The Brodie helmet is a steel combat helmet designed and patented in London in 1915 by Latvian inventor John Leopold Brodie (). A modified form of it became the Helmet, Steel, Mark I in Britain and the M1917 Helmet in the US. Colloquially, it was called the shrapnel helmet, battle bowler, Tommy helmet, tin hat, and in the United States the doughboy helmet. It was also known as the dishpan hat, tin pan hat, washbasin and Kelly helmet. The German Army called it the Salatschüssel (salad bowl). The term Brodie is often misused. It is correctly applied only to the original 1915 Brodie's Steel Helmet, War Office Pattern.

Background

At the outbreak of World War I, none of the combatants provided steel helmets to their troops. Soldiers of most nations went into battle wearing cloth, felt, or leather headgear that offered no protection from modern weapons.

A significant partial exception to this lack was the German Pickelhaube.  Like other army helmets of 1914, it was made out of leather; but it also had a significant amount of steel inserts that offered some head protection. This included the top spike, originally used to stop strikes from an enemy hand-held sabre.

The huge number of lethal head wounds that modern artillery weapons inflicted upon the French Army led them to introduce the first modern steel helmets in the summer of 1915. The first French helmets were bowl-shaped steel "skullcaps" worn under the cloth caps. These rudimentary helmets were soon replaced by the Model 1915 Adrian helmet, designed by August-Louis Adrian. The idea was later adopted by most other combatant nations.

Origins
At about the same time, the British War Office had seen a similar need for steel helmets. The War Office Invention Department was ordered to evaluate the French design. They decided that it was not strong enough and too complex to be swiftly manufactured. British industry was not geared up to an all-out effort of war production in the early days of World War I, which also led to the shell shortage of 1915.

John Leopold Brodie (1873–1945), born Leopold Janno Braude in Riga, was an entrepreneur and inventor who had made a fortune in the gold and diamond mines of South Africa, but was working in London at that time. A design patented by him in August 1915 offered advantages over the French helmet. It was constructed in one piece that could be pressed from a single thick sheet of steel, giving it added strength and making it simple to manufacture. Brodie's patent deals mainly with the innovative lining arrangements; an engineer called Alfred Bates of the firm of Willis & Bates of Halifax, Yorkshire, manufacturer of Vapalux paraffin pressure lamps, claimed that he was asked by the War Office to find a method of manufacturing an anti-shrapnel helmet and that it was he who had devised the basic shape of the steel shell. Aside from some newspaper articles, there is nothing to substantiate Bates's claim.

Brodie's helmet resembled designs from past eras in particular the medieval infantry kettle hat or chapel-de-fer and the samurai/ashigaru jingasa helmet, unlike the German Stahlhelm, which resembled the medieval sallet. The Brodie had a shallow circular crown with a wide brim around the edge, a leather liner and a leather chinstrap. The helmet's "soup bowl" shape was designed to protect the wearer's head and shoulders from shrapnel shell projectiles bursting from above the trenches. The design allowed the use of relatively thick steel that could be formed in a single pressing while maintaining the helmet's thickness. This made it more resistant to projectiles but it offered less protection to the lower head and neck than other helmets.

The original design (Type A) was made of mild steel with a brim  wide. The Type A was in production for just a few weeks before the specification was changed and the Type B was introduced in October 1915. The specification was altered at the suggestion of Sir Robert Hadfield to a harder steel with 12% manganese content, which became known as "Hadfield steel", which was virtually impervious to shrapnel hitting from above. Ballistically this increased protection for the wearer by 10 per cent. It also had a narrower brim and a more domed crown.

The original paint scheme, suggested by Brodie, was a mottled light green, blue, and orange camouflage but they were also painted in green or blue-grey.

The weight of a lined Mark I helmet was approximately .

Service

The first delivery of the Brodie to British Army troops took place in September 1915, at the rate of 50 per battalion. Initially, there were far from enough helmets to equip every man, so they were designated as "trench stores", to be kept in the front line and used by each unit that occupied the sector. By early 1916, about a quarter of a million had been made, and the first action in which the Brodie was worn by all ranks was the Battle of St Eloi, in April.

Although the helmet's benefits were recognised, there was criticism from several quarters, including General Herbert Plumer, who said that the helmet was too shallow and too light-reflective, its rim was too sharp, and its lining was too slippery. It was decided to introduce a number of improvements, and from May, supplies of the modified helmet, designated the Mark I, began to arrive. It had a separate, folded rim, a two-part liner, and matte khaki paint finished with sand, sawdust, or crushed cork to give a dull, non-reflective appearance.

By the summer of 1916 the first million helmets had been produced, and they were issued to all troops.

Troops from other countries also used the Brodie helmet, including the United States Armed Forces, when they began to deploy in France late in 1917. The United States government initially purchased some 400,000 helmets from Britain. From January 1918 the U.S. Army began to use helmets manufactured in the U.S. and these helmets were designated M1917. The steel helmet was known to the troops as a "tin hat", or, for the officers, a "battle bowler" (from bowler hat). British soldiers soon identified with their helmets, much like French and German soldiers.

By the end of the war some 7.5 million Brodie helmets had been produced, including 1.5 million M1917 helmets, for use by American forces.

Interwar and World War II

From 1936, the Mark I helmet was fitted with an improved liner and an elasticated, sprung webbing chin strap. This final variant served until late 1940, when it was superseded by the slightly modified Mk II, which served the British and Commonwealth forces throughout World War II. British paratroopers and airborne forces used the Helmet Steel Airborne Troop.

Several Commonwealth nations, such as Australia, New Zealand, Canada and South Africa, produced local versions of the Mk II, which can be distinguished from those made in Britain.

During this period, the helmet was also used by the police, the fire brigade and ARP wardens in Britain. The helmets for the ARP wardens came in two principal variants, black with a white "W" for wardens and white with a black "W" for senior ranks (additional black stripes denoted seniority within the warden service); however numerous different patterns were used. A civilian pattern was also available for private purchase, known as the Zuckerman helmet, which was a little deeper but made from ordinary mild steel.

The Norwegian Army adopted the Mark I helmet in 1915, eventually importing a total of 10,000 examples. Some of the imported helmets had a helmet plate with the Norwegian coat of arms affixed to the front. The Mark I remained in Norwegian service throughout the interwar period, alongside Swedish helmets acquired in the 1930s. The helmets were among the equipment issued to Norwegian forces in World War II, seeing service in the 1940 Norwegian Campaign against invading German forces. In the first post-war years, the Mark I helmet remained in service with the Norwegian Army, alongside the American M1 helmet, Swedish helmets, and Stahlhelms left behind by the capitulated German occupation forces.

In 1944, the British supplemented it with a significantly modified design, known as the Mk III "Turtle" helmet.

The U.S. Army used the basic Brodie-patterned M1917 helmet until 1942 with some modifications, which included a totally new liner and canvas chin strap. It was finally superseded by the M1 helmet in 1942 and passed down to civil defence.

The helmet was the inspiration for the name of the Memorable Order of Tin Hats (or the MOTH), a brotherhood of ex-front-line soldiers founded in 1927 by Charles Evenden.

Variants

United Kingdom
Brodie's Steel Helmet, War Office Pattern, Type A: the original 1915 helmet with the shell made from magnetic mild steel.
Brodie's Steel Helmet, Type B: with the shell made from Hadfield (manganese) steel.
Helmet, Steel, Mark I: introduced in Spring, 1916, a modified version of the Brodie helmet with a wholly redesigned liner and a mild steel rim to the shell. In 1917, a rubber ring or "doughnut" was added between the liner and the top of the shell, and in 1935, the liner and chinstrap were modified to make them removable.
Helmet, Steel, Mark I*: introduced in 1938 and made up from old Mark I shells, but fitted with an all new liner and chinstrap. This was the standard British Army helmet at the start of the Second World War.

Helmet, Steel, Mark II: also introduced in 1938, the Mark II featured a new shell with a non-magnetic rim (so that the wearer could use a magnetic compass) and the new liner and chinstrap used in the Mark I*. Early production went to the ARP services, the fire brigade and the police. It was re-designated in July 1940 as the Helmet, Steel, Mark II, No 1 and in the following year, as the Helmet, Steel, No 1, Mark 1.
Helmet, Steel, Mark II, No 2: by July 1940, it had been realised that demand for the Mark II helmet could not be met, and so helmets which had either been rejected as substandard, or had been newly manufactured from cheaper mild steel, began to be issued under the designation "Mark II, No 2" to the Home Guard and civilian services. These helmets were marked with between one and four small holes drilled into the rim, showing the level of protection that they would provide. This type of helmet was re-designated in 1941 as the Helmet, Steel, No 2, Mark 1.

Helmet, Steel, Civilian, Civilian Protective Helmet or Zuckerman helmet: when it was found that a large number of civilians were needed to keep a lookout for fires started by incendiary bombs, an even cheaper mass-produced helmet was required. Designed by a team led by government adviser Solly Zuckerman, the thin mild steel helmet was broadly similar in shape to the military pattern but had a taller crown to the shell, providing space for the helmet to crumple. The simple liner was attached to the shell by a boot lace or string passed through holes in the shell. It was made available to civilian fire watchers at a cost of five shillings and sixpence ( ) each, starting in December 1940.
Commercial helmets: in 1939, a number of British companies began to manufacture helmets for sale to concerned civilians. These usually had the appearance of Brodie-style helmets, but were generally made of cheap materials such as cast alloys, leather, resin-impregnated fibre or even Bakelite (an early form of plastic), and offered little protection to the wearer.

Australia
Helmet No 1, Mark II: a 1936 proposal that steel helmets should be manufactured in Australia was put into effect in 1939 by  The Commonwealth Steel Company. The helmets were copies of the British Mark II but lacked the rim. More than two million were produced.

Belgium
M1949: a post-war Belgian-made copy of the Mark II helmet. The shell was identical to the British original, except that the liner fixing screw on the crown sat in a small indentation. The liner was of Belgian design and the chinstrap was copied from the British Mark III helmet.

Canada

Helmet, Steel, Mark I: having purchased British helmets in the First World War and at the outbreak of the Second, Canadian helmet production commenced in 1940. The helmets were identical to the British original, except that the rubber "bumper" pads in the lining were only fitted to horizontal helmet band and not to the vertical bands. The Mark I continued in front-line service with Canadian forces until March 1960.

New Zealand
Helmet, Steel, Mark II: in 1940, an order for 30,000 steel helmets could not be fulfilled by the United Kingdom, so production commenced in New Zealand. Manufactured by General Motors (New Zealand) and the New Zealand Railway Workshops using presses and sheet steel imported from Australia, 54,000 Mark II had been made by 1942 with Australian and British liners. Surplus helmets were supplied to other Commonwealth and Empire armies.

Portugal
M1916: on Portugal's entry into the First World War in 1916, the country lacked the facilities to produce its own helmets and looked to the United Kingdom. British helmet production at that time was giving priority to their own forces, however the Director of Munitions Supply was able to source a commercially produced version of the Brodie helmet, originally intended to be sold to British officers at the time when helmets were in short supply. Given the Portuguese designation "M1916", it equipped the Portuguese Expeditionary Corps. Made of thin-gauge steel, the bowl was fluted in an attempt to add strength. However, the fluting actually increased the chances of penetration if a missile hit one of the ridges, so some M1916s were produced with a plain bowl. A simple liner was laced to the solid shell through a series of holes.
M1917: the Portuguese designation for the Mark I helmet, which was supplied as soon as the British production facilities became available.
M1917/30: in 1930, the M1917 helmets were refurbished with a redesigned leather liner.

South Africa
Helmet, Steel, Mark II: like the other Dominions in the Second World War, South Africa began to produce copies of the Mark II helmet when they became unobtainable from the United Kingdom. Manufactured by the Transvaal Steel Pressing Syndicate, some one and a half million helmets were produced. Unlike the British Mark II and other copies, the plan of the South African helmets was almost circular rather than oval. Another distinguishing feature was three small holes punched into the rear section of the brim, probably intended to allow the fitting of a neck curtain in hot climates. Surplus South African helmets were supplied to other Allied armies.

United States
M1917: initially the United States purchased 400,000 British Mark I helmets to equip the American Expeditionary Forces in 1917, and those units which were to integrate with French formations were provided with Adrian helmets. The first US-made copies of the Mark I were supplied before the end of 1917 and some 2,700,000 had been made by the end of the war. The M1917 differed little from the British original; different rivets were used to secure the liner, the wire loop onto which the chinstrap was fixed was thicker and the rubber "doughnut" pad was not adopted. However, the US manufacturers were able to produce a shell with better ballistic protection than the original.
M1917A1: a redesigned liner and a new webbing chinstrap were approved for service in 1934. This model went into full production in 1941, when 904,020 were produced.
M1917 Civil Defense Helmet: this helmet was produced to equip the Civil Defense Corps at the start of the war, and differed from the standard helmet in having a simplified liner and thin webbing chinstrap.

Users

Asbestos concerns
In May 2014, the UK's Health and Safety Executive, in consultation with the Imperial War Museum, advised that World War I-era helmets were not safe to handle, owing to the likelihood of their containing asbestos. It advised that schools should not allow pupils to handle such artefacts, but should instead ensure that the objects were either to be safely disposed of or to have the asbestos removed from the object allowing safe display of the object.

See also
 Tommy Atkins
 Doughboy
 Kettle hat
 Zuckerman helmet
 Stahlhelm
 Adrian helmet
 Hard hat

References

External links

1910s fashion
1920s fashion
1930s fashion
1940s fashion
British Army equipment
Canadian military uniforms
Combat helmets of Canada
Combat helmets of the United Kingdom
Combat helmets of the United States
Combat helmets of Poland
Military equipment of World War I
Military equipment of World War II

Brodie helmet


«Confessions Part II» es una canción del cantante estadounidense Usher, y coproducido por Jermaine Dupri y Bryan-Michael Cox para el álbum Confessions, el cuarto álbum de Usher. Escrito por sí mismo, Jermaine Dupri y Bryan-Michael Cox, la canción es una confesión de un hombre a su esposa sobre su amante, impregnados, una secuela de "Confessions Part I" en el que narra la infidelidad de un hombre. Estos contenidos personales de los rumores iniciales tienen respuestas a la opinión pública antes de la publicación del video, creyendo que era de Usher que estaba con la verdad, pero Dupri anunció que la historia detrás del álbum es Usher y explicó que sólo se ha inspirado sus amigos, que tenían "experiencias similares". La canción recibió críticas mixtas entre los críticos.

La canción fue lanzada como tercer sencillo del álbum, tras el éxito de Burn". El sencillo llegó a lista estdunidense Billboard Hot 100 durante dos semanas, por lo que es también el tercer sencillo del álbum. A nivel internacional, el sencillo tuvo menos éxito que las versiones anteriores del álbum.

Remix y otros versiones
El remix oficial fue lanzada bajo el nombre de "Confession" donde se interpreta una estrofa nueva por Usher, Shyne (fue interpretado por el a través de un teléfono mientras estaba en la cárcel), Kanye West, Twista y Jermaine Dupri. La canción fue parodiada por "Weird Al" Yankovic en su álbum Straight Outta Lynwood como "Confessions Part III". La canción fue interpretada en la serie de televisión Glee
como un mash-up junto a la canción de Bon Jovi It's My Life.

Canciones
UK CD 1
 «Confessions Part II»
 «My Boo» (dueto com Alicia Keys)

UK CD 2
 «Confessions Part I»
 «My Boo»
 «Confessions Part II» (remix com Shyne, Kanye West e Twista)
 «Confessions Part II» (videoclipe)
 «My Boo» (videoclipe)

Posicionamiento

Referencias

Sencillos de 2004
Sencillos de Usher
Sencillos número uno en Billboard Hot 100
Sencillos certificados de oro por la Recording Industry Association of America
Canciones sobre la traición
Sencillos número uno en Billboard Hot R&B/Hip-Hop Songs
Canciones sobre la infidelidad

Confessions Part II


DIN 960 er en DIN-Standard for en bolt med metrisk fingevind.

DIN 960 bliver erstattet af ISO 8765.

Kilde
http://bolte.dk/metrisk-fingevind-din-960
DIN-standarder

DIN 960


Girraween is a suburb of Sydney, in the state of New South Wales, Australia. Girraween is located 30 km west of the Sydney central business district, in the local government area of Cumberland Council and is part of the Greater Western Sydney region.

History
Girraween is an Aboriginal word meaning place of flowers. It was first inhabited by the Darug people. This area was part of the estate of D'Arcy Wentworth, who was honoured in the naming of the nearby suburb of Wentworthville.

Demographics
At the 2016 census, in Girraween. Less than half (37.9%) of people were born in Australia, with the top other countries of birth being India 26.9%, Sri Lanka 10.6%, Malta 2.5%, China 2.2% and Philippines 1.4%. In Girraween, 70.0% of people spoke a language other than English at home. The other most common languages spoken were Tamil 18.3%, Gujarati 9.4%, Hindi 6.4%, Telugu 4.4% and Maltese 2.5%. The top responses for religious affiliation were Hinduism 42.5%, Catholic 19.8% and No Religion 8.5%.

At the 2011 census, in Girraween. Just under half (44.6%) of people were born in Australia, with the top other countries of birth being India 15.8%, Sri Lanka 9.8% and Malta 3.6%. In Girraween, 59.4% of people spoke a language other than English at home. The other most common languages spoken were Tamil 16.2%, Hindi 4.2% and Maltese 3.5%. The top responses for religious affiliation were Catholic 28.1%, Hinduism 27.5% and Anglican 8.2%.

Transport
Girraween is serviced by the 705 bus route from Blacktown to Parramatta. There is no railway station although it is a short walk through Civic Park, to Pendle Hill Railway Station. Toongabbie Railway Station is also easily accessible by walk or car.

Schools
 Girraween High School (Selective high school)
 Girraween Public School
 St Anthony's Girraween (Catholic school)

Sport and recreation
 Girraween Eagles and Girraween Park.
 Civic Park, just over the eastern border in Pendle Hill has a basketball court, a netball court, tennis courts, barbecue areas and a playground area.
 Girraween Little Athletics Club is based at CV Kelly Park.

References

Suburbs of Sydney
Cumberland Council, New South Wales

Girraween, New South Wales


O Club Atlético Provincial, também conhecido como Provincial de Rosario,  é um clube poliesportivo argentino, com destaque no atletismo, basquete, boxe, hóquei em campo, ginástica, futebol, futsal, artes marciais, natação, tênis, vôlei, pólo aquático e luta livre.. O time masculino  foi campeão nacional e medalhista de prata no Campeonato Sul-Americano de Clubes. Atualmente tem destaque no pólo aquático joga na primeira divisão da liga argentina, a Liga de Honra .

Histórico

Nos primórdios do século XX, o departamento de futebol em Rosário restringia a alguns clubes, a juventude então procuraba tais estabelecimentos recreativos quando desejassem praticá-lo, chegando a formar por curto prazo de tempo o "San Martín", sem estrutura para vislumbrar ser um clube, necessitava de pessoas imbuídas para tal feito ocorrer, eis que surgiria um homem capaz de gerenciar, na época dedicava-se ao Banco Espanhol, tratava-se de Juan A Cecchi,  e juntamente a outros precursores fundariam o Provincial Athletic Club.

Ele acolhia os garotos de Salta e Bulevar Orono, a fundação do clube deu-se em 25 de maio de 1903, coincidindo com um novo aniversário da revolução de 1810,  entre seus fundadores e iniciadores em sua maioria jovens moradores do antigo Mercado Modelo, bancários e ferroviários, sendo acrescido de sobrenomes que  se dedicaram ao clube, tais como: Risso Patrón, Lehmann, Navarini, Eguiazu, Alvarez, Hiriart, González, Uranga, Cordón, De Mitri, Buther, Doyle, Leuda, Petit, Martínez, Moreno, Clerici, Clohessy, Broft, Soria, Majorano, Rogers, Demarchi, Jauregui, Montero, Bollero, Piona, Flaherty, Fabregas, Vilamajó, Postonyach, Yenquis, etc. Entre os sócios fundadores estavam os jovens Pablo e Dario Martínez, Ricardo e Juan Cecchi, Natalio e José Navarini, A. González e T. Luimbourne.

O clube tinha como atividade de início  o futebol, seu primeiro campo estava no quarteirão delimitado pelas ruas Pueyrredón, Tucumán, Rodríguez e Catamarca, onde permaneceu até 1906, quando obteve da Prefeitura de Rosario a concessão de uma fração de terreno em que limites de o Parque Independencia, onde  está atualmente o Paseo del Rosedal. E foi neste local que se inaugural o segundo campo, e junto a ele uma caixa de madeira, com instalações para balneários, ao mesmo tempo que serviu de secretaria e local de reunião dos dirigentes em algumas casas particulares,  com aluguel de um quarto se instalou a primeira secretaria propriamente dita no dia na rua Entre Ríos, 285.

Em 1915 teve que abandonar sua localização, e obteve nova concessão da Prefeitura, no mesmo Parque da Independência, desta vez no chamado Parque Escolar, na fração delimitada por Bulevar 27 de Febrero, Rua Pueyrredón, Avenida Dante Alighieri e estádio municipal. No ano seguinte, o novo estádio foi inaugurado, com um amistoso contra o clube Platense, de Buenos Aires. Embora as suas origens fossem puramente futebolísticas, as preocupações dos dirigentes orientaram-se desde muito cedo para outras modalidades desportivas, cuja incorporação na prática dos seus membros foi paulatinamente operante, como atesta a grande diversidade daquelas que a instituição possui atualmente.

Era o atletismo, que seguia o futebol, mesmo quando não havia pista para isso em sua sede em Rosedal. No início do ano de 1910, foi incorporada definitivamente à instituição, quando os dirigentes organizaram o primeiro Torneio Atlético Internacional, juntamente com o Club Atlético Argentino (hoje Gimnasia y Esgrima), em sua pista.Em 1920, foi construída a primeira quadra de tênis na sede, dando vida a mais uma atividade. Nos anos seguintes, houve um crescimento ininterrupto deste ramo e hoje, após cem anos de trabalho, há um número significativo de quadras e atletas, colocando o clube entre as principais instituições que o praticam na cidade.

As primeiras quadras de boliche foram construídas em 1921, acrescentando um novo motivo de recreação para os membros. Ao longo dos anos, sua organização, que fala de um verdadeiro esporte popular, foi definitivamente estabelecida, o jogo de bocha atualmente possui um dos melhores estádios cobertos de Rosário, inaugurado em 1940 e é motivo de orgulho para a instituição. Campeonatos provinciais e nacionais, bem como outros torneios importantes, são realizados anualmente em suas quadras.

O basquete foi incorporado em 1923, e no início daquele ano foi construída a primeira quadra. No início da prática deste esporte na cidade, o Provincial foi um dos principais divulgadores do mesmo. Além disso, devido à tenacidade e fé de Don Juan Cecchi, foi fundada em 1926 a Associação Rosarina desse esporte, cujo primeiro campeonato oficial da primeira divisão foi brilhantemente obtido pela equipe provincial.Ao longo dos anos, novos esportes foram adicionados, como o beisebol, sendo o clube um dos iniciadores e fundadores da federação local. Foram adicionados patinação, luta livre, judô, ginástica plástica e aparelhos de grande porte, levantamento de peso, paddle ball, natação, vôlei, etc.

As obras no clube ao longo do tempo foram uma preocupação dos sócios, e assim aconteceram desde o campo Pueyrredón e Tucumán, passando pelo campo esportivo do Parque Independencia, as edificações da sede, a compra do terreno em 1948 e a posterior instalação do Estádio Anexo "José C. Cura", e a construção do Estádio Coberto na Sede, em 1982. Na vida do clube provincial, muitos nomes meritórios aparecem entre seus dirigentes, como Juan A. Cecchi, Patricio Doyle, José Cura, Jaime Olive, Juan Fasce, Emilio Navarini, Salvador Bonilla, etc.

Ao passar em revista a vida desportiva da instituição, surgem centenas de nomes, como os atletas olímpicos Luis Brunetto, Guillermo Geary, Rubén Leibo, Susana Procopio, Carlos Bracconi, Daniel Navarrete, e outros como Marino Figna, Alejandro Barlett, Julio Sorrequietta, etc. . Mas acima de todos eles a figura maior foi sem dúvida o mencionado, Luis Brunetto, que em 1924, nas Olimpíadas de Paris, ficou em segundo lugar no salto triplo, conquistando os primeiros pontos para o país em uma competição olímpica. Foi campeão argentino e sul-americano e recordista por muitos anos.

Desde o começo promoveu e estimulou atividades sociais e culturais, mobilizando as inquietações artísticas dos associados. O estável grupo teatral do clube obteve repetidos sucessos com suas representações, enquanto o clube fotográfico e os concursos internacionais de transcendência faziam parte da intensa atividade cultural. A revista "CAP", com o seu lema: "cooperação, amizade, progresso", noticiou durante muitos anos a vida social, cultural e desportiva do clube. Realizaram-se diferentes reuniões sociais, promoveu-se a aproximação às tradições do país e os cursos especiais de danças nativas, dando origem à peña folclórica. danças de carnaval, Mereceram a atração de toda Rosario por sua originalidade e porque a cada ano se apresentavam novidades na decoração e seleção dos conjuntos orquestrais. Desta forma foram considerados na sua época como os mais importantes do interior do país.

A chegada do seu centenário, no próximo dia 25 de maio de 2003, encontra o Clube Atlético Provincial na valiosa tarefa de formar, humana e esportivamente, milhares de crianças e jovens que em suas instalações encontram um ambiente saudável e estimulante para desenvolver suas habilidades através a prática de mais de vinte modalidades esportivas e atividades culturais e sociais. Cumprindo esta importante tarefa, o Clube constitui um ambiente propício para que toda a família funcione num clima favorável ao descanso e convívio social, obtendo da amizade e cooperação entre os sócios a possibilidade de alcançar a plena integração social.

Em permanente interação com a comunidade, o Clube acolhe, por diversas vezes, diversas Instituições, oficiais e privadas, que organizam nas suas instalações eventos desportivos ou sociais, principalmente para crianças e jovens da Cidade.De 2002 a 2011, sob o governo de um Fundo Judicial, o Club Atlético Provincial se encontrava em uma fase de reestruturação que lhe permitiu continuar prestando à comunidade o inestimável serviço de manter um ambiente saudável de desenvolvimento físico e espiritual para toda a cidade de Rosario, da qual ele é parte insubstituível.

A comemoração do seu primeiro centenário realizou-se a 24 de Maio de 2003, com um grande jantar que reuniu todos aqueles que somaram a sua alegria pelo facto de uma Instituição tão benéfica para toda a comunidade poder, apesar de todas as dificuldades que teve de ultrapassar , continua o seu caminho ao serviço do desporto, da família e da Cidade.Atualmente e há alguns anos sob uma Diretoria eleita pelos sócios através de eleições, o Clube está no caminho que nunca deveria ter abandonado, buscando recuperar a identidade que em 2014 sustenta 111 anos de rica história.

Basquetebol masculino

Possui oito título do Campeonato  da ARBB (Asociación Rosarina de Basquetboll), nos anos de 1926, 1972, 1974, 1975, 1986, 1987, 1991 y 1995.

Futsal

Possui times nos dois naipes e  conquistou em 2019 o título do Torneo de Verano 2019 (Primera ARF).

Voleibol masculino

Em 1971 obteve a medalha de bronze no Campeonato Sul-Americano de Clubes

Ligações externas
 Página oficial no Instagram
 Página no Volleybox.net

Clubes de voleibol masculino da Argentina
Clubes de voleibol feminino da Argentina
Clubes de voleibol

Club Atlético Provincial


Jasna Babić (Zadar, 13. veljače 1957. — Zagreb, 31. listopada 2017.), hrvatska je novinarka.

Životopis
Jasna Babić rođena je u Zadru 1957. godine. Diplomirala je na Fakultetu političkih znanosti u Zagrebu. Prvi novinski tekst objavila je s deset godina u sarajevskim Malim novinama u koje je poslala vijest o otvorenju željezničke pruge Knin–Zadar. Krajem 1970-ih počela je pisati za omladinski časopis Polet u kojem je objavljivala zapažene reportaže. Za seriju reportaža Polet on the road, gdje je autostopom s fotografom putovala kroz Jugoslaviju od Jesenica do Gevgelije, osvojila je svoju prvu strukovnu nagradu. Istovremeno je pisala tekstove i za Studentski list. U drugoj polovici 1980-ih prešla je u Danas, gdje se etablirala kao vrhunska reporterka prateći događaje koji su doveli do raspada Jugoslavije.

Nakon vrlo kratkog pisanja u Zapadu, jednoj od prvih privatnih jugoslavenskih novina, 1990. zajedno s drugim kolegama osnovala je Globus u kojem je radila kao ratna reporterka. Zbog nezadovoljstva izdavačko-poslovnom politikom u tom listu, sredinom 1990-ih s Ivom Pukanićem i Denisom Kuljišem odlučila je pokrenuti Nacional. Za seriju članaka koje je 1996. u tom listu objavila o prisluškivanju čelnikâ oporbenih stranaka, sindikalnih lidera i nezavisnih novinara dobila je Nagradu Marija Jurić Zagorka za istraživačko novinarstvo. Istodobno je pisala za dnevnik Republika.

Nakon razlaza s Ivom Pukanićem i odlaska iz Nacionala promijenila je nekoliko redakcija, od Slobodne Dalmacije i Večernjeg lista do Jutarnjeg lista. Zbog izjave u rujnu 2000. da je HDZ "zločinačka organizacija", upotrijebivši prva kasnije čest izraz u tom kontekstu, izazvala je oštru reakciju Ive Sanadera, predsjednika HDZ-a. U ljeto 2009. neposredno nakon ostavke premijera Sanadera prva je objavila tekst o aferi Fimi media u kojem je prikazala veze premijera s tom tvrtkom. Nakon što joj je 2010. uručen otkaz u Europapress holdingu odlučila je posve preći u nezavisno novinarstvo, okrećući se polako sve čitanijem, no financijski nesigurnijem internetskom novinarstvu. Honorarno je pisala za Lupigu, Express, 24express i dr. Za trideset godina intenzivnog i predanog novinarskog rada u kojem je dobrom informiranošću, beskompromisnim pristupom i vrsnim stilom ispisala mnogo tekstova dobila je Nagradu za životno djelo Otokar Keršovani za 2016.

Posvetivši velik dio novinarske karijere otkrivanju afera, raskrinkavanju kriminalaca, pisanju o mafiji, ubojstvima, ratnim zločinima te političkim manevrima u vodećim političkim strankama, svoja saznanja objavila je u dvjema knjigama, Zagrebačka mafija (2003) o kriminalizaciji hrvatske politike i pravosuđa i Urota Blaškić  (2005.) o "podzemnom hrvatskom savezništvu u komadanju Bosne i Hercegovine". Posljednjih desetak godina života bavila se istraživanjem srednjovjekovnih procesa protiv vještica u Zagrebu i okolici, što je 2015. objavila u knjizi Vještice oko Velikog Gradišća.

Bila je pritvorena 22. siječnja 2013. godine, zbog izbjegavanja dolaska na raspravu 16 puta na Općinskom kaznenom sudu, u slučaju privatne tužbe koju je protiv nje pokrenuo Josip Radeljak zvani Dikan. Protiv pritvaranja novinarke Babić prosvjedovali su Hrvatsko novinarsko društvo, OESS i Hrvatske centar PEN-a, a pridružila im se prosvjedom i medijska organizacija jugoistočne Europe (SEEMO), mreža urednika, direktora medija i vodećih novinara u okružju. Puštena je nakon par dana.

Zbog narušena zdravlja, od siječnja 2015. kretala se s pomoću invalidskih kolica. Umrla je 31. listopada 2017. u Zagrebu na Klinici za plućne bolesti Jordanovac, gdje se posljednjih nekoliko mjeseci života liječila od karcinoma. Prema vlastitoj želji, svoje tijelo je nakon smrti darovala u istraživačke i obrazovne svrhe, ne želeći nikakav obred pokopa.

Citati
 Ja nisam čak sigurna da je moja neprilagođenost dobra. Nikome je ne bih preporučila. To je pitanje samo izbora, to nije pitanje morala. To je pitanje slobode, ali sloboda vam jako puno košta. I onda morate odlučiti koju ćete cijenu platiti. I zapravo svodi se samo na to: Slobodu nam nitko neće dati. Novinari imaju onoliko slobode koliko su je sami napravili. Ni više ni manje. I ne želim uopće da mi Sabor, da mi bilo tko jamči slobodni prostor, jer to znači da mi je darovan. Kad mi je nešto darovano, kad je sloboda darovana – bila to i sloboda novinarstva – onda se, brate mili, može i oduzeti. Onaj tko dâ, taj uzme. Nismo se mi novinari baš pretrgli od toga da si sačuvamo svoje pravo na slobodnu riječ, slobodni govor i slobodne novine.
 – Tribina Gornji Grad: Dvije generacije novinara u medijima, govornici Jasna Babić i Ladislav Tomičić, 27. listopada 2010.
 Život nije harmonična situacija. Mi u Hrvatskoj imamo nekakvu čudnu predodžbu života kao rajskog i vječnog stanja, pa jednom uspostavljeni odnos [mora biti] zauvijek isti. To ja tako ne doživljavam. To je jedna velika pustolovina. Ljudi se sreću, razilaze, imaju zajedničke snove, pa onda svatko ode svojim putem. Ja u tome ne vidim nikakvu tragediju. Ljudi se slažu ili se ne slažu, posvađaju se. Pa tako nastaje društvo, ne?
 – Nedjeljom u 2: Jasna Babić, 2. siječnja 2011.
 Osim toga, nisam fan ni jedne države, ništa ne vjerujem ni u državno vlasništvo, ni u državni aparat, ni u što državno. Mislim da je to jedan veliki parazitski lažnjak, kako god se država zvala, koliko god bila velika, mala, što god se pričalo s te državne govornice.
 – intervju u povodu dodjele Nagrade za životno djelo Otokar Keršovani, 13. lipnja 2017.

Nagrade
 Nagrada "Marija Jurić Zagorka" za istraživačko novinarstvo, 1996.
 Nagradu za životno djelo "Otokar Keršovani", 2016.

Djela
 Zagrebačka mafija (Zagreb, 2003.)
 Urota Blaškić (Zagreb, 2005.)
 Vještice oko Velikog Gradišća (Zagreb, 2015.)

Izvori

Vanjske povezice
 , 27. listopada 2010.
 Nedjeljom u 2: Jasna Babić na Dailymotionu, 2. siječnja 2011.
 članci Jasne Babić objavljeni na Express.hr

Hrvatski novinari
Životopisi, Zadar

Jasna Babić


Gerichhausen ist ein Ortsteil der Mittelstadt Wegberg im Kreis Heinsberg im Bundesland Nordrhein-Westfalen.

Geografie

Lage
Gerichhausen liegt südöstlich von Wegberg innerhalb des Grenzlandrings.

Nachbarorte

Geschichte

Der Beeckbach teilt die Ortschaft Gerichhausen in Klein- und Großgerichhausen. Der links des Baches gelegene Teil Großgerichhausen gehörte zur Gemeinde Wegberg, während das rechts dieses Baches gelegene Kleingerichhausen zur Gemeinde Beeck gehörte. Tatsächlich ist Kleingerichhausen der größere Ort. Bereits 1899 gründete sich die Dorfgemeinschaft Hei on Klei.

Infrastruktur
In Gerichhausen existieren ein landwirtschaftlicher Betrieb mit Gemüseanbau und -verkauf, ein Pferdehof, ein Getränkevertrieb, ein Autohaus mit Werkstatt, ein Geschäft für Zoo- und Angelbedarf, Gastwirtschaften, kleinere Geschäfte sowie einige Kleingewerbebetriebe.

Die AVV-Buslinie 412 der WestVerkehr sowie die Linie 017 der NEW verbinden Gerichhausen mit Wegberg, Erkelenz und Mönchengladbach. Abends und am Wochenende kann außerdem der MultiBus angefordert werden.

Sehenswürdigkeiten

 Gedenkkreuz in Gerichhausen
 Wegekreuz in Gerichhausen
 Fachwerkhaus in Gerichhausen

Vereine

 Dorfgemeinschaft Hei on Klei
 Reitercorps Gerichhausen e.V.
 Freiwillige Feuerwehr Wegberg, zuständig auch für die Ortschaft Gerichhausen

Literatur
 Kulturführer Wegberg. Stadtmarketing-Team der Stadt Wegberg, Wegberg 2007.
 Adolf Vollmer: Geschichte der Gemeinde Wegberg. Nach urkundlichem Material bearbeitet. Nebst einem Anhang enthaltend die ortsstatutarischen und Ortspolizei-Verordnungen. Quos, Köln 1912 (Nachdruck. Historischer Verein Wegberg, Wegberg 2008, ISBN 978-3-00-024254-0).

Weblinks

 Website der Stadt Wegberg
 Denkmale in der Stadt Wegberg
 Kirchen und Kapellen in der Stadt Wegberg
 Website von Gerichhausen

Einzelnachweise

Ort im Kreis Heinsberg
Ortsteil von Wegberg

Gerichhausen


2. hrvatska odbojkaška liga predstavlja drugi rang odbojkaškog prvenstva Hrvatske za muškarce u sezoni 2016./17.

Ljestvice

Istok

Izvor:
 natjecanja.hos-cvf.hr

Centar

Izvor: https://natjecanja.hos-cvf.hr/index.php?rubrika=utakmica&natjecanje=1125

Jug

Izvor: https://natjecanja.hos-cvf.hr/index.php?rubrika=utakmica&natjecanje=1122

Zapad

Unutarnje poveznice

Vanjske poveznice

Izvori

2016-17

2. HOL za muškarce 2016./17.


Se conoce como desastre de Concón a la destrucción de la mina Marga Marga y de un barco españoles por parte de los mapuches, acaecida en agosto de 1541 en Concón, Región de Valparaíso, como parte de la Guerra de Arauco.

El plan mapuche
La mina Marga Marga explotada por  los hombres de Valdivia, aunque no contenía gran cantidad de oro, su producción era suficiente para los españoles. Al mismo tiempo, se hallaba en construcción en el puerto de Concón un barco, para evitar la caminata por el desierto de Atacama.

Los mapuches idearon un plan: se mostraron leales y ofrecieron a los hispánicos 1500 hombres y 500 mujeres para trabajar en la mina. Los europeos rechazaron las mujeres de la oferta pero aceptaron que trabajen en sus minas los hombres.

Un día de agosto Valdivia recibió una carta de Alonso de Monroy, teniente general. Le habían denunciado una conspiración, en la cual figuraban personas de importancia, concertada para asesinar a Valdivia, apoderarse del oro y del buque en construcción y huir en él. Valdivia partió para Santiago con seis hombres a caballo. Antes de irse, ordenó a sus fuerzas que se mantuvieran día y noche armadas, ya que desconfiaba de los indígenas, y puso al mando al capitán Gonzalo de los Ríos.

La sublevación
Un noche los indígenas, al mando de Tangalongo y Chigaimanga, se sublevaron, produciendo la muerte de doce o trece españoles, varios esclavos negros que trabajaban como carpinteros y numerosos yanaconas. Los únicos que sobrevivieron a esta masacre fueron el capitán Gonzalo de los Ríos y el soldado Juan Valiente, de origen africano.

Mientras tanto, los mapuches incendiaron el barco y robaron el oro. Los dos sobrevivientes fueron a Santiago a contarle lo pasado a Valdivia.

Consecuencias
Al escuchar lo ocurrido, en el pueblo de Santiago cundió el pánico, incluyendo a Valdivia. Este le echó la culpa de lo pasado al descuido de los españoles, que desatendieron su recomendación de no abandonar las armas. Góngora Marmolejo afirmaba que fue una sorpresa.

También se temía que la sublevación fuese general. Lorenzo Núñez dijo:

Valdivia partió a Concón con cuarenta hombres. Vio que lo que decían los sobrevivientes de la masacre era verdad. Culpó y capturó como rehenes a varios caciques que suponía cómplices en el asalto. Luego se dirigió a Santiago, ya que no había ánimos en Valdivia y sus hombres para investigar más a fondo lo que había pasado.

Referencias

Fuentes

LEGIÓN DE LOS ANDES - Desastre de Concón

Mina Marga Marga y Barco en Concón
Historia de la Región de Valparaíso
Batallas del reinado de Carlos I de España y V del Sacro Imperio (1516-1556)
Conflictos en 1541
España en 1541
Concón

Desastre de Concón


An Dendrobium wangliangii in uska species han Liliopsida nga ginhulagway ni G.W.Hu, C.L.Long ngan Xiao Hua Jin. An Dendrobium wangliangii in nahilalakip ha genus nga Dendrobium, ngan familia nga Orchidaceae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Dendrobium

Dendrobium wangliangii


Yoshimi Battles the Pink Robots is the tenth studio album by American rock band the Flaming Lips, released on July 16, 2002, by Warner Bros. Records. The album saw the band pursue a more electronic direction than previous efforts, incorporating acoustic guitars and rhythms influenced by hip hop and top 40 music. The album was well-received critically and commercially, helping the band break into popularity, and was adapted into a musical in 2012. In 2022, the band announced a 20th anniversary box set version of the album and that they would perform the album in full twice in early 2023.

Music and lyrics
The lyrics of Yoshimi Battles the Pink Robots concern a diverse array of subject matter, mostly melancholy ponderings about love, mortality, artificial emotion, pacifism, and deception, while telling the story of Yoshimi's battle. The title character is inspired by Boredoms/OOIOO member Yoshimi P-We, following a comment in the Flaming Lips studio that her machine-sound abstract singing sounds like she is battling monsters—Coyne added 'pink'. P-We also performs on the album. Some listeners consider Yoshimi Battles the Pink Robots to be a concept album; however, the story is debated, as it is only directly apparent in the first four tracks. Despite the story-type title and science fiction themes, Flaming Lips frontman Wayne Coyne has made it clear that Yoshimi is not intended to be a concept album.

The vocal melody of track one, "Fight Test", echoes Cat Stevens's "Father and Son". Stevens, now Yusuf Islam, is receiving royalties following a relatively uncontentious settlement. Coyne has claimed that he was unaware of the songs' similarities until producer Dave Fridmann pointed them out. This claim, however, is contradicted by his statement to Rolling Stone magazine: "I know 'Father and Son' and I knew there would be a little bit of comparison. 'Fight Test' is not a reference necessarily to the ideas of 'Father and Son', but definitely a reference to the cadence, the melody, and chord progression. I think it's such a great arrangement of chords and melody". The final track, "Approaching Pavonis Mons by Balloon (Utopia Planitia)", won a 2002 Grammy Award for Best Rock Instrumental Performance. The Flaming Lips also won the same award for "The Wizard Turns On...", taken from At War with the Mystics, in 2006.

Release

Commercial performance
In recent years, Yoshimi Battles the Pink Robots has had a bigger commercial impact than the band's 1999 breakthrough album The Soft Bulletin, and became their first gold-certified release in April 2006. As of 2009, Yoshimi Battles the Pink Robots has sold 570,000 copies in United States, according to Nielsen SoundScan.

Critical reception

Yoshimi Battles the Pink Robots received widespread acclaim from critics. On Metacritic, the album has a weighted average score of 84 out of 100 based on 27 critics, indicating "universal acclaim". Calling the album "as strange as it is wonderful", Billboard nonetheless noted that "beneath the sunny, computer-generated atmospherics and the campy veneer of talk about gladiator-style clashes between man and machines with emotions, Yoshimi is actually a somber rumination on love and survival in an unfathomable world." Tom Moon of Rolling Stone praised the album's "ambitious" production, while Fortune magazine called it "a lush and haunting electronic symphony." Uncut declared that "even by their standards, Yoshimi is astonishing." Robert Christgau of The Village Voice gave the album a three-star honorable mention rating, indicating "an enjoyable effort consumers attuned to its overriding aesthetic or individual vision may well treasure". Yoshimi Battles the Pink Robots appeared in the best-albums-of-the-decade lists of several music publications, such as Rolling Stone (#27) and Uncut (#11), with Uncut also declaring it the greatest album released in the magazine's lifetime. The album was also included in the book 1001 Albums You Must Hear Before You Die.

Musical
In 2007, it was announced that the album would be made into a Broadway musical by The West Wing creator Aaron Sorkin and director Des McAnuff. Frontman Wayne Coyne said of the plot:

Des McAnuff stated that Aaron Sorkin exited the project after it became clear the musical would be sung-through. The musical includes existing songs from the album, as well as two other Flaming Lips albums, The Soft Bulletin and At War with the Mystics. The show received its world premiere at the Tony Award-winning La Jolla Playhouse in November 2012, starring Kimiko Glenn as Yoshimi Yasukawa, Paul Nolan as Ben Nickel, Nik Walker as Booker, Pearl Sun as Mrs. Yasukawa, John Haggerty as Mr. Yasukawa and Tom Hewitt as Dr. Petersen.

Track listing

Personnel
The Flaming Lips
 Wayne Coyne – songwriting, vocals, guitars, cover paintings, mixing, production
 Steven Drozd – songwriting, drums, guitars, keyboards, electronics, bass, vocals, mixing, production
 Michael Ivins – songwriting, bass, keyboards, backing vocals, mixing, production, additional engineering

Additional personnel
 Yoshimi P-We – vocalization
 Dave Fridmann – additional songwriting, production, mixing, programming, engineering, mastering
 Scott Booker – production
 Trent Bell – additional tracking
 Andy Taub – additional tracking
 George Salisbury – design and layout

Charts

Weekly charts

Year-end charts

Certifications

References

Cultural depictions of rock musicians
Cultural depictions of Japanese women
2002 albums
Albums produced by Dave Fridmann
The Flaming Lips albums
Warner Records albums
Space rock albums
2012 musicals
Works about cancer
Albums recorded at Tarbox Road Studios
Acid rock albums

Yoshimi Battles the Pink Robots


විස්තාර මූර්ඡනය (AM) (විමූ) යනු ඉලෙක්ට්‍රොනික සන්නිවේදනයෙහි භාවිතා වන ක්‍රමවේදයක් වන අතර බහුලව භාවිතා වන්නේ  ගුවන් විදුලි වාහක තරංගයක් ඔස්සේ තොරතුරු විකාශය කිරීමටය. විමූ ක්‍රියාකරනුයේ සම්ප්‍රේෂනය කරනු ලබන සංඥාවෙහි ප්‍රබලතාවය යවනු ලබන තොරතුරු අනුව විචලනය කිරීමෙනි. නිදසුනක් වශයෙන්, ලවුඩ්ස්පීකරකයකින් නැවත උපදවීමට නියමිත ශබ්දයක් හෝ, රූපවාහිනී පික්සලයන්හී ආලෝක තීව්‍රතාවය හෝ  නිරූපණය කිරීමට සංඥා ප්‍රබලතාවයෙහි මෙම විචලනය භාවිතා කළ හැක.

තරංගයක සංඛ්‍යාතය (frequency) සහ විස්තාරය (amplitude) යනුවෙන් ප්‍රධාන ගුණ දෙකක් ඇති අතර මූර්ජනය(modulation) යනු ඇතුලත්කෙරීමේ/වෙනස් කෙරීමේ ක්‍රමයකි.මෙහිදී අදාල දත්තයට අදාල තරංගය සංයාව(data signal) ලෙසත්,සංයාව ප්‍රවහනයටම පමණක් යොදාගන්න තරංගය වාහකය(carrier wave) ලෙසත්  අර්ථදක්වනවා ඇත.
සංයාවට අනුව වාහක තරඟයේ විස්තාරය වෙනස් කිරීම විස්තාර මුර්ජනය(amplitude modulation) ලෙසත් සංයාවට අනුව සංක්‍යාතය වෙනස් කිරීම සංක්‍යාත මුර්ජනය(frequency modulation) ලෙසත් සඳහන් කර හැක.

ඉලෙක්ට්‍රොනික විද්‍යාව

විස්තාර මූර්ඡනය


Paul William Bracewell (* 19. Juli 1962 in Heswall) ist ein ehemaliger englischer Fußballspieler und -trainer. Der zumeist im defensiven Mittelfeld eingesetzte dreifache englische Nationalspieler gewann 1985 mit dem FC Everton die englische Meisterschaft und den Europapokal der Pokalsieger. Dazu stand er gleich viermal in einem FA-Cup-Finale, siegte aber in keinem davon. Unmittelbar nach dem Ende seiner aktiven Laufbahn war er kurzzeitig Trainer von Profimannschaften, hatte dabei aber sowohl beim FC Fulham als auch bei Halifax Town wenig Fortune.

Spielerlaufbahn

Vereinskarriere

Stoke City (1980–1983)
Bracewell entstammte der Nachwuchsarbeit von Stoke City und im Februar 1980 wurde er in die Profiabteilung befördert. Er war eines von einer Reihe vielversprechender Talente der "Potters" zu dieser Zeit, zu denen mit Adrian Heath und Lee Chapman zwei weitere spätere englische Meister zählten. Im März 1980 gab Bracewell als Einwechselspieler gegen die Wolverhampton Wanderers (0:3) seinen Einstand für den von Alan Durban trainierten Erstligisten und bei der 0:1-Niederlage in Anfield gegen den FC Liverpool im Monat darauf stand er erstmals in der Startelf. Bereits kurz nach seinem 18. Geburtstag reifte der ehemalige Kapitän der Jugendmannschaft von Stoke in der Saison 1980/81 zum Stammspieler heran. Dies lag hauptsächlich daran, dass nach dem Autounfall von Sammy Irvine eine Lücke im zentralen Mittelfeld entstanden war, die der beidfüßig veranlagte, zweikampf- und passstarke Neuling nun zu schließen in der Lage war. Bis zum Sommer 1983 etablierte er sich auf seiner Position in der obersten englischen Spielklasse, brachte es zudem zum englischen U-21-Nationalspieler und folgte für eine Ablösesumme von 250.000 Pfund seinem Ex-Trainer Durban zum AFC Sunderland.

Über Sunderland zum FC Everton (1983–1989)
Die Saison 1983/84 war die erste von drei "Sunderland-Perioden" in Bracewells aktiver Laufbahn, denn nach einem nur einjährigen Gastspiel beim ersten Zusammentreffen sollte er zu späteren Zeitpunkten seiner Karriere noch einmal zu den "Black Cats" zurückkehren. Ende Mai 1984 ging es für ihn zunächst für 425.000 Pfund zum ambitionierten Ligakonkurrenten FC Everton und dort lieferte er in der Saison 1984/85 auf Anhieb die besten Leistungen in seiner Karriere ab. Gemeinsam mit Peter Reid, Kevin Sheedy und Trevor Steven bildete er das Mittelfeld einer sehr erfolgreichen Mannschaft, die im Frühjahr 1985 die englische Meisterschaft und den Europapokal der Pokalsieger gewann. Nur im FA Cup zog er beim 0:1 gegen Manchester United den Kürzeren, was den Anfang für gleich vier verlorene englische Pokalendspiele in seiner Karriere markierte. Im Jahr darauf unterlag Bracewell mit den "Toffees" schließlich dem Lokalrivalen FC Liverpool gleichsam im FA-Cup-Finale und im Kampf um den Ligatitel, was aber weniger an den weiter beständigen Darbietungen von Bracewell gelegen hatte.

Für einen empfindlichen Rückschlag sorgten anschließende Verletzungen, die nicht nur seiner Laufbahn in der englischen Nationalmannschaft ein plötzliches Ende bereiteten. Auch für den FC Everton kam er bis zum Ende der Saison 1987/88 nicht ein einziges Mal in einem Ligaspiel zum Einsatz, weshalb ihm auch eine Meistermedaille nach dem Gewinn der englischen Meisterschaft 1987 vorenthalten blieb. In der Saison 1988/89 gelang ihm schließlich das ersehnte Comeback und zur Jahreswende sowie gegen Ende der Spielzeit festigte er seinen Status im defensiven Mittelfeld wieder ein wenig. Dazu stand er bei der erneuten Pokalniederlage gegen den FC Liverpool (2:3 n. V.) wieder in der Startelf, wurde dort aber bereits nach knapp einer Stunde für den späteren Doppeltorschützen Stuart McCall ausgetauscht. Im August 1989 kehrte er dann für 250.000 zum AFC Sunderland zurück, das mittlerweile in die zweite Liga abgestiegen war.

Sunderland, Teil 2 & Newcastle United (1989–1995)
In Sunderland verhalf er der Mannschaft im Frühjahr 1990 zum Erreichen der Playoff-Spiele und obwohl er dort im Finale gegen Swindon Town mit 0:1 unterlag, stieg das Team nach dem Bekanntwerden finanzieller Unstimmigkeiten in Swindon "am grünen Tisch" auf. Der Aufenthalt in der englischen Eliteklasse dauerte jedoch nur ein Jahr an und als Vorletzter ging es auf direktem Weg wieder zurück in die Zweitklassigkeit. In seinem dritten und zunächst letzten Jahr in Sunderland erreichte er das vierte Mal in seiner Karriere ein FA-Cup-Endspiel und erneut war der FC Liverpool der Gegner, der letztlich mit 2:0 die Oberhand behielt. Etwas bitter war für die Anhänger dazu im anschließenden Sommer 1992 Bracewells Transfer ausgerechnet zum Lokalrivalen Newcastle United.

Mitentscheidend für den Wechsel war gewesen, dass Bracewell nicht den gewünschten Zweijahresvertrag erhielt und da ihm Newcastles neuer Trainer Kevin Keegan sogar einen Kontrakt mit einer dreijährigen Laufzeit anbot, zögerte der Umworbene nicht lange. Befürchtungen wiederum, dass die Anhänger in Newcastle Probleme mit dem Ex-Spieler des Rivalen haben könnten, erwiesen sich bereits nach zehn Minuten im ersten Spiel gegen Southend United (3:2) als gegenstandslos, als Bracewell auf Anhieb ein Tor gelang. Mit seiner aggressiven und ausdauernden Mittelfeld- und Abwehrarbeit brachte er Stabilität ins Spiel der "Magpies" und hatte dabei vor allem als Absicherung für offensiver orientierte Spieler wie Gavin Peacock, Rob Lee, Scott Sellars und Peter Beardsley einen hohen Stellenwert innerhalb des Teams. An seinen Spitznamen "Iceman" kam er während seiner Zeit in Newcastle dadurch, dass er aufgrund seiner ständigen Knöchelprobleme nach jedem Spiel die Schmerzen mit Eis kühlte. Am Ende seines ersten Jahrs in Newcastle stand der Aufstieg als Zweitligameister 1993 in die Premier League und auch in der zweiten Saison war er zumeist im Abwehrzentrum "erste Wahl". Dabei schoss er am 27. April 1994 gegen Aston Villa (5:1) sein erstes und einziges Premier-League-Tor und am Ende gelang über den überraschenden dritten Platz die Qualifikation für den UEFA-Pokal. Ein Einsatz dort blieb ihm jedoch verwehrt und eine schwere Beckenverletzung sorgte letztlich dafür, dass Bracewells drittes Jahr in Newcastle sein letztes blieb. Im Sommer 1995 heuerte er ein drittes Mal in Sunderland an und diente dabei seinem ehemaligen Mannschaftskameraden Peter Reid neben seinen Aufgaben auf dem Platz zusätzlich als Kotrainer.

Sunderland, Teil 3 & FC Fulham (1995–1999)
Mit seiner Erfahrung von nun 33 Jahren war er trotz weiterer Blessuren verlängerter Arm von Reid und Schlüsselspieler in einer Mannschaft, die als vorjähriger "Fast-Absteiger" nun über die Zweitligameisterschaft in die oberste englische Spielklasse aufstieg – nur acht Ligaspiele hatte Bracewell dabei verpasst. Wie allerdings schon sechs Jahre zuvor, konnte er mit Sunderland auch in diesem Fall den Klassenerhalt im ersten Jahr nicht bewerkstelligen, wenngleich der Abstieg 1997 mit 40 Punkten knapper ausfiel. Dabei wurde aber auch deutlich, dass er aufgrund seines fortgeschrittenen Fußballeralters auf höchster Ebene nicht mehr so gut Schritt halten konnte und nach drei Spieltagen in der Saison 1997/98 fand er mit dem FC Fulham in der dritten Liga einen neuen Verein.

In Fulham hatte sein Ex-Trainer Keegan gemeinsam mit Ray Wilkins in der beginnenden Ära von Mohamed Al-Fayed die sportliche Leitung übernommen und Bracewell arbeitete – wie schon in Sunderland – in ähnlicher Funktion im Trainerstab. Enttäuschend verlief jedoch die erste Saison 1997/98, da der mit großer Energie anvisierte erste Aufstieg in die zweite Liga wegen der Playoff-Niederlage gegen Grimsby Town misslang. In seiner letzten aktiven Saison 1998/99 gewann er mit den "Cottagers" aber überlegen mit 101 Punkten die Drittligameisterschaft und als Kevin Keegan neuer englischer Nationaltrainer wurde, folgte ihm Bracewell im Mai 1999 als Cheftrainer nach.

Englische Nationalmannschaft
Bereits als 13-facher englischer U-21-Auswahlspieler hatte sich Bracewell nachhaltig für höhere Aufgaben empfohlen und beim Gewinn der Europameisterschaft 1984 in allen sechs Pflichtspielen vom Viertelfinale bis zum Endspiel gegen Spanien in der Startelf gestanden. Als er dann Mitte der 1980er-Jahre beim FC Everton an der Seite von Peter Reid zu einem der besten zentral-defensiven Mittelfeldspieler reifte, berief ihn Nationaltrainer Bobby Robson für eine Länderspielreise nach Mexiko im Juni 1985. Dort kam er beim 3:0-Sieg gegen Deutschland in der Spätphase des Spiels für Bryan Robson zu einem Kurzeinsatz. Es folgten gegen die USA (5:0) und im November 1985 in der WM-Qualifikation gegen Nordirland (0:0) noch zwei weitere Partien von Beginn an, aber die Hoffnungen in Bezug auf eine mögliche Teilnahme an der bevorstehenden WM 1986 in Mexiko erfüllten sich nicht, da er sich im Training eine derart schwere Verletzung zuzog, dass er fast zwei Jahre außer Gefecht gesetzt wurde. Anschließend konnte er an seine vormaliges Niveau auch nach dem Comeback nicht mehr anknüpfen und fortan blieb er bei den "Three Lions" unberücksichtigt.

Trainerstationen
Bracewells erste Station als hauptverantwortlicher Trainer im Profifußball stand unter keinem guten Stern. Dies lag zunächst daran, dass er bei seinen zahlreichen Neuverpflichtungen für den FC Fulham mit Ausnahme von Lee Clark nur wenig Glück hatte und als noch junger Trainer, der als ehemaliger Spieler eher durch athletische Vorzüge aufgefallen war und sich in dieser Hinsicht auch Respekt erworben hatte, war ihm das Charisma seines Vorgängers fremd. In der ersten Zweitligaspielzeit des FC Fulham nach 13 Jahren waren die Erwartungen der Fans nach den gezeigten Offensivleistungen im Jahr zuvor hoch und als Bracewell mehr Wert auf taktische Disziplin und eine defensivere Grundordnung legte, sorgte dies rasch für Unstimmigkeiten. Als dann die guten Resultate ausblieben und die Mannschaft im Dezember 1999 in acht aufeinander folgenden Spielen mit Ausnahme eines Eigentors keinen Treffer erzielte, kündigte sich der Abschied noch vor Ende der Saison 1999/2000 an. Ein Platz im oberen Mittelfeld war angesichts der hohen Ansprüche nicht ausreichend, was Ende März 2000 zu seiner Entlassung führte – interimistisch übernahm Karl-Heinz Riedle, den Bracewell noch zuvor an die Themse gelockt hatte, seine Nachfolge, bevor mit Jean Tigana vor Beginn der Spielzeit 2000/01 der gewünschte "große Name" für Fulham seinen Dienst antrat.

Gleich zwei Spielklassen tiefer fand Bracewell dann im Oktober 2000 mit Halifax Town einen neuen Klub. Dort konnte Bracewell zwar für den gewünschten Klassenerhalt sorgen, aber seine Ära sollte sich – unter anderem mit Transfers von Spielern wie Neil Redfearn – als äußerst kostspielig erweisen, was im Nachhinein als mitverantwortlich für die späteren finanziellen Probleme im Klub gemacht wurde. Dazu kam eine sensationelle 0:2-Heimniederlage im FA Cup gegen den unterklassigen FC Gateshead und als die im Sommer 2001 für teures Geld verpflichteten Paul Harsley und Andy Woodward sowie der verletzungsanfällige Dominic Ludden nach dem Auftaktsieg gegen Lincoln City F.C. für kein weiteres Erfolgserlebnis sorgten, trat Bracewell zwei Tage nach einer 0:2-Heimpleite gegen Oxford United Ende August 2001 von seinem Amt zurück. Am Ende hatte er mit Halifax Town lediglich elf von 41 Partien gewonnen.

Seine Cheftrainerlaufbahn im Profifußball war nach diesen Misserfolgen faktisch beendet; später arbeitete er noch zwei Jahre lang als Trainer für die englische Jugendnationalmannschaft.

Titel/Auszeichnungen
 Europapokal der Pokalsieger (1): 1985
 Englische Meisterschaft (1): 1985
 Charity Shield (2): 1984, 1985
 U-21-Europameisterschaft (1): 1984

Literatur

Weblinks
 Tributseite im Umfeld von Stoke City

 Statistische Daten der Post War English & Scottish Football League A - Z Player's Database
 Paul Bracewell als englischer Nationalspieler

Einzelnachweise

Fußballnationalspieler (England)
Fußballspieler (Stoke City)
Fußballspieler (AFC Sunderland)
Fußballspieler (FC Everton)
Fußballspieler (Newcastle United)
Fußballspieler (FC Fulham)
Fußballtrainer (FC Fulham)
Fußballtrainer (Halifax Town)
Sieger des Fußball-Europapokals der Pokalsieger
Engländer
Brite
Geboren 1962
Mann

Paul Bracewell


Stellaire peut faire référence à :

stellaire, ce qui caractérise les étoiles
Stellaire, un genre de plante

Stellaire


Noam Bettayeb, né le 18 avril 1983 à Sète, est un footballeur et joueur de beach soccer international français

Biographie

Enfance et formation
Noam Bettayeb commence le football au FC Sète en 1989 en débutants. Il poursuit l'année suivante au club de la Pointe-Courte, toujours à Sète, où il reste jusqu'en 2002.

À 19 ans, il intègre le groupe première évoluant en Division d'honneur (DH) mais pour peu de temps. En effet, Noam Bettayeb rejoint l'école des marins pompiers de Marseille, ce qui le contraint à ne plus pratiquer le football durant un an.

Footballeur amateur
De 2004 à 2006, le Sétois décide de reprendre avec l'Olympique de la Peyrade où il connaît une accession en PHB. Après s'être relancé, Bettayeb signe chez le voisin muscatier, à l'AS Frontignan AC. Entre 2007 et 2012, il vit une accession en DH. En 2012, il revient au FC Sète et apporte son expérience à l'équipe réserve verte et blanche en DHR. En 2013, avec la section beach soccer du FCS, il est finaliste régional du National Beach Soccer. En 2014, devenu le capitaine de la réserve sétoise, il remporte la Coupe régionale face à Mende.

En parallèle, il intègre le Montpellier Hérault beach soccer en 2014 en compagnie d'Anthony Fayos avec Robin Gasset comme entraîneur. Il devient par la suite vice-champion de France après avoir été champion départemental et régional. Au terme de la saison 2014-2015, Noam Bettayeb prend sa retraite des terrains en herbe pour se consacrer au sable alors qu'il vient d'intégrer la sélection française de beach soccer.

En 2018, Noam revient sur sa décision et défend de nouveau les couleurs du FC Sète, en réserve, jouant la montée en Régional 1.

En 2022, il est toujours joueur du Montpellier HSC beach soccer qui lui permet de refaire son apparition en équipe de France.

En équipe de France de beach soccer
Début 2015, Noam Bettayeb fait partie de la sélection française de beach soccer retenue par Stéphane François pour une tournée au Maroc fin février. Les Bleus affrontent la sélection hôte au cours de deux confrontations amicales à Casablanca.

Bettayeb est de nouveau retenu au rassemblement suivant : un stage à Balaruc-les-Bains et une double confrontation amicale face à la Hongrie. Il marque un but lors du premier match (victoire 4-2).

En avril 2021, Noam Bettayeb effectue son retour en Bleu sous le nouveau sélectionneur Claude Barrabé dans le cadre de la préparation des Tricolores aux éliminatoires de la Coupe du monde 2021 en Russie. Il s'y distingue en inscrivant un but en « bicyclette » offrant la victoire aux Bleus face à la Turquie (6-5 ). Le pompier professionnel au centre de secours principal Jean Guizonnier de la Paillade (Montpellier) participe ensuite à l'Euro Beach Soccer League à Nazaré (Portugal).

En juin 2021, le joueur lui-même déclare avoir une vingtaine de sélection en équipe de France de beach soccer.

Début avril 2022, dans le premier de deux matchs amicaux contre les Comores, Noam Bettayeb signe un doublé (victoire 7-3). Le mois suivant, il est de nouveau retenu pour le troisième stage de la saison, avec deux matches amicaux contre la Suisse.

Poste
Au beach soccer, Noam Bettayeb évolue au poste d'attaquant, contrairement au football à 11 où il joue milieu de terrain défensif.

Palmarès

 Championnat de France de beach soccer
 Finaliste : 2013, 2014 et 2017 (avec Montpellier BS)
  : 2019 (avec Montpellier BS)

 Championnat du Languedoc-Roussillon de beach soccer (2)
 Champion : 2013 et 2014 (avec Montpellier BS)
 Troisième : 2015 (avec Montpellier BS)

 Championnat de l'Hérault de beach soccer (2)
 Champion : 2013 et 2014 (avec Montpellier BS)

Notes et références

Liens externes

Joueur français de beach soccer
Joueur du Football Club de Sète
Footballeur français
Naissance en avril 1983
Naissance à Sète

Noam Bettayeb


La Cotonnière des Antilles, ou encore Cotonnière en faux (Gamochaeta antillana (Urb.) Anderb.), est une espèce de plante à fleurs de la famille des Astéracées.

Caractéristiques

Description de l'espèce

 Port général : plante annuelle, herbacée, peu élevée, présentant un axe principal dominant et éventuellement quelques ramifications dans le bas de la tige mais pas de rejets stériles.
 Appareil végétatif : tige et feuilles présentant une pubescence blanche marquée. feuilles alternes, étalées, étroites, légèrement spatulées, +/- repliées sur elles-mêmes, à marge ondulée, à extrémité en pointe, plus denses dans le haut de la tige.
 Appareil reproducteur : épi de capitules à l'extrémité de la tige, fleurs minuscules réunies en capitules, les centrales hermaphrodites, pollinisées par les insectes ou auto-pollinisées, formant des fruits secs (akènes) de très petite taille (< 0,7 mm) dont la dispersion est assurée par gravité.

Espèces proches

 Gamochaeta americana (Mill.) Wedd.

NB : en France continentale, G. americana est peu listée dans les flores (seulement indiquée comme étant "à rechercher" dans la Flore de la France méditerranéenne continentale en 2014, mais a été observé en de nombreuses stations en Aquitaine, notamment dans le triangle des Landes de Gascogne depuis 2018 par le Conservatoire Botanique National Sud-Atlantique.

 Gamochaeta coarctata (Willd.) Kerguélen : à feuille basales mortes persistantes à la floraison (vs. disparues à la floraison chez G. antillana), et à feuilles caulinaires glabres ou faiblement aranéeuses à la face supérieure mais densément tomenteuses à la face inférieure (vs. +/- également poilues sur les deux faces chez G. antillana).

Taxonomie et classification

L'espèce a été décrite pour la première fois sous le nom de Gnaphalium antillanum en 1915 par Ignatz Urban dans son article "Sertum antillanum II" dans la revue allemande "Repertorium specierum novarum regni vegetabilis" éditée par Friedrich Karl Georg Fedde.

Elle a été décrite à nouveau en 1941 par Ángel Lulio Cabrera sous le nom de Gnaphalium subfalcatum (alors considérée comme une nouvelle espèce), dans son article "Compuestas Bonaerenses" publié dans la "Revista del Museo de la Plata". Cabrera place alors l'espèce au sein de la tribu des Inuleae.

Ce même auteur recombine l'espèce sous le nom de genre Gamochaeta en 1961, en expliquant qu'il suit ainsi le découpage proposé par Weddell en 1856.

Le binome Gnaphalium antillanum a été recombiné en Gamochaeta antillana par Arne A. Anderberg en 1991 dans un article paru dans la série de monographes "Opera botanica", supplément de la revue "Nordic Journal of Botany".

Dans leur Flora Gallica, Tison & de Foucault retiennent le genre Gnaphalium mais précisent que celui-ci serait à démembrer, tout en rejetant le schéma classique Gnaphalium s.s. - Gamochaeta - Omalotheca, et en appelant de leurs vœux une étude phylogénétique.

Synonymes
Selon Plants of the World Online :

  Gnaphalium antillanum Urb. 1915
  Gnaphalium subfalcatum Cabrera 1941
  Gamochaeta subfalcata (Cabrera) Cabrera 1961

autres synonymes selon Tela Botanica qui rend ici compte des pratiques botaniques aux Antilles françaises :

 Gnaphalium americanum sensu Duss
 Gnaphalium purpureum sensu Duss
 Gamochaeta purpurea sensu Fournet
NB : Antoine Duss et Jacques Pierre Fournet sont des botanistes spécialistes des Antilles françaises.

autres synonymes selon Flora Gallica :

  Gamochaeta falcata auct.
  Gamochaeta pensylvanica auct.

Étymologie
Le nom de genre Gnaphalium est construit sur la racine grecque ancienne γναφάλιον (gnaphálion) : "laine, bourre" : allusion au duvet laineux et blanc qui garnit les inflorescences.

L'épithète spécifique antillanum désigne évidemment les Antilles : région d'origine de la plante.

Noms dans d'autres langues

Selon Tela Botanica :

 anglais : Narrowleaf purple Everlasting
 créole guadeloupéen : Zèb koton

Écologie

Origine et distribution

Plante originaire de la façade atlantique des Amériques : depuis le sud-ouest des États-Unis, jusqu'au nord de l'Argentine.

Habitat

Sur sols sableux et dérangés, clairières de bruyères et pistes forestières. Rencontré sur la façade atlantique européenne de 0 à 300 m d'altitude. En Europe occidentale, la Cotonière des Antilles participe aux tonsures hygrophiles à hydrophiles des Juncetea bufonii.

Impact des humains sur les populations sauvages

Espèce introduite en Europe du Sud-Ouest (France, Espagne, Portugal), au Maroc, en Afrique-du-Sud, en Australie et en Nouvelle-Zélande.

Bases taxinomiques

Références

Gnaphalieae
Espèce d'Asteraceae (nom scientifique)

Gnaphalium antillanum


Vilamendhoo es una de las islas deshabitadas del atolón  Alif Dhaal o Atolón Ari del Sur de las Maldivas. Esta isla ha sido convertida en un complejo turístico de 5 estrellas y es administrada por la empresa CCR (Crown & Champa Resorts). Algunos de los mejores puntos de buceo en las Maldivas se encuentra en el atolón de Ari.

Un arrecife rodea la isla, con brotes de arrecifes dispersos arriba y abajo. La mayoría de los turistas, llega a la isla por medio de hidroaviones, pero algunos optan por utilizar los barcos, especialmente si participan en un crucero.

Debido a la subida de la temperatura causada por el fenómeno de La Niña el coral ha muerto, pero está empezando a volver a aparecer.

Referencias

 Wolfgang Därr: Malediven, DuMont Reiseverlag, Ostfildern 2006, ISBN 3-7701-6053-3, S. 64, S. 149–150

Véase también
 Geografía de Asia
 Mar de Laquedivas

Archipiélagos e islas de Maldivas

Vilamendhoo


محافظة ها تنه  ( بالفيتنامية : Hà Tĩnh ) هي إحدى محافظات فيتنام. وتقع في الساحل الوسط شمالي.

المصادر

روابط إضافية
 Ha Tinh province People's Committee
 Nghe An - Ha Tinh Forum
 Nguoi Ha Tinh - Forum website
 Ha Tinh' accommodation
 Poverty alleviation in Ha Tinh Province, Vietnam: A public archive of development project documents

الساحل الوسط شمالي (فيتنام)
خليج تونكين
محافظات فيتنام
مقاطعة ها تنه

محافظة ها تنه


නීල් ඇල්ඩෙන් ආම්ස්ට්‍රෝන් (1930 අගොස්තු 05 - 2012 අගෝස්තු 25) යනු හිටපු ඇමරිකානු ගඟනගාමියෙකු, පර්යේෂණ ගුවන් නියමුවකු, විශ්ව විද්‍යාල මහාචාර්යවරයෙකු සහ ඇමෙරිකානු එක්සත් ජනපද නාවික ගුවන් නියමුවකු ද වෙයි. ඔහු සඳ මත පා තැබු ප්‍රථම පුද්ගලයාය. ඔහුගේ ප්‍රථම අභ්‍යවකාශ ගමන සිදු කරනු ලැබුයේ 1966 දී ජෙමිනි 8 යානයෙන් වන අතර ඔහු එහි අණදෙන නියමුවා විය. මෙම මෙහෙයුමේ දී ගුවන් නියමු ඩේවිඩ් ස්කොට් සමග එකතුව ඔහු විසින් මුල්ම පිරිස් බලයක් ඇතිව අභ්‍යවකාශ යානා දෙකක් තටාක ගත කරන ලදී. ආම්ස්ට්‍රෝන්ගේ දෙවන සහ අවසාන අභ්‍යවකාශ ගමන සිදු කරන ලද්දේ 1969 ජුලි 20 වන දා ය. ඒ ප්‍රථම වරට සඳ මත පා තැබීමේ මෙහෙයුමත් සමගය. ඔහු මෙම මෙහෙයුමෙහි ඇපලෝ 11 යානයෙහි අණදෙන නිළධාරියා විය. මෙකී සුප්‍රසිද්ධ මානව වර්ගයාගේ ඉදිරි ගමනට තැබු යෝධ පියවරත් සමගින් ආම්ස්ට්‍රෝන් සහ එඩ්වින් ඕල්ඩ්‍රින් මුල්ම වරට චන්ද්‍රයාගේ පෘෂ්ඨය මතට පා තබා පැය 2 ½ ක කාලයක් මුළුල්ලේ සඳ ගවේෂණය කළහ. ඔවුන් මෙලෙස ගවේෂණය සිදු කරන අවස්ථාවන්හි දි ඔවුනට සහය දක්වමින් මයිකල් කොලින්ස් චන්ද්‍ර පෘෂ්ඨයට ඉහළින් කක්ෂගත විය. ආම්ස්ට්‍රෝන් හට Congressional Space Medal of Honor නම් සම්මානය මේ සඳහා හිමි වුණි.

ගඟනගාමියෙකු වීමට ප්‍රථම ආම්ස්ට්‍රෝන් එක්සත් ජනපද නාවික හමුදාවෙහි සේවය කළ අතර කොරියානු යුධ සමයේදී ක්‍රියාකාරී සමාජිකයෙකු විය. මෙකී යුධ සමයෙන් පසු ඔහු අධිවේගී ගුවන් මධ්‍යස්ථානයක් වන National Advisory Committee for Aeronautics (NACA) හි පර්යේෂණ ගුවන් නියමුවකු ලෙස සේවය කළ අතර එහි දී ඔහු විවිධ වර්ගයේ ගුවන් යානා වලින් ගුවන් ගමන් 900 කටත් වඩා සිදු කර තිබුණි. මෙම මධ්‍යස්ථානය දැනට හඳුන්වනු ලබන්නේ Dryden Flight Research Center නමිනි. පර්යේෂණ ගුවන් නියමුවකු ලෙස ඔහු F – 100 Super Sabre A සහ C ගුවන් යානයෙහි, F – 101 Voodoo සහ Lockheed F – 104 A Starfighter යන යානා වල සේවය කර ඇත. මීට අමතරව Bell X – 1B, Bell X – 5, North American X – 15, F – 105 Thunderchief, F – 106 Delta Dart, B – 47 Stratojet, KC – 135 Stratotanker සහ Paresecv යන යානාවල ද පියාසර කර ඇත. ඔහු Purdue සරසවියෙන් උපාධි ලැබුවෙකි.

පුද්ගලික ජීවිතය
1930 අගෝස්තු 5 වැනිදා, ඔහියෝ ප්‍රාන්තයෙහි වැපකොනේටා නගරයේ දී වයෝලා ලුවීස් ට සහ ස්ටීවන් කෙනෙග් ට දාව ආම්ස්ට්‍රෝන් උපත ලැබීය. ඔහුට ජූන් නම් බාල සොහොයුරියක් ද ඩීන් නම් බාල සහෝදරයෙකු ද විය. ඔහුගේ පියා ඔහියෝ ප්‍රාන්ත රාජ්‍යයේ විගණකයෙකු විය. එම නිසා ඊළග වසර 14 තුළ ඔහුගේ පවුල ට ප්‍රාන්තය පුරා නගර 16 කට පදිංචිය මාරු කිරීමට සිදුවිය. ආම්ස්ට්‍රෝන්ට ගුවන් යානා ගැන උනන්දුව ඇති වූයේ වයස අවුරුදු දෙකේදී පමණ ය. එකල ඔහුගේ පියා ඔහුව ක්ලීව්ලන්ඩ් හි තිබූ ගුවන් තරඟ නැරඹීමට රැගෙන ගොස් ඇත. වයස පහේදී හෝ හයේදී ඔහුට පළමු ගුවන් ගමන් අත්දැකීම ලැබුණි.

1944 දී ඔහුගේ පවුල අවසාන වරට නැවතත් වැපකොනේටා නගරයට පැමිණියහ. එහිදී ආම්ස්ට්‍රෝන්ග් බ්ලූම් උසස් පාඨශාලාවට ඇතුල් විය. ඔහු වැපකොනේටා ගුවන්තොටේදී ගුවන් යානා නියමු පුහුණුවක් ලැබීය. තම 16 වැනි උපන්දිනය දා ශිෂ්‍ය ගුවන් සහතිකයක් ලබාගත් ඔහු අගෝස්තු මාසයේදි සිය ප්‍රථම ගුවන් ගමන තනිවම සිදු කළේය. ඒ රියදුරු බලපත්‍රයවත් ලබා ගැනීමට පෙරයි. ආම්ස්ට්‍රෝන්ග් ක්‍රියාකාරි බාලදක්ෂයෙකු වූ අතර ඇමරිකානු බාලදක්ෂ වැඩසටහනේ ඉහළම තනතුර වූ 'Eagle Scout' තනතුර ලබාගත්තේය. ආම්ස්ට්‍රෝන් හට බාලදක්ෂ ව්‍යාපාරය විසින් Distinguished Eagle Scout සම්මානය සහ Silver Buffalo සම්මානය ප්‍රදානය කෙරුනි. 1969 ජුලි 18 වැනිදා චන්ද්‍රයා වෙත පියාසැරිය කරන අතරතුර ආම්ස්ට්‍රෝන් ඉඩාහෝ ප්‍රාන්තයේ පැවති ජාතික බාලදක්ෂ ජම්බෝරියට සහභාගි වූ බාලදක්ෂයන් හට සිය ශුභාශිංසන යැවීය. ආම්ස්ට්‍රෝන් චන්ද්‍රයා වෙත ගෙන ගොස් නැවත රැගෙන ආ පෞද්ගලික අයිතම කිහිපය අතර ලෝක බාලදක්ෂ ලාංඡනයක් ද විය.

1947 දී, වයස 17 ක් වූ ආම්ස්ට්‍රෝන් පර්ඩූ විශ්වවිද්‍යාලයේදී ගගනයාත්‍රා ඉංජිනේරු විද්‍යාව හැදෑරුවේය.

නාවික හමුදා සේවය

1949 ජනවාරි 26 දා ආම්ස්ට්‍රෝන්ව නාවික හමුදා සේවයට කැඳවන ලදී. වෛද්‍ය පරීක්ෂනවලින් පසු 1949 පෙබරවාරි 24 දා මිඩ්ෂිප්මන් තනතුරට පත්විය. 1949 සැප්තැම්බර් 9 වැනිදා ඔහු පියාසැරි පුහුණුව සඳහා වූ T-6 ටෙක්සන් ගුවන් යානයක් තනිවම පියාසර කළේය. 1950 මාර්තු 2 වැනිදා ඔහු ගුවන් යානා ගෙනයනා නෞකාවක් වූ USS Cabot මතට ගුවන් යානයක් ගොඩබෑවේය. 1950 අගෝස්තු 16 වැනිදා නාවුක හමුදාව ඔහුට දන්වා සිටියේ ඔහු නාවික ගුවන්නියමුවෙක් ලෙස සම්පූර්ණ සුදුසුකම් ලබා ඇති බවයි.

1950 නොවැම්බර් 27 වැනිදා ආම්ස්ට්‍රෝන්ග්ව VF-51 නම් ජෙට් කණ්ඩායමේ නියමුවෙක් ලෙස පත් කරන ලදී. එහි ලාබාලතම නිළධාරියා වූ ඔහු 1951 ජනවාරි 5 වැනිදා පළමු වතාවට ජෙට් ගුවන් යානයක් පියාසර කළේය. ඒ ග්‍රමන් F9F පැන්තර් යානයකි. 1951 ජුනි 5 වැනිදා ආම්ස්ට්‍රෝන්ග්ව Ensign තනතුරට උසස් කරන ලද අතර ඊට දින දෙකකට පසුව ඔහු පළමුවරට ජෙට් යානයක් ගුවන්යානා වාහක නෞකාවක් මතට ගොඩබෑවේය. ඒ USS Essex මතටයි. 1951 ජුනි 28 වැනිදා, Essex කොරියාව බලා යාත්‍රා කිරීම ඇරඹූ අතර VF-51 එහි පොළොවේ ඉලක්ක වලට පහර දෙන (ground-attack) ගුවන්යානය ලෙස ක්‍රියා කළේය.

1951 අගෝස්තු 29 දා ආම්ස්ට්‍රෝන් පළමු වරට කොරියානු යුද්ධයට සහභාගී වූයේ ය. ඒ සොන්ග්ජින් හි ගුවන් ඡායාරූප ලබාගැනීමේ මෙහෙයුමකදීය. ඉන් දින පහකට පසු ඔහු සන්නද්ධ විහිදුම් මෙහෙයුමක් සඳහා සහභාගි විය. ඒ මාජොන්-නි නම් ගම්මානයට දකුණින් ඇති ප්‍රමුඛ ප්‍රවාහන සහ ගබඩා පහසුකම් ඇති ප්‍රදේශයක් මතිනුයි. ආම්ස්ට්‍රෝන්ග්ට අනුව ඔහු පොළොවට බෝම්බ හෙලීම සඳහා පහළ උන්නතාංශයක පැ.කි.මී. 560 ක පමණ වේගයකින් පියාසර කරමින් සිට ඇති අතර කඳු අතර උගුලක් ලෙස ඇද තිබූ කේබලයක ඔහුගේ යානය ගැටී ඇත. පොළොවට මීටර් 150 ක් පමණ උසින් ගමන් ගද්දී සිදුවූ මෙම අනතුරින් යානයේ එක් තටුවක අඩි 6ක ප්‍රමාණයක් විනාශ විය. එම ප්‍රදේශය තුලදී බරපතළ ලෙස ගුවන්යානා-මර්ධන-අවි වලින් වෙඩි ප්‍රහාර එල්ල වුවද ඒවා ආර්ම්ස්ට්‍රෝන්ගේ යානයේ නොවැදුනි. නමුත් USS Essex නෞකාවේ අණ දෙන නිළදාරියාට මුලින් ලැබුණු වාර්තාවේ සඳහන් වූයේ ආම්ස්ට්‍රොන්ගේ F9F පැන්තර් යානය ගුවන්යානා-නාශක අවි වලින් එල්ල වූ ප්‍රහාර වලට හසුවූ බවටයි.
යානයට දරුණු ලෙස හානි වුවද එය නැවත සතුරු කලාපයෙන් පිටතට ගෙන ඒමට ආම්ස්ට්‍රෝන්ග් සමත්විය. පාර්ශවික සමබරතාවය පාලනය කිරීම සඳහා තිබූ ගුවන් යානා තටු විනාශ වී තිබූ නිසා යානය නැවත ආරක්ෂිතව ගොඩබසීමට නොහැකි විය. ආම්ස්ට්‍රෝන්ට තිබූ එකම බලාපොරොත්තුව වූයේ යානයෙන් පිටතට පැනීමේ ක්‍රියාවලියයි (ejection). එමගින් ආසනයත් සමගම නියමුවාව යානයෙන් වෙන් කෙරෙන අතර ආසනයේ ඇති පැරෂූටයක් මගින් ඔහුව ආරක්ෂිතව පොළොවට පතිත කළ හැක. ආම්ස්ට්‍රෝන් ඉලක්ක කළේ මුහුද මතදි යානයෙන් ඉවත් වී ජලයට පතිත වී, ඉන් පසු ගලවාගැනීමේ හෙලිකොප්ටර යානයක් පැමිණෙන තෙක් බලා සිටීමටයි. නමුත් සුළඟට අසුවූ පැරැෂූටය නැවත ගොඩබිම් පෙදෙසට ගසා ගෙන ගියේය. ගොඩබිමට පතිත වූ ඔහුව මිතුරෙකු විසින් ජීප් රථයකින් රැගෙන යන ලදි. ඔහුගේ ගුවන්යානය වූ F9F BuNo 125122 හි සුන්බුන් සොයාගත නොහැකි විය.

ආම්ස්ට්‍රෝන් කොරියාවේදී පැය 121 ක ගුවන් කාලයක් තුල මෙහෙයුම් 78 කට සහභාගි විය. කොරියානු යුද්ධයේදී මියගිය එක්සත් ජනපද නාවික හමුදා භටයින් 492 න් 27 දෙනෙක් USS Essex හි සේවය කළ අය විය. මෙහෙයුම් 20 ක් සඳහා ආම්ස්ට්‍රෝන්ග් හට Air Medal නොහොත් ගුවන් පදක්කම ද, තවත් මෙහෙයුම් 40 ක් සඳහා Gold Star දෙකක්ද, Korean Service Medal, Engagement Star, National Defense Service Medal සහ United Nations Korea Medal ද හිමි විය.

පරීක්ෂන නියමු

පර්ඩූ සරසවියෙන් ඉවත් වීමෙන් පසු ආම්ස්ට්‍රෝන් පර්‍යේෂක පරීක්ෂණ ගුවන් නියමුවෙකු ලෙස සේවය කළේය. ඔහු එඩ්වර්ඩ්ස් ගුවන්හමුදා මූලස්ථානයේ ඇති අධිවේගී ගුවන් මධ්‍යස්ථානයක් වන National Advisory Committee for Aeronautics (NACA) හි රැකියාවක් සඳහා ඉල්ලුම් කෙරුවේය. නමුත් එහි ඇබෑර්තුවක් නොතිබූ නිසා ඔහුගේ අයදුම්පත ක්ලීව්ලන්ඩ් හි ඇති ලුවිස් ගුවන් ප්‍රචාලන විද්‍යාගාරයට හරවා යවන ලදී. 1955 මාර්තු 1 වැනිදා ආම්ස්ට්‍රෝන් එහිදී පළමු වරට පරීක්ෂණාත්මක ගුවන් ගමනක් සිදු කළේය. ඔහු ක්ලීව්ලන්ඩ් හි සේවය කළේ සුලු කාලයක් පමණි. 1955 ජුලි 11 දින ඔහු NACA අධිවේගී ගුවන් මධ්‍යස්ථානයේ සේවයට වාර්ථා කරන ලදි.

අභ්‍යාවකාශගාමී වෘත්තිය
1958 ජුනි මාසයේ ආම්ස්ට්‍රෝන්ව එක්සත් ජනපද ගුවන් හමුදාවේ Man In Space Soonest වැඩසටහනට තෝරගත් නමුත් උසස් පර්යේෂණ ව්‍යාපෘති ඒජන්සිය එම වැඩසටහනට ප්‍රතිපාදන සැපයීම නවත්වන ලදී. ඒ වෙනුවට පසුව ඉදිරිපත්වුනේ නාසා ආයතනයේ මර්කරි ව්‍යාපෘතියයි. නමුත් එහි අභ්‍යාවකාශගාමියෙකු ලෙස ඉදිරිපත් වීමට හැකිවූයේ හමුදා පරීක්ෂන නියමවුනට පමණක් වූ අතර ආම්ස්ට්‍රෝන් සිවිල් පරීක්ෂන නියමුවෙක් වූ නිසා එයට සහභාගි විය නොහැකි විය. 1960 නොවැම්බර් මස ඔහුව X-20 ඩයින-සෝර් නම් හමුදා ගුවන් යානයට නියමු උපදේශකයෙකු ලෙස තෝරාගන්නා ලදි. ඉන් වසර දෙකකට පසු 1962 මාර්තු 15 දා, ආම්ස්ට්‍රෝන් X-20 නම් ගුවන් යානය සඳහා තෝරාගත් නියමු-ඉංජිනේරුවන් හත්දෙනා අතරට ඇතුළත් විය.

1962 අප්‍රේල් මස නාසා ආයතනය නිවේදනය කළේ ජෙමිනි ව්‍යාපෘතිය සඳහා දෙවන ගගනගාමීන් කණ්ඩායමක් බඳවා ගන්නා බවත් මෙවර සිවිල් පරීක්ෂන නියමුවන්ට ද ඉල්ලුම් කළ හැකි බවයි.  1962 මැයි මස සියැටල් වර්ල්ඩ්'ස් ෆෙයාර් වෙත ගිය ආම්ස්ට්‍රෝන් එහි තිබූ අභ්‍යාවකාශ ගවේශනය ගැන වූ සමුළුවකට සහභාගි විය. සියැටල් සිට නැවත පැමිණි ඔහු අභ්‍යවකාශගාමියෙකු වීමට ඉල්ලුම් කළේය. ඔහුගේ ඉල්ලුම් පත්‍රය එහි ළඟාවුනේ ඉල්ලුම් පත් යැවිය හැකි අවසාන දිනය වූ 1962 ජුනි 1 වැනිදාට සතියකටත් පසුවයි. කෙසේ නමුත් එඩ්වර්ඩ්ස් හමුදා මූලස්ථානයේ ආම්ස්ට්‍රෝන් සමග සේවය කළ ඩික් ඩේ නම් ගුවන් විඩම්බක විශේෂඥයා හට ඔහුගේ ඉල්ලුම් පත්‍රය හමුවී ඇති අතර ඔහු කිසිවෙකුට නොදැනෙන ලෙස එය ඉල්ලුම් පත්‍ර ගොඩට දමා ඇත. ජුනි මස අවසානයේ බෲක්ස් ගුවන් හමුදා කඳවුරේදි ආම්ස්ට්‍රෝන් වෛද්‍ය පරීක්ෂනයකට ලක් වූවේය. මෙම පරීක්ෂනය වේදනාකාරි සහ තේරුමක් නැති එකක් බවට අයදුම්කරුවන් විස්තර කර ඇත.

නාසා හි පියාසැරි කාර්ය මණ්ඩල මෙහෙයුම් අධ්‍යක්ෂක, ඩිකී ස්ලේටන්, 1962 සැප්තැම්බර් 13 ආම්ස්ට්‍රෝන් අමතා ඔහු නාසා අභ්‍යවකාශගාමී බලකායට එකතු වීමට කැමැතිදයි විමසීය. පැකිළීමකින් තොරව ඔහු එයට කැමති විය. දින තුනක් යනතෙක් එම තෝරාගැනීම් රහසිගතව පැවතුනද එම වර්ෂයේ මුල සිටම මාධ්‍ය වාර්තා කලේ ආම්ස්ට්‍රෝන් "පළමු සිවිල් අභ්‍යාවකාශගාමියා" ලෙස තෝරාගනු ඇති බවයි. මෙම කණ්ඩායමට තෝරාගෙන තිබුණේ සිවිල් නියමුවන් දෙදෙනෙකු පමණි. ඒ ආම්ස්ට්‍රෝන් සහ එලියට් සී ඒ දෙදෙනායි. 1962 සැප්තැම්බර් 17 තිබූ මාධ්‍ය හමුවකදී නාසා ආයතනය ව්සින් දෙවැනි ගගනගාමීන් කණ්ඩායම ප්‍රසිද්ධියට පත් කරන ලදී. මර්කරි 7 ගගනගාමී කණ්ඩායමට වඩා මොවුන් වයසින් බාල සහ අධ්‍යයන සුදුසුකම් වලින් ඉහළ විය. මයිකල් කොලින්ස් පැවසුවේ අභ්‍යවකාශගාමී බලකායේ සිටි වැඩිම පළපුරුද්දක් තිබූ පරීක්ෂණ නියමුවා ආම්ස්ට්‍රෝන් බවයි.

ජෙමිනි වැඩසටහන

ජෙමිනි 5

1965 පෙබරවාරි 8 වැනිදා, ආම්ස්ට්‍රෝන් සහ එලියට් සී ජෙමිනි 5 මෙහෙයුමේ උපස්ථ කණ්ඩායම ලෙස පත් කරන ලදී. (උපස්ථ කණ්ඩායම යනු මෙහෙයුමේ ප්‍රධාන කණ්ඩායමට යම් කිසි හේතුවක් නිසා මෙහෙයුමට සහභාගී වීමට නොහැකි වුවහොත් ඒ වෙනුවට සහභාගී වන කණ්ඩායම ය.) ඔවුන්ගේ කාර්‍ය වූයේ මෙහෙයුමේ ප්‍රධාන කන්ඩායම වූ ගෝඩන් කූපර් සහ පීට් කොන්රාඩ් ට සහය වීමයි. මෙහෙයුමේ මූලික අරමුණු වූයේ අභ්‍යාවකාශයේදී යානා දෙකක් මුනගැහෙන ආකාරය පුහුණු වීම සහ දින 7ක පමණ අභ්‍යාවකාශ ගමනකට අවශ්‍ය ක්‍රියා පටිපාටි සහ උපකරණ පිළිබඳ අවබෝධයක් ලබාගැනීමටයි. චන්ද්‍රයා වෙත යන ගමනක් සඳහා ඒවා අත්‍යාවශ්‍ය විය. අගෝස්තු 21 වැනිදා ප්‍රධාන කන්ඩායම සමග මෙහෙයුම දියත් විය. ආම්ස්ට්‍රෝන් සහ සී කෙනඩි තුඩුවේ සිට සාර්ථක දියත් කිරීම නැරඹූහ. යානා හමුව වැළැක්වීමට හේතුවූ ඉන්ධන කෝෂවල කුඩා ගැටලුවක් හැරෙන්නට මෙහෙයුම යම්තාක් දුරට සාර්ථකව නිමවිය.

ජෙමිනි 8

ජෙමිනි 8 මෙහෙයුම සඳහා නියම කෙරුණු කණ්ඩායම 1965 සැප්තැම්බර් 20 වැනිදා නිවේදනය කරන ලදී. ඒ අනුව ඩේවිඩ් ස්කොට් ප්‍රධාන නියමුවා ලෙසත් ආම්ස්ට්‍රෝන් අණ දෙන නිළදාරියා ලෙසත් පත් කරන ලදී. මීට අමතරව පීට් කොන්රාඩ් සහ රිචඩ් ගෝඩන් උපස්ථ කණ්ඩායම ලෙස පත් කරන ලදී. ආම්ස්ට්‍රෝන් ගේ ප්‍රථම අභ්‍යාවකාශ ගමන වන ජෙමිනි 8 විය. එමගින් ඔහු අභ්‍යාවකාශයට ගිය පළමු එක්සත් ජනපද සිවිල් වැසියා බවට පත් විය. (සෝවියට් සංගමයේ ගගනගාමී වැලන්ටිනා තෙරෙශ්කෝවා 1963 ජුනි 16 වැනිදා අභ්‍යාවකාශයට ගිය පළමු සිවිල් වැසියා බවට පත් විය.))

ජෙමිනි 8, 1966 මාර්තු 16 වැනිදා දියත් විය. එතෙක් සිදු වූ සංකීර්ණම මෙහෙයුමක් වූ මෙහිදී වෙනත් (නියමුවන් රහිත) යානයක් සමග හමුවී එයට සම්බන්ධ වීමත්, ඩේවිඩ් ස්කොට් විසින් දෙවැනි ඇමරිකානු අභ්‍යාවකාශ ඇවිදීම සිදු කිරීමත් ප්‍රධාන ඉලක්ක විය. මෙහෙයුම සැලසුම් කරන ලද්දේ පැය 75 ක් (එනම් පරිභ්‍රමණ 55 ක්) තුල සිදු කිරීමට යි. අභ්‍යාවකාශයේදී සම්බන්ධ වීමට සඳහා යොදාගන්නා ඇජීනා නම් නියමු-රහිත යානය නැගෙනහිර සම්මත වේලාවෙන් 10:00:00 ට දියත් කරන ලද අතර 11:41:02 ට ආම්ස්ට්‍රෝන් රැගත් ටටිටන් II රොකට්ටුව දියත් විය. ඔවුන් විසින් ඉතිහාසයේ ප්‍රථම වරට අභ්‍යාවකාශයේදී යානා දෙකක් තටාකගත කරන ලදී. කණ්ඩායමට පොළොව සමග තිබූ රේඩියෝ සමබන්ධය කඩින් කඩ විසන්ධි වීමට හේතුව වූයේ පොළොවේ ප්‍රමාණවත් තරම් පණිවුඩ ලබාගැනීමේ මධ්‍යස්ථාන නොතිබූ නිසයි. මෙසේ සම්බන්ධය විසන්ධි වී තිබූ අවස්ථාවක එක් වරම ඇජීනා යානය භ්‍රමණය වීමකට ලක් විය. ආම්ස්ට්‍රෝන් මෙය නිවැරදි කිරීම සඳහා ජෙමිනි යානයේ තිබූ කක්ෂීය ඉරියවු සහ උපමාරු පද්ධතිය (OAMS) භාවිත කළේය. මෙහෙයුම් පාලන අංශයෙන් පෙර ලැබුණු උපදෙස් වලට අනුව ඔවුන් ඇජීනා යානයෙන් ජෙමිනි යානය ඉවත් කර ගැනීමට කටයුතු කළෝය. කෙසේ නමුත් භ්‍රමණය නොනැවතුණු අතර එය වඩා වේගවත් විය. මෙයින් පෙනී ගියේ ජෙමිනි යානයේ ඉරියවු පාලනයේ ගැටලුවක් ඇති බවයි. මේ අනුව ක්‍රියාත්මක වූ ආම්ස්ට්‍රෝන් නැවත-ඇතුල්-වීම පාලනය සඳහා වූ පද්ධතිය (RCS) ක්‍රියාත්මක කර OAMS පද්ධතිය ක්‍රියා විරහිත කළේය. මෙහෙයුම් නීති වලට අනුව RCS පද්ධතිය ක්‍රියාත්මක කිරීමෙන් පසු, ලැබෙන මුල්ම අවස්ථාවේදීම පොළොවට නැවත ඒමේ ක්‍රියාවලිය ඇරඹිය යුතු විය. ref></ref>

වෝල්ටර් කනින්හැම් ඇතුලු අභ්‍යාවකාශගාමී කාර්‍යාලයේ සිටි කිහිපදෙනෙකුට දැනුනේ ආම්ස්ට්‍රෝන් සහ ස්කොට්ගේ නොසැකිල්ල නිසා මෙහෙයුම නිසි ලෙස සාර්ථක කරගත හැකි නොවූ බවයි. ආම්ස්ට්‍රෝන් එක් RCS මුදුවක් පමණක් ක්‍රියාත්මක කළේ නම් මෙහෙයුම නියම පරිදි සාර්ථක කරගත හැකිවීමට ඉඩ තිබුනේ යැයිද මතයක් තිබුනි. නමුත් මේ විවේචන පදනම් විරහිත වූ අතර, RCS මුදු එකක් පමණක් ක්‍රියාත්මක කිරීම කළ නොහැකි දෙයක් විය. මෙයට අදහස් දක්වමින් ජීන් ක්‍රාන්ස් පැවසුවේ "කණ්ඩායම ක්‍රියාකළේ ඔවුන් පුහුණු කර තිබූ ආකාරයට යි. ඔවුන් වැරදි ලෙස ක්‍රියා කළේ අපි ඔවුන්ට එසේ කිරීමට පුහුණු කර තිබූ නිසයි" යනුවෙනි. යානා දෙකක් තටාගත කළ පසු ඒ දෙකම එක් යානයක් ලෙස සැළකිය යුතු බව මෙහෙයුමේ සැළසුම්කරුවන්ට සහ පාලකයන්ට වැටහී නොතිබුණි. එනිසා ක්‍රාන්ස් මෙම මෙහෙයුම සැලකුවේ වැදගත් පාඩමක් ලෙසයි. මෙහෙයුම මගින් නැවතීමට සිදුවීම නිසා ස්කොට් සිදු කිරීමට තිබූ අභ්‍යාවකාශ ඇවිදීම ඇතුලුව මෙහෙයුමේ වැදගත් ඉලක්කයන් බොහොමයක් අවලංගු කිරීමට සිදු විය. අත් හැර දැමුනු ඇජීනා යානය ජෙමිනි 10 දී නැවත භාවිතයට ගැනුනි. ආම්ස්ට්‍රෝන් ට සහ ස්කොට් ට නාසාහි Exceptional Service Medal හිමි වූ අතර ස්කොට් හට ගුවන් හමුදාවෙන් Distinguished Flying Cross හිමි විය. ස්කොට් ලුතිනන් කර්නල් ධුරයට උසස් කරන ලද අතර ආම්ස්ට්‍රෝන්ගේ වැටුප එ.ජ. $ 678 කින් වැඩි කරන ලදි. එනම් වසරකට ඔහුගේ වැටුප එ.ජ. $21,653 ක් විය (2020 වටිනාකම $172,713 කි). එමගින් එකල සිටි නාසා හි වැඩිම වැටුපක් ලබන අභ්‍යාවකාශගාමියා ආම්ස්ට්‍රෝන් බවට පත් විය.

ජෙමිනි 11
ජෙමිනි වැඩසටහනෙහි ආම්ස්ට්‍රෝන්ග්ට ලැබුණු අවසාන තනතුර වූයේ ජෙමිනි 11 හි උපස්ථ අණ දෙන නිළධාරී තනතුර යි. ඒ වනවිට පියාසැරි දෙකක් සඳහා පුහුණුව සිටි බැවින් ආම්ස්ට්‍රෝන්ග් හට යානයේ පද්ධති ගැන සැළකිය යුතු දැනුමක් තිබුනි. මේ නිසා ඔහු ආධුනිකයෙක් වූ මෙහෙයුමේ උපස්ථ නියමු විලියම් ඇන්ඩර්ස් ගේ ගුරුවරයා බවට පත් වුණි. 1966 සැප්තැම්බර් 12 පීට් කොන්රාඩ් සහ රිචඩ් ගෝඩන් සමග ජෙමිනි 11 දියත් විය. ඔවුන් මෙහෙයුම සාර්ථකව නිම කළ අතර, නීල් ආම්ස්ට්‍රෝන් මෙහෙයුමේ කැප්සියුල සන්නිවේදක ලෙස ක්‍රියා කළේය.

ඇපලෝ වැඩසටහන
1967 ජනවාරි 27 වෙනිදා ඇපලෝ 1 කණ්ඩායම පෙරපුහුණුවකට සහභාගී වී තිබූ අතර ඒ අතර යානයේ හටගත් ගින්නක් හේතුවෙන් ඔවුන් මරණයට පත් වූහ. ආම්ස්ට්‍රෝන් ගෝඩන්, කූපර්, ලොවෙල් සහ ස්කොට් කාපෙන්ටර් සමග මෙදින වොෂින්ගටනයට ගොස් තිබුණේ එක්සත් ජාතීන්ගේ අභ්‍යාවකාශ ගිවිසුම අත්සන් කිරීමේ අවස්ථාවට යි. එහිදී ඔවුන්ට සිය සගයින් වූ ගස් ග්‍රිසම්, එඩ් වයිට් සහ රොජර් චැෆී මියගිය බවට දුරකථන මගින් දැනගන්නට ලැබුණි.

1967 අප්‍රේල් 5 වැනිදා, ඇපලෝ 1 ගින්න සම්බන්ධ විමර්ශනයේ අවසන් වාර්තාව නිකුත් වූ අතර, එදිනම ආම්ස්ට්‍රෝන් සහ තවත් අභ්‍යාවකාශගාමීන් 17 දෙනෙක් ඩික් ස්ලේටන් සමග රැස්වීමකට සහභාගී වූහ. එහිදී ස්ලේටන් පළමුවැනියටම ප්‍රකාශ කළේ "හඳ බලා යන පළමු මිනිසුන් වනු ඇත්තේ මේ කාමරයේ සිටින අය" බවයි. ජීන් සර්නන් ට අනුව මෙම ප්‍රකාශයට කිසිම ප්‍රතිචාරයයක් නොදැක්වූයේ ආම්ස්ට්‍රෝන් පමණි. ආම්ස්ට්‍රෝන්ට අනුව එහි පුදුම වීමට දෙයක් නොතිබුණේ, එම කාමර‍යේ සිටි සියලු දෙනා ජෙමිනි ව්‍යාපෘති‍යට සහභාගී වූ ප්‍රවීණයන් බැවිනි. චන්ද්‍රයා වෙත යන මෙහෙයුමකට සහභාගී වීමට සුදුසුකම් තිබුනේ ඔවුන්ට පමණි. සැළසුම් කර තිබූ මෙහෙයුම් ගැන කතා කළ ස්ලේටන් ආම්ස්ට්‍රෝන් ව ඇපලෝ 9 හි උපස්ථ කණ්ඩායමට පත් කළේය.

1967 නොවැම්බර් 20 වැනිදා මෙහෙයුම් සඳහා පත් කරන ලද කණ්ඩායම් නිළ වශයෙන් නිවේදනය කරන ලදි. ඒ අනුව ආම්ස්ට්‍රෝන්ගේ කණ්ඩායමට ඕල්ඩ්‍රින් සහ ලොවෙල් පත් කරන ලදි. නමුත් ඇපලෝ 8 කණ්ඩායමේ සිටි කොලින්ස් හට කශේරුවේ ආබාධයක් ඇති වූ අතර එයට සැත්කමක් අවශ්‍ය විය. මේ නිසා ලොවෙල් ඇපලෝ 8 හි කොලින්ස් ගේ තැන ගත්තේය. සැත්කමෙන් පසුව කොලින්ස් ආම්ස්ට්‍රෝන්ගේ කණ්ඩායමට එක් වුනි.

අභ්‍යාවකාශගාමින්ට චන්ද්‍ර මොඩියුලය පියාසර කිරීමට පුහුණු කිරීම සඳහා නාසා ආයතනය විසින් බෙල් එයාක්‍රාෆ්ට් ආයතනය ලවා "චන්ද්‍ර ගොඩබෑමේ පර්‍යේෂණ යානා" දෙකක් නිර්මාණය කරවන ලදී. 1968 මැයි 6 වැනිදා ආම්ස්ට්‍රෝන් පොළොවෙන් මීටර් 30 ක් උසින් මෙම යානයක් පදවමින් සිටි අතර ක්‍රමයෙන් ඔහුට පාලනය ගිලිහී ගොස් යානය භ්‍රමණය වීමට පටන් ගෙන ඇත. යානය පොළොවට කඩා වැටී ගිනි ගෙන විනාශ වීමට පෙර එයින් ඉවත් වී ආරක්ෂිතව පොළොවට ළඟා වීමට ආම්ස්ට්‍රෝන්ට හැකිවිය. පසුව කළ විශ්ලේෂණයන්ට අනුව ඔහු යානයෙන් ඉවත්වීමට තවත් තත්පර භාගයක් වත් ප්‍රමාද වූයේනම් ඔහුට පැරෂූටය විවෘත කිරීමට කාලය මද වනු ඇත. මෙම අනතුරින් පර්‍යේෂණ යානය සම්පූර්ණයෙන් විනාශ විය. මේ යානය නිසා ආම්ස්ට්‍රෝන් මරණයට පත් වීමට බොහෝ ඉඩ තිබුණත්, ඔහු පසුව නිශ්චිතව පැවසුවේ චන්ද්‍ර ගොඩබෑම් සාර්ථක වීමට එම පර්‍යේෂණ යානාවලින් ලද පුහුණුව ඉවහල් වූ බව ය.

ඇපලෝ 11

ආම්ස්ට්‍රෝන් ඇපලෝ 8 හි උපස්ථ අණදෙන නිළදාරී ලෙස කටයුතු කිරිමෙන් පසු, 1968 දෙසැම්බර් 23 දා ස්ලේටන් ඔහුට ඇපලෝ 11 හි ප්‍රධාන අණදෙන නිළදාරි ධුරය ප්‍රදානය කළේය. 2005 ලියැවුණු ආම්ස්ට්‍රෝන්ගේ චරිතාපදානයට අනුව, ඇපලෝ 11 සැලසුම් කර තිබුනේ ආම්ස්ට්‍රෝන් අණ දෙන නිළධාරී ලෙසත්, මයිකල් කොලින්ස් අණදෙන මොඩියුලයේ නියමුවා ලෙසත්, එඩ්වින් ඕල්ඩ්‍රින් චන්ද්‍ර මොඩියුලයේ නියමුවා ලෙසත් ය. නමුත් අවශ්‍ය නම් ඕල්ඩ්‍රින් වෙනුවට ජිම් ලොවෙල් ලබා දීමට හැකි බවට ස්ලේටන් පවසා ඇත. දිනයක් පමණ ඒ ගැන කල්පනා කිරීමෙන් පසුව ආම්ස්ට්‍රෝන් තීරණය කළේ එසේ කිරීම අවශ්‍ය නොවන බවයි. ඒ ඔහුට ඕල්ඩ්‍රින් සමග වැඩ කිරීම ගැටලුවක් නොවූ නිසාත්, ජිම් ලොවෙල් හට ඔහුගේම වෙනම මෙහෙයුමක් ලැබීමට සුදුසු යැයි සිතූ නිසාය. චන්ද්‍ර මොඩියුලයේ නියමුවා යනු (නොනිළ වශයෙන්) කණ්ඩායමේ පහළම තනතුර වූ බැවින්, ජෙමිනි 12 හි අණ දෙන නිළදාරියා ලෙස සේවය කළ ජිම් ලොවෙල් හට එම තනතුර දීම නුසුදුසු යැයි ආම්ස්ට්‍රෝන් විශ්වාස කළේ ය. අවසානයේ 1969 ජනවාරි 9 වැනිදා ඇපලෝ 11 කණ්ඩායම නිළ වශයෙන් ප්‍රකාශයට පත් විය. ඒ ආම්ස්ට්‍රෝන්, කොලින්ස් සහ ඕල්ඩ්‍රින් ප්‍රධාන කණ්ඩායම ලෙසත්, ලොවෙල්, ඇන්ඩර්ස් සහ ෆ්‍රෙඩ් හේස් උපස්ථ කණ්ඩායම ලෙසත් ය.

ක්‍රිස් ක්‍රාෆ්ට් ට අනුව, 1969 මාර්තු වල පැවති රැස්වීමකදී ස්ලේටන්, ක්‍රාෆ්ට්, ජෝර්ජ් ලෝ සහ බොබ් ගිල්රූත් තීරණය කළේ සඳ මත පා තබන පළමු මිනිසා ආම්ස්ට්‍රෝන් වන බවයි. එයට ප්‍රධාන හේතුව වූයේ, නාසා කළමණාකරීත්වය විසින් ආම්ස්ට්‍රෝන් වැඩි අහංකාරයකින් තොර පුද්ගලයෙකු ලෙස සැළකීම යි. නමුත්, 1969 අප්‍රේල් 14 වැනිදා පැවත්වූ මාධ්‍ය සාකච්චාවකදී මෙයට හේතුව ලෙස දැක්වූයේ චන්ද්‍ර මොඩියුලය නිර්මාණය කර තිබූ ආකාරය යි; එහි දොර විවර වූයේ දකුණු පසට, ඇතුල් පැත්තට නිසා දකුණු පස සිටින ඕල්ඩ්‍රින්ට මුලින්ම එලියට යාම අපහසු ය. ඇත්තෙන්ම මෙම අපහසුතාවය මඟ හරවා ගැනීමට ක්‍රම තිබුණත්, ස්ලේටන් පසුව ප්‍රකාශ කළේ නියමිත පටිපාටියට අනුව වුවද මුලින්ම පිටතට යා යුත්තේ අණ දෙන නිළධාරියා බව ය.

සඳ වෙත ගමන
1969 ජුලි 16 වැනිදා, UTC 13:32:00 ට, ඇපලෝ 11 කණ්ඩායම රැගත් සැටර්න්-V රොකට්ටුව කෙනඩි අභ්‍යාවකාශ මධ්‍යස්ථානයේ 39A දියත් කිරීම් සංකීර්ණයෙන් දියත් විය. ආම්ස්ට්‍රෝන්ගේ බිරිඳ ජැනට් සහ පුතුන් දෙදෙනා බනානා නදියෙහි නවත්වා තිබූ යාත්‍රාවක සිට දියත් කිරීම නැරඹූහ. දියත් කිරීම අතරතුරදී ආම්ස්ට්‍රෝන්ගේ හෘද ස්පන්ධන වේගය මිනිත්තුවට 110 ක් දක්වා ඉහළ ගියේය. ජෙමිනි 8 සඳහා යොදාගත් ටයිටන් II රොකට්ටුවට වඩා සැටර්න්-V හි පළමු අධියර ඝෝෂාකාරි විය. නමුත් ඇපලෝ අණ දෙන මොඩියුලයේ ජෙමිනි යානයට වඩා ඉඩ පහසුකම් තිබුණි. පෙර ඇපලෝ සාමාජිකයින් කිහිපදෙනෙකුටම ඇතිවූ "අභ්‍යාවකාශ අසනීප තත්වය" (space sickness) ඇපලෝ 11 කණ්ඩායමේ තිදෙනාට ඇති වූයේ නැත.

ඇපලෝ 11 හි අරමුණ වූයේ සඳ මත කොහේ හෝ ආරක්ෂාකාරීව ගොඩබැසීම මිස නිශ්චිත ස්ථානයකටම ගොඩබැසීම නොවේ. සඳ මතට අවරෝහණය වීම ආරම්භ කර මිනිත්තු තුනකට පමණ පසු හඳේ ඇති ආවාට හඳුනාගත් ආම්ස්ට්‍රෝන්ට වැටහුණේ ඔවුන් සැළසුම් කළ ගොඩබැසීමේ ස්ථානයෙන් කිලෝමීටර් ගණනාවක් ඈතට යන බවය. ඊගල් චන්ද්‍ර මොඩියුලයේ රේඩාර් පද්ධතිය ක්‍රියාත්මක වීමෙන් පසු, පරිගණකයේ දෝෂ සංඥා කිහිපයක්ම නිකුත් වන්නට විය. මුලින්ම ලැබුණු දෝශ සංඥාව වූයේ 1202 කේතය යි. කොතරම් පළපුරුද්දක් හා පුහුණුවක් ලබා තිබුනද, 1202 දෝෂ කේතයෙන් කියවුනේ කුමක්දැයි ආම්ස්ට්‍රෝන් හෝ ඕල්ඩ්‍රින් දැන සිටියේ නැත. කෙසේ නමුත්, මෙහෙයුම් පාලන මැදිරියේ සිටි කැප්සියුල සන්නිවේදක (CAPCOM) චාල්ස් ඩූක් ඔවුන් අමතා පැවසූයේ 1202 සහ 1201 දෝෂයන් නොසළකා හැරිය හැකි ඒවා බවයි. චන්ද්‍ර මොඩියුලය සහ අණදෙන මොඩියුලය  තටාකගත කිරීම සඳහා ආධාර ලෙස තිබූ රේඩාර් පද්ධතිය, අවරෝහණය වීමේදි ක්‍රියා විරහිත කළ යුතුව තිබුණි. නමුත් එසේ නොකිරීම නිසා පරිගණකයට අමතර අනවශ්‍ය රේඩාර් දත්ත සැකසීමට සිදුවිය. දෝෂ පණිවුඩ ලැබීමට හේතුව එය බව ඕල්ඩ්‍රින් 2007 දී පැවසුවේය. ඔහු රේඩාරය ක්‍රියාත්මක කොට තැබුවේ, හදිසියේ මෙහෙයුම අවලංගු කිරීමට සිදුවුවහොත් නැවත අණ දෙන මොඩියුලය සමග සම්බන්ධ වීම සඳහාය.

යානයේ පරිගණකය ගොඩබැසීම සඳහා තෝරාගෙන තිබුණේ අනාරක්ෂිත ප්‍රදේශයක් බව දුටු ආම්ස්ට්‍රෝන් යානයේ පාලනය තමා අතට ගෙන එය වඩා ආරක්ෂිත ප්‍රදේශයක් සොයමින් යොමු කළේය. පෙරපුහුණුවලදී මෙන් නොව මේ සඳහා ඔහු අපේක්ෂා කළාට වැඩි කාලයක් ගතවුණි. මේ අතර මෙහෙයුම් පාලන මැදිරිය කලබලයට පත් වූයේ චන්ද්‍ර මොඩියුලයේ ඉන්ධන අවසන් වෙමින් පැවති නිසාය. අවසානයේ ගොඩබැසීම සිදු කරද්දී ආම්ස්ට්‍රෝන් සහ ඕල්ඩ්‍රින් විශ්වාස කළේ ඔවුන් හට තත්පර 40 කට ප්‍රමාණවත් ඉන්ධන ඇති බවයි. (හදිසි පිටව යාමකදී භාවිත කිරීමට තිබූ තත්පර 20 කට ප්‍රමාණවත් ඉන්ධන ප්‍රමානයද ඇතුලත්ව). පුහුණු වීම් අතරදී ආම්ස්ට්‍රෝන් තත්පර 15 කට ප්‍රමාණවත් ඉන්ධන සමග වුවද යානය ගොඩබස්වා තිබූ බැවින් මෙය විශාල ගැටලුවක් නොවුණි. එමෙන්ම චන්ද්‍ර මොඩියුලය මීටර් 15 ක පමණ උසකින් චන්ද්‍රයා මතට කඩා වැටුණත් එය නිරුපද්‍රිතව තිබෙණු ඇතැයි ආම්ස්ට්‍රෝන් දැඩිව විශ්වාස කළේය. කෙසේ නමුත් මෙහෙයුමට පසුව සිදුකළ විශ්ලේෂනයන්ට අනුව චන්ද්‍රයා මත යානය ගොඩබසින මොහොතේදී, එහි තත්පර 45 ත් 50ත් අතර කාලයකට ප්‍රමාණවත් ඉන්ධන තිබූ බව හෙළිවිය.

1969 ජුලි 20 වැනිදා UTC 20:17:40 ට පමණ ඊගල් යානය චන්ද්‍රයා මත ගොඩබසින ලදී. එහි පාදවල රඳවා තිබූ ප්‍රෝබයන් තුනෙන් එකක් චන්ද්‍රයාගේ මතුපිට ස්පර්ශ වූ අතර ඒත් සමගම චන්ද්‍ර මොඩියුලයේ පාලන පුවරුවෙහි ඇති බල්බයක් දැල්වුණි. ඕල්ඩ්‍රින් ඒ බව සඳහන් කළ පසු ආම්ස්ට්‍රෝන් ප්‍රධාන එන්ජිම ක්‍රියා විරහිත කළේය. එන්ජිම ක්‍රියා විරහිත වූ බවට ඕල්ඩ්‍රින් තහවුරු කළ පසු ඔවුන් පශ්චාත්-ගොඩබැසීම් පිරික්සුම් කිහිපයක් සිදු කළහ. තත්පර දහයකට පමණ පසු, කැප්සියුල් සන්නිවේදක ඩූක්, "අපට ඔබව ඇහුණා, ඊගල්." යනුවෙන් පැවසුවේය. ඉන් පසු ආම්ස්ට්‍රෝන්, "හූස්ටන්, මේ ට්‍රැන්ක්විලිටී කඳවුර යි. ඊගල් ගොඩබැස ඇත." යනුවෙන් පවසන ලදී. ගොඩබැසීම සාර්ථකව සිදු වූ බව එයින් ඇඟවුණි. "ට්‍රැන්ක්විලිටි කඳවුර" යනු චන්ද්‍රයා මත ඔවුන් ගොඩබැසූ ප්‍රදේශය හැඳින්වීමට ඔවුන් යොදාගත් නමයි. "ට්‍රැන්ක්විලිටි මුහුද" (Sea of Tranquility) නමින් හැඳින්වූ චන්ද්‍ර තැනිතලාවේ නිරිත කෙළවරට වන්නට එය පිහිටා තිබුණි. අතට අත දීමෙන් සහ මිත්‍රශීලි ලෙස පිටට තට්ටු කිරීමෙන්, ආම්ස්ට්‍රෝන් සහ ඕල්ඩ්‍රීන් සාර්ථක ගොඩබැසීම සැමරූහ. නමුත් ඉක්මනින්ම ඔවුන් නැවතත් යානයේ විවිධ පිරික්සීම් සිදු කරන්නට වූයේ හදිසියේ මෙහෙයුම අත්හැර නැවත යාමට අවශ්‍ය වුවහොත් ඒ සඳහා කටයුතු සූදානම් කිරීමට ය.

පණිවුඩය ලැබුණු බව සඳහන් කරමින් ඩූක්, "තේරුණා, ට්‍රැන්ක්විලිටි. පොළොවේ අපිට ඔබව ඇහුණා. මෙතන ඉන්න අය නිල් පැහැයට හැරීමට ආසන්නයි. අපි දැන් නැවතත් හුස්ම ගන්නවා. බොහොම ස්තූතියි!" යනුවෙන් පැවසුවේය. ගොඩබැසීම අතරතුර මෙහෙයුම් පාලන මැදිරියෙහි තිබූ තත්වය එම පණිවුඩයෙන් විදහා දැක්වුණි. ගොඩබැසීමේ අවසාන අධියරේදී ආම්ස්ට්‍රෝන්ගේ හෘද ස්පන්ධනය මිනිත්තුවට 100 ත් 150 අතර විය.

සඳ මත ඇවිදීම
පියාසැරි සැළසුමට අනුව යානයෙන් පිටතට බැසීමට පෙර කණ්ඩායමට විවේක ගැනීමට කාලයක් යොදා තිබුනද ආම්ස්ට්‍රෝන් එය පසුවට කල් දමන ලෙස ඉල්ලා සිටියේය. ආම්ස්ට්‍රෝන් සහ ඕල්ඩ්‍රින් පිටතට යාමට සූදානම් වූ පසු ඊගල් යානය අවපීඩනය කර, දොර විවෘත කරන ලද අතර, ඉන්පසු ආම්ස්ට්‍රෝන් ඉණිමග ඔස්සේ පහළට ගමන් කළේය. ඉණිමගෙහි පහළටම යාමෙන් පසු ඔහු, "මම දැන් චන්ද්‍ර මොඩියුලයෙන් පිටතට අඩිය තබන්නයි යන්නේ." යනුවෙන් පැවසුවේය. 1969 ජුලි 21 වැනිදා සමායෝත සාර්වත්‍ර වේලාවෙන් 02:56 ට ආම්ස්ට්‍රෝන් ඔහුගේ වම් පාදය (සපත්තුව) චන්ද්‍රයාගේ මතුපිටින් තබා "මෙය මිනිසෙකුට එක පියවරකි, මනුෂ්‍ය වර්ගයාට විශාල පිම්මකි." යනුවෙන් පැවසුවේය. එම වාක්‍යය ආම්ස්ට්‍රෝන්ම නිර්මාණය කළ එකක් විය. පශ්චාත්-පියාසැරි මාධ්‍ය සාකාච්ඡාවකදී ඔහු පැවසුවේ, තමා ඒ වචන ගළපාගත්තේ චන්ද්‍ර මොඩියුලයෙන් පිටතට යාමට මොහොතකට පෙර බවයි.

ආම්ස්ට්‍රෝන් සඳෙහි පා තබා මිනිත්තු 19 කට පසු ඕල්ඩ්‍රින් ද සඳ මත පා තැබුවේය. ආම්ස්ට්‍රෝන් පියාසැරිය සිහිපත් කිරීම සඳහා ඵලකයක් පිහිටවූ අතර, ඉන්පසු ඔහු ඕල්ඩ්‍රින් සමග චන්ද්‍රයා මත එක්සත් ජනපද ධජයක් රෝපණය කරන ලදී. ධජය රෝපණය කිරීමෙන් මොහොතකට පසු ජනාධිපති රිචඩ් නික්සන් තම කාර්යාලයේ සිට ඔවුන්ට දුරකථනයෙන් ඇමතුවේය. මිනිත්තුවක පමණ කාලයක් ඔහු කථා කළ අතර, ආම්ස්ට්‍රෝන් තත්පර 30 ක් පමණ කාලයක් ජනපතිට ප්‍රතිචාර දැක්වූයේය. ඇපලෝ 11 මෙහෙයුමෙන් ලබාගත් ඡායාරූප ගොන්නෙහි ආම්ස්ට්‍රෝන් දැක්වෙන්නේ ඡායාරූප 5 ක පමණි. ඔවුන්ට තිබුනේ එක් හැස්ල්බ්ලැඩ් කැමරාවක් පමණක් වූ අතර, බහුතර ඡායාරූප ප්‍රමාණයක් ලබාගත්තේ ආම්ස්ට්‍රෝන් විසිනි.

විද්‍යාත්මක පරීක්ෂණ පැකේජයක් පිහිටු වීමට උදවු වීමෙන් පසු, ආම්ස්ට්‍රෝන් චන්ද්‍ර මොඩියුලයෙන් මීටර 59 ක් නැගෙනහිර දෙසට වන්නට තිබූ ආවාටය දෙසට ගිය අතර, එය ඇපලෝ 11 මෙහෙයුමෙහි චන්ද්‍ර මොඩියුලයෙන් ඈතට ගමන් කළ උපරිම දුර විය. ඔහුගේ හඳ මත අවසාන කාර්යය වූයේ අණුස්මරණ ද්‍රව්‍ය අඩංගු කුඩා ඇසුරුමක් චන්ද්‍ර පෘෂ්ඨය මත තබන ලෙස ඕල්ඩ්‍රීන් ට මතක් කිරීමයි. එම අණුස්මරණ ද්‍රව්‍ය යූරි ගගාරීන් සහ ව්ලැද්මීර් කොමරොව් යන සෝවියට් ගගනගාමීන් සහ ග්‍රිසම්, වයිට් සහ චැෆී යන ඇපලෝ 1 ගගනගාමීන් වෙනුවෙන් විය. ඇපලෝ 11 බහිර් යානා ක්‍රියාකාරකම් කාලය පැය 2 හමාරක් විය. ඊට පසු සිදු කළ මෙහෙයුම් පහේදීම ඊට වඩා කාලයක් බහීර් යානා ක්‍රියාකාරකම් වෙනුවෙන් ලැබුණි. ඇපලෝ 17 කණ්ඩායම පැය 22ක් තිස්සේ චන්ද්‍රයා ගවේශනය කළහ. නාසා ආයතනය ඔවුන්ගේ බහිර් යානා ක්‍රියාකාරකම් කාලය අඩු කළේ චන්ද්‍රයාගේ අධික උෂ්ණත්වයට අභ්‍යාවකාශ ඇඳුම් කෙසේ ඔරොත්තු දේ දැයි අවිශ්වාස වූ නිසා බැව්, 2010 පැවති සම්මුඛ සාකච්ඡාවකදී ආම්ස්ට්‍රෝන් පැවසුවේ ය.

යළි පොළොවට පැමිණීම

ඇපලෝ මෙහෙයුමට පසු ජීවිතය

සටහන්

මූලාශ්‍ර

අභ්‍යවකාශගාමීන්

නීල් ආම්ස්ට්‍රෝන්


La Ruta de Illinois 156, y abreviada IL 156 (en inglés: Illinois Route 156) es una carretera estatal estadounidense ubicada en el estado de Illinois. La carretera inicia en el oeste desde la Walnut Road, South Meyer Avenue & C Road en Valmeyer hacia el este en la . La carretera tiene una longitud de 36,9 km (22.95 mi).

Mantenimiento
Al igual que las autopistas interestatales, y las rutas federales y el resto de carreteras estatales, la Ruta de Illinois 156 es administrada y mantenida por el Departamento de Transporte de Illinois por sus siglas en inglés IDOT.

Véase también

Referencias

Enlaces externos

 Página oficial  de IDOT

 Lista de Autopistas por estado
 Lista de sitios web de carreteras para cada estado

Carreteras estatales de Illinois

Ruta de Illinois 156


الخرشنة الدبساء هي أكثر الطيور بقاءً في الجو حيث أنها تبقى ثلاث سنوات وبصورة دائمة ومستمرة في الجو ويحدث ذلك قبل وصولها لسن البلوغ وبعد ذلك تهبط للتزاوج والتفريخ.

والذي يكثر تواجده في هذه الأيام في جزر الخليج العربي. حيث يفد إلى الخليج مع بداية دخول فصل الصيف من شهر مايو إلى شهر يوليو حيث تأتي بأعداد هائلة من مسافات بعيدة من الكرة الأرضية من المنطقة القطبية لتضع بيضها على الجزر وبعد أن تفرخ هذه البيوض وتكبر الفراخ تهاجر مرة أخرى إلى مواطنها الأصلية التي أتت منها، تضع الأنثى بيضه واحدة على رمل الجزيرة وتحت أشجار الهرم الملحية التي تنمو على الجزر ويعتني الأنثى والذكر بالعش حتى تخرج الفروخ وتستمر بالعناية بها إلى أن تكبر وتستطيع على الطيران بمفردها لتهاجر مع والديها. وتعتبر الخرنشة الدبساء من أكثر الطيور بقاءً في الجو حيث تبقى ثلاثة سنوات وبصورة دائمه في الجو.قبل سن البلوغ ثم تهبط للتزواج والتفريخ.

المراجع

تصنيف الطيور

خرشنة دبساء


Kvindernes moderne femkamp under sommer-OL 2016 i Rio de Janeiro blev afholdt i perioden 18.-19. august 2016.

Resultater

Referencer

Damer

Moderne femkamp under sommer-OL 2016 – Damer


El 41.º Batallón Aéreo de Reemplazo (41. Flieger-Ersatz-Abteilung) fue una unidad de la Luftwaffe de la Alemania nazi.

Historia
Fue formado el 1 de abril de 1937 en Fráncfort del Oder. El 1 de abril de 1939 es reasignado al I Batallón de Instrucción del 41.º Regimiento de Instrucción Aérea.

Comandantes
 Coronel Hans Schüz (1 de marzo de 1939 - 1 de abril de 1939)

Referencias
 WW2 - 41. Flieger-Ersatz-Abteilung

Luftwaffe (Wehrmacht)
Batallones aéreos de reemplazo
Unidades militares alemanas de la Segunda Guerra Mundial

41.º Batallón Aéreo de Reemplazo


James Ford Rhodes (* 1. Mai 1848 in Cleveland, Ohio; † 22. Januar 1927 in Brookline, Massachusetts) war ein US-amerikanischer Historiker, der 1918 für sein Buch A History of the Civil War, 1861–1865 den Pulitzer-Preis für Geschichte erhielt.

Leben
Rhodes, Sohn des Unternehmers Daniel P. Rhodes, studierte nach dem Schulbesuch zunächst von 1865 bis 1866 an der New York University (NYU) sowie im Anschluss zwischen 1866 und 1867 an der University of Chicago. Danach trat er in das Eisen- und Stahlunternehmen seines Vaters ein und erwarb dort im Laufe der nächsten zwei Jahrzehnte ein so großes Vermögen, dass er sich 1885 zur Ruhe setzen und seinen Privatstudien zur Geschichte der Vereinigten Staaten widmen konnte.

1893 begann er mit der Veröffentlichung einer siebenbändigen Geschichte der USA mit dem Titel History of the United States from the Compromise of 1850, deren siebter Band 1906 erschien. 1898 wurde er für eine einjährige Amtszeit zum Präsidenten der American Historical Association und in die American Academy of Arts and Sciences sowie in die American Academy of Arts and Letters gewählt.

1917 erschien seine Darstellung des Sezessionskrieges mit dem Titel A History of the Civil War, 1861-1865, für die er 1918 den Pulitzer-Preis für Geschichte verliehen bekam.

Veröffentlichungen
 History of the United States from the Compromise of 1850, 1893–1906, 7 Bände
 History of the Civil War, 1861-1865, 1917
 Historical Essays, 1909, Essays
 Lectures on the American Civil War, 1913, Essays
 The McKinley and Roosevelt Administrations 1897-1909, 1922

Hintergrundliteratur
 John R. Lynch: Some Historical Errors of James Ford Rhodes, 1922
 M. A. DeWolfe Howe: James Ford Rhodes: American Historian, 1929
 John A. Garraty (Herausgeber): The Barber and the Historian: The Correspondence of George A. Myers and James Ford Rhodes, 1910-1923, 1956
 Robert Cruden: James Ford Rhodes: The Man, the Historian, and His Work, 1961

Weblinks

Einzelnachweise

Pulitzer-Preisträger
Historiker
Autor
Unternehmer (Vereinigte Staaten)
Unternehmer (19. Jahrhundert)
Literatur (19. Jahrhundert)
Literatur (20. Jahrhundert)
Literatur (Englisch)
Literatur (Vereinigte Staaten)
Sachliteratur
Mitglied der American Academy of Arts and Sciences
Mitglied der American Academy of Arts and Letters
US-Amerikaner
Geboren 1848
Gestorben 1927
Mann

James Ford Rhodes