The Adventure Game Interpreter (AGI) is a game engine developed by Sierra On-Line. The company originally developed the engine for King's Quest (1984), an adventure game that Sierra and IBM wished to market in order to attract consumers to IBM's lower-cost home computer, the IBM PCjr.

AGI was capable of running animated, color adventure games with music and sound effects. The player controls the game with a keyboard and, optionally, a joystick.

After the launch of King's Quest, Sierra continued to develop and improve the Adventure Game Interpreter. They employed it in 14 of their games between 1984 and 1989, before replacing it with a more sophisticated engine, Sierra's Creative Interpreter.

History
In late 1982, IBM began work on the PCjr, a lower-priced variant of the IBM Personal Computer with improved graphics and sound. The PCjr's Video Gate Array video adapter could display up to 16 colors at a time—a major improvement over the Color Graphics Adapter's four-color limit. The new sound chip, too, could output a wider range of tones than the PC speaker.

IBM commissioned Sierra to produce a game that could showcase these new capabilities. They discussed some requirements for the game, and IBM supplied Sierra with a PCjr prototype. They both agreed that the game should be animated—a first for Sierra. A team of six designers and developers, led by designer Roberta Williams, worked on the game that was eventually titled King's Quest. Among the developers were Chuck Tingley and Ken MacNeill (later releases also credit Chris Iden. An Apple II version credits Arthur Abraham).

IBM premiered the PCjr in 1984; it did not sell well and, therefore, neither did King's Quest. However, later that year Tandy Corporation released the Tandy 1000, an IBM PC compatible that succeeded where the PCjr failed. King's Quest caused a sensation in the burgeoning market of PC-compatible computers, and Sierra sold more than half a million copies. They ported it to other computing platforms, including the Apple II, Apple IIGS, Macintosh, Amiga, and Atari ST, but the PC remained the primary platform for their games.

In 1988, with the release of King's Quest IV: The Perils of Rosella, Sierra debuted a more sophisticated game engine: Sierra's Creative Interpreter, or SCI. Since the SCI engine required a more powerful home computer, Sierra released an AGI version of the game at the same time. However, Sierra overestimated consumer demand for the lesser version, and ceased production.

The following year, Sierra published its final AGI-based title, Manhunter 2: San Francisco, then focused exclusively on SCI for new adventure game development. Among SCI's enhancements were a more versatile scripting system, an object-oriented programming model, higher-resolution graphics (320×200 rather than 160×200), a point-and-click interface, and support for additional sound card hardware.

Technical design
The technical complexity of King's Quest made it a burden to write in assembly language, so the programmers created a game engine to simplify development. The engine comprised a bespoke programming language called the Game Adaptation Language, a compiler, and a bytecode interpreter (the Adventure Game Interpreter). The Game Adaptation Language was a high-level programming language that resembled C. This was compiled into bytecode, which was executed by the interpreter.

Like Sierra's earlier adventure titles, such as Wizard and the Princess (1980), AGI games used vector graphics. The PCjr accepted floppy disks with a capacity of 360 kilobytes, and raster graphics would have consumed an excessive amount of disk space. Instead, King's Quest drew polygons on the screen, and then colored them. Beginning with AGI version 2, the game engine drew graphics in an off-screen data buffer, then blitted them into video memory. This approach was not just to economize use of system resources; it also prevented the game from revealing hidden objects while it drew the screen.

AGI was principally developed for 16-bit computer architectures, which were the state of the art in home computers at the time. These included the IBM PC compatible, the Atari ST, Commodore's Amiga series, and Apple's Macintosh computers. In addition, Sierra ported AGI to three 8-bit computer models: the TRS-80 Color Computer, the Apple IIe, and the Apple IIc.

AGI-based games published by Sierra On-Line

Table Notes

See also
 SCUMM
 ScummVM

Notes

External links
  Retrieved August 15, 2014

Further reading
 Excerpt from a 1984 interview with Roberta Williams

1984 software
Adventure game engines
Sierra Entertainment
Video game development software

Adventure Game Interpreter


El Monumento a Lord Cochrane es una obra escultórica ubicada en la ciudad de Valparaíso, Chile, en la intersección de Avenida Brasil con calle Bellavista. Está dedicada a Thomas Cochrane, marino británico-chileno, organizador de la Escuadra Libertadora. Fue encargada a Londres por el Intendente Francisco Echaurren, y se inauguró el 12 de febrero de 1873.

Historia

El intendente Francisco Echaurren fue quien decidió emplazar este monumento. La obra fue financiada mediante colecta pública entre los ciudadanos de la ciudad puerto e inaugurada el 12 de febrero de 1873. Se la situó originalmente en la Plaza Sotomayor, permaneciendo ahí por cerca de 12 años. En 1895, se trasladó a su actual ubicación, y en el año 1920 se le agregó la proa de un buque y un obelisco. En 1925, con ocasión de la visita del Príncipe de Gales (Eduardo de Windsor), se construye su actual pedestal.

Materialidad
La escultura está hecha de bronce, puesta sobre un pedestal de granito y piedra caliza; la acompaña un obelisco del mismo material. En los costados del pedestal, tiene escenas históricas esculpidas en fierro y una proa de buque. Está rodeada por una pileta con chorros de agua que salen por la boca de leones.

Galería

Referencias

Monumentos y esculturas de Valparaíso
Monumentos militares de Chile
Escultura urbana en Chile
Estatuas de Chile
Esculturas al aire libre de Chile

Monumento a Lord Cochrane


ابهيسيت فيجاجيفا  كان ابهيسيت قد انتخب ليصبح رئيس الوزراء الـ 27 لتايلاند يوم 15 ديسمبر 2008 خلال جلسة تصويت خاصة بالبرلمان. ولد ابهيسيت في نيوكاسل بإنجلترا، لأسرة من اعيان بانكوك في عام 1964.
وكان والداه أستاذين في الطب. وشغل والده في وقت من الاوقات منصب نائب وزير الصحة العامة.

حصل ابهيسيت على درجة البكالريوس في الفلسفة والسياسة والاقتصاد وحصل بعد ذلك على درجة ماجيستير في الاقتصاد من جامعة اوكسفورد البريطانية. وقام بالتدريس لفترة وجيزة في أكاديمية تشولاتشومكلاو العسكرية الملكية بتايلاند وعمل في وقت من الاوقات محاضرا في كلية الاقتصاد بجامعة تاماسات التايلاندية.

بدأ ابهيسيت عمله السياسي في عام 1992 كعضو برلماني عن الحزب الديمقراطي لدائرة بانكوك الانتخابية. ثم اعيد انتخابه لشغل نفس المقعد في عامي 1995 و1996.

في الانتخابات التي جرت في عامي 2001 و2005، فاز بمقعده في مجلس النواب كعضو برلماني مدرج في قائمة الحزب الديمقراطي. وشغل منصب المتحدث باسم الحزب الديمقراطي، والمتحدث باسم الحكومة، ونائب سكرتير رئيس الوزراء للشؤون السياسية، ورئيس لجنة الشؤون التعليمية بالبرلمان، ووزير شؤون مكتب رئيس الوزراء.

في عام 2005، اختير ابهيسيت زعيما للحزب الديمقراطي ليحل محل بنيات بانتادتان الذي استقال في أعقاب الهزيمة الكبيرة التي منى بها أمام حزب تاى راك تاى الذي يرأسه تاكسين شيناوترا في الانتخابات العامة لعام 2005.

اٍنضم الحزب الديمقراطي إلى حزبين معارضين كبيرين آخرين فيما يتعلق بمقاطعة الانتخابات المبكرة التي جرت في أبريل من عام 2006 ودعت إليها حكومة تاكسين. ولكن الحزب لم يحقق مكاسب سياسية فورية من الانقلاب العسكري الذي حدث يوم 19 سبتمبر عام 2006 واطاح بتاكسين.

ظل الحزب الديمقراطي بمفرده في جانب المعارضة بعد إعادة تجسيد حزب تاى راك تاى المنحل ليصبح حزب سلطة الشعب بقيادة ساماك سوندارافيج الذي فاز في الانتخابات العامة فيما بعد الانقلاب التي جرت يوم 23 ديسمبر عام 2007 وشكل حكومة ائتلافية تضم ستة أحزاب.

في تصويت برلماني جرى في يناير عام 2008، خسر ابهيسيت أمام ساماك في تنافسهما على منصب رئيس الوزراء حيث حصل على 163 صوتا مقابل 310 اصوات لساماك. وبعد أن قضت المحكمة الدستورية بعدم أهلية تولي ساماك لمنصب رئيس الوزراء في مطلع سبتمبر، خسر ابهيسيت في التصويت البرلماني امام سوماتشى وونجسوات خليفة ساماك بنسبة أصوات 163 مقابل 298 وذلك يوم 17 سبتمبر عام 2008.

ينظر إلى ابهيسيت على أنه سياسي من الجيل الجديد، وشاب، وحاصل على تعليم جيد، ويمثل طبقة صفوة الحضر. وبصفته زعيما للحزب الديمقراطي حظي بتأييد الطبقة المتوسطة في الحضر وخاصة تأييد الطبقة المتوسطة في بانكوك وجنوب تايلاند. ويحاول ابهيسيت الفوز بتأييد الطبقات الاشد فقرا. يتعرض ابهيسيت لضغوط لكى يقدم استقالته من جانب الجبهة المتحدة للديمقراطية ضد الديكتاتورية أو «جماعة القمصان الحمراء»، وهي قوة رئيسية مناهضة للحكومة في تايلاند. ويشار عادة بشكل غير رسمي إلى أعضاء الجبهة ومؤيديهم باصحاب «القمصان الحمراء» لأن معروف عنهم ارتداء ملابس حمراء خلال مظاهراتهم المناهضة للحكومة.

انتخابات 2011
خلال انتخابات البرلمان التايلاندي التي انطلقت يوم  3 يوليو 2011م سقطت الحزب الديموقراطي بقيادة زعيمة ابهيسيت فيجاجيفا محققا 132 من اصل 500 مقعدا وحقق المركز الأول في الانتخابات حزب حزب بويا تاي الحزب المعارض بـ290 مقعدا من أصل 500. واستطاعت زعيمة حزب المعارضة ينغلوك شيناواترا من الفوز بمقعد رئاسة الوزراء التايلاندي بعد أن أعلن زعيم الحزب الديمقراطي ابهيسيت فيجاجيفا بعدم ترشحة للمنصب.

روابط خارجية

المراجع

اقتصاديون تايلنديون
أشخاص تلقوا تعليمهم في كلية إيتون
أشخاص على قيد الحياة
أشخاص متعلمون في كلية إيتون
أشخاص من نيوكاسل أبون تاين
أكاديميون من جامعة ثمسات
بريطانيون مهاجرون إلى تايلاند
تايلنديون من أصل صيني
خريجو كلية سانت جون (أوكسفورد)
خريجو كلية نافيلد (أكسفورد)
رؤساء وزراء تايلاند
سياسيون تايلنديون من أصل صيني
سياسيون من نيوكاسل أبون تاين
مقالات بتلفظ مسجل
مواليد 1964
مواليد في نيوكاسل أبون تاين
اقتصاديون تايلنديون في القرن 20

أبهيسيت فيجاجيفا


විශ්ලේෂණය

දර්පණ සමීකරණය සහ විශාලනය
දර්පණ සමීකරණය මගින් වස්තු දුර හා (do) ප්‍රතිබිම්භ දුර ( di  ) නාභි දුරට (f ) දක්වන සම්බන්ධය පෙන්වයි.

දර්පනයක විශාලනය අර්ථ දක්වන්නේ ප්‍රතිබිම්බයේ උස වස්තුවේ උසින් බෙදු විට ලැබෙන අගය ලෙසයි.
දර්පන සමික්ෂණය මගින් වස්ත2 දුර (d0) සහ ප්රතිබිම්භ දුර  (d1) යන නාභිය දුර (f) සමග සම්බන්ධනය පෙන්නුම් කරයි.

දර්පනය විශාලනය ප්රතිබිම්බ උස වස්තුවේ උසෙන් බෙදිම ලෙස අර්ථ දක්වනු ලැබේ.

මෙහිදි පොදු සම්මුතිය ලෙස ඝණ ලකුණ යොදා ගනී. සම්මුතියක් ලෙස විශාලනය ධන නම් ප්රතිබිම්භය උඩුකුරැ වේ. විශාලනය ඝණ නම් ප්රතිබිම්බය යටිකුරැ වේ.

කිරණ අනුරේඛණය

ඉහත ඡායාරෑපයේ සටහන් ආකාරයට ප්රතිබිම්බයේ පිහිටිමි සහ විශාලාත්වය ප්රස්තාරික කිරණ සටහනක් මගින් සොයාගත හැක. වස්තුවේ ඉහල සිට එන කිරණයක් මතුපිට ශිර්සයේදි (ප්රකාශ අක්ෂය දර්පනය හමුවන ස්ථානය) අක්ෂය සමග කෝණයක් සදයි. පරාවර්තන ඝණයට අක්ෂය සමාන සමාන කෝණයක් සාදායි. නමුත් එය පහලින් (දර්පණය ගුණ පරාවර්නය බලන්න)

වස්තුවේ මුදුනින් එන දෙවන කිරණය නාභිය ලක්ෂය පසුකර ප්රකාශ අක්සයේ යම් ලක්ෂයක් හරහා පාවර්තනය වේ. මෙම කිරණ පරාවර්තනයෙන් පසු ප්රකාරි අක්ෂයට සමාන්තරව ගමන් කරයි. මෙම කිරණ දෙක හමුවන ස්තානය වස්තුවේ මුදුනට අනුරෑප ප්රතිබිම්බය වේ. අක්ෂයේ සිට එම ස්ථානයට ඇති දුර මගින් ප්රතිබිම්බයේ උස නිරෑපරණය වේ. අක්ෂය දිගේ එහි පිහිටි ප්රතිබිම්බයේ පිහිටිමි වේ. මෙම කිරණ දෙක සැලකිමෙන් දර්පනය සමීකරණය සහ විශාලන සමීකරන ජයාමිතික ලෙස ව්යුත්පන්න කල හැක.

ගෝලීය දර්පණ වල කිරණ මාරු න්‍යාසය

ගණිතමය පිරියම සිදුකෙරෙන්නේ උපාක්ෂ සන්නිකර්ෂණය යටතේ වන අතර, මෙයින් ගම්‍ය වන්නේ පළමු සන්නිකර්ෂණය යටකේ ගෝලීය දර්පණයක් පරාවලයික පරාවර්තකයක් බවයි.
ගෝලීය දර්පණයක අවතල පරාවර්තන පෘෂ්ඨය සඳහා ගෝලීය දර්පණයක කිරණ න්‍යාසය මෙහි දක්වා ඇත. න්‍යාසයෙහි  අවයවය වන්නේ  වන අතර, මෙහි යනු ප්‍රකාශ උපකරණයෙහි නාභීය ලක්ෂ්‍යය වෙයි.

1 සහ 3 යන කොටු දක්වන්නේ ත්‍රිකෝණයක කෝණ ඓක්‍යය කිරීම හා π රේඩියන (හෝ 180°) වලට සැසඳීමයි. 2 කොටුව පෙන්වන්නේ පළමු මට්ටම දක්වා  හී මැක්ලරන් ශ්‍රේණිය වෙයි. උත්තල ගෝලීය දර්පණයක හා සිහින් කාච වල කිරණ න්‍යාස ව්‍යුත්පන්න මෙයට බෙහෙවින් සම සම වෙයි.

වක්‍ර දර්පණ


John Mark Taylor (19 August 1941 – 28 May 2017) was a British solicitor and Conservative politician who served as Member of Parliament (MP) for Solihull from 1983 to 2005, when he lost his seat to Lorely Burt of the Liberal Democrats by a margin of 279 votes in the 2005 general election. He had previously been a Member of the European Parliament (MEP) and leader of West Midlands County Council.  He was first elected to the House of Commons in 1983, and served as a junior minister under John Major.

Early life
He went to the independent Bromsgrove School and the College of Law. He was a senior partner in John Taylor & Co. solicitors.

He began his career in the Solihull County Borough Council in 1971, then went on to the West Midlands Metropolitan County Council in 1973.  He became Leader of the Opposition in 1975, Leader of the Council in 1977 and deputy chairman of the Association of Metropolitan Authorities in 1978.

Parliamentary career
He contested Dudley East in February and October 1974.

Taylor was elected to the European Parliament for Midlands East in 1979, and served as the Conservatives' European Spokesman on the Community Budget from 1979 to 1981.  He was deputy chairman of the Conservative Group in the European Parliament from 1981 to 1982.

Elected as MP for Solihull in 1983, he held the seat for the subsequent four general elections. He became secretary of the Conservative Back Bench Committee on European Affairs in 1983, member of the Select Committee on the Environment from 1983 to 1987, as well as vice chairman of the Conservative Back Bench Committee on Sport.

He served as an assistant government whip from 1988 to 1989, a Lord Commissioner of Her Majesty's Treasury from 1989 to 1990 and Vice-Chamberlain of Her Majesty's Household from 1990 to 1992.

From 1992 to 1995, Taylor was Parliamentary Secretary at the Lord Chancellor's Department, a Parliamentary Under-Secretary of State at the Department of Trade and Industry from 1995 to 1997, and then a delegate Member of the Council of Europe and vice-chairman of the Conservative Parliamentary Committees on Trade and Industry and Legal Affairs.   He served in the Conservative Whips Office from 1997 to 1999, and became a Shadow Minister for Northern Ireland in 1999.

He narrowly lost his Solihull seat to the Liberal Democrat Lorely Burt in a surprise result in the May 2005 general election.

Death
Taylor died in Solihull on 28 May 2017 at the age of 75.

References

External links

 They Work For You
 Ask Aristotle

1941 births
2017 deaths
Conservative Party (UK) MPs for English constituencies
Councillors in the West Midlands (county)
UK MPs 1983–1987
UK MPs 1987–1992
UK MPs 1992–1997
UK MPs 1997–2001
UK MPs 2001–2005
People educated at Bromsgrove School
People from Solihull
Conservative Party (UK) MEPs
MEPs for England 1979–1984

John Taylor (Solihull MP)


NGC 352 este o galaxie spirală barată situată în constelația Balena. A fost descoperită în 20 septembrie 1784 de către William Herschel. De asemenea, a fost observată încă o dată în 16 octombrie 1827 de către John Herschel.

Note

Vezi și

 NGC 351
 NGC 353

Legături externe

 NGC 352 pe WikiSky
 NGC 352 pe spider.seds.org

Galaxii spirale barate
Obiecte NGC
Constelația Balena
Obiecte astronomice descoperite în 1784
Obiecte astronomice descoperite de William Herschel

NGC 352


Charguia ou La Charguia () est un quartier de la périphérie de Tunis, la capitale de la Tunisie.

Administration
Le quartier a été subdivisé en deux secteurs : Charguia I et Charguia II. Ils sont situés au nord de la capitale tunisienne près de l'aéroport international de Tunis-Carthage.

Lieux notables
 École supérieure de la statistique et de l'analyse de l'information
 Musée du service géologique de Tunisie

Quartier de Tunis

Charguia


Reginald Grégoire (Bruselas, 13 de julio de 1935 - Fabriano, 26 de febrero de 2012) fue un historiador y hagiógrafo benedictino.

En 1957 se unió al equipo que colaboró en la preparación de la Nueva Vulgata y luego trabajó en la Secretaría de Estado de la Santa Sede durante el pontificado de Pablo VI.

Fue profesor de Historia de la Iglesia en la Universidad de Pisa (desde 1975 hasta 1987), luego de Historia de la Liturgia en la Universidad de Pavía (desde 1987 hasta 1994), también de Historia del Cristianismo en la Universidad de Urbino (desde 1993).

Dirigió el Instituto histórico-político de la Universidad de Urbino y fue rector magnífico de la Università degli Adulti de Fabriano.

Obras
Escribió especialmente sobre temas hagiográficos, aunque también de historia de la espiritualidad y de la vida religiosa en la Edad Media.

 . 1993. La formation du personnel de direction de l'école: un aperçu de son organisation et de son orientation aux Etats-Unis et dans deux provinces canadiennes. Editor Gouv. du Québec, Ministère de l'éducation, 122 pp.

 Manuale de agiologia. Introduzione alla letteratura agiografica. 1987

 , , . 1985. The monastic realm. Edición ilustrada de Rizzoli, 287 pp. ISBN 0847806642

 La vocazione sacerdotale. I canonici regolari nel Medioevo. 1982

 Grandir avec la télévision: la télévision et les valeurs dans le projet éducatif. Editor	Gouv. du Quebec, Conseil supérieur de l'éducation, 81 pp. ISBN 2551051568 1982

 Repertorium Liturgicum Italicum. Studi medievali (3. ser.) 9 (1968): 535-6

 Les Homelaires Du Moyen Age: Inventaire et Analyse Des Manuscrits. Editor	Herder, 264 pp. 1966

Referencias
 Artículo tras su defunción en Vaticaninsider
 Artículo en News.va
 D. Gobbi, Florentissima proles Ecclesiae. Miscellanea hagiographica historica et liturgica Reginaldo Grégoire O.S.B. XII lustra complenti oblata, Trento 1996

Religiosos de Bélgica del siglo XX
Medievalistas de Bélgica
Hagiógrafos de Bélgica
Religiosos de Bélgica del siglo XXI
Historiadores de Bélgica del siglo XX
Biógrafos de Bélgica
Escritores de Bélgica del siglo XX
Historiadores de Bélgica del siglo XXI

Réginald Grégoire


හිරාන් අබේසේකර (ඉංග්‍රීසි: Hiran Abeysekera) යනු  ශ්‍රී ලංකාවෙහි ජන්මය ලත් එංගලන්තයයෙහි වෙසෙන සම්මානනිය වේදිකා නට්‍ය නළුවෙකි.

හිරාන් එංගලන්තයයෙහි රාජකීය නාට්‍ය කලා ඇකඩමියෙහි RADA උපාධි ලාභියෙකි.

හිරාන් අබේසේකර  කොළඹ නාලන්දා විද්‍යාලයයේ ආදි සිසුවෙකි.

ආශ්‍රිත

 හිරාන් අබේසේකරයන් ගේ ඉංග්‍රීසි විකිපීඩියා පිටුව

 කොළඹ නාලන්දා විද්‍යාලයයේ ආදි සිසු කලා කරුවන්

 රාජ්‍ය නාට්‍ය උළෙල -2015 ප්‍රතිඵල ලේඛනය

 රාජ්‍ය නාට්‍ය සම්මාන උළෙල

 හිරාන් අබේසේකර

 The Life of Hiran

චරිත කතා
ශ්‍රී ලාංකිකයෝ
ආදි නාලන්දියයෝ
ශ්‍රී ලාංකික බෞද්ධයෝ
ලාංකික සිංහලයෝ
1986 උපත්

හිරාන් අබේසේකර


යූ. එන්. ගුණසේකර (1922-2008), ශ්‍රී ලාංකික සිවිල් ඉංජිනේරුවෙකි. ඔහු කැපී පෙනෙන ශ්‍රී ලාංකික සිවිල් ඉංජිනේරුවෙකි. ශ්‍රී ලංකාවේ ප්‍රථම තරු පහේ හෝටලය (සිලෝන් ඉන්ටර්-කොන්ටිනෙන්ටල්) සහ විශාලතම තරු පහේ හෝටලය (සිනමන් ග්‍රෑන්ඩ්) ඇතුළු තවත් විවිධ ව්‍යාපෘති ඇතුළුව උස් ගොඩනැගිලි ඉදිකිරීම හරහා ඔහු ශ්‍රී ලංකාවේ ඉංජිනේරු විද්‍යාවේ විප්ලවයක් ඇති කළේය.

ළමා අවධිය
ඔහු ඉගෙන ගත්තේ කොළඹ රාජකීය විද්‍යාලයෙනි. කේම්බ්‍රිජ් විශ්ව විද්‍යාලයේ උසස් ඩිප්ලෝමාව සම්පූර්ණ කිරීමෙන් පසු ඔහු ලන්ඩන් විශ්ව විද්‍යාලයෙන් ඉංජිනේරු උපාධියක් ලබා වරලත් ඉංජිනේරුවරයෙකු ලෙස සුදුසුකම් ලබා ඇත.

සිවිල් ඉංජිනේරු විද්‍යාව
ගුණසේකර වෙළෙඳ පොළ කොටසෙන් විශාල කොටසක් අත්පත් කරගත් විශාල ඉදිකිරීම් ව්‍යාපාරයක් දියුණු කළේය. උස් ගොඩනැගිලි ඉදිකළ පළමු ශ්‍රී ලාංකික ඉංජිනේරුවරයා ඔහුය. ශ්‍රී ලංකාවේ උස් ගොඩනැගිලි ඉදිකිරීම ආරම්භ කිරීමෙන් ඔහු ශ්‍රී ලංකාවේ ආර්ථික හා සමාජීය සංවර්ධනයට කාර්යභාරයක් ඉටු කළේය. 1995 දී ගාලු මුවදොර හෝටලයේ බිලියන 2.6ක මැරියට් ප්‍රතිසංස්කරණය සඳහා ලංසු තැබූ එකම පූර්ව සුදුසුකම් ලත් ශ්‍රී ලාංකික ඉංජිනේරුවරයා ඔහු විය. ඔහු විශ්‍රාම යාමට පෙර 1998 දී ශ්‍රී ලංකාවේ ප්‍රකෝටිපතියන් පස් දෙනාගෙන් කෙනෙකු ලෙස නම් කරන ලදී.

ඔහුගේ ඉදිකිරීම් ව්‍යාපාරවලට අමතරව ග්ලාස් හවුස් සෞඛ්‍ය මධ්‍යස්ථානය සහ රෝග විනිශ්චය රසායනාගාරය, මුද්‍රණාලයක් සහ ආහාර නිෂ්පාදන සමාගමක් වැනි වෙනත් වාණිජ ව්‍යාපාර හිමි විය. ඔහු ශ්‍රී ලංකාවේ අගනුවර පිහිටි ප්‍රසිද්ධ රුපියල් බිලියන ගණනක බහුවිධ දේපලක ආයෝජනය කර ඇති ප්‍රකට දේපල වෙළඳාම් අධිපතියෙකි. ඔහු සිරිමාවෝ බණ්ඩාරනායක සහ රණසිංහ ප්‍රේමදාස ඇතුළු බලගතු පුද්ගලයන් සමග මිත්‍රත්වයන් රාශියක් ගොඩනඟා ගත්තේය.

ව්‍යාපෘති
 බැංකු මූලස්ථාන
 හැටන් නැෂනල් බැංකුව
 හෝටල්
 සිලෝන් ඉන්ටර්කොන්ටිනල්
 ලංකා ඔබරෝයි හෙවත් සිනමන් ග්‍රෑන්ඩ්, සියලුම අදියර 3 සහ කාමර 600 ඇතුළුව
 හබරණ ලොජ් සහ ගල්කිස්ස හෝටල් ව්‍යාපෘතිය
 දේශපාලන පක්ෂ මූලස්ථානය
 ශ්‍රීලනිප
 එජාප
 ආගමික ස්ථාන
 ජීවමාන ගැලවුම්කරුවා වන ක්‍රිස්තුස්ගේ ආසන දෙව්මැදුර
 සාප්පු සංකීර්ණ
 වැලිකඩ ප්ලාසා
 YMBA
 මහල් නිවාස සංකීර්ණ
 පොලිසිය
 කාර්යාල සංකීර්ණ
 මහජන උද්‍යාන සංකීරණය
 ශ්‍රවණාගාර
 බිෂොප් විද්‍යාලයීය ශ්‍රවණාගාරය
 කාර්යාල ගොඩනැගිලි
 හේමාස්
 සන්නද්ධ හමුදා සඳහා මූලස්ථානය
 ජාතික සන්නද්ධ රක්ෂිතය
 ගුවන් හමුදා
 ජාතික බුද්ධි කාර්යාංශය
 කර්මාන්තශාලා ගොඩනැගිලි
 සිලෝන් ග්ලාස් සමාගම
 ශාස්ත්‍රීය මූලස්ථානය
 ඉංජිනේරු ආයතනය
 වරලත් ගණකාධිකාරී ආයතනය
 ව්යාපාර කළමනාකරණ ආයතනය
 විශ්වවිද්‍යාල ගොඩනැගිලි
 විද්‍යා පීඨය, කොළඹ විශ්වවිද්‍යාලය
 කලා පීඨය, කොළඹ විශ්වවිද්‍යාලය
 ගබඩා
 එයිට්කන් ස්පෙන්ස්
 ෆර්න්ටියා
 නිවාස
 සිරිමාවෝ බණ්ඩාරනායක

පිළිගැනීම
ගුණසේකර ශ්‍රී ලංකා ඉංජිනේරු ආයතනයේ සාමාජික සහ සභාපති ලෙස අඛණ්ඩව වසර පහක් තේරී පත් වූ අතර පසුව එහි භාරකාර මණ්ඩලයේ සභාපතිවරයා ලෙසද කටයුතු කළේය. 2006 දී, ඔහුට ව්‍යුහාත්මක ඉංජිනේරුවන්ගේ ආයතනයේ සාමාජිකත්වය සහ ජාතික ඉදිකිරීම් සංගමයේ (ඔහුගේ සභාපතිත්වය ප්‍රතික්ෂේප කළ) යාවජීව සාමාජිකත්වය පිරිනමන ලදී. ලෝක ඉංජිනේරු ආයතනයෙන් වසර 50ක ඉදිකිරීම් කටයුතු වෙනුවෙන් ඔහුට සම්මානයක් ද හිමි විය.

ඔහු ලංකා රග්බි සහ පාපන්දු සමාජයේ සභාපති, සිංහල ක්‍රීඩා සමාජයේ උප සභාපති සහ රාජකීය විද්‍යාල සංගමයේ උප සභාපති ද විය.

පෞද්ගලික ජීවිතය
ඔහු ගේට් මුදලියාර් ඒබ්‍රහම් මෙන්ඩිස් ගුණසේකර විජය ශ්‍රී වර්ධනගේ මුණුපුරා වන අතර, සාහිත්‍යවේදියෙකු සහ සිංහල ඉංග්‍රීසි ශබ්දකෝෂයේ නිර්මාතෘවරයා වන අතර මුදලියාර් බැස්ටියන් මෙන්ඩිස් ගුණසේකරගේ මී මුනුපුරා ද වේ.

ගුණසේකර විවාහ වූයේ ශ්‍රීමත් අර්නස්ට් ද සිල්වා සහ එවඩ්නි ද සිල්වා ආර්යාවගේ දියණිය වන සීතා ද සිල්වා සමඟය. ඔවුන්ට දරුවන් තිදෙනෙක් සිටි අතර, ඇය වෛද්‍යවරියක් වූ ශ්‍රීමනී, පුතා ධම්මික, ඉංජිනේරුවරියක් වූ අතර, බාල දියණිය, සුශීලා, ගෘහ නිර්මාණ ශිල්පය හැදෑරීමට විශ්ව විද්‍යාලයට යාමට පෙර 1970 දශකයේ මුල් භාගයේ කැපී පෙනෙන ටෙනිස් ක්‍රීඩිකාවක් වූවාය.

ගුණසේකර ප්‍රබල බෞද්ධයෙකු වූ අතර ශ්‍රී ලංකාවේ පුණ්‍ය කටයුතු සඳහා වැඩිම දායකත්වයක් ලබා දුන් අයෙකි. ඔහු කොළඹ සම්බෝධි විහාරය ඉදි කළේය.

යොමු කිරීම්

ශ්‍රී ලාංකික බෞද්ධයෝ
2008 මරණ
1922 උපත්

යූ. එන්. ගුණසේකර


Lauro De Marinis (Verona, Vêneto, 11 de julho de 1990), conhecido profissionalmente como Achille Lauro, é um cantor, rapper e compositor italiano. Ganhou popularidade na cena do hip hop italiano e competiu no Festival de Sanremo 2019 com a música "Rolls Royce", na edição de 2020 com a música "Me ne frego", e na edição de 2022 com a música "Domenica". Irá representar o San Marino no Festival Eurovisão da Canção 2022 com a música "Stripper", depois de vencer a final nacional Una Voce per San Marino.

Discografia

Álbuns
 Achille Idol Immortale (2014)
 Dio c'è (2015)
 Ragazzi madre (2016)
 Pour l'amour (2018)
 1969 (reeditado como 1969: Achille Idol Rebirth em 2020) (2019)
 1990 (2020)
 1920 (2020)
 Lauro (reeditado como Lauro: Achille Idol Superstar em 2022) (2021)

EPs
 Young Crazy (2015)

Singles
 "Amore mi" (2017)
 "Non sei come me" (2017)
 "Thoiry Remix" (em colaboração com Gemitaiz, Quentin40 e Puritano) (2018)
 "Midnight Carnival" (em colaboração com Gow Tribe e Boss Doms) (2018)
 "Ammò" (em colaboração com Clementino e Rocco Hunt) (2018)
 "Mamacita" (em colaboração com Vins) (2018)
 "Rolls Royce" (2019)
 "C'est la vie" (2019)
 "1969" (em colaboração com Boss Doms e Frenetik & Orang3) (2019)
 "Delinquente" (2019)
 "1990" (2019)
 "Me ne frego" (2020)
 "16 marzo" (2020)
 "Bam Bam Twist" (em colaboração com Gow Tribe e Frenetik & Orang3) (2020)
 "Maleducata" (2020)
 "Jingle Bell Rock" (em colaboração com Annalisa) (2020)
 "Solo noi" (2021)
 "Marilù" (2021)
 "Mille" (com Fedez e Orietta Berti) (2021)
 "Latte+" (2021)
 "Io e te" (2021)
 "Domenica" (2022)
 "Stripper" (2022)

Cantores da Itália
Rappers da Itália
Participantes do Festival Eurovisão da Canção 2022
Cristãos da Itália

Achille Lauro (cantor)


Wolf Blood (titlu original: Wolfblood: A Tale of the Forest) este un film de groază american din 1925, regizat de George Chesebro și Bruce M. Mitchell.

Distribuție
 George Chesebro
 Marguerite Clayton
 Raymond "Ray" Hanford
 Roy Watson
 Milburn Morante
 Frank Clark
 Jack Cosgrave

Note

Filme din 1925
Filme de groază
Filme cu vârcolaci
Filme americane
Filme mute

Wolf Blood


Sarp Sınır Kapısı, Karadeniz kıyısında, Türkiye ile Gürcistan arasındaki sınır kapısıdır. Adını Artvin'in Kemalpaşa ilçesine bağlı sınırdaki Sarp köyünden alır. Gürcistan tarafındaki sınır köyünün adı da Sarpi'dir. Bu sınır kapısı, 1989 yılında açılmıştır. Deniz seviyesinden 252 metre yüksekliktedir.

Hopa ilçesinin 15 km doğusunda yer alan Sarp Sınır Kapısı Gürcistan'a açılan bir kapı olmanın yanında bütün Kafkasya'ya ve Orta Asya ülkelerine açılan kara yolu üzerindeki sınır kapısı olarak da önemlidir. Gürcistan'ın Acara Özerk Cumhuriyeti'ne açılan bir kapı olan Sarp Sınır Kapısı'nın, Acara'nın yönetsel merkezi Batum kentine uzaklığı yaklaşık 20 km'dir. Toplam 36.000 m2'lik bir alana sahiptir.

10 Aralık 2011'den beri Türk ve Gürcistan vatandaşları pasaporta ihtiyaç duymadan sadece nüfus cüzdanı ile Türkiye ve Gürcistan'a geçebilmektedir.

Sarp Sınır Kapısı'ndan 2018 yılında 6.912.356 yolcu, 598.658 de araç giriş çıkış yaptı.

Yeni tip koronavirüsten dolayı 14 Mart itibarıyla Türkiye ve Gürcistan Sarp Sınır Kapısı'nın karşılıklı olarak yolcu geçişine kapatıldığını açıkladı.

Kaynakça

Acaristan
Kemalpaşa, Artvin
Gürcistan'daki yerleşim birimleri
Gürcistan-Türkiye gümrük kapıları
Artvin coğrafyası

Sarp Sınır Kapısı


ස්ටැෆනි ජොඈන් ඇන්ජලීනා ජ'මැනොටා (Stefani Joanne Angelina Germanotta) 1986 මාර්තු 28 වනදා උපත ලැබූ ඇය කවුරුත් අඳුනන්නේ ලේඩි ගාගා(Lady Gaga/ගාගා ආර්යාවිය) ලෙස ය. ඇය ඇමරිකානු පොප් ගායිකාවකි.

1986 උපත්

ලේඩි ගාගා


Julia Bianchi, plus communément appelée Julia, née le  à Xanxerê au Brésil, est une joueuse internationale brésilienne de football évoluant au poste de milieu de terrain au club des Red Stars de Chicago.

Biographie

Avec l'équipe du Brésil des moins de 20 ans, elle participe à deux Coupes du monde des moins de 20 ans, en 2014 puis à nouveau en 2016. Lors de l'édition 2014 organisée au Canada, elle joue trois matchs, avec pour résultats un nul et deux défaites. Lors de l'édition 2016 qui se déroule en Papouasie-Nouvelle-Guinée, elle joue quatre matchs. Le Brésil s'incline en quart de finale face au Japon.

Elle participe ensuite avec l'équipe du Brésil aux Jeux olympiques d'été de 2020, organisés lors de l'été 2021 à Tokyo. Lors du tournoi olympique, elle joue deux matchs en phase de poule, avec pour résultats deux victoires.

Notes et références

Liens externes

Naissance en octobre 1997
Naissance dans l'État de Santa Catarina
Footballeuse internationale brésilienne
Footballeuse aux Jeux olympiques d'été de 2020
Joueuse de Palmeiras

Julia Bianchi


Mirisavi dvolist (dvolisni vimenjak, mirisavi vimenjak, bijeli vimenjak, lat. Platanthera bifolia), jedna od nekoliko vrsta dvolista koji rastu u Hrvatskoj, a raširena je po cijeloj Europi, Aziji i sjevernoj Africi. Trajna je zeljasta biljka iz porodice kaćunovki ili orhidejevki (Orchidaceae). Njezino ime bifolia, znači dvolisnat.

Biljka naraste do 50 cm visine. Stabljika je gola i šuplja, a gomolji izduženi i jajasti. Cvjetovi se nalaze na dužoj stapci, bijele su boje i ugodnog mirisa, cvatu od svibnja do srpnja.

Jestivi gomolji mirisavog dvolista nekada su se pripremali tako da se kuhaju ili peku, a također su se i sušili i mljeli u brašno. Kako biljka i,ma status osjetljive njezino iskorištavanje u te svrhe bilo bi neprimjereno.

Podvrste
Postoje 3 priznate podvrste
 Platanthera bifolia subsp. bifolia
 Platanthera bifolia subsp. osca R.Lorenz, Romolini, V.A.Romano & Soca
 Platanthera bifolia subsp. subalpina Brügger

Izvori

Orchideae
Flora Srednje Europe
Flora Jugozapadne Europe
Flora Jugoistočne Europe
Flora Istočne Europe
Flora Sjeverne Europe
Flora Sibira
Flora Ruskog dalekog istoka
Flora Kazahstana
Flora Kavkaza
Flora Irana
Flora Turske
Flora Mongolije
Flora Hrvatske
Flora Lihtenštajna

Mirisavi dvolist


Squadron leader (Sqn Ldr in the RAF ; SQNLDR in the RAAF and RNZAF; formerly sometimes S/L in all services) is a commissioned rank in the Royal Air Force and the air forces of many countries which have historical British influence. It is also sometimes used as the English translation of an equivalent rank in countries which have a non-English air force-specific rank structure.

An air force squadron leader ranks above flight lieutenant and immediately below wing commander and it is the most junior of the senior officer ranks.  The air force rank of squadron leader has a NATO ranking code of OF-3, equivalent to a lieutenant-commander in the Royal Navy or a major in the British Army or the Royal Marines. The equivalent rank in the Women's Auxiliary Air Force, Women's Royal Air Force (until 1968) and Princess Mary's Royal Air Force Nursing Service (until 1980) was "squadron officer".

Squadron leader has also been used as a cavalry command appointment (UK) and rank (France) since at least the nineteenth century. In Argentina it is used as a command appointment by both the army's cavalry and by the air force's flying units. The cavalry rank of squadron leader in France is also an OF-4 equivalent to a major, and the cavalry appointment of squadron leader in the UK generally corresponds to this rank as well.

Origins
The rank originated in the British Royal Air Force and was adopted by several other air forces which use, or used, the RAF rank system.

On 1 April 1918, the newly created RAF adopted its officer rank titles from the British Army, with Royal Naval Air Service lieutenant commanders and Royal Flying Corps majors becoming majors in the RAF. In response to the proposal that the RAF should use its own rank titles, it was suggested that the RAF might use the Royal Navy's officer ranks, with the word "air" inserted before the naval rank title. For example, the rank that later became squadron leader would have been air lieutenant commander. However, the Admiralty objected to this modification of their rank titles. The rank title squadron leader was chosen as squadrons were typically led by RAF majors and the term squadron commander had been used in the Royal Naval Air Service. The rank of squadron leader was introduced in August 1919 and has been used continuously since then.

RAF usage

From 1 April 1918 to 31 July 1919, the RAF used major as the equivalent rank to squadron leader. Royal Naval Air Service lieutenant-commanders and Royal Flying Corps majors on 31 March 1918 became RAF majors on 1 April 1918.  On 31 August 1919, the RAF rank of major was superseded by squadron leader which has remained in continuous usage ever since. Promotion to squadron leader is strictly on merit, and requires the individual to be appointed to a Career Commission, which will see them remain in the RAF until retirement or voluntary resignation.

Before the Second World War, a squadron leader commanded a squadron of aircraft. Today, however, a flying squadron is usually commanded by a wing commander, with each of the two flights under a squadron leader. However, ground-operating squadrons which are sub-divisions of a wing are ordinarily commanded by a squadron leader. This includes squadrons of the RAF Regiment and University Air Squadrons.

Insignia and command flag
The rank insignia consists of a thin blue band on a slightly wider black band between two narrow blue bands on slightly wider black bands. This is worn on both the lower sleeves of the tunic or on the shoulders of the flying suit or the casual uniform.

Squadron leaders are the lowest ranking officers that may fly a command flag. The flag may be depicted on the officer's aircraft or, should the squadron leader be in command, the flag may be flown from a flagpole or displayed on an official car as a car flag. If the squadron leader is in command of a numbered squadron, then the number of the squadron is also shown on the flag.

Other air forces
The rank of squadron leader is also used in a number of the air forces in the Commonwealth, including the Bangladesh Air Force (BAF), Ghana Air Force, Indian Air Force (IAF), Namibian Air Force, Sri Lanka Air Force (SLAF), Pakistan Air Force (PAF), Royal Australian Air Force (RAAF), Nigerian Air Force (NAF), and Royal New Zealand Air Force (RNZAF). It is also used in the Egyptian Air Force, Hellenic Air Force, Royal Air Force of Oman the Royal Thai Air Force and the Air Force of Zimbabwe.

Canada used the rank of squadron leader from 1920 to 1968.  With the unification of the Canadian Armed Forces in 1968, the air force rank titles were aligned to those of the Canadian Army with Canadian squadron leaders became majors while a common rank insignia was adopted. However, in 2015, the insignia for Canadian air force majors reverted to two and half strips of braid in pearl grey on black.

The Chilean Air Force equivalent rank, in Chilean Spanish, is comandante de escuadrilla or squadron commander.

Land forces
In the British Household Cavalry and Royal Armoured Corps, "squadron leader" is the title (but not the rank) often given to the commander of a squadron (company) of armoured fighting vehicles. The squadron leader is usually a major, although in the Second World War the post was often held by a captain.

See also

 Air force officer rank insignia
 British and U.S. military ranks compared
 Comparative military ranks
 RAF officer ranks
 Ranks of the RAAF

References

External links
 RAF Command Flags

Military ranks of the Commonwealth
Military ranks of Australia
Former military ranks of Canada
Military ranks of the Royal Air Force
Air force ranks
Pakistan Air Force ranks
Military ranks of Bangladesh
Military ranks of Sri Lanka
1919 introductions
Military ranks of the Indian Air Force

Squadron leader


Samuel Jefferson Mason (* 1921 in New York City; † 1974) war ein US-amerikanischer Elektroingenieur. Masons Invariante und Masons Regel sind nach ihm benannt.

Biographie
Mason wuchs in New Jersey auf. 1942 erhielt er seinen Abschluss als Bachelor of Science von der Rutgers University. Mason wurde Mitglied der Belegschaft der Antennen-Gruppe des Strahlungslabors des MIT, wo er 1947 seinen Masterabschluss und 1952 seinen Doktortitel verliehen bekam. Seine Doktorarbeit handelte von Signalflussdiagrammen, weshalb er oft als deren Erfinder angegeben wird.
Nach dem Zweiten Weltkrieg wurde das Strahlungslabor am MIT in Forschungslabor der Elektronik umbenannt, dessen Leitung Mason 1967 übernahm, nachdem er bereits 1959 zum Vollzeit-Professor ernannt worden war.

Er leistete Beiträge zur Systemtheorie und Regelungstechnik, wo vor allem die nach ihm benannte Mason'sche Regel zur Bestimmung der Gesamtübertragungsfunktion eines Systems Anwendung findet.
Des Weiteren beschäftigte er sich mit automatisierter Texterkennung durch Computersysteme, welche Text für Blinde vorlesen konnten. Er entwickelte zudem verschiedene Geräte, die es mittels Photozellen Blinden ermöglichen, Helligkeitsunterschiede wahrzunehmen.

Mason starb 1974 unerwartet an einer Gehirnblutung.

Einzelnachweise

Hochschullehrer (Massachusetts Institute of Technology)
Elektroingenieur
US-Amerikaner
Geboren 1921
Gestorben 1974
Mann

Samuel Jefferson Mason


Modeliranje podataka je proces u softverskom inženjerstvui kojim se izrađuje podatkovni model za neki informacijski sustav primjenom određenih formalnih tehnika. Pristupi i tehnika modeliranja podataka ovise o metodi za prikaz strukture modela podataka. Metoda objekti - veze spada u semantičke metode za modeliranje podataka i dade se prevesti u shemu nekog drugog klasičnog modela (hijerarhijskog, mrežnog, relacijskog) ili DBMS (UNIVAC-ov DMS, Honeywell-ov IDS, IBM-ov IMS). U području istraživanja modeliranja podataka, temeljna je zadaća naći koncepte (intelektualno sredstvo) kojima će se izgraditi model (globalni apstraktni tip podataka koji predstavlja cijeli sustav), te naći postupke za izradu modela podataka odabranom sustavu.

Izvori

Baze podataka

Modeliranje podataka


මෙම සජිවිකරණ ක්‍රම වේදය කලක් වින්ටන් ආයතනයේ සජිවිකරණ නිර්මාපකයෙකු ලෙස ක්‍රියා කල ජෝන් බ්‍රෑට්ස් විසින් හදුන්වා‍දෙන ලද අතර ඒ සදහා ඇය පළමුව නිර්මාණය කල The Creation (1980) නම් චිත්‍රපටය ඔස්කාර් සම්මානයක් සදහා නිර්දේශ විය. අනතුරුව 1992 වසරේ ඇය විසින් මෙම ක්‍රමවේදය යොදා ගිනිමින් නිර්මාණය කල Mona Lisa Descending a Staircase නම් චිත්‍රපටය ඔස්කාර් සම්මානයක් දිනා ගන්නා ලදී.

මෙම ක්‍රමවේදයෙහිම තවත් ආකාරයක් වින්ටන් සජිවීකරණ නිර්මාපකයෙකු වු ක්‍රේග් බාට්ලිට් විසින් නිර්මාණය කරන ලදී. ඔහු 1990 දශකයේදී නිර්මාණය කල "Arnold" නම් කෙටි චිත්‍රපට සදහා මෙම ක්‍රම වේදය භාවිතා කරන ලදී. එහිදි ඔහු මැටි වලින් ඇදි චිත්‍ර වලට අමතරව පැතලි ආධාරක තහඩුවෙන් ඉහළට කැමරා කාචය දෙසට නැගුණු මැටි රූප ද නිර්මාණය කළේය. මෙමගින් සිය චිත්‍රපටය සදහා වඩාත් ත්‍රිමාන චලන - නැවතුම් පෙනුමක් ලබාදීමට ඔහු උත්සාහ කලේය.

වින්ටන් චිත්‍රාගාරය මගින් දරුවන් හද වඩා ගැනීම පිළිබද කැලිෆෝනියානු උපදේශක මණ්ඩලය සදහා නිර්මාණය කල රූපවාහිණි දැන්වීම සහ ආට් ක්ලෝකි විසින් නිර්මාණය කල Gumby නම් රූපවාහිණි වැඩසටහන් මාලාව මැටි ආශ්‍රයෙන් නිර්මාණය කල වඩාත් ප්‍රචලිත නිර්මාණයන් අතරට අයත් වෙයි. තවද Closed Monday (විල් වින්ටන් සහ බොබ් ගාඩිනර්, 1974), Creature Comforts (ආඩ්මන්, 1989) සහ නික් පාක් සහ ආඩ්මන් සජිවීකරණ ආයතනය මගින් නිර්මාණය කල Wallace & Gromit නම් කෙටි චිත්‍රපට ත්‍රිත්වය වැනි ඇකඩමි සම්මාන දිනු කෙටි චිත්‍රපට සදහාද මැටි ආශ්‍රිත සජිවිකරණය භාවිතා කොට ඇත. එ‍සේම ආඩ්මන් විසින් The Presentator නමින් විනාඩියකට සීමා‍වු මැටි ආශ්‍රිතව නිර්මාණය කල සජිවිකරණ කෙටි චිත්‍රපටි මාලාවක් නිර්මාණය කල අතර ඒවා Nicktoons නම් චැනලය ඔස්සේ විකාශනය කරන ලදී. අන්තර් ජාලය ඔස්සේ ද Newgrounds වැනි වෙබ් අඩවි තුලද ඇතැම් මැටි ආශ්‍රිත සජිවිකරණ නිර්මාණ නැරඹිය හැක.

The Neverhood, Dark Oberol, Clay Fighter, Platypus සහ Primal Rage ආදි ලෙස මැටි ආශ්‍රිත සජිවිකරණය භාවිතයෙන් පරිගණක ක්‍රීඩා කිහිපයක් ද නිර්මාණය කොට ඇත. එසේම රූපවාහිණි වෙළද දැන්වීම් සදහාද මැටි ආශ්‍රිත සජිවිකරණය භාවිතා කර ඇත. ආඩ්මන් චිත්‍රාගාරය විසින් නිර්මාණය කල Chevron මෝටර් රථ පිලිබද වෙළද දැන්වීම මේ සදහා උදාහරණයකි. ඒ හැරුණු විට Bob the Builder සහ The Koala Brother වැනි ළමා වැඩ සටහන් මෙන්ම Cartoon Net work හි වැඩිහිටියන් වෙනුවෙන් නිර්මාණය කරන ලද Adult Swim වැඩ සටහන් මාලාවට අයත් Robot Chicken (මෙහිදි මැටි ආශ්‍රිත සජිවිකරණය සහ ක්‍රියාදාම චරිකයන්ගේ අනුරුව චලන - නැවතුම් රූකඩ ලෙස එකවර භාවිතා කෙරේ)  සහ Moral Orel වැනි වැඩසටහන් හේතුවෙන් ද මැටි ආශ්‍රිත සජිවිකරණ නිර්මාණ වර්ථමානය වන විට ජනප්‍රියත්වයට පත් ව ඇත.

Flushed Away යනු පරිගණක ආශ්‍රයෙන් නිර්මාණය කල මැටි ආශ්‍රිත සජිවිකරණ අනුරුවකි.

නිෂ්පාදනය

මැටි භාවිතයෙන් චලන නැවතුම් සජිවීකරණයක් නිර්මාණය කිරීම ඉතා අපහසු කාර්යයකි. සාමාන්‍ය චිත්‍රපටයක් තත්පරයට රූපරාමු 24 ක සීඝ්‍රතාවයකින් ප්‍රදර්ශනය කෙරේ. සම්මත ක්‍රමයට අනුව එක් දර්ශණයක රූපරාමු යුගලක් ප්‍රදර්ශනය කිරීම නිසා සාමාන්‍යයෙන් එක තත්පරයක චිත්‍ර පට කොටසක් තුළ වෙනස්වීම් 12 ක් සිදු වෙයි. විනාඩි 30 ක චිත්‍ර පටයක් සදහා මේ අනුව අවශ්‍ය වන රූපරාමු ලබාගැනීමට අදාල රූපය දල වශයෙන් 21600 වතාවක් නවතමින් චලනය කල යුතුය. සම්පුර්ණ දිගින් යුතු (විනාඩි 90 ක) චිත්‍රපටයක් සදහා දළ වශයෙන් මෙවන් නැවතුම් 64800 ක් අන්තර්ගත වන අතර යම් හෙයකින් එක් දර්ශණයක් සදහා තනි රූපරාමුවක් පමණක් ප්‍රදර්ශණය කෙරෙන ක්‍රමයටද කොටස් රූප ගත කරන්නේ නම් මෙම අගය මීට ද වඩා ඉහළ විය හැක. අදාල වස්තුව වැරදීම් හේතුවෙන් ඉතා කුඩා පැල්ලම්, දූවිලි, කෙස්ගස්  හෝ මඩ ආදීන් පවා වෙනස් නොවන පරිද්දට දැඩි අවධානයක් යොමු කල යුතු වේ. කතාංග ආකාර දිගින් යුත් නිස්පාදන සදහා බොහෝ විට මැටි භාවිතය රබර් සිලිකන් සහ රෙසින අච්චු සංරචක මගින් ප්‍රතිස්ථාපනය වී ඇත. එක් ආකාරයක ෆෝම් රබර් ක්‍රියාවලියක් විල්වින්ටන් විසින් ෆෝමේෂන් වශයෙන් නම් කරන ලදී. කෙසේ නමුත් නිෂ්චිත සෞන්දර්යාත්මක ප්‍රතිඵලයක් අවශ්‍ය වන ස්ථාන සදහා භාවිත වන සජිවීකරණ ද්‍රව්‍යයක් ලෙස තව දුරටත් මැටි භාවිතයේ පවතී.
මැටි ආශ්‍රිත සජිවිකරණයෙහි උපක්ෂේත්‍රයක් වශයෙන් Clay Melting හැදින්විය හැක. ඕනෑම ආකාරයක තාප ප්‍රභවයක් මැටි මත, ඒ ආසන්නයේ හෝ ඊට පහළින් යොදා මැටි උණුවීමට සැලැස්විය හැක. මේ අතරතුර දිගු කාල සැකසුමක් සහිත සජිවීකරණ කැමරාවක් මගින් එම ක්‍රියාවලිය සෙමින් පටිගත කෙරේ. මෙය සදහා උදාහරණයක් වින්ටන්ගේ මුල් කාලීන කෙටි මැටි ආශ්‍රිත සජිවීකරණ චිත්‍රපටයක් වු Closed Monday හි (මෙය බොබ් ගාර්ඩිනර් විසින් සහාය නිෂ්පාදනය කරන ලද්දකි.) අවසානයේ දැක ගත හැක. මේ හා සමාන ක්‍රම‍වේද Raiders of the Lost Ark චිත්‍රපටයේ උච්චතම දර්ශනයේ දී විරුද්ධ චරිතවල මුහුණු දිය කිරීම සඳහා භාවිත කරන ලදී.

විවිධ ආකාර

මැටි ආශ්‍රිත සජීවීකරණය ක්‍රම කිහිපයකට සිදු කළ හැක.

නිදහස් ආකාර (Freeform) මැටි සජීවීකරණය යනු සජීවීකරණය ඉදිරියට ගලා යෑමත් සමඟ මැටිවල හැඩය විශාල වශයෙන් වෙනස් වන ආකාරයේ මැටි ආශ්‍රිත සජීවීකරණයන් හැඳින්වීම සඳහා භාවිතා වන නිල නොවන යොදුමකි. මේ ආකාර සජීවීකරණයන් එලියට් නොයිස් (Jr) සහ අයිවන් ස්ටෑන්ග් වැනි නිෂ්පාදකයන්ගේ නිර්මාණයන් තුළ දැක ගත හැක. නැතහොත් මැටිවලින් නිරූපිත හැඩය කිසියම් චරිතයක ආකාරයේ ගත හැකි අතර මේ ආකාර සජීවීකරණයන් තුළ දී කිසියම් දර්ශනයක් පුරාවට මැටි කිසියම් හඳුනාගත හැකි චරිතයක ලක්ෂණ රඳවා ගනී. මෙවැනි සජීවීකරණ සඳහා උදාහරණ ආට් ක්ලෝකි සහ විල් වින්ටන්ගේ චිත්‍රපට තුළ දැකගත හැක.
මැටි ආශ්‍රිත සජීවීකරණයෙහි එක් ආකාරයක් ප්‍රස්තරික කැපුම් (strata cut) සජීවීකරණය ලෙස හැඳින්වේ. එහිදී ඇතුලත ඉතා තදින් අසුරා එකිනෙකට වෙනස් වන දර්ශණයන්ගෙන් යුක්තව සකස් කළ දිගු පාන් ගෙඩියක හැඩයෙන් යුත් මැටි කුට්ටියක් ඉතා සිහින් ස්ථරයන් ලැබෙන සේ කපනු ලැබේ. එක් එක් කැපුමක් අවසානයේ කැමරාව මඟින් මැටි කුට්ටියෙහි කෙළවර දර්ශණයක් රූපගත කරගනු ලැබේ. අවසානයේ දී මේ ක්‍රමය මඟින් අභ්‍යන්තරික රූපවල චලනයන් අනාවරණය වේ. මෙම ක්‍රමවේදය මැටි සහ ඉටි කුට්ටි භාවිතයෙන් මුල්වරට ඉදිරිපත් කිරීමේ ගෞරවය ජර්මන් සජීවීකරණ නිර්මාපක ඔස්කා ෆිෂින්ගර් හට හිමි වේ. ඔහු විසින් 1920 සහ 1930 දශක තුළ හඳුන්වා දෙන ලද මෙම ක්‍රමවේදය 90 දශකයේ මැද භාගයේ දී විල් වින්ටන් ගේ සහායකයකු වූ ඩේවිඩ් ඩැනියල්ස් විසින් පරීක්ෂා කොට නැවත සකස් කරන ලදී. මෙය ඔහු විසින් Buzz Box නම් වූ විනාඩි 16ක් දිග කෙටි චිත්‍රපටය සඳහා භාවිත කරන ලදී.
චලන නැවතුම් සජීවීකරණය සහ සාම්ප්‍රදායික පැතලි සජීවීකරණයන් අතර පවතින මායිම බිඳ හෙලන නව ආකාර මැටි ආශ්‍රිත සජීවීකරණ ක්‍ර‍මවේදයක් ලෙස මැටි ඇඳීම (Clay painting) නම් ක්‍රම වේදය හඳුන්වාදිය හැක. (මෙය සෘජු හැසිරුම් සජීවීකරණ ක්‍රියාවලියේ එක්තරා ආකාරයක් ද වේ.) මෙහිදී පැතලි පෘෂ්ටයක් මත මැටි තැබීමෙන් අනතුරුව අභිමත රූප විලාසිතාවක් ලැබෙන පරිදි සාම්ප්‍රදායික චිත්‍ර ශිල්පියෙකු කැන්වසයක් මත අලුතෙන් ඇඳි තෙල් සායම් චිත්‍රයක් චලනය කරන ආකාරයට මැටි චලනය කෙරේ. මෙහිදී ලැබෙන චිත්‍රවලට මැටි ස්වභාවයක් ඇත.

References
http://en.wikipedia.org/wiki/Clay_animation

මැටි ආශ්‍රිත සජිවිකරණය


Pyracantha koidzumii, es una especie de arbusto perteneciente a la familia de las rosáceas. Es originaria de  Taiwán.

Descripción
Es un arbusto con ramillas de color gris oscuro, a menudo puntiagudas, inicialmente pubescentes, glabras en la vejez. Las hojas generalmente fasciculadas; con pecíolos de 3 mm, pubérulos; lámina angostamente elíptica a obovado estrecha, de 3-4.5 × 0.7-1.2 cm, el margen entero, el ápice ligeramente emarginado o truncado. La inflorescencia en corimbo de 3-4 cm de diámetro, con muchas flores. Pedúnculo escasamente pubescente; brácteas caducas, lanceoladas. Pedicelo 5-11 mm. Flores de 8-10 mm de diámetro. Hipanto campanulado, envés densamente pubescente. Sépalos triangulares, 1-1.2 mm. El fruto es un pomo rojo anaranjado, deprimido-globoso, de 4-5 mm.

Distribución y hábitat
Se encuentra en zonas rocosas de los valles, costas, matorrales, entre los arbustos, en Taiwán.

Taxonomía
Pyracantha koidzumii fue descrita por (Bunzō Hayata) Alfred Rehder y publicado en Journal of the Arnold Arboretum 1(4): 261, en el año 1920.
Etimología
Pyracantha: nombre genérico que deriva de las palabras griegas: pyr para "fuego" y akantha para "espinas" en referencia al color de los frutos y las espinas.

koidzumii: epíteto otorgado en honor del botánico japonés Gen-Iti Koidzumi.
Sinonimia
 Cotoneaster formosanus Hayata
 Cotoneaster koidzumii Hayata
 Cotoneaster taitoensis Hayata
 Pyracantha formosana Kaneh.
 Pyracantha koidzumii var. taitoensis (Hayata) Masam.

Referencias

Enlaces externos

koidzumii
Flora de Taiwán
Plantas descritas en 1920
Plantas descritas por Hayata
Plantas descritas por Rehder

Pyracantha koidzumii


Suillus flavidus din încrengătura Basidiomycota în familia Suillaceae și de genul Suillus<ref name="Index Fungorum este o ciupercă comestibilă care coabitează, fiind un simbiont micoriza (formează micorize pe rădăcinile arborilor). Buretele este denumit în popor pitoașcă gălbuie sau pitoașcă de turbărie. Apare în România, Basarabia și Bucovina de Nord, numai foarte rar, crescând solitar sau în grupuri mici, numai sub jnepeni prin turbării înalte, pe soluri acide, evitând cele calcaroase, de la deal la munte, din iulie până în octombrie.

Taxonomie

Marele savant suedez Elias Magnus Fries a descris specia deja în 1815 sub denumirea Boletus flavidus în volumul 1 al lucrării sale Observationes mycologicae.

În anul 1846, renumitul botanist austriac de naționalitate cehă Jan Svatopluk Presl (1791-1849) a dat soiului denumirea Suillus flavidus, alăturându-l genului Suillus, de verificat în volumul 2 al operei sale Wšeobecný rostlinopis, čili: popsání rostlin we wšelikém ohledu užitečných a škodlivých. Acest nume binomial este valid până în prezent (2018).

Încercarea redenumirii în Boletus pulchellus propusă de Fries în cartea sa Hymenomycetes Europaei, sive Epicriseos systematis mycologici din 1874 a fost tot astfel fără succes ca și toate celelalte. Deci sunt valabile sinonim, ele pot fi neglijate.

O anumită acceptanță în literatura micologică franceză a avut denumirea Ixocomus flavidus a renumitului micolog Lucien Quélet, publicată în cartea sa Flore Mycologique de la France et des Pays Limitrophes din 1888.

Descriere

 Pălăria: are un diametru de 3-7 (9) cm, este destul de moale și radial-fibroasă, fiind inițial conică cu marginea răsfrântă în jos, apoi convexă și la bătrânețe întinsă, prezentând adesea un gurgui central. Cuticula care se desprinde ușor de pălărie, este netedă unsuroasă și tare vâscoasă la umezeală. Coloritul variază de la galben albicios peste pal gălbui, galben-ocru cu  nuanțe castanii până la gri-maroniu.
 Tuburile și porii: tubulețele sunt mult mai scurte decât grosimea pălăriei, largi, unghiulare, aderate la picior, tineri ușor decurente reticular, galbene până galben-măslinii precum dificil separabile de pălărie. Porii sunt largi, neregulați colțuroși, alungiți (până la 2 mm lungime), dispuși radial  și de culoare galben-aurie. Inițial sunt acoperiți de un văl parțial albicios care rupe după scurt timp. Nu-și schimbă culoarea prin strivire.
 Piciorul: are o înălțime de 4-7 (9) cm și o lățime de 0,6-1,2 cm, este tare, plin, cilindric, nu rar curbat, albicios până la palid gălbui-ocru, adesea cu mici puncte ruginii, rămânând alb între inel și pălărie. Inelul destul de subțire este inițial mai mult sau mai puțin conturat, alb transparent și vâscos, dar schimbă mai întâi culoarea spre cea a pălăriei, devenind în sfârșit brun și uscat.
 Carnea: este cărnoasă, ceva fibroasă, fiind de culoare slab galbenă, aproape albă care poate deveni roz în secțiune. Mirosul este ca cel de ciuperci până slab fructuos și gustul plăcut acrișor. Cuticula vâscoasă trebuie să fie îndepărtată imediat după cules.
 Caracteristici microscopice: are spori netezi și fusiformi, murdar galben-măslinii, având o mărime de 7-10 x 3,8-4,5 microni. Pulberea lor este brun de scorțișoară Basidiile clavate, mereu cu 2 sterigme, au o mărime de 20-35 x 7-12 microni.
 Reacții chimice: Cuticula buretelui se colorează cu acid sulfuric parțial verzui apoi brun și în sfârșit măsliniu, iar tuburile și porii mai viu galben, pălăria sub aburi de amoniac brun-violaceu, cuticula și tuburile cu Hidroxid de potasiu brun-roșiatic, carnea pălăriei spre cuticulă gri, iar în apropierea tuburilor ruginiu și carnea piciorului în permanență brun-roșiatic.

Confuzii
Buretele poate fi confundat, dacă nu se dă seama de arborele de micoriză, cu alte specii din genul Suillus precum soiuri foarte apropiate, cu toate comestibile, cum sunt: Chalciporus piperatus, sin. Boletus piperatus, Gyrodon lividus, Suillus bovinus, Suillus collinitus, Suillus granulatus, Suillus plorans, Suillus tridentinus, Suillus variegatus, Suillus viscidus, sau Xerocomus spadiceus.

Specii asemănătoare

Valorificare
Este o specie comestibilă, nefiind de valoare alimentară superioară, care ar trebui să fie ingerată mai bine în stadiu tânăr. Cel mai bine se prepară împreună cu alte ciuperci de pădure (după ce cuticula lipicioasă respectiv vâscoasă a fost îndepărtată deja în pădure). Se pretează și la conservarea în oțet sau ulei.

Note

Bibliografie
 Marcel Bon: "Pareys Buch der Pilze", Editura Kosmos, Halberstadt 2012, ISBN 978-3-440-13447-4
 Bruno Cetto: vol. 1-4, 7 (vezi sus)
 Jean-Louis Lamaison & Jean-Marie Polese: "Der große Pilzatlas", Editura Tandem Verlag GmbH, Potsdam 2012, ISBN 978-3-8427-0483-1
  J. E. și M. Lange: "BLV Bestimmungsbuch - Pilze", Editura BLV Verlagsgesellschaft, München, Berna Viena 1977, ISBN 3-405-11568-2
 Hans E. Laux: "Der große Pilzführer, Editura Kosmos, Halberstadt 2001, ISBN 978-3-440-14530-2
 Meinhard Michael Moser: " Röhrlinge und Blätterpilze - Kleine Kryptogamenflora Mitteleuropas", ediția a 5-ea, vol. 2, Editura Gustav Fischer, Stuttgart 1983

Legături externe

 Suillus flavidus, film în limba rusă
Suillus
Micoriză
Ciuperci comestibile
1815 în știință

Suillus flavidus


Shingo Arizono (født 4. december 1985) er en japansk fodboldspiller.

Referencer

Eksterne henvisninger

Fodboldspillere fra Japan

Shingo Arizono


Mot es una deidad semítica hijo de El y es representante de la muerte y de la aridez, en contraste con Baal que es dios de la lluvia y la fertilidad en la mitología de Asia Menor.

La palabra mot significa «muerte» en el idioma ugarítico.

Enlaces externos

Mitología mesopotámica
Deidades en el Tanaj
Ugarit

Mot (dios semítico)


O Trofeo Masferrer era uma clássica ciclista que se celebrava anualmente em Gerona, Espanha, em honra de Narciso Masferrer, fundador do diário Mundo Deportivo.

Disputou-se ininterruptamente desde o ano em que nasceu em 1932 até 1994, com o único parêntese da Guerra civil espanhola e dos anos 1948, 1961, 1962 e 1982.

O ciclista que tem inscrito em maior número de ocasiões seu nome no palmarés é Txomin Perurena, com três vitórias, lhe seguem com duas, Jaime Alomar, Mariano Cañardo, Gabriel Company Bauzà, Miguel Gual, Francisco Masip Llop, Fernando Múrcia, Antonio Andrés Sancho e Dino Zandegu.

Palmarés

Masferrer
Masferrer
Desporto na Espanha em 1932

Trofeo Masferrer


Glenea olbrechtsi é uma espécie de escaravelho da família Cerambycidae. Foi descrita por Stephan von Breuning em 1952.

Referências

Borneo catalog 2005

olbrechtsi
Coleópteros descritos em 1952

Glenea olbrechtsi


Jalel Kadri ( ; Tozeur - 14 de dezembro de 1971), é um treinador de futebol tunisiano que atualmente é o treinador da seleção tunisiana de futebol .

Carreira de treinador
Suas primeiras posições de treinador incluem AS Djerba, AS Kasserine, AS Gabès e US Monastir . Durante a temporada 2008-09, ele foi treinador do ES Zarzis, depois da primavera ao verão de 2010 no EGS Gafsa, e de novembro de 2011 a maio de 2012 no Al-Ansar FC . Ele então treinou ES Beni-Khalled de maio a setembro de 2012.

Em 2013, foi assistente técnico da seleção tunisiana em alguns jogos sob o comando de Nabil Maâloul . A partir de outubro de 2013, voltou a ser treinador freelancer do clube saudita Al-Nahda . Para a temporada 2014-15, ele aceitou esta posição no Al-Khaleej Club, onde acompanhou a equipe por duas temporadas. A partir de outubro de 2017, continuou no JS Kairouan, onde ficaria apenas até março de 2018. Pouco depois, foi contratado pelo CA Bizertin, onde permaneceu pelo resto da temporada.

Nos Emirados Árabes Unidos, ele assumiu a posição de treinador para a temporada 2018-19 no Emirates Club . Por sua vez, na temporada seguinte, ele permaneceu completamente no Stade Tunisien . De novembro de 2020 a janeiro de 2021, ele esteve brevemente à margem do Al Ahli Tripoli .

Em junho de 2021, tornou-se assistente técnico da seleção da Tunísia pela segunda vez. Desta vez sob o comando de Mondher Kebaier, com quem acompanhou a equipa à Taça das Nações Africanas de 2021, onde se tornou treinador principal nos oitavos-de-final porque Kebaier contraiu a Covid-19 .

A 23 de janeiro de 2022, durante o jogo com a Nigéria nos oitavos-de-final da Taça das Nações Africanas de 2021, Jalal Kadri substituiu o primeiro treinador, Mondher Kebaier, ao comando da equipa devido à sua infeção por Covid-19, terminando a partida com uma vitória para a Tunísia por 1-0. Em 30 de janeiro, foi nomeado treinador após ser eliminado das quartas de final do Africon contra o Burkina Faso .  No processo, ele lidera a equipe para se classificar para a Copa do Mundo FIFA de 2022 .

Honras

Tunísia

 Copa Kirin: 2022

Treinadores da Seleção Tunisiana de Futebol
Treinadores de futebol da Tunísia
Treinadores da Copa do Mundo FIFA de 2022

Jalel Kadri


Hvidhovedet rynkenæb () er en næsehornsfugl, der lever på Malayahalvøen og Indonesien.

Noter
 Avibase - the world bird database

Eksterne henvisninger

Fugle fra Sydøstasien
Næsehornsfugle

Hvidhovedet rynkenæb


Vloo est une agence de presse photographique française fondée à Paris en 1972 par Jean-Louis Staincq et Jean Dizier et fermée en 2006.

Historique
L'agence Vloo, créée le  par le duo Jean-Louis Staincq (Avesnelles,  — Sauzon, ) et Jean Dizier (Neuilly-sur-Seine,  — Neuilly-sur-Seine, ), se spécialise principalement dans les années 1970 et au début des années 1980 dans la photographie de charme puis s'oriente ensuite vers la photographie publicitaire. Son siège social est situé au 13, rue du Cherche-Midi à Paris. Elle ferme ses portes et cesse toute activité le .

Bibliographie

 Agence VLOO. Superstock photo catalog. 2., 1990.

Notes et références

Liens externes

Agence photographique
Photographie en France
Entreprise fondée en 1972
Entreprise ayant son siège à Paris
Entreprise française disparue

Vloo


Tatsuya Enomoto (født 16. marts 1979) er en japansk tidligere professionel fodboldspiller.

Han har spillet for flere forskellige klubber i sin karriere, herunder Yokohama F. Marinos og Vissel Kobe.

Eksterne henvisninger

Fodboldspillere fra Japan

Tatsuya Enomoto


Stöfler ist ein Einschlagkrater im Süden der Mondvorderseite, südöstlich des Mare Nubium, östlich des Kraters Tycho und westlich von Maurolycus.
Der Krater ist stark erodiert, sein südöstlicher Teil wird von Faraday überdeckt. Das Innere ist weitgehend eben.

Der Krater wurde 1935 von der IAU nach dem deutschen Astronomen Johannes Stöffler offiziell benannt.

Weblinks

 Stöfler auf The-Moon Wiki

Einzelnachweise

Einschlagkrater (Mond)

Stöfler (Mondkrater)


Susan Hendrickson (nascida em 2 de dezembro de 1949) é uma exploradora americana e coletora de fósseis. Hendrickson é mais conhecida por sua descoberta dos restos de um tiranossauro rex em Dakota do Sul em 12 de agosto de 1990 na reserva do rio Cheyenne. Sua descoberta é o esqueleto mais completo de tiranossauro conhecido pela ciência. O esqueleto agora é conhecido como "Sue" em homenagem a ela. Está em exibição no Field Museum em Chicago, Illinois. Ela também encontrou outros fósseis e artefatos importantes em todo o mundo.

Primeiros anos
Hendrickson nasceu em Chicago, Illinois, filha de Lee e Mary Hendrickson; sua família logo se mudou para a vizinha Munster, Indiana, onde ela cresceu. Ela tem dois irmãos: um irmão mais velho, John, e uma irmã mais nova, Karen. Seu pai foi um bem-sucedido agente de compras de ferrovias, enquanto sua mãe trabalhava na American Airlines.

Em 1955, Hendrickson foi matriculada na escola primária pública de Munster, sendo frequentemente elogiada por seus professores como "uma boa aluna e uma criança obediente". No entanto, ela acabou ficando entediada com a escola em Munster e, aos 16 anos, conseguiu convencer seus pais a deixá-la ficar com sua tia na Flórida, onde ela se matriculou em uma escola de segundo grau em Fort Lauderdale . Uma adolescente aventureira e rebelde, Hendrickson nunca concluiu o ensino médio, abandonando-o aos 17 anos para se mudar com o namorado antes de se estabelecer na Flórida, onde foi contratada por  mergulhadores profissionais num negócio de peixes de aquário. Uma nadadora de alto desempenho, parte da equipe de natação de sua escola, Hendrickson aprendeu rapidamente a mergulhar e começou a coletar peixes tropicais em Florida Keys para vender a aquaristas e lojas de animais.

Além de seu trabalho como mergulhadora, Hendrickson também trabalhava parte do ano como pescadora de lagostas e ocasionalmente tirava férias de verão para se voluntariar em escavações paleontológicas. Mais tarde, ela se mudou para Seattle, obteve um diploma de equivalência de estudos, e considerou se matricular na Universidade de Washington para se formar em biologia marinha, mas decidiu deixar Seattle depois de um ano e voltar para a Flórida para seguir sua carreira de mergulhadora.

Carreira
Em 1963, Hendrickson tinha um grande círculo de amigos no ramo do mergulho e, um dia, foi convidada a participar de uma expedição de salvamento em Florida Keys, que ela empreendeu com entusiasmo. Seu trabalho era recuperar valiosos materiais de construção que estavam armazenados em um cargueiro que encalhou em um recife de coral . Enquanto continuava seu trabalho de salvamento, Hendrickson logo se viu explorando antigos naufrágios, indo mais tarde para a República Dominicana . Ficou fascinada por trabalhar na companhia de arqueólogos e apaixonou-se pelo país, visitando a ilha com frequência.

Em meados da década de 1980, Hendrickson também tentou minerar âmbar nas montanhas dominicanas. Ela havia se tornado uma das maiores fornecedoras de âmbar para os cientistas. Hendrickson também encontrou três borboletas perfeitas de 23 milhões de anos, que representam metade da coleção total do mundo. Embora ela achasse o trabalho muito monótono para prosseguir em tempo integral, escrevendo que "Você poderia cavar por meses e não encontrar nada nas cavernas dominicanas", ela continuou estudando paleoentomologia, tornando-se uma especialista na identificação de insetos fossilizados.

Ela também conheceu o paleontólogo suíço Kirby Siber, que permitiu que ela se juntasse à sua equipe composta pelos paleontólogos Carlos Martin e Peter Larson . O grupo começou a escavar fósseis de baleias do Mioceno em um antigo fundo do mar no Peru, e Hendrickson se juntou à equipe por vários verões, descobrindo golfinhos, focas e tubarões fossilizados. Mais tarde, ela acompanhou Larson no Instituto Black Hills em Dakota do Sul. Nessa época, a paleontologia havia se tornado sua principal paixão. Em 12 de agosto de 1990, enquanto examinava um penhasco em Dakota do Sul com uma equipe do Black Hills Institute, ela descobriu um espécime de Tyrannosaurus rex - o maior, mais completo e mais bem preservado T. rex já encontrado. O espécime foi mais tarde nomeado "Sue" em sua homenagem.

Em 1992, Hendrickson se juntou a uma equipe de arqueólogos marinhos chefiada por Franck Goddio . Com eles, ela participou de expedições de mergulho, as mais notáveis das quais foram aos aposentos reais de Cleópatra e à frota perdida de Napoleão Bonaparte na Batalha do Nilo .

Em 2005, a revista Glamour a homenageou em seu prêmio "Glamour Woman of the Year". Em 2010, ela publicou uma autobiografia intitulada Hunt for the Past: My Life as an Explorer (New York, NY: Scholastic, Inc). Em 2008, ela foi destaque no capítulo "Dare to Explore" da National Geographic Kids .

Hendrickson recebeu um Ph.D. honorário. pela Universidade de Illinois em Chicago em 2000.

Bibliografia

 "Dinosaur discoverer trusts intuition", The Oprah Winfrey Show.
 "Ask a Dinosaur Expert", an interview with Sue Hendrickson conducted by Scholastic Press
 ''Dinosaur Named Sue (2003), Bt Bound. . Sue hendrickson

Exploradores dos Estados Unidos
Mulheres na paleontologia
Pessoas vivas
Nascidos em 1949
Paleontólogos dos Estados Unidos

Sue Hendrickson


Franz Mihanović, hrv. bh. arhitekt

Bio je prvi od poznatih arhitekata koji je došao projektirati objekte u Tuzli. Hrvatski inženjer iz Austro-Ugarske Mihanović projektirao je mnogo objekata. Ističu se Medresa, Šarenu džamiju i Gradsku česmu, sve u pseudomaurskom stilu. Prema potrebi izrađivao je projekte adaptacije. Mihanovićeva djela Šarena džamija i Portal Medrese s pripadajućem placom kao jedna cjelina Povjerenstvo za očuvanje nacionalnih spomenika BiH je veljače 2010. godine proglasilo nacionalnim spomenikom Bosne i Hercegovine.

Izvori

 Dragiša Trifković, Tuzlanski vremeplov, 1985.
 Fatmir Alispahić, Tuzland, 2000.

Hrvatski arhitekti
Životopisi, Tuzla

Franz Mihanović


Taneti Maamau (Onotoa, 19. rujna 1960.), predsjednik otočne države Kiribati.

Životopis
Rođen je 1960. godine na koraljnom otoku Onotoa. Prije ulaska u politiku bio je đakon Kiribatske protestantske crkve.

Nakon srednjoškolskoga obrazovanja, 1979. godine zapošljava se u Ministarstvu financija, gdje radi u uredu pomoćnika ministra. Nakon smjene vlasti, postaje pomoćnik Ministra obrazovanja i tajnik Ministarstva financija. Tijekom 1980-ih i 1990-ih godina obnašao je više različitih službi u ministarstvima financija, prometa, industrije i poduzetništva te Ministarstvu socijalne skrbi. Nakon što je Anote Tong postao predsjednikom države, daje ostavku na svoju službeničko radno mjesto i pobjedom u svom izbornom okrugu (otok Onotoa) ulazi u Skupštinski dom Kiribatija.

Uoči predsjedničkih izbora 2016. godine dobiva podršku stranke Tobwaan te bivšeg predsjednika Teburora Tita, u čijoj je vladi radio.

Nakon pobjede na izborima, na kojima osvaja preko 20.000 glasova, 11. ožujka 2016. godine preuzima vođenje državom od svog prethodnika Anota Tonga.

Izvori

Kiribatski predsjednici
Političari nakon 1989.

Taneti Maamau


Runway Cop er en sydkoreansk film fra 2012 med Kang Ji-hwan og Sung Yu-ri. Den er instrueret af Shin Tae-ra. Handlingen tager afsæt i, at en overvægtig detektiv Cha Cheol-soo arbejder undercover som fashionabel model for gennem dette dække at opklare en sag. Filmen er baseret på den koreanske tv serie Hong Gil-dong fra (2008), og den er det andet samarbejde mellem Kang og Shin efter My Girlfriend Is an Agent fra (2009). Den havde premiere den 30. maj 2012 med CJ Entertainment som producent.

Referencer

Eksterne henvisninger

Film fra 2012
Film fra Sydkorea

Runway Cop


Fraisch bezeichnet:

 ein Sauerrahmerzeugnis (Frischrahm), siehe Crème fraîche
 eine Blutgerichtsbarkeit, siehe Fraiß (Recht)
 ein Anfallsleiden, siehe Fraisch (Medizin)
 einen Literatur-Autor, siehe Max Fraisch

Siehe auch:
 Fraiß im Sinne von Schrecken, Furcht, Schmerzen, Gefahr (beziehungsweise Anfall, Epilepsie, Tobsucht, Krampf)

Fraisch


In Flames'in 2006 yılında çıkmış olan albümüdür. Bu albümde ayrıca, İsveç'in ünlü pop şarkıcılarından Lisa Miskovsky "Dead End" isimli şarkıda gruba vokal olarak eşlik etmiştir.

Kimi çevrelerce grubun en iyi, kimilerince ise en kötü albümü olarak görülen bu albüm In Flames'in tarzını Groove Metal'e dönüştürerek yaptığı ilk albümdür.

Albümün adı ilk başlarda "Crawl Through Knives" şeklinde olacaktı; ancak albüm çıkmadan hemen önce "Come Clarity" adı verildi. Albüme çekilen ilk klip "Take This Life" parçasına geldi. Ardından "Come Clarity"ye ikinci klip çekildi. Albüm gelmiş geçmiş en sert ve estetik In Flames davul partisyonlarını içeren hızlı parçalarla doludur. Albüm bir önceki albümleri olan Soundtrack to Your Escape'in devamı gibi görülebilir.

Şarkı Listesi
 "Take This Life" - 3:35
 "Leeches" - 2:55
 "Reflect the Storm" - 4:16
 "Dead End" - 3:22
 "Scream" - 3:13
 "Come Clarity" - 4:15
 "Vacuum" - 3:39
 "Pacing Death´s Trail" - 3:01
 "Crawl Through Knives" - 4:03
 "Versus Terminus" - 3:18
 "Our Infinite Struggle" - 3:46
 "Vanishing Light" - 3:14
 "Your Bedtime Story is Scaring Everyone" - 5:19

Kadro
 Anders Fridén - Vokal
 Jesper Strömblad - Gitar
 Bjorn Gelotte - Gitar
 Peter Iwers - Bass
 Daniel Svensson - Davul

In Flames albümleri
2006 albümleri
Nuclear Blast albümleri

Come Clarity


Straffeslag er en form for straf i blandt andet ishockey, der gives til et hold, der mister en åben scoringsmulighed på en breakaway, fordi en strafbar handling blev begået af en modstander. En spiller fra det hold, der mistede scoringsmuligheden, får mulighed for at score et mål uden at andre end målmanden fra modstanderholdet må forsøge at forhindre det.

Straffeslagskonkurrence
Straffeslagskonkurrence er et spil, hvor man konkurrerer i straffeslag. Her får hvert hold et givent antal forsøg, oftest tre eller fem, og det hold der har scoret flest mål på deres forsøg, vinder. Står det uafgjort efter de tre eller fem forsøg, fortsættes med et skud til hvert hold, indtil en afgørelse har fundet sted. Dette bruges i mange konkurrencer som det afgørende i kampene, blandt andet ved Verdensmesterskaberne i ishockey.

Ishockey

Straffeslag


Joseph Gonzales (Narbonne, Francuska, 6. kolovoza 1941.) je nekadašnji francuski amaterski i profesionalni boksač. Bio je olimpijski amaterski viceprvak u polusrednjoj kategoriji (do 71 kg) na Olimpijadi u Tokiju 1964. U olimpijskom finalu pobijedio ga je sovjetski šampion Boris Lagutin.

1964. godine postao je profesionalni boksač te je ostvario 14 pobjeda u nizu i to nokautom i tehničkim nokautom. Prvi poraz pretrpio je u studenom 1965. protiv Amerikanca Ferda Hernandeza. Do kraja 1967. ostvario je skor od 32-2-2 pobijedivši pritom nekoliko europskih prvaka kao što su Yoland Levèque i José Hernández.

13. ožujka 1970. ponovo je postao francuski nacionalni prvak a protivnik u finalnom meču bio mu je Jean-Baptiste Rolland. Nakon dva pretrpljena poraza od Jean-Claude Bouttiera i Jacquesa Kechichiana, završio je boksačku karijeru u lipnju 1974. Poslije je u rodnom gradu otvorio pečenjaru.

Izvori

Francuski boksači

Joseph Gonzales


Wing Commander: Privateer (engl. für "Freibeuter") aus dem Jahr 1993 ist eine Weltraumhandelssimulation von Origin Systems für MS-DOS und Windows. Es bildet zusammen mit Privateer 2: The Darkening eine Ablegerreihe der Wing-Commander-Reihe. Privateer übernimmt von Wing Commander die filmartige Präsentation einer optionalen Hauptgeschichte, orientiert sich im Gegensatz dazu beim Spielprinzip jedoch stärker an David Brabens und Ian Bells Elite. Führender Kopf der Reihe war Chris Roberts' Bruder Erin, obwohl das ursprüngliche Konzept des ersten Teiles von beiden gemeinsam ausgearbeitet wurde.

Handlung
Die Handlung spielt im Jahr 2669 im Gemini-Sektor, einer Grenzregion zwischen der "Terranischen Konföderation", dem Kilrathi-Imperium und weiteren, noch unerforschten Regionen der Galaxis. Der Krieg gegen die Kilrathi hat sich mittlerweile stark in die inneren Regionen der Konföderation verlagert, was die Grenzsektoren zu einem gefährlichen Terrain für alle Weltraumpiloten macht. Der Spieler schlüpft in die Rolle eines Zivilpiloten mit dem kanonischen Namen Grayson Burrows (Name und Callsign können indes vom Spieler selbst vergeben werden; da Burrows in der CD-ROM Sprachversion häufig mit "Privateer" angesprochen wird, könnte dies sein Callsign sein). Burrows verdient seinen Lebensunterhalt üblicherweise als Weltraumhändler und Kopfgeldjäger und obwohl Wing Commander: Privateer eine begleitende, linear aufgebaute Hintergrundhandlung besitzt, lässt das Programm dem Spieler weitgehend freie Hand bei der Ausgestaltung des Spielverlaufs. So kann er die Hauptmission jederzeit unterbrechen, und sich anderen Aufgaben zuwenden.

Das Intro des Spiels zeigt, wie Burrows bei der Abwehr eines Piratenangriffs in einem Asteroiden-Feld unwissentlich ein fremdes, verborgenes Raumschiff durch eine fehlgeleitete Rakete attackiert. Das Raumschiff bleibt unversehrt, nimmt nach dem Angriff jedoch Fahrt auf und attackiert in Folge alle Raumschiffe, die ihm auf seinem Flug durch den Sektor begegnen. Die Haupthandlung nimmt ihren Lauf, wenn Burrows auf dem Planeten New Detroit von einem Mann namens Sandoval angeheuert wird, der ihm als Anzahlung ein seltsames Artefakt überreicht. Bei seiner Rückkehr findet Burrows den Mann jedoch tot vor. Auf der Suche nach weiteren Informationen über das Artefakt stößt Burrows auf den Xenoarchäologen Dr. Monkhouse. Dieser offenbart ihm, dass das Artefakt von einer alten, technologisch weit überlegenen Alienrasse namens Steltek stammt. Bei dem Artefakt handelt es sich um die eine Hälfte einer alten Karte, die andere befindet sich im Besitz von Dr. Monkhouse.

Nach Entschlüsselung der alten Karten folgt Burrows den Spuren der Aliens und findet in einem alten Raumschiff eine mächtige Waffe, die Burrows für sich in Besitz nimmt und auf seinem Raumschiff installiert. Beim Verlassen des Planeten wird er jedoch von dem fremden Raumschiff, das sich als Steltek-Drohne entpuppt, verfolgt. Da die Ordnungskräfte der Konföderation der überlegenen Alientechnologie nichts entgegenzusetzen haben, wird Burrows gebeten, die Drohne zu vernichten. Burrows stößt dabei auf einen Scout der fremden Alienrasse, der im Gegenzug für die Positionsdaten des alten Wracks Burrows Steltek-Waffe aktiviert. Mit dieser neuen Waffe gelingt es Burrows schließlich, die Drohne zu vernichten.

Spielprinzip
Wing Commander: Privateer ist schwerpunktmäßig eine Weltraumhandels-Simulation im Stil von Elite, besitzt daneben jedoch eine Haupthandlung, die etwa 30 Missionen umfasst. Der so entwickelte Haupthandlungsstrang ähnelt dem in Wing Commander I und II und wurde ebenfalls mittels gerenderter Zwischensequenzen erzählt. Der Unterschied zur Hauptreihe besteht jedoch darin, dass sich der Spieler bei Privateer jederzeit wieder beliebig dem Handeln und Annehmen von Söldneraufträgen widmen kann, um danach wieder in die Haupthandlung einzusteigen.

Das Spielgeschehen findet im Sektor Gemini statt, der mehrere Dutzend Planeten enthält. Neben dem Warentransport von einem Planeten zum anderen, kann der Spieler auch Söldner-Aufträge annehmen, die in verschiedenen Schwierigkeitsgraden und Missionstypen vorliegen. So sind bei Patrouillen-Flügen bestimmte Punkte im Raum abzufliegen, um für "Recht und Ordnung" zu sorgen. Bei Erkundungs-Einsätzen muss ein spezielles, weiter entferntes System angeflogen werden und bei Kopfgeld-Aufträgen soll eine bestimmte Person verfolgt und "ausgeschaltet" werden. Trifft der Spieler auf dem Planeten New Detroit ein, sieht er dort einen Mann in der Bar, der ihm einen Auftrag gibt, was zu weiteren Folgeaufträgen führt und so die zentrale Handlung des Spiels vorantreibt.

Die NPCs unterteilen sich in verschiedene Kategorien wie Militär, Miliz, Händler, Söldner, Kilrathi (Katzenaliens), Retros (Sektenmitglieder), Piraten und andere. Hat man sich früher schon mit einem Mitglied der entsprechenden Gruppe auseinandergesetzt und wurde dadurch zum Feind der Gruppe, wird der Spieler auch bei einem zufälligen Aufeinandertreffen mit anderen Mitgliedern dieser Fraktion angegriffen. Die Künstliche Intelligenz bei Angriff und Flucht der kämpfenden Gegner war sehr beeindruckend.

Durch den Gewinn aus dem Söldner- oder Händlerdasein können mit der Zeit immer bessere Schiffe und Ausrüstung erworben werden und der Spieler kann relativ ungefährdet weitere Systeme und Sektoren erreichen.

Entwicklung
Obwohl Chris Roberts das ursprüngliche Konzept des Spiels gemeinsam mit seinem Bruder Erin ausarbeitete, fokussierte er sich hauptsächlich auf die Entwicklung von Strike Commander, während die Leitung der Entwicklung von Privateer Erin oblag. Privateer sollte gezielt das Prinzip der offenen Welt von Elite mit den Kämpfen und der Spielwelt von Wing Commander verbinden.

Bei Erstveröffentlichung erschien das Spiel ausschließlich auf Diskette. Das sogenannte Speech Pack mit Sprachausgabe musste separat erworben werden. Eine 1994 veröffentlichte CD-ROM-Fassung beinhaltete schließlich neben dem Grundspiel auch das Speech Pack und die Erweiterung Righteous Fire.

Rezeption
Das Spiel war seinerzeit sehr erfolgreich und bestach nicht nur durch seine brillanten Grafiken, sondern vor allem durch den Handlungsspielraum des Spielers. Es wurde für PC (Diskette, CD-ROM, ca. 11 MB) veröffentlicht. Später erschien ein Speechpack (Spracherweiterung) sowie die Erweiterung Righteous Fire.

Wertungsspiegel
 PC Games 11/93: 92 %
 PC Player 11/93: 90 %
 PC Player 8/94: 90 % (CD-ROM-Fassung)
 Power Play 11/93: 81 %
 Power Play 9/94: 82 % (CD-ROM-Fassung)
 PC Format 11/93: 79 %

Righteous Fire (Add-on)

Wing Commander: Privateer Righteous Fire ist die offizielle Erweiterung zu Wing Commander: Privateer aus dem Jahr 1993.

Righteous Fire fügt dem Grundspiel einen neuen Handlungsstrang hinzu. Dieser beginnt damit, dass die Steltek-Kanone, die der Spieler gegen Ende des Hauptspiels erst mühsam in seinen Besitz gebracht hatte, vom Schiff des Spielers gestohlen wurde. Für den Protagonisten beginnt ein Abenteuer, bei dem er sich mit dem Oberhaupt der Church of Man anlegt, einer religiösen Gruppierung, die die moderne Technologie verteufelt und auch als "Retros" bezeichnet wird. Neben einer verhältnismäßig kurzen Storyline fügt die Erweiterung dem Spiel vergleichsweise wenig neue Inhalte hinzu. So kann der Spieler zwar noch einige neue Upgrades für sein Schiff kaufen; das Spieluniversum wurde jedoch bis auf einen neuen Planeten und eine neue Fraktion kaum erweitert. In der Fachpresse wurde dies mitunter deutlich kritisiert.

Wertungsspiegel
 PC Games 5/94: 80 %
 PC Player 4/94: 90 %
 PC Zone 05/94: 80 %

Remake
Unter dem Titel Privateer - Gemini Gold existiert ein komplettes freies Remake des Spiels, welches unter Windows, MacOS und Linux läuft. Das Remake basiert auf der Engine von Vega Strike.

Weblinks

 Wing Commander News. Umfangreiches Archiv zur Wing-Commander-Reihe.
 Classic Gaming - Webseite zu Privateer mit umfassenden Informationen
 Deutschsprachiges Forum mit aktuellen Newsmeldungen, umfangreicher Datenbank sowie Downloadbereich rund um Wing Commander

Einzelnachweise

Computerspiel 1993
DOS-Spiel
Weltraumsimulator
Windows-Spiel
Wing Commander
Science-Fiction-Computerspiel

Wing Commander: Privateer


An Carex werdermannii in uska species han Liliopsida nga ginhulagway ni L.Gross. An Carex werdermannii in nahilalakip ha genus nga Carex, ngan familia nga Cyperaceae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Carex

Carex werdermannii


Lincoln Center puede referirse a:

Toponimia

en Estados Unidos
 Lincoln Center (Denver)
 Lincoln Center (Kansas)
 Lincoln Center (Oregón)
 Lincoln Center (Nueva York)

Lincoln Center (desambiguación)


بوينغ في سي-25 هي طائرة بوينغ، يستخدمها الرئيس الأمريكي في تنقلاته البعيدة، وتسمى أيضا الطائرة رقم 1 في سلاح الجو الأمريكي.

مراجع

بوينغ 747
طائرات أغراض خاصة أمريكية 1990–1999
طائرات حلقت للمرة الأولى سنة 1987

النقل في رئيس الولايات المتحدة
طائرات رئاسية

بوينغ في سي-25


Guerra sueco-danesa puede referirse a una de las muchas guerras que enfrentaron al Reino de Dinamarca y Noruega con Suecia:
 Guerra sueco-danesa (1470–1471)
 Guerra dano-sueca (1501-1512)
 Guerra de Liberación sueca (1521–23)
 Guerra nórdica de los Siete Años (1563–70)
 Guerra de Kalmar (1611–13)
 Guerra de Torstenson (1643–45)

 Partes de la Segunda Guerra del Norte:
 Guerra sueco-danesa (1657-1658)
 Guerra sueco-danesa (1658-1660)
 Guerra Escanesa (1675–79)
 Gran Guerra del Norte (1700–21)

 Partes de las Guerras Napoleónicas:
Guerra sueco-danesa (1808-1809)
Guerra sueco-danesa (1813-1814), parte de la Guerra de la Sexta Coalición.

Guerra sueco-danesa


Robert Nozick (16 Kasım 1938 - 23 Ocak 2002), Amerikalı filozof. Nozick Anarşi, Devlet ve Ütopya isimli kitabı ile bilinir.

Hayatı
Robert Nozick, göçmen bir ailenin çocuğu olarak 16 Kasım 1938 tarihinde New York'ta doğmuştur. Nozick, 1959 yılında Columbia Üniversitesinden mezun olduğunda sosyalist görüşte, sol öğrenci birliklerinden birisinin üyesi olarak faaliyet göstermiştir. Daha sonraları siyasal fikirleri değişti. Princeton, Oxford ve Rockfeller Üniversitelerinde çalıştıktan sonra 1965 yılında Harvard Üniversitesine girmiş, 1969 yılında Felsefe profesörü olmuş ve ölümüne kadar Harvard'da görev yapmıştır

Radikal liberteryenizmin etkili bir savunucusu olan Nozick, maksimum birey hakkı için minimum devlet fikrini savunmuştur. Kapitalizmin savunmasını yaparken refah devletini eleştirmiş, Rawls'un adalet teorisini eleştirmek için yazdığı Anarşi, Devlet ve Ütopya kitabı radikal liberteryenizmin en önemli kitaplarından biri haline gelmiştir. Nozick, hayatının son yıllarında felsefenin klasik konularıyla ilgilenmiştir.

Eserleri
Anarchy, State and Utopia- Anarşi, Devlet ve Ütopya (1975) : Nozick'in en önemli kitabıdır. Bu kitapta Nozick, devletin rolünün, vatandaşları şiddetten ve hırsızlıktan korumak ve sosyal sözleşmelere uyulmasını sağlamakla sınırlı olduğu görüşünü savunmaktadır. Nozick, bu kitapta ayrıca gelirin yeniden dağıtılmasının birey haklarını ihlal etmeden mümkün olamayacağını savunmuştur.

Diğer kitapları
 Philosophical Explanations- Felsefi İzahatlar (1981)
 The Examined Life - İncelenen Hayat (1989)
 The Nature of Rationality- Rasyonelliğin Mahiyeti (1993)
 Socratic Puzzles- Sokratik Bulmacalar (1996)
 Invariances: The Structure of the Objective World- Değişmezlikler: Objektif Dünyanın Yapısı (2001)

Dış bağlantılar
 https://web.archive.org/web/20070404032803/http://www.theihs.org/libertyguide/people.php/75853.html
 https://web.archive.org/web/20120918001743/http://www.news.harvard.edu/gazette/2002/01.17/99-nozick.html

Dipnotlar

1938 doğumlular
Brooklyn doğumlular
2002 yılında ölenler
Amerikalı agnostikler
Amerikalı liberteryenler
Yahudi asıllı Amerikalılar
Liberteryen teorisyenler
Fulbright Programında öğrenim görenler

Robert Nozick


O Brazilian Visa Project é o nome dado pelos historiadores ao projeto da Igreja Católica durante a Segunda Guerra Mundial de permitir que judeus convertidos emigrassem para o Brasil a fim de escapar da perseguição no teatro europeu da Segunda Guerra Mundial.

Petição de 1939 ao Governo Brasileiro
Em março de 1939, vários membros da hierarquia católica alemã pediram ao recém-eleito Papa Pio XII que solicitasse ao governo brasileiro 3.000 vistos de imigração para judeus católicos alemães se estabelecerem no Brasil. Seguiram-se dois anos de intercâmbios diplomáticos, começando com uma instrução do Cardeal Secretário de Estado Luigi Maglione a Benedetto Aloisi Masella, núncio no Rio de Janeiro, para solicitar os vistos ao Presidente Getúlio Vargas . Os vistos foram formalmente concedidos por Vargas, por meio do Conselho de Imigração e Colonização (CIC) do Brasil, em 20 de junho de 1939.

Condições estritas
Desde o início, os vistos vinham com condições estritas, "algumas necessárias, outras obstrucionistas", que foram se tornando mais rígidas com o tempo. Os vistos estavam disponíveis para judeus batizados na Alemanha e em outros países, mas eram obrigados a apresentar uma recomendação da nunciatura de seu respectivo país. Os emigrantes foram ainda obrigados a provar que seu batismo havia ocorrido antes de 1933. Judeus protestantes tiveram seus vistos negados. As condições posteriores incluíram uma transferência monetária substancial para o Banco do Brasil e a aprovação do Escritório de Propaganda do Brasil em Berlim,capital da Alemanha de hitler.

Papel do Cardeal Innitzer
Diante de tantos obstáculos, o Cardeal Theodor Innitzer de Viena escreveu ao Papa Pio XII em 4 de fevereiro de 1941, pedindo sua ajuda imediata na concessão dos vistos, tendo em vista o início da deportação de 60.000 judeus de Viena, pelo menos 11.000 dos quais foram batizados. Uma resposta de Maglione delineou as várias dificuldades associadas a tal passo.  Innitzer não ficou satisfeito e reclamou novamente no final daquele mês.

Suspensão do programa
O programa de vistos foi suspenso em 3 de setembro de 1940 e encerrado oficialmente em 20 de novembro de 1941. Os governos fascistas espanhol e português já haviam se recusado a emitir vistos de viagem para quem usasse os vistos de imigração para o Brasil. Innitzer voltou a atualizar a Santa Sé sobre o ritmo acelerado das deportações em 20 de maio de 1942 e o Vaticano tentou pela última vez apelar ao governo brasileiro em julho de 1942. Maglione escreveu em dezembro de 1941 ao bispo cujo pedido havia iniciado o projeto que: "como você certamente foi informado [...] muitos emigrantes partiram e — lamento dizer — pelo que me disseram, muitos deles eles, tanto por sua conduta imprópria quanto por supostas exigências, não corresponderam à preocupação que a Santa Sé demonstrou por eles".

Falta de gratidão dos destinatários do visto
A ênfase da carta de Maglione não era no fracasso de um esforço diplomático, mas no desgosto pela suposta conduta e falta de gratidão dos destinatários dos vistos.  Segundo a Enciclopédia do Holocausto, por "conduta imprópria", Maglione só poderia significar que os destinatários continuaram a praticar o judaísmo .

Número de vistos
É difícil verificar o número exato de vistos que foram emitidos. Apenas 1.000 vistos foram realmente concedidos à embaixada brasileira no Vaticano, e a maioria — embora não todos — provavelmente foram usados. Os 2.000 restantes sob controle dos oficiais brasileiros na Alemanha nunca foram utilizados, nem mesmo nos primeiros meses do projeto.  Maglione foi "notavelmente aquiescente" ao cancelamento do programa e sua resposta ao embaixador brasileiro sobre a possibilidade de restabelecer o programa no futuro foi "agonizantemente impessoal e diplomática.

Atitude adotada por Pio XII
Morley vê a importância do projeto do visto brasileiro como quádrupla: primeiro, em demonstrar a preocupação de Pio XII "principalmente, quase exclusivamente" com judeus batizados em vez de não convertidos, e vendo sua perseguição principalmente como uma violação dos direitos da Igreja; segundo, ao exemplificar a confiança na diplomacia, mesmo como "um fim em si mesmo"; e terceiro, ao mostrar a relutância do papa em perturbar o status quo, "mesmo quando um país firmemente católico renegou sua promessa ao papa"; e, finalmente, o uso do fracasso anterior como uma "apologia" contra propostas posteriores para ajudar os judeus.

Notas

Referências

 Morley, John (1980). A diplomacia do Vaticano e os judeus durante o Holocausto, 1939-1943 . Nova York: KTAV Pub. Casa. .
 Lesser, Jeffrey (1995). Acolhendo os Indesejáveis: o Brasil e a Questão Judaica . Imprensa da Universidade da Califórnia.
Relações entre Brasil e Santa Sé
Imigrações no Brasil
Judeus brasileiros naturalizados

Projeto Visto Brasileiro


Olaylar
 Osmanlı Devleti, Sofya'yı Bulgarlardan aldı.
 Altın Orda Hanı Toktamış, Moskova'yı ele geçirdi.
 Memlüklerde beş yıllık ayaklanma sonrası Berkuk, II. Hacı'yı tahttan indirerek Bahri Memlüklerine son verdi. Bu tarihten sonra Mısır'a Burcî Memlûkler hakim oldu.

Doğumlar
 IV. Aleksios, Trabzon İmparatorluğu imparatoru (ö. 1429)

Ölümler
 11 Temmuz - Nicole Oresme, filozof, iktisatçı, matematikçi, fizikçi, gök bilimci, tanrı bilimci, Lisieux'unun piskoposu ve çevirmen (d. 1323)
 10 Eylül - I. Louis, Macaristan ve Hırvatistan kralı (d. 1326)
 tarihi bilinmeyen
 Huşeng bin Şirvan, Şirvan hanedanlığının 32. hükümdarı ve Şirvanşah hanesinin Kesrani kolunun son üyesi

1382


Le Poynter Institute for Media Studies (Poynter fait référence à Nelson Poynter) est à la fois une école de journalisme à but non lucratif et un organisme de recherche, basés à St. Petersburg en Floride. L'école, créée en 1975 en Floride, possède le journal Tampa Bay Times et héberge le « Réseau international de vérification des faits » (International Fact-Checking Network) et gère PolitiFact.

Histoire
L'école a ouvert ses portes le 29 mai 1975, quand Nelson Poynter, alors propriétaire et président du St. Petersburg Times (aujourd'hui renommé Tampa Bay Times) et de la Times Publishing Company, a annoncé vouloir créer une petite école de journalisme alors baptisée Modern Media Institute (nom changé pour « Institut Poynter » près d'une décennie plus tard).

En 1977, Nelson Poynter a légué la propriété de la Times Publishing Company à l'Institut afin qu'après sa mort, l'école devienne propriétaire du St. Petersburg Times.

Poynter est mort le 15 juin 1978, à l'âge de 74 ans. Il était tombé malade dans son bureau quelques heures seulement après avoir participé à la mise en chantier du nouveau campus de Saint-Pétersbourg de l'Université de Floride du Sud.

En 1985, le second président du Poynter Institute (Robert J. Haiman), l'a déplacé du bâtiment d'une banque sur Central Avenue vers un bâtiment primé où il se trouve aujourd'hui.

Craig Newmark, membre du conseil d'administration de la Fondation Poynter, lui a fait don de 1 million de dollars en 2015. En 2017, l'Institut Poynter a reçu 1,3 million de dollars du réseau Omidyar et des fondations Open Society pour des projets dans trois domaines principaux : la technologie de vérification des faits, le suivi de l'impact et les récompenses financières via des subventions à l'innovation et des financements participatifs.

L'Institut a évolué pour devenir la plus grande école de journalisme existant aujourd'hui, tout en concentrant une partie de ses activités sur la détection et la lutte contre la diffusion d'informations partielles, partiales ou totalement mensongères (Debunking…). En 2018, une coopération du Poynter Institute avec le réseau de recommandation de contenu Revcontent  vise à  mettre fin à la désinformation et aux fausses nouvelles dans les articles fournissant à Revcontent la vérification des faits fournie par leur réseau international de vérification des faits. Le 11 janvier 2018, la directrice de la liberté d'expression de la Fondation Charles Koch, Sarah Ruger, déclare dans un communiqué de l'American Society of News Editors que la fondation soutient de nombreux bénéficiaires engagés en faveur de la liberté de la presse, notamment le Poynter Institute, le Newseum et l'initiative de liberté d'expression de Techdirt. Le 12 février 2018, le Tampa Bay Times (branche à but lucratif de l'institut à but non lucratif Poynter) a créé le site Web PolitiFact, lauréat du prix Pulitzer, formant une nouvelle entité, indépendante, au sein de Poynter. En mars 2018, Google.org a nommé le Poynter Institute à la tête de son programme MediaWise pour aider les élèves de collèges et lycées à mieux analyser les actualités et  informations en ligne. Google a financé ce projet avec une subvention de 3 millions de dollars.

Depuis 2019, le Washington Post est associé au Poynter Institute (avec d'autres sponsors financiers) pour accroître la diversité (y compris ethnique)  dans les médias, afin d'étendre l'évènement annuel organisé par  Poynter, le Leadership Academy for Diversity in Digital Media qui est un programme sans frais de scolarité  ouvert aux journalistes de couleur travaillant dans les médias numériques, visant à les aider à  s'épanouir, professionnellement et personnellement, à devenir des cadres de haut-niveau, innovants et créateurs.
Les autres sponsors sont CNN, les Scripps Howard Foundations, Craig Newmark Philanthropies, la Ethics and Excellence in Journalism Foundation et la TEGNA Foundation.

À la suite des révélations du scandale Facebook-Cambridge Analytica/AggregateIQ, Facebook s'est vu reprocher dans le monde entier, d'avoir sciemment laissé son réseau social ouvert aux manipulations à grande échelle (par SCL Elections notamment) d'une partie des votants qui se sont prononcés pour le Brexit et pour l'élection de Donald Trump à la têtes des États-Unis. La plate-forme et Mark Zuckerberg se sont publiquement engagés à mieux contenir le fausses informations, en particulier dans les contextes électoraux. À partir de 2020, dans ce contexte et dans celui d'une pénétration du monde étudiant par les théories du complot et les fake-news, le Poynter Institute a étendu son programme MediaWise en créant notamment un Programme national d'éducation aux médias baptisé « MediaWise Voter project (#MVP) » ; il visait à toucher 2 millions d'étudiants américains qui allaient voter pour la première fois, en les préparant et en les informant mieux en vue des élections de 2020 face aux messages de propagandes et fausses informations (dont certains ciblaient très spécifiquement et intensément les lycéens et les jeunes étudiants qui allaient prochainement voter).

Dans le contexte de la désinformation sur la pandémie de Covid-19 et relative au vaccin contre la Covid-19, le Poynter Institute a mobilisé  (de prêts fédéraux obtenu de la part du Paycheck Protection Program) pour aider à la vérification des faits. Son président Neil Brown précisait que ce n'était pas la première fois que l'institut recevait un financement gouvernemental (des contrats de formation avaient déjà été passés par exemple avec Voice of America).

News University (NewsU)
C'est un autre programme de l'Institut Poynter, qui propose une formation en journalisme via des cours et exercices en ligne, des webinaires et l'apprentissage par le jeu.

NewsU est financé par la Fondation John S. et James L. Knight.

Réseau international de vérification des faits (IFCN)

En 2015, l'institut a lancé ce réseau international (IFCN pour International Fact-Checking Network), avec l'objectif d'établir un code de déontologie pour les organisations de vérification des faits.

L'IFCN examine les éditeurs vérificateurs de faits afin de s'assurer qu'ils se conforment à son code, et délivre une certification à ceux qui réussissent l'audit. La certification dure un an et les vérificateurs des faits doivent être réexaminés chaque année pour conserver cette certification.

Google, Facebook et d'autres entreprises technologiques utilisent la certification de l'IFCN pour contrôler les éditeurs pour les contrats de vérification des faits.

L'IFCN et l'American Press Institute publient conjointement Factually, une newsletter sur le fact-checking et l'éthique du journalisme.

Liste noire des fausses nouvelles
En 2019, Poynter a compilé diverses bases de données de fausses nouvelles (dont celles organisées par le Annenberg Public Policy Center, Merrimack College, PolitiFact et Snopes), aboutissant à lister 515 sites Web d'actualités jugés selon ses critères « peu fiables ». Cette liste comprenait notamment des sites Web d'information conservateurs tels que le Washington Examiner, le Washington Free Beacon et le Daily Signal.

Poynter a ensuite invité les annonceurs à « blacklister » ces sites. Cette initiative a suscité de vives réactions, qui a poussé Poynter a retirer cette liste, en raison, selon un communiqué, de « faiblesses méthodologiques » dans le choix des critères sélection ou de leur application ; Poynter a publié des excuses : . Le magazine Reason en mai 2019, notait que la liste (retirée) des plus de 500 faux sites d'information, étaient pour beaucoup des sites d'actualités conservateurs, mais aussi des sites Web de think tanks.

Médaille Poynter
Depuis 2015, cette médaille récompensant des journalistes pour l'ensemble de leurs réalisations en matière d'information ; elle est annuellement décernée par l'Institut Poynter et a notamment récompensé :
 en 2015 : Bob Schieffer, ancien présentateur de CBS News et animateur de Face the Nation
 en 2016 : Tom Brokaw, ancien présentateur de NBC Nightly News
 en 2017  Judy Woodruff, présentatrice et rédactrice en chef de PBS NewsHour
 en 2018 : Lester Holt, présentateur de NBC Nightly News et Dateline NBC
 en 2019 : Katie Couric, journaliste audiovisuelle, auteure et entrepreneure médiatique
 en 2020 : Chris Wallace, présentateur de Fox News Sunday

Notes et références

Voir aussi

Articles connexes

Liens externes

 Site officiel NewsU.org
 Réseau international de vérification des faits (IFCN)

Organisation américaine 501(c)(3)
Établissement scolaire fondé en 1975
Vérification des faits
Néologisme politique
Trollage

Poynter Institute


A Conferência de Nyon foi uma conferência diplomática realizada em Nyon, na Suíça, em 10 de setembro de 1937 para tratar dos ataques a navios internacionais no Mar Mediterrâneo durante a Guerra Civil Espanhola. A conferência foi convocada em parte porque a Itália vinha realizando uma guerra submarina irrestrita, embora o acordo final da conferência não acusasse a Itália diretamente; em vez disso, os ataques foram referidos como "pirataria" por um corpo não identificado. A Itália não estava oficialmente em guerra, nem nenhum submarino se identificou. A conferência foi concebida para fortalecernão intervenção na Guerra Civil Espanhola. O Reino Unido e a França lideraram a conferência, que também contou com a presença da Bulgária, Egito, Grécia, Romênia, Turquia, União Soviética e Iugoslávia.

O primeiro acordo, assinado em 14 de setembro de 1937, incluía planos para contra-atacar submarinos agressivos. Patrulhas navais foram estabelecidas; o Reino Unido e a França deveriam patrulhar a maior parte do Mediterrâneo ocidental e partes do leste, e os outros signatários deveriam patrulhar suas próprias águas. A Itália teria permissão para aderir ao acordo e patrulhar o mar Tirreno, se assim o desejasse. Um segundo acordo ocorreu três dias depois, aplicando disposições semelhantes aos navios de superfície. A Itália e a Alemanha não compareceram, embora a primeira tenha iniciado patrulhas navais em novembro. Em contraste marcante com as ações do Comitê de Não-Intervenção e da Liga das Nações , esta conferência conseguiu prevenir ataques de submarinos.

Nyon foi caracterizado como "um paraíso para apaziguadores. A ficção de que os ataques a navios mercantes no Mediterrâneo foram culpa de 'piratas desconhecidos' foi totalmente tolerada. [Isso] preservou o status quo naval no Mediterrâneo até o final da Guerra Civil Espanhola. Guerra: os franquistas recebiam o que queriam, os republicanos recebiam muito pouco".

Conferências

Conferência de Nyon


ඩොරේමන් යනු ජපන් විකට පොතේ ප්‍රධාන චරිතය වන "ඩොරේමන්" ය.

හැදින්වීම
ඩොරේමන් ගේ සිරුරේ වර්ණය නිල් වන අතර ඔහුගේ මුහුණ, උදරය, අත් සහ පාද සුදු ය. නාසය රතු පාටයි. නමුත් එය මුලින්ම සාදන විට, ඩොරේමන් කහ සහ කන් තිබුණා.

ඩොරේමන් වැඩිපුරම බය වෙන්නේ මීයන්ට. හේතුව ආරම්භ වූයේ 2115 අගෝස්තු 30 වන දින ඩොරේමන්ගේ කන යාන්ත්‍රික මීයෙකු විසින් සපා කෑමෙන් ය.

ජනප්රියත්වය
ඩොරේමන් ජපානයේ කැපී පෙනෙන චරිතයක් ලෙස සැලකේ. බොහෝ වෙළඳසැල්, ක්‍රීඩා මෘදුකාංග ආදිය පවා බොහෝ විට ඩොරේමන් තේමාව ලෙස විවිධ නිෂ්පාදන සාදයි. එය ජපානයේ පමණක් නොව, ඩොරේමන් නි අනෙකුත් නිෂ්පාදන චීනයේ ප්‍රධාන භූමියේ ඕනෑම වේලාවක දැකිය හැකිය. බොහෝ ජාත්‍යන්තර කීර්තිමත් නිෂ්පාදකයින් පවා බොහෝ විට සෙනඟ ආකර්ෂණය කර ගැනීම සඳහා ඩොරේමන් ආශ්‍රිත ක්‍රියාකාරකම් භාවිතා කරයි.

යොමු කිරීම්

බාහිර සබැඳි

ඩොරේමන් (කාර්යභාරය)


La Villa Bagatelle est une villa située à Irigny en France.

Histoire

En 1963, son propriétaire est Robert Chauvin (1887-1965), PDG du laboratoire Aguettant.

Elle est inscrite, avec son jardin, aux monuments historiques depuis 2009.

Références

Articles connexes
 Liste des monuments historiques de la métropole de Lyon

Monument historique dans la métropole de Lyon
Monument historique inscrit en 2009
Irigny

Villa Bagatelle (Irigny)