Maksim Anatoljevitj Topilin (, ; født 19. april 1967 i Moskva) er en russisk økonom, og politiker fra partiet Det Forenede Rusland.

Referencer

Eksterne henvisninger

 Russiske regering: Maksim Topilin

Personer fra Moskva
Politikere fra Rusland
Økonomer
Russere i 1900-tallet
Russere i 2000-tallet

Maksim Topilin


Reach for the Top (also known simply as Reach) is a Canadian academic quiz competition for high school students. In the past, it has also been a game show nationally broadcast on the CBC. Matches are currently aired online through Reach for the Top's official YouTube channel. Teams qualify for national rounds through several stages of non-televised tournaments held at high schools throughout Canada during the year which are known as Schoolreach.

History

The televised Reach for the Top series was first shown on CBC Television affiliate CBUT in Vancouver, British Columbia in 1961. It was based on the BBC programme Top of the Form. In that first year, a team from three high schools in Burnaby, British ColumbiaFred Affleck, Robert French, Lynne Mader and Marilyn defeated every other team and took all the prizes. The first national Reach for the Top tournament took place in 1965, and was won by Vincent Massey Collegiate Institute from Etobicoke, Ontario. The series was filmed at locations across Canada with the national championships held in Montreal, Quebec. In 1968 joint effort by CBC and BBC led to the short-lived Trans-World Top Team in which teams from the United Kingdom played teams from Canada.

Alex Trebek hosted the Toronto version for several years, and was succeeded by Jan Tennant in 1973. In Vancouver, the show was hosted by Terry Garner (1961–1982). For many years the Edmonton host was Colin MacLean. In Windsor, the show was hosts were Don Daly and Marty Adler. In London, the show was hosted by Mark Lade, with judge Steve Officer. In Montreal, the show was hosted by Bob Cadman and by Marc Coté. Shelagh Rogers, later a host for CBC Radio, was a contestant on the original broadcasts of the show. Bill Guest (Winnipeg) hosted the National Finals on CBC from 1969 to 1985.

The CBC stopped airing Reach for the Top in 1985, but it continues to be shown under the aegis of Reach for the Top Inc. CFPL-TV, the former CBC affiliate station in London, continued to air local competitions for several years, and hosted the provincial and national competitions. From 2000-2008, the national finals were aired by CLT (now OWN: the Oprah Winfrey Network), hosted by Graham Neil of CFRN-TV in Edmonton. In 2009, the national finals were not aired except for the final game, which was filmed in the TVOntario studio. It is unknown whether or not TVO will air the 2010 national finals in its entirety. Until 2009, games at the provincial level were broadcast on stations unique to their respective provinces, among them Ontario on TVO with Nicole Stamp of TVOKids (and produced and directed by Sidney M. Cohen), British Columbia with Tamara Stanners on Knowledge, and Alberta with Graham Neil on Access. However, only Ontario provincial level games are now aired (by TVO).

In 1985, Reach for the Top Inc., a private company, was established by Sandy Stewart, on agreement with the CBC. Mr. Stewart then joined with his wife, Patricia Stewart, in partnership with Robert Jeffrey and Paul Russell of Paulus Productions Inc. to create Schoolreach, an in-school version of Reach for the Top available across Canada by subscription. Schoolreach is organized among the different school boards in Canada, and monthly tournaments are played, culminating in a district final each spring. The winner in each district participates in the provincial finals (which are televised in Ontario), and the provincial winner competes in the national championship.

Reach for the Top Inc. produced a season of programming in Toronto in 1986 and 1987. The Reach for the Top National Finals were revived in 1988. In 1995, Sandy and Pat Stewart retired from Reach For The Top. Reach for the Top and Schoolreach were then taken over by Paulus Productions Inc. under the direction of Paul Russell and Robert Jeffrey.

CBC created a similar program, SmartAsk, which aired for three seasons before being cancelled in 2004. From 1973 to 1997 the CBC's French language network, Radio-Canada, aired a program called Génies en herbe ("Budding Geniuses"), which was the French language equivalent of Reach for the Top. Competitions continued after the cancellation of the program, and teams from other francophone countries around the world often participated.

For the 1990-91 television season, Hamilton, Ontario's CHCH channel 11 broadcast a regional version of Reach for the Top hosted by broadcaster Alan Cross. At the time, Cross was a DJ at CFNY radio, but would later be well known as musicologist and host of his own radio show The Ongoing History of New Music.

Since 2014, the national finals are uploaded to their official YouTube channel.

Format
Reach questions include "snappers" that open and close each round of gameplay, which can be answered by any of the four players on either team. There are also "Who am I?" or "What am I?" questions and "shootout" questions, also open to any player. "Relay" questions are directed at only one of the teams, and "assigned" questions are directed to a single player. Questions are typically worth ten points, but can be worth up to forty points. Points are not deducted for a wrong answer. If a player on one team answers incorrectly, the question is then open for only players of the opposite team to answer.

Each game lasts for three rounds, with one-minute breaks in between. As of 2009-2010, each game consists of 86 questions, plus four sudden-death tiebreakers in the case of a tie game after regulation. Contestants may answer a question before the reading of it is completed; however, a correct, anticipated guess does not earn extra points.

The tournament is divided into three different levels. At the regional level, local high school teams compete against each other to determine who goes on to the provincial level. The winners of the provincial championships then go on to the National Reach for the Top tournament. The winning team is then declared the national champions.

Some districts also have "Intermediate" level competitions, where the questions are written with a lower level of difficulty to provide experience to new, younger players. Intermediate level champions do not move on to national finals.

Types of questions
 Snappers: Snappers begin and end every round, and are called "snapstarts" and "snapouts" respectively, and are of miscellaneous category. Four snappers, worth ten points each, begin the first three rounds, and end the first two. To end the third round and the game, there are usually 10-12 snappers worth ten points each. The tiebreaker questions are also snappers.
 Open Questions: These types of questions are open to both teams. Open questions are found in sets of two, three or four, and all relate to the same topic. Each correct answer is worth 10 points, and there is no penalty for a wrong answer. Audio and visual questions follow the same rules. Under the rules of the 2007 and 2008 National tournaments, incorrect answers given before questions in this category were finished resulted in a five-point penalty (a 'neg 5').
 Team Questions: A Team Question is actually a set of questions, worth a possible total of 40 points. When a team question is announced, both teams have an opportunity to answer the first question, called a "scramble". The team that answers the scramble first will have an opportunity to answer the remaining three questions, whereas the opponent will not. In the event that neither team answers the scramble, the remaining questions are open to both teams. In some leagues, the team question is forfeited completely. This is much like the tossup/bonus format played in quizbowl.
 Who/What/Where/What Word am I? Questions: The purpose of a Who/What/Where/What Word am I? question is to guess a person/place/thing/word. Clues are provided by the reader, and are read, one at a time. Between clues, both teams have an opportunity to guess the person/place/thing. If both teams provide incorrect guesses, the next clue will be read. This continues until the fourth and final clue is read. If neither team can provide a correct answer, the answer will be revealed, and no points will be awarded. What Word am I? questions provide up to four quotes with a missing word common to each. If a team provides the correct answer after being provided with one clue, that team will earn 40 points. Each subsequent clue reduces the question's value by 10 points. Unlike a good multi-clued pyramidal quizbowl tossup, the clues in a Who/What/Where/What Word am I? question do not necessarily give one unique answer, and sometimes the 40 point clue can be quite vague, e.g. "I am a European Country that has experienced war".
 Chain Snappers: Chain snappers are similar to snappers, but each question is somehow related to the preceding answer. These are usually found in groups of 6, and can replace a snapper set to end a round.
 Assigned questions: Assigned questions are found in sets of eight—four questions per team. A question is assigned to each person; if the person cannot answer the question correctly, his/her opponent (sitting directly across from him/her) will have an opportunity to answer. Players may not consult with their teammates when they are assigned a question.
 Relay questions: Each team is presented with four questions, one team at a time. The first three questions are worth 10 points each, while the last question is worth 20. If a team provides an incorrect answer at any point in the relay, the remaining questions assigned to that team are forfeited. Consultation is allowed.
 20-point special: A correct attempt at a 20-point special will earn 20 points. Some 20-point specials require more than one answer while others are a bit more difficult than the regular 10-point questions.
 Shootout questions: Shootouts consist of 12 snappers, and are open to both teams. If a participant provides a correct answer, he/she may not answer any further questions in the shootout. In this way, all four team members must answer a question to complete the shootout. A team will be awarded 40 points if they provide four correct answers before their opponents do. This will end the shootout. If neither team provides four correct responses before the end of the shootout, no points are awarded. Prompting and consultation amongst the players is forbidden. A shootout sometimes replaces a set of snappers to end a round.
 List questions: List questions are open to both teams, and are worth a possible 50 points. The reader will introduce the theme of the question, and ask for five items relating to that theme. For example, if the theme were "Chemical elements", the reader could ask for the first five elements of the periodic table. Teams alternate responses; if one team provides an incorrect response or repeats an answer, then the other team shall have an opportunity to name the remaining items in the list unless they too make a mistake in giving a wrong answer or repeating.

Eligibility
Participants must be "continuously enrolled in a secondary school" to be eligible for participation in Reach for the Top. The age limit restricts participants to those who are 19 or younger at the beginning of the school year. There are no rules about the language of instruction in a school or that a school must be in Canada, but the vast majority of teams come from anglophone schools in provinces with established leagues.

Quebec colleges, distinct post-secondary institutions, by definition do not fit eligibility requirements. However, given that the first-year of college is effectively equivalent to Grade 12 in other Canadian provinces, the participation of year one college students in Quebec has been allowed in practice.

Notable teams
In 1978, Vincent Massey Collegiate Institute (now separately Michael Power/St. Joseph High School) became the first high school to win the National Championship twice. They played their first game in March 1978 against Richview Collegiate Institute and future Prime Minister of Canada Stephen Harper in the first game of the Etobicoke, Ontario flight. Vincent Massey Collegiate easily won by a score of 445-160, with Harper scoring 80 points for Richview Collegiate in his first and only appearance on the show. Nicole Stamp, who was the host of Reach For The Top'''s Ontario Championships from 2004 to 2009, is also an alumna of Richview Collegiate.

In 2003, University of Toronto Schools (UTS), based in Toronto, Ontario, became the first school in Reach for the Top history to win back-to-back national titles. In 2012, it also became the first school to have won the competition three times. UTS then defended its title in 2013 successfully for a record fourth time. In 2018, UTS extended its record to five by defeating London Central Secondary School in the final.

In 2016, Kennebecasis Valley High School in Quispamsis, New Brunswick defeated Eric Hamber Secondary in Vancouver, British Columbia and became the second school to win three championships, with earlier victories in 2010 and 2011. Lisgar Collegiate Institute in Ottawa, Ontario became the third three-time winner in 2017, having previously won in 2015 and 2008.

Schools that have won the championship twice include Cobequid Educational Centre in Truro, Nova Scotia (1981 and 2005), St. George's School in Vancouver, British Columbia (1991 and 2004), Saunders Secondary School in London, Ontario (1992 and 1996), Gloucester High School in Ottawa, Ontario (1998 and 2001), London Central Secondary School in London, Ontario (2007 and 2009), and Glebe Collegiate Institute in Ottawa, Ontario (2021 and 2022).

In 1990, the champions from Memorial High School in Sydney Mines, Nova Scotia defeated the National Academic Championship team from Collegiate School of Richmond, Virginia 305-280.

Lorne Jenken High School in Barrhead, Alberta, which won in 1973 and made six other nationals appearances in the 1970s, was considered "the series' most successful competitors" in the 1985 edition of the Canadian Encyclopedia.

St. George's High School in Vancouver, British Columbia, qualified for the national finals every year from 1989-2007, except in 1994 when Magee Secondary School represented British Columbia. In 1991 and 2004, St, George's were the national champions.

National champions

Following is a full list of national champions of Reach for the Top since its inception in 1965, as published on their official website.

Notable alumni, hosts, and coaches
Lucie Edwards, Canadian diplomat
Bill Guest, TV host
Stephen Harper, former Prime Minister of Canada
Tom Harrington, Canadian journalist; member of 1974 national champion team
Bill Hastings, Chief Justice of Kiribati
Mark McDowell, Canadian diplomat and first resident Ambassador of Canada to the Union of the Republic of Myanmar.
Shelagh Rogers, Canadian journalist
Nicole Stamp, Canadian journalist
Jan Tennant, TV host
Alex Trebek, TV host
Andrew Unger, Canadian author

In popular culture

 The Frantics included a sketch mimicking "Reach For The Top" (as hosted by Jan Tennant) on their CBC Radio program and 1984 debut album, Frantic Times.
 In 1989 CBC Television produced Pray For Me, Paul Henderson about a Reach for the Top team striving to reach the national finals.
 Reach for the Top is mentioned in Miriam Toews's 2004 novel A Complicated Kindness In 2018 Newfoundland author Joan Sullivan published Game, an oral history of Gonzaga High School's 1974 national finals win over Archbishop O'Leary Catholic High School.
 In 2022, Reach for the Top was satirized on The Daily Bonnet

See also
List of academic knowledge competitionsCollege Bowl, a former American television quiz show for college students
Academic games
MathCountsSmartAsk, CBC television show that was spun off from ReachSchools' Challenge, the UK schools national quiz.Génies en herbe'', French-language schools quiz on Radio-Canada
University Challenge, a university student quiz show in the UK

References

External links
Reach for the Top official site
Reach for the Top official YouTube channel (includes videos of national finals 2014–present)
Reach for the Top TVOntario Video Clips from 2008 & 2009 seasons
A rare Reach for the Top clip featuring a young Gord Tanner at YouTube

Student quiz competitions
1960s Canadian game shows
1970s Canadian game shows
1980s Canadian game shows
2000s Canadian game shows
1980s Canadian high school television series
1990s Canadian high school television series
2000s Canadian high school television series
2010s Canadian high school television series
2020s Canadian high school television series
Educational organizations based in Canada
Student quiz television series
TVO original programming
CBC Television original programming
1961 Canadian television series debuts
Canadian educational television series
Alex Trebek
Television series about teenagers

Reach for the Top


Iosif Renoiu (n. 2 iulie 1880, Bocșa Română - d. 17 iulie 1977, Bocșa Română) a fost un deputat în Marea Adunare Națională de la Alba Iulia, organismul legislativ reprezentativ al "tuturor românilor din Transilvania, Banat și Țara Ungurească", cel care a adoptat hotărârea privind Unirea Transilvaniei cu România, la 1 decembrie 1918.

Biografie
Născut la Bocșa Română în anul 1880, Iosif Renoiu a urmat studiile la Școala primară și la Școala profesională. A activat ca muncitor la Societatea de cale ferată austriacă de stat. Renoiu a făcut parte din conducerea secției române a P.S.D.U. și a fost unul dintre cei șase reprezentanți ai săi la C.N.R.C. De altfel, a participat la întrunirile populare organizate la Ocna Dejului și Bocșa Română. În data de 30 noiembrie 1918, a participat la dezbaterile de la Alba Iulia în cadrul cărora s-a pronunțat pentru unire, vot universal și împroprietărirea țăranilor. După anul 1918 a fost numit maistru la Fabrica de locomotive din Reșița. Își găsește sfârșitul la data de 17 iunie 1977 în orașul său natal.

Activitatea politică
A fost numit delegat al Consiliului Național Român Central din partea P.S.D.U. la Marea Adunare Națională de la Alba Iulia de la 1 decembrie 1918..

Note

Bibliografie
 Ioan I. Șerban, Dorin Giurgiu, Ionela Mircea, Nicolae Josan, Dicționarul personalităților Unirii. Trimișii românilor transilvăneni la Marea Adunare Națională de la Alba Iulia, Muzeul Național al Unirii, Alba Iulia, 2003, ISBN 973-8141-90-7
 Gelu Neamțu, Mircea Vaida-Voevod, 1 decembrie 1918. Mărturii ale participanților, vol. I-II, Editura Academiei Române, București, 2005, ISBN 973-27-1258-9 (vol. I); ISBN 973-27-1264-3 (vol. II)

Lectură suplimentară
 Daniela Comșa, Eugenia Glodariu, Maria M. Jude, Clujenii și Marea Unire, Muzeul Național Transilvania, Cluj-Napoca, 1998
 Florea Marin, Medicii și Marea Unire, Editura Tipomur, Târgu Mureș, 1993
 Silviu Borș, Alexiu Tatu, Bogdan Andriescu, (coord.), Participanți din localități sibiene la Marea Adunare Națională de la Alba Iulia din 1 decembrie 1918, Editura Armanis, Sibiu, 2015

Vezi și
 Lista delegaților la Marea Adunare Națională de la Alba Iulia

Legături externe
  Membrii de drept ai Marii Adunării Naționale de la Alba-Iulia din 1 decembrie 1918, lista publicată în "Gazeta Oficială", Sibiu, nr. 1, 1/14 decembrie 1918

Nașteri în 1880
Decese în 1977
Delegați la Marea Adunare Națională de la Alba Iulia

Iosif Renoiu


Olaylar
 Yuan Hanedanı sona erdi (kuruluşu 1271).
 Ming Hanedanı kuruldu (dağılışı 1644).
 İnançoğulları Beyliği dağıldı (kuruluşu 1261).
 Avusturya Millî Kütüphanesi kuruldu.

Doğumlar
 14 Şubat - Sigismund, Kutsal Roma imparatoru ve Lüksemburg Hanedanı'nın son imparatoru (ö. 1437)
 3 Aralık - VI. Charles, Fransa Kralı (ö. 1422)
 tarihi bilinmeyen
 V. Martinus, papa (ö. 1431)
 Aba-Puş Balı Sultan, mutasavvıf şair ve Mevlevi şeyhi (ö. 1485)
 Emir Sultan, İslam ve tasavvuf dünyasında tanınmış düşünce adamı (ö. 1429)

Ölümler
 29 Mart - İmparator Go-Murakami, Japonya'nın geleneksel veraset düzenine göre 97. imparatoru (d. 1328)

1368


Lester ist ein englischer männlicher Vorname und Familienname.

Herkunft und Bedeutung
Der Vorname Lester entstammt einem ortsbezogenen Familiennamen, der vom Namen der englischen Stadt Leicester abgeleitet war und ursprünglich eine Person aus Leicester bezeichnete.

Der Familienname Lester ist eine Variante von Lister, der seinerseits die anglisierte Form eines schottischen Vornamens ist.

Eine von Lester oder Leslie abgeleitete Kurzform des Vornamens ist Les.

Namensträger

Vorname Lester

 Lester Bangs (1948–1982), US-amerikanischer Musikjournalist, Autor und Musiker
 Lester Bird (1938–2021), antiguanischer Politiker
 Lester Boone (1904–1989), US-amerikanischer Jazzmusiker
 Lester Bowie (1941–1999), US-amerikanischer Jazz-Trompeter, -Bandleader und -Komponist
 Lester Flatt (1914–1979), US-amerikanischer Country-Sänger und Gitarrist
 Lester C. Hunt (1892–1954), US-amerikanischer Politiker
 Lester Germer (1896–1971), US-amerikanischer Physiker
 Lester Habegger (1924–2017), US-amerikanischer Basketballtrainer und Manager
 Lester Patrick (1883–1960), kanadischer Eishockeyspieler
 Lester Pearson (1897–1972), 14. kanadischer Premierminister
 Lester Pelton (1829–1908), US-amerikanischer Erfinder (Pelton-Turbine)
 Lester Piggott (1935–2022), englischer Jockey
 Lester Robertson (≈1925–1992), US-amerikanischer Jazzposaunist
 Lester C. Thurow (1938–2016), US-amerikanischer Wirtschaftswissenschaftler
 Lester Young (1909–1959), US-amerikanischer Jazz-Tenorsaxophonist

Vorname Les

 Les Blank (1935–2013), US-amerikanischer Dokumentarfilmer
 Les Brown senior (1912–2001), US-amerikanischer Big-Band-Leader des Swing
 Les Burness (1911–2000), US-amerikanischer Jazzmusiker
 Les Claypool (* 1963), US-amerikanischer Bassist und Rocksänger
 Les Elgart (1917–1995), US-amerikanischer Jazz-Trompeter und Bandleader
 Les Humphries (1940–2007), englischer Popmusiker
 Les McCann (* 1935), US-amerikanischer Jazz-Pianist, Sänger und Komponist
 Les Paul (1915–2009), US-amerikanischer Gitarrist
 Les Reed (1935–2019), englischer Songschreiber und Musiker

Familienname
 Adrian Lester (* 1968), britischer Fernseh- und Theaterschauspieler
 Albert Lester († 1867), US-amerikanischer Jurist und Politiker
 Anthony Lester, Baron Lester of Herne Hill (1936–2020), britischer liberaldemokratischer Politiker und Mitglied des House of Lords
 Billy Lester (* 1946), US-amerikanischer Jazzmusiker
 Bobby Lester (1930–1980), US-amerikanischer Sänger, siehe The Moonglows
 Buddy Lester (1916/17–2002), US-amerikanischer Schauspieler und Komiker
 Carrie Lester (* 1981), australische Triathletin
 Connie Lester (1931–2019), US-amerikanischer Jazz-Saxophonist
 Conrad H. Lester (1907–1996), österreichischer Unternehmer
 Dominic Lester, US-amerikanischer Tonmeister
 Edwin Lester (1895–1990), US-amerikanischer Theaterproduzent

 Frank Lester (1935–2021), österreichischer Radio- und Fernsehmoderator
 Gabriel Lester (* 1972), niederländischer Künstler
 George Nelson Lester (1824–1892), US-amerikanischer Jurist und Politiker sowie Offizier in der Konföderiertenarmee
 Heddy Lester (1950–2023), niederländische Sängerin und Schauspielerin
 Hilary Lester (* vor 1982), britische Sängerin, siehe Renée and Renato
 J. J. Lester (* 1968), US-amerikanischer Country-Musiker und -produzent
 Jerry Lester (1910–1995), US-amerikanischer Komiker und Entertainer
 Jon Lester (* 1984), US-amerikanischer Baseballspieler
 Joyce Lester (* 1958), australische Softballspielerin
 Julia Lester (* 2000), US-amerikanische Schauspielerin
 Julia Lester Dillon (1871–1959), US-amerikanische Landschaftsarchitektin
 Justin Harry Lester (* 1983), US-amerikanischer Ringer
 Ketty Lester (* 1934), US-amerikanische Sängerin
 Keiana Lester (* 1997), Radsportlerin aus Trinidad und Tobago
 Louise Lester (1867–1952), US-amerikanische Schauspielerin
 Mark Lester (* 1958), britischer Schauspieler
 Mark L. Lester (* 1946), US-amerikanischer Filmregisseur, Autor und Produzent
 Niko Lester (* 1991), US-amerikanisch-deutscher American-Football-Spieler
 Phil Lester (* 1987), britischer Youtuber, Videoblogger und Radiomoderator
 Posey G. Lester (1850–1929), US-amerikanischer Politiker

 Ron Lester (1970–2016), US-amerikanischer Schauspieler
 Rufus E. Lester (1837–1906), US-amerikanischer Politiker
 Seán Lester (1888–1959), irischer Journalist, Politiker und Diplomat
 Sonny Lester (1924–2018), US-amerikanischer Musikproduzent
 Terry Lester (1950–2003), US-amerikanischer Schauspieler
 Tim Lester (1968–2021), US-amerikanischer American-Football-Spieler
 Toby Lester (* 1964), US-amerikanischer Journalist und Autor
 Tom Lester (1938–2020), US-amerikanischer Schauspieler und Prediger

Künstlername
 Lazy Lester (1933–2018), US-amerikanischer Mundharmonikaspieler

Einzelnachweise

Männlicher Vorname
Familienname
Englischer Personenname

Lester (Name)


An Eulophia sordida in uska species han Liliopsida nga ginhulagway ni Friedrich Fritz Wilhelm Ludwig Kraenzlin. An Eulophia sordida in nahilalakip ha genus nga Eulophia, ngan familia nga Orchidaceae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Eulophia

Eulophia sordida


KCP may refer to:

 Kentavious Caldwell-Pope (born 1993), American basketball player
 Khmer Communist Party, ruling party of Cambodia from 1975 to 1979
 Karnataka College of Percussion, music school in Bangalore, India
 Kennel Club of Pakistan
 Kochi City Police, India
 Kowloon City Plaza, shopping mall in Hong Kong
 Kangleipak Communist Party, political party in Manipur, India

KCP


Kurt Wanski (* 26. April 1922 in Berlin-Altglienicke; † 16. August 2012 in Berlin) war ein deutscher Maler, Musiker und eine Institution im Berliner Kunstbetrieb.

Leben
Kurt Wanski lebte mit seinem Zwillingsbruder bis 1927 in einem Waisenhaus; danach lebten die beiden Kinder bei ihrer Mutter in Berlin. Ab 1928 besuchte Wanski eine Schule für lernbehinderte Kinder. Dort lernte er zeichnen und das Mundharmonikaspiel. Als junger Mann kam er zu einer Bauernfamilie. In der Zeit von 1939 bis 1945 war er aus heute nicht mehr nachvollziehbaren Gründen im Gefängnis Rummelsburg inhaftiert. Mit anderen Gefangenen arbeitete er im nahen Bewag-Kraftwerk Klingenberg. Nach dem Krieg wurde er nach kurzer Zeit in Freiheit erneut inhaftiert, um im April 1947 als "Oligophrener mit dissozialen Tendenzen" aus der Haftanstalt in eine Heilanstalt eingewiesen zu werden.

Nach mehreren Aufenthalten in verschiedenen Psychiatrien lebte er seit 1971 als "Freigänger" dauerhaft im St.-Joseph-Stift in Berlin-Weißensee. Dort begann er intensiv zu zeichnen. Mit Blei- und Buntstiften, später auch mit Ölkreide und Filzstift, malte Wanski seine Umwelt einschließlich der Wiedergabe dieser Umwelt in den Medien wie z. B. Postern, Filmprogrammen, Illustrierten- und Kalenderbildern und hinterlegte diese Zeichnungen mit zuweilen apokryphen bzw. hintersinnigen Anmerkungen. Darstellungen aus dem Zirkus und dem Friedrichstadtpalast, dem Tierpark, aus Filmen sowie dem katholischen Kirchenleben und dem marxistischen Festwesen der DDR zählten zu seinen anfänglich häufigsten Motiven. Seit Beginn der 1980er Jahre sammelten Freunde Wanskis dessen Bilder; 1984 wurden seine Werke erstmals in einer Fabriketage in Prenzlauer Berg öffentlich ausgestellt. Seither sind seine Bilder in Art-brut-Museen zu sehen bzw. in Galerien zu erwerben. Im Jahr 1989 drehte der Dokumentarfilmregisseur Gerd Kroske einen Film über ihn mit dem Titel Kurt – oder Du sollst lachen. Wanskis künstlerischer Nachlass (im St.-Josephs-Krankenhaus noch befindliche Zeichnungen, alle nach dem Jahr 2000 entstanden) ist 2013 in den Besitz der Kunstsammlung Pankow übergegangen.

Ausstellungen
 1984: Zeichnungen, im St.-Joseph-Krankenhaus
 1992: Galerie des Kunstamtes Weißensee
 2002: Brecht-Haus, Weißensee
 2002: Sommergärten, Galerie Hofmann + Kyrath, Berlin (mit Hans Scheib)
 2011: Zeichnungen, im Galeriecafè Emma T. in Weißensee
 2013: Ausrufezeichen und unterstrichen, Bayer Kulturhaus, Leverkusen
 2015: Eine Frau für Großvater – Die Zeichengruppe des Hauses Maria-Frieden in Berlin-Niederschönhausen und Blätter von Kurt Wanski aus dem Besitz der Kunstsammlung Pankow, Galerie Parterre Berlin
 2017: Kurt Wanski – Der Zeichner, Magistrale der Park-Klinik Weißensee, Berlin
 2019: Buchpräsentation Kurt Wanski (Kettler) mit Ausstellung und Filmvorführung von Kurt – oder Du sollst lachen, Cavallerie 26 Galerie Potsdam

Einzelnachweise

Weblinks
 Webseite über Kurt Wanski
 David Ensikat: Mag sein, dass er anderen die Show stahl. Nachruf auf Kurt Wanski. In: Der Tagesspiegel, 2. November 2012.

Maler (Deutschland)
Künstler (Art brut)
Deutscher
Geboren 1922
Gestorben 2012
Mann

Kurt Wanski


Întoarcerea din iad este un film românesc dramatic din 1983 scris și regizat de Nicolae Mărgineanu. Rolurile principale au fost interpretate de actorii Constantin Brânzea, Maria Ploae și Remus Mărgineanu. Scenariul este inspirat de nuvela Jandarmul scrisă de Ion Agârbiceanu.

Filmul a fost prezentat la a 13-a ediție a Festivalului Internațional de Film de la Moscova unde a câștigat o diplomă specială A fost selectat din partea României ca să participe la secțiunea cel mai bun film străin la Premiile Oscar, a 56-a ediție, dar nu a fost acceptat.

Rezumat

Distribuție

 Constantin Brânzea — Dumitru Bogdan, fost jandarm la minele din Roșia
 Maria Ploae — Veronica, iubita din tinerețe a lui Dumitru și soția lui Ion Roșu
 Remus Mărgineanu — Ion Roșu, soțul Veronicăi
 Ana Ciontea — Catarina, fiica lui Grigor Albu și soția lui Dumitru
 Ion Săsăran — Grigor Albu, țăran bogat, socrul lui Dumitru
 Vasile Nițulescu — Ilie Rău, țăran bătrân
 Lucia Mara — soția lui Grigor Albu
 Liliana Țicău — mama Veronicăi
 Livia Baba — baba Fira
 Olimpia Arghir — mătușa Lișniță
 Valentin Uritescu — Vasile Lișniță, vecinul Veronicăi, invalid de război
 Nae Gh. Mazilu — țăran maramureșean, soldat
 Dragoș Pâslaru — Ilie, țăranul tânăr îndrăgostit de Catarina
 Tudorel Filimon — Nicodim, sluga lui Dumitru
  — șeful patrulei de jandarmi maghiari (menționat Ștefan Török)
 Papil Panduru
 Tudor George
 Vasile Constantinescu
 Nicolae Pomoje
 Petre Felezeu
 Corneliu Mititelu
 Mihai Dinvale
 Geo Dobre
 Ion Tifor
  — jandarm maghiar (menționat Miklos Paraszka)
 Vasile Turturică
 Coloman Totu
 Adrian Rățoi
 Ion Fătu
 Paul Antoniu
 Ștefan Mareș
 Fabian Elemer
 Carol Erdös
 Puiu Lazăr
 Nicolae Dide
 Vasile Popa
 Mihai Alexandru
 Aurel Popescu
 Ion Barbu
 Ilie Vlaicu
 Leonte Amorțitu
 Vasile Marcel
 Florin Anton
 Medeea Marinescu — fetița miloasă

Primire
Filmul a fost vizionat de 1.545.747 de spectatori în cinematografele din România, după cum atestă o situație a numărului de spectatori înregistrat de filmele românești de la data premierei și până la data de 31 decembrie 2014 alcătuită de Centrul Național al Cinematografiei.

În 1983 a primit  Premiile Asociației Cineaștilor din România pentru: imagine, decoruri, costume, muzică, coloana sonoră, montaj. Diplomă de onoare (Ana Ciontea).

Note

Legături externe

Vezi și
 Lista filmelor românești propuse la Oscar pentru cel mai bun film străin
 1983 în film
 Listă de filme românești despre Primul Război Mondial

Filme din 1983
Filme regizate de Nicolae Mărgineanu
Filme românești
Filme în limba română
Filme dramatice românești
Filme Casa de Filme 3
Filme Româniafilm
Filme despre Primul Război Mondial
Filme românești despre Primul Război Mondial

Întoarcerea din iad


El observatorio de Štefánik () es un observatorio astronómico en  la colina de Petřín en el centro de Praga. Fue fundado en 1928 y su nombre es en reconocimiento del astrónomo eslovaco Milan Rastislav Štefánik. En 1976 fue sometido a una importante reconstrucción dotándolo del aspecto actual. Hoy en día el observatorio forma parte del Observatorio y Planetario de Praga, y se ocupa fundamentalmente de tareas de divulgación de la astronomía y de las ciencias naturales relacionadas.

Instrumentación
El telescopio principal del observatorio es un telescopio refractor doble construido por Carl Zeiss en 1908, que fue propiedad del selenógrafo Rudolf König y que fue comprado e instalado en la cúpula principal en 1928. En la cúpula occidental hay un telescopio Maksutov-Cassegrain instalado  en 1976. Por último, la cúpula oriental del observatorio se usa sólo para observaciones científicas y desde 1999 está equipada con un telescopio de 40 cm de la marca Meade.

Enlaces externos

 Observatorio y Planetario de Praga. Sitio oficial

Galería de imágenes

Fuentes

 Sitio oficial del Observatorio y Planetario de Praga

Referencias

Observatorios astronómicos de la República Checa

Observatorio de Štefánik


Tradicijska okućnica s kovačnicom (Žumberak), dvije zgrade u mjestu Kordići Žumberački i općini Žumberak, zaštićeno kulturno dobro.

Opis
Zgrada iz 20. stoljeća, u Kordićima Žumberačkim, na adresi Kordići Žumberački 9.

Zaštita

Pod oznakom P-5555 zavedena je kao nepokretno kulturno dobro - pojedinačno, pravna statusa zaštićena kulturnog dobra, klasificirano kao "kulturno-povijesna cjelina".

Izvori

Zaštićena kulturna dobra u Zagrebačkoj županiji


L'Iris Prize est une récompense de cinéma créée en 2007 par Berwyn Rowlands qui récompensent les films à thématique LGBT sortis dans les deux ans précédents la date de soumission annuelle.

Les prix des différentes catégories sont remises lors d'un festival organisé à Cardiff et le vainqueur remporte  £ soit la plus haute dotation au monde pour un festival du film LGBT.

Lauréats

Prix du meilleur court métrage
 2007 - Pariah de Dee Rees (États-Unis)
 2008 - Cowboy de Till Kleinert (Allemagne)
 2009 - Steam de Eldar Rapaport (États-Unis)
 2010 - The Samaritan de Magnus Mork (Norvège)
 2011 - Je ne veux pas rentrer seul (Eu Não Quero Voltar Sozinho) de Daniel Ribeiro (Brésil)
 2012 - The Wilding de Grant Scicluna (Australie)
 2013 - Gorilla de Tim Marshall (Australie)
 2014 - All God's Creatures de Brendan McDonall (Australie)
 2015 - Vessels de Arkasha Stevenson (États-Unis)
 2016 - Balcony de Toby Fell-Holden (Royaume-Uni)
 2017 - Mother Knows Best de Mikael Bundsen (Suède)
 2018 - Three Centimetres de Lara Zeidan (Liban/Royaume-Uni)
 2019 - Black Hat de Sarah Smith (États-Unis)
2020 - Short Calf Muscle de Victoria Warmerdam (Pays-Bas)
 2021 - Baba de Sam Arbor et Adam Ali (Royaume-Uni)

Prix du meilleur court métrage britannique
 2007 - Private Life de Abbe Robinson
 2008 - James de Connor Clements
 2009 - Diana de Aleem Khan
 2010 - Mosa de Ana Moreno
 2011 - The Red Bike de Andrew Steggall
 2012 - A Stable for Disabled Horses de Fabio Youniss
 2013 - My Mother de Jay Bedwani
 2014 - Middle Man de Charlie Francis
 2015 - Closets de Lloyd Eyre-Morgan
 2016 - Balcony de Toby Fell-Holden
 2017 - We Love Moses de Dionne Edwards
 2018 - BEYOND (There's Always a Black Issue, Dear) de Claire Lawrie
 2019 - My Brother is a Mermaid de Alfie Dale
 2020 - Better de Michael J. Ferns
 2021 - Baba de Sam Arbor et Adam Ali

Prix du meilleur long métrage
 2008 - Dream Boy de James Bolton (États-Unis)
 2009 - Redwoods de David Lewis (États-Unis)
 2010 - Mel et Jenny (Mein Freund aus Faro) de Nana Neul (Allemagne)
 2011 - August de Eldar Rapaport (États-Unis)
 2012 - Le Sexe des anges (El sexo de los ángeles) de Xavier Vilaverde (Espagne)
 2013 - Cupcakes (Bananot) de Eytan Fox (Israël)
 2014 - Boy Meets Girl de Eric Schaeffer (États-Unis)
 2015 - 4th Man Out de Andrew Nackman (États-Unis)
 2016 - Real Boy de Shaleece Haas (États-Unis)
 2017 - Prom King, 2010 de Christopher Schaap (États-Unis)
 2018 - 1985 de Yen Tan (États-Unis)
 2019 - Et puis nous danserons (And Then We Danced) de Levan Akin (Suède/Géorgie)
2020 - Cocon (Kokon) de Leonie Krippendorff (Allemagne)
2021 - Rebel Dykes de Harri Shanahan et Siân A. Williams (Royaume-Uni)

Prix du meilleur acteur
 2011 - Murray Bartlett dans August
 2012 - Ohad Knoller dans Yossi
 2013 - Ryan Steele dans 5 Danses (Five Dances)
 2014 - Michael Welch dans Boy Meets Girl
 2015 - Davide Capone dans Mezzanotte (Più buio di mezzanotte)
 2016 - Thom Green dans Downriver
 2017 - Miles Szanto dans Teenage Kicks
 2018 - Félix Maritaud dans Sauvage
 2019 - Henry Golding dans Monsoon
 2020 - Leandro Faria Lelo dans Vent chaud (Vento Seco)
 2021 - Udo Kier dans Swan Song

Prix de la meilleure actrice
 2011 - Allison Lane dans Going Down in LA-LA Land
 2012 - Kristina Valada-Viars dans Molly's Girl
 2013 - Sabine Wolf dans Deux Mères (Zwei Mutter)
 2014 - Kate Trotter dans Tru Love
 2015 - Sigrid ten Napel dans Zomer
 2016 - Kerry Fox dans Downriver
 2017 - Fawzia Mirza dans Signature Move
 2018 - Jamie Chung dans 1985
 2019 - Linda Caridi dans Mamma + Mamma
 2020 - Lena Urzendowsy dans Cocon (Kokon)
 2021 - Senan Kara dans Not Knowing

Prix de la jeunesse
 2013 - Straight With You de Daan Bol (Pays-Bas)
 2014 - Bombshell d'Erin Sanger (États-Unis)
 2015 - Closets de Lloyd Eyre-Morgan (Royaume-Uni)
 2016 - Sign de Andrew Keenan-Bolger (États-Unis)
 2017 - Lily de Graham Cantwell (Ireland)
 2018 - Mrs McCutcheon de John Sheedy (Australie)
 2019 - My Brother is a Mermaid d'Alfie Dale
 2020 - Wings de Jamie Weston
 2021 - S.A.M de Lloyd Eyre-Morgan et Neil Ely

Autres prix
Prix Diva Box Office
 2019 - Greta de Sparkman Clark (États-Unis)
Prix du public Co-op Audience Award
 2020 - Wings de Jamie Weston
 2021 - Birthday Boy de Leo LeBeau
Prix de la communauté
 2021 - Lonely Cowgirl de Lydia Garnett
Prix Micro Short
 2021 - Amen d'Erick Edwardson

Festivals partenaires
Chacun de ces festivals peut shortlister un film pour les Iris Prize :
Inside Out Film and Video Festival
London Lesbian and Gay Film Festival
Outfest - Los Angeles Gay and Lesbian Film Festival
Miami Gay and Lesbian Film Festival
Festival du film Frameline - San Francisco International LGBT Film Festival
Festival du film lesbien et gay de Hong Kong
Queer Screen Vision - Sydney's Mardi Gras Film Festival
NewFest - New York Lesbian, Gay, Bisexual, & Transgender Film Festival
Philadelphia QFest
ImageOut: The Rochester LGBT Film & Video Festival
Festival du film queer de Mumbai
Queer Vision - Bristol Pride's Film Festival (Royaume-Uni)
Queer Lisboa - International Queer Film Festival (Portugal)

Notes et références

Lien externe
 Site officiel

Prix cinématographique LGBT
LGBT au cinéma au Royaume-Uni
Culture à Cardiff

Iris Prize


Osmosatno radno vrijeme ili osmosatni radni dan, u zemljama engleskog govornog područja poznat i kao Pokret za 40-satni tjedni rad, bio je društveni pokret radničkog sloja koji svoje korijene ima u Industrijskoj revoluciji i pojavio se usporedno s osnivanjem radničkih pokreta. Predstavljao je odgovor radnika na teške uvjete rada, izrabljivanje djece i radno vrijeme između 10 i 16 sati.

Prvi tvorničar koji je uveo osmosatni radni dan bio je Nijemac Robert Bosch 1906. godine. Prva država koja je uvela osmosatno radno vrijeme je Urugvaj 1915. godine, na poticaj tadašnjeg predsjednika Joséa Batllea y Ordóñeza.

U Hrvatskoj, tad unutar Kraljevine SHS, je izboreno osmosatno radno vrijeme 23. listopada 1919.

Izvori

Ljudska prava

Osmosatno radno vrijeme


بافيتيمبي غوميز  (مواليد 6 أغسطس 1985) هو لاعب كرة قدم فرنسي محترف يلعب في مركز الهجوم مع كاواساكي فرونتاليالياباني.

لعب كرة القدم للشباب مع سانت إتيان قبل أن يبدأ مشواره الاحترافي مع النادي في عام 2004، كما قضى بعض الوقت على سبيل الإعارة في تروي في دوري الدرجة الثانية. في عام 2009، انضم إلى نادي سانت إتيين ديربي دو رون ليون مقابل 13 مليون يورو. خلال أكثر من خمسة مواسم في ملعب جيرلان، لعب 239 مباراة رسمية وسجل 91 هدفاً، وفاز في كأس دو فرانس وكأس أبطال أوروبا في عام 2012. في عام 2014، انتقل إلى نادي سوانزي سيتي الإنجليزي الممتاز في صفقة انتقال مجاني. بعد إعارته إلى فرنسا في مرسيليا، وقع مع غلطة سراي، حيث كان هداف الدوري بعد فوزهم بلقب الدوري التركي في عام 2018. وفي عام 2018 انتقل إلى نادي الهلال السعودي مقابل 7 ملايين يورو.

شارك غوميز في 12 مباراة مع المنتخب الفرنسي في الفترة ما بين 2008 إلى 2013، وسجل ثلاثة أهداف. كان جزءًا من منتخب فرنسا المشارك في بطولة أمم أوروبا 2008.

مسيرته الكروية

سانت إتيان
وُلد غوميز في مدينة لا سين سور مير، حيث شارك في ثلاث عشرة مباراة مع سانت إتيان في أول موسم له مع النادي، حيث سجل هدفين في الدوري. في الموسم الذي يليه قدم ست مباريات بدون أهداف مع النادي قبل أن يقدم على إعارة إلى ترويز AC في صفقة إعارة ناجحة لمدة ستة أشهر، حيث سجل ستة أهداف في 13 مباراة. لم يكن موسم 2005–06 ناجحًا كما كان في الموسم السابق حيث لعب 24 مباراة في الدوري مع سانت إتيان، حيث سجل هدفين فقط في الدوري.

كان موسم 2006–07 عندما أسس غوميز نفسه مع سانت إتيان، وسجل 10 أهداف في 30 مباراة. واصل غوميز بهذا الشكل في موسم 2007–08 حيث سجل 16 هدفاً رائعاً في 34 مباراة.

في فترة الانتقالات الصيفية لعام 2008، ورد أن مدير نيوكاسل يونايتد تحت إدارة كيفن كيجان قدّم رسم تحويل بقيمة 10 ملايين جنيه إسترليني لخدمات غوميز. ومع ذلك لم تتحقق خطوة وبقي غوميز في سانت إتيان.

في مقابلة مع صحيفة ليكيب الفرنسية، ذكر غوميز أنه كان منجذباً إلى انتقال محتمل إلى إنجلترا، لكنه كشف أن الدوري الإيطالي (الدرجة الأولى) سيكون تفضيله. في الأسابيع التي سبقت فترة الانتقالات في شهر كانون الثاني (يناير) 2009، كان اسمه مرة أخرى يتم وصفه في تكهنات حول مختلف منافسات الدوري الممتاز، على الرغم من أنه تحرك لتهدئة الشائعات مشيرًا إلى رغبته في رؤية موسم دوري الدرجة الأولى مع ناديه الحالي.

تم التدقيق في غوميز في موسم 2008–09 بشكل أكبر مما كان عليه في الموسم السابق. على الرغم من هذا، نجح غوميز في تسجيل خمسة أهداف في 17 مباراة في الدوري، وتفوق مع أدائه في كأس الاتحاد الأوروبي، وسجل ثلاث مرات في أربع مباريات.

ليون

في 29 يوليو 2009، أعلن نادي أولمبيك ليونيون أنه قد وقع على المهاجم مقابل 13 مليون يورو ووافق اللاعب على عقد لمدة خمس سنوات. مع هذه الخطوة أصبح غوميز اللاعب السادس في تاريخ كرة القدم الفرنسية ينتقل مباشرة من سانت إتيان إلى غريمه اللدود ديربي ليون.

في المباراة الأولى من موسم الدوري الفرنسي 2011–12، سجل غوميز هدف الفوز 3–1 عندما فاز فريقه على نيس في 6 أغسطس 2011. في 24 سبتمبر، سجل هدفًا في الشوط الأول ضد جيروندان دي بوردو ليحقق فريقه من الفوز 3–1.

حصل غوميز على أربعة أهداف في الجولة الأخيرة من مرحلة المجموعات في دوري أبطال أوروبا 2011–12، مما ساعد ليون على الفوز 7–1 على نادي دينامو زغرب والتقدم إلى دور الستة عشر بفارق الأهداف. كما سجل رقمًا قياسيًا جديدًا ليسجل أسرع ثلاثية (هاتريك) في دوري أبطال أوروبا على الإطلاق متخطيًا الرقم القياسي الذي يملكه مايك نيويل.

في 25 فبراير 2012، سجل غوميز هدفًا في كرة أرضية ليحقق فريقه التعادل مع متصدر الدوري باريس سان جيرمان 1–1؛ انتهت المباراة بالتعادل 4–4، بعد فوز ليون 4–2. استبدل ألكسندر لاكازيت في الدقيقة 70 في مباراة دربي ضد النادي السابق سانت إتيان في 17 مارس، وبعد عشر دقائق سجل هدفه في 30 ياردة لكسب فريقه الفوز 1–0. واصل مسيرته الشديدة ضد سوشو المهدد بالهبوط في 24 مارس عندما حول كرة عرضية من أنتوني ريفيلير ليحقق فوزه 2–1.

سوانزي سيتي
في 27 يونيو 2014، وقع غوميز عقدًا مدته أربع سنوات مع سوانسي سيتي بعد أن غادر ليون في نهاية موسم دوري الدرجة الأولى 2013–14 على خدمة نقل مجانية. بدأ أول مباراة تنافسية له في المباراة الافتتاحية للموسم في 16 أغسطس، ليحل محل ويلفريد بوني في الدقائق الـ 13 الأخيرة من الفوز في نهاية المطاف 2–1 على مانشستر يونايتد في أولد ترافورد. في 26 أغسطس، سجل أول هدف تنافسي له مع النادي حيث فازوا 1–0 على روذرهام يونايتد في الجولة الثانية من كأس رابطة المحترفين. سجل غوميز هدفه الأول في الدوري الممتاز في 9 نوفمبر 2014 وسجل هدف الفوز بعد مرور أقل من دقيقة على دخوله الملعب، حيث جاء فريقه من الخلف ليفوز على آرسنال 2–1.

في بداية عام 2015، ومع مغادرة بوني إلى كأس الأمم الأفريقية عام 2015، أصبح غوميز اللاعب الرئيسي في فريق سوانزي، ابتدأ العام مع هدفين على ترانمير روفرز في برينتون بارك و فوزهم 2–6 في كأس الاتحاد الإنجليزي. في 10 يناير، بعد التعادل في أرضه 1–1 ضد وست هام يونايتد عرض العلم الفرنسي لدعم ضحايا إطلاق النار الأخير في باريس. في 4 أبريل 2015، سجل غوميز هدفًا في الدقيقة 38 ضد هال سيتي بملعبه وأكمل الانتصار عن طريق تمرير الكرة فوق حارس هال سيتي ليعطيه أول هدفين في الدوري الممتاز وسوانسي سيتي بفوز 3–1.

مارسيليا (إعارة)
في 29 يوليو 2016، وقع غوميز على سبيل الإعارة إلى مرسيليا لموسم 2016–17. في 14 أغسطس، ظهر لأول مرة في تعادل 0–0 ضد تولوز في ملعب فيلودروم. في 21 نوفمبر، جعله المدرب رودي جارسيا قائد الفريق خلال الفترة المتبقية من الموسم.

في جميع المسابقات، سجل غوميز 21 هدفاً في 33 مباراة لـ l'om. تضمن هذا ثلاثية يوم 27 يناير 2017 في الفوز 5–1 على مونبلييه.

غلطة سراي

في 28 يونيو 2017، انضم غوميز إلى نادي غلطة سراي التركي مقابل رسم لم يكشف عنه. كان مقتنعًا بالانضمام إلى لاعبيه السابقين وأصدقاؤه ديدييه دروغبا وأوريليان تشيدجو. ظهر لأول مرة مع النادي الذي يتخذ من إسطنبول مقراً له في 13 يوليو / تموز في مباراة الذهاب من الدور الثاني من الدوري الأوروبي أمام مضيفه أوسترسوندز 2–0. في 14 أغسطس، ظهر لأول مرة مع فريقه دوري السوبر التركي حيث افتتح فريقه الموسم مع الفوز 4–1 على كايسري سبور. سجل غوميز هدفين وساعد يونس بلهندة. في مباراة ضد نادي أخيسار بيليديا في 9 ديسمبر، تعادل غوميز في الفوز 4–2 في تورك تليكوم أرينا ولكن في وقت لاحق حصل على بطاقة حمراء.

في 23 فبراير 2018، سجل غوميز أول ثلاثية له في تركيا، وانتهت بفوزه 5–0 على بورصة سبور. وأضاف أربعة أهداف أخرى في 3 مارس في الفوز 7–0 في كارديمير كارابوكسبور، بين 17 و33 دقيقة. أنهى الموسم بـ29 هدف من 33 مباراة، بما في ذلك الهدف الوحيد خارج أرضه أمام نادي جوزتيبي. ليفوز بلقب الدوري في اليوم الأخير، مما جعله الهدّاف.

الهلال
في 24 أغسطس 2018، وقع غوميز مع بطل الدوري السعودي الهلال على صفقة لمدة عامين مقابل 7 ملايين يورو. وانهى النادي في المركز الثاني أمام غريمه النصر بسبب تراجع مستوى الفريق في المرحلة الأخيرة من الموسم. برصيد 21 هدفا، احتل المركز الثاني في صدارة الهدافين خلف منافسه عبد الرزاق حمد الله.

سجل غوميز 11 هدفاً في دوري أبطال آسيا 2019، حيث أنهى البطولة بصفته الهداف، وساهم في فوز الهلال بالبطولة لأول مرة منذ 19 سنة. في مباراة الإياب من نهائي دوري أبطال آسيا 2019 في 24 نوفمبر، سجل الهدف الثاني في الفوز 2–0 خارج أرضه أمام أوراوا رد دايموندز، والتي شهدت فوز الهلال باللقب بنتيجة 3–0 في مجموع المباراتين. كما سمح اللقب للفريق بالتأهل إلى كأس العالم للأندية 2019. كما حصل جوميز على جائزة أفضل لاعب في البطولة عن دوره في حصد اللقب للهلال وأصبح أول لاعب أوروبي يحصل على لقب هداف البطولة.

في 14 ديسمبر، قاد غوميز الهلال إلى نصف نهائي كأس العالم للأندية 2019 بتسجيله الهدف الوحيد في المباراة ضد الترجي التونسي بطل إفريقيا. في 21 ديسمبر، لعب في النصف الثاني من مباراة تحديد المركز الثالث ضد مونتيري بطل الكونكاكاف وسجل هدفًا في الدقيقة 64 حيث انتهت المباراة بالتعادل 2–2. كما أنه سجل في ركلات الترجيح، لكن فريقه خسر ركلات الترجيح 4–3. بشكل عام، لعب غوميز ثلاث مباريات في كأس العالم للأندية وسجل هدفين.

في 9 فبراير 2021، سجل غوميز سوبر هاتريك (أربعة أهداف)، ثلاثة منها كانت من ركلات جزاء في مباراة الفوز 5–0 على العين.

مسيرته الدولية
في 18 مايو 2008، استدعي غوميز لتشكيلة المنتخب الفرنسي في بطولة أمم أوروبا 2008.

حياته الشخصية
يعاني غوميز من حالة طبية، ويشتبه في أن تكون استجابة وعائية مبهمية؛ وهذا يعني أنه عرضة للإغماء أثناء أوقات الشدة (التوتر) وارتفاع درجات الحرارة وهذه تسببت في إصابته بالإغماء خلال عدد من المباريات.

غوميز هو ابن عم زملائه (في كرة القدم) نامباليس ميندي وأليكساندر مندي.

الإحصائيات

النادي

المنتخب

الإنجازات
 سانت إتيان
 الدوري الفرنسي الدرجة الثانية: 2003–04

 ليون
 كأس فرنسا: 2011–12
 كأس الأبطال الفرنسي: 2012

 غلطة سراي

 الدوري التركي الممتاز: 2017–18

 الهلال

 دوري أبطال آسيا: 2019
 دوري أبطال آسيا 2021
 دوري المحترفين السعودي: 2019–2020
 كأس خادم الحرمين الشريفين: 2019–20
 كأس السوبر السعودي 2021

الفردية

 لاعب الشهر في الدوري الفرنسي: يناير 2007
 هداف الدوري التركي: 2017–18
 دوري أبطال آسيا أفضل هداف: 2019
 دوري أبطال آسيا أفضل لاعب: 2019
 دوري أبطال آسيا أفضل فريق من تصويت الجماهير: 2019
 دوري أبطال آسيا أفضل فريق من أوبتا: 2019

ملاحظات

المراجع

وصلات خارجية

لاعبو كرة قدم رجالية مغتربون في ويلز
لاعبو كرة قدم رجالية مغتربون في السعودية
لاعبو كرة قدم رجالية مغتربون في تركيا
لاعبو كرة قدم رجالية فرنسيون
لاعبو كرة قدم رجالية فرنسيون مغتربون
لاعبو كرة قدم من فار (إقليم فرنسي)
مهاجمو كرة قدم رجالية
أشخاص من لا سين سور مير
رياضيون فرنسيون مغتربون في السعودية
رياضيون فرنسيون مغتربون في تركيا
رياضيون فرنسيون مغتربون في ويلز
رياضيون فرنسيون من أصل سنغالي
رياضيون من فار (إقليم فرنسي)
فرنسيون من أصل سنغالي
لاعبو أولمبيك ليون
لاعبو أولمبيك مارسيليا
لاعبو الدوري الإنجليزي الممتاز
لاعبو الدوري التركي الممتاز
لاعبو الدوري الفرنسي
لاعبو الدوري الفرنسي الدرجة الثانية
لاعبو بطولة أمم أوروبا 2008
لاعبو تروا
لاعبو دوري المحترفين السعودي
لاعبو سانت إتيان
لاعبو غلطة سراي
لاعبو كرة قدم فرنسيون
لاعبو كرة قدم فرنسيون مغتربون
لاعبو كرة قدم مغتربون في السعودية
لاعبو كرة قدم مغتربون في تركيا
لاعبو كرة قدم مغتربون في ويلز
لاعبو كرة قدم من بروفنس ألب كوت دازور
لاعبو منتخب فرنسا لكرة القدم
لاعبو منتخب فرنسا لكرة القدم للشباب
لاعبو نادي الهلال (السعودية)
لاعبو نادي تولون
لاعبو نادي سوانزي سيتي
مواليد 1405 هـ
مواليد 1985

بافيتيمبي غوميز


Die Bürgerschaftswahl in Bremen 1979 war die zehnte Wahl zur Bürgerschaft in der Freien Hansestadt Bremen. Sie fand am 7. Oktober 1979 statt. Die Wahl erregte bundesweit Aufmerksamkeit, da mit der Bremer Grünen Liste erstmals eine Grüne Partei in ein Landesparlament einzog.

Bei dieser Wahl traten erneut Bürgermeister und Senatspräsident Hans Koschnick (SPD) und Bernd Neumann (CDU) gegeneinander an.

Ergebnis
Die Wahlbeteiligung lag bei 78,5 Prozent. Die regierende SPD konnte ihre absolute Mehrheit verteidigen, Koschnick blieb Bürgermeister.

Siehe auch
 Liste der Mitglieder der Bremischen Bürgerschaft (10. Wahlperiode)

Quellen
 Wahlen in Deutschland
 Wahlarchiv der Tagesschau

1979
Bremen Burgerschaft

Bürgerschaftswahl in Bremen 1979


شارع البيئة هو اسم الشارع الرئيسي في مدخل أغلب المدن التونسية حاليا، بعدما كان أهم شارع فيها يحمل اسم شارع الحبيب بورقيبة. عادة ما يكون شارع البيئة مشجرا وتكثر فيه الأزهار والنباتات المختلفة.

مراجع

شوارع في تونس

شارع البيئة


Maria Leon ou l'une de ses graphies, comme María León, peut désigner :

 María Teresa León (1903-1988), romancière, essayiste, dramaturge et scénariste espagnole ;
 María León (née en 1937), avocate et femme politique vénézuélienne ;
 María León (née en 1984), actrice espagnole.

Maria Leon


Podilymbus is a genus of birds in the Grebe family, the genus name is derived from Latin Podilymbus, a contraction of podicipes ("feet at the buttocks", from podici-, "rump-" + pes, "foot")—the origin of the name of the grebe order—and Ancient Greek kolymbos, "diver".

Species
The genus contains two recent species :

There are also several prehistoric taxa of Podilymbus described from fossil remains:
Podilymbus majusculus (Late Pliocene of Idaho)
Podilymbus wetmorei (Late Pleistocene of Florida)
Podilymbus podiceps magnus - a paleosubspecies of the pied-billed grebe of uncertain validity.

References

Bird genera
Bird genera with one living species
Extant Late Pleistocene first appearances
Pleistocene birds
Pleistocene birds of North America

Podilymbus


Die römisch-katholische Pfarrkirche Völkendorf im gleichnamigen Stadtteil von Villach ist der Heiligsten Dreifaltigkeit geweiht. Erst 1973 wurden die Stadtteile Völkendorf, Möltschach und Judendorf  von der Pfarre St. Martin abgetrennt und eine eigene Pfarre eingerichtet. Zu dieser Pfarre gehören auch die Filialkirchen von St. Johann und Warmbad.

Die Kirche ist ein 1967 nach Plänen von Walter Pinzer errichteter Bau mit trapezförmigem Grundriss unter einem vorgezogenen Satteldach. Im Westen ist ein Chorturm mit einem offenen Glockengeschoß angestellt.

Der einheitliche Innenraum verjüngt und erhöht sich zum Altar hin. Die Wände werden durch verschiedene Materialien wie Natursteinmauern, weiße Wände, Sichtbeton und Holz gegliedert. Das kuppelartige Gewölbe ruht auf netzartigen Holzleimbindern. Der Kirchenraum wird durch seitliche Betonnetzwerkfenster und eine Oberlichte hinter dem Altar belichtet. Das Altarmosaik schuf Franz Schneeweiß.

Weblinks

Literatur
 Dehio-Handbuch. Die Kunstdenkmäler Österreichs. Kärnten. Anton Schroll, Wien 2001, ISBN 3-7031-0712-X, S. 1012 f.
 Christian Brugger, Karin Leitner-Ruhe und Gottfried Biedermann (Hrsg.): Moderne in Kärnten. Mit Fotos von Wim van der Kallen.  Verlag Carinthia, Wien-Graz-Klagenfurt 2009, ISBN 978-3-85378-582-9, S. 34.

Villach, Volkendorf
Villach, Volkendorf
Volkendorf
Erbaut in den 1960er Jahren
Volkendorf
Baudenkmal (Kärnten)

Pfarrkirche Völkendorf


AS-204 ලෙසින්ද හැඳින්වුනු, ඇපලෝ 5 (දියත්කෙරුම ජනවාරි 22, 1968) යනු, ඇපලෝ චන්ද්‍ර මොඩියුලයෙහි (LM) පළමුවන මිනිසුන් රහිත පියාසැරිය වන අතර පසුව මෙවැන්නක් විසින් අභ්‍යාවකාශගාමීන් ස‌ඳෙහි පෘෂ්ඨය වෙත ගෙන යන ලදි. LM රැගත්  සැටර්න් IB රොකට්ටුව 1968 ජනවාරි 22 දිනදී, කෙනඩි තුඩුව වෙතින් උඩුගත කෙරිණි. පරිගණක වැඩසටහන් ප්‍රශ්න හේතුවෙන් මුලින් සැලසුම් කල මෙහෙයුම වෙනුවට විකල්ප මෙහෙයුමක් ක්‍රියාත්මක කෙරුනද, මෙහෙයුම සාර්ථක වූ ලෙසින් සැලකිණි.

ඇපලෝ 5


Cei Patru Mari (cunoscuți și ca cei patru jandarmi) este numele sub care este cunoscut un consiliu format, în perioada postbelică, din lideri mondiali propuși de președintele american Franklin D. Roosevelt pentru asigurarea și garantarea păcii mondiale. Membrii grupului celor patru mari, care în timpul războiului mondial fuseseră cunoscuți ca cele patru puteri erau  principalii aliați în războiul împotriva Germaniei Naziste și Imperiului Japonez: SUA, Regatul Unit, URSS și China.

Președintele american Roosevelt preconizase crearea ONU cu trei ramuri: una executivă formată din cei patru mari, o forță militară formată din aceleași patru mari puteri, care să acționeze ca patru jandarmi / șerifi, și un corp legislativ în care să fie reprezentați toate națiunile membre ale organizației internaționale.

Cei patru jandarmi urmau să fie responsabili pentru păstrarea echilibrului în cadrul sferelor lor de influență: britanicii în Imperiul Britanic și Europa Occidentală, sovieticii în Europa Răsăriteană și Asia Centrală, chinezii în Asia răsăriteană și Pacificul de vest și americanii în emisfera vestică.

Pentru prevenirea izbucnirii unor noi războaie, toate celelalte țări, în afară de Cei Patru, urmau să fie dezarmate, fiindu-le permise doar posesia armelor ușoare de infanterie – pistoale și puști. Doar cei patru mari aveau dreptul să se doteze cu orice tip de arme. Cei patru jandarmi urmau să fie membri permanenți ai Consiliului de Securitate al ONU, dar puterile lor au fost diminuate în mod sensibil, ca urmare a criticilor unor oponenți. Franța a fost adăugată mai târziu ca al cincilea membru al Consiliului ca urmare a insistențelor lui Churchill.

Istoric

Contextul general

Președintele Roosevelt a inițiat încă din timpul războiului planuri pentru crearea în perioada postbelică a unei organizații internaționale noi, mai durabile, care să înlocuiască Liga Națiunilor. În perioada interbelică, Roosevelt fusese inițial un sprijinitor al Ligii Națiunilor. Încrederea în Ligă i-a scăzut treptat datorită ineficienței organizației internaționale în prevenirea conflictelor armate, cel mai grav fiind chiar a doua conflagrație mondială.  Roosevelt a dorit să creeze o organizație internațională care să asigure pacea mondială mai degrabă prin eforturile unite ale marilor puteri mondiale decât prin consesul și colaborarea internațională conform principiilor de bază a Ligii Națiunilor. El i-a spus în 1935 lui Sumner Welles,  consilierul Casei Albe în probleme de politică externă: "Liga Națiunilor a devenit nimic mai mult decât o societate de dezbateri, și încă una slabă!"

Roosevelt a criticat Liga Națiunilor pentru că încerca să armonizeze interesele prea multor națiuni. Președintele american i-a spus ministrului de externe sovietic Viaceslav Molotov că "nu poate să vadă o altă Ligă a Națiunilor cu o sută de semnatari diferiți; pur și simplu erau prea multe națiuni de mulțumit, de aceea a fost un eșec și avea să fie un eșec". Roosevelt a propus în 1941 crearea unei noi organizații internaționale condusă de o "curatelă" a marilor puteri care avea să supravegheze restul țărilor mai mici. Președintele a scris în septembrie 1941:

Departamentul de Stat a început creionarea planurilor pentru succesorul postbelic al Națiunilor Unite sub supravegherea lui Roosevelt într-o perioadă în care, cel puțin din punct de vedere oficial, Statele Unite erau încă neutre. Roosevelt ezita să facă publice planurile sale pentru crearea unei noi organizații internaționale. El era conștient că exista riscul ca americanii să respingă propunerile sale și nu era dornic să se angajeze într-un efort de convingere a membrilor Senatului pentru aprobarea participării SUA la noua organizație, așa cum fusese cazul luptei lui Woodrow Wilson pentru obținerea aprobării pentru statutul de membru al Americii la Liga Națiunilor. Când a fost promulgată Carta Atlanticului în august 1941, Roosevelt s-a asigurat că actele oficiale nu au menționat în nici un fel angajamentul americanilor pentru fondarea unui nou organism internațonal după încheierea războiului. Atacul de la Pearl Harbor din decembrie 1941 a dus la schimbarea poziției lui Roosevelt. El a transformat propunerea inițială în una pentru fondarea unei organizații construite în jurul celor patru puteri: Statele Unite, Republica China, Uniunea Sovietică și Regatul Unit.

Planurile pentru cei patru jandarmi

Ideea conform căreia marile puteri ar trebui să "păzească ordine" în lume a fost discutată de președintele Roosevelt cu premierul Winston Churchill încă în timpul primei lor întâlniri din august 1941. El a făcut primele declarații oficiale cu privire la acest subiect la începutul anului 1942. El a prezentat planurile pentru perioada postbelică lui Molotov, care făcea în mai o vizită la Washington pentru discuții cu privire la deschiderea celui de-al doilea front în Europa. Roosevelt i-a spus lui Molotov că cei patru mari trebuie să acționeze uniți după război pentru păstrarea ordinei mondiale și dezarmarea statelor agresoare. Când Molotov s-a interesat de rolul pe care l-ar putea juca alte țări, Roosevelt a replicat că prea mulți "jandarmi" ar duce la lupte interne, dar că era deschis la ideea acceptării altor puteri aliate în rândurile acestui grup restrâns. Minuta conferinței a făcut rezumatul convorbirilor:

Roosevelt și Molotov a continuat discuția cu privire la cei patru jandarmi într-o a doua întâlnire de pe 1 iunie. Molotov l-a informat pe președintele american că Stalin dorea să sprijine planurile lui Roosevelt pentru menținerea păcii mondiale și dezarmare prin intermediul acțiunii celor patru jandarmi. Roosevelt a adus în discuție probleme decolonizării postbelice. El a sugerat că fostele colonii ar trebui să traveseze o perioadă de  tranziție sub administrația unor puteri mandatare mai înainte să își obținăidenpendența deplină.

Republica China urma să fie admisă în rândul celor patru puteri și să devină unul dintre cei patru jandarmi. Roosevelt era în favoarea recunoașterii statutului de mare putere al Chinei deoarece era sigur că guvernul chinez se va situa de partea americanilor împotriva sovieticilor. Roosevelt i-a declarat ministrului de externe britanic Anthony Eden: " În orice conflict politic serios cu Rusia, China se va alinia de partea noastă fără nicio îndoială". Președintele american considera că guvernul chinez proamerican va sprijini toate acțiunile SUA atunci când americanii, sovieticii și chinezii vor dorisă împărtă după război Japonia și Coreea în zone de ocupație. Când Molotov a ridicat problema stabilității Chinei, Roosevelt l-a liniștiti afirmând că "populațiile națiunilor și prietenilor noștri numărau peste un miliard de oameni".

Churchill se împotrivea admiterii Chinei în rândul celor patru mari pentru că se temea că americanii încercau să caute aliați pentru subminarea posesiunile coloniale britanice din Asia. În octombrie 1942, Churchill i-a spus lui Eden că Republica China reprezintă un vot necondiționat "de partea Statelor Unite în orice încercare de lichidare imperiului britanic de peste mări".  Eden împărtășea același punct de vedere și era neîncrezător în capacitatea Chinei de a redeveni o națiune stabilă, ținând seama de războiul civil care răvășea țara.  Roosevelt a respins criticile lui Churchill spunându-i ministrului de externe Eden că Republica "China ar putea să devină o putere folositoare în Orientul Îndepărtate pentru sprijinirea apărării ordinei în Japonia" și că era gata să ofere un ajutor mai consisten Chinei.

Propunerile lui  Roosevelt au fost întâmpinate cu critici de liberalii internaționaliști, aceștia dorind ca puterea să fie mult mai egal distribuită între membrii ONU. Liberalii se temeau ca Cei patru jandarmi să nu ducă la crearea unei noi  Alianțe Cvadruple.

Fondarea ONU
Departametnul de Stat a creionat un nou plan pentru crearea ONU în aprilie 1944. Planul păstra ideea solidarității marilor puteri, centrată pe propunera patru jandarmi a lui Roosevelt. Cei patru mari aveau să devină membri permanenți ai Consiliului de Securitate a ONU. Fiecare dintre membrii permanenți avea să se bucure de dreptul de veto, prin care putea fi anulată orice rezoluție ONU care era împotriva intereselor uneia dintre cei patru mari. În cele din urmă, Departamentul de Stat a ajuns la un compromis cu liberalii. Eligibilitatea membrilor a fost extinsă la toate statele naționale care luptau împotriva Axei. În cadrul discuțiilor de la  Dumbarton Oaks, la care au participat delegațiile SUA, Regatului Unit, Uniunii Sovietice și Chinei, au fost discutate planurile pentru crearea imediat după încheierea războiului a Organizației Națiunilor Unite.  Cei patru mari și aliații lor  au semnat în 1945 Carta Organizației Națiunilor Unite

Urmări
După cum spunea un fost subsecretar general al ONU, Brian Urquhart:

Vedeți și:
Aliații din al Doilea Război Mondial
Cei trei mari

Note

Bibliografie

Organizații internaționale
Istoria Organizației Națiunilor Unite

Cei patru mari


La Población puede referirse a:

La Población, localidad de Argentina;
La Población, localidad del municipio cántabro de Campoo de Yuso, en España;
Lapoblación, municipio compuesto de Navarra, en España; o a
La Población, álbum del cantautor chileno Víctor Jara.

La Población


Zgrada na Tomislavovom trgu 11, građevina u mjestu i gradu Samobor, zaštićeno kulturno dobro.

Opis
Dvokatnica ugrađenog tipa dio je poteza kuća koje određuje južnu fasadu glavnog gradskog trga. Sagrađena je prema projektu Franje Gabrića, godine 1908., za ljekarnika Mirka Kleščića. U prizemlju je ljekarna K zlatnom anđelu, a na katovima su stanovi. Kontinuitet funkcije održan je do danas, kao i uređenje i oprema ljekarne. Pročelje prema trgu oblikovano je po uzoru na bečku secesiju, s karakterističnim oblikovnim elementima i vokabularom, uz uporabu keramičkih pločica, kovine, pozlate. Iznad vijenca u zoni krovišta postavljena su dva krilata ženska poprsja (anđela). Kuća je reprezentativan i vrlo kvalitetan primjer secesije s očuvanim izvornim interijerom ljekarne.

Zaštita
Pod oznakom Z-4668 zaveden je kao nepokretno kulturno dobro - pojedinačno, pravna statusa zaštićena kulturnog dobra, klasificirano kao "sakralna graditeljska baština".

Izvori

Zaštićene stambeno-poslovne građevine u Zagrebačkoj županiji
Građevine u Samoboru

Zgrada, Tomislavov trg 11 (Samobor)


Ussassai (sardinski: Ussàssa) je grad i općina (comune) u pokrajini Nuoru u regiji Sardiniji, Italija. Nalazi se na nadmorskoj visini od 710 metara i ima 568 stanovnika. Prostire se na 47,32 km². Gustoća naseljenosti je 12 st/km².Susjedne općine su: Gairo, Osini, Seui i Ulassai.

Izvori

Gradovi na Sardiniji

Ussassai


Mirko Deković (Pula, 17. veljače 1919. – Zagreb, 16. veljače 1995.) bio je hrvatski boksač i boksački trener.

Životopis

Rođen je u Puli. Godine 1920. s roditeljima seli u Zagreb gdje završava osvovnu školu te izučava trgovački zanat. Aktivno se bavio boksačkim sportom od 1938. do 1950. godine. Boksačku karijeru započeo je u bantam, a završio je u poluteškoj kategoriji. U dvanestogodišnjem aktivnom bavljenju boksom Mirko Deković imao je 109 borbi na službenim boksačkim natjecanjima, te dvadesetak borbi promidžbenog karaktera. Od toga zabilježio je 69 pobjeda (od kojih 35 nokautom ili tehničkim nokautom), 19 puta borio se neodlučeno, dok je 21 put poražen.

Još kao dječak Mirko je zavolio sport, te se bavio atletikom, nogometom i plivanjem, no ipak se nakon nekog vremena zaljubio u boks.Čitao je o popularnim boksačima,a oduševljavali su ga svjetski prvaci u boksu poput Jack Dampsey, Gene Tunney, Joe Louis, Max Schmeling i mnogi drugi. Divio se i našim boksačima poput Josipa Devčića, Lea Pollaka i Ivana Hladnog.

1938. odlučuje i sam postati boksač. U rano proljeće iste godine došao je u dvoranu Hrvatskog sportskog društva Herkules u Zagrebu i pristupio treneru Pini Buliću i Ivici Kovačeviću rekavši im kako želi trenirati boks i postati boksač. Bio je jedan od najmarljivijih boksača početnika,te je jako brzo napredovao,a njegov talent za boks obećavao je uspješnu boksačku karijeru.

1939. na prvenstvu grada Zagreba za boksače početnike Deković je proglašen najboljim boksačem prvenstva.U finalnoj borbi lakoćom je svladao Parija koji je bio član Policijskog iz Zagreba. Od 1938. do 1939. boksao je Deković osam mečeva.Zabilježio je šest pobjeda nad Parijem, Tičićem, Maglicom, Pajevićem, Ravnikarom i Nemečekom, a sa Zlatkom Hrbićem doživio je jedan poraz i jedan neodlučen rezultat.

Nakon odličnih rezultata na samom početku svoje boksačke karijere postaje član reprezentacije Zagreba, a 1942. član je i državne reprezentacije na dva međunarodna susreta protiv reprezentacije Njemačke u Poznanu i Katowicama. Na glavnom trgu u Poznanu okupilo se čak 60 000 ljudi što je do današnjeg dana ostao rekordan broj gledatelja na jednom amaterskom boksačkom susretu. Hrvatska reprezentacija porežena je u oba susreta rezultatom 12–4 i 15–1. Njemačka reprezentacija bila je u to vrijeme najjača u europi.

Deković je u svojoj karijeri pobjeđivao najbolje hrvatske boksače kao što su Antun Tičić, Ivan Maglica, Zlatko Nemeček, Antun Ravnikar, Josip Subotnik, Velimir Konig, Milivoj Badel, Nenad Marić,dva puta Koleva iz Bugarske i mnoge druge.Svi spomenuti boksači bili su prvaci države, Zagreba ili državni reprezentativci. U vremenu od 1938. do 1943. borio se sa Zlatkom Hrbićem čak devet puta. Šest puta borio se neodlučeno, a tri puta je poražen.

Zanimljivosti
U svibnju 1940. godine odlazi na služenje vojne obveze u Nevesinje. U nedostatku kluba i dobrog trenera Dekovićev odlazak zasigurno je djelomično usporio njegov brzi napredak. Po povratku iz vojske ipak uspjeva upornim radom postati državni reprezentativac i državni prvak.

Zanimljivo je spomenuti da su se njegova dva brata Boris i Zvonko također bavili boksom. Zvonko samo kraće vrijeme, a Boris je nastupao za Borovo u muha kategoriji 1942. i 1943. godine. Za Borovo je kraće vrijeme tijekom 1941. nastupao i sam Mirko Deković.

Osnovao boksačku sekciju u Sremskoj Mitrovici 1942. godine i bio trener iste do pred kraj 1944.

Vanjske poveznice

 Povijest hrvatskog boksa

Izvori

Hrvatski boksači
Hrvatski treneri

Mirko Deković


Shibataea is a genus of Chinese bamboos in the grass family.

They are unique shorter bamboos with dark green leaves. This genus is more closely related to the genus Phyllostachys than other small bamboos. Excellent as tall groundcover or short hedges, they are especially suited to climates similar to the Pacific Northwest since they dislike dry climates. They not do well with alkaline or water-logged soil. They need acidic conditions to prevent leaf burn. They are sometimes called ruscus-leaved bamboo, as the shape of the leaves resembles that of the genus Ruscus. These bamboos are very resistant to bamboo mites. They are used to make canes.

Species
 Shibataea chiangshanensis T.H.Wen - Zhejiang
 Shibataea chinensis Nakai - Anhui, Jiangsu, Jiangxi, Zhejiang
 Shibataea hispida McClure - Anhui, Zhejiang
 Shibataea kumasasa (Zoll. ex Steud.) Makino (alternate spelling S. kumasaca) - Fujian, Zhejiang; cultivated in Japan and in other parts of China
 Shibataea lancifolia C.H.Hu - Fujian, Zhejiang
 Shibataea nanpingensis Q.F.Zheng & K.F.Huang - Fujian
 Shibataea strigosa T.H.Wen - Jiangxi, Zhejiang

References

Bambusoideae
Bambusoideae genera
Flora of China

Shibataea


The Brazilian Institute of Geography and Statistics (; IBGE) is the agency responsible for official collection of statistical, geographic, cartographic, geodetic and environmental information in Brazil. IBGE performs a decennial national census; questionnaires account for information such as age, household income, literacy, education, occupation and hygiene levels.

IBGE is a public institute created in 1936 under the name National Institute of Statistics. Its founder and chief proponent was statistician Mário Augusto Teixeira de Freitas. The current name dates from 1938. Its headquarters are located in Rio de Janeiro, and its current president is Eduardo Rios Neto. It was made a federal agency by Decree-Law No. 161 on February 13, 1967, and is linked to the Ministry of the Economy, inside the Secretariat of Planning, Budget and Management.

Structure

IBGE has a network of national research and dissemination components, comprising:
 27 state units (26 in state capitals and one in the Federal District);
 27 centres for documentation and dissemination of information (26 in the capital and one in the Federal District);
 27 units for the supervision of territorial mapping (26 in the capital and one in the Federal District);
 585 data collection agencies in major cities.
 Headquarters in Rio de Janeiro (the capital of the Republic when the Office was established).

Also in Rio are five boards and a school: Executive Directors (ED), Directorate of Research (DPE), Department of Geosciences (DGC), Department of Informatics (DI), Center for Documentation and Information Dissemination (CDDI) and the , a degree-granting institution.

The Directorate of Research is responsible for planning and coordinating the research of nature and processing of statistical data collected by the state units; the Department of Geosciences is responsible for basic cartography, the national geodetic system, with a survey of natural resources and environment and by survey and geographical studies.

The Center for Documentation and Information Dissemination is responsible for documentation and dissemination of information produced by the institute as well as coordinating the 27 CDDIs in the country, and the National School of Statistical Sciences, besides being responsible for training the institute's employees, is a federal institution of higher learning that offers the following courses: BA in statistics; specialization in Environmental Analysis and Management Planning, and Masters in Population Studies and Social Research.

The IBGE also maintains the Roncador Ecological Reserve, situated 35 km south of Brasília.

System of national accounts
Gives an overview of the economy and describes the phenomena of economic life: production, consumption and wealth accumulation, providing a comprehensive and simplified representation of these data. The System of National Accounts IBGE follows the most recent UN recommendations expressed in the Handbook of National Accounts (System of National Accounts 1993, SNA), including the calculation of Gross Domestic Product (GDP) and the Input-output matrix.

Quarterly national accounts
Displays the current value and volume indices (1991 = 100) every quarter for the Gross Domestic Product at market prices, taxes on products, value added at basic prices, personal consumption, government consumption, Gross fixed capital formation, changes in inventories, exports and imports of goods and services. Two series of index numbers are calculated: the basis of the previous year and chained with reference to 1990 (1990 = 100). The series is seasonally adjusted using X-12-ARIMA, enabling calculation of the rates of change over the previous quarter.

The IBGE survey was started in 1988 and restructured after 1998, when their results were integrated into the current System of National Accounts. The annual weights are derived from this new system accounts.

Archives
IBGE maintains the following archives (non-exhaustive list):
 Municipal Agricultural Production (MAP)
 Municipal Livestock Survey (PPM)
 Extraction Plant and Forestry Research (PEVS)
 Annual Survey of Industry (full model) (PIA-C)
 Annual Survey of Industries (simplified form) (PIA-S)
 Annual Survey of Industries (product) (PIA-Prod)
 Annual Survey of Construction Industry (Paice)
 Annual Survey of Trade (simplified model) (PAC-S)
 Annual Survey of Trade (full model) (PAC-C)
 Annual Services Survey (PAS)
 Continuous National Sample Survey of Households (PNADC)
 Monthly Survey of Employment and Wages (PIMES)
 Monthly Industrial Survey of Physical Production (PIM -PF)
 Monthly Survey of Trade (PMC)
 Monthly Survey of Services (PMS)
 Household Budget Survey (POF)

Requirement and confidentiality of information
The legislation, according to Federal Decree No. 73,177 of November 20, 1973 and Law No. 5534 of November 14, 1968, modified by Law No. 5878 of May 11, 1978, deals with the obligation and confidentiality of information collected by IBGE, which is intended exclusively for statistical purposes and has no legal value, not being usable as evidence or proof.

Failure to provide information within the specified deadlines, or providing false information is a crime subject to a fine, initially, of up to 10 times the highest minimum wage in the country, and up to twice this limit on later occasions.

Some economic indicators released by the IBGE
 National System of Consumer Price Indices
 National Index of Consumer Prices (INPC)
 Broad National Consumer Price Index (IPCA)
 National Index of Construction (INCC)

Censuses

Population census
The best known census is the population census (). First conducted in its modern form in 1872, it is now conducted every ten years, usually in years ending in zero. No census took place in 1880, 1910 or 1930.

The census is conducted solely by the IBGE, as enshrined in law. Comprehensive demographic data is collected on the population (including age, income, sex, etc.), as well as housing stock. Unlike approaches taken in other countries (e.g., the United States), the questionnaire asks respondents to self-identify by skin color, phrasing the question as "Color or Race".

The most recent census was conducted in 2010; the 2020 census was delayed to 2022 due to the COVID-19 pandemic.

Population counts
A simpler population count (contagem de população) is theoretically made in the interval between two censuses, starting in 1996. These aim to update the data on the number of inhabitants, of great importance to Brazil's cities, because annual grants from the Municipalities Participation Fund are determined mainly by population. The IBGE is responsible for estimating populations annually for every municipality in the country, and these population counts enhance the quality of estimates.

The first population count was conducted in 1996, not only to update population data, but also to get municipality level data after the emergence and redefinition of new municipalities after the census of 1991. The most recent count was done in 2007, delayed from 2005 because of budgetary concerns, and the 2016 count was completely cancelled for similar reasons.

Agricultural census
The agricultural census collects information on agricultural establishments, forests and/or aquaculture of all municipalities of the country. The goal of this research is to update previous census data and to provide information about economic, social, and environmental farming. Since 1996, the census has occurred roughly every 10 years.

The 1996 agricultural census was conducted by IBGE from August 1995 to July 1996, in reference to Brazil's crop harvests. The following agricultural census was undertaken in 2007, and surveyed agricultural activity for the 2006 calendar year. The 2017 agricultural census returned to a survey period based on crop harvests, and was conducted from October 2016 to September 2017, with results released in 2018.

See also
List of national mapping agencies
Instituto Nacional de Estatística

References

External links
IBGE website
ENCE – National School of Statistical Sciences

Demographics of Brazil
National statistical services
Government agencies of Brazil
Organisations based in Rio de Janeiro (city)
1967 establishments in Brazil


كريم سلطاني : من مواليد 29 أوت 1984 ببريست ، فرنسا ، هو لاعب كرة قدم فرنسي من أصل جزائري من مدينة بريش ولاية أم البواقي , الأم من عرش أولاد حملة و الوالد سلطاني الصغيرمن عرش اولاد بوسالم يلعب حاليا لإيراكليس اليوناني في البطولة اليونانية الدرجة الأولى.

مراجع

وصلات خارجية

 البطاقة الشخصية

لاعبو كرة قدم رجالية مغتربون في اليونان
لاعبو كرة قدم رجالية مغتربون في هولندا
لاعبو كرة قدم رجالية فرنسيون
لاعبو كرة قدم رجالية فرنسيون مغتربون
لاعبو كرة قدم من بريست (فرنسا)
لاعبو كرة قدم رجال جزائريون
مهاجمو كرة قدم رجالية
أشخاص على قيد الحياة
أشخاص من بريست
رياضيون جزائريون مغتربون في اليونان
رياضيون جزائريون مغتربون في هولندا
رياضيون فرنسيون مغتربون في هولندا
رياضيون فرنسيون من أصل جزائري
رياضيون من بريست (فرنسا)
فرنسيون من أصل جزائري
لاعبو الدوري الفرنسي
لاعبو الدوري الفرنسي الدرجة الثانية
لاعبو الدوري الهولندي الدرجة الأولى
لاعبو الدوري الهولندي الدرجة الثانية
لاعبو الدوري اليوناني
لاعبو الرابطة الجزائرية المحترفة الأولى لكرة القدم
لاعبو أدو دين هاغ
لاعبو أريس تسالونيكي
لاعبو باس جيانينا
لاعبو بريست
لاعبو سكودا زانثي
لاعبو في في في فينلو
لاعبو كرة قدم جزائريون
لاعبو كرة قدم جزائريون مغتربون
لاعبو كرة قدم فرنسيون
لاعبو كرة قدم فرنسيون مغتربون
لاعبو كرة قدم مغتربون في اليونان
لاعبو كرة قدم مغتربون في هولندا
لاعبو كرة قدم من بريتاني
لاعبو لوهافر
لاعبو نادي إيراكليس سالونيك لكرة القدم
لاعبو وفاق سطيف
مواليد 1404 هـ
مواليد 1984
مواليد في بريست (فرنسا)
لاعبو كرة قدم رجال جزائريون مغتربون

كريم سلطاني


Jonas Colstrup (født 27. august 1979) er en dansk musiker og komponist uddannet fra Rytmisk Musikkonservatorium i København 2005.

Jonas Colstrup vandt i 2012 en pris ved Prague One World Film Festival for musikken til dokumentarfilmen Byen ved verdens ende, som han skrev i samarbejde med Bobby Hess og Max de Wardener. I 2017 udkom Jonas Colstrups første soloalbum Between Sound and Silence.

Diskografi
Album
 Between Sound and Silence (eget selskab, 2017)
Soundtracks
 The Circus Dynasty (2014)
 Rent a Family Inc. (2013)

Spillefilm
 I blodet (2016)
TV-serier
 Storm starter i skole (2015)
 Til døden os skiller (2015) (dokumentarserie i 3 dele)
 På røven i Nakskov (2015)
 Independent Lens (2012) (en episode)
 Operation X (2011) (17 episoder)
Dokumentarer
 Cannabismanden fra Holbæk (2016)
 Naturens uorden (2015)
 Home Sweet Home (2015)
 Slottet (2014)
 Cirkusdynastiet (2014)
 Blodets Bånd (2013
 Drengelejren (2013)
 Mig Thai (2013)
 Drømmen om en familie (2013)
 Lej en familie A/S (2012)
 Et forbandet år (2012)
 Byen ved verdens ende (2011)
 Den tid vi har (2011)
 Testamentet (2011)
 Dømt for terror (2010)
 Min fætter er pirat (2010)
 Side om side (2009)
 Doxwise 2 (2009)
 Love (2007)
Kortfilm
 Våbenbrødre (2014)
 Brainy (2011)
 Manden der arbejdede på et spejl (2011)
 Berik (2010)
 Behaviour (2009)

Referencer

Eksterne henvisninger

Musikere fra Danmark
Komponister fra Danmark

Jonas Colstrup


Bernard er et mandsnavn, og kan derudover henvise til:
 Bernard (tv-serie) – en koreansk, spansk, fransk animeret tv-serie om en fiktiv isbjørn med samme navn.
 Bernard (fodboldspiller) – en fodboldspiller fra Brasilien som hedder Bernard Anício Caldeira Duarte, men er kendt som Bernard.
 Émile Bernard – fransk maler 1868-1941

Bernard


NBA 2000./01. je bila 55. po redu sezona sjevernoameričke profesionalne košarkaške lige.

U finalnoj seriji doigravanja prvaci Zapadne konferencije Los Angeles Lakersi su omjerom 4:1 pobijedili prvake Istočne konferencije Philadelphia 76erse i tako obranili naslov prvaka i pritom osvojili svoj 13. naslov u povijesti.

Poredak po divizijama na kraju regularnog dijela sezone

Napomena: (d) - ušli u doigravanje, Pob - pobjede, Por - porazi

Doigravanje

Napomena: u zagradi je plasman unutar konferencije

Finalna serija

Napomena: (I) - pobjednik Istočne konferencije, (Z) - pobjednik Zapadne konferencije

Nagrade za sezonu 2000./01.

Izvori

2000./01.

NBA 2000./01.


Jalová este o comună slovacă, aflată în districtul Snina din regiunea Prešov. Localitatea se află la , se întinde pe o suprafață de  și în 2017 număra 64 de locuitori. Se învecinează cu Stakčín și .

Istoric
Localitatea Jalová este atestată documentar din 1568.

Note

Legături externe

Localități din Slovacia

Jalová, Snina


MT Pegasi (MT Peg) es una estrella en la constelación de Pegaso de magnitud aparente +5,89.
Se encuentra a 81 años luz de distancia del sistema solar.

MT Pegasi es una enana amarilla de tipo espectral G1V.
Es un análogo solar de 5781 K de temperatura efectiva con una luminosidad —calculada a partir del flujo bolométrico— un 23% superior a la luminosidad solar.
Tiene un radio apenas un 1% más grande que el del Sol y rota con una velocidad de rotación proyectada —límite inferior de la misma— de 5,08 km/s.
Con una masa de 1,07 masas solares, se piensa que es una estrella joven con una edad entre 680 y 1200 millones de años.
No se ha detectado exceso en el infrarrojo a 24 μm, por lo que no existe constancia de que este rodeada por un disco circunestelar de polvo.
Además, MT Pegasi está catalogada como variable BY Draconis, siendo su variación de brillo en banda U de 0,02 magnitudes. Su período fotométrico es de 8,10 días.

MT Pegasi posee una metalicidad muy semejante a la solar ([Fe/H] = +0,03).
Los diversos elementos evaluados muestran la misma tendencia, aunque los niveles de oxígeno y sodio son algo menores que en nuestra estrella.
Por otra parte, la abundancia relativa de litio es mayor que la del Sol (log(A)Li = 2,60).

MT Pegasi forma parte de la corriente de estrellas de la asociación estelar de la Osa Mayor, que incluye, entre otras estrellas, a π1 UMa, V774 Tauri y HD 165185, todas ellas de características semejantes a MT Pegasi.

Referencias

Enanas amarillas
Estrellas variables
Variables BY Draconis
Constelación de Pegaso

MT Pegasi


Olaylar

Doğumlar
 7 Aralık - Ebu Said-i Ebu'l-Hayr, Horasanlı mutasavvıf, şair (ö. 1049)
 tarihi bilinmeyen
 I. Bolesław Chrobry, Polonya dükü (ö. 1025)
 V. Louis, Fransa kralı (ö. 987)

Ölümler
 9 Şubat - Seyfü'd Devle, Hamdaniler'in Halep kolunun kurucusu ve ilk emiri (d. 916)
 5 Temmuz - İmparator Murakami, Japonya'nın geleneksel veraset düzenine göre 62. imparatoru (d. 926)

967


Tonawanda Creek is a small tributary of the Niagara River in Western New York, United States. After rising in Wyoming County, the stream flows through Genesee County before forming part of the boundary between Erie County and Niagara County.

Description
The length of Tonawanda Creek is . Its drainage basin is nearly  in area. It flows on a meandering course for most of its length, first northerly until reaching the City of Batavia where a sweeping bend takes it westerly.

Tonawanda Creek rises in Wyoming County and enters the Niagara River between Niagara County and Erie County, forming a boundary between them.  Tonawanda Creek passes through the Village of Attica, the City of Batavia, flows between the City of North Tonawanda to its north and the Town of Amherst to its south, the Town of Clarence, the Town of Tonawanda, and the City of Tonawanda.  Just after being joined by Ellicott Creek, it enters the Niagara River.

The creek has a small  waterfall at Indian Falls where the stream descends from the Onondaga Escarpment.

During the spring of each year, some sections of Tonawanda Creek flood to varying degrees.  These floods are more of an inconvenience than a danger, but can be more serious, especially when ice jams dam up the water.  The larger flooding can cause property damage.

Tonawanda Creek is also part of the Erie Canal, which joins the creek southwest of Lockport and allows canal traffic to proceed into the Niagara River. In its upper reaches, Tonawanda Creek and the Little Tonawanda, which is a tributary, are trout streams.

History

The name Tonawanda () or () derives from the Iroquois (Haudenosaunee) language meaning swift water.

Tonawanda Creek flows through the ancient lake bed of Glacial Lake Tonawanda, a prehistoric lake that existed approximately 10,000 years ago at the end of the last ice age; many of the swamp lands surrounding Tonawanda Creek also date back to this lake.

Downstream of Indian Falls, Tonawanda Creek flows through the Tonawanda Indian Reservation, and this is where George Washington made a troop fording across the stream.

When the Erie Canal was first built, the Tonawanda Creek was the source of water for the western section of the Canal.

See also
List of New York rivers

References

External links
  Flooding on the Tonawanda Creek

Rivers of New York (state)
North Tonawanda, New York
Rivers of Wyoming County, New York
Rivers of Niagara County, New York
Rivers of Erie County, New York
Rivers of Genesee County, New York

Tonawanda Creek


L'indice du capital humain a été créé par la Banque mondiale en 2018 pour évaluer la quantité et la qualité du capital humain dans différents pays, dans le but de mettre en évidence le potentiel économique et professionnel de leurs citoyens. Il quantifie combien de capital humain chaque pays perd par manque d'éducation et de santé. L'indice du capital humain est mesuré sur une échelle de 0 à 1, où 1 représente l'atteinte du plein potentiel. Un score de 1 indique que toute la population bénéficie d'une éducation complète et de qualité, ainsi que d'une bonne santé, reflétant ainsi l'idéal visé. La Banque mondiale a publié son premier rapport en octobre 2018 et a classé 157 pays.

L'indice du capital humain offre un cadre précieux pour l'évaluation et la comparaison du capital humain à l'échelle mondiale. Il utilise une approche relative de la productivité, en comparant les résultats à un niveau de référence correspondant à une éducation complète et une santé optimale. Il met en évidence les défis auxquels sont confrontés les pays en développement en matière de mortalité infantile, d'accès à l'éducation et de santé, en prenant en compte les conséquences à long terme des disparités en matière de capital humain sur la productivité des travailleurs. Cet indice est utilisé dans l'objectif de favoriser des politiques qui permettent aux individus d'atteindre leur plein potentiel et d'améliorer leur bien-être.

Méthodologie

La mesure du capital humain est développé au travers recherches menés par Noam Angrist, Simeon Djankov, Pinelopi Koujianou Goldberg et Harry Patrinos, dans lequel ils publient un article dans la revue scientifique de référence Nature. Ces découvertes sont vulgarisées dans une chronique Vox 2021.

Il se compose de trois composantes clés : la survie, l'éducation et la santé. La composante de survie mesure le taux de mortalité des enfants de moins de 5 ans, reflétant ainsi les risques de décès avant d'entamer le parcours éducatif. L'apprentissage ajusté à l'éducation combine l'information sur la quantité et la qualité de l'éducation, en utilisant des taux d'inscription scolaire et des scores de tests internationaux. La santé est évaluée à travers le taux de survie des adultes et le taux de retard de croissance chez les enfants de moins de 5 ans. Pour récapituler, voici les trois piliers de l'HCI:

Survie

 Part des enfants survivants après l'âge de 5 ans en %

Education

 Quantité d'éducation (Nombre d'années de scolarisation prévues à l'âge de 18 ans)
 Qualité de l'éducation (résultats des tests harmonisés)

Santé

 Taux de survie des adultes (part des jeunes de 15 ans qui survivent jusqu'à 60 ans en %)
 Croissance saine chez les enfants (taux de retard de croissance des enfants de moins de 5 ans en %)''

Indice du capital humain
L'indice du capital humain a été publié pour la première fois dans le cadre du Rapport sur le développement dans le monde 2019 de la Banque mondiale, dirigé par Simeon Djankov et Federica Saliola. Le lauréat du prix Nobel Paul Romer a commencé la mesure.

Articles connexes
 Capital humain
 Indice de développement humain

Références

Liens externes
 Mesurer le capital humain

Publication en économie

Indice de capital humain


Casa de Cultură din Bușteni este un monument istoric aflat pe teritoriul orașului Bușteni.

Note

Monumente istorice din județul Prahova

Casa de Cultură din Bușteni


Die Massenhochzeit von Susa war eine im Frühjahr 324 v. Chr. von Alexander dem Großen in der persischen Metropole Susa veranstaltete fünftägige Heiratszeremonie, bei der er selbst und etwa 80 seiner führenden Gefolgsleute Ehen mit vornehmen Perserinnen schlossen. Dies diente zum Frieden zwischen Persern und Griechen.

Verlauf
Auf dem Rückweg von seinem Feldzug nach Indien kam Alexander der Große 324 v. Chr. unter anderem auch nach Susa. Dort traf er umfangreiche Maßnahmen, sein durch den Asienfeldzug stark vergrößertes Reich zu konsolidieren. Er ließ als ungeeignet oder korrupt erwiesene Statthalter und andere hohe Verwaltungsbeamte absetzen und nach Möglichkeit bestrafen. Deswegen floh etwa der Schatzmeister Harpalos nach Athen. Auf der anderen Seite zeichnete der König verdienstvolle Freunde und Mitkämpfer aus, indem er ihnen etwa goldene Ehrenkränze überreichte. Ferner erließ er zur Regelung der Verhältnisse in Griechenland ein Dekret, demzufolge allen griechischen Verbannten die Heimkehr erlaubt werden sollte. Um seine makedonischen und persischen Untertanen enger aneinander zu binden und so die Einheit seines Reiches auf eine sicherere Basis zu stellen, ordnete er schließlich die Massenheirat hochrangiger Gefährten mit Frauen des persischen Hochadels an sowie die Legitimierung bisheriger Verbindungen seiner Soldaten mit Frauen, die sie auf ihren Feldzügen kennengelernt hatten.

Die aufwändigen Feierlichkeiten dauerten fünf Tage. In einem riesigen, mit luxuriösen Speisesofas und Purpurteppichen ausgestatteten, auf gold- und edelsteinverzierten Säulen ruhenden und hunderten Personen Platz bietenden Festzelt nahmen Alexander und seine Ehrengäste das Hochzeitsmahl ein. Um das Zelt herum waren teure Vorhänge aufgehängt. Anfang und Ende dieses Festessens wurden durch Trompetenstöße angekündigt. Schauspieler führten zur Unterhaltung Tragödien und Komödien auf, Musiker spielten auf Flöten und anderen Instrumenten, indische Gaukler zeigten ihre Künste und auch berühmte griechische Tänzer und Redner wirkten mit. Viele Namen dieser Künstler wurden überliefert.

Die Hochzeiten wurden nach persischem Ritus gefeiert. Die Bräutigame ließen sich auf für sie vorbereiteten Sesseln nieder und hielten einen Umtrunk, woraufhin die Bräute erschienen, sich jeweils zu den ihnen bestimmten Gatten setzten und von diesen einen Kuss erhielten. Als Erster verheiratete sich Alexander selbst. Er hatte bereits Roxane – die Tochter des sogdischen oder baktrischen Adligen Oxyartes – zur Gattin genommen. Da für ihn aber nach makedonischer und orientalischer Königssitte die Vielehe erlaubt war, standen ihm für weitere Eheschließungen keine Hindernisse im Weg. Um eine verwandtschaftliche Beziehung mit der bisher herrschenden persischen Dynastie der Achämeniden herzustellen, vermählte sich Alexander jetzt mit Stateira, der ältesten Tochter des von ihm überwundenen Großkönigs Dareios III. Gleichzeitig feierte er auch seine Hochzeit mit Parysatis, der jüngsten Tochter des 338 v. Chr. verstorbenen Perserkönigs Artaxerxes III. Diese neuen Gemahlinnen traten indessen nicht sonderlich hervor. Seinen ihm besonders nahe stehenden Freund Hephaistion, mit dem er sich verschwägern wollte, vermählte Alexander mit Drypetis, einer weiteren Tochter Dareios' III. und jüngeren Schwester seiner eigenen neuen Gattin Stateira.

Seleukos, der spätere Begründer des Seleukidenreichs, heiratete bei der Massenhochzeit auf Befehl seines Königs Apame, die Tochter des baktrischen Fürsten Spitamenes, Ptolemaios, der spätere König von Ägypten, Artakama, eine Tochter des persischen Adligen Artabazos, und Eumenes von Kardia, der Vorsteher der königlichen Kanzlei, Artonis, eine andere Tochter des Artabazos. Weitere namentlich überlieferte Eheschließungen sind jene des Krateros, der sich mit Amastris, der Tochter des Oxyathres, eines Bruders des Dareios III., vermählte, ferner jene des Feldherrn Perdikkas, der eine Tochter des Atropates, des Satrapen von Medien, zur Gemahlin nahm, und schließlich jene des Admirals Nearchos, der eine Tochter des griechischen Söldnerführers Mentor und der Barsine, einer ehemaligen Geliebten Alexanders, heiratete. Insgesamt fanden etwa 80 solcher Hochzeiten statt.

Alle Eheleute erhielten reiche Geschenke als Aussteuer. Dass Alexanders hochrangige Vertraute ihre Gattinnen nicht selbst hatten aussuchen dürfen, scheinen sie ohne Weiteres akzeptiert zu haben; nur die Form der Eheschließung nach persischer Sitte missfiel einigen von ihnen.

Gleichzeitig mit der Massenhochzeit legitimierte Alexander auch mehrere tausend Konkubinate, die seine Soldaten bereits mit asiatischen Frauen eingegangen waren. Allen schenkte er ebenfalls eine Mitgift und bezahlte außerdem alle Schulden seiner Krieger.

Rezeption
Zur Feier des 28. Geburtstages der preußischen Königin Luise fand zwei Tage später (12. März 1804) im Königlichen Nationaltheater zu Berlin vor 2.000 Zuschauern eine hochadlig besetzte Nachstellung der Massenhochzeit von Susa statt.

Quellen
 Arrian: Anabasis 7, 4, 4–8; 7, 6, 2
 Athenaios: Deipnosophistai 12, 538b–539a (nach Chares von Mytilene, FGrH 125 F 4) und Deipnosophistai 12, 539b–540a (nach Phylarchos, FGrH 81 F 41)
 Diodor: Bibliotheke historike 17, 107, 6
 Marcus Iunianus Iustinus: Epitoma historiarum Philippicarum Pompei Trogi 12, 10, 9f.
 Plutarch: Alexander 70, 3

Literatur
 Alexander Demandt: Alexander der Große. Leben und Legende. C. H. Beck, München 2009, ISBN 978-3-406-59085-6, S. 329ff.
 Robin Lane Fox: Alexander der Große. 3. Auflage. Klett-Cotta, Stuttgart 2005, ISBN 3-608-94078-2, S. 551–554.
 Siegfried Lauffer: Alexander der Große. 3. Auflage. Dtv, München 1993, ISBN 3-423-04298-2, S. 169f.

Anmerkungen

Alexander der Große
Hochzeit und Recht
324 v. Chr.

Massenhochzeit von Susa


A Igreja Reformada da Hungria ou Igreja Reformada Húngara (IRH) - em húngaro: Magyarországi Református Egyház -, é a maior e mais antiga denominação reformada na Hungria, formada em 1567.
Embora adote o sistema de governo presbiteriano, a denominação nomeia chama de bispos os líderes dos 4 distritos nos quais se subdivide.

História

No Século XVI, a Reforma Protestante se espalhou pela Europa. Na Hungria, em 1567, foi organizado um sínodo em Debrecen, na qual os aderentes da Fé Reformada no pais se organizaram como uma denominação, que adotou a Segunda Confissão Helvética e Catecismo de Heidelberg como doutrinas oficiais. Esta denominação ficou conhecida como Igreja Reformada da Hungria.

A partir da dissolução do Império da Áustria-Hungria, diversos territórios outrora dentro das fronteiras húngaras foram cedidos a outros países. Nestes países, foram organizadas denominações filhas da IRH. São elas: Igreja Reformada na Romênia, Igreja Cristã Reformada na Eslováquia, Igreja Reformada na Transcarpátia, Igreja Cristã Reformada na Sérvia, Igreja Cristã Reformada na Croácia e Igreja Reformada na Eslovênia.

A denominação enfrentou várias restrições religiosas durante o governo comunista na Hungria, tendo várias de suas propriedades confiscadas. Todavia, a partir de 1989 a Hungria voltou a um regime democrático, de forma que as propriedades da igreja foram devolvidas.

Relações Intereclesiásticas
A denominação é membro do Conselho Mundial de Igrejas, Comunhão Mundial das Igrejas Reformadas, Comunhão de Igrejas Protestantes na Europa e Conferência das Igrejas Europeias.

Doutrina
A denominação pratica a ordenação de mulheres, e o pedobatismo. Se diferencia de outras denominações reformadas continentais pela existência do cargo de bispo, ainda que adote o sistema de governo presbiteriano.

Denominações reformadas continentais na Hungria
Membros da Comunhão Mundial das Igrejas Reformadas

Igreja Reformada da Hungria


San Pedro (Tagalog: Bayan ng San Pedro) ist eine philippinische Stadtgemeinde in der Provinz Laguna, in der Verwaltungsregion IV, Calabarzon. Sie hat  Einwohner (Zensus ), die in 20 Barangays lebten. Sie wird als Gemeinde der ersten Einkommensklasse auf den Philippinen und als hoch urbanisiert eingestuft.

San Pedro liegt im Nordwesten der Provinz Laguna, am größten Süßwassersee der Philippinen, dem Laguna de Bay. Die Nachbargemeinden sind Muntinlupa City im Norden, Biñan City im Süden, General Mariano Alvarez und Dasmariñas im Westen. Die Topographie der Stadt ist gekennzeichnet durch ausgedehnte Flachländer. Die Gemeinde liegt ca. 35 km südlich der Hauptstadtregion Metro Manila und ist über den South Luzon Expressway erreichbar.

In der Gemeinde befindet sich ein Campus der Polytechnic University of the Philippines.

Baranggays

Weblink

Ort auf den Philippinen

San Pedro (Laguna)


Bilal Akoro est un footballeur international togolais né le 14 décembre 1999 à Tchamba. Il joue au poste d'ailier avec l'Association sportive de l'Office togolais des recettes.

Biographie

En club

En sélection

Il débute en sélection le 28 juillet 2017, lors d'une rencontre des éliminatoires du championnat d'Afrique 2020 contre le Bénin (score : 1-1). Il inscrit son premier but en équipe nationale le 26 janvier 2021, contre le Rwanda, lors du championnat d'Afrique des nations 2020 organisé au Cameroun (défaite 2-3).

Notes et références

Liens externes

Footballeur international togolais
Naissance dans la Région centrale
Naissance en décembre 1999

Bilal Akoro


Jysk Park er et fodboldstadion i Silkeborg. Stadionet er hjemmebane for Silkeborg IF og har plads til 10.000 tilskuere. Byggeriet af Jysk Park gik i gang i 2015 og færdiggjordes sommeren 2017. Det blev indviet den 31. juli 2017 i en kamp mellem Silkeborg IF og AGF.

Stadionet ligger i Søhøjlandet ved siden af JYSK Arena. Konstruktionen var et samarbejde imellem Silkeborg IF Invest A/S og Silkeborg Kommune og kostede 130 mio. kroner, hvor kommunen betalte de 60 mio. og Silkeborg IF de sidste 70 mio. kroner.

Banen på Jysk Park består af kunstgræs og der er elvarme i banen. Stadionlys er et 1400 lux anlæg

Kapacitet
Den samlede kapacitet er 10.000 tilskuere fordelt på ståpladser og ca. 5.800siddepladser.

Referencer

Eksterne henvisninger
Jysk Park

Fodboldstadioner i Danmark
Sport i Silkeborg
Bygninger, konstruktioner og anlæg i Silkeborg
Silkeborg IF Fodbold

Jysk Park


El tororoí jocotoco  o chululú hocotoco (Grallaria ridgelyi), es una especie de ave paseriforme perteneciente al numeroso género Grallaria  de la familia Grallariidae, anteriormente incluido en Formicariidae.  Se encuentra en Ecuador y Perú. Fue descubierto en 1997, y descrito científicamente en 1999.

Hábitat
Se distribuye por los Andes del sur de Ecuador en Zamora-Chinchipe (cuenca del alto río Chinchipe) y norte de Perú en Cajamarca.

Vive en el sotobosque del bosque húmedo siempreverde de montaña, con briofitas, árboles generalmente bajos y bambú, entre los 2300 y 2680 m de altitud.

Descripción
Mide 22 cm de longitud. Tiene corona negra; cara casi totalmente gris oscura, excepto por su bigote blanco; dorso marrón grisáceo, con tintes ferruginosos en las alas y rayas negras en el lomo y los hombros; las partes bajas son de color gris blancuzco. El iris es rojizo, el pico negro y las patas grises.

Alimentación
Se alimenta de escarabajos, hormigas y otros insectos y sus larvas, lombrices, milípedos y otros invertebrados.

Referencias

Enlaces externos

 Videos, fotos y sonidos de Grallaria ridgelyi en The Internet Bird Collection.
 Sonidos y mapa de distribución de Grallaria ridgelyi en xeno-canto.
 Jocotoco Antpitta photo; Mindobirds.
 Jocotoco Antpitta Grallaria ridgelyi; World Land Trust. Consultado el 22 de febrero de 2007.

ridgelyi
Aves de América del Sur
Animales descritos en 1999
Aves de los Andes
Taxones descritos por Niels Krabbe

Grallaria ridgelyi