Ana Luisa Valdés (Montevidéu, 1953) é uma escritora e antropóloga social uruguaia. Devido ao seu envolvimento na guerrilha Tupamaros, ela foi exilada na Suécia de 1978 até 2014, quando retornou ao Uruguai. Além de seu trabalho como autora, tradutora e jornalista, Valdés tem atuado na promoção da digitalização de museus.

Biografia
Ana Luisa Valdés nasceu em Montevidéu, no Uruguai, em 1953. Na adolescência, começou a estudar para se tornar advogada na Escola Instituto Batlle y Ordóñez. No entanto, aos dezenove anos ela foi presa por ser membro dos Tupamaros, uma guerrilha urbana de esquerda. Após quatro anos de prisão política pela ditadura militar, Valdés se exilou na Suécia em 1978.

Foi em Estocolmo que Valdés começou sua vida profissional. Ela estudou antropologia social na Universidade de Estocolmo. Como membro ativa da comunidade de exilados uruguaios na Suécia, ajudou a fundar a editora Editorial Nordan, um projeto do coletivo anarquista Comunidad del Sur. Ela também editou a publicação em língua sueca Ágora nas décadas de 1980 e 1990.

Em 1984, Valdés foi escolhida para se juntar à liderança do PEN Club da Suécia, e mais tarde ela participou de projetos internacionais sobre línguas e literaturas minoritárias, traduções e direitos literários para a organização. Ela também foi selecionada como membro do Conselho Nacional da Cultura Sueca. Como representante da Suécia, ela viajou para Bruxelas para ajudar a redigir linguagem sobre a internet multicultural e democracia digital para a Comissão Europeia.

Em sua carreira de escritora, Valdés produziu cerca de uma dezena de livros, entre poesia, biografia e trabalhos sobre cultura digital e democracia. Seu primeiro livro, La guerra de los albatros, ganhou o primeiro prêmio em um concurso promovido pela Casa del Uruguay em Paris. Suas obras narrativas El intruso e El navegante combinam o autobiográfico e o mítico, e o feminismo é fundamental em sua obra literária. No entanto, levou várias décadas para estar pronta para escrever um livro de memórias direto de seus primeiros anos, incluindo seu tempo como presa política, que foi publicado em 2008 em sueco e em 2014 em espanhol.

Valdés também trabalhou como jornalista para publicações como Brecha no Uruguai e Dagens Nyheter, Ordfront e Feministiskt Perspektiv na Suécia. Em 1996, ela co-fundou a revista eletrônica Ada, em homenagem a Ada Lovelace. Ela também escreveu da Faixa de Gaza sobre o conflito israelense-palestino e organizou o primeiro grande encontro de intelectuais palestinos em Oslo em 2011. Além de sua própria escrita, que produz em espanhol e sueco, Valdés traduziu várias obras entre os dois idiomas.

Valdés também se especializou na digitalização de coleções de museus e patrimônio cultural, organizando seminários e curadoria de exposições na América Latina, Ásia e Oriente Médio.

Obras publicadas

 2014 - Su tiempo llegará - (em espanhol)
 1993 - El navegante  (em espanhol)
 1990 - El intruso  (em espanhol)
 1988 - Palavras para nadie  (em espanhol)
 1986 - Después de Alicia  (em espanhol)
 1983 (reeditado em 1986) - La guerra de los albatros (em espanhol)

Traduções

 2015 - Conversaciones con el inimigo por Pierre Schori.
 1988 - Kalocaína de Karin Boye, em colaboração com Anahy Cabrera.

Feministas do Uruguai
Escritores do Uruguai
Pessoas vivas
Nascidos em 1953
!Mais Teoria da História na Wiki (Wikiconcurso de edição)

Ana Luisa Valdés


G-Man bezeichnet:
 G-Man (Album), Livealbum des Jazzsaxophonisten Sonny Rollins aus dem Jahr 1986
 G-Man (Comic), seit 2004 veröffentlichte Comicreihe von Chris Giarrusso
 G-Man (Computerspiel), Computerspiel der Firma Codemasters aus dem Jahr 1986 für den Commodore C16/Plus 4
 G-Man (Slangausdruck), im amerikanischen Englisch ein Slangausdruck unter Gangstern für einen FBI-Beamten
 G-Man (Computerspielfigur), fiktiver Charakter aus der Spieleserie Half-Life

G-Man oder The G-Man ist das Pseudonym folgender Personen:
 Gerald McClellan (* 1967), US-amerikanischer Profiboxer
 Monty Sopp (* 1963), US-amerikanischer Wrestler
 Gez Varley, britischer Techno-Musiker

Siehe auch:
 'G' Men, deutscher Titel Der FBI-Agent, US-amerikanischer Kriminalfilm von William Keighley aus dem Jahre 1935
 G-men (Magazin), japanisches Magazin für homosexuelle Männer

G-Man


Malakka Boğazı; Endonezya'ya bağlı Sumatra adası ve Malezya Yarımadasında (Batı Malezya) arası, 805 km uzunluğunda dar bir boğazdır.

Ekonomik önemi
Ekonomik ve stratejik açıdan bakıldığında Malakka Boğazı dünyanın en önemli deniz yollarından biri olup Süveyş Kanalı ve Panama Kanalı'nın bir eşdeğeridir.

Boğaz Hint Okyanusu ve Büyük Okyanus arasında ana denizyolu pasajını oluşturmakla beraber aynı anda dünyanın en kalabalık 3 ülkesi olan Hindistan, Endonezya ve Çin'i deniz yoluyla bağlılığını sağlamaktadır. Bununla kalmayıp yörenin en gelişmiş ticaret devlerini; Japonya, Güney Kore ve Tayvan'ı uluslararası ticarete bağlamaktadır.

Her sene yaklaşık 50.000 gemi bu boğazı kullanarak 1/5 ile 1/4´lik oranla dünya deniz ticaretine katkı sağlar.
2003 senesinde dünyada gemi ile taşınan bütün petrolün 1/4´i bu boğazdan geçmiştir.

Nakliyat 1995'te yaklaşık 7,8 milyon varil (7,8 MMbbl), 2002´de 10,3 milyon varil (10,3 MMbbl) ve 2002 sonrası 11 milyon varil (11 MMbbl) veya 1,700,000 m³´tür ve Çin ekonomisinin büyümesiyle bu oranın daha da büyümesi beklenmektedir.

Singapur yakınlarında bulunan Phillips Kanalı´nda boğaz sadece 2.8 km veya 1.5 deniz mili genişliğindedir ve dünyada önem taşıyan en dar geçitlerden birisidir. .

Boğazı geçebilecek gemilerin azami ebatları uluslararası tanımlanan standartlara göre Malaccamax sınıfına kısıtlıdır.

Denizcilikte yöresel tehlike

Ekonomide son derece önemli olan yörenin bir de perde arkası vardır. Bu bölgedeki en ciddi tehlike, ticari gemilere karşı düzenlenen korsancılık faaliyetleridir. Ufak ticari gemilerden seyahat gemilerine, en büyük petrol tankerlerine kadar bütün ticari gemiler bu tehlike ile karşı karşıya kalmaktadır.

Boğazdaki korsancılık oranı geçen senelerde artmaya devam etmiştir. 1994 yılında 25 saldırı var iken bu sayı 2000'de 220 olmuş ve 2003'te 150'yi bulmuştur. Bu oran dünya genelinde var olan deniz korsancılığının 1/3'ini teşkil eder.

2004 senesinin ilk yarısında önceki yılları göre artan korsancılık olayları yüzünden Malezya, Endonezya ve Singapur Devlet Deniz Kuvvetleri ve Sahil Güvenlik Kurumları bölgede deniz güvenliğini artırmak için daha çok devriye yapmaya başlamışlardır.

Bazı güvenlik uzmanlarına göre bir grup teröristin, boğazın fazla derin olmayan bölgelerinde büyük bir gemi batırıp boğazda trafik sıkışıklığına sebebiyet verme ve dünya ticaretini zarar uğratma imkânının olduğunu savunurken bazı uzmanlar ise böyle büyük çapta bir saldırının olasılığını olmadığını savunur.

Boğazda hâlen 34 adet batık gemi vardır ve bazıları 1880´lerden kalmadır. Bu batıklardan meydana gelen kaza tehlikesi hâlen mevcuttur.

Boğazın diğer bir başka tehlikesi ise, Sumatra Adası'nda tarım gibi nedenler için kundaklanan orman yangınlarıdır. Bu yangınlardan oluşan duman, boğaz trafiğini olumsuz şekilde etkiler. Bu duman sebebiyle boğazdaki gemilerde görüş mesafesi 200m'ye kadar düşebilir.

Boğazı rahatlatmak için öneriler
Tayland boğazın önemini azaltmak için birden fazla proje geliştirmiştir. Bunlardan bir tanesi, kendi topraklarında bulunan Isthmus of Kra ile bilinen bölgede bir kanal kazıp, böylelikle Afrika, Orta Doğu ve Pasifik arasındaki deniz ticaret yollarını 960 km veya 600 deniz mili daha kısaltmaktır. Lâkin böyle bir adım Tayland´ı fiziksel olarak ikiye böler. Bu da zaten ülkede var olan ve Pattani bölgesinde çoğunluğu oluşturan müslüman kesimin bağımsızlık çabalarına anahtar rol olacağından gerçekleştirilmemiştir. 2004´deThe Washington Times ´a sızdırılan bir rapora göre Çin Hükûmeti bu inşaanın mali bedelini tamamen karşılayacağını bildirmiştir. Tayland Hükûmeti şu an bu kanal projesini farklı nedenlerden dolayı rafa kaldırmıştır.

İkinci bir alternatif ise aynı bölgeye kanal yerine bir petrol hattı inşa etme planıdır. Böylelikle boğazı kullanmadan bölgenin batısından (Hint Okyanusu'ndan) doğusuna Çin, Güney Kore ve Tayvan´a petrol nakliyatında $0.50/barrel veya $3/m³ nakliyat bedelinin azalacağı öne sürülür.

Bölgenin tarihî deniz yolu ticareti

Yüzyıllardır farklı uygarlıklar; Mısır, Roma, Arap uygarlıkları, Afrika, Osmanlı, İran ve Hindistan bu yolları tercih etmiş ve Kedah'a
ulaşmayı amaçlamışlardır. Buradan farklı istikametlere ayrılmışlardır. Kedah, Malay Yarımadasının en batısı olup bir nevi bu bölgeye genel liman görevi yapmıştır. Malakka Boğazı, Uzak Doğu ile Hint Okyanusu arasındaki en kısa nakliye rotasıdır. Bundan ötürü söz konusu boğaz üzerinde seyrüsefer teknikleri ve gemi inşa sanatı hakkında canlı bir fikir alışverişi gerçekleşmiştir. 1819 yılında; yani 1824 tarihli Anglo-Hollanda Antlaşması'ndan sadece birkaç yıl önce, İngiliz Doğu Hindistan Şirketi, ilk ticaret karakolunu Malakka Boğazı'nda kurmuştur. Daha sonra da söz konusu coğrafyanın büyük bir ticaret limanına doğru genişlemesi gerçekleşmiştir. Nihayetinde 1867 senesinde Singapur'un bir İngiliz Kraliyet Kolonisi ilan edilmesiyle Malakka Boğazı, küresel jeopolitik açısından kritik bir yer haline gelmiştir.

Kaynakça
 https://web.archive.org/web/20070325223104/http://www.converger.com/eiacab/choke.htm
 World oil transit chokepoints
 BBC News report on the increased security in the Straits
 "Going for the jugular" Report on the potential terrorist threat to the Straits. From the Economist, requires subscription, in the print edition June 10th 2004
 China builds up strategic sea lanes
 A report from the International Maritime Organisation on the implementation of a Straits "Marine Electronic Highway" - a series of technological measures to ensure safe and efficient use of the busy waters

Dış bağlantılar
 The Malacca Straits Research and Development Centre homepage
 Al-Jazeera: Malacca Strait nations plan air patrol
 Waterway To the World

Malakka Boğazı


Lamont ist ein ovale Oberflächenstruktur auf der Mondvorderseite in der Ebene des Mare Tranquillitatis, südöstlich des Kraters Arago.

Man nimmt an, dass es sich bei dem System konzentrischer Erhebungen um die Reste eines Impaktbeckens handelt. Unterhalb der Struktur wurde ein Mascon detektiert.

Der Krater wurde 1935 von der IAU nach dem Astronomen Johann von Lamont offiziell benannt.

Literatur
 J. Dvorak, R. J. Phillips: Gravity anomaly and structure associated with the Lamont region of the moon. In: Proceedings of the 10th Lunar and Planetary Science Conference, Houston, Texas, July 28-August 1, 1975, Pergamon Press, S. 2265–2275,

Weblinks

 Lamont auf The-Moon Wiki
 Spektrum.de: Amateuraufnahmen

Einzelnachweise

Einschlagkrater (Mond)

Lamont (Mondkrater)


Gregory H. "Greg" Laughlin (* 21. Januar 1942 in Bay City, Texas) ist ein US-amerikanischer Politiker. Zwischen 1989 und 1997 vertrat er den Bundesstaat Texas im US-Repräsentantenhaus.

Werdegang
Greg Laughlin besuchte bis 1960 die West Columbia High School und studierte danach bis 1964 an der Texas A&M University. Nach einem anschließenden Jurastudium an der University of Texas und seiner 1967 erfolgten Zulassung als Rechtsanwalt begann er in diesem Beruf zu arbeiten. Zwischen 1964 und 1967 sowie nochmals von 1970 bis 1988 gehörte er der Reserve der US Army an. In den Jahren 1970 bis 1974 fungierte er als stellvertretender Staatsanwalt im Harris County. Politisch war er damals Mitglied der Demokratischen Partei. 1986 kandidierte er noch erfolglos für das US-Repräsentantenhaus.

Bei den Kongresswahlen des Jahres 1988 wurde Laughlin dann aber im 14. Wahlbezirk von Texas in das US-Repräsentantenhaus in Washington, D.C. gewählt, wo er am 3. Januar 1989 die Nachfolge von Mac Sweeney antrat. Nach drei Wiederwahlen konnte er bis zum 3. Januar 1997 vier Legislaturperioden im Kongress absolvieren. 1995 wechselte er zur Republikanischen Partei, die ihm einen Sitz im einflussreichen Committee on Ways and Means angeboten hatte. Im Jahr 1996 wurde er von seiner neuen Partei nicht mehr zur Wiederwahl nominiert.

Seit dem Ende seiner Zeit im US-Repräsentantenhaus praktizierte Greg Laughlin wieder als Anwalt. Er war Wahlbeobachter bei der Präsidentschaftswahl in Kamerun 2004, die er als ordnungsgemäß einstufte.

Weblinks

Mitglied des Repräsentantenhauses der Vereinigten Staaten für Texas
Mitglied der Demokratischen Partei (Vereinigte Staaten)
Mitglied der Republikanischen Partei
Staatsanwalt (Vereinigte Staaten)
Rechtsanwalt (Vereinigte Staaten)
US-Amerikaner
Geboren 1942
Mann

Greg Laughlin


The year 1772 in science and technology involved some significant events.

Astronomy
 Lagrange finds the special-case solution to the three-body problem that becomes known as the Lagrangian points.

Cartography
 Johann Heinrich Lambert publishes seven new map projections, including the Lambert conformal conic, transverse Mercator and Lambert azimuthal equal area.

Chemistry
 Daniel Rutherford isolates nitrogen.
 Joseph Priestley synthesizes nitrous oxide as phlogisticated nitrous air. Antoine Lavoisier privately presents his own views on phlogiston theory to the French Academy of Sciences.
 Louis-Bernard Guyton de Morveau demonstrates that metals gain weight on calcination.

Earth sciences
  The Central England temperature (CET) record begins daily measurements of mean surface air temperatures in the Midlands region of England.
 William Hamilton publishes Observations on Mount Vesuvius, Mount Etna, and Other Volcano's: in a series of letters addressed to the Royal Society from the Honorable Sir William Hamilton (London).

Mathematics
 Euler confirms that  is a Mersenne prime.
 The Marquis de Condorcet publishes his second significant paper on integral calculus.

Technology
 May 28 – The Staffordshire and Worcestershire Canal opens for traffic throughout in England from a junction with the Trent and Mersey Canal to the River Severn at Stourport. Engineered by James Brindley, this is the first British trunk canal completed and its dimensions determine the size of boat used throughout the narrow canal network ( by ).
 Andrew Meikle invents spring sails for windmills.

Publications
 Joseph Priestley – The History and Present State of Discoveries Relating to Vision, Light and Colours ("Optics")

Awards
 Copley Medal: Joseph Priestley

Births
 February 11 – Thomas Webster, Scottish geologist (died 1844)
 June 8 – Robert Stevenson, Scottish lighthouse engineer (died 1850)
 April 15 – Étienne Geoffroy Saint-Hilaire, French naturalist (died 1844)
 October 29 – Jean Henri Jaume Saint-Hilaire, French botanist (died 1845)
 November 22 - Pierre Amable Jean-Baptiste Trannoy,  French physician, hygienist and botanist (died 1831)
 November 28 – Luke Howard, English meteorologist and manufacturing chemist (died 1864)
 December 25 – John Mackay, Scottish botanist (died 1802)

Deaths
 March 22 – John Canton, English physicist (born 1718)
 March 29 – Emanuel Swedenborg, Swedish scientist and theologian (born 1688)
 September 30 – James Brindley, English canal builder (born 1716)

References

18th century in science
1770s in science

1772 in science


Й هو حرف من حروف الأبجدية السيريلية. أنشئ هذا الحرف من الحرف السيريلي И. هو الحرف الحادي عشر في الأبجدية الروسية، اسمه بالروسية هو И краткое (آي كراتكوي؛ أو "آي القصيرة").

وهو الحرف العاشر في الأبجدية البلغارية. وهو الحرف الرابع عشر في الأبجدية الأوكرانية، اسمه بالأوكرانية هو Йот، (يوت) أو Ий (آيي). الحرف الحادي عشر في الأبجدية البيلاروسية، برغم من ذلك، هذا الحرف لا يستخدم في البيلاروسية.

في المقدونية والصربو- كرواتية، الحرف Ј يستعمل لتقديم نفس الصوت. الأبجديات السلافية الأخرى التي تستعمل نظام الكتابة اللاتيني كالبولندية، الصربية، والتشيكية الحرف J يستخدم لتقديم نفس الغرض.

مراجع

انظر أيضا
 J
 И
 Ј سيريلي

حروف سيريلية
حروف مصوتة

Й


L'îlot Bernard-du-Bois, situé au niveau des numéros 53 à 63 de la rue Bernard-du-Bois, est le site archéologique le plus ancien du centre-ville de Marseille. Son niveau préhistorique le plus bas a été attribué à des chasseurs-cueilleurs du Mésolithique. C'est la trace la plus ancienne de présence humaine sur le périmètre urbanisé de la ville de Marseille.

Mésolithique
La première strate d'occupation du site est caractérisée par des dépressions, des fosses, des trous de poteaux et de piquets, ainsi que des alignements de galets et de cailloux. Ces restes ont été interprétés comme des traces de zones d'habitation ou d'activité de chasseurs-cueilleurs du  (Mésolithique). Le matériel archéologique mis au jour est principalement composé de morceaux d'outils en silex, issu de gisements locaux, et de coquillages marins (essentiellement des patelles et des bigorneaux).

Néolithique
On distingue deux strates datées du Néolithique :
 celle du Néolithique ancien comporte des sols aménagés, des cuvettes, des fosses, des trous de poteaux, des outils en silex, un grand nombre de coquillages (cardium et bigorneaux principalement) et de la céramique, dont certains tessons ont été décorés en pressant le bord d'une coquille de cardium sur l'argile humide, ce qui est une technique caractéristique de la culture de la céramique cardiale, qui commence en Provence vers
 celle du Néolithique moyen se distingue par un sédiment caillouteux brun, et davantage de murex parmi les restes de coquillages, et une céramique plus variée : récipients carénés (arêtes fortement marquées), écuelles, gobelets, marmites à bord droit, jarres à paroi épaisse (caractéristiques de la fin du ).

Sur toutes les strates datées du Néolithique, on trouve des traces d'habitats occupés périodiquement. Comme on y a trouvé des morceaux de coquillages mais aucun autre reste alimentaire, les installations semblent n'avoir servi qu'à la consommation des coquillages et ont donc été interprétées comme saisonnières, fréquentées par des populations de l'arrière-pays venues s'approvisionner en ressources marines, ou par des populations locales spécialisées dans la collecte et la consommation des coquillages.

Antiquité
Des plantations (tranchées de forme allongée de 1 à 2 m ou de forme plus ou moins ovale) ont été identifiées dans la strate correspondant à la période d'occupation grecque (). Elles ont été interprétées comme une pépinière de vignes.

Notes et références

Bibliographie
 .
 .
 .
 .

Voir aussi
 Marseille de la Préhistoire à sa fondation

Site mésolithique en France
Site néolithique en Provence-Alpes-Côte d'Azur
Site préhistorique dans les Bouches-du-Rhône
Marseille à la Préhistoire

Îlot Bernard-du-Bois


Theuerbronn ist ein Gemeindeteil der Gemeinde Schnelldorf im Landkreis Ansbach (Mittelfranken, Bayern).

Geographie
Der Weiler liegt am Seebach (im Unterlauf Schleifgraben genannt), der ein linker Zufluss der Brettach ist. Östlich des Ortes erhebt sich die Schnelldorfer Hardt, die Teil der Frankenhöhe ist. Eine Gemeindeverbindungsstraße führt nach Gailroth zur Staatsstraße 2222 (1,6 km westlich) bzw. zur Kreisstraße AN 16 bei Grüb (1,8 km nordöstlich).

Geschichte
Von 1797 bis 1808 unterstand der Ort dem Justiz- und Kammeramt Crailsheim. Mit dem Gemeindeedikt (frühes 19. Jahrhundert) wurde Theuerbronn dem Steuerdistrikt Wettringen und der Ruralgemeinde Gailroth zugeordnet. Im Zuge der Gebietsreform wurde Theuerbronn am 1. Juli 1972 nach Schnelldorf eingemeindet.

Einwohnerentwicklung

Religion
Der Ort ist seit der Reformation evangelisch-lutherisch geprägt und nach St. Peter und Paul (Wettringen) gepfarrt. Die Einwohner römisch-katholischer Konfession sind nach Kreuzerhöhung (Schillingsfürst) gepfarrt.

Weblinks

Fußnoten

Geographie (Schnelldorf)
Ort im Landkreis Ansbach
Weiler in Mittelfranken

Theuerbronn


Ahmet Faruk Çamlıbel (18 Mayıs 1898, İstanbul - 8 Kasım 1973, İstanbul), Türk bir şair, siyasetçi, öğretmendi.

Hecenin Beş Şairi'nden biridir. Behçet Kemal Çağlar ile birlikte Onuncu Yıl Marşı'nın sözlerini yazmıştır.

TBMM'de VIII, IX, X ve XI. Dönem İstanbul Milletvekili olarak görev yaptı.

Hayatı
18 Mayıs 1898 yılında İstanbul'da dünyaya geldi. Babası, Orman ve Maadin Nezareti memurlarından Süleyman Nafiz Bey, annesi Fatma Ruhiye Hanım'dır.

İlk ve ortaöğrenimini Bakırköy Rüştiyesi ile Hadika-i Meşveret İdadisi'nde tamamladı. Şiire çocuk yaşlarda başladı. Yazarın ifadesine göre ilk şiiri "Saat", "Çocuk Dünyası" adlı bir dergide yayımlandı (1914).

Bir süre tıp öğrenimi gördükten sonra okuldan mezun olmadan ayrıldı ve gazeteciliğe başladı. 1917-1918'de Ati Gazetesi'nin yazı işlerinde çalıştı. 1922'de gazetenin temsilcisi olarak Ankara'ya gitti.

1922'de Kayseri Lisesi'ne edebiyat öğretmeni olarak atandı. Kayseri'ye yolculuğunu, "Han Duvarları" adlı uzun şiirinde anlattı. Şiiri, Osmanzade Hamdi Bey'e ithaf etti. Kayseri'de kaldığı iki yıllık dönemde Millî Mücadele'nin havasını çok yakından yaşadı. Geleceğin ünlü şairi Behçet Kemal onun Kayseri Lisesi'nde öğrencisi oldu. Şair, Kayseri Lisesi'nin marşını da kaleme aldı.

1924'de Ankara Erkek Muallim Mektebi'nde edebiyat öğretmenliğine geçti; ardından Ankara Kız Lisesi'nde öğretmenlik yaptı. Ankara Kız Lisesi Marşı'nın güftesini yazdı. 1932'ye kadar yaşadığı Ankara'da cumhuriyetin kuruluşuna tanıklık etti. 1924'te "Çoban Çeşmesi", 1928'de "Suda Halkalar" isimli kitapları yayımladı.

1928'de Milli Eğitim Bakanı Mustafa Necati'nin başkanlığındaki "Şark Vilâyetlerini Tedkik Heyeti"'nde bulunarak Sivas, Erzincan, Gümüşhane, Trabzon, Erzurum illerini ve dönüşte Kastamonu'yu gördü. Bu yolculuk, onun edebî yaşamında bir dönüm noktası oldu. Memleket şiirleri yazmaya yöneldi.

1931'de Ankara Kız Lisesi'nde coğrafya öğretmenliği yapan Azize Hanım ile evlendi. Bu evlilikten İsmet ve Yeliz adında iki çocuğu dünyaya geldi.

1932-1946 arasında İstanbul'da edebiyat öğretmenliği yaptı. Vefa, Kabataş Lisesi ve Amerikan Kız Koleji edebiyat öğretmenliklerinde bulundu. 1933'te Onuncu Yıl Marşı'nın sözlerini Behçet Kemal Çağlar ile birlikte kaleme aldı.

Ankara ve İstanbul'daki öğretmenlik yıllarında çeşitli dergi ve gazetelerde şiirler, fıkralar yayımladı. Mizah dergilerinde "Deli Ozan" ve "Çamdeviren" takma adlarıyla mizahi manzumeler yazdı 1946'da siyasete atıldı ve 1946'dan 27 Mayıs 1960'a kadar Demokrat Parti İstanbul milletvekili olarak TBMM'de görev yaptı.

27 Mayıs 1960 ihtilalinin ardından tüm milletvekilleri ile birlikte kısa bir süre Yassıada'da, daha sonra da Celâl Bayar ve diğer Demokrat Parti milletvekilleri ile birlikte Kayseri Kapalı Cezaevi'nde tutuklu kaldı. 16 ay sonra aklanarak serbest kaldı.

Serbest kaldıktan sonra siyasete dönmek istemedi. Son yıllarını Arnavutköy'deki evinde geçirdi. Yassıada'da arkadaşlarıyla birlikte yaşadığı baskıyı "Zindan Duvarları" adlı bir şiir ile anlattı ve şiiri kitap olarak yayımladı. Eşinin ani ölümünün ardından çıktığı Akdeniz gezisi sırasında Samsun vapurunda Kaş - Fethiye arasında seyrederken 8 Kasım 1973 günü bir gezi sırasında hayatını kaybetti. Cenazesi, 11 Kasım 1973 tarihinde Zincirlikuyu Mezarlığı'na defnedilmiştir.

Öğretmenlik yaptığı Kabataş Lisesi'nde 2005 yılında Faruk Nafiz Çamlıbel adına bir müze açılmıştır.

Edebiyat yaşamı
İlk şiirlerini aruz ölçüsüyle yazdı. Cenap Şahabettin ve özellikle Yahya Kemal'in etkisinde kaldı. "Edebiyat-ı Umumiye" adlı dergide yayımlanan "Şarkın Sultanları" şiiri, edebiyat çevresinde kendisine yer edinmesini sağlayan ilk ürünü oldu. Aruzla yazdığı şiirlerini 1918'de "Şarkın Sultanları", 1919'da "Dinle Neyden" ve "Gönülden Gönüle" adlı kitaplarında topladı. Sonralarıysa aruz ölçüsünden uzaklaşarak hece ölçüsünü ve Türkçenin yalınlaşması, yabancı kelimelerden ve kalıplardan uzaklaşılması düşüncesini benimsedi. Şiirlerinde hecenin özellikle 7+7 kalıbına bir ses zenginliği kazandırdı. Millî edebiyatın oluşabilmesi, geliştirilebilmesini misyon edindi ve Enis Behiç Koryürek, Halit Fahri Ozansoy, Yusuf Ziya Ortaç, Orhan Seyfi Orhon ile birlikte Türk edebiyat tarihinde "Beş Hececiler"den biri olarak anılır oldu.

Sanatçı, halkın yaşantılarından çıkardığı konuları yine halkın söyleyiş ve nazım biçimleriyle dile getirir. Yepyeni görüşler getiren ünlü "Sanat" şiiri, memleketçi şiirin ilk bilinçli bildirisi kabul edilir. Batı etkilerine kapalı, Türk halk şiirine açık bir tutum içindedir.

Şiirlerinde ele aldığı başlıca temalar aşk, hasret, tabiat, ölüm, kahramanlık ve tutkudur. 1918-1930 arasında edebiyatın tek kuvvetli aşk şairi olarak tanınmıştır. Duygu ve düşünceyi bir arada yürüten, romantik ve realist konuları ve hayatları işleyen şiirleriyle ün yapmıştır. Yolcu ile Arabacı şiirindeki yolcuyu ruha, arabacıyı bedene benzettiği örneklerdeki gibi başarılı teşbihleriyle tanınır.

Şiirin yanı sıra, yurt ve ulus sevgisini işlediği veya toplumsal gerçeklere yöneldiği oyunlar da yazdı.

1933 yılında Kayseri Lisesi'nden öğrencisi Behçet Kemal ile birlikte yazdığı sözler, Cemal Reşit Rey tarafından bestelendi ve eser, Türkiye Cumhuriyeti'nin 10. yıl kutlamaları için düzenlenen marş yarışmasını kazandı.

Yazarın tek romanı, 1936'da yayımlanan "Yıldız Yağmuru"dur. Bu romanında şair Şuküfe Nihal Hanım'a aşkını anlattığı düşünülür.

Eserleri
Şiir kitapları
 Şarkın Sultanları (1918)
 Dinle Neyden (1919)
 Gönülden Gönüle (İstanbul, 1919)
 Çoban Çeşmesi (1926)
 Suda Halkalar (1928)
 Bir Ömür Böyle Geçti (1932)
 Elimle Seçtiklerim (1934)
 Akarsu (1936)
 Boğaziçi Şarkısı (Sadettin Kaynak ile birlikte, 1936)
 Tatlı Sert (mizahi şiirler, 1938)
 Akıncı Türküleri (1938)
 Heyecan ve Sükûn (1959)
 Zindan Duvarları (kıta tarzında şiirler, 1967)
 Han Duvarları (İstanbul 1969)
 Zafer Türküsü

Tiyatro oyunları
 İlk Göz Ağrısı (Paul Hervieu'den uyarlama, 1922)
 Sevk-i Tabii (H. Kistemaeckers'den adapte, Sermet Muhtar Alus'la birlikte, 1925'te sahnelenmiş; basılmamış eser)
 Canavar (1926)
 Akın (1932)
 Özyurt (1932)
 Kahraman (1933)
 Ateş (1939)
 Dev Aynası (adapte, 1945'te oynanmış; basılmamış eser)
 Yayla Kartalı (1945)

Okul temsilleri ===
 Numaralar (1928)
 Bir Demette Beş Çiçek (1933)
 Yangın (1931; "Hanım Şiir Yazacak, Yeni Usul, Mektuplar" ile birlikte, 1933)
 Kambur (Yarın Mecmuası'nda yayımlanıp yarım kalmış, 1922)

Roman
 Yıldız Yağmuru (1936)

Ayrıca bakınız
 MEB 100 Türk Edebiyatçısı

Kaynakça

Zincirlikuyu Mezarlığı'na defnedilenler
1898 doğumlular
1973 yılında ölenler
Beş hececiler
TBMM 8. dönem İstanbul milletvekilleri
TBMM 9. dönem İstanbul milletvekilleri
TBMM 10. dönem İstanbul milletvekilleri
TBMM 11. dönem İstanbul milletvekilleri
İstanbul doğumlu yazarlar
Türk oyun yazarları
Kültür Haftası kişileri
TBMM Hesaplarını İnceleme Komisyonu Başkanları
TBMM Sağlık, Aile, Çalışma ve Sosyal işler Komisyonu
Demokrat Parti (1946) mensubu siyasetçiler
20. yüzyıl Türk siyasetçileri
20. yüzyıl Türk şairleri

Faruk Nafiz Çamlıbel


The velar ejective is a type of consonantal sound, used in some spoken languages. The symbol in the International Phonetic Alphabet that represents this sound is .

Features
Features of the velar ejective:

Occurrence

See also
 List of phonetics topics

Notes

References

External links

Velar consonants
Ejectives
Oral consonants
Central consonants

Velar ejective stop


La crise politique de 2022 au Pakistan débute lorsque le Premier ministre Imran Khan perd sa majorité absolue à l'Assemblée nationale en mars 2022 et se transforme en crise constitutionnelle. Le 3 avril, le vice-président de l'Assemblée nationale  refuse de mettre au vote une motion de censure contre le Premier ministre déposée par l'opposition. Dans la foulée, le président de la République Arif Alvi dissout l'Assemblée nationale sur conseil du Premier ministre et convoque des élections anticipées.

Le , la Cour suprême déclare inconstitutionnelle la décision du vice-président de l'Assemblée nationale et restaure cette dernière, grâce à laquelle l'opposition espère prendre le contrôle du gouvernement. Le , Imran Khan devient le premier chef du gouvernement à être démis de ses fonctions par une motion de censure. Le lendemain, le chef de l'opposition Shehbaz Sharif est élu par l'Assemblée pour le remplacer.

Contexte

Victoire du PTI aux législatives de 2018 et formation du gouvernement

Pour les élections législatives de 2018, le Mouvement du Pakistan pour la justice (PTI) fait partie des deux favoris avec le pouvoir sortant de la Ligue musulmane du Pakistan (N). Imran Khan établit d'ailleurs à l'occasion de celles-ci un virage plus conservateur, indiquant par exemple vouloir sauvegarder la loi interdisant le blasphème. Ses opposants lui reprochent de vouloir ainsi s'attirer le vote des conservateurs religieux. En revanche, son programme accorde une place signifiative à l'écologie et il promet des investissements dans l'éducation et la santé.

Durant la campagne, le clan Sharif accuse la puissante armée pakistanaise de comploter contre lui et de favoriser le PTI, alors que certains médias et fonctionnaires notent une répression à l'encontre du parti sortant et dénoncent des censures. Le , il arrive largement en tête des législatives mais sans obtenir de majorité absolue, bien que ses rivaux dénoncent des fraudes électorales. Il entame alors des négociations pour former un gouvernement de coalition avec des petits partis et des indépendants.

Le , le PTI annonce avoir trouvé un accord en vue de former un gouvernement de coalition, ralliant des candidats indépendants, la Ligue musulmane du Pakistan (Q), le Parti baloutche Awami et la Grande alliance démocratique ainsi que le Mouvement Muttahida Qaumi. Imran Khan reçoit le  l'investiture de l'Assemblée nationale par  favorables, soit quatre de plus que la majorité requise. En arrivant au pouvoir, il interrompt l'alternance traditionnelle entre le Parti du peuple pakistanais et les factions de la Ligue musulmane du Pakistan, notamment celle de Nawaz.

Contestation d'Imran Khan par l'opposition

Fazal-ur-Rehman, dirigeant du parti islamiste JUI-F prend la tête d'une manifestation anti-gouvernementale de  partisans en novembre 2019. Le , le Mouvement démocratique pakistanais est fondé par la Ligue musulmane du Pakistan (N) et le Parti du peuple pakistanais (PPP) ainsi que neuf autres partis de l'opposition parmi ses membres. Fazal-ur-Rehman est nommé à la tête de l'alliance, un choix consensuel alors qu'il évite de choisir entre les deux principaux partis.

Le mouvement mène différentes actions à travers les quatre provinces du pays, souvent dirigées par le chef du PPP Bilawal Bhutto Zardari et la vice-présidente de la Ligue Maryam Nawaz Sharif. Son premier rassemblement le 16 octobre 2020 à Gujranwala regroupe jusqu'à  sympathisants dans le stade de la ville. Un second rassemblement mené le 18 octobre à Karachi réunit entre  personnes selon les autorités et  selon le PPP. Le mouvement rassemble ensuite près de  personnes à Quetta le 25 octobre, sous la surveillance de . Le 22 novembre, c'est à Peshawar que le mouvement mène sa quatrième action en revendiquant  participants. Le 30 novembre, un nouveau rassemblement à Multan est mené par Maryam Nawaz et Asifa Zardari, sœur de Bilawal.

Le mouvement démocratique pakistanais critique le pouvoir exorbitant des militaires au Pakistan, réclame des élections anticipées en 2021 et le départ du gouvernement d'Imran Khan, « choisi par l'armée » selon l'alliance. Il dénonce des fraudes lors des élections législatives de 2018. Si selon les observateurs internationaux, les militaires n'ont pas directement interféré dans le processus de vote, de nombreux analystes estiment qu'ils ont activement soutenu certains partis et isolé leurs détracteurs. Dans une charte en douze points, le mouvement demande notamment l'indépendance du Parlement et de la justice, la liberté de la presse, une réforme électorale et la fin de l'interférence de l'armée.

Imran Khan dénonce le mouvement comme un chantage de ses dirigeants, qui chercheraient selon lui à échapper aux poursuites pour corruption et à obtenir une amnistie, à l'instar de l'ordonnance nationale de réconciliation de 2007. Le clan Sharif, dont Nawaz Sharif, son frère Shehbaz Sharif et sa fille Maryam Nawaz Sharif font ainsi l'objet de poursuites depuis les révélations des Panama Papers, alors que le premier est en « exil » à l'étranger et le second emprisonné.

Effondrement de la coalition au pouvoir

Dans le contexte d'une crise économique persistante, le gouvernement du Premier ministre Imran Khan, élu après les élections de 2018, fait face à des critiques de plus en plus virulentes de la part de ses partenaires de coalition. Le , l'unique député du Jamhoori Wattan annonce quitter la coalition gouvernementale. Le lendemain, quatre des cinq députés du Parti baloutche Awami, un allié clé du parti au pouvoir, annoncent à leur tour rejoindre les rangs de l'opposition. Le 30 mars, les sept élus du Mouvement Muttahida Qaumi et ses deux ministres fédéraux quittent également l'alliance.

Imran Khan accuse l'opposition d'être manipulée par les États-Unis, qui lui reprocherait sa visite à Vladimir Poutine en Russie le , premier jour de l'invasion russe de l'Ukraine en 2022, ainsi que sa neutralité dans le conflit. Il met notamment en avant une prétendue « lettre de menace » envoyée par des diplomates américains indiquant que les relations entre les deux pays dépendront du résultat de la motion de censure. Les États-Unis démentent toute ingérence. L'opposante Maryam Nawaz Sharif dénonce un faux du Premier ministre, qui chercherait à s'attirer les faveurs de l'opinion publique en se posant comme le défenseur des intérêts nationaux.

Déroulement

Tentative de censure du gouvernement

Le 28 mars, 161 députés de l'opposition menés par leur chef à l'Assemblée nationale Shehbaz Sharif déposent une demande de censure contre le gouvernement. Le 3 avril, au début de la session de l'Assemblée nationale, le ministre de l'Information Fawad Chaudhry a pris la parole en déclarant que la loyauté envers l'État était le devoir fondamental de tout citoyen en vertu de l'article 5 de la Constitution. Il a réitéré les affirmations antérieures d'Imran Khan selon lesquelles un complot étranger avait été ourdi pour renverser le gouvernement. Chaudhry a ensuite appelé le vice-président à décider de la constitutionnalité de la motion de censure. Par conséquent, Suri a qualifié la motion de violation de l'article 5 de la Constitution en raison d'un « complot étranger » à l'appui de la motion. Peu de temps après, Khan, dans un discours à la nation, a annoncé qu'il avait conseillé au président Arif Alvi de dissoudre les assemblées à la suite du rejet de la motion de censure à son encontre. Ainsi, le même jour, le Président a dissous l'Assemblée nationale en vertu de l'article 58 de la Constitution.

Le 4 avril, le Secrétariat du gouvernement a publié une notification indiquant qu'Imran Khan avait « cessé d'occuper le poste de Premier ministre du Pakistan avec effet immédiat ». Cependant, selon une notification publiée par le bureau du président le même jour, Imran Khan continuera d'exercer ses fonctions de Premier ministre jusqu'à la nomination d'un premier ministre par intérim.

Élection du ministre en chef du Pendjab

Décision de la Cour suprême
La décision de dissoudre l'assemblée est particulièrement controversée en raison de la mention explicite dans l'article 58 du fait qu'un Premier ministre « contre lequel un avis de résolution de vote de défiance a été donné à l'Assemblée nationale mais n'a pas été voté » n'a pas le pouvoir mentionné ci-dessus de conseiller au Président de révoquer l'Assemblée. Plus tard dans la journée, un banc de trois membres de la Cour suprême comprenant le juge en chef du Pakistan  ainsi que les juges  et  a déclaré que la juridiction examinerait les actions du vice-président. Le même jour, la coalition d'opposition du Mouvement démocratique pakistanais a tenu une session non-officielle à l'Assemblée nationale après que la chambre a été ajournée et a passé le vote de défiance contre Imran Khan, le déclarant réussi avec 197 voix pour 172 nécessaires.

La Cour suprême examine du 3 au 7 avril un recours déposé par l'opposition. Le 7 avril, elle déclare inconstitutionnelle le rejet de la motion de censure et invalide par conséquent la dissolution, à l'unanimité des cinq juges. La Cour ordonne également à l'Assemblée nationale de se réunir le 9 avril pour voter la motion de censure.

Renversement d'Imran Khan

Imran Khan est finalement renversé par la motion de censure, votée le lendemain peu après minuit par 174 députés, soit deux voix de plus que le minimum requis. Ce vote fait suite à la démission du président et du vice-président de l'Assemblée. Alors que la session chaotique avait débuté la veille à 10 heures du matin, elle a été ajourné à plusieurs reprises, alors que des députés des deux camps se sont échangés des invectives et que des ministres ont retardé le vote par des discours-fleuve en guise d'obstruction parlementaire.

L'ex-premier ministre est cependant toujours populaire auprès de larges pans de la population, et ceux-ci se rassemblent à la demande de l'homme politique.

Conséquences

Formation d'un nouveau gouvernement

L'Assemblée nationale se réunit dès le  pour élire un nouveau Premier ministre. Shehbaz Sharif se présente pour succéder à Imran Khan en tant que candidat commun de l'opposition. Face à lui, le ministre des Affaires étrangères d'Imran Khan, Shah Mehmood Qureshi, tente de lui faire barrage. Finalement, les soutiens d'Imran Khan boycottent massivement la session, au cours de laquelle Shehbaz Sharif est élu sans opposition avec 174 voix en sa faveur, sur un total de 342 sièges, soit deux de plus que la majorité absolue.

Notes et références

Avril 2022
2022 au Pakistan
Crise politique

Crise politique de 2022 au Pakistan


An Heteropsis duckeana in uska species han Liliopsida nga ginhulagway ni M.L.Soares. An Heteropsis duckeana in nahilalakip ha genus nga Heteropsis, ngan familia nga Araceae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Heteropsis (Araceae)

Heteropsis duckeana


5865 Qualytemocrina este un asteroid din centura principală de asteroizi.

Descriere
5865 Qualytemocrina este un asteroid din centura principală de asteroizi. A fost descoperit pe  la Observatorul Kleť de Antonín Mrkos. Asteroidul prezintă o orbită caracterizată de o semiaxă mare de 2,41 ua, o excentricitate de 0,13 și o înclinație de 7,6° în raport cu ecliptica.

Vezi și
 Lista planetelor minore: 5001-6000
 Centura de asteroizi

Referințe

Obiecte astronomice descoperite în 1984
Centura de asteroizi

5865 Qualytemocrina


Caponioidea es una superfamilia de arañas araneomorfas, constituida por dos familias de arañas habitualmente con seis ojos.
 Caponiidae: 15 géneros, 84 especies (algunas especies tienen dos o cuatro ojos)
 Tetrablemmidae: 30 géneros, 142 especies

Véase también
 Anexo:Especies de Caponiidae
 Anexo:Especies de Tetrablemmidae
 Taxonomía de las arañas

Referencias
 Platnick, Norman I. (2012): The world spider catalog, version 12.5. American Museum of Natural History.
 Texas A&M University, Department of Entomology - Synopsis of the described Araneae of the World.

Enlaces externos

Caponioidea

Caponioidea


La Fédération Spirite Internationale (F.S.I) en français, International Spiritualists' Federation (I.S.F) en anglais et Federacíon Espiritísta Internacional (F.E.I) en espagnol, est une association internationale créée en 1923 ayant pour but d'unifier les mouvements spirites et spiritualistes dans le monde.

Aujourd'hui, il s'agit d'une organisation internationale anglophone de soutien des églises spiritualistes, avec un accent particulier sur celles basées dans des pays qui ne soutiennent pas le spiritualisme comme religion.

Histoire

La genèse
C'est d'abord lors du congrès international spirite de Barcelone en 1888 qu'émerge le besoin de fédéraliser le spiritisme à une échelle internationale. D'ailleurs, dès 1910, où le Bureau International du Spiritisme de Genève est également fondé, une première structure du nom de "La Fédération Spirite Internationale" sera annoncée au Journal Officiel, même si c'est bien à Liège que se dessinera la future institution.

Il faudra attendre le premier Congrès Spirite Universel de Liverpool de 1912 pour qu'une commission mandatée par l'office genevois la fonde. Bien que ralentie par la Première Guerre mondiale, ses statuts seront rendus public au Premier Congrès Spirite International de Liège du 26 au 28 août 1923. Il y est décidé de son installation à Paris, de son fonctionnement et de ses moyens de financement.

C'est le 24 août 1926 que ses statuts seront publiés au Journal Officiel, avec pour objet .

À sa création, Jean Meyer proposant qu'elle soit domiciliée à la Maison des Spirites, l'organisation lémanaise est assimilée à l'Office International des Relations Spirites, chargé des publications officielles dans , l'affiliant par la même occasion à l'Union des associations internationales.

La structure respectant certains points du comité central des vœux d'Allan Kardec, elle en fera aussi la promotion de ses ouvrages, comme au congrès de 1928.

Dans les éditions de la Revue Spirite de la première moitié du , il apparaît que la fédération englobe tant des fédérations d'églises spiritualistes étatsuniennes que des fédérations promouvant la doctrine d'Allan Kardec, comme dans les pays latino-américains, voire des groupes d'études métapsychiques. Dès l'année 1910, le Bureau International du Spiritisme informait déjà des différences entre les spirites de langues germaniques et romanes. Les uns se référant au point de vue de  et les autres de Kardec.

Les congrès spirites internationaux
C'est à l'occasion des congrès que des résolutions relatives à la définition du spiritisme et des choix d'actions à mener pour les années à venir sont prises. Aussi, il s'agit pour ses membres d'informer leurs consœurs des avancées dans leurs travaux, des difficultés et des dénouements de leurs actions.

Le Congrès de Paris en 1925
L'assemblée aura été particulièrement notable en raison de la présence et de la conférence de Sir Arthur Conan Doyle, par l'écho qui en aura été fait dans Le Petit Journal, Le Journal et Le Matin, de la présence de 37 délégations, de son adhésion, le 6 septembre, au Congrès universel pour la Paix et à l'Union Internationale des Sociétés de la Paix et, pour finir, une exposition d'arts spirite (photographies, scultpures, gravures, peintures, dessin, livres, manuscrits, etc). Un hymne spirite proposé par Pascal Forthuny sera choisi comme symbole, même si la question d'un emblème aura été écartée.

En conclusion de ce rassemblement, le spiritisme est défini comme une philosophie reposant sur des données scientifiques ainsi que sur l'existence de Dieu et de l'âme reliée au corps par le périsprit, l'immortalité de l'âme en vue de son évolution par des stages de vie progressif, la responsabilité individuelle et collective entre tous les êtres vivants, cette définition sera complétée à chaque congrès. Il est à noter que l'avant dernier point était sujet à des désaccords entre les spirites anglais et français ; les premiers considérant que la réincarnation n'avait pas lieu, alors que pour les seconds oui . De plus, cet évènement aura été l'occasion de préciser les rapprochements et les différences existantes entre les spirites qui considèrent l'intelligence à la source des phénomènes comme provenant des défunts, et les métapsychistes pour qui elle ne serait due qu'à une force inconnue.

Le Congrès de Londres en 1928
Ce congrès aura été l'occasion pour les spirites francophones et anglophones de s'accorder sur les questions de réincarnation, comme étant la continuité de la « conscience individuelle », terme rejeté en 1925 au profit de l'« âme », après la vie présente, ainsi que des conditions légales d'exercice de la médiumnité guérissante et des questions de protection juridique des médiums.

Le Congrès de La Haye en 1931
L'assemblée s'accorde pour que les fédérations nationales participent à l'instruction et à l'élaboration de la recherche métapsychique, en particulier sur les questions de médiumnité guérissante, développer un catéchisme spirite sur le modèle des organisations anglo-saxonnes et latino-américaines, accepter l'adhésion de l', militer pour le désarmement et la paix universelle et l'adoption d'un insigne.

Le Congrès de Barcelone en 1934
Cinquante ans après le Congrès universel de 1888 se tenait le quatrième congrès de la FSI, du 1er au 10 septembre 1934 ; un mois avant la grève générale révolutionnaire de 1934 qui surviendra en Catalogne et un mois après la création du Troisième Reich allemand. Le contexte politique et économique de l'époque transparaît dans ce que disent les intervenants.

Hubert Forestier, alors président de la FSI, et le professeur Asmara, président d'honneur du congrès, interpelleront l'assemblée sur les conséquences des inimitiées et des guerres qu'engendrent les nationalismes et sur une orientation à donner au spiritisme sur ces questions d'un point de vue moral et social. Le congrès proposant que soit développé le concept de « spiritualisme dialectique ».

Le Congrès de Glasgow en 1937
Lors de cette manifestation, qui se tint du 4 au 10 septembre, 27 délégations de différents pays étaient venus, dont 14 d'organisations membres de la FSI. Elle se distinguera des précédentes éditions par un débat mettant en évidence le nombre de britanniques acquis à l'idée de la réincarnation, alors encore en débat entre les spirites et les spiritualistes moderne anglo-saxons. Aussi, seuls deux commissions, l'une Scientifique et l'autre Philosophique, seront mandatés. De plus, à sa clotûre, il ne fut décidé d'aucun pays pour la tenue d'un septième congrès.

À la veille de la Seconde Guerre Mondiale, le spiritisme sera définit en ces termes :

L'après guerre
Durant la Seconde Guerre Mondiale, les travaux de la fédération sont arrêtés. La Maison des Spirites est réquisitionnée dès l'Occupation, saccagée, de nombreux documents sont détruits. Durant la guerre, la fédération spirite argentine projette de former la  qu'elle fonde au mois d' avec l'aide des fédérations du Brésil, Chili, Cuba, Équateur, États-Unis, Honduras, Mexique, Porto Rico et Uruguay.

Ce dynamisme sur le continent américain finit par traverser l'Atlantique. En août 1947, la  invite à Bournemouth les organisations scandinaves, du Canada, de l'Afrique du Sud, de l'Autriche, de la France, de la Belgique, de l'Italie, de la Grèce et de la Finlande, dans le but de remettre leurs fédérations sur pied. L'Union spirite française fera remarquer dans son organe de presse qu'une nouvelle étape est franchie pour .

Un an plus tard, c'est à Londres que se tient le  Congrès Spirite International, trente nations y sont représentées. Pour permettre la rencontre et l'adhésion d'organisations non-spirites, tel que les caodaïstes, des groupes d'études métapsychiques et des Églises spiritualistes.

Bien que la majorité des membres continuent de se réclamer et de se référer à la doctrine spirite d'Allan Kardec, le spiritisme y est seulement redéfinit à l'aulne de la survivance de l'âme et de la communion des esprits avec les vivants. Là où l'amélioration morale et les réincarnations successives en sont des concepts consubstantiels, les questions de « philosophie » et de « charité » sont laissées à l'appréciation des adeptes.

De plus, les bureaux de la FSI déménagent dans la capitale anglaise où d'éminents membres de la fédération britannique occuperont des postes clés, publiant un nouveau bulletin fédéral, cette fois-ci anglophone, , qui connaîtra certaines traductions en français dans les années 1950.

Cette concorde spiritualiste ne dure qu'un temps. La  qui défend  un spiritisme laïc (devenue en 2016 CEPA - Association Spirite Internationale) finit par quitter la FSI dans la seconde moitié du . La FSI finissant par représenter principalement des Églises spiritualistes modernes. En 1992, au lieu de se rapprocher de la FSI, des spirites défendant un spiritisme religieux fonderont le Conseil Spirite International.

Fonctions actuelles
Elle étudie et promeut la compréhension des phénomènes psychiques d'un point de vue scientifique et philosophique, en reconnaissant l'existence d'une force de vie créatrice, l'existence d'un lien spirituel entre toutes les formes de vie et la survie de la mort physique par l'esprit humain individuel ; faire connaître la philosophie et les phénomènes spirites/spiritualistes tout en reconnaissant les différences d'interprétation dans les différents pays en raison de facteurs culturels. La Fédération compterait des membres dans presque 35 pays.

Chaque année, elle parraine la « Semaine fraternelle » consacrée à l'enseignement spirituel, aux expériences, à la relaxation, aux conférences, aux cours et aux séminaires ; elle organise des équipes d'enseignement pour visiter divers pays afin d'élever les normes en matière de guérison spirituelle et de présentation des philosophies spiritualistes ; et gère un forum scientifique pour encourager la recherche sur la médiumnité, la guérison et la philosophie spirituelle.

Liens externes

Bibliographie

Notes et références

Association ou organisme ayant son siège au Royaume-Uni

Fédération spirite internationale


هولشتاين غوتورب أو شليسفيغ هولشتاين غوتورب اسم تاريخي يشير إلى دوقيات شليسفيغ وهولشتاين التي يحكمها دوقات شليسفيغ - هولشتاين - غوتورب. أجزاء أخرى من الدوقيات يحكمها ملك الدنمارك. تقع أراضي غوتورب حالياً في الدنمارك وألمانيا. كانت قلعة غوتورب بمدينة شليسفيغ في دوقية شليسفيغ المقر الرئيسي للدوقات . غوتورب أيضا اسم العائلة المالكة التي تولت عدة عروش . لهذا السبب، يستخدم علماء الأنساب والمؤخون اسم غوتورب - هولشتاين للإشارة إلى هذه السلالة.

التاريخ
في عام 1544 تم التنازل عما يسمى "ثلث الدوقية" لأدولف الابن الثالث لـ فريدريك الأول ملك الدنمارك والنرويج والأخ الأصغر غير الشقيق للملك كريستيان الثالث ملك الدنمارك والنرويج، وبالتالي فإن أسرة هولشتاين-غوتورب تعتبر فرعاً من سلالة أولدنبورغ الممتدة، تقاسم دوقات هولشتاين-غوتورب السلطة لدوقيتي شليسفيغ وهولشتاين مع أقربائهم ملوك الدنمارك، وعلى هذا النحو كانوا في كثير من الأحيان حلفاء (عملاء عملياً) للسويديين أعداء الدنماركيين، تم إبرام هذا التحالف الطويل الأمد من خلال العديد من الزيجات الأسرية: تزوجت كريستينا من هولشتاين-غوتورب من كارل التاسع ملك السويد وكانا والدا العسكري المشهور الملك غوستافوس أدولفوس، وفي حين تزوجت هيدفيغ إليونورا من هولشتاين-غوتورب من الملك كارل العاشر غوستاف، وأما الدوق فريدرش الرابع تزوج من الابنة الكبرى للملك كارل الحادي عشر، وفي النهاية صعد الأمير أدولف فريدريك من هولشتاين-غوتورب على العرش السويدي في عام 1751، وأسس سلالة هولشتاين-غوتورب في السويد والتي حكمت البلاد حتى 1818.

بموجب معاهدة روسكيلدا (1658) ومعاهدة كوبنهاغن (1660)، حررت الدنمارك-النرويج غوتورب من روابطها الإقطاعية واعترفت بسيادة دوقاتها على أجزاء من دوقية شليسفيغ، في الواقع اعتبر سكان الدوقية مستقلين نسبيًا منذ أكثر من قرن، على الرغم من أن دوقية هولشتاين ظلت رسميًا إقطاعية للإمبراطورية، إلا أنهم بموجب المعاهدة، كان على دوقاتها مناصفة حكم الدوقيتين مع سيده الملك الدنماركي.

مسألة غوتورب
خلال حرب الشمال العظمى انحازت الدوقية إلى جانب السويد، وبعد الهزيمة احتلت القوات الدنماركية الأجزاء الشمالية من هولشتاين-غوتورب، ووفقًا لمعاهدة فريدريكسبورغ لعام 1720 توقف الدعم السويدي لغوتورب، مما جعل من المستحيل على الدوقات استعادة أراضيهم المفقودة في شليسفيغ وإطالة نزاعهم الأمدي مع ملك الدنمارك، بعد التسوية السلمية في عام 1721، فر الدوق كارل فريدرش إلى بلاط بطرس الأكبر إمبراطور الروسي، ولبعض الوقت كان الروس مهتمين بإعادة كارل فريدرش إلى أراضيه في شليسفيغ، بحيث أصبح كارل فريدرش متزوجًا من الدوقة الكبرى آنا ابنة بطرس الأكبر، تخلى بطرس الثاني وخلفاؤه عن سياسة جده بطرس الأكبر المتمثلة في دعم مطالبات دوقات هولشتاين-غوتورب، في الواقع أرادت روسيا أن يكون لها ميناء على ساحل البحر الشمالي، لذلك لم تكن بحاجة إلى شلسفيغ بل إلى صداقة الدوقات، ولكن من هذا الزواج ولد ابنه الوحيد كارل بيتر أولريش، ومنذ 1739 أصبح خليفته في أجزاء المتبقية من أراضيه هُناك، وأصبح أيضا وريثًا للعرش الروسي وفقًا لوصية إيكاترينا الأولى وخاصة عند اعتلاء خالته إليزافيتا التي لم يكن لديهم أبناء في عام 1741.

وأخيراً اعتلى كارل بيتر أولريش العرش الروسي تحت مسمى بطرس الثالث في عام 1762، وكان مصممًا على الاستيلاء على أراضيه في شليسفيغ من الدنمارك-النرويج وضمه إلى أراضيه المتبقية في هولشتاين، عندما أصبح إمبراطورًا في عام 1762، وقع على الفور سلحاً سخيًا مع بروسيا وبذلك انسحبت روسيا من حرب السبع سنوات من أجل التركيز بشكل كامل على الهجوم على الدنمارك مع بروسيا. وأثارت هذه الخطوة غضب الرأي العام الروسي، إذ اعتبرت خيانة لتضحيات روسيا في الحرب، فضلاً عن تعريض المصالح الوطنية للخطر، وفي الوقت نفسه تحرك الجيش الدنماركي على عجل وعبر الحدود حتى مكلنبورغ لتجنب غزو هولشتاين، والاستعداد للمعركة، وقف الجيشان على بعد أقل من 30 كيلومترًا من بعضهما البعض عندما وصلت الأخبار من سانت بطرسبرغ فجأة إلى الجيش الروسي تفيد بأن بإطاحة الإمبراطور من قبل زوجته التي اعتلت العرش الآن حتى مسمى الإمبراطورة إيكاترينا الثانية، كان أحد إجراءاتها الأولى هو إلغاء الحرب ضد الدنمارك وأي مطالبات إقليمية واستعادة العلاقات الطبيعية.

كان نجله الوحيد بافل دوق هولشتاين-غوتورب الجديد قاصرًا تحت وصاية والدته الإمبراطورة، لاحقاً في 1773 بموجب معاهدة تسارسكوي سيلو تنازلت الإمبراطورة بالنيابة عن ابنها عن أي المطالبات الإقليمية في أراضي هولشتاين-غوتورب التي لا تزال تحت سيطرة الدنمارك، وأيضا تنازلت عن جزء المتبقي من الدوقية التي كان يحتفظ به زوجها، وفي المقابل حصلت على كونتية أولدنبورغ وكونتية دلمنهورست الألمانية، ارتقت عام 1776 إلى دوقية أولدنبورغ كانت تابعة لإمبراطورية الرومانية المقدسة، مُنحت الدوقية لابن عم جد بافل وخالها الثاني الأمير الأسقف لوبيك المسن رئيس الفرع الأصغر من عائلة هولشتاين-غوتورب، وبذلك تم وضع حد لمسالة غوتورب التي ولدت الكثير من الصراعات بين القوى الشمال.

اعتلى آل هولشتاين-غوتورب العديد من العروش الأوروبية، أدت سياسة الأسرة الحاكمة لدوقات هولشتاين-غوتورب إلى ظهور العديد من الفروع، السلالة السويدية التي حكمت السويد منذ 1751 حتى 1818 والنرويج منذ 1814 حتى 1818، وفي 1863 أصبحت أسرة شليسفيغ-هولشتاين-سوندربورغ-غلوكسبورغ ذات الصلة والمنحدرة من كريستيان الثالث ملك الدنمارك والنرويج - أفرادها ملكًا للدنمارك واليونان ، ومنذ عام 1905 ملوك النرويج، وفي 2022 ارتقى أحد أفراد من الناحية البيولوجية إلى العرش البريطاني ودول الكومنولث الرابعة عشر.

في حين أصبح فرع لوبيك الدوقات الأوائل ثم دوقات أولدنبورغ الكبار لاحقًا منذ 1773 حتى 1918، بينما حكم الفرع الأكبر روسيا لفترة وجيزة في عام 1762 ثم مرة أخرى منذ 1796 حتى 1917 (بينما في 1762-1796 كانت تحكمها أرملته وابنة عمته من الدرجة الثالثة، بحيث تنتسب والدتها إلى فرع لوبيك)؛ على الرغم من أن أعضاء هذه العائلة كانوا يحكمون روسيا، إلا أنهم كانوا يُطلق عليهم عادةً اسم رومانوف، أو نادرًا هولشتاين-غوتورب-رومانوف.

دوقات شليسفيغ-هولشتاين-غوتورب
دوقات شليسفيغ وهولشتاين في جوتورب:

 1544–1586: أدولف.
 1586–1587: فريدرش الثاني.
 1587–1590: فيليب.
 1590-1616: يوهان أدولف.
 1616-1659: فريدرش الثالث.
 1659-1694: كريستيان ألبرشت.
 1694-1702: فريدرش الرابع.
 1702-1720: كارل فريدرش.

دوقات هولشتاين-غوتورب في كيل:

 1720-1739: كارل فريدرش.
 1739–1762: كارل بيتر أولريش (لاحقًا بيتر الثالث إمبراطور روسيا)
 1762–1773: بول (الإمبراطور 1796–1801)؛ في 1773 بدل المطالبة بدوقية أولدنبورغ.

حملة اللقب دوقات هولشتاين-غوتورب اسمياً في سانت بطرسبرغ (آل هولشتاين-غوتورب-رومانوف):

 1773–1801: بول (الإمبراطور 1796–1801)
 1801-1825: ألكسندر الأول إمبراطور روسيا.
 1825–1831: الدوق الأكبر قسطنطين بافلوفيتش الروسي.
 1831-1856: نيكولاي الأول إمبراطور روسيا.
 1856-1881: ألكسندر الثاني إمبراطور روسيا.
 1881-1894: ألكسندر الثالث إمبراطور روسيا.
 1894-1918: نيكولاي الثاني إمبراطور روسيا.
 1918: أليكسي نيكولاييفيتش، تساريفيتش روسيا (عند مقتل الإمبراطور وعائلته، كان من المفهوم أن الإمبراطور كان أول من مات، لذلك أصبح تساريفيتش أليكسي لفترة وجيزة دوقًا فخريًا) [ بحاجة لمصدر ]
 1918-1938: كيريل فلاديميروفيتش، دوق روسيا الأكبر (بعد مقتل الإمبراطور وتساريفيتش في عام 1918، انتقل اللقب إلى الفرع الأكبر الباقي من عائلة رومانوف)
 1938-1992: فلاديمير كيريلوفيتش، دوق روسيا الأكبر (مع وفاته، مخلف ورائه ذرية أنثوية فقط، وبالتالي يجب أن ينتقل اللقب إلى العضو الذكر الأكبر من أسرة رومانوف-هولشتاين-غوتورب، لهذا أصبحت قضية متنازع عليها!).

شجرة النسب

مراجع

أدواق هولشتاين-غوتورب
ألقاب دنماركية نبيلة
أولدنبورغ
تاريخ الدنمارك الجغرافي
ولايات وأقاليم سابقة في شلسفيغ-هولشتاين
أسرة هولشتاين - غوتورب

أسرة هولشتاين-غوتورب


Bazilika u Žitomislićima je starokršćanska bazilika. Njeni su ostatci danas u Žitomislićima, kod grada Mostara.

Područje Žitomislića naseljeno je još u starorimsko doba. Ranokršćanska bazilika sagrađena je u 5. ili 6. stoljeću.

Izvori

Kršćanski vjerski objekti u Bosni i Hercegovini
Katoličke crkve u Bosni i Hercegovini
Bazilike u Bosni i Hercegovini
Rimski arheološki lokaliteti u Bosni i Hercegovini

Bazilika u Žitomislićima


La classe Bävern (« Castor » en suédois) était une classe de trois sous-marins de la marine royale suédoise, livrés en 1920.

Conception
Ces navires à double coque ont été fabriqués en Suède sous licence acquise auprès d'AG Weser à Brême. De cette façon, le savoir-faire sous-marin allemand a été transféré en Suède. Cependant, la classe s'inspirait du type français Maxime Laubeuf et avait une hélice à vis cylindrique. Les navires emportaient huit torpilles et avaient une autonomie d'environ  marins. C'étaient les premiers sous-marins suédois capables de rester en immersion pendant plus de . Les sous-marins de type Bävern étaient de  et devaient résister à des obus blindés.

Historique
La classe se composait initialement de trois bateaux : les ,  et . Tous ont été désarmés lorsque la Seconde Guerre mondiale a éclaté et ils ont ensuite été remis en service, mais ils étaient obsolètes et ils ont été mis au rebut avant la fin de la guerre.

En 1925, le bateau  a été ajouté, qui était basé sur la classe Bävern et est devenu le premier sous-marin mouilleur de mines du pays. Il avait la construction de la coque de type Bävern et avait en grande partie les mêmes dimensions. Même l'équipement mécanique et électrique était identique à la classe Bävern. Conservant l'armement de torpilles et d'artillerie de la classe Bävern, le Valen a également reçu  de mines avec  à l'extérieur de la coque sous pression. En outre, une mitrailleuse lourde de  a été ajoutée. Le Valen s'est avéré être une conception réussie et avait de bonnes performances. Il a été en service pendant les années de contingence jusqu'à l'automne 1943, quand il a été désarmé pour être mis hors service l'automne suivant.

Navires de la classe

Notes et références

Bibliographie
 .
 .

Voir aussi

Liens externes
 .
 .

Articles connexes
 Liste des sous-marins de la Suède

Classe de sous-marin de la Marine royale suédoise

Classe Bävern


As leis que regem os direitos de lésbicas, gays, bissexuais e transgêneros (LGBT) são complexas nas Américas e a aceitação de pessoas LGBT varia muito. O casamento entre pessoas do mesmo sexo é legal no Canadá desde 2005, na Argentina desde 2010, no Brasil e no Uruguai desde 2013, nos Estados Unidos desde 2015, na Colômbia desde 2016, no Equador desde 2019, na Costa Rica desde 2020 e no Chile, em Cuba e no México desde 2022.

Entre os estados não independentes, o casamento entre pessoas do mesmo sexo também é legal na Groenlândia, nos Territórios Ultramarinos Britânicos das Ilhas Malvinas e nas Ilhas Geórgia do Sul e Sandwich do Sul, todos os territórios franceses (Guadalupe, Martinica, São Bartolomeu, Guiana Francesa, São Martinho e São Pedro e Miquelão), e na Caraíbas Neerlandesas, enquanto os casamentos realizados na Holanda são reconhecidos em Aruba, Curaçau e Sint Maarten. Mais de 800 milhões de pessoas vivem em nações ou territórios nas Américas onde o casamento entre pessoas do mesmo sexo é legal.

Em janeiro de 2018, a Corte Interamericana de Direitos Humanos decidiu que a Convenção Americana sobre Direitos Humanos reconhece o casamento entre pessoas do mesmo sexo como um direito humano. Isso tornou a legalização de tais sindicatos obrigatória nos seguintes países: Barbados, Bolívia, Chile, Costa Rica, República Dominicana, Equador, El Salvador, Guatemala, Haiti, Honduras, México, Nicarágua, Panamá, Paraguai, Peru e Suriname. Argentina, Brasil, Colômbia e Uruguai também estão sob a jurisdição do tribunal, mas já tinham casamento entre pessoas do mesmo sexo antes da decisão ser proferida.

Além disso, algumas outras nações têm leis que reconhecem uniões civis de pessoas do mesmo sexo, como Bolívia e as Ilhas Cayman.

No entanto, outras seis nações ainda têm punições criminais por "sodomia" em seus livros de estatuto. Esses oito países são Dominica, Santa Lúcia, São Vicente e Granadinas, Granada, São Cristóvão e Neves e Guiana, o último dos quais fica no continente da América do Sul e o restante são ilhas do Caribe. Eles são todos ex-partes das Índias Ocidentais Britânicas.

Religião e aceitação LGBT
Os colonos britânicos, franceses, espanhóis e portugueses, que colonizaram grande parte das Américas, trouxeram o cristianismo da Europa. Em particular, a Igreja Católica Romana e os Protestantes, que se opõem ao reconhecimento legal das relações homossexuais seguidas pela Igreja Ortodoxa Oriental, a Igreja Metodista, e algumas outras denominações do protestantismo clássico, como a Igreja Reformada na América e a Igreja Batista Americana,  bem como organizações e igrejas evangélicas conservadoras, como a Evangelical Alliance e a Convenção Batista do Sul.

Legislação por país ou território

Ver também

 Direitos LGBT na Ásia
 Direitos LGBT na Oceania
 Travesti

Direitos LGBT
!Mais Teoria da História na Wiki (LGBTQIA+)

Direitos LGBT nas Américas


Autochton es un género de lepidópteros ditrisios de la subfamilia Eudaminae  dentro de la familia Hesperiidae.

Especies

 Autochton bipunctatus
 Autochton cellus
 Autochton cincta
 Autochton integrifascia
 Autochton itylus
 Autochton longipennis
 Autochton neis
 Autochton pseudocellus
 Autochton reflexus
 Autochton siermadror
 Autochton sulfureolus
 Autochton vectilucis
 Autochton zarex

Referencias

Natural History Museum Lepidoptera genus database

Enlaces externos

 http://www.tolweb.org/Eudaminae

Eudaminae

Autochton


Tze Chun est un réalisateur, scénariste et producteur de télévision né le  à Chicago en Illinois.

Carrière

Filmographie

Scénariste
 2006 : Back to the Front
 2006 : Windowbreaker
 2006 : Document
 2007 : Cold Feet, Wet Dreams, and the Kitchen Sink
 2008 : Cashmere Mafia (1 épisode)
 2009 : Children of Invention
 2010 : Futurestates (1 épisode)
 2013 : Quand tombe la nuit
 2014-2016 : Once Upon a Time (18 épisodes)
 2016-2019 : Gotham (21 épisodes)
 2020 : Little America (1 épisode)
 2022 : Gremlins: Secrets of the Mogwai (10 épisodes)

Réalisateur
 2006 : Back to the Front
 2006 : Windowbreaker
 2006 : Document
 2007 : Cold Feet, Wet Dreams, and the Kitchen Sink
 2009 : Children of Invention
 2010 : Futurestates (1 épisode)
 2013 : Quand tombe la nuit
 2020 : Little America (1 épisode)

Producteur
 2017-2019 : Gotham (26 épisodes)
 2022 : Gremlins: Secrets of the Mogwai (10 épisodes)

Notes et références

Liens externes

Naissance à Chicago
Naissance en mars 1980
Réalisateur américain
Scénariste américain
Producteur américain de télévision

Tze Chun


Sisorinae es una de las dos subfamilias de peces de la familia Sisoridae (la otra es Glyptosterninae).
Incluye los géneros Ayarnangra, Bagarius, Gagata, Gogangra, Nangra y Sisor.

Referencias

Enlaces externos

 Subfamilia Sisorinae
 World Register of Marine Species
 A phylogenetic analysis of the Asian catfish family Sisoridae

Sisorinae


Marea zidire este un film românesc din 1974 regizat de Ion Truică.

Prezentare

Note

Legături externe

Vezi și
 1974 în film

Filme românești
Filme în limba română
Filme din 1974
Filme de animație

Marea zidire


Hybe Co., Ltd. (Hangul: 하이브, stilizată ca HYBE Corporation; până în Martie 2021 numită Big Hit Entertainment Co., Ltd.) este o companie sud-coreeană înființată în 2005 de către Bang Si-hyuk. Operează ca și casă de discuri, agenție de talente, companie de producție muzicală și organizator de evenimente. Compania are multiple diviziuni, inclusiv Big Hit Music, Source Music, Pledis Entertainment, Belift Lab și KOZ Entertainment, cunoscute colectiv sub numele de HYBE Labels.

Istorie

2005–2021: Big Hit Entertainment Co., Ltd.
Big Hit Entertainment a fost fondată pe 1 Februarie 2005 și a semnat trio-ul vocal 8Eight, în 2007. În 2010, compania a semnat un contract de cooperare cu JYP Entertainment, pentru management-ul trupei de băieți 2AM. În acel an, Bang Si-hyuk l-a recrutat pe Kim Nam-joon ca și primul membru al BTS și a lansat audiții naționale pentru a îi alege ceilalți membri ai grupului. BTS și-a făcut debutul pe 13 Iunie 2013.

În 2012, compania a semnat-o pe cântăreața Lim Jeong-hee, iar împreună cu Source Music a format trupa de fete GLAM. Grupul a fost activ până în 2014, când a fost dizolvat datorită unui scandal cauzat de o membră, Kim Da-hee—Kim a fost condamnată la închisoare după ce a fost gasită vinovată de șantajarea actorului Lee Byung-hun.

După încheierea contractului dintre Big Hit și JYP, în Aprilie 2014, trei membri ai 2AM s-au întors la JYP, iar Lee Chang-min a rămas la Big Hit, pentru a-și continua cariera de solist și de membru al duo-ului Homme. În același an, 8Eight a fost desființat, după ce contractele lui Baek Chan și Joo Hee s-au terminat.

În Mai 2015, Lim Jeong-hee a părăsit agenția după expirarea contractului său, iar Signal Entertainment Group, o companie listată pe KOSDAQ, a achiziționat Big Hit pentru KR₩6 miliarde, printr-o datorie convertibilă. La începutul anului 2016, Big Hit Entertainment a încheiat legătura cu Signal, după decontarea obligațiunilor.

În Februarie 2018, Homme a fost desființat după ce contractul lui Changmin a ajuns la final. El a parăsit Big Hit pentru a-și începe propria agenție, în timp ce Lee Hyun a continuat ca solist. În August, Big Hit și CJ E&M au anunțat planul de a lansa o companie împreună. Numită Belift, compania va debuta o nouă trupă de baieți în 2020 și va fi deținută în proporție de 52% de CJ, cu 48% mergând către Big Hit. În Octombrie, membrii BTS și-au resemnat și prelungit contractele pentru încă șapte ani, iar în Decembrie, Big Hit a fost votată cea mai bună companie pentru investiții la Premiile Korea VC.

Big Hit și-a lansat cel de-al doilea grup de băieți, Tomorrow X Together (TXT), în Mai 2019. În aceeași lună, fostul CBO Lenzo Yoon Seok-jun a fost numit co-CEO, alături de Bang Si-hyuk. El se va ocupa de ocupa de afaceri, iar Bang se va concentra pe producția creativă.

În Iulie 2019, agenția a achiziționat Source Music, iar în August, firma de jocuri video Superb. Datorită platformelor Weverse și Weverse Shop, care au fost create de diviziunea beNX, Big Hit Entertainment a fost numită a patra cea mai inovativă companie internațională a anului 2020 de către Fast Company.

În Mai 2020, Big Hit a devenit acționar majoritar în Pledis Entertainment. A fost anunțat că agenția își va păstra independența, dar artiștii săi (cum ar fi trupele de băieți NU'EST și Seventeen) vor fi promovați pe o scară mai mare în afara Coreei de Sud. În Octombrie, Comisia de Comerț Echitabil (Fair Trade Commission/KFTC) a aprobat oficial achiziționarea. Luna următoare, Big Hit a anunțat cumpărarea KOZ Entertainment, o casă de discuri fondată de rapper-ul Zico.

În Ianuarie 2021, a fost raportat că Big Hit și beNX au investit o sumă combinată de ₩70 miliarde ($63 milioane) în YG Plus, o filială a YG Entertainment, ce activează în domeniul media și de publicitate. Ca urmare a unui parteneriat pentru distribuție dintre YG Entertainment și Big Hit, artiștii din YG se vor alătura platformelor Weverse. În același timp, a fost anunțat că Naver Corporation va investi ₩354,8 miliarde ($321 milioane) în beNX Inc.—achiziționând 49% din companie—și serviciul de video streaming V Live va fi transferat la această diviziune, pentru a fi dezvoltată o nouă platformă pentru comunitatea de fani. KFTC a aprobat fuziunea pe 13 Mai 2021, iar beNX și-a schimbat numele în Weverse Company.

Pe 17 Februarie, Big Hit și Universal Music Group (UMG) au anunțat un parteneriat strategic pentru diverse activități în  domeniul muzicii și tehnologiei. În fruntea acestei afaceri se află o întreprindere între Big Hit și Geffen Records—o casă de discuri emblematică a UMG—pentru crearea unei trupe de băieți globale printr-un program de audiție internațional, ce va fi difuzat in 2022. Grupul va fi semnat sub o nouă agenție bazată în Los Angeles. Big Hit se va ocupa de selectare și pregătirea participanților, iar UMG se va ocupa de producția muzicală, distribuție și marketing. În plus, mai mulți artiști UMG se vor alătura platformei Weverse, care îi găzduiește deja pe Gracie Abrams, New Hope Club, Alexander 23, Jeremy Zucker, PRETTYMUCH și MAX.

Pe 25 Februarie, Big Hit a anunțat o investiție de ₩4 miliarde ($3,6 milioane) în Supertone, o companie Al bazată în Coreea de Sud, care se specializează în crearea de voci hiper-realistice folosind tehnologie.

2021–prezent: Hybe Corporation
În a doua săptămână a lunii Martie, Big Hit a publicate planurile de rebranding într-o companie pentru divertisment și  platformă de lifestyle, sub numele de Hybe Corporation. Pe 19 Martie, printr-o conferință online, compania a prezentat restructurarea organizațională și a anunțat că "Big Hit Entertainment" (asociat cu operațiuni muzicale) va deveni Big Hit Music, o diviziune a noii filiale, Hybe Labels—redenumirea a fost subiectul unei ședințe a acționarilor care a avut loc pe 30 Martie. De asemenea, conferința a oferit o privire în interiorul recent finalizatului sediu al Hybe, aflat în Yongsan Trade Center, în Districtul Yongsan—compania s-a mutat oficial în clădire pe 22 Martie. Rebrand-ul a intrat în vigoare pe 31 Martie.

Pe 2 Aprilie, achiziția în procent de 100% de către Hybe America a Ithaca Holdings și toate activele sale, inclusiv SB Projects (care lucrează cu artiști precum Justin Bieber și Ariana Grande) și Big Machine Label Group, a fost anunțată. Hybe va investi ₩1,5 miliarde ($950 milioane) în Hybe America pentru a finanța cumpărarea și va plăti acționarilor Ithaca un total de $1,05 miliarde. BH Odyssey Merger Sub, o nouă divizie a Hybe America, va facilita achiziționarea, apoi va fi dizolvată. Acționar minoritar și investitor original, The Carlyle Group, își va vinde procentul deținut din Ithaca, iar afacerea include și management-ul, casa de discuri și serviciile de publicare pentru toți artiștii reprezentați de Hybe, SB și Big Machine. Scooter Braun se va alătura consiliului director al Hybe, iar Scott Borchetta va rămâne CEO al Big Machine.

Pe 27 Martie, Time a numit Hybe una dintre "100 cele mai influente companii în 2021". Lista "evidențiază întreprinderi care fac un impact extraordinar în jurul lumii"—Hybe Corporation a fost inclusă în secțiunea "Pionieri".

Pe 10 Mai, Showroom, o platformă de streaming japoneză, a anunțat un parteneriat de afaceri și capital cu Hybe, pentru a îmbunătății serviciile domestice și pentru a extinde accesul la conținutul japonez în Coreea de Sud, State Unite și la nivel global.

Hybe a fost adăugat la indexul MSCI Korea pe 12 Mai—indexul va fi actualizat pe 28 Mai.

Valoarea companiei și investiții
Inițial, Big Hit Entertainment a operat ca și companie privată, cu Bang Si-hyuk ca acționar majoritar. În Martie 2017, Netmarble, o companie coreeană de jocuri video pe telefon, a devenit al doilea cel mai mare acționar în companie (25,71%), după plata unei sume estimată de media la ₩201,4 miliarde ($191,8 milioane)—fondatorul Netmarble, Bang Joon-hyuk, este vărul lui Bang Si-hyuk. În Octombrie 2018, firma privată de investiții STIC Investments a obținut un procent nedezvăluit după o investiție de aproximativ ₩104 miliarde ($93 milioane).

În 2007, Big Hit avea patru angajați și era aproape de faliment, dar Bang a reușit să țină compania pe linia de plutire după succesul local al melodiei Without a Heart a trio-ului 8Eight, în 2009. Valoarea companiei a crescut de-a lungul anilor datorită popularității globale a grupului BTS.

În Martie 2018, Big Hit și-a publicat câștigurile pentru prima dată. Compania a raportat un venit de ₩92,4 miliarde ($82 milioane) și un profit brut de ₩32,5 miliarde ($29 milioane) pentru 2017. Valoarea Big Hit Entertainment a fost estimată la ₩700 miliarde ($624 milioane), dacă o Ofertă Publică Inițială (IPO) ar fi avut loc în acea lună, lucru care l-a făcut pe Bang Si-hyuk cel mai bogat om din industria de divertisment sud-coreeană, cu o avere de ₩350 miliarde ($314 milioane), datorită poziției sale de acționar majoritar. În Octombrie, valoare companiei se ridica la mai mult de ₩1 trilion ($900,9 milioane).

Succesul Big Hit Entertainment a fost atribuit stilului de management inovativ, mult mai asemănător cu al unei companii IT, decât cu al unei agenții de divertisment. Stilul acesta a devenit noul standard în industria K-pop; include folosirea pe scară largă a rețelelor de socializare pentru a captura interesul oamenilor și al transforma în vânzări, crearea de conținut multimedia legat de artiști și utilizarea deplină a puterii fanilor.

Documentele financiare publicate în Martie 2019 pentru anul precedent, au arătat o creștere de 132% în vânzări față de 2017, Big Hit având un venit de aproximativ ₩241,2 miliarde ($189,38 milioane). Profitul brut a înregistrat o creștere de 97% (₩64,1 miliarde sau $56,72 milioane), iar profitul net de 105% (₩50,2 miliarde sau $44,41 milioane).

În Iunie 2019, valoarea companiei era între ₩1,28–2,22 trilioane, iar în Martie 2020, crescuse până la ₩6 trilioane ($5 miliarde).

Big Hit a început planurile pentru a deveni o companie publică pe 21 Mai 2020 și a aplicat pentru o consultație pre-IPO cu Korea Exchange, lucru necesar în legea sud-coreeană pentru a putea depune dosarul pentru IPO. O săptămână mai târziu, compania a depus actele pentru o analiză a IPO-ului planificat. Pe 15 Octombrie, Big Hit a fost listată în indexul KOSPI și a început tranzacționarea de acțiuni.

În Februarie 2021, compania Big Hit a publicat primul raport financiar anual de când a devenit publică. Firma a avut un profit net de ₩86,2 miliarde ($77,6 milioane) în 2020, o creștere de 19,1% față de anul precedent. Profitul brut a crescut cu 44,3% (₩142,4 miliarde), iar vânzările cu 35,6% (₩796,3 miliarde)—întărit de vânzări solide de albume și diversele achiziții—Big Hit înregistrându-și cea mai bună performanță trimestrială în al patrulea sfert al lui 2020. Chiar dacă venitul din concerte a scăzut din cauza pandemiei de COVID-19, vânzările provenite din mărfuri, cluburi de fani și conținut online au crescut cu 53%, respectiv 71% și 66%.

Pe 2 Aprilie, sursele media din Coreea au raportat că o investiție de ₩500 miliarde este plănuită de conglomeratul american de media și divertisment Warner Bros. Odată finalizată, Warner va dobândi un procent de 5,9% în Hybe, prin HBO Max, și va obține drepturi exclusive pentru conținut cum ar fi documentare și concerte live ale trupei BTS.

Diviziuni și filiale

HYBE HQ
Hybe HQ este o filială deținută complet de Hybe Corporation. Compania este formată din trei ramuri: Hybe Labels, Hybe Solutions și Hybe Platforms. Fiecare dintre ele se ocupă de un set de diviziuni care sunt deținute complet sau parțial de corporația părinte.

Hybe Labels
Aceasta este ramura pentru muzică și divertisment. Înainte de rebranding era cunoscută ca Big Hit Labels. Diviziunile din această ramură operează independent de Hybe Corporation, dar primesc suport creativ.
 ADOR
 NewJeans
Big Hit Music
 BTS
 TXT
 Lee Hyun
 Belift Lab (deținut parțial de CJ E&M)
 Enhypen
 KOZ Entertainment
 Zico
 DVWN
 Pledis Entertainment
 Seventeen
 NU'EST
 Bumzu
 Nana
 Kyulkyung
 Yehana
 Sungyeon
 Fromis 9
Source Music
 LE SSERAFIM

Hybe Solutions
Este compusă din unități specializate în conținut video, IP, educație și jocuri video. Afaceri secundare și terțiare sunt create în funcție de productivitatea creativă a fiecărei case de discuri.

În Mai 2021, Hybe Edu a semnat un parteneriat cu Fundația Internațională pentru Educație În Limba Coreeană (IKLEF) pentru a creea manuale de limbă coreeană care vor fi distribuite în școli primare și gimnaziale din afara țării, prin Ministerul de Educație, începând cu 2022. De asemenea, conținut divers, în mediile online și offline, va fi creat folosind IP-ul trupei BTS, datorită cererii tot mai mari pentru educație în limba coreeană, în străinătate.
 HYBE Edu
 Superb

Hybe Platforms
Aceasta este ramura de tehnologie. Administrează rețeaua socială și platforma de divertisment Weverse, care servește ca centru pentru a conecta și extinde serviciile și conținutul creat la Hybe. Ca parte a planului de a întări oportunitățile de afaceri în SUA, Weverse Company a investit în startup-ul Fave, o platformă F2F pentru fani, în Mai 2021.
 Weverse Company

HYBE America
Înainte de rebrand, această filială era cunoscută ca Big Hit America. După rebrand, Hybe Corporation a cumpărat toate acțiunile Big Hit America pentru ₩1,7 trilioane ($1.5 miliarde), iar compania a devenit o filială deținută complet de Hybe Co. și a fost redenumită Hybe America. Asta s-a întâmplat în preparație pentru achiziționarea Ithaca Holdings prin Hybe America. BH Odyssey Merger Sub a fost creată ca o diviziune a Hybe America pentru a facilita cumpărarea Ithaca. După finalizarea achiziției, Ithaca va deveni o diviziune a Hybe America, iar BH Odyssey va fi dizolvată. Fuziunea a fost finalizată în primul sfert al anului 2021.

Hybe America este condusă de co-CEO Lenzo Yoon Seok-jun și Scooter Braun.
 Ithaca Holdings
 Atlas Music Publishing
 Big Machine Label Group
 BMLG Records
 Big Machine Records
 The Valory Music Co.
 Raised in Space
 SB Projects
 SB Consulting
 SB Management
 SB Ventures
 Schoolboy Entertainment
 Schoolboy Records (deținut parțial de  Universal Music Group)
 Sheba Publishing

HYBE Japan
După restructurarea conducerii, în Iulie 2021, filialele japoneze ale Hybe au trecut printr-un proces de integrare, pentru a stabili structura pentru un sediu regional. Hybe Japan a fost creată prin integrarea unor entități separate, cum ar fi Hybe Solutions Japan și Hybe T&D Japan. Hybe Labels Japan a fost incorporată separat, datorită filosofiei de management a Hybe, care recunoaște independența casei de discuri.

Hybe Japan va fi condusă de Han Hyun-rok, fostul CEO al Hybe Solutions Japan.

Conducere

Directori Executivi
 Bang Si-hyuk—Președinte
 Park Ji-won—CEO
 Shin Young-jae—Vicepreședinte
 Lenzo Yoon—CEO, HYBE America
 Scooter Braun—CEO, HYBE America și Președinte, Ithaca Holdings
 Han Hyun-rok—CEO, HYBE Japan
 Kim Tae-ho—COO, HYBE Corporation și CEO, Belift Lab & Weverse Company
 Lee Kyung-jun—CFO
 Kim Jae-sang—COO, HYBE America
 Lee Jin-hyeong—CCO
 Min Hee-jin—CBO, HYBE Corporation și CEO, ADOR
 Choi So-young—CPSO
 Kim Joong-dong—CIO

Consiliul Director
 Bang Si-hyuk—Președintele Consiliului Director
 Chae Jin-ho (STIC Investments)
 Kim Byung-kyu
 Cho Byung-woo (Standard Chartered Bank Korea)
 Lenzo Yoon (HYBE Corporation)
 Scooter Braun (HYBE Corporation)
 Lee Jin-hyeong (HYBE Corporation)
 Park Jun-sung
 Yang Jun-seok (HYBE Corporation)
 Im Soo-hyun (HYBE Corporation)
 Ham Yoon-sik (HYBE Corporation)
 Lee Kang-min (HYBE Corporation)

Filantropie
În 2017, a fost dezvăluit că Big Hit Entertainment a donat ₩30 milioane (aproximativ $25,000) către organizația 4/16 Familiile Sewol pentru Adevăr și o Societate Mai Sigură, care este conectată cu victimele Naufragiului Feribotului Sewol, din 2014.

În Iunie 2020, Big Hit, împreună cu BTS, a donat $1 milion către mișcarea Black Lives Matter, în timpul protestelor George Floyd și $1 milion către campania Crew Nation, a Live Nation, pentru a sprijinii personalul din domeniul organizării de concerte, care a fost afectat de pandemia de COVID-19.

Concerte

Note

Legături externe

Case de discuri sud-coreene
Fondări în 2005
Case de discuri

Hybe Corporation


කර්මය යන්න නොයෙක් පෙරදිග දර්ශන වල ඇතුලත් වන සංකල්පයකි. කර්මය යන්නෙහි වැදගත්ම අංගය වන්නේ යමෙක් කරන දේවල් නැවත ඔහුට ප්‍රතිවිපාක ගෙන දෙන බවට ඇති විශ්වාසයයි. එක් එක් දර්ශන වල කර්මය සුලු වෙනස්කම් සහිතව විස්තර වේ. වර්තමානයේ බටහිර නව දර්ශන වලටද මෙම සංකල්පය ඇතුල් වෙමින් පවතී.

බුදු දහමට අනුව කර්ම

කර්ම

කර්ම


توضح هذه القائمة المصطلحات الأساسية في رياضة السومو في اليابان.

 أوزيكي (大関)
 مصارع سومو ذو ثاني أعلى ترتيب بين مصارعين السومو بعد اليوكوزونا.
 أوياكاتا (親方)
 مدرب السومو، وغالباً ما يملك رخصة مكان تدريب السومو.
 إيتشيمون (一門)
مجموعة من هيا ذات علاقة مع بعضها. هناك خمس إيتشيمون في اليابان: ديوانومي، نيشونوسيكي، تاكاساغو، توكيتسوكازه، تاتسونامي. حتى عام 1985 كان المصارعون المنتمين إلى إيتشيمون واحد لا يسمح لهم بالمبارزة فيما بينهم في المسابقات.
 باشو (場所)
 مسابقة سومو.
 بانزوكه (番付)

 قائمة أسماء مصارعي السومو وفقاً لترتيبهم تكتب بالشودو.
 بانزوكه غاي (番付外)
 مصارع سومو اسمه لم يحصل على ترتيب بعد وبالتالي اسمه ليس على بانزوكه.
 تاتشي أي (立ち合い)
 المرحلة الأولى عند بداية المبارزة

 تاوارا (俵)
 كومات من قش الرز. تدفن التاوارا بشكل نصفي في دوهيو لتبين حدوده.

 تسوكيبيتو (付け人)
 ريكشي ذو مرتبة أقل يعمل كمرافق لمصارع ذو مرتبة سيكيتوري.
 تسونا (綱)
 الحبل الثقيل الذي يلفه مصارع يوكوزونا، وهو أصل اسم يوكوزونا. يزن الحبل حوالي 15 كغ، ويكون أثقل في المقدمة منه في المؤخرة.
 تشانكونابه (ちゃんこ鍋)
 حساء يأكله معظم مصارعي السومو كجزء أساسي في برنامجهم الغذائي.
 تشونماغه (丁髷)
 هي ربطة الشعر اليابانية التقليدية التي يضعها مصارع السومو على رأسه.
 تشيكارا ميزو (力水)
 وتعني «ماء القوة» وهو الماء الذي يغسل به مصارع السومو فمه قبل المبارزة يعطيه إياه المصارع الرابح الذي ربح في المبارزة السابقة له إن كان على جهة الدوهيو (الحلبة) ذاتها، أو من قبل المصارع التالي.
 توريكومي (取組)
 مبارزة أثناء المنافسة.
 توريناأوشي (取り直し)
 إعادة المبارزة. وذلك عند الشك في النتيجة.
 توشييوري (年寄)
 مصارع سومو ذو عمر أكبر.
 توكوياما (床山)
 مسرحوا شعر يوظفهم اتحاد السومو لتصفيف شعر المصارعين على شكل تشونوماغه للتحضير للمبارزات الرسمية.
 تيغاتا (手形)
نوع من الذكرى على شكل طبعة ليد مصارع السومو باللون الأحمر واسمه مكتوب بالخط الأسود على ورقة مربعة.
 تينّوهاي (天皇杯)
 كأس الإمبراطور يمنح للفائز بالمسابقة لأعلى فئة منذ عام 1925.
 جوريو (十両)
 عشرة ريو والتي كانت تساوي مرتب المصارع المحترف. وهو ثاني أعلى ترتيب لمسابقات المحترفين، تحت ماكونوأوتشي، وفوق ماكوشيتا وأدنى مرتبة يتلقى فيها المصارعين مرتبات كاملة.
 جونوكوتشي (序の口)
 أدنى مرتبة في مصارعي السومو.
 جونيدان (序二段)
 ثاني أدنى مرتبة في مصارعي السومو، فوق جونوكوتشي وتحت ساندانمه.
 جونيوشو (準優勝)
 المرتبة الثانية في بطولة السومو.
 دانباتسوشيكي (断髪式)
 حفل التقاعد، يعقد لكبار المصارعين في ريوغوكو كوكوغيكان بعد عدة أشهر من التقاعد حيث يتم قطع تشونماغه (خصلة الشعر في أعلى الرأس). يجب أن يكون المصارع قد بارز بمرتبة سيكيتوري لمدة 30 مسابقة لكي يعقد له طقس دانباتسوشيكي.
 دوهيو (土俵)
 دائرة يقف داخلها مصارعي السومو أثناء المبارزة تصنع من طين خاص وتفرش بالرم. يتم بناء دوهيو جديدة قبل كل مباراة.
 دوهيوإيري (土俵入り)
 طقس دخول الدوهيو يقوم به مبارزي طبقتي جوريو وماكونوأوتشي. يقوم مصارعي الجهتين الغربية والشرقية بالدوهيو-إيري، بينما يوكوزونا يقومان به بشكل منفصل.
 ريكيشي (力士)
 تعني حرفياً «رجل القوة». وهي تشير بشكل عام لمصارع السومو.
 ساغاري (下がり)
 الحبال المغروسة في مقدمة الماواشي (لباس المصارع).
 ساندانمه (三段目)
 المستوى الثالث، ثالث أدنى مستوى في مسابقات السومو فوق جونيدان، وتحت ماكونوشيتا.
 سانياكو (三役)
 ثلاث مستويات، وهم حملة الألقاب في مصارعي السومو. هم في الواقع أربعة ألقاب، يوكوزونا، أوزيكي، سيكيواكه، كوموسوبي.
 سوموتوري (相撲取)
 تعني حرفياً «من يقوم بمصارعة السومو» ولكنها بشكل عام تشير إلى سيكيتوري.
 سوموجي (相撲字)
 شكل الخط المستخدم في كتابة بانزوكه.
 سيكيتوري (関取)
 مصارع سومو له ترتيب جوريو أو أعلى.
 سيكيواكه (関脇)
 ثالث أعلى ترتيب في مصارعي السومو.
 شيروبوشي (白星)
 تعني حرفيا «نجمة بيضاء» وتعني فوز في مبارزة، حيث تكتب بدائرة بيضاء.
 شيكو (四股)
 تدريب السومو الذي ترفع فيه أحد الأرجل أعلى وقدر الاستطاعة وثم تخبط ثانية في الأرض بقوة، أثناء التدريب تكرر هذه الحركة مئات المرات.
 شيكونا (四股名)
«اسم المصارعة» هو اسم يستخدم للإشارة إلى المصارع الذي قد يشير إلى غرفة المصارع أو اسمه الأصلي أو أصله.
 شيكيري (仕切り)
 فترة التحضير قبل المبارزة حيث يحدق كلا المصارعين بالآخر ويقومون برمي الملح وغيرها.
 شيمبان (審判)
 حكم بجانب الحلبة الذي يقرر الحالة النهائية للمباراة في حال الشك.
 شيمبان إن (審判委員)
 أحد أعضاء لجنة الحكام.
 شينديشي (新弟子)
 طالب جديد في السومو.
 شينيتاي (死に体)
 جسم ميت، هو المصارع الذي لم يكن أول من خرج من دائرة الحلبة ولكنه يعتبر خاسراً، مثلاً كان جسمه يتحرك في الهواء خارجاً من الحلبة بينما لمس المصارع الآخر الأرض.
 غونباي (軍配)
 مروحة الحرب، تستخدم من قبل غيوجي (الحكم) للإشارة بالتعليمات والقرار النهائي.
 غيوجي (行司)
 حكم السومو.
 فوسنباي (不戦敗)
 خسارة بدون مبارزة. خسارة تسجل بشكل تلقائي نتيجة التغيب عن المبارزة أو الانسحاب.
 فوسنشو (不戦勝)
 ربح بدون مبارزة. ربح بسبب عدم وجود الخصم.
 كاتشي-كوشي (勝ち越し)
 عدد مرات ربح أكثر من الخسارة لمصارع في المنافسة، وهو بعدد 8 ربح لمصارع سيكيتوري في منافسة تحوي 15 مبارزة.
 كادوبان (角番)
 أوزيكي الذي عانى من كاتشي كوشي في المنافسة السابقة، والمعرض لإزالة لقبه إذا ما سجل أقل من 8 ربح.
 كوروبوشي (黒星)
«نجمة سوداء» خسارة في مبارزة سومو، تسجل بدائرة سوداء.
 كوشوسيدو (公傷制度)
 نظام الإصابة العام، يسمح هذا النظام للمصارع الذي أصيب بالمنافسة السابقة بالاستراحة للمنافسة التالية دون أن يؤثر ذلك على ترتيبه.
 كوموسوبي (小結)
«عقدة صغيرة»، رابع أعلى تصنيف لمصارعي السومو.
 كيشوماواشي (化粧廻し)

 لباس أمامي يرتديه سيكيتوري أثناء دوهيو-إيري.
 كيماريته (決まり手)
 طريقة الفوز في مبارزة سومو تعلن من قبل الحكم، هناك 82 طريقة فوز مختلفة.
 كينبوشي (金星)
«نجمة ذهبية» تمنح لمصارع ذو مرتبة مايه غاشيرا الذي ينجح في التغلب على يوكوزونا أثناء المنافسة في هوباشو.
 كينجيته (禁じ手)
«يد محرمة». هي حركة غير مسموحة أثناء المبارزة والتي تؤدي إلى خسارة المباراة. تتضمن هذه اللكم، والرفس، وضرب العينين، وشد الشعر.
 كينشوكين (懸賞金)
 جائزة مالية تمنح من قبل الراعين للمبارزة تمنح للفائز على جونباي الغيوجي (مروحة الحكم). تذهب نص قيمة أموال الراعين إلى اتحاد السومو، ونصفها إلى الرابح.
 ماكه كوشي (負け越し)
 خسارات أكثر من الربح للمصارع في المبارزة، تؤدي الماكه كوشي غالباً إلى تخفيض المرتبة.
 ماكوشيتا (幕下)
 ثالث أعلى ترتيب لمنافسات السومو.
 ماكوشيتا تسوكيداشي (幕下付け出し)
 المصارع الفائز الذي يستطيع الدخول إلى ماكوشيتا.
 ماكونوأوتشي (幕の内)
 أعلى منافسات سومو المحترفين.
 ماواشي (廻し)
 لباس مصارع السومو الذي يلف أثناء التدريب والمنافسات.
 مايه زومو (前相撲)
 مصارعي السومو بدون ترتيب في أول مبارزاتهم.
 مايه غاشيرا (前頭)
 خامس أعلى ترتيب في مصارعي السومو، وأدنى ترتيب في الماكه نو أوتشي.
 موتشكيوكن (持ち給金)
 نظام الحوافز الذي يدفع للمصارعين.
 موشوبو (無勝負)
 بدون نتيجة. تعادل.
 مونوإي (物言い)
 النقاش الذي يعقد من قبل لجنة الحكام عند الشك.
 نيغيشيريو (根岸流)
 نوع خط الشودو المستخدم في كتابة البانزوكه.
 نيكوداماشي (猫騙し)
 تصفيق الأيدي عند بداية المبارزة لتشويش الخصم.
 نيهون سومو كيوكاي (日本相撲協会)
 اتحاد السومو الياباني.
 هاريداشي (張り出し)
 إذا كان هناك أكثر من مصارع على ترتيب سانياكو فإن المصارعين الآخرين يسمون هاريداشي.
 هاناميتشي (花道)
 الطريقين الرئيسي في الغرب والشرق اللذان يربطان غرف التحضير والدوهيو.
 هونباشو (本場所)
 منافسة سومو احترافية، تعقد 6 مرات في العام.
 هيا (部屋)
 تعني حرفيا «غرفة» وتعني النادي الذي يتدرب فيه المصارع ويسكن فيه عندما يكون في المرتبات الدنيا.
 هيكيواكه (引分)
 تعادل، وهي حالة نادرة جداً.
 هينكا (変化)
 خطوة جانبية لتفادي الهجوم.
 هيوازا (非技)
 لا تقنية. هي طريقة للفوز بدون أن يقوم الرابح باستخدام أي من تقنيات كيماريته. هناك خمس أنواع من الهيوازا.
 يوبيداشي (呼出 أو 呼び出し)
 إعلان على المصارعين إلى الدوهيو قبل مبارزتهم.
 يوشو (優勝)
 الفائز بالمنافسة.
 يوكوزونا (横綱)
 وتعني حرفياً «الحبل العرضي» وهو أعلى ترتيب لمصارعي السومو.
 يوكوزونا شينغي كاي (横綱審議会)
 هو المجلس الذي يعقد لإقرار الترشيح إلى مرتبة يوكوزونا.
 يوميتوري شيكي (弓取り式)
 طقوس القوس تعقد عند نهاية يوم الهونباشو.

قوائم رياضية
قوائم متعلقة بالسومو
مصطلحات سومو

قائمة مصطلحات السومو


සොන් සොන් (, උපත 2017 නොවැම්බර් 27) සහ හුවා හුවා (, උපත 2017 දෙසැම්බර් 5) යනු, ඩොලී නම් බැටළුවා සැදීමට භාවිතා කල ක්ලෝනකරණ ක්‍රමවේදයම වන දේහික සෛල න්‍යෂ්ටි මාරුව (එස්සීඑන්ටී) මගින් තැනුනු   කකුළුවන්-බුදින මැකී රිලවුන් වෙති. මෙම ක්‍රමවේදය භාවිතයෙන් ක්ලෝනකරණය කෙරුණු පළමුවන  අග්‍රේශ සත්ත්වයන් මොවුන් වෙති. වඳුරන් ක්ලෝනකරණය කිරීමට පෙරදී ගත් ව්‍යර්ථයන්ට වෙනස් වෙමින්,  මෙහිදී දායක න්‍යෂ්ටිය ලබාගැනුනේ,  කලල සෛල වෙතින් නොව, භ්‍රෑණ සෛල වෙතිනි.

ආශ්‍රිත

සොන් සොන් සහ හුවා හුවා


An Habenaria mediocris in uska species han Liliopsida nga ginhulagway ni Robert Louis Dressler. An Habenaria mediocris in nahilalakip ha genus nga Habenaria, ngan familia nga Orchidaceae.

Mabibilngan ini ha Panamá. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Habenaria

Habenaria mediocris


Gotthard Handrick () a fost un atlet olimpic și pilot german de vânătoare în timpul Războiului Civil Spaniol și al celui de-al Doilea Război Mondial.

Carieră
Handrick a câștigat medalia de aur în proba de pentatlon modern la Jocurile Olimpice de Vară de la Berlin din 1936. A luptat apoi ca pilot de vânătoare în Războiul Civil Spaniol și a susținut că a obținut 5 victorii aeriene în timp ce zbura pentru Legiunea Condor, doborând un I-15 pe 9 septembrie 1937 și un I-16 pe 18 mai 1938.

În iulie 1937 Handrick a fost numit comandant al grupei Jagdgruppe 88 (18 iulie 1937 - 10 septembrie 1938) și a preluat comanda grupei I./JG 26 (1 mai 1939 - 23 iunie 1940) după întoarcerea sa din Spania în 1938. La 24 iunie 1940 maiorului Handrick i s-a încredințat comanda escadrilei Jagdgeschwader 26, iar comandant al grupei I./JG 26 a devenit căpitanul Kurt Fischer. În octombrie 1940 el a fost numit la comanda grupei III/JG 52 care a fost trimisă în România (Pipera) pentru instruirea piloților români de vânătoare. În iunie 1941 Handrick a fost numit comandant al escadrilei JG 77. În timp ce se afla pe Frontul de Est a susținut că a doborât un MiG-3 pe 29 septembrie 1943 și un Pe-2 pe 22 octombrie 1941.

În timpul celui de-al Doilea Război Mondial a fost decorat cu Crucea Germană de aur la 17 octombrie 1943. În mai 1942 locotenentul-colonel Handrick a fost transferat la comanda escadrilei JG 5 care desfășura misiuni de luptă în Norvegia și Rusia de Nord. Din iunie 1943 până în iunie 1944 a fost comandant al unității de vânătoare Jagdfliegerführer Ostmark, apoi cu gradul de colonel (Oberst) a devenit comandant al Diviziei 8 Vânătoare (8. Jagddivision) din Austria până la sfârșitul războiului. După război a lucrat ca reprezentant al Daimler-Benz la Hamburg.

Decorații
  Ordinul "Virtutea Aeronautică" de război cu spade, clasa Ofițer (11 octombrie 1941) pentru că "a condus în foarte bune condițiuni operațiunile Flotilei, având 61 ieșiri la inamic"
 Crucea Germană de aur (17 octombrie 1943)

Note

Bibliografie

 Caldwell, Donald L. (1991). JG 26 Top Guns of the Luftwaffe. Ivy Books. .
 Mandell, Richard D. (1987). The Nazi Olympics. University of Illinois Press. .

 Toliver, Raymond F. and Constable, Trevor J. (1998). Das waren die Deutschen Jagdflieger-Asse 1939-1945 (in German). Motorbuch Verlag. .

Legături externe

Nașteri în 1908
Decese în 1978
Medaliați olimpici cu aur germani
Decorați cu Ordinul Virtutea Aeronautică
Sportivi olimpici germani
Pentatloniști germani
Pentatloniști la Jocurile Olimpice de vară din 1936
Ași ai aviației germane din cel de-al Doilea Război Mondial
Personal militar german al celui de-Al Doilea Război Mondial
Colonei
Oameni ai Războiului civil spaniol

Gotthard Handrick


Gheorghe Hența (n. 15 august 1876, Sibișel, Județul Alba, Regatul Ungariei – d. 13 martie 1939, Ghelar, Regatul României) a fost un deputat în Marea Adunare Națională de la Alba Iulia, organismul legislativ reprezentativ al "tuturor românilor din Transilvania, Banat și Țara Ungurească", cel care a adoptat hotărârea privind Unirea Transilvaniei cu România, la 1 decembrie 1918 .

Biografie

A fost preot ortodox român. Gheorghe Henț s-a născut în comuna Sibișel din Județul Alba la 15 august 1976 și a decedat la 13 martie 1939 în comuna Ghelar din Județul Hunedoara.

Activitatea politică
Ca deputat în Adunarea Națională din 1 decembrie 1918 a fost delegat al cercului electoral Hunedoara.

Note

Bibliografie
 Gelu Neamțu, Mircea Vaida-Voevod, 1 decembrie 1918. Mărturii ale participanților, vol. I-II, Editura Academiei Române, București, 2005, ISBN 973-27-1258-9 (vol. I); ISBN 973-27-1264-3 (vol. II).

Lectură suplimetară
Ioan I. Șerban, Nicolae Josan (coord.), Dicționarul personalităților Unirii. Trimișii românilor transilvăneni la Marea Adunare Națională de la Alba Iulia, Alba Iulia, Editura Altip, 2003.
 Daniela Comșa, Eugenia Glodariu, Maria M. Jude, Clujenii și Marea Unire, Muzeul Național Transilvania, Cluj-Napoca, 1998
 Florea Marin, Medicii și Marea Unire, Editura Tipomur, Târgu Mureș, 1993
 Silviu Borș, Alexiu Tatu, Bogdan Andriescu, (coord.), Participanți din localități sibiene la Marea Adunare Națională de la Alba Iulia din 1 decembrie 1918, Editura Armanis, Sibiu, 2015

Legături externe
  Membrii de drept ai Marii Adunării Naționale de la Alba-Iulia din 1 decembrie 1918, lista publicată în "Gazeta Oficială", Sibiu, nr. 1, 1/14 decembrie 1918
 1 decembrie 1918, Marea Unire de la Alba Iulia. Mărturii, documente și semnificații

Vezi și
 Lista delegaților la Marea Adunare Națională de la Alba Iulia

Nașteri în 1876
Decese în 1939
Delegați la Marea Adunare Națională de la Alba Iulia
Preoți români
Transilvăneni
Români din Austro-Ungaria

Gheorghe Hența


نعمة في اللغة العربية تعني المنة والفضل.

نعمة قد تشير إلى:

 مدينة النعمة
 نعمة الله النعمة (1892 - 1965 م) عالم وأديب ، من أهل الموصل.
 عبد الله النعمة (1871 - 1950 م) عالم دين من الموصل.
 إبراهيم النعمة (و. 1361 هـ / 1942 م) عالِم وداعية إسلامي ، من أهل الموصل.
 نعمة (مغنية)، مغنية تونسية
 نعمة أبو وردة، مقدمة برامج

نعمة (توضيح)


කුඹල් කර්මාන්තය
නැති වි ගිය ජනාවාසයන්හිපෙනෙන්නට ඇති නෂ්ටාවශේෂයන්ගෙන් යුක්ත වූ සිය දහස් ගනන් වලං කැබලි භූමිය පුරා විසිරී ඇත.වලං පිලිස්සීම සඳහා භාවිතා කරන ලද උඳුන්ද දැකිය හැක.විශාල වශයෙන් වලං කර්මාන්තය සිදුකරන ලද්දේ සුඛෝපබෝගී භාණ්ඩ සමඟ හුවමාරු කරගැනීම සඳහා කල්තබා ගත නොහැකි භාණ්ඩ අපනයනය කිරීමේදී ඒවා ඇසුරුම් කරණය සඳහා යැයි සිතිය හැකිය.පෝරණු වල පිලිස්සු භාණ්ඩ වන කලස්,පිඟන් සහ මූඩි වල කැබලි,දම් මැටි වලින් සියුම් ලෙස සැදු වලලු ආකාර කොටස්ය.මෙම වලන් සකයක කරකවන සහ රෝස පැහැයට හුරු ඔපදමන ලද නියැඳි වේ.සමහර භාණ්ඩ විශේෂයෙන් කලස් වල ගෙල වටා රතු පාටට හුරු ඔපදැමූ පටියක් තිබේ.මෝස්තර යෙදීම බොහෝ වලන් වල අලංකාර ලක්ෂණ වලින් එකක් වන අතර කලු පැහැයෙන් යුක්ත  වේ.මෙම මෝස්තර ජ්‍යාමිතික හැඩ වලට සීමා කර ඇති අතර විවිධ ඝණකම් වලින් යුතු තිරස් රේඛා,මාලුන්ගේ කොරල රටා රැලි රේඛා,ඡේදනය වන රවුම් සහ පනා රටා ඇතුලත් වේ.මිනිසුන්ගේ හා සතුන්ගේ මෝස්තර අංග සැලකිය යුතු තරම් නැත.වලන් කරුවන්ගේ සලකුණු කලස් සහ වලන් මත පැහැදිලිව තිබේ. සෙල්ලම් බඩු,පිලිම සහ පැලඳුම් සම්පූර්නයෙන් නොමැති වීම උපයෝගිතාත්මක පරිසරයක් පෙන්නුම් කරයි.(තව දුරටත් කනීම සිදු කරන ) මෙම හාරප්පා ශිෂ්ඨාචාරයේ පෙනෙන්නට තිබෙන සමාජ හා සංස්කෘතික විසංගමනය අඩු කල හැකි ද්‍රව්‍ය අනාවරණය කර ගැනීමට තවදුරටත් නිරන්තරව කැණීම් සිදු කරනු ලබයි..

හරප්පා ශිෂ්ඨාචාරය


Muscae volitantes (termenul în limba latină pentru "muscă zburătoare") este un fenomen care se întâmplă atunci când proteinele și celulele roșii din sânge și țesuturi aruncă umbre pe retină.

Vezi și
 Ochi

Note

Ochi

Muscae volitantes


Luis de Miranda é um filósofo e romancista. Seus livros anteriores, escritos em francês, foram traduzidos para o inglês, sueco, entre outros idiomas. Doutor pela Universidade de Edimburgo, formou-se anteriormente em filosofia na Universidade Paris 1 Panthéon-Sorbonne e em economia na HEC Paris. Desde 2018, Luis de Miranda é um praticante filosófico e membro da Sociedade Sueca de Prática Filosófica, e um pesquisador acadêmico na Suécia.
Entre 2005-2012 reuniu seus projetos literários e filosóficos sob o nome de "crealismo". Arsenal du Midi, seu laboratório virtual de escrita de 2004 a 2007, usou uma das duas assinaturas anagramáticas "Arsenal du Midi" e "Animal du Désir" para explorar a tripla dimensão da criação: natural, egoísta e idealista. Seus ensaios filosóficos desenvolvem um interesse específico por questões sociais, métodos históricos, dispositivos tecnológicos e o conceito cosmológico de criação contínua via filosofia do processo (Deleuze, Bergson, Heráclito, Alfred North Whitehead, Hegel). Ele escreveu uma história cultural e filosófica de sinais de néon publicada pela MIT Press (Being & Neonness), uma história filosófica de dispositivos digitais e autômatos (L'art d'être libres au temps des automates), apresentado pela revista francesa Sciences Humaines como "uma nova utopia", "ao mesmo tempo filosófica, literária, artística e científica", uma análise do conceito lacaniano de gozo em sua relação com o capitalismo, e um estudo sobre Deleuze que foi traduzido e publicado pela Edinburgh University Press (Deleuze Studies). Em todos eles desenvolveu seu conceito de "creal" ou "real criativo".

Oeuvre
Recebeu o título de Doutor em Filosofia (PhD) pela Universidade de Edimburgo em 2017 e logo depois lançou o livro Ensemblance, baseado em seu trabalho de doutorado e publicado pela Edinburgh University Press. Enquanto pesquisava e ensinava na Universidade de Edimburgo, ele fundou o CRAG (Creation of Reality Group) e o Cluster de Antrobótica.

De setembro de 2014 a março de 2017 Luis de Miranda realizou sua pesquisa de doutorado sobre o conceito de esprit de corps na Universidade de Edimburgo. Ele explorou as ideias de existência coletiva e a mente de colmeia a partir de uma perspectiva de análise de discurso e história conceitual: "Além do bem-estar, 'bem-pertencimento' é uma aspiração humana fundamental. Mas também a autonomia individual." Sua pesquisa é multidisciplinar, focada em questões diversas como What is Life?, filosofia de processo , criação social, análise do discurso, história cultural e conceitual e filosofia francesa, história intelectual, com, em suas publicações até 2020, destaque para Deleuze (e Guattari), Lacan, Bergson, Foucault. O conceito central de 'Creal' de Miranda explora uma forma de criatividade pós ou pré-antropocêntrica e noções como agência (coletiva), autonomia, subjetividade, criação social, empirismo, biotecnologias, filosofia como cuidado e esprit de corps.

Junto com o Creation of Reality Group, foi o fundador do Cluster de Antrobótica, "uma plataforma de pesquisa interdisciplinar" trabalhando na relação entre humanos, robôs e inteligência artificial: "a automação parcial faz parte da a definição do que os humanos sempre foram", "uma unidade híbrida feita de carne e protocolos, criação e criatura".

Desde 2019, Luis de Miranda trabalha tanto empírica quanto teoricamente no conceito de "saúde filosófica". Em uma palestra na sede da UNESCO, Miranda diz: ""A saúde filosófica será no século XXI o que a saúde física e psicológica foram no século XX. No início do século, é um luxo para os poucos felizes. Até o final do século, é uma necessidade para todos."

Livros
 Luis de Miranda, "Joie", Éditions Le Temps Des Cerises, Paris, November 1997 ()
 Luis de Miranda, "La mémoire de Ruben", Éditions Gamma Press, Nivelles, September 1998 ()
 Luis de Miranda, "Le spray", Éditions Calmann-Lévy, Paris, February 23, 2000, 192 p. ()
 Luis de Miranda, "À vide", Éditions Denoël, Paris, September 2001, 246 p. ()
 Luis de Miranda, "Moment magnétique de l'aimant", Éditions La Chasse au Snark, Paris, August 28, 2002, 160 p. () Moment magnétique
 Hélène Delmotte & Luis de Miranda, "Expulsion", Max Milo Éditions, coll. « Condition humaine », Paris, January 1, 2005, 123 p. ()
 Luis de Miranda, "Paridaiza", Éditions Plon, Paris, August 21, 2008, 200 p. ()
 Luis de Miranda, "Qui a tué le poète?", Max Milo Éditions, coll. « Condition humaine », Paris, January 1, 2011, 156 p. ()
 Luis de Miranda, "Who Killed The Poet?", Snuggly Books, Sacramento, CA, October 2, 2017, 130 p. ()
 Luis de Miranda, "Paridaiza", Snuggly Books, Sacramento, CA, November 3, 2020, 204 p. ()

Ensaios filosóficos
 Luis de Miranda, "Being & Neonness", MIT Press, Cambridge, MA, April 18, 2019, 130 p. ()
 Luis de Miranda, "Ensemblance", Edinburgh University Press, Edinburgh, February 25, 2019, 300 p. ()
 Luis de Miranda, "Ego Trip" : La Société des artistes sans oeuvres, Éditions Max Milo, coll. « Mad », Paris, April 1, 2003, 125 p. ()
 Luis de Miranda, "Peut-on jouir du capitalisme ?", Éditions Punctum, Paris, March 5, 2008, 125 p. ()
 Luis de Miranda, "Une vie nouvelle est-elle possible ?", Éditions Nous, Paris, February 2009 ()
 Luis de Miranda, "L'Art d'être libres au temps des automates", Éditions Max Milo, Paris, January 2010, 224 p. ()
 Luis de Miranda, "L'être et le néon", Éditions Max Milo, Paris, January 2012, 224 p. ()

Ligações externas

 Who Killed The Poet? Worldwide Translations Project

Filósofos da França

Luis de Miranda