Michael Joseph Jackson (d. 29 Ağustos 1958; Gary, Indiana - ö. 25 Haziran 2009; Los Angeles, Kaliforniya), "Popun Kralı" olarak tanınan Afro-Amerikalı şarkıcı, müzisyen, besteci, söz yazarı ve dansçıdır.

Jackson ailesinin dokuz çocuğunun yedincisi olarak dünyaya gelen Michael Jackson, babasının kurduğu Jackson 5 grubunda 1964 yılında henüz 6 yaşındayken müzik yaşamına atılmıştır. Daha sonra Off the Wall), Thriller (1982), Bad (1987), Dangerous (1991), HIStory (1995) gibi milyonlarca satan solo albümlere imza atan Jackson, büyük bir şöhret kazanmış ve "Popun Kralı" () olarak anılmaya başlanmıştır. Albümleri tüm dünyada 140 milyon üzerinde satmıştır. Michael Jackson sadece stüdyo albümleri olarak 125 milyon albüm satışı ile stüdyo albümleri dünyada tüm zamanların en çok satmış müzisyenidir. Thriller albümü 55 milyon üzeri ile dünyada en çok satan 1. albümdür, ayrıca ABD'de en çok satan 1. albümdür. Dünyanın en çok satan albümleri listesinde beş albümü ile listeye en çok girmiş 1. kişidir ve Thriller ile 1 numaradadır. Tamamen kendine ait dans tarzı ile dansa yeni bir soluk getirmiş, herkesi etkilemiş, dünyaca ünlü R&B kliplerinde Michael Jackson figürleri görmek klasik hâle gelmiştir, R&B kliplerindeki birçok dans hareketinin orijini Michael Jackson'a aittir, dünyanın en iyi dansçılarından biri olarak gösterilir. Guinness Rekorlar Kitabı'na da girmiştir.

Michael Jackson, özellikle ölümünden önceki son yıllarda bazı sağlık sorunları ve skandallarla gündeme gelmiştir. Üç çocuk babası olan Michael Jackson, 25 Haziran 2009 günü Los Angeles'taki evinde geçirdiği rahatsızlık sonucu koma hâlinde hastaneye kaldırılmış fakat kurtarılamamıştır. Ölüm nedeni kalp durması sanılsa da Los Angeles Adli Tıp Kurumunun yaptığı otopsi ile ölüm nedeninin uykusuzluk tedavisinde kullandığı çok güçlü anestezi ilacı propofol olduğu açıklanmıştır. Propofol ve sakinleştirici lorazepam ilaçlarının Jackson'ın ölümünün en önemli nedenleri olduğu kaydedilen açıklamada, Jackson'ın kanında midazolam, diazepam, lidokain ve efedrin ilaçlarının da bulunduğu söylenmiştir. Olayın cinayet olmasından şüphelenilmekle birlikte Jackson'ın şahsi doktoruna Şubat 2010'da "kazara ölüme sebebiyet verme" suçundan dava açılmıştır. Bu dava doktorun mahkeme kararıyla hapis cezasına çarptırılmasıyla sonuçlandı.

Hayatı

Çocukluk ve gençlik yılları: 1958 - 1978

29 Ağustos 1958 tarihinde, Amerika'nın Indiana eyaletinin, Gary şehrinde doğdu. Dokuz çocuklu bir ailenin yedinci üyesi olarak dünyaya gelen sanatçının tam adı, Michael Joseph Jackson'dır. Şarkıcının fabrika işçisi olan babası Joseph Jackson, müziğe tutku derecesinde bağlıydı ve boş zamanlarında gitar çalıyordu. Eşi Katherine (Scruse) ile evlenip kalabalık bir aile hâline geldikten sonra, bu ilgisini çocuklarına da aşıladı.

60'lı yılların başlarında büyük erkek kardeşleri, Jackie, Tito ve Jermaine, babaları tarafından organize edilen "The Jacksons" adında bir grup kurarak kulüplerde şarkı söylemeye ve yarışmalara katılmaya başladılar. Jackson'ın sahip olduğu ses ve dans yeteneği, kısa zamanda fark edildi. Henüz yaşı küçük olmasına rağmen, özellikle solo şarkılardaki performansı nedeniyle, 1963'te, diğer kardeşi Marlon'la birlikte gruba dâhil edildi. Artık beş üyeden oluşan kardeşler, grubun adını "The Jackson 5" olarak değiştirdi.

1968'e kadar geçen süreçte, amatör çalışmalarına gece kulüplerinde ve barlarda devam eden grup, Harlem, New York'ta bulunan Apollo Tiyatrosu'nda düzenlenen bir yarışmada birinci gelerek dönemin en ünlü R&B plak şirketi Motown'ın kurucusu Berry Gordy'nin dikkatini çekti. 1968'de Motown'la imzaladıkları sözleşmeden sonra Kaliforniya'ya taşınan grubun yıldızı hızla parlamaya başladı.

Söz konusu şirketten Suzanne de Passe'ın menajerliğinde çıkan ilk dört tekli, "I Want You Back", "ABC", "The Love You Save", "I'll Be There" listelerde bir numaraya oturdu. O-Jays grubu ve James Brown gibi soul müziğin önderlerinin izinden giden The Jackson 5, 70'lerin başında zenci pop ve soul vokal gruplarının dünya çapında bir numaralı temsilcisi hâline gelmişti. Michael Jackson ise bu yeni müzik tarzını kendi içerisinde, dansıyla birlikte harmanlayarak özgün bir tarza dönüştürecek, kendi kulvarında yalnız koşacaktı. Grubun bu hızlı yükselişinden sonra, güçlü sesiyle, farklı dansıyla oldukça sivrilen ve öne çıkan Michael Jackson, 1971-1976 yılları arasında yine The Jackson 5'a bağlı olarak Motown'dan, "Got To Be There", "Ben", "Music and Me" ve "Forever Michael" adlı ilk solo albümlerini çıkardı. Artık Jackson için bireysel kariyerin önü açılmıştı.

Walt Disney Pictures tarafından, 1971'de grubun çizgi filmi yapıldı ve yayına verildi. Ününü tüm dünyaya duyuran Jackson kardeşler, uluslararası konserler serisine 1972'de İngiltere'den başladılar ve gittikleri her yerde kapalı gişe yaptılar. Bu dünya turnelerinde Commodores ve Lionel Richie, The Jackson 5'ın alt grupları olarak sahneye çıkmıştı. 1973'ten itibaren grubun satış rakamlarının düşme eğilimi göstermesiyle birlikte, Motown kontrolü ele alarak bundan böyle şirket tarafından seçilecek şarkıların seslendirilmesi konusunda Jackson'lara baskı yapmaya başladı. Sıkıntılı günler geçiren grup, 1976'da şirketten ayrılma kararı alarak Epic Records'la sözleşme imzaladı.

Şirketin sahibi Berry Gordy'nin kızıyla evli olan Jermaine Jackson, taraflar arasındaki bu ihtilaftan dolayı, gruptan ayrılarak Motown'da kaldı. İsim hakkını kaybeden Jackson kardeşler ise Jermaine'in yerine en küçük kardeşleri Randy'yi gruba dâhil ederek The Jacksons olarak ismini değiştirdi. Yenilenen grup için artık yeni bir dönem başlıyor; Michael ise zirveye doğru koşar adım ilerliyordu. The Jacksons kısa zamanda toparlandı ve 1976 - 1984 yılları arasında, ağırlıklı kendi parçalarından oluşturdukları albümler ve teklilerle kariyerlerinde yükselmeye devam etti. Yeni şirketlerinden altı yeni albüm çıkaran grubun, 1978'deki Destiny çalışması neredeyse patlama yaptı ve Jackson kardeşlerin en başarılı albümleri arasında yer aldı.

Bu albümün Michael için de ayrı bir önemi oldu. Çünkü kendi bestelediği şarkılar, dünya çapında büyük beğeni topladı ve grubun klasikleri arasına girmeyi başardı. Böylece Michael'ın "beste yapabilme" gibi başka bir yeteneği daha ortaya çıkmış oldu. Söz konusu albüm iki milyondan fazla satarak grubun ve özellikle de Michael'ın ününe ün kattı.

Off The Wall: 1978 - 1982
1978'e gelindiğinde ise Michael için farklı tecrübeler söz konusu olacaktı. Jackson, korkuluğu canlandırdığı "The Wiz" adlı müzikal filmde, aralarında aşk dedikodusunun çıktığı Diana Ross ile birlikte rol aldı. Tam da bu dönemde, müzikalde kullanılacak olan şarkıları aranje eden Quincy Jones'la Michael'ın yolları kesişti. Jones, ünlü pop starın gelecekteki başarısının ortaklarından biri olacaktı. Çünkü film prodüksiyon aşamasındayken, Jackson'la Jones oldukça uyumlu bir ortaklık kurdular ve Michael'ın bağımsız ilk solo albümünü birlikte yapmak için anlaştılar. Böylece 1979'da, ünlü şarkıcının ilk bağımsız solo albümü olan "Off the Wall", Jones'un yapımcılığında Epic Records'tan çıktı. "Don't Stop 'Til You Get Enough", "She's Out Of My Life", "Off The Wall", "Rock With You" gibi dünya çapında ses getiren birçok hit parçayı içinde barındıran bu albüm, inanılmaz satış rakamlarına ulaşarak Michael'ı pop müzik ve eğlence dünyasının idolü hâline getirecek; sanatçıya ilk önemli ödüllerini kazandırmaya başlayacaktı. 1980 yılında, American Music Awards tarafından 3 dalda ödüle layık görülen albüm (En İyi Soul/R&B Albümü - Off the Wall, En İyi Soul/R&B Erkek Şarkıcı, En İyi Soul/R&B Şarkı - Don't Stop 'Til You Get Enough), birçok liste başarı ödülünün de sahibi oldu. Aynı yılın Şubat ayına gelindiğinde, Michael yine "Don't Stop 'Til You Get Enough"la "En İyi R&B Erkek Vokal" dalında ilk Grammy ödülünü aldı.

Bir caz müzisyeni olan Jones'un, albümdeki parçalarda bu müzik türünü altyapıya yerleştirmesi doğal karşılanırken, bununla yetinilmeyip disco ve funky tarzı ritimlere de yer vermiş olması, sadece Michael'a özgü yeni bir müzik türünün ortaya çıkmasına neden oldu. Elbette bu da, Jackson'a benzersiz ve evrensel bir ün getirdi. İlk olarak yakın arkadaşı Elizabeth Taylor tarafından kendisine atfedilen ve sonraları yaygın bir ifade şeklini alan "pop idolü" benzetmesi, özellikle bu dönemlerde anılmaya başladı.

İlk solo albümünün getirdiği başarıların yanı sıra, Jackson kardeşlerle de çalışmaya devam eden Michael, 1980'de grupla birlikte "Triumph" albümünü çıkardı. Bestelediği şarkılar ve bunlara yazdığı sözlerle Triumph'a damgasını vuran yine Michael oldu. "Can You Feel It"e çekilen farklı klip de büyük ses getirdi ve sanatçının dans yeteneği milyonlarca müziksever tarafından yansındı. 1982'de ise ünlü pop yıldızına, En İyi Çocuk Albümü dalında Grammy ödülü kazandıracak olan E.T. (Extra-Terrestrial) filminin orijinal soundtrack'i "Someone in the Dark" şarkısını seslendirdi.

Thriller: 1982 - 1987

1982 yılı, ünlü pop yıldızı için neredeyse bir dönüm noktası oldu. Jackson'ı hemen hemen bugün bulunduğu noktaya getiren ve efsaneleştiren albüm, "Thriller", Epic Records'tan yine Quincy Jones yapımcılığında müzikseverlerin beğenisine sunuldu. Genellikle arka arkaya, tekli hâlinde piyasaya sürülen albümün "Wanna Be Startin' Somethin'", "Billie Jean", "Beat It"i de içeren her şarkısı hit oldu ve müzik tarihinde tüm zamanların en yüksek satış rakamına ulaşarak rekor kırdı.

Şarkıların yanı sıra, dört hit parça için kısa film tadında çekilen, güçlü ve geniş bütçeli prodüksiyon gerektiren ilginç klipler de büyük yankı uyandırdı. MTV, Billie Jean'le, ilk defa siyahi bir şarkıcının video klibini yayınlamış oldu. Fantastik bir konuyla kurgulanmış ve danslarla görsel bir şölene dönüştürülmüş Thriller şarkısının 13 dakikalık klibi ise patlama yaptı ve gelen talepler üzerine VHS formatında piyasaya sunularak yine ulaşılamayacak bir satış rekoruna imza attı.

Klipte Michael'ın sergilediği özgün dans koreografisi, birçok gence ilham kaynağı oldu. Özellikle Jackson kardeşler olarak katıldıkları Motown'ın 25. kuruluş yıldönümünde, Billie Jean'i seslendirirken sergilediği moonwalk denilen ayak kaydırma hareketi, Jackson'ın imzasıyla tarihe geçti.

37 hafta zirvede kalan ve Billboard albüm listesinde 122 hafta geçiren Thriller, elbette birçok ödülü de beraberinde getirdi. 1984 yılında, 12 dalda aday gösterildiği Grammy'den 8 ödülle ayrılan Jackson, bir gecede en çok ödül alan sanatçı unvanını, 2000 yılında Carlos Santana egale edene kadar elinde tutmayı başardı (Ödüllerin yedisi Thriller'a giderken, biri de 1982'de seslendirdiği "Someone in the Dark"a verildi). Albüm aynı yıl, 8 Amerikan Müzik Ödülü, 4 Amerikan Video Ödülü, 3 MTV Video Müzik Ödülü ve Üstün Başarı Ödülü almaya hak kazandı.

Bu sırada, Pepsi-Cola'yla sponsorluk anlaşması imzalayan ve kardeşleriyle birlikte şirketin reklam filmlerinde rol alan Jackson'ın başına talihsiz bir olay geldi. Reklam çekiminde, havai fişek gösterisi esnasında saçları alev alarak cildinde ciddi hasar meydana geldi. Jackson, gördüğü fiziksel zarardan şirketi sorumlu tuttu ve tazminat davası açtı. Lehine sonuçlanan davadan kazandığı astronomik meblağı ise tedavisini yürüten hastaneye bağışladı.

1984'te, Thriller rüyası devam ederken, kardeşleriyle tekrar bir araya gelerek "Victory" albümünü çıkardılar. Bu albümde de Michael tarafından yazılmış ve bestelenmiş hit parçalar bulunuyordu. Jackson kardeşlerin en başarılı albümü olan Victory için 5 aylık uluslararası dev bir turne düzenlendi. Turne gelirinin tümünü bağışlayacaklarını duyurması üzerine, Jackson'ın adı, jest olarak Hollywood yıldızlar geçidine eklendi. Turneden 5 milyon $ gelir elde edildi. 1985'te, "Beat It" adlı şarkısını, alkollü araba kullanmaya karşı televizyonlarda ve diğer basın-yayın organlarında yürütülen kampanyalarda kullanılmak üzere bağışlaması nedeniyle, dönemin devlet başkanı Ronald Reagan tarafından, teşekkür amacıyla Beyaz Saray'a davet edildi.

Jackson ileriki yıllarda, ünlü bir dünya starı olarak çok daha fazla ses getirecek sosyal sorumluluk ve insani yardım projelerini hayata geçirecekti. Bunlardan en önemlisi, USA for Africa kampanyası çerçevesinde, özellikle Doğu Afrika'da açlık sınırında ve yardıma muhtaç bir şekilde yaşayan insanlar için, Lionel Richie ile birlikte yazdığı "We Are the World" parçasıydı. Dünya çapında en çok satış rakamına sahip tekli olma özelliğini hâlâ taşıyan şarkı, Stevie Wonder, Tina Turner, Diana Ross, Ray Charles, Cindy Lauper, Bob Dylan, Bruce Springsteen gibi ünlülerin de aralarında bulunduğu 40'tan fazla popüler sanatçı tarafından seslendirildi. Bu başarının ardından, We Are the World'le Richie ve Jackson, Yılın Şarkısı dalında Grammy Ödülü'nü almaya hak kazandı.

1985 yılı yıldız şarkıcı için yalnızca övgülerle geçmedi. Jackson, içinde birçok ünlü sanatçı tarafından seslendirilmiş parçanın yanı sıra, özellikle Beatles'a ait 200'den fazla şarkının telif hakkını bulunduran ATV Müzik'in en büyük hissesini satın alarak birçok tartışmaya neden oldu. En sert tepki de müzayedeyi düzenleyen yakın arkadaşı, söz yazarı Paul McCartney'den geldi. Bu olay, dostluklarının ve bilhassa ortak söz yazarlığı çalışmalarının sonu oldu.

Söz konusu tartışmaların ardından, birtakım basın ve medya çevreleri, uzun süre yaşamak için Elephant Man'in kemiklerini satın almaya kalkıştığından, ilginç tavırlarına kadar birçok konuda sanatçıya karşı alaycı bir üslup kullanmaya ve adından "Wacko Jacko" gibi irrite edici şekilde bahsetmeye başladı.

1986'da, George Lucas'ın yapımcılığında ve Francis Ford Coppola'nın yönetmenliğinde çekilen "Captain EO" adlı kısa filmde Jackson, Kaptan EO rolüyle ekran karşısına geçti. 17 dakika olmasına rağmen yaklaşık 17 milyon dolara mal olan film, o güne kadar çevrilmiş, dakika başına en büyük maliyete sahip filmdi. Disneyland'de gösterime giren film için Jackson, "Another Part Of Me" (sonradan "Bad" albümünde de yer aldı) ve "We Are Here To Change The World" adlı iki yeni parça seslendirdi.

Bad: 1987 - 1990

1987'de, pop yıldızı, "Bad" albümüyle müzikseverlerin karşısına çıktı. Quincy Jones'un yapımcılığını üstlendiği son Michael Jackson albümüydü ve yine Epic Records etiketi taşıyordu. "I Just Can't Stop Loving You", "Bad", "The Way You Make Me Feel", "Man in the Mirror" ve "Dirty Diana" gibi tekliler listelerde bir numaraya oturdu ve Bad, Amerikan müzik tarihinde beş şarkısı Amerikan müzik listesinin zirvesine yerleşen ilk albüm oldu. 2008 itibarıyla albüm, ABD'de sekiz milyon gönderileri de dâhil olmak üzere dünya çapında 30 milyon kopya satmıştır.
Albümün tanıtımından sonra Jackson, yine Pepsi sponsorluğunda, on altı ay gibi oldukça uzun bir zaman alacak ilk solo dünya turnesine çıkarak hayranlarıyla buluştu; 123 konser verdi. Bu arada Pepsi reklamlarıyla ekranlarda boy gösterdi. Dönüşündeyse Bad şarkısına, Martin Scorsese yönetmenliğinde 18 dakikalık, yine kısa film niteliğinde bir klip çekildi. Ancak klipteki yeni Michael Jackson görüntüsü, neredeyse şarkıdan daha çok konuşulur hâle geldi. Çünkü ünlü şarkıcının hem yüzünde, hem de ten renginde çok belirgin ve şaşırtıcı değişiklikler vardı. Medya, sanatçının, zenci olmaktan utandığı için ten rengini beyazlatmaya çalıştığı, burun estetiği, alın kaldırma ve dudak inceltme operasyonu gibi birçok ameliyat geçirdiği iddialarını ortaya attı. Ancak şarkıcı, 1988 yılında kendi yazmış olduğu Moonwalk adlı otobiyografisinde, sadece iki tane estetik operasyon yaptırdığını ve çenesindeki yaralardan dolayı da cildi için cerrahi işlem uygulandığını yazdı. Bad'in klibi de tüm bu sansasyonlara rağmen, oldukça iyi bir satış rakamına ulaştı.

Jerry Kramer ve Colin Chilvers tarafından yönetilen; Kellie Parker, Sean Lennon ve Brandon Adams'ın Jackson'a eşlik ettiği "Moonwalker" adlı müzikal film, 1988 yılında gösterime girdi ve izleyiciler tarafından büyük ilgi gördü. Filmin VHS sürümü bir milyon satış adediyle yeni bir rekora imza attı. Artık yıldız sanatçı, pop,Rock ve soul müziğinin kralı ilan edilecek ve Elvis Presley, Beatles, Frank Sinatra gibi dünya çapında üne kavuşarak zirveye oturmuş bir idol hâline gelecekti. Filmin başarısından sonra, paparazzilerden ve hakkında türetilen dedikodulardan bunalan Michael, Hayvenhurst'te ailesiyle birlikte yaşadığı evi terk ederek 2700 dönümlük dev bir alana kurulu Neverland çiftliğini satın aldı ve orada gözlerden uzak yaşamaya başladı. Çok küçük yaşta hayata atılmak zorunda kaldığı için, özlemini kurduğu çocukluk günlerini yaşayabilmek adına, lunaparktan hayvanat bahçesine, büyükçe bir göle kadar kendine apayrı bir dünya kurdu bu çiftlikte.

Dangerous: 1991 - 1994

1991'de, Jackson, müzik şirketini değiştirerek astronomik bir rakamla Sony'yle sözleşme imzaladı. 15 yıllık bir sürece ve altı albüm ile bir film çalışmasına dayanan kontrat, Michael'a sağladığı ekonomik getiriyle, adından çok söz ettirdi. Aynı yılın Kasım ayında, sanatçının yeni albümü Dangerous piyasaya çıktı. Albümün hit parçası olan "Black Or White"a John Landis yönetmenliğinde çekilen klip, olay yarattı. Klip, şiddet ,cinsellik ve ırkçılık gibi ögelere gönderme yapıyor; özellikle sonlarına doğru görülen bazı sahnelerle şimşekleri üzerine çekiyordu. Söz konusu klibin, medya ve kamuoyunda yarattığı tartışmalar nedeniyle, Jackson bir basın bülteni yayınlayarak üzüntüsünü ifade etti ve ihtilafa konu olan bölümleri kaldırttı. Sansasyonlara rağmen, "Remember The Time", "In The Closet", "Jam" gibi hit parçalar daha çıkaran albüm, sonraki albüm HIStory'''nin yayımlanmasına kadar dünya çapında yirmi iki milyon adet satmıştı. Sanatçının çıktığı ikinci dünya turnesi, hemen her ülkenin basın-yayın organları tarafından bire bir takip edildi.

1992'de, MTV tarafından kanalın ilk uluslararası yarışması yayınlanmaya başladı. Dünya çapında birçok insanın katılabildiği yarışmanın ödülü ise Michael'la bir akşam yemeğiydi. Oldukça büyük ilgi uyandıran yarışmanın talihlileri, ünlü sanatçının "In the Closet" adlı teklisinin klip çekimlerinde bir araya geldi. Ertesi yıl ise ABC kanalınca Jackson kardeşlerin gerçek hayat hikâyelerine dayanan görsel biyografileri "The Jacksons: An American Dream" yayına sunuldu. Gerçekten de, neredeyse bir rüyanın dünyanın gerçek olgularıyla yakın temasa geçtiği bir hikâyeye sahip olan Michael ve kardeşlerinin, evrensel popülaritesinin altında yatan neden belki de buydu.

Aynı yıl, Jackson, sosyal sorumluluk çerçevesinde, hümanist projelere imza atmaya devam etti ve "Heal the World Foundation" adı altında bir fon kurdu. Fonun amacı, çocukların daha iyi ve eşit yaşam koşullarına sahip şekilde büyümesini, yaşadıkları topluma faydalı hâle gelmesini sağlamaktı. Kuruluşun faaliyet merkezi Kaliforniya civarında, Santa Ynez'di ve yardıma muhtaç çocuklar, ünlü yıldızın Neverland çiftliğindeki oyun alanlarından yararlanıyordu. Jackson bu fon için 3,5 milyon kişiye 67 tane konser verdi. Konserlerin tüm gelirleri bu fona yatırıldı. O $ 20 milyon, bir rekor daha kırma için hâlen ayakta olan HBO ile yaptığı anlaşmayla Dangerous dünya turu için yayın haklarını sattı.

1993'te 27. Superbowl maçının devre arasında mini bir konser veren Michael, Amerikan televizyonlarında o zamana kadar elde edilmiş en büyük izlenme payına sahip oldu ve yaklaşık 100 milyon kişiyi ekranları başına topladı. Şubat ayında düzenlenen 35. Grammy Ödül töreninde, Jackson'a "Yaşayan Efsane" ödülü verildi. Mart ayında ise Soul Train tarafından Yılın Hümanisti ödülüne layık görüldü.

 HIStory, Blood On The Dance Floor: 1995 - 2000

Jackson, "HIStory: Past, Present And Future" adlı yeni albümünün birinci bölümünü, 1995'in Haziran ayında çıkardı. HIStory Begins, albüm serisinin başlangıcıydı ve cover'lanmış 15 eski hit parçadan oluşuyordu. Serinin ikinci bölümü, HIStory Continues ise 15 yeni parçayla piyasaya sürülmüştü. İlk albümün ilk teklisi, büyük liste başarısı sağlayan "Scream" oldu. Kız kardeşi Janet Jackson'la birlikte seslendirdiği bu parçaya çekilen klip ise tüm zamanların en pahalı videosu oldu. Jackson, yarım şirket sahipliğini korunur gibi hatta daha fazla şarkı için haklarını açık $ 95 milyon kazandı.

Jackson kardeşler "Scream"le, MTV Video Müzik Ödülleri gecesinden, farklı kategorilerde 3 ayrı ödülle ayrıldı. Antisemitik ifadeler içerdiği için Yahudi toplumunun tepkisini çeken "They Don't Care About Us" şarkısı, HIStory albümünden çıkan dördüncü tekli oldu. Parçanın antisemitik sözleri, sonraki düzenlemelerde sound'a uygun bir şekilde değiştirildi. Bu arada Michael; Elvis Presley'in kızı olan Lisa Marie Presley ile evlendi. Ancak evlilik 18 ay gibi kısa bir zaman sürdü.

Albümün başarısı üzerine 1996'da yine dünya turnesine çıkan Jackson, henüz konserler devam ederken Deborah Jeanne Rowe ile evlendi.Taraborrelli, p. 580–581
 Ancak bu evliliğini de sürdüremeyen Jackson ile Rowe, 1999 yılında olaylı bir şekilde boşandı.

Sansasyona neden olan şey, çocukların velayet davasıydı. Popun kralı hakkında yapılan tartışmalar bununla da sınırlı kalmadı. 1996'da Brit Ödülleri gecesinde, "Earth Song" adlı parçasını, beyazlara bürünmüş ve çevresini sarmış birçok küçük çocukla seslendiren Jackson, iki ağaç arasında kollarını açtığı figürü nedeniyle, kendisini Mesih gibi gördüğü iddiaları ile karşı karşıya kaldı.

1997 yılına gelindiğinde, ünlü pop şarkıcısı, HIStory albümünün hit parçalarının remix'lerinden oluşan "Blood On The Dance Floor: HIStory in the Mix" i piyasaya çıkardı. Albümün çıkış parçası "Blood On The Dance Floor", "Is It Scary" ve "Ghosts" büyük ilgi gördü ve iyi bir liste başarısı kazandı.Taraborrelli, p. 610–612Michael, bu albümünü, büyük yardımını gördüğü Elton John'a ithaf etti. "Is It Scary" ve "Ghosts"a, Jackson ile Stephen King tarafından yazılan, Stan Winston tarafından yönetilen 35 dakikalık bir klip çekildi. Hâlen dünyanın en uzun müzik videosu olma özelliğini koruyan klip, yine uluslararası bir başarı kazandı.

 Invincible: 2001 - 2002
2001'de Jackson, 13 ülkenin pop müzik listesinde bir numaraya oturacak olan "Invincible"'ı çıkardı. "You Rock My World", "Cry" ve "Butterflies" gibi hit teklilerle piyasalarda fırtına gibi esti. Ancak, albüm çıkmadan önce, ünlü yıldızın, Sony Müzik'in sahibi Tommy Mottola'yı, süresi dolmak üzere olan kontratlarını yenilemeyeceği doğrultusunda uyarmasına rağmen, Jackson'la şirketin arası açıldı.

Yasal prosedürler nedeniyle, albümle ilgili tüm promosyonlar ve tekli satışları iptal edildi. Mottola'nın, Afrika kökenli Amerikan sanatçılara saygısız davrandığını ve hakaret içerikli konuşmalar yaptığını iddia eden Michael, şirketin zenci artistleri çıkarları doğrultusunda kullandığı yönünde bir açıklama yaptı. Sony ise sanatçının iddialarında doğruluk payı olmadığını savundu.

2001 yılının Eylül ayında, yıldız şarkıcı, solo kariyerinin otuzuncu yılını doldurması şerefine, Madison Square Garden'da bir kutlama partisi düzenledi. Partide Michael'ın yakın dostlarından efsane aktris Elizabeth Taylor, bir zamanların ünlü çocuk yıldızı Macaulay Culkin ve Chris Tucker da yer almıştır. Bu özel gecede, Usher, Dionne Warwick, Whitney Houston, Destiny's Child, James Ingram, Gloria Estefan, Liza Minelli, Marc Anthony, Shaggy gibi ünlülerden bazıları Michael'ın hafızalara kazınmış şarkılarını okurken, bazıları da kendi parçalarını seslendirerek geceye renk kattılar. N'sync ve Britney Spears Michael'la düet yapma şansını yakalamışlardır. Michael kardeşleriyle de özel bir performans sergiledi.

11 Eylül saldırılarından sonra Jackson, 21 Ekim 2001'de Washington, D.C.'deki RFK Stadyumu'nda United We Stand: What More Can I Give yardım konserinin düzenlenmesine yardım etti. Jackson konserde "Man in the Mirror" ve "What More Can I Give" şarkılarını seslendirdi.

2002 yılında adı bilinmeyen bir taşıyıcı anne Jackson'ın üçüncü çocuğu Prince Michael Jackson II'yi (Blanket) doğurdu.

24 Nisan 2002'de Jackson, Apollo Tiyatrosu'nda konser verdi. Konsere Michael Jackson: Live at the Apollo adı verildi ve bu Jackson'ın son sahne performansıdır.

 Number Ones, Visionary: 2003 - 2007

2003 yılında Jackson'ın zirveye çıkıp hit olmuş tüm parçalarını içeren "Number Ones", Sony Records etiketiyle CD ve DVD formatında piyasaya sürüldü ve 8 milyondan fazla bir satış rakamı yakaladı. Çocuk istismarı hakkında şunları söyledi:

2003 yılında albümdeki tek yeni parça olan "One More Chance"in klip çekimlerinde, yine çocuk istismarı iddiasıyla ikinci kez suçlandı. Aynı yıl, basında Michael Jackson'ın dinini değiştirerek İslamiyet'i seçtiği ve Müslüman olduğu yönünde haberler çıktı. Sonrasında ise 2005'te, bir cami yaptırdığı haberleri de çıktı.

2004 yılının Ağustos ayında VH1 müzik kanalında, "Man in the Mirror: The Michael Jackson Story" adında, sanatçının hayat hikâyesini anlatan görsel bir biyografi yayınlandı. Gavin Arviso tarafından Jackson aleyhine tekrar gündeme getirilen cinsel çocuk istismarı suçlamalarına karşılık, ünlü rap şarkıcısı Eminem "Just Lose It" şarkısıyla göndermeler yaptı. Tartışmaların alevlenmesi üzerine Michael, açıklama yapmak zorunda kaldı.

2005 yılının Haziran ayında, hakkında açılan on davanın tamamından beraat eden Jackson, Bahreyn'e yerleşti. Şarkıcının aşırı kilo kaybetmesi ve stres-zararlı alışkanlıkları onu kötü etkiliyordu. Ünlü sanatçı California, Santa Maria'daki mahkemede hakkında öne sürülen çocuklara taciz suçlamasından aklandıktan hemen sonra Prens Şeyh Salman bin Hamed Halife'nin davetlisi olarak Bahreyn'e uçmuştu. 'Movie Database' sitesinin haberine göre Jackson'ın avukatı Thomas Mesereau, şarkıcının Neverland'daki malikanesini satıp hayati bir karar alarak Bahreyn'i çalışma merkezi ve ikametgâhı olarak seçeceğini doğruladı. Mesereau, 'Jackson hayatının seçimini yaparak en zor anında kendisini yalnız bırakmayan sadık dostlarının yanına yerleşiyor. Ayrıca Bahreyn Michael'a sağlık açısından oldukça iyi geldi' dedi. Burada zamanını yeni besteler yaparak ve Katrina Kasırgası mağdurlarına ithafen "I Have This Dream" şarkısını yazarak geçirdi. Bu şarkının seslendirilmesinde Ciara, Snoop Dogg, Keyshia Cole, James Ingram, Jermaine Jackson, Shanice, Shirley Caesar ve The O'Jays gibi ünlüler yer aldı. Ancak, şarkı bilinmeyen nedenlerden dolayı yayınlanmadı.2006'nın şubat ayında, Jackson'la eski eşi Deborah Rowe'un velayet davası sonuçlandı. Mahkeme, eski eşlerin çocukları üzerindeki haklarını sınırlandırarak ihtilafa açık bir karar verdi. Mart ayında ise Kaliforniya İşçi Dairesi, sigorta ücretlerini ödemediği gerekçesiyle Neverland çiftliğini kapatarak sanatçıyı, 69 kişiden oluşan her bir işçi başına 1000 dolar olmak üzere, toplamda 69.000 dolar tazminat ödemeye mahkûm etti.

Jackson Nisan ayında, Two Seas adlı müzik şirketinin CEO'su olan İngiliz müzik yapımcısı Guy Holmes ile, 2007'de çıkması planlanan tek albümlük bir sözleşme yaptı. Mayıs 2006'da ise Tokyo'da, MTV'nin Japonya lokasyonu tarafından düzenlenen Video Müzik Ödülleri'nde Yaşayan Efsane ödülünü aldı. Uzun bir aradan sonra Michael'ın ekranlarda göründüğü ilk geceydi bu. Kasım ayında, ünlü pop yıldızının, "Visionary: The Video Singles" adında, yirmiden fazla hit şarkısını içeren bir çalışması, yine Sony Müzik etiketiyle yayınlandı. Guiness Dünya Rekorları'nın Londra ofisinde 8 dalda layık görüldüğü ödülleri alan Jackson, Dünya Müzik Ödülleri'nde, 100 milyondan fazla satış rakamına ulaştığı için Elmas ödülün de sahibi oldu.

 Thriller 25, This Is It: 2008 - 2009

2008'in şubat ayında Michael Jackson Thriller albümünün 25. yılı şerefine Thriller 25'i yayınladı. Thriller 25, Amerika'da 2, Birleşik Krallık'ta 3. sıraya ulaştı. 25.Yıl özel versiyonu; orijinal albüm ve sekiz bonus şarkı içeriğiyle piyasaya sunuldu. Ayrıca Michael Jackson'ın yayınlandığı anda pop dünyasını yerinden oynatan videoları; "Thriller", "Beat It," ve "Billie Jean"den kısa filmler de albümle birlikte bir DVD ile sunuldu. Michael Jackson'ın Emmy adayı unutulmaz "Billie Jean" performansının bulunduğu "Motown 25:Yesterday, Today, Forever" özel televizyon şovunun görüntüleri de bu DVD'de yer alıyor.

2009'un mart ayında Londra'da yaptığı basın açıklamasında Michael Jackson, Londra'da 8 Temmuz itibarıyla 50 konser vereceğini açıkladı. Ayrıca Michael Jackson, bu konserlerin Londra için son konserleri olacağını belirtti.

This Is It turnesi provaları sırasında hayatını kaybettikten sonra, provalar sırasında kaydedilmiş görüntüler AEG Live tarafından Sony Music'e 60 milyon dolara satıldı. Provaların da yönetmeni olan Kenny Ortega ve ekibinin hazırladığı Michael Jackson's This Is It adlı belgesel 27 Ekim 2009 tarihinden itibaren sadece 2 haftalığına sinemalarda gösterildi ve ilk haftasında 101 milyon dolar (ABD için) hasılat yapmayı başardı. Gösterimin ardından hazırlanan ve filmde yer almayan mini-belgeselleri ve yayınlanmamış görüntü ve röportajları da içeren VCD/DVD ve BluRay formatlarında 26 Ocak 2010'da satışa sunuldu. Provaların çoğu AEG'nin sahibi olduğu Staples Center'da gerçekleşti.

 Ölümü

25 Haziran 2009 günü, yerel saat 14.26'da Michael Jackson'ın kalp durması sonucu Los Angeles'ta hayata veda ettiği açıklandı. Akşam saatlerinde Los Angeles'taki evinde, yanında doktoru ve yardımcıları ile beraber olan Londra'da vereceği konserlerin provaları arasında inzivaya çekilmiş dinlenirken, sabah saatlerinde ani bir şekilde fenalaştı ve UCLA Tıp Merkezi'ne kaldırıldı. Nefes darlığı yaşayan ve bilinci kapanan Jackson bir süre sonra komaya girdi, yapılan tüm müdahalelere karşı duran kalbi tekrar çalıştırılamadı ve hayata gözlerini yumdu. Daha sonra yapılan otopsilerde ise Jackson'ın ölmeden önce gayet sağlıklı olduğu ve asıl ölüm nedeninin kullandığı kuvvetli anestezi ilacı olduğu açıklandı.

7 Temmuz 2009'da, Jackson'ın ölmeden 2 gün önce son provasını yaptığı Staples Center'da onun için bir anma töreni düzenlendi. Bu törene Usher, Mariah Carey, Lionel Richie, Jennifer Hudson, Brooke Shields gibi ünlüler katıldı. Bunun yanında tüm ailesi, çocukları ve hayranları da oradaydı. Tören dünyada en çok kişi tarafından izlenen cenaze töreni ve televizyon olayı oldu. Törenin sonunda tüm aile sahneye çıktı. Jackson'ın kızı Paris de kısa bir konuşma yaptı.

Ölümüyle ilgili doktoruna Şubat 2011'de açılan dava 8 Kasım 2011'de karara bağlandı. Jackson'ın doktoru Conrad Murray, popun kralına ölümcül olabilecek düzeyde ve ameliyatlarda kullanılan anestetik ilacı (propofol) gerekli teçhizat ve ekip olmadan verdiği, onu ilacı aldığı süreden itibaren alarmlı monitörle izlemesi gerekirken, sanatçının ölümünden önce sevgilisiyle telefonda konuşmak için dışarı çıktığı, bu sırada fenalaşan Jackson'a yanlış ilk yardımda bulunarak ölümüne sebep verdiği gerekçesiyle kasıtsız adam öldürmekten suçlu bulundu. Doktorluk lisansı iptal edilen Murray dört yıl hapis cezasına çaptırıldı.

 Yaşadığına dair iddialar
Ölümünden bir müddet sonra kendisinin yaşadığına dair iddialar çıktı. Hayranları bu konuda araştırma yapmaya başladı. Michael Jackson'ın ünlü Dave Dave kılığında CNN'de TV programına katıldığı iddiaları vardır. Birçok hayranı Dave Dave iddiasından sonra Jackson'ın yaşadığına inanmaya başlamıştır. Ayrıca birçok hayran bu Jackson'ın mezarının içinin boş olduğunu iddia etmiştir. Hâlâ Jackson'ın yaşadığına inanan insanlar vardır.

 Fiziksel görünüşteki değişiklikler

Michael Jackson'da 1980'li yıllarda fiziksel değişiklikler görülür. Siyah olan teni açılarak bölgesel olarak beyazlaşmış ve 1987'ye kadar makyajla beyaz bölgeler siyah makyaj ile kapatılmıştır. Ancak 1987 yılında vücuttaki beyaz bölge miktarı yoğunluğu ele geçirince siyah bölgeler beyaz makyajla kapatılmış fakat 1998 yılı civarında makyajlar tüm vücudun beyaz olmasından dolayı sonlanmıştır. Michael Jackson'ın teninin açılması vitiligo hastalığından ötürüdür. Kendisi 1993'teki bir röportajda bu hastalığın Thriller albümünden bir süre sonra olduğunu söylemektedir. Bu hastalık en çok yüzüne ve kaval kemiği bölgesine vurmuştur. Yüzü beyazlamış, burnunun üstünde bir leke oluşmuştur. Kaval kemiğinde büyük yaralar meydana gelmiştir.

Jackson yaptığı bir açıklamada bu hastalığın babasının ailesinde de olduğunu söylemiştir. Ancak doktorlar vitiligo hastalığının asla genlerle insana bulaşmadığını söylemişlerdir. Bir söylentiye göre bazı kişiler Jackson'a 1982 yılı itibarıyla verilen ilaçlardan dolayı renginin beyazlığı söylemişlerdir.

 Leaving Neverland

2013 yılında koreograf Wade Robson, Jackson tarafından yedi yaşından beri cinsel tacize uğradığını iddia eden bir dava açtı. 2014 yılında, James Safechuck tarafından on yaşından itibaren dört yıllık bir süre boyunca cinsel istismara uğradıkları iddiasıyla dava açtı. Her ikisi de 1993 iddiaları sırasında Jackson'ın savunmasında tanıklık etmişti; Robson 2005'te tekrar tanıklık etmiştir. Robson ve Safechuck'ın iddiaları, Mart 2019'da HBO kanalında yayınlanan Leaving Neverland belgeselinin konusu oldu. Belgesel, Jackson'ın "yüzlerce kez" istismar ettiğini söyleyerek Jackson'ın cinsel tacizde bulunma iddialarını ayrıntılarıyla ele aldı.

Film, Jackson hayranlarından eleştiri aldı. Corey Feldman, Aaron Carter, Brett Barnes ve Macaulay Culkin gibi Jackson'ın yakın arkadaşları, Jackson'ın onları taciz etmediğini söyledi. Belgeselin ardından Yeni Zelanda, Kanada, İngiltere ve Hollanda'daki radyo istasyonları Jackson'ın müziğini çalma listelerinden kaldırdı.

21 Şubat'ta Jackson mülkü, HBO'ya dava açtı. Dava, HBO'nun mülke verilen zararlar için Jackson mülkü 100 milyon dolar tazminat istemiştir. 20 Eylül'de Yargıç George H. Wu, HBO'nun karşı açtığı davanın iptali isteğini reddetmiştir.

2019'un dördüncü çeyreğinde, bazı Yeni Zelanda ve Kanada radyo istasyonları, Jackson'ın bazı müziklerini çalma listelerine yeniden ekledi.
 Diskografi

 1971: Got to Be There 1972: Ben 1973: Music & Me 1975: Forever, Michael 1979: Off the Wall 1982: Thriller 1987: Bad 1991: Dangerous 1995: HIStory: Past, Present and Future, Book I 2001: InvincibleDerleme albümler
 2003: Number Ones 2006: VisionaryRemix albümler
 1997: Blood on the Dance Floor: HIStory in the Mix 2011: ImmortalYeniden yayımlananlar
 2008: Thriller 25 2012: Bad 25Ölümünden sonra
 2010: Michael 2014: Xscape 2017: ScreamNot: HIStory çift diskli bir albümdür. CD 1'de Michael'ın en iyi şarkıları yer alır ve ismi HIStory Beginstir. CD 2 ise bir stüdyo albümüdür ve adı HIStory Continuestur. Aslında bu çift disk, albümün bir parçasıydı. Fakat bazı ülkelerde çift diskli özel versiyon olarak duyuruldu, çünkü albümün yüksek fiyatı satışları azaltabilirdi.''

Filmografi

Konser turneleri
Bad World Tour (1987–89)
 Dangerous World Tour (1992–93)
 HIStory World Tour (1996–97)
MJ & Friends (1999)
 This Is It (2009–10; iptal edildi)

Notlar
 a.  Michael Jackson kariyerine 6 yaşındayken babasının kurduğu Jackson 5 grubuyla başladı.
 b.  Michael Jackson Thriller albümünün 25. yıl şerefine bu albümü 2008'de Thriller 25 olarak yayınladı.

Bibliyografya

Kaynakça

Dış bağlantılar

 Michael Jackson Resmî web sitesi
 MySpace'de Michael Jackson

 Allmovie'de Michael Jackson
 Michael Jackson diskografisi - Discogs
 Michael Jackson'ın Aile ağacı
 Michael Jackson'ın Rock and Roll Hale of Fame Sayfası
 Michael Jackson'ın Songwriters Hall of Fame Sayfası

1958 doğumlular
2009 yılında ölenler
Ölüm ile ilgili komplo teorileri
Michael
Michael
20. yüzyılda Amerikalı erkek oyuncular
21. yüzyılda Amerikalı erkek oyuncular
20. yüzyıl Amerikalı iş insanları
21. yüzyıl Amerikalı iş insanları
Amerikalı koreograflar
Amerikalı dans müzisyenleri
Amerikalı rock şarkıcıları
Amerikalı tenorlar
Amerikalı vejetaryenler
Amerikalı erkek dansçılar
Amerikalı erkek pop şarkıcıları
Amerikalı çocuk şarkıcılar
MTV Video Müzik Ödülü sahipleri
Dünya Müzik Ödülü sahipleri
BRIT Ödülü sahipleri
Young Artist Ödülü sahipleri
Grammy Ödülü sahipleri
Epic Records sanatçıları
New jack swing
Forest Lawn Anıt Mezarlığı'na defnedilenler
Indiana doğumlu müzisyenler
Amerikalı soul şarkıcıları
Motown sanatçıları
21. yüzyılda Amerikalı şarkıcılar
Afrikalı Amerikalı müzik yapımcıları
Afrikalı Amerikalı erkek şarkıcılar
Afrikalı Amerikalı söz yazarları
1970'lerin şarkıcıları
1980'lerin şarkıcıları
1990'ların şarkıcıları
2000'lerin şarkıcıları
Grammy Efsane Ödülü sahipleri
Grammy Yaşam Boyu Başarı Ödülü sahipleri
En İyi Müzik Filmi Grammy Ödülü sahipleri
En İyi Video Klip Grammy Ödülü sahipleri
Yılın Şarkısı Grammy Ödülü sahipleri
Yılın Albümü Grammy Ödülü sahipleri
Yılın Kaydı Grammy Ödülü sahipleri
En İyi Erkek Pop Vokal Performansı Grammy Ödülü sahipleri
MTV Video Müzik Ödülleri En İyi Koreografi sahipleri
Amerikan Müzik Liyakat Ödülü sahipleri
Favori Erkek Pop/Rock Sanatçısı Amerikan Müzik Ödülü sahipleri
Amerikan Müzik Ödülü sahipleri
Favori Erkek Soul/R&B Erkek Sanatçısı Amerikan Müzik Ödülü sahipleri
20. yüzyılda Amerikalı erkek müzisyenler
20. yüzyılda Amerikalı şarkıcılar
21. yüzyılda Amerikalı erkek müzisyenler
Kaliforniya'da kazalarda ölenler
Afrikalı Amerikalı iş insanları
Afrikalı Amerikalı koreograflar
Afrikalı Amerikalı erkek dansçılar
Afrikalı Amerikalı rock şarkıcıları
İrlanda'daki Amerikalı gurbetçiler
Amerikalı funk şarkıcıları
İnsani yardımlarda bulunan Amerikalılar
Amerikalı çok enstrüman çalanlar
Amerikalı hayırseverler
Amerikalı rhythm and blues şarkıcıları
Amerikalı rock söz yazarları
Forest Lawn Memorial Park'ta (Glendale) defnedilenler
Kaliforniya doğumlu iş insanları
Çocuk pop müzisyenleri
Kaliforniya'da madde bağımlılığından ölenler
Gary, Indiana tarihi
MTV Avrupa Müzik Ödülü sahipleri
Modern dansçılar
Kaliforniya doğumlu şarkıcılar
Kaliforniya doğumlu söz yazarları
Dünya rekoru sahipleri
Kaliforniya doğumlu yazarlar

Michael Jackson


(151242) Hajós, denumire internațională (151242) Hajos, este un asteroid din centura principală de asteroizi.

Descriere
151242 Hajós este un asteroid din centura principală de asteroizi. A fost descoperit pe  la Piszkesteto de Krisztián Sárneczky și Zsuzsanna Heiner. Asteroidul prezintă o orbită caracterizată de o semiaxă mare de 2,80 ua, o excentricitate de 0,23 și o înclinație de 6,4° în raport cu ecliptica.

Vezi și
 Lista planetelor minore: 151001-152000
 Centura de asteroizi

Referințe

Obiecte astronomice descoperite în 2002
Centura de asteroizi

151242 Hajós


Lê Duẩn (født 7. april 1907, død 10. juli 1986) var en vietnamesisk kommunistisk politiker. Han steg i partihierarkiet i slutningen af 1950'erne og blev generalsekretær for centralkomiteen for det kommunistiske parti i Vietnam ved den 3. nationale kongres i 1960. Han fortsatte Hồ Chí Minhs politik for at herske gennem kollektivt lederskab. Fra midten af 1960'erne, da Hồs helbred svigtede, og indtil sin død i 1986, var han den øverste beslutningstager i Vietnam.

Han kom først i kontakt med revolutionære tanker i 1920'erne gennem sit arbejde som jernbanekonsulent. Lê Duẩn var en af stiftende medlem af Det Indokina Kommunistiske Parti i 1930. Han blev fængslet i 1931 og han ble frigivet fra fængslet i 1937. Fra 1937 til 1939 klatrede han partistigen. Han blev arrestret i 1939, denne gang for at opildne et oprør i Sydvietnam. Lê Duẩn blev frigivet fra fængsel efter den succesrige kommunistiske ledede augustrevolution i 1945.

Efter den kinesisk-sovjetiske splittelse deltog det vietnamesiske kommunistiske lederskab i pro-kinesiske og pro-sovjetiske fraktioner. Lê Duẩn blev efter genforening af Vietnam omtalt som pro-sovjet. Fra 1956-63 spillede Lê Duẩn en medierende rolle mellem de to fraktioner, men med døden af Ngô Đình Diệm og Tonkin-bugten blev han betydeligt mere radikal.

Referencer

Politikere fra Vietnam

Lê Duẩn


Hans Resen Steenstrup (født 24. december 1770 på gården Kjeldkjær ved Vejle, død 27. januar 1841) var en dansk præst. Han var bror til Poul Steenstrup.

Han blev student fra Kolding i 1789 og tog i 1794 teologisk embedseksamen. I 1796 blev han sognepræst for Uldum og Langskov ved Vejle, hvorfra han i 1803 forflyttedes til Karleby, Horreby og Nørre Ørslev på Falster, hvor han i 1806 blev provst for Sønderherred og i 1824 for hele Falster. I 1815 havde han fået rang med amtsprovster. I 1831 blev han stiftsprovst. I Uldum havde han meget bryderi med den Opvækkelse, hvis vigtigste Leder var Peder Frandsen. Det kom i annekskirken til temmelig voldsomme optrin, ved hvilke de opvakte bleve "slagne med Kjæppe", hvad dog præsten søgte at forhindre.

Kilder

Domprovster fra Danmark
Danskere i 1700-tallet
Danskere i 1800-tallet
Personer fra Jylland

Hans Resen Steenstrup


مُقَاطَعَةُ لَقَنْتَ (بالإسبانية: Alicante) هي مقاطعة إسبانية تقع في شرق الدولة، تقع ضمن حدود منطقة بلنسية.

عاصمتها هي مدينة لقنت، تنقسم المقاطعة إلى 141 بلدية.

الجغرافيا
تقع مقاطعة لقنت في شرق إسبانيا تحدها من الشمال مقاطعة بلنسية، ومن الجنوب والشرق البحر المتوسط، ومن الغرب مقاطعة البسيط ومقاطعة مرسية.

تبلغ مساحة مقاطعة لقنت 5.816 كم².

الديموغرافيا
يبلغ عدد سكان مقاطعة لقنت 1.934.127 نسمة عام 2011 (وفقاً للمعهد الوطني للإحصاء الإسباني).

فيما يلي قائمة أكبر البلديات من حيث عدد السكان (بتاريخ 1 يناير 2011):
 لَقَنْتُ 334.329 نسمة
 إلتشي 230.354 نسمة
 توريفييخا 102.136 نسمة
 أوريويلا 88.714 نسمة
 بينيدورم 72.062 نسمة
 ألكوي 61.093 نسمة
 إلدا 54.610 نسمة
 سان فيسينتي ديل راسبيغ 54.531 نسمة
 دينيا 44.726 نسمة
 بيينا 34.966 نسمة

أعلام
 ألفريدو بيتانكورت

المراجع

مصادر
  الموقع الرسمي لمقاطعة لقنت
  الموقع الرسمي لإدارة السياحة في مقاطعة لقنت

مقاطعة لقنت

لقنت (مقاطعة)


Teide, or Mount Teide, (, , "Peak of Teide") is a volcano on Tenerife in the Canary Islands, Spain. Its summit (at ) is the highest point in Spain and the highest point above sea level in the islands of the Atlantic. If measured from the ocean floor, its height of  makes Teide the third-highest volcano in the world, and is described by UNESCO and NASA as Earth's third-tallest volcanic structure. Teide's elevation above sea level makes Tenerife the tenth highest island in the world.

Teide started forming 170,000 years ago due to volcanic activity following a catastrophic landslide. Teide's base is situated in Las Cañadas crater (the remains of an older, eroded, extinct volcano) at a height of around  above sea level. Teide is an active volcano: its most recent eruption occurred in late 1909 from the El Chinyero vent on the northwestern Santiago rift. The United Nations Committee for Disaster Mitigation designated Teide a Decade Volcano because of its history of destructive eruptions and its proximity to several large towns, of which the closest are Garachico, Icod de los Vinos and Puerto de la Cruz. Teide, Pico Viejo and Montaña Blanca form the Central Volcanic Complex of Tenerife.

The volcano and its surroundings make up Teide National Park, which has an area of  and was named a World Heritage Site by UNESCO in 2007. Teide is the most visited natural wonder of Spain, the most visited national park in Spain and Europe and – by 2015 – the eighth most visited in the world, with some 3 million visitors yearly. In 2016, it was visited by 4,079,823 visitors and tourists, reaching a historical record. Teide Observatory, a major international astronomical observatory, is located on the slopes of the mountain.

Name and legends
Before the 1496 Spanish colonization of Tenerife, the native Guanches referred to a powerful figure living in the volcano, which carries light, power and the sun. El Pico del Teide is the modern Spanish name.

Teide was a sacred mountain for the aboriginal Guanches, so it was considered a mythological mountain, as Mount Olympus was to the ancient Greeks. When going on to Teide during an eruption, it was customary for the Guanches to light bonfires to scare Guayota. Guayota is often represented as a black dog, accompanied by his host of demons (Tibicenas).

The Guanches also believed that Teide held up the sky. Many hiding places found in the mountains contain the remains of stone tools and pottery. These have been interpreted as being ritual deposits to counter the influence of evil spirits, like those made by the Berbers of Kabylie. The Guanches believed the mountain to be the place that housed the forces of evil and the most evil figure, Guayota.

Guayota shares features similar to other powerful deities inhabiting volcanoes, such as the goddess Pele of Hawaiian mythology, who lives in the volcano Kīlauea and is regarded by the native Hawaiians as responsible for the eruptions of the volcano. The same was true for the ancient Greeks and Romans, who believed that Vulcano and Mount Etna were chimneys of the foundry of the fire god Hephaestus (Vulcan in Latin).

In 1492, when Christopher Columbus arrived at the island of Tenerife, his crew claimed to see flames coming from the highest mountain of the island (Teide).

Formation

The stratovolcanoes Teide and Pico Viejo (Old Peak, although it is in fact younger than Teide) are the most recent centres of activity on the volcanic island of Tenerife, which is the largest () and highest () island in the Canaries. It has a complex volcanic history. The formation of the island and the development of the current Teide volcano took place in the five stages shown in the diagram on the right.

Stage one
Like the other Canary Islands, and volcanic ocean islands in general, Tenerife was built by accretion of large shield volcanoes, three of which developed in a relatively short period. This early shield stage volcanism formed the bulk of the emerged part of Tenerife. The shield volcanoes date back to the Miocene and early Pliocene and are preserved in three isolated and deeply eroded massifs: Anaga (to the northeast), Teno (to the northwest) and Roque del Conde (to the south). Each shield was apparently constructed in less than three million years, and the entire island in about eight million years.

Stages two and three
The initial juvenile stage was followed by a period of 2–3 million years of eruptive quiescence and erosion. This cessation of activity is typical of the Canaries; La Gomera, for example, is currently at this stage. After this period of quiescence, the volcanic activity became concentrated within two large edifices: the central volcano of Las Cañadas, and the Anaga massif. The Las Cañadas volcano developed over the Miocene shield volcanoes and may have reached  in diameter and  in height.

Stage four
Around 160–220 thousand years ago the summit of the Las Cañadas I volcano collapsed, creating the Las Cañadas (Ucanca) caldera. Later, a new stratovolcano, Las Cañadas II, formed in the vicinity of Guajara and then catastrophically collapsed. Another volcano, Las Cañadas III, formed in the Diego Hernandez sector of the caldera. All of the Las Cañadas volcanoes attained a maximum altitude similar to that of Teide (which is sometimes referred to as the Las Cañadas IV volcano).

Two theories on the formation of the  caldera exist. The first states that the depression is the result of a vertical collapse of the volcano triggered by the emptying of shallow magma chambers at around sea level under the Las Cañadas volcano after large-volume explosive eruptions. The second theory is that the caldera was formed by a series of lateral gravitational collapses similar to those described in Hawaii. Evidence for the latter theory has been found in both onshore observations and marine geology studies.

Stage five
From around 160,000 years ago until the present day, the stratovolcanoes of Teide and Pico Viejo formed within the Las Cañadas caldera.

Historical eruptions
Teide last erupted in 1909 from the El Chinyero vent, on the Santiago Ridge. Historical volcanic activity on the island is associated with vents on the Santiago or northwest rift (Boca Cangrejo in 1492, Montañas Negras in 1706, Narices del Teide or Chahorra in 1798, and El Chinyero in 1909) and the Cordillera Dorsal or northeast rift (Fasnia in 1704, Siete Fuentes and Arafo in 1705). The 1706 Montañas Negras eruption destroyed the town and principal port of Garachico, as well as several smaller villages.

Historical activity associated with the Teide and Pico Viejo stratovolcanoes  occurred in 1798 from the Narices del Teide on the western flank of Pico Viejo. Eruptive material from Pico Viejo, Montaña Teide and Montaña Blanca partially fills the Las Cañadas caldera. The last explosive eruption involving the central volcanic centre was from Montaña Blanca around 2000 years ago. The last eruption within the Las Cañadas caldera occurred in 1798 from the Narices del Teide or Chahorra (Teide's Nostrils) on the western flank of Pico Viejo. The eruption was predominantly strombolian in style and most of the lava was ʻaʻā. This lava is visible beside the Vilaflor–Chio road.

Christopher Columbus reported seeing "a great fire in the Orotava Valley" as he sailed past Tenerife on his first voyage to the New World in 1492. This was interpreted as indicating that he had witnessed an eruption there. Radiometric dating of possible lavas indicates that in 1492 no eruption occurred in the Orotava Valley, but one did occur from the Boca Cangrejo vent.

The last summit eruption from Teide occurred about the year 850 AD, and this eruption produced the "Lavas Negras" or "Black Lavas" that cover much of the flanks of the volcano.

About 150,000 years ago, a much larger explosive eruption occurred, probably of Volcanic Explosivity Index 5. It created the Las Cañadas caldera, a large caldera at about 2,000 m above sea level, around  from east to west and  from north to south. At Guajara, on the south side of the structure, the internal walls rise as almost sheer cliffs from . The  summit of Teide itself, and its sister stratovolcano Pico Viejo (), are both situated in the northern half of the caldera and are derived from eruptions later than this prehistoric explosion.

Future eruptions
Future eruptions may include pyroclastic flows and surges similar to those that occurred at Mount Pelée, Merapi, Vesuvius, Etna, the Soufrière Hills, Mount Unzen and elsewhere. During 2003, there was an increase in seismic activity at the volcano and a rift opened on the north-east flank. No eruptive activity occurred but a quantity of material, possibly liquid, was emplaced into the edifice and is estimated to have a volume of ~1011 m3. Such activity can indicate that magma is rising into the edifice, but is not always a precursor to an eruption.

Teide additionally is considered structurally unstable and its northern flank has a distinctive bulge. The summit of the volcano has a number of small active fumaroles emitting sulfur dioxide and other gases, including low levels of hydrogen sulfide.

A scientific assessment in 2006, published in the journal Eos, observed that "in the past 30,000 years, eruptions have occurred at a rate of only four to six per millennium, with a predominance (70%) of very low hazard, basaltic eruptions". The authors further commented that "the recent eruptive record, combined with the available petrological and radiometric data, provides a rather optimistic outlook on major volcanic hazards related to Teide and its rift zones, posing only very localized threats to the one million inhabitants of Tenerife and the 4.5 million annual visitors to Teide National Park." However, another study in 2009 concluded that Teide will probably erupt violently in the future, and that its structure is similar to that of Vesuvius and Etna. Thus the magnitude of the risk posed by Teide to the public remains a source of debate.

Major climbs
In a publication of 1626, Sir Edmund Scory, who probably stayed on the island in the first decades of the 17th century, gives a description of Teide, in which he notes the suitable paths to the top and the effects its considerable height causes for travellers, indicating that the volcano had been accessed via different routes before the 17th century. In 1715 the English traveler J. Edens and his party made the ascent and reported their observations in the journal of the Royal Society in London.

After the Enlightenment, most of the expeditions that went to East Africa and the Pacific had Teide as one of the most rewarding targets. The expedition of Lord George Macartney, George Staunton and John Barrow in 1792 almost ended in tragedy, as a major snowstorm and rain swept over them and they failed to reach the peak of Teide, just barely getting past Montaña Blanca.

The German scientist Alexander von Humboldt stopped in Tenerife during his voyage to South America in 1799 and climbed Teide with his travelling companion Aimé Bonpland and some local guides.

During an expedition to Kilimanjaro, the German adventurer Hans Heinrich Joseph Meyer visited Teide in 1894 to observe ice conditions on the volcano. He described the two mountains as "two kings, one rising in the ocean and the other in the desert and steppes".

More recently in November 2017, Gema Hassen-Bey became the first Paralympic athlete in the world in a wheelchair to reach 3,000 meters altitude with only the momentum of her arms. Initially, Gema wanted to reach the top of Teide, although, due to weather conditions, she could not meet this objective.

Flora and fauna

The lava flows on the flanks of Teide weather to a very thin but nutrient- and mineral-rich soil that supports a wide variety of plant species. Vascular flora consists of 168 plant species, 33 of which are endemic to Tenerife.

Forests of Canary Island Pine (Pinus canariensis) with Canary Island juniper (Juniperus cedrus) occur from , covering the middle slopes of the volcano and reaching an alpine tree line  lower than that of continental mountains at similar latitudes. Within the Las Cañadas caldera and at higher altitudes, plant species endemic to the Teide National Park include: the Teide white broom (Cytisus supranubius), which has white flowers; Descurainia bourgaeana, a shrubby crucifer with yellow flowers; the Canary Island wallflower (Erysimum scoparium), which has violet flowers; and the Teide bugloss (Echium wildpretii), whose red flowers form a pyramid up to  in height. The Teide daisy (Argyranthemum teneriffae) can be found at altitudes close to  above sea level, and the Teide violet (Viola cheiranthifolia) can be found right up to the summit, making it the highest flowering plant in Spain.

These plants are adapted to the tough environmental conditions on the volcano, such as high altitude, intense sunlight, extreme temperature variations, and lack of moisture. Adaptations include hemispherical forms, a downy or waxy cover, a reduction of the exposed leaf area, and high flower production. Flowering takes place in the late spring or early summer, in May and June.

Teide National Park contains a large number of invertebrate species, over 40% of which are endemic species, and 70 of which are found only in the National Park. The invertebrate fauna includes spiders, beetles, dipterans, hemipterans, and hymenopterae.

In contrast, Teide National Park has only a limited variety of vertebrate fauna. Ten species of bird nest there, including the blue chaffinch (Fringilla teydea), Berthelot's pipit (Anthus berthelotii berthelotii), the Atlantic canary (Serinus canaria) and a subspecies of kestrel (Falco tinnunculus canariensis).

Three endemic reptile species are found in the park: the Canary Island lizard (Gallotia galloti galloti), the Canary Island wall gecko (Tarentola delalandii), and the Canary Island skink (Chalcides viridanus viridanus).

The only mammals native to the park are bats, the most common of which is Leisler's bat (Nyctalus leisleri). Other mammals, such as the mouflon, the rabbit, the house mouse, the black rat, the feral cat, and the North African hedgehog, have all been introduced to the park.

Shadow

Teide casts the world's largest shadow projected on the sea. The shadow is cast for more than 40 km from the mountain's summit, reaching as far as the island of La Gomera at dawn, and the island of Gran Canaria at sunset. The shadow has a perfectly triangular shape, even though Teide's silhouette does not; this is an effect of aerial perspective. Visitors and tourists climb to the top of the volcano at sunset to witness this phenomenon.

Scientific use
Teide National Park is a useful volcanic reference point for studies related to Mars because of the similarities in their environmental conditions and geological formations. In 2010 a research team tested the Raman instrument at Las Cañadas del Teide in anticipation of its use in the 2016–2018 ESA-NASA ExoMars expedition. In June 2011 a team of researchers from the UK visited the park to test a method for looking for life on Mars and to search for suitable places to test new robotic vehicles in 2012.

Access

The volcano and its surroundings, including the whole of the Las Cañadas caldera, are protected in the Teide National Park. Access is by a public road running from northeast to southwest across the caldera. TITSA runs a return service to Teide once a day from both Puerto de la Cruz and Playa de las Americas. The park has a Parador (hotel) and a small chapel. A cable car goes from the roadside at  most of the way to the summit, reaching , carrying up to 38 passengers (34 in a high wind) and taking eight minutes to reach the summit. Access to the summit itself is restricted; a free permit is required to climb the last . Numbers are normally restricted to 200 per day. Several footpaths take hikers to the upper cable car terminal, and then onto the summit.

Because of the altitude, the air is significantly thinner than at sea level. This can cause people (especially with heart or lung conditions) to become light-headed or dizzy, to develop altitude sickness, and in extreme cases to lose consciousness. The only treatment is to return to lower altitudes and acclimatise.

Astronomical observatory

An astronomical observatory is located on the slopes of the mountain, taking advantage of the good weather, and the altitude, which puts it above most clouds, and promotes stable Astronomical seeing. The Teide Observatory is operated by the Instituto de Astrofísica de Canarias. It includes solar, radio and microwave telescopes, in addition to traditional optical night-time telescopes.

Symbol
Teide is the main symbol of Tenerife and the most emblematic natural monument of the Canary Islands. An image of Teide, gushing flames, appears at the centre of Tenerife's coat of arms. Above the volcano appears St. Michael, the patron saint of Tenerife. The flag colors of the island are dark blue, traditionally identified with the sea that surrounds the island, and white for the whiteness of the snow-covered peaks of Mount Teide during winter. The logo of the Cabildo de Tenerife (governing body of the island) includes a symbol of Teide in eruption.

Teide has been depicted frequently throughout history, from the earliest engravings made by European conquerors to typical Canarian craft objects, on the back of the 1000-peseta banknote, in oil paintings and on postcards.

In the Canary Islands, especially on Tenerife, Teide has cultural symbolism deeply rooted in traditions and history. It is popularly referred to as Padre Teide (Father Teide).

Mountain of the Moon
Mons Pico, one of the Montes Teneriffe range of lunar mountains in the inner ring of the Mare Imbrium, was named by Johann Hieronymus Schröter after the Pico von Teneriffe, an 18th-century German name for Teide.

There is also a brown dwarf star located in the open star cluster of the Pleiades called Teide 1.

See also
 Roque Cinchado
 Mount Guajara
 List of tallest mountains in the Solar System

Notes

References

External links

 UNESCO World Heritage Site datasheet
 Teide National Park—Official Website
 Teide Webcam
 Cable car
  Description of the ascent of Mount Teide

Mountains of the Canary Islands
Volcanoes of the Canary Islands
VEI-5 volcanoes
Active volcanoes
Pleistocene stratovolcanoes
Holocene stratovolcanoes
Hotspot volcanoes
Decade Volcanoes
Three-thousanders
Mythological mountains
Tenerife
Tourism in Spain
Tourist attractions in Tenerife
Highest points of countries
Extreme points of Spain
Underworld

Teide


Sarı gözlü kefal (Aldrichetta forsteri), kefalgiller (Mugilidae) familyasından Aldrichetta cinsini oluşturan tek kefal türü.

Yeni Zelanda, Chatham Adaları'nın etrafında ve güney Avustralya'da denizin 50 metre derinliklerinde görülür. Uzunluğu 20–40 cm arasındadır.

Sarı gözlü kefal, dubara benzer, ama sivri uçlu bir ağza sahip ve boyu ondan daha küçüktür. Dubardan daha büyük bir ağzı vardır, dişler daha büyük ve daha çoktur.

Yazın büyük sayılarda toplanarak koy ve haliçlere girerler ama genellikle taze suya girmezler.

Sırtı, zeytin yeşili ve gümüşidir, genellikle sarımsı bir karın göze çarpar. İsmini parlak sarı gözlerinden alır.

Dış bağlantılar

Kefalgiller

Sarı gözlü kefal


قائمة بالأبطال في 1946  للبطولات الوطنية الأمريكية لكرة المضرب (المعروفة الآن باسم أمريكا المفتوحة)

الكبار

فردي رجال

 جاك كرامر هزم  توم براون 9-7 6-3 6-0

فردي سيدات

 باولينا باتز آدي هزم  باتريسيا كانينغ تود 11-9, 6-3

مراجع

الرياضة في مدينة نيويورك في 1946
أحداث أغسطس 1946 الرياضية
أحداث سبتمبر 1946 الرياضية
البطولات الوطنية الأمريكية (كرة مضرب) حسب السنة
كرة المضرب في 1946
كرة مضرب أمريكية في 1946
أحداث أغسطس 1946 الرياضية في الولايات المتحدة
أحداث سبتمبر 1946 الرياضية في الولايات المتحدة

البطولات الوطنية الأمريكية 1946 (كرة مضرب)


La forteresse d'Utti (en ) est une forteresse située dans le quartier d'Utti à Kouvola en Finlande.

Contexte historique

Utti est cédé à la Russie en 1743 par le Traité d'Åbo.
Durant la guerre russo-suédoise de 1788-1790, en , les troupes suédoises franchissent la frontière en direction de Lappeenranta.

À la suite de la guerre, les Russes décident de construire un fort pour protéger la frontière et ses routes d'accès et pour empêcher d'éventuelles attaques sur Hamina et plus loin vers Saint-Pétersbourg.
La forteresse fait partie du système de fortification du sud-est de la Finlande.

La direction des musées de Finlande a classé la forteresse d'Utti parmi les sites culturels construits d'intérêt national en Finlande.

Architecture
La forteresse d'Utti est composée de six bastions et d'un ravelin.
le fort d'Utti abritait une douzaine de bâtiments.
La forteresse sera abandonné dès la signature du traité de Fredrikshamn de 1809 et le rattachement complet de la Finlande à la Russie.

La forteresse a été restaurée par la direction des musées de Finlande dans les années 1980 et 1990 et constitue désormais une attraction touristique.

Accès
La forteresse est située en bordure de la route nationale 6.

Bibliographie

Voir aussi

Articles connexes
 Système de fortification du sud-est de la Finlande
 Liste de fortifications en Finlande

Liens externes

Références

Bâtiment à Kouvola
Valkeala
Fort en Finlande
Histoire militaire de la Finlande
Système de fortification du Sud-Est de la Finlande
Histoire de la Russie
Histoire de la Suède
Environnement culturel construit d'importance nationale en Finlande

Forteresse d'Utti


Hachim bey Miriman oglu Vazirov (en azeri : Haşım bəy Vəzirov ; né en 1868 à Choucha et mort en 1916 à Choucha) est un journaliste, écrivain et éditeur azerbaïdjanais.

Biographie
Hashim bey Vazirov fait ses études primaires à Choucha. Après avoir obtenu son diplôme du  d'Irevan, il travaille comme enseignant à Erevan, Barda, Chéki et Choucha. Dans les années 1890, étant enseignant dans une école  à Choucha, H. Vazirov participe à l'organisation de spectacles avec d'autres enseignants. En 1895, ils mettent en scène la pièce de théâtre Se marier – ne pas étancher la soif de H. Vazirov. Au cours de ces années, Vazirov traduit Othello de Shakespeare en azerbaïdjanais. Vazirov joue le rôle d'Othello dans un spectacle mis en scène à Choucha, en 1904. Hachimbey Vazirov écrit des pièces telles que L'éducation scolaire, Se marier - ne pas étancher la soif.

Œuvre
Il écrit des articles consacrés à l'éducation, à la science, aux questions socio-politiques. Il travaille comme rédacteur en chef du journal Irchad à différentes époques, publie le journal Teze hayat, édite des journaux tels que Ittifag, Seda, Sadayi-hagg et Sadayi-Gafgaz.

Publication
Mes souvenirs de l'école

Liens externes

Références

Naissance en 1868
Décès en 1916
Journaliste azerbaïdjanais du XIXe siècle
Journaliste azerbaïdjanais du XXe siècle

Hachim bey Vazirov


فاطمة إسماعيل، (مواليد 5 مايو 1955 ) ، ممثلة بحرينية. دخلت التمثيل بمساعدة ابنتها الممثلة شيماء سبت، وهي والدة الممثلات شيماء وشذى وأبرار وشيلاء سبت.

أعمالها

من المسلسلات
 عجايب زمان.
 العولمة.
 نيران.
 السديم.
 عويشة.
 القناص.
 لحظة ضعف.
 الساكنات في قلوبنا.
 ليلى.

روابط خارجية

المراجع

أشخاص على قيد الحياة
عائلة فاطمة إسماعيل
ممثلات تلفزيون بحرينيات
مواليد 1374 هـ
مواليد 1955
فاطمة إسماعيل
ممثلات بحرينيات في القرن 21

فاطمة إسماعيل (ممثلة)


A Chorus Line is a 1975 musical with music by Marvin Hamlisch, lyrics by Edward Kleban, and a book by James Kirkwood Jr. and Nicholas Dante.

Set on the bare stage of a Broadway theater, the musical is centered on seventeen Broadway dancers auditioning for spots on a chorus line. A Chorus Line provides a glimpse into the personalities of the performers and the choreographer, as they describe the events that have shaped their lives and their decisions to become dancers.

Following several workshops and an Off-Broadway production, A Chorus Line opened at the Shubert Theatre on Broadway July 25, 1975, directed by Michael Bennett and co-choreographed by Bennett and Bob Avian. An unprecedented box office and critical hit, the musical received twelve Tony Award nominations and won nine, in addition to the 1976 Pulitzer Prize for Drama.

The original Broadway production ran for 6,137 performances, becoming the longest-running production in Broadway history until surpassed by Cats in 1997, and the longest-running Broadway musical originally produced in the US, until surpassed in 2011 by the revival of Chicago. It remains the seventh longest-running Broadway show ever. A Chorus Lines success has spawned many successful productions worldwide. It began a lengthy run in the West End in 1976 and was revived on Broadway in 2006, and in the West End in 2013.

Synopsis
The show opens during an audition for an upcoming Broadway production. The formidable director Zach and his assistant choreographer Larry put the 24 dancers through their paces. Every dancer is desperate for work ("I Hope I Get It"). After a round of cuts, 17 dancers remain. Zach tells them he is looking for a strong 8-member dancing chorus of four boys and four girls.  Wanting to learn more about them, he asks the dancers to introduce themselves. Reluctantly, the dancers reveal their pasts. The stories generally progress chronologically from early life experiences through adulthood to the end of a career.

The first candidate, Mike Costa, explains that he is the youngest of 12 children. He recalls his first experience with dance, watching his sister Rosalie's dance class when he was a preschooler ("I Can Do That"). Mike replaced her one day when she refused to go to class—and he stayed. Bobby Mills tries to hide his unhappy childhood by making jokes. As he speaks, the other dancers distrust this strange audition process and debate what they should reveal to Zach ("And..."), but since they all need the job, the session continues.

Zach is angered that the streetwise Sheila Bryant is seemingly not taking the audition seriously. Opening up, she reveals that her mother married at a young age and her father neither cared about nor loved them. At age six she realized, as had fellow auditionees Bebe Benzenheimer and Maggie Winslow, that ballet helped her escape her unhappy family life ("At the Ballet"). Scatterbrained and tone-deaf Kristine Urich-DeLuca laments being unable to sing, while her husband Al finishes her phrases in tune ("Sing!").

Mark Anthony, the youngest dancer, relates his first exposure to the female anatomy and his first wet dream, while the other dancers share their own memories of adolescence ("Hello Twelve, Hello Thirteen, Hello Love"). The 4'10" Connie Wong laments the problems of being short, and Diana Morales recollects her horrible high school acting class ("Nothing"). Don Kerr remembers his first job at a nightclub and Judy Turner reflects on her problematic childhood while some auditioners talk about their parents' opinions ("Mother"). Greg Gardner discusses discovering his homosexuality and Richie Walters recounts nearly becoming a kindergarten teacher ("Gimme the Ball"). Finally, the newly-buxom Val Clark explains that talent alone isn't everything, and silicone and plastic surgery can really help improve one's image and career prospects ("Dance: Ten; Looks: Three").

The dancers go downstairs to learn a song for the audition's next section, but experienced dancer Cassie Ferguson, who has had notable successes as a soloist, stays onstage to talk to Zach. They have a history together: Zach had previously cast her in a featured part, and they had lived together for several years. Zach tells Cassie that she is too good for the chorus and shouldn't be at this audition. However, she explains her current inability to find solo work and is willing to "come home" to the chorus where she can at least express her passion for dance ("The Music and the Mirror"). Zach relents and sends her downstairs to learn the dance combination.

Zach calls Paul San Marco, who has been reluctant to share his past, onstage for a private talk, and he emotionally relives his childhood and teenage years, his early career in a drag act, facing his manhood and his homosexuality, and his parents ultimately discovering his lifestyle and disowning him for it, before breaking down, with Zach comforting him. Cassie and Zach's complex relationship resurfaces during a run-through of the number created to showcase an unnamed star ("One"). Zach confronts Cassie, feeling that she is "dancing down," and they rehash the issues in their relationship and her career. Zach points to the machine-like movement of the other dancers, who have all blended together and will probably never be recognized individually, and mockingly asks if she wants this. Cassie defiantly defends the dancers: "I'd be proud to be one of them. They're wonderful....They're all special. I'd be happy to be dancing in that line. Yes, I would...and I'll take chorus...if you'll take me."

During a tap sequence, Paul falls and injures his knee that recently underwent surgery. After Paul is carried off to the hospital, all at the audition stand in disbelief, realizing that their careers can also end in an instant. Zach asks the remaining dancers what they will do when they can no longer dance. Diana leads the company in "What I Did for Love".The final eight dancers are selected: Mike, Cassie, Bobby, Judy, Richie, Val, Mark, and Diana.

"One" (reprise/finale) begins with an individual bow for each of the 19 characters, their hodgepodge rehearsal clothes replaced by identical spangled gold costumes. As each dancer joins the group, it is suddenly difficult to distinguish one from the other: ironically, each character who was an individual to the audience seems now to be an anonymous member of a never-ending ensemble.

Musical numbers
 "I Hope I Get It" – Company
 "I Can Do That" – Mike
 "And..." – Bobby, Richie, Val, and Judy
 "At the Ballet" – Sheila, Bebe, and Maggie
 "Sing!" – Kristine, Al, and Company
 "Montage Part 1: Hello Twelve, Hello Thirteen, Hello Love" – Mark, Connie, and Company
 "Montage Part 2: Nothing" – Diana
 "Montage Part 3: Mother" – Don, Judy, Maggie, and Company
 "Montage Part 4: Gimme the Ball" – Greg, Richie, and Company
 "Dance: Ten; Looks: Three" – Val
 "The Music and the Mirror" – Cassie
 "One" – Company
 "The Tap Combination" – Company
 "What I Did for Love" – Diana and Company
 "One (Reprise)/Finale" – Company

Original cast album
Issued by Columbia Records (PS33581) containing the following tracks:

Side One
 "I Hope I Get It" – Company
 "I Can Do That" – Mike (Wayne Cilento)
 "At the Ballet" – Sheila (Kelly Bishop), Bebe (Nancy Lane), Maggie (Kay Cole)
 "Sing!" – Kristine (Renee Baughman), Al (Don Percassi)
 "Hello Twelve, Hello Thirteen, Hello Love" (Montage) – Company
 "Nothing" – Diana (Priscilla Lopez)

Side Two
 "The Music and the Mirror" – Cassie (Donna McKechnie)
 "Dance: Ten; Looks: Three" – Val (Pamela Blair)
 "One" – Company
 "What I Did For Love" – Diana and Company
 "One (Reprise)/Finale" – Company

Charts

Notable casts

Notes

Characters
 Zach – The imperious, successful director running the audition
 Larry – Zach's assistant

The Auditionees
 Don Kerr (#5) – A married man who once worked in a strip club
 Maggie Winslow (#9) – A sweet woman who grew up in a broken home
 Mike Costa (#81) – An aggressive dancer who learned to tap at an early age
 Connie Wong (#149) – A petite Chinese-American who seems ageless
 Greg Gardner (#67) – A sassy Jewish gay man who divulges his first experience with a woman
 Cassie Ferguson – A once successful solo dancer down on her luck and a former love of Zach's
 Sheila Bryant (#152) – A sassy, sexy, aging dancer who tells of her unhappy childhood.
 Bobby Mills (#84) – Sheila's best friend who jokes about his conservative upbringing in Buffalo, New York
 Bebe Benzenheimer (#37) – A young dancer who only feels beautiful when she dances
 Judy Turner (#23) – A tall, gawky, and quirky dancer
 Richie Walters (#44) – An enthusiastic black man who once planned to be a kindergarten teacher
 Al DeLuca (#17) – An Italian-American who takes care of his wife
 Kristine Urich-DeLuca (#10) – Al's scatterbrained wife who can't sing
 Val Clark (#179) – A foul-mouthed but excellent dancer who couldn't get performing jobs because of her looks until she had plastic surgery
 Mark Anthony (#63) – The youngest dancer, who recounts the time he told his priest he thought he had gonorrhea
 Paul San Marco (#45) – A gay Puerto Rican who dropped out of high school and survived a troubled childhood
 Diana Morales  (#2) – Paul's friend, another Puerto Rican who was underestimated by her teachers

Cut Dancers
 Tricia (#131) – A dancer who prays for a job
 Vicki (#60) – A dancer who's never studied ballet
 Lois (#63) – A dancer who excels in ballet
 Roy (#36) – A dancer who can't seem to get the right arms for the dance
 Butch (#14) – A dancer who gives attitude in the audition
 Tom (#40) – A dancer who is also an all-American jock
 Frank (#59) – A dancer who keeps looking at his feet

Production history
The musical was formed from several taped workshop sessions with Broadway dancers, known as "gypsies," including eight who eventually appeared in the original cast. The sessions were originally hosted by dancers Michon Peacock and Tony Stevens.  The first taped session occurred at the Nickolaus Exercise Center on January 26, 1974.  They hoped that they would form a professional dance company to make workshops for Broadway dancers.

Michael Bennett was invited to join the group primarily as an observer, but quickly took control of the proceedings. Although Bennett's involvement has been challenged, there has been no question about Kirkwood and Dante's authorship. In later years, Bennett's claim that A Chorus Line had been his brainchild resulted not only in hard feelings but a number of lawsuits as well. During the workshop sessions, random characters would be chosen at the end for the chorus jobs based on their performance quality, resulting in a different "cast" being selected every run-through.  However, several of the costumers objected to this ending, citing the stress of having to change random actors in time for the finale. This resulted in the ending being cut in exchange for the same set of characters being "cast." Marvin Hamlisch, who wrote A Chorus Lines score, recalled how, during the first previews, audiences seemed put off by something in the story. This problem was solved when actress Marsha Mason told Bennett that Cassie (Donna McKechnie in the original production) should win the part in the end because she did everything right. Bennett changed it so that Cassie would always win the part.

Original production
A Chorus Line opened Off-Broadway at The Public Theater on April 15, 1975. At the time, the Public did not have enough money to finance the production so it borrowed $1.6 million to produce the show.  The show was directed by Bennett and co-choreographed by Bennett and Bob Avian. Advance word had created such a demand for tickets that the entire run sold out immediately. Producer Joseph Papp moved the production to Broadway and on July 25, 1975, it opened at the Shubert Theatre, where it ran for 6,137 performances until April 28, 1990.

Additional cast members Carole Schweid and John Mineo were understudies named "Barbara" and "Jarad", although they only went on covering other roles. Also, Tim Cassidy was an understudy for "Bobby".

The production was nominated for 12 Tony Awards, winning nine: Best Musical, Best Musical Book, Best Score (Hamlisch and Kleban), Best Director, and Best Choreography, Best Actress (McKechnie), Best Featured Actor (Sammy Williams), Best Featured Actress (Bishop) and Best Lighting Design.  The show won the 1976 Pulitzer Prize for Drama, one of the few musicals ever to receive this honor, and the New York Drama Critics' Circle Award for Best Play of the season.

In 1976, many of the original cast went on to perform in San Francisco. Open roles were recast and the play was again reviewed as the "New" New York Company which included Ann Reinking, Sandahl Bergman, Christopher Chadman, Justin Ross (who would go on to appear in the film), and Barbara Luna.

When it closed, A Chorus Line was the longest running show in Broadway history until its record was surpassed by Cats in 1997. On September 29, 1983, Bennett and 332 A Chorus Line veterans gathered to celebrate the musical becoming the longest-running show in Broadway history.

Up to February 19, 1990, A Chorus Line had generated $146 million from its Broadway gross and $277 million in total U.S. grosses and had 6.5 million Broadway attendees. At the time, it was the second most profitable show in Broadway history after Cats with profits of $50 million (including ancillary income). 75% of the profits went to Papp's New York Shakespeare Festival and 25% to Bennett's Plum Productions. Since its inception, the show's many worldwide productions, both professional and amateur, have been a major source of income for The Public Theater that Papp had founded.

Subsequent productions
U.S. and international tours were mounted in 1976, including a sit-down engagement in Los Angeles at the Shubert Theatre.

A London production opened in the West End at the Theatre Royal Drury Lane in 1976, initially with the International Cast from the US, including Jane Summerhays as Sheila. The production ran for three years and won the Laurence Olivier Award as Best Musical of the Year in 1976, the first year the awards were presented. The original British cast took over in 1977. It included Jean-Pierre Cassel as Zach, Diane Langton as Diana Morales, Jeff Shankley as Al, Michael Staniforth as Paul, Stephen Tate as Greg (later replacing Cassel as Zach) and Geraldine Gardner (aka Trudi van Doorn of The Benny Hill Show) as Sheila. Elizabeth Seal was cast as Cassie but was replaced at the eleventh hour by her understudy Petra Siniawski who played the role for the entire British cast run.

The original Australian production opened in Sydney at Her Majesty's Theatre in May 1977 and moved to Melbourne's Her Majesty's Theatre in January 1978. The cast featured Peta Toppano as Diana, David Atkins as Mike, and Ross Coleman as Paul.

In 1980, under the direction of Roy Smith, the Teatro El Nacional of Buenos Aires produced a Spanish version of A Chorus Line lasting 10 months (and then only to make way for an already scheduled subsequent production).

In Spain the show opened in December 1984 at Teatre Tívoli in Barcelona, directed by Roy Smith and translated into Spanish by Nacho Artime and Jaime Azpilicueta, before transferring to Teatro Monumental in Madrid.

In July 1986, A Chorus Line was produced in Italy for the first time. It premiered at the Nervi Festival of Dance in Genoa, followed by a five-week Italian tour. The choreography was adapted for the festival's performing space by Baayork Lee who had played Connie in the original production and subsequently became a close collaborator of Michael Bennett, the original choreographer.

The German-language version was again directed by Lee and first opened in 1987 in Vienna, Austria, where it ran for one season  followed by the German-language CD release produced by Jimmy Bowien in 1988.

The first—and as of 2016 only—professional Hungarian production of the musical opened its limited run on March 25, 1988, under the title  (In Memory of Michael Bennett). It was performed by Ódry Színpad (the company of the Academy of Drama and Film in Budapest) translated into Hungarian by György Gebora, and directed by Imre Kerényi. The character Zach was renamed Michael and played by Kerényi.

The 2006 Broadway revival opened at the Gerald Schoenfeld Theater on October 5, 2006, following a run in San Francisco. The revival closed on August 17, 2008, after 759 performances and 18 previews. It cost $8 million to finance and recouped its investment in 19 weeks.  The production was directed by Bob Avian, with the choreography reconstructed by Baayork Lee, who had played Connie Wong in the original Broadway production. The opening night cast included Paul McGill, Michael Berresse, Charlotte d'Amboise, Mara Davi, James T. Lane, Tony Yazbeck, Heather Parcells,  Alisan Porter, Jason Tam, Jessica Lee Goldyn, Deidre Goodwin, and Chryssie Whitehead.  On April 15, 2008, Mario Lopez joined the cast as the replacement for Zach. The production was the subject of the documentary film Every Little Step.

The production received two Tony Award nominations in 2007 for Featured Role (Charlotte d'Amboise) and Revival (Musical). The original contract for A Chorus Line provided for sharing the revenue from the show with the directors and dancers that had attended the original workshop sessions.  However, the contract did not specify revenue when the musical was revived in 2006. In February 2008, an agreement was reached between the dancers and Michael Bennett's estate.

A 2008 U.S. touring production opened on May 4, 2008, at the Denver Center for the Performing Arts and toured through June 2009. This production featured Michael Gruber as Zach, Nikki Snelson as Cassie, Emily Fletcher as Sheila, and Gabrielle Ruiz as Diana.

In 2012, the musical toured Australia, gaining much critical acclaim. Baayork Lee directed the production and it gained many nominations, including Helpmann nominations for Best Actress in a Musical for West End star, Anita Louise Combe playing Cassie, Best supporting Actress in a musical, Deborah Krizak and Best supporting Actor in a musical, Euan Doidge and it won best musical.  The same production and cast then came to Singapore, playing at the Marina Bay Sands, Sands Theater from May 4 to 27, 2012.

The show returned to London for a West End revival in February 2013 at the London Palladium, running through August of that year. It was directed by original choreographer Bob Avian, with John Partridge, Scarlett Strallen, and Victoria Hamilton-Barritt starring. James T. Lane is reprising his Broadway role and Leigh Zimmerman won the Laurence Olivier Award for Best Performance in a Supporting Role in a Musical for her portrayal of Sheila in this production. Producers announced on June 9, 2013, that the London revival cast would record a new cast album featuring never-before-heard songs which were written for the show but never made the final cut.

In 2015, the Original Broadway cast of Hamilton paid tribute to A Chorus Line 40th anniversary and performed "What I Did For Love", with the original cast of A Chorus Line joining them onstage.

Reports surfaced in June 2016 that a second Broadway revival is planned for 2025, in honor of the show's 50th anniversary.

In 2016, approval was granted to director Donna Feore to allow changes in choreography so the show could be performed for the first time on a thrust stage, in the Festival Theatre at the Stratford Festival of Canada.

In 2018, New York City Center presented A Chorus Line as their annual gala presentation. The production was directed by Bob Avian, co-choreographer of the original 1975 production, and choreographed by Baayork Lee, Broadway's original Connie Wong.

In 2019, a Spanish-language version of the musical premiered as part of the inaugural season of Teatro del Soho in Málaga, Spain, starring the theater's founder Antonio Banderas as Zach. Banderas also co-directed the musical with Baayork Lee.

Awards and nominations

Original Broadway production

Original London production

2006 Broadway revival

2012 Australian  revival

2013 London revival

Film adaptation

In 1975, the rights for a film were sold to Universal Pictures for $5.5 million plus 20% of the distributor's gross rentals above $30 million. Universal subsequently sold the rights to PolyGram. The film was released in 1985, starring Michael Douglas as Zach. It also featured Alyson Reed and Terrance Mann as Cassie and Larry respectively. The film was directed by Richard Attenborough with a screenplay by Arnold Schulman. It was produced by Cy Feuer and distributed by Columbia Pictures, Metro-Goldwyn-Mayer, and Universal Pictures. The film received mixed  reviews from critics and was a box office bomb, grossing only $14 million from a $25 million budget. Songs "Montage Part 1: Hello Twelve, Hello Thirteen, Hello Love" and "Montage Part 4: Gimme The Ball" were cut and replaced with "Surprise, Surprise", a new song written by Marvin Hamlisch and Edward Kleban. "The Music and the Mirror" was also cut and replaced with "Let me dance for you" written by Hamlisch and Kleban. "What I Did for Love" was sung by Cassie instead of Diana and was sung as a counterpart during "The Tap Combination." Songs "And...",  and "Sing!" were cut entirely.

As Kelly Bishop, who played Sheila in the original Broadway cast, later noted, "it was appalling when director Richard Attenborough went on a talk show and said 'this is a story about kids trying to break into show business.' I almost tossed my TV out the window; I mean what an idiot! It's about veteran dancers looking for one last job before it's too late for them to dance anymore. No wonder the film sucked!"

See also

Notes

References
 Long, Robert Emmet, Broadway, the Golden Years. Continuum International Publishing Group 2001.
 Flinn, Denny Martin, What They Did for Love: The Untold Story Behind the Making of A Chorus Line. Bantam 1989
 Hamlisch, Marvin, The Way I Was. Scribner 1982.
 Kelly, Kevin, One Singular Sensation: The Michael Bennett Story. New York: Doubleday 1990.
 Mandelbaum, Ken, A Chorus Line and the Musicals of Michael Bennett. St. Martins Press 1990.
 McKechnie, Donna and Lawrence, Greg, Time Steps: My Musical Comedy Life. Simon & Schuster 2006.
 Stevens, Gary, The Longest Line: Broadway's Most Singular Sensation: A Chorus Line. Applause Books 2000.
 Viagas, Robert; Lee, Baayork; and Walsh, Thommie, On the Line: The Creation of A Chorus Line. New York: William Morrow & Company 1990.

External links

 Every Little Step film website

 Tony Award Winners and Nominations 1976

1975 musicals
Broadway musicals
LGBT-related musicals
West End musicals
Off-Broadway musicals
Laurence Olivier Award-winning musicals
Original musicals
Pulitzer Prize for Drama-winning works
One-act musicals
Pulitzer Prize for Drama-winning musicals
Musicals set in New York City
Tony Award for Best Musical
Works set in theatres
Musicals by Marvin Hamlisch
Tony Award-winning musicals
Backstage musicals
Plays about actors

A Chorus Line


Luis Ángel Landín (* 23. Juli 1985 in Zamora, Michoacán) ist ein mexikanischer Fußballspieler auf der Position des Stürmers.

Leben

Verein
Zu seinem ersten Einsatz in der mexikanischen Primera División kam Landín am 22. August 2004 in einem Heimspiel seines CF Pachuca gegen Chivas Guadalajara (1:1), bei dem er in der 72. Minute für Raúl Mariscal eingewechselt wurde. Während er in seiner ersten Saison 2004/05 nur zu insgesamt vier Einsätzen kam, avancierte er bereits ein Jahr später zum Stammspieler der Tuzos, mit denen er in den Jahren 2006 und 2007 je zwei nationale und internationale Titel gewann.

Sein erstes Erstligator erzielte Landín am 11. September 2005 in einem Heimspiel gegen die Jaguares, als er erst in der 84. Minute für Juan Carlos Cacho ins Spiel kam und bereits eine Minute später zum Endstand von 5:1 für seine Mannschaft traf.

Mit seinem Einsatz gegen die Dorados (2:1) am 2. Oktober 2005 begann eine Serie von vierzig aufeinanderfolgenden Spielen, die Landín in der Primera División absolvierte. In diese Epoche fiel der Meistertitel der Clausura 2006 ebenso wie sein dreifacher Torerfolg beim 5:0-Sieg bei den Tecos am 10. Februar 2006.

Seinen bisher einzigen Platzverweis in der mexikanischen Liga musste Landín am 20. Januar 2007 beim Auftaktmatch zur Clausura 2007 bei seinem späteren Verein Cruz Azul (2:3) hinnehmen. Am Ende der Serie stand sein zweiter Meistertitel und der Wechsel zu Monarcas Morelia. Seither spielte Landín für keinen Verein mehr als zwölf Monate und in der Saison 2009/10 absolvierte er ein Gastspiel in der Major League Soccer in Diensten von Houston Dynamo. Aktuell steht er beim Querétaro FC unter Vertrag.

Nationalmannschaft
Sein Debüt im Dress der mexikanischen Nationalmannschaft feierte Landín am 1. März 2006 beim 1:0-Sieg gegen Ghana. Sein bisher letzter Länderspieleinsatz fand am 12. September 2007 bei der 1:3-Niederlage gegen Brasilien statt. Höhepunkt seiner Länderspielkarriere war die Teilnahme an der Copa América 2007, bei der er in den Spielen gegen Chile (0:0) und Uruguay (3:1) zum Einsatz kam.

Erfolge
 Mexikanischer Meister: Clausura 2006, Clausura 2007
 CONCACAF Champions' Cup: 2007
 Copa Sudamericana: 2006

Weblinks
 Vereinsdaten bei Mediotiempo
 Länderspieldaten beim Verband

Fußballnationalspieler (Mexiko)
Fußballspieler (CF Pachuca)
Fußballspieler (Monarcas Morelia)
Fußballspieler (CD Cruz Azul)
Fußballspieler (Houston Dynamo)
Fußballspieler (CF Atlante)
Fußballspieler (Club Puebla)
Fußballspieler (Querétaro Fútbol Club)
Mexikaner
Mexikanischer Meister (Fußball)
Geboren 1985
Mann

Luis Ángel Landín


Les épreuves de sports aériens des Jeux mondiaux de 2022 ont lieu du 9 au  à Birmingham.

Si l'épreuve de Canopy Piloting est conservée, une nouvelle discipline apparait aux mondiaux avec la course de drone FPV (vol en immersion) au .

Organisation

Pilotage sous voile

Cette compétition, appelée canopy piloting en anglais, est constituée de 4 épreuves :

La précision : le concurrent doit parcourir 4 zones d'environ  au total, en touchant l'eau avec le pied, puis se poser, débout, dans une cible de . Lors de son passage, il accumule des points et ceux-ci servent à établir un classement : le score le plus élevé est classé premier, le score le plus bas est classé dernier.
La vitesse : le concurrent doit passer le plus rapidement possible entre 2 capteurs situés à  du sol, éloignés d'environ  et disposés sur une courbe de . Le temps, mesuré au millième de seconde, sert à établir le classement : le concurrent le plus rapide est classé premier, le plus lent est classé dernier.
La distance : le concurrent doit effectuer une sorte de parcours tout en allant le plus loin possible après avoir touché l'eau, et en restant à  du sol. Son score est la distance maximale atteinte. Le concurrent avec le score le plus élevé est classé premier, celui avec le score le plus bas est classé dernier.
Le freestyle : le chuteur exécute des figures de chorégraphies dans tous les axes. Son score est déterminé par le total des notes de 5 juges. Le concurrent avec le score le plus élevé est classé premier, celui avec le score le plus bas est classé dernier.

Pour chacune de ces épreuves, trois tours sont disputés et un classement est établi à chaque fois. À partir de chacun de ces classements, un concurrent remporte le nombre de points correspondant à son rang : 1 point pour le , 2 pour le , etc.

Le classement général s'obtient par l'addition des totaux de chaque épreuve. Celui qui a le moins de points l'emporte.

Course de drone
La compétition est mixte avec une sélection de 32 compétiteurs établie à partir de leur classement mondial respectif, soit 20 hommes et 12 femmes ; chaque pays ne peut envoyer qu'un seul représentant par sexe.

En tant que pays organisateur, les États-Unis sont représentés avec invitation. Les compétiteurs russes et biélorusses ont été exclus de la compétition. Quelques ajustements ont été nécessaires avec la réattribution de deux quotas féminins aux hommes.

Les règles de classe FAI F9U appliquées, avec 32 pilotes pour l'étape éliminatoire puis des courses où concourront quatre drones à la fois, les deux premiers pilotes étant qualifiés pour le tour suivant.

Résultats

Pilotage sous voile

Course de drone

Organigramme de la compétition

Légende

Tour de qualification

Tableau principal

Tableau de repêchages

Médaillés

Tableau des médailles

Liens externes
 Site officiel
 Livre des résultats (pages 111 à 144)

Références

Jeux mondiaux de 2022
Parachutisme aux Jeux mondiaux
Vol à voile

Sports aériens aux Jeux mondiaux de 2022


The Moroccan Islamic Combatant Group, known by the French acronym GICM (Groupe Islamique Combattant Marocain), is a Salafi jihadist terrorist organization affiliated with Al-Qaeda. The GICM is one of several North African terrorist franchises spawned in Afghanistan during the tenure of the Taliban in the 1990s. The organization and its associated members have been linked to major terrorist attacks including the 2003 Casablanca bombings that killed 33 people and wounded more than 100, and the 2004 Madrid train bombings that killed 191 people and wounded over 2,000. A major crackdown against the organization's numerous cells in Europe is thought to have since significantly damaged the GICM's capabilities.

History

Background
The GICM was founded in the 1990s by Moroccan recruits from al-Qaeda training camps in Afghanistan and former Mujahideen veterans from the Soviet–Afghan War. Formed as a splinter group of the Harakat al-Islamiya al-Maghrebiya al-Mukatila (HASM) and Shabiba al-Islamiya groups, the GICM's stated goal was to establish an Islamic state in Morocco. The group gained its finances from criminal activities such as robberies, extortions, document forgery, illegal drug trade and arms trafficking through North Africa and Europe. One early cell affiliated with the group was responsible for killing two Spanish tourists at the Atlas Asni Hotel in Marrakesh in August 1994. The ideological leader of the group was Ahmed Rafiki ( Abou Hodeifa), who was responsible for organizing Moroccan fighters in Afghanistan.

Attacks linked to GICM
Along with other Al-Qaeda affiliates, GICM was banned worldwide by the UN 1267 Committee in the aftermath of the September 11 attacks in 2001. The group was later linked to several terrorist attacks. In 2003 twelve suicide bombers from the associated group Salafia Jihadia were responsible for coordinated suicide bombings in Casablanca that killed 33 people. At least eight of the people convicted after the bombings were accused of being members of the GICM. Noureddine Nafia, an important early leader of the group was sentenced to 20 years in prison, and Saad Houssaini, the group's suspected military committee chief (arrested in 2007) was sentenced to 15 years.

A year after the Casablanca bombings, the GICM became the principal suspect after the 2004 Madrid train bombings that killed 191 people and wounded over 2,000. A cell linked to the attacks was affiliated with the GICM through Youssef Belhadj and Hassan el-Haski, who were based in Belgium. A main perpetrator, Jamal Zougam had met GICM leaders including  (a.k.a. Abou Issa) in the United Kingdom, and Abdelaziz Benyaich in Morocco.

The group has also been linked to the 2007 Casablanca bombings. Also active with recruiting jihadist fighters to Iraq, the GICM has been responsible for attacks including at least one suicide bombing against the Multi-National Force – Iraq.

Activities and cells
A large part of the GICM's membership was drawn from the Moroccan diaspora in Western Europe, where it was involved in a number of terrorist plots. The organization in Europe is based in the United Kingdom, but has had numerous cells, including sleeper cells in Spain, Belgium, Italy, France, Denmark, Turkey, Egypt and the Netherlands.

The European organization is thought to have been led by British national Mohammed al-Guerbouzi, who in 2001 was arrested by Iranian authorities and extradited to the United Kingdom, and later sentenced in absentia to 20 years in prison in Morocco for his role in the 2003 Casablanca bombings. A Belgian cell led by Abdelkader Hakimi, Lahoussine el-Haski, Mostafa Louanani, and eight other men were convicted in 2006. Members of the GICM have also been arrested in Spain and France. Four members were arrested in the Canary Islands in December 2004, suspected of preparing to establish a new base for the group. The Catalonia-based Rabet and Nakcha groups, which recruited suicide bombers to Iraq were dismantled in 2005 and 2006. In Paris, thirteen people suspected of links to the GICM were arrested in 2004. The imam of a mosque in Varese, Italy suspected of raising money and recruiting for the GICM was extradited to Morocco in 2008. According to the Federal Police of Brazil, GICM is one of seven Islamic terrorist groups active in the country, and in the border area with Argentina and Paraguay. The group has also operated in Canada.

By 2010, most of the organization's leadership had reportedly been imprisoned or killed, although former cells and members at large were still considered a possible threat. Although not officially confirmed, according to some sources the group has joined Al-Qaeda in the Islamic Maghreb (AQIM). A cell with 27 members in Tétouan arrested in January 2007 had logistical and financial links to GICM and AQIM. Mohamed Moumou (aka Abu Qaswarah), second-in-command of Al-Qaida in Iraq was originally a key member of the GICM. Karim el-Mejjati, another founding leader of the group, was killed in 2005 after having become a leader of al-Qaeda in Saudi Arabia.

Foreign relations

Designation as a terrorist organization
Countries and organizations below have officially listed the Moroccan Islamic Combatant Group as a terrorist organization.

References

Jihadist groups
Groups affiliated with al-Qaeda
Rebel groups in Morocco
Islamic terrorism in Morocco
Islamic terrorism in Belgium
Islamic terrorism in France
Islamic terrorism in Italy
Islamic terrorism in Spain
Islamic terrorism in the United Kingdom
Terrorism in Brazil
Islam in Brazil
Islamic terrorism in South America
2004 Madrid train bombings
Organisations designated as terrorist by the United Kingdom
Organizations designated as terrorist by the United States
Organizations based in Africa designated as terrorist
Transnational organized crime

Moroccan Islamic Combatant Group


Tırgovişte şu anlamlara gelebilir;

Bulgaristan
 Eski Cuma ili - Bulgarca adı "Targovişte" olan Bulgaristan'daki Eski Cuma ili.
 Eski Cuma - Bulgarca adı "Targovişte" olan Bulgaristan'daki Eski Cuma şehri.

Sırbistan
 Tırgovişte - Sırbistan'ın güneyinde bir kasaba.

Tırgovişte (anlam ayrımı)


Nasutixalus é um género de anfíbios da família Rhacophoridae. Está distribuído por Índia, China, Mianmar, Butão, e possivelmente Nepal.

Espécies
 Nasutixalus jerdonii (Günther, 1876)
 Nasutixalus medogensis Jiang, Wang, Yan, and Che, 2016
 Nasutixalus yingjiangensis Yang and Chan, 2018

Referências

Rhacophoridae
Gêneros de anfíbios

Nasutixalus


Svijet

Osnivanja

Događaji

Nagrade i priznanja

Rođenja

Smrti

Hrvatska i u Hrvata

Osnivanja

Događaji

Nagrade i priznanja

Rođenja

Smrti

 9. svibnja – Tošo Dabac, hrvatski fotograf, jedan od začetnika i glavnih predstavnika Zagrebačke škole fotografije (* )

Izvori

Vanjske poveznice

Fotografija u 1970.