixson theorem predict the absence or existence, respectively, of limit cycles of two-dimensional nonlinear dynamical systems.

Open problems
Finding limit cycles, in general, is a very difficult problem. The number of limit cycles of a polynomial differential equation in the plane is the main object of the second part of Hilbert's sixteenth problem. It is unknown, for instance, whether there is any system  in the plane where both components of  are quadratic polynomials of the two variables, such that the system has more than 4 limit cycles.

Applications

Limit cycles are important in many scientific applications where systems with self-sustained oscillations are modelled. Some examples include:

 Aerodynamic limit-cycle oscillations
 The Hodgkin–Huxley model for action potentials in neurons.
 The Sel'kov model of glycolysis.
 The daily oscillations in gene expression, hormone levels and body temperature of animals, which are part of the circadian rhythm, although this is contradicted by more recent evidence.
 The migration of cancer cells in confining micro-environments follows limit cycle oscillations.
 Some non-linear electrical circuits exhibit limit cycle oscillations, which inspired the original Van der Pol model.
The control of respiration and hematopoiesis, as appearing in the Mackey-Glass equations.

See also

 Attractor
 Hyperbolic set
 Periodic point
 Self-oscillation
 Stable manifold

References

Further reading

 Philip Hartman, "Ordinary Differential Equation", Society for Industrial and Applied Mathematics, 2002.
 Witold Hurewicz, "Lectures on Ordinary Differential Equations", Dover, 2002.
 Solomon Lefschetz, "Differential Equations: Geometric Theory", Dover, 2005.
 Lawrence Perko, "Differential Equations and Dynamical Systems", Springer-Verlag, 2006.
 Arthur Mattuck, Limit Cycles: Existence and Non-existence Criteria, MIT Open Courseware http://videolectures.net/mit1803s06_mattuck_lec32/#

External links

Limit sets
Nonlinear systems
Dynamical systems

Limit cycle


Henrietta Swan Leavitt (4 Temmuz 1868 - 12 Aralık 1921), Sefe değişeni yıldızları'nın aydınlatma güçleri ve periyotları arasındaki ilişkiyi bulan, Amerikalı astronom. Radcliffe Üniversitesi mezunu olan Leavitt, 1893'te  Harvard Üniversitesi Gözlemevi'nde  kompüter  olarak çalışmaya başlamıştır.  Görevi, yıldızların parlaklığını ölçmek ve kataloglamak amacıyla fotoğrafik plakaları incelemekti.  Hayatta olduğu süre içinde çok fazla tanınmasa da, astronomların dünya ile uzak gökadalar arasındaki mesafeyi ölçebilmeleri  ilk olarak Leavitt'in keşfi sayesinde mümkün olmuştur.  Yaptığı keşif hakkında Henrietta Swan Leavitt, "Maksima ve minimaya karşılık gelen iki nokta dizisi arasında düz bir çizgi çizilebilir; bu da değişenlerin parlaklığı ve periyotları arasında basit bir ilişki olduğunu göstermektedir,"  demektedir.    Leavitt'in ölümünden sonra, Edwin Hubble, Sefe yıldızlar arasındaki aydınlatma gücü-periyot ilişkisini, ilk kez astronom Vesto Slipher tarafından Lowell Gözlemevi'nde ölçülen spektral değişimler ile birlikte kullanmış; ve evrenin genişlediğini belirlemiştir (bkz. Hubble kanunu).

İlk Yılları ve Eğitimi
Bir kongregasyon kilisesi papazı olan George Roswell Leavitt ve eşi Henrietta Swan'ın (Kendrick) kızı olan Henrietta Swan Leavitt,  Lancaster, Massachusetts'de doğmuştur; aslen on yedinci yüzyılın başlarında  Massachusetts Bay Colony'e yerleşen ve İngiliz, Puritan bir terzi olan Deacon John Leavitt'in soyundandır. Erken tarihli Massachusetts kayıtlarında, ailenin soyadı Levett olarak geçmektedir. Henrietta Swan Leavitt, Oberlin Üniversitesi'ne devam etmiştir. 20 yaşında girmiş olduğu, sonradan adı Kadınlar için Kolej Eğitimi Cemiyeti olarak değiştirilmiş olan Radcliffe Koleji'nden 1892 yılında lisans diploması alarak mezun olmuştur. Radcliff'teki eğitimini, klasik Yunanca'dan güzel sanatlara; felsefeden, analitik geometri ve diferansiyel kalkülüse kadar pek çok değişik dersi alarak tamamlamıştır. Üniversitedeki eğitiminin ancak dördüncü yılında astronomi dersi alan Leavitt, A- notu ile bu dersi başarı ile tamamlamıştır. Daha sonrasında Amerika ve Avrupa seyahatine çıkan Leavitt, bu esnada işitme duyusunu kaybetmiştir.

Mesleki Yaşamı

Leavitt 1892 yılında lisans derecesi ile Radcliffe'ten mezun olduktan sonra, 1893'te Harvard Üniversitesi Gözlemevi'nde, Edward Charles Pickering tarafından bir araya getirilen pek çok kadın "kompüter"den biri olarak işe başlamıştır. Burada yaptığı ilk iş, gözlemevinin fotografik plakalarında beliren yıldızların parlaklığını ölçmek ve kataloglamak olmuştur. (1900'lerin başlarında kadınların teleskop kullanmalarına izin verilmemekteydi.)  İşe ilk başladığı zamanlarda, kendi geçimini bağımsız olarak sağlayabildiği için, Edward Pickering tarafından kendisine maaş ödenmemiştir. Ancak daha sonralarında, yaptığı işin karşılığı olarak, Leavitt, saat başına 0.30 $ kazanmaya başlamıştır. Ufak tefek meşguliyetlerden çok, ailesine, kilisesine ve mesleğine büyük bir özveriyle bağlı olan Henrietta Swan Leavitt'in, çalışkan ve ağırbaşlı bir kişi olduğu ifade edilmiştir.

Bir süre sonra Pickering, Leavitt'e  aydınlatma güçleri zaman içinde değişim gösteren, değişen yıldızları inceleme görevi vermiştir. Bilim yazarı Jeremy Bernstein'a göre, "değişen yıldızlar,  uzun bir süredir ilgi odağıydı. Ancak düşüncem şu ki, Leavitt bu plakalar üzerine çalışmaya başladığında, Pickering  bu genç hanımın önemli bir keşif yapacağını ve bu keşfin de zaman içinde astronomiyi değiştireceğini  aklının ucundan bile geçirmemiştir."  Leavitt, Macellan Bulutları'nın görsellerinde yer alan binlerce değişen yıldızı kaydetmiştir. 1908 yılında, Annals of the Astronomical Observatory of Harvard Collegeda  (Harvard Üniversitesi Gözlemevi Yıllık Kayıtları) vardığı sonuçları yayınlamış, değişenlerin bazılarının bir düzenlilik  gösterdiğini dile getirmiştir:  Daha parlak olan yıldızların, periyotları da daha uzun olarak gözlemlenmiştir.  Bu konu üzerinde bir süre daha çalıştıktan sonra, 1912 yılında, daha kuvvetli hakiki aydınlatma gücü olan Sefe değişenlerinin daha uzun periyotları olduğunu; ve aydınatma gücüyle periyodun bu ilişkisinin oldukça yakın ve tahmin edilebilir olduğunu teyit etmiştir.

Leavitt basitçe, her bir Macellan Bulutu içinde bulunan Sefe'lerin hepsinin Dünya'dan yaklaşık eşit mesafe olacağı varsayımından hareket etmiştir. Böylece Sefe yıldızların hakiki aydınlatma güçlerinin, gözlenen parlaklıklarından (fotografik plakalardan ölçüldüğü kadarıyla) ve bulutların her birine olan mesafelerinden ölçülebileceği sonucuna varmıştır. "Değişenler muhtemelen Dünya'ya yaklaşık olarak aynı mesafe uzaklıkta olduklarından, periyotları da gerçek ışık emisyonu ile bağlantılıdır. Işık emisyonu ise, kütle, yoğunluk ve yüzey parlaklığı ile belirlenebilmektedir."

Leavitt'in bu keşfi,  "periyot-aydınlatma gücü ilişkisi" olarak bilinmektedir. Periyodun logaritması, yıldızın ortalama hakiki aydınlatma gücü ile çizgisel olarak bağlantılıdır. (Hakiki aydınlatma gücü, görülebilir spektrumda yıldız tarafından yayılan enerjinin miktarının logaritması olarak tanımlanır.) Harvard fotografik plakalarında kayıtlı 1,777 değişen yıldız ile ilgili çalışmasından alıntılanan Leavitt'in ifadesiyle,  "Maksima ve minimaya karşılık gelen iki nokta dizisi arasında düz bir çizgi çizilebilir; bu da (Sefe) değişenlerin aydınlatma güçleri ve periyotları arasında basit bir ilişki olduğunu göstermektedir."

Leavitt, aynı zamanda, 1913 yılında Harvard Standardı olarak bilinen ve Uluslararası Fotografik Şiddet Komitesi (International Committee of Photographic Magnitudes) tarafından  kabul edilen  fotografik ölçüm standartlarını geliştirmiştir. Harvard Standardı, 17 parlaklık biriminden büyük parlaklıklara sahip olan yıldızlar için geliştirilmiş bir logaritmik ölçüdür. Bunun için, 13 teleskoptan gelen 299 plakayı analiz etmiş ve parlaklık şiddeti 17'nin üzerindeki yıldızları sıralandırmak için logaritmik denklemler kullanmıştır. Yaşamı boyunca da bu konuyu mükemmelleştirmek  ve genişletmek için çalışmalarına devam etmiştir.

Çalışmalarının Etkisi
[[Dosya:1777 Variables in the Magellanic Clouds Henrietta Swan Leavitt.png|küçükresim|sol|Leavitt'in Macellan Bulutları'ndaki 1777 Değişken" adlı çalışması, Harvard Üniversitesi Gözlemevi Yıllık Kayıtları, 1908]]

Sefe'lerle ilgili periyot-aydınlatma gücü ilişkisi sayesinde bu yıldızlar, astronominin ilk "standart mumları" olmuş ve yıldız paralaks gözlemleri yapılamayacak kadar uzakta bulunan gökadaların mesafelerinin, bilim insanları tarafından hesaplanmasına  yardımcı olmuştur.  Leavitt'in gözlemlerini yayınlamasından bir yıl sonra, Ejnar Herztsprung Samanyolu'ndaki  bazı Sefe'lerin uzaklığını hesaplamıştır; bu ölçümleme ile herhangi bir Sefe'nin uzaklığı  doğru olarak belirlenebilmektedir.

Sefe'lerin varlığı, nihayetinde, Andromeda gibi diğer gökadalarda da (özellikle Edwin Hubble tarafından 1923-24 yılları arasında) belirlenmiştir. Bu yıldızlar,Samanyolu'nun oldukça uzağında bulunan "spiral nebula"ların aslında bağımsız gökadalar olduklarını gösteren en önemli kanıtlardan sayılmıştır. Dolayısıyla, Leavitt'in keşfi, gördüğümüz evren resmini sonsuza kadar değiştirmiştir: Bu keşif sayesinde, Shapley-Curtis tartışmasında, Harlow Shapley Güneş'in gökada içindeki konumuna dair eski görüşleri  yıkmıştır. Yine bu keşif sayesinde, Edwin Hubble'ın da gökadamızın evrenin merkezi olmadığını ve  bizimkinin dışında başka gökadaların da var olduğunu kanıtlamıştır.

Evrenin genişlediğini belirleyen Amerikalı astronom Edwin Hubble'ın başarısı, Leavitt'in ezberbozan araştırmalarına dayanmaktadır. David H. Ve Matthew D.H. Clark yazdıkları Measuring the Cosmos adlı kitaplarında, "Eğer Henrietta Leavitt evrenin büyüklüğünü belirlemede anahtarı sağladıysa, o anahtarı kilide sokan  ve gözlemleriyle anahtarın kilit içinde dönmesini sağlayan kişi de  Edwin Powell Hubble'dır" demektedirler. Hubble, sık sık Leavitt'in çalışmalarıyla Nobel Ödülü'ne layık olduğunu dile getirmiştir.  İsveç  Bilimler Akademisi'nden Gösta Mittag-Leffler 1924 yılında Leavitt'in ödüle aday gösterilmesi için girişimde bulunmuş, ve Leavitt'in üç sene önce kanserden öldüğünü öğrenmiştir (Nobel Ödülü, ölmüş kişilere verilmemektedir).  Gösta Mittag-Leffler of the Swedish Academy of Sciences tried to nominate her for that prize in 1924, only to learn that she had died of cancer three years earlier (The Nobel Prize is not awarded posthumously). Uzay araştırmalarında kilit bir keşifte bulunmasına rağmen haftada 10.50 dolarlık asgari ücretle çalışan araştırmacı, büyük mesafelerin doğru ölçümünü geliştirmesiyle, evrenin yapısı ve boyutlarının anlaşılmasında, 19. ve 20. yüzyılda modern astronomide kendinden sonra yapılan hemen hemen tüm keşiflerin yolunu açmıştır.

Hastalığı ve Ölümü

Belli aralıklarla Harvard'da çalışan Leavitt, aynı zamanda sağlık sorunları ve aile meseleleri ile uğraşmak durumunda kalmıştır. Radcliff Üniversitesi'nden mezun olduktan sonra yakalandığı bir hastalık Leavitt'in giderek sağırlaşmasına yol açmıştır. 1921 yılında Harlow Shapley gözlemevinin müdürü olduğunda  Leavitt de yıldız fotometrisi biriminin başına atanmıştır. 1921 yılının son aylarında ise kansere yenik düşmüş ve Cambridge, Massachusetts'de, Cambridge Mezarlığı'nda Leavitt aile mezarlığına defnedilmiştir.

Leavitt'in biyografisini yazan George Johnson kitabında, "Bir tepeciğin üzerinde,  uzun altıgen bir anıt bulunmaktadır.  Anıt, kıvrım kumaşla örtülmüş görüntüsü verilmiş mermer bir kaide ve onun üzerine yerleştirilmiş bir küreden oluşmaktadır.  Diğer Leavitt'lerle birlikte, amcası Erasmus Darwin Leavitt ve onun ailesi de burada yatmaktadır. Henrietta ve küçük yaşta ölen iki kardeşi Mira ve Roswell'i  anan bir levha anıtta yer almaktadır. Leavitt'in mezarının diğer bir tarafında da, sıkça ziyaret edilen Henry James and William James'in mezarları bulunmaktadır." demektedir.

Henrietta Swan Leavitt, Phi Beta Kappa, Amerikan Üniversiteli Kadınlar Cemiyeti, Amerikan Astronomi ve Astrofizik Topluluğu, Amerikan Bilimsel İlerleme Cemiyeti üyesi; Amerikan Değişen Yıldız Gözlemcileri Derneğinin şeref üyesiydi.  Erken ölümü meslektaşları tarafından, bilimsel çalışmalarının ötesinde sebeplerle bir trajedi olarak nitelendirilmiştir. Vefat ilanında, meslektaşı Solon I. Bailey, kendisi için, "başkalarının değerli ve cana yakın yönlerini takdir etme becerisine sahipti; yaşamı her haliyle anlamlı ve güzel bulan Leavitt'in kişiliği de gün ışığı gibi aydınlıktı," demiştir.

 Ödülleri
 5383 Leavitt asteroidi ve Ay'daki Leavitt Krateri'ne adları, astronom olarak çalışmış duyma engelli kadın ve erkekleri onurlandırmak üzere verilmiştir.
 İsveç matematikçi Gösta Mittag-Leffler, Leavitt'in dört yıl önce öldüğünü bilmeden, onu 1926 Nobel Fizik Ödülü'ne aday göstermeyi düşünerek, Shapley'den onun sefe değişenleri üzerine çalışmaları hakkında daha fazla bilgi istemiş, Sofia Kovalevskaya üzerine olan monografisini göndermeyi teklif etmiştir. Shapley, Mittag-Leffler'e Leavitt'in öldüğünü yazmış, esas ödüllendirilmesi gerekenin kendisinin Leavitt'in bulgularından yaptığı çıkarımlar olduğunu söylemiştir. Sonuçta Leavitt, Nobel Ödülleri kişinin ölümünden sonra verilmediği için, aday gösterilememiştir.

 Kitaplar ve Piyesler
Lauren Gunderson Silent Sky(Sessiz Gökyüzü) adlı, Leavitt'in Harvard'a kabul edilişinden, ölümüne kadar, hayatını anlatan bir piyes yazmıştır.

George Johnson ise, Miss Leavitt's Stars(Bayan Leavitt'in Yıldızları) adında, Leavitt'in hikâyesi üzerinden, kadınların bilimdeki zaferlerini anlattığı bir biyografi yayınlamıştır.

 Kaynakça

 Ek Kaynaklar

 Korneck, Helena: "Frauen in der Astronomie", Sterne und Weltraum,  Oct. 1982 412–414
 Lorenzen, Michael (1997). "Henrietta Swan Leavitt", in Notable Women in the Physical Sciences: A Biographical Dictionary''. Edited by Barbara and Benjamin Shearer. Westport, CT: Greenwood Press, 233–237. ISBN 0-313-29303-1.

Dış bağlantılar
 Kaynakça, Pasifik Astronomi Derneği'nden.
 Periods Of 25 Variable Stars In The Small Magellanic Cloud. Edward C. Pickering, 3 Mart 1912; Leavitt'ten bahsediyor.
 Macellan Bulutları'nda 1777 Değişenleri. H. S. Leavitt, Harvard Üniversitesi Gözlemevi Yıllık Kayıtları, vol. 60, pp. 87–108.3
 Henrietta Swan Leavitt: En Parlağından Bir Yıldız ACS/Kadın Kimyagerler Komitesi'nden birkaç bağlantısı olan bir biyografi.

 Henrietta Swan Leavitt, Tim Hunter (astronom), Grasslands Gözlemevi
 Henrietta Swan Leavitt'in soy ağacı
 Henrietta Swan Leavitt - Woman Astronomer sitesinden Lady of Luminosity

1868 doğumlular
1921 yılında ölenler
19. yüzyıl astronomları
20. yüzyıl astronomları
Amerika Birleşik Devletleri'nde kadın tarihi
Amerikalı astronomlar
19. yüzyıl Amerikalı bilim insanları
20. yüzyıl Amerikalı bilim insanları
Gök ölçümü
Harvard Bilgisayarları
Harvard Üniversitesi kişileri
İngiliz asıllı Amerikalılar
Kadın astronomlar
Lancaster, Massachusetts doğumlular
Leavitt ailesi
Massachusetts'te kanserden ölenler
Radcliffe College'da öğrenim görenler
Sağır astronomlar

Henrietta Swan Leavitt


Pinotin ist eine im Jahr 1991 gezüchtete Rotweinsorte. Sie wurde zunächst als eine Kreuzung zwischen Blauem Spätburgunder und Resistenzpartner beschrieben. In einer genetischen Stammbaumanalyse konnten die Sorten Cabernet Sauvignon und Regent als Elternteile festgestellt werden. Gezüchtet wurde die neue Rebsorte vom Schweizer Rebenzüchter Valentin Blattner. Die Selektion erfolgte in der Rebschule Freytag in der Gemeinde Neustadt/Lachen-Speyerdorf in der Pfalz (Deutschland). Nach mehreren Jahren der Versuchsauswertung wurde die Rebsorte von Volker Freytag im Jahre 2002 zum Sortenschutz und 2010 zu Klassifizierung angemeldet. Im Jahr 2022 betrug die Anbaufläche in Deutschland 36 ha, in der Schweiz 1 ha.

Der Geschmack des Weins zeichnet sich durch eine milde, warme Art aus. Im Duft erinnert der Wein an schwarze Kirschen. Er hat eine rubinrote Farbe im Glas.

Ampelographische Sortenmerkmale
In der Ampelographie wird der Habitus folgendermaßen beschrieben:
Die Traube der neuen Rebsorte ist schmal, langgezogen, überwiegend lockerbeerig und eher selten geschultert. Die Beere ist nahezu rund, mittelgroß und von einer gleichmäßigen wächsernen Schicht überzogen. Durch das lockere Stielgerüst färbt sie sich schon früh und gleichmäßig aus. Die Reife wird etwa Mitte bis Ende September erreicht. Gesunde Trauben können problemlos auch später geerntet werden. Der Wuchs ist als eher schwach zu bezeichnen, weswegen stark wachsende Unterlage zu empfehlen sind.
Die Rebsorte zeichnet sich durch eine sehr gute Resistenz gegen Oidium (Echter Mehltau), Botrytis (Grauschimmelfäule) und eine gute Resistenz gegen Peronospora (Falscher Mehltau) aus. Da ein relativ später Austrieb vorherrscht, besteht wenig Gefahr bei Spätfrösten. Gegen Winterfröste ist die Rebe wenig empfindlich.

Weblinks
 Vitis International Variety Catalogue

Einzelnachweise

Neuzüchtung (Rebsorte)

Pinotin (Rebsorte)


Leasburg bezeichnet mehrere Orte in den Vereinigten Staaten:
 Leasburg (Missouri)
 Leasburg (New Mexico)
 Leasburg (North Carolina)

Leasburg


An Danthoniopsis lignosa in uska species han Liliopsida nga ginhulagway ni Charles Edward Hubbard. An Danthoniopsis lignosa in nahilalakip ha genus nga Danthoniopsis, ngan familia nga Poaceae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Danthoniopsis

Danthoniopsis lignosa


Yol, senaryosu Yılmaz Güney tarafından yazılan, Şerif Gören ve Yılmaz Güney tarafından yönetilen 1981 yapımı Türk filmidir. Filmin senaryo aşamasındaki adı Bayram idi. Türk sinemasının en cesur filmlerinden birisi olarak bilinmektedir. Yurt dışında büyük ilgi gören film, Türkiye'de bir süre yasaklı kalmış ve izleyenlere cezalar bile verilmiştir. Türkiye'de 17 yıl sonra izlenme yasağı kaldırılmış ve 1999 yılında Yılmaz Güney'in eşi Fatoş Güney'in çabalarıyla gösterime girmiştir. Film, 1982'deki Cannes Film Festivali'nde Altın Palmiye Ödülü'nü kazanmış ve bu ödülü alan ilk Türk filmi olmuştur. Ödül, Türk sinema tarihinde kazanılan en önemli ödüllerden birisidir.

Konusu
İmralı Açık Cezaevi'nden bayram iznine çıkan beş mahkûmun öyküsü iç içe gelişir. Seyit Ali (Tarık Akan), şeytana uyup kendisini aldatarak namusuna leke düşüren karısı Zinê'ye cezasını vermek için köyüne gider. Filmin en ilginç ve sarsıcı bölümünü oluşturan öykü, Seyit Ali'nin öyküsüdür. Özellikle kar sahneleri, Seyit'in karısını sırtında taşıması ve tövbekâr Zinê'nin donmaması için kamçıyla dövülmesi ama nihayetinde ölmesi, Batı dünyasının da ilgisini çeken insan dramlarından biridir. Zinê'nin törelere göre öldürülme görevi öncelikle ihanete uğrayan kocaya düşmektedir. Karısını, ailenin ceza olarak zincire vurduğu ahırda bulan Seyit, onu da yanına alıp ölüm yürüyüşüne çıkar. Dondurucu soğuğa dayanamayan Zinê, kendisini kurtarması için Seyit Ali'ye yalvarır. Gerçekte Seyit, baştan beri karısını öldürmeye karşıdır. Onu kurtarmak için çırpınır durur. Ama vahşi doğanın ölümcül soğuğuna karşı gücü yetmeyecektir.

Filmdeki diğer dört mahkûmun öyküsü, çeşitli olaylar içinde sürüp gider. Sorunları ve özlemleri, törelerin mahkûm ettiği kadınlardır.

Oyuncular ve karakterler

 Tarık Akan  Seyit Ali
 Şerif Sezer  Zinê
 Halil Ergün  Mehmet Salih
 Necmettin Çobanoğlu  Ömer
 Tuncay Akça  Yusuf
 Meral Orhonsay  Emine
 Semra Uçar  Gülbahar
 Hikmet Çelik  Mevlüt
 Sevda Aktolga  Meral
 Hale Akınlı  Seyran
 Turgut Savaş  Zafer
 Hikmet Taşdemir  Şevket
 Engin Çelik  Mirza
 Osman Bardakçı  Berber Elim
 Enver Güney  Cinde
 Erdoğan Seren  Abdullah

Yapım aşaması
Filmin adı, yaratıcısı Yılmaz Güney'in kafasında ilk şekillendiği vakit Yol değil, Bayram'dır. Bu ismin nedeni ise, İmralı Cezaevi'nde yatan kader mahkûmlarının bayram nedeniyle bir haftalık izinlerini kullanmak için dışarıya çıkacak olmalarıdır. Mahkûmlar bayram gelip çattığında, sıkıyönetim nedeniyle askıya alınan izinleri tekrar verilir ve onlar da valizlerini toplayıp heyecanlı bir şekilde dışarının yolunu tutarlar. Daha filmin ilk sahnelerinde "içeri" ve "dışarı" ayrımları kavramsal olarak çok net bir şekilde seyircinin zihninde kalın çizgilerle belirginleştirilir. Burada Yılmaz Güney bunu bilerek ve isteyerek yansıtır perdeye, çünkü genel toplumsal yargı, cezaevinin "içeri" ve onun dışında kalan dünyanın ise "dışarı" olduğuna inanmaktadır; ya da inandırılmaktadır. Yılmaz Güney bu algıyı çok iyi bildiğinden bu ikilemi sert bir şekilde gözler önüne sermiştir.

Burada çarpıcı olan diğer bir nokta ise, filmin sonradan isminin değiştirilmesi sonucu gözlerden kaçan "bayram" meselesidir. Müslüman dünyasında -Türkiye toplumu da buna dahildir- bayram, geleneksel olarak mutluluk, dargınlıkların giderilmesi, barış ve benzeri temaların birbirine eklemlenmesi sonucu ortaya çıkan dinî temalı bir güne işaret eder. Fakat Yılmaz Güney burada ortaya çıkan tezatı zekice gözler önüne sermek için filmin ismine yüklediği anlamı derinleştirir. İçeridekiler bayram nedeniyle dışarıya çıkmışlardır fakat dışarıda bayramdan çok toplumun bayramsızlığı hâkimdir. Yani kavramlar birbirine girmiş gibi bir toplumsal durum söz konusudur dışarıda ve sanki içerisi ve dışarısı yer değiştirmiştir. Zaten Yılmaz Güney filmin ilk fikrinin böyle oluştuğunu, daha sonra yaptığı konuşmalarda dile getirmiştir. Bayram ya da Yol filmi, içeridekilerle ilgili olmaktan öte dışarısının içeriye dönüşmesi ile ilgili bir filmdir.

Anlatılan vurgular
Filmin cezaevinde geçen ilk sahnelerinde iktidar ve otorite, ses üzerinde kristalleşir. İktidar/otorite görünmez bedenlerin arkasında saklı tutulan bir sese dönüşmüştür. Otoritenin sadece bir sese dönüşmesi onun katı gerçekliğini gözler önüne serer. Otorite görünmezdir, sadece ses üzerinden düzeni kontrol etmeye yönelik yaptığı açıklamalarla varlığını tanrısal bir düzleme, görünmez ve sadece işitilen bir korkuya dönüştürmüştür. Tanrının sadece sözler üzerinden varolmasına denk bir durumdur bu. Çünkü yeryüzündeki tüm otoriteler tanrı otoritesinin cisimleşmiş hali gibidir. Cezaevi sahnelerinde sadece ses üzerinden duyulan anonslarda sıkça bahsi geçen şanlı ordumuz veya "kurallara uymayan kapalı ceza evine gönderilecek" açıklamaları eski bir geleneğe gönderme gibidir. Bu dış sesler birkaç yüzyıl dolaştıktan sonra seyircinin kulağına gelir. Bu seslerin özü aslında "günah işleyen cehenneme gidecek" veya tanrının buyruklarına denk talimatların "şanlı ordu"ya mal edilmesi işlevini görür. İnsanlık açısından çok eski bir mitoloji olan bu durum, otoritenin tarihsel gelişim içinde seküler kalıplara bürünerek işlevini sürdürmesini gizliden gizliye seyirciye anlatır. Filmin en vurucu imgesel anlatımlarından birini teşkil eden muhabbet kuşu ise kader mahkûmlarının cezaevi dışında bıraktıkları hayatlarının onların ruhunda yarattığı tutsaklığa işaret eder. Muhabbet kuşu bir kafes içindedir. Fakat yine kafesin içinde ve Yusuf adlı mahkûmun elinde dışarıya açılır. Mahkûmların iç tutsaklığı muhabbet kuşu üzerinden imgesel bir dünya yaratılarak bir anlatıma kavuşur. Çünkü her bir mahkûmun ya da en azından mikro düzeyde hikâyelerine tanık olduğumuz mahkûmların bedensel tutsaklıklarından öteye sosyo-psikolojik alt metinlerle okuyabileceğimiz tutsaklıkları vardır. Bu tutsaklık bedensel bir tutsaklığın ötesinde binlerce kat daha derin bir anlama/yüke sahiptir. Katı geleneklerin, anlamların etrafında şekillenen toplumsal yargıların, günahların zehirlediği bir hayatın tutsaklığıdır. Muhabbet kuşu bu iç tutsaklığın dilsiz kalmış, dilsizleştirilmiş ve sadece oradan oraya sürüklenen fotoğrafı gibidir. Ya da mahkûmların şahsında toplumun bireyi kurban etme seanslarının dünyanın en kuytu köşelerinde hâlen devam etmesini yansıtır. Bu da otoritenin tutsaklığı sadece bedenle sınırlı tutmadığı, geleneklerin bireyin ruhunda en büyük deliklere yol açarak o deliklerden sızıp bireyin ruhunu tutsak ettiğinin çıplak bir anlatımıdır.

Filmin en karizmatik karakterlerinden biri olan Seyit Ali Fırat'ın dişi ağrımaktadır. Dişinin yarattığı acı onun şahsında geleneğin/otoritenin birey üzerinde yarattığı tahribat ve acının soyut bir anlatımıdır. Ağrıyan dişi onun konuşmasını, kendini anlatmasını engellemektedir. Ağrıyan diş kurulu düzenin yarattığı korkunç geleneklerin Seyit Ali Fırat şahsında yarattığı acının büyüklüğüne, katılığına işaret eder. Yılmaz Güney burada belki sansür nedeniyle belki de sinemanın usta bir şahsiyeti olmasından kaynaklı olarak derin bir imgesel anlatımı uygun görür. Bu üslup, ünlü Rus yönetmen Andrey Tarkovski ve yine onun çapında olan İranlı yönetmen Abbas Kiarostami filmlerinde rastlanabilecek kadar büyük bir anlatım biçimidir. Seyit Ali Fırat'ın dişi tedavi edilir. Burada tedavi için seçilen yöntem ise çok çarpıcıdır. Diş eski bir gelenekle kızgın bir demir/şiş aracılığıyla dağlanır. Kurulu düzenin eski araç ve yöntemlerle tedavi edilmesi gibi… Ancak dişin bir süre sonra tekrar ağrımaya başlamasıyla aslında kurulu düzenin köklü bir tedaviye ihtiyacı olduğunu vurgular gibi bir anlam ortaya çıkmaktadır. Çünkü o diş bir süre sonra tekrar ağrımaya başlayıp yarattığı acıya devam edecek. Dişin kızgın demirle dağlanması ise sadece geçici bir süreçtir.

Gösterimi
Film ilk kez Cannes Film Festivali'nde gösterilmiştir. 1982 yılında, Fransa, Amerika Birleşik Devletleri, Portekiz, Hollanda, İspanya, Almanya, Danimarka, Finlandiya ve İsveç'te gösterime girmiştir. 1983 yılında Belçika, Avustralya ve Macaristan'da gösterime girmiştir. 1985 yılında Japonya'da ve 1989 yılında ise Güney Kore'de vizyona girmiştir. Türkiye'de ise 17 yıl sonra Yılmaz Güney Kültür ve Sanat Vakfı ve Fatoş Güney'in çabalarıyla İmaj Stüdyoları tarafından restore edilmiştir. Daha sonra aynı yıl gösterime girmiştir. 2004 yılında son olarak Çekya'da bir festivalde gösterildi.

Eleştiriler
Cannes Film Festivali direktörü Gilles Jacob, ilk kurgusu 2 saat beş dakika olan filmin 1 saat 50 dakikada sınırlandırılmasını talep etmiş. Waelchli, "15 dakikayı aralardan kısaltacak zamanımız yoktu, o yüzden altıncı karakterin öyküsünü çıkardık. Ayyaş ve kumarbaz olan bu karakter, Türkiye'nin bir başka yönünü anlatıyordu ama diğer karakterlerin'kinden farklı bir öyküsü vardı; bu yüzden onu kullanmadık. Yönetmenler, filmlerine kıyamaz, çekim sırasındaki anılarını da katar işlerine, kurguda sahne atmaları kolay değildir. Ama, Yılmaz Güney çok eleştirel yaklaştı Yol'a, Böylece işimiz kolaylaştı" dedi.

Filmin öncesi ve sonrası
Yılmaz Güney "Bayram" adlı, 10 mahkûmun izne ayrılmasını konu alan epik senaryosunu hapishanede olduğu için gerçekleştiremez. Güney Film, bu pahalı yapımın finansmanını sağlayamaz. Cactus Film parayı verir senaryo sadeleştirilir ve filmin yönetmenliği önce Erden Kıral'a verilir, onunla fikir birliğine varılamayınca, hapishaneden yeni çıkan Şerif Gören çekimleri devralır. Negatifler, yurt dışına gönderilir. Sonra Yılmaz Güney de kaçar ve kurguyu Fransa'da tamamlayıp Cannes Film Festivali'ne filmi yetiştirir ve film Altın Palmiye kazanır.

Ödülleri

|-
| 1982
| Cannes Film Festivali
| Altın Palmiye
|
|-
|}

Film notları
 12 Eylül darbesinin yarattığı toplumsal sorunlara ve Kürt sorununa değinen filmin Türkiye'de gösterimi 1999 yılına kadar yasaktı. Film ancak 1999 Şubat'ında, restore edilmiş haliyle vizyona girebilmiştir.
 1989 yılında, Samsun'da bir evde video kasetle Yol filmini izleyen beş üniversite öğrencisi gözaltına alındı.
 "Yol", 1983 yılında ABD'de Altın Küre (Golden Globe) ödüllerine de "En İyi Yabancı Film" dalında aday oldu.

Kaynakça

Dış bağlantılar

Yasaklı dönem filmleri
1981 çıkışlı Türk filmleri
Yılmaz Güney'in senaryosunu yazdığı filmler
Şerif Gören'in yönettiği filmler
Türk politik dram filmleri
Altın Palmiye Ödülü kazanan filmler
Ortak yapım filmler
Kürtleri konu alan filmler
Türkiye'de çekilmiş filmler
Yılmaz Güney'in yönettiği filmler
Konusu Türkiye'de geçen filmler
Kürtçe filmler
Türk yol filmleri
Zülfü Livaneli'nin müziğini yaptığı filmler
1980'lerde yol filmleri
1980'lerde Türkçe filmler
Erdoğan Engin'in görüntülediği filmler
1981 çıkışlı dramatik filmler

Yol (film)