Die Aikoku Maru () war ein Hilfskreuzer der Kaiserlich Japanischen Marine, der im Zweiten Weltkrieg zum Einsatz kam.

Geschichte

Bau

Die Aikoku Maru lief am 25. April 1940 bei Tama Shipbuilding in Tamano von Stapel und wurde am 31. August 1941 fertiggestellt. Sie war einer von drei Kombifrachtern der Hōkoku-Maru-Klasse (Hōkoku Maru, Aikoku Maru und Gokoku Maru) die für die Reederei Osaka Shōsen Kaisha gebaut wurden. Geplanter Einsatzzweck war der Liniendienst zwischen Südamerika und Japan. Wobei neben Fracht bis zu 400 Passagiere befördern werden konnten, davon 48 in der Ersten Klasse, ebenso viele in einer Spezialabteilung der Dritten Klasse und 304 in der normalen Dritten Klasse. Das Schiff wurde mit großen staatlichen Subventionen gebaut, die ab 1936 bereitgestellt wurden, um den Bau schneller Transportschiffe und Tanker zu fördern, die in Kriegszeiten schnell für militärische Zwecke umgebaut werden konnten.

Am 1. September 1941 wurde das Schiff durch die japanische Marine requiriert. Vier Tage später dem Marine-Distrikt Kure unterstellt und unter dem Kommando von Kaigun-shōshō (Konteradmiral) a. D. Okamura Masao (gleichzeitig kommandierender Offizier der Kiyosumi Maru) in ihrer Bauwerft zum Hilfskreuzer umgebaut.

Einsatzgeschichte
Ab dem 15. Oktober 1941 bildete das Schiff zusammen mit der Hōkoku Maru und Kiyosumi Maru die 24. Kreuzerdivision, welche unter dem Kommando von Kaigun-shōshō (Konteradmiral) Takeda Moriji der Kombinierten Flotte direkt unterstand. Mitte November verlassen die Aikoku Maru und ihr Schwesterschiff den Hafen von Iwakuni in Richtung Jaluit auf den Marshallinseln in Vorbereitung auf den Kriegsbeginn.

Nach Kriegsbeginn beginnen die beiden Hilfskreuzer eine Handelsstörfahrt in den Südpazifik. Dabei wird am 13. Dezember, das mit Reis beladene auf Fahrt von Australien nach Panama befindliche amerikanische Handelsschiff SS Vincent (6210 BRT) versenkt und ihre 38 Mann starke Besatzung gefangen genommen. Am 31. Dezember wird ein Flugzeug zur Aufklärung gestartet, welches den amerikanischen Frachter SS Malama (3275 BRT) sichtet. Da das Flugzeug von seinem Aufklärungsflug aber nicht zurückkehrt wird eine Suchaktion durchgeführt, die aber ergebnislos bleibt. Eine zweite Maschine wird gestartet und die Malawa am 2. Januar 1942 südlich der Cookinseln aufgespürt. Das Schiff wird durch das Flugzeug zur Aufgabe gezwungen und nachdem die Besatzung ihr Schiff verlassen hatte und gefangen genommen wurde, versenkt. Am 20. Januar wird das Unternehmen, nach einem Beinahmezusammentreffen mit einer amerikanischen Kampfgruppe (Task Force 8) unter Admiral Halsey, abgebrochen und die beiden Schiffe laufen am 13. Februar, nach Übergabe von 76 Gefangenen in Ōita, in den Ankerplatz bei der Insel Hashira-jima ein.

Ab dem 14. Februar 1942 werden in der Marinewerft von Kure die bisher eingerüsteten vier 15,2-cm durch acht 14-cm-Geschütze ersetzt. Außerdem werden Arbeiten durchgeführt, die es der Aikoku Maru erlauben, Uboot-Torpedos in ihrem Laderaum mitzuführen, um als Hilfs-Uboot-Tender fungieren zu können. In dieser Funktion wurden die Aikoku Maru und ihr Schwesterschiff am 10. März der 6. (Uboot)-Flotte zugeteilt, um Operationen vor der Ostküste Afrikas zu unterstützen. Ende März kehrten die Aikoku Maru und Hōkoku Maru nach Kure zurück, wo die 24. Kreuzerdivision formell aufgelöst wird und beide Schiff dem 8. Ubootgeschwader zugeteilt werden. Seit Anfang April 1942 von Penang aus operierend, werden Feindfahrten von japanischen U-Booten im westlichen Indischen Ozean unterstützt. Am 9. Mai kaperte die Aikoku Maru dabei den niederländischen Tanker Genota (7897 BRT) 770 Kilometer südöstlich von Diego Suarez, am 5. Juni wird der britische Truppentransporter MS Elysia (6757 BRT) versenkt und am 12. Juli der neuseeländische Frachter Hauraki in der Nähe von Ceylon gekapert. Nach Reparaturen in Singapur, wobei neue Flugzeuge weitere Flugabwehrgeschütze installiert und 70 Torpedos geladen werden, blieb sie bis Ende August in Penang stationiert.

Ab September wird die Aikoku Maru der 8. Flotte zugeteilt und mit dem Transport der 38. Division von Singapur nach Rabaul, zur Verstärkung von Guadalcanal (Schlacht um Guadalcanal), beauftragt. Nachdem sie diese Abgabe bis zum 10. Oktober erfüllt hatte, wird sie wieder als Handelsstörkreuzer eingesetzt und am 7. November zusammen mit der Hōkoku Maru durch die Sundastraße in den Indischen Ozean.

Am 11. November 1942 greiffen die Aikoku Maru und die Hōkoku Maru den niederländischen Tanker MV Ondina (6341 BRT), gesichert durch das Minensuchboot HMIS Bengal der Royal Indian Navy, südwestlich der Kokosinseln an. Dabei erhält die vorausfahrende Hōkoku Maru einen Treffer des 10,2-cm-Geschützes der Ondina an ihrem Steuerbord-Torpedorohrsatz. Dieses löst ein Feuer aus, das nicht unter Kontrolle gebracht werden kann und das hintere Magazin zur Explosion bringt, wodurch die Hōkoku  Maru sinkt. Daraufhin greift die Aikoku Maru in das Gefecht ein und kann mehrere Treffer auf der HMIS Bengal erzielen, während der Tanker versuchte zu entkommen. Nachdem sowohl der niederländische Tanker als auch das indische Minensuchboot ihre Munition verschossen haben und die Ondina durch Treffer schwer beschädigt ist, gibt der niederländische Schiffsführer den Befehl den Tanker aufzugeben und das Minensuchboot kann entkommen. Die Aikoku Maru rettete derweil 278 Überlebende der Hōkoku Maru und kehrte nach Penang und von dort nach Singapur und Rabaul zurück. In der Zwischenzeit gelang es der Besatzung des niederländischen Tankers ihr Schiff wieder in Besitz zu nehmen, Reparaturen durchzuführen und nach Fremantle zu gelangen.

Am 16. Juli 1943 wurde sie von dem U-Boot USS Halibut getroffen und schwer beschädigt. Nachdem sie repariert worden war, wurde die Aikoku Maru vornehmlich als Truppentransporter genutzt.

Verbleib

Am 16. Februar 1944 ankerte die Aikoku Maru in der Lagune von Truk, um Munition und 400 Mann der 1. Amphibischen Brigade aufzunehmen. Während die Munition im Vorschiff (Laderaum 1) gelagert wurde, wurden die Soldaten achtern (Laderaum 4) untergebracht. Die Beladung wurde in Eile vollzogen, da jederzeit mit einem amerikanischen Luftangriff gerechnet werden musste.

Am 17. Februar 1944 wollte sich die Aikoku Maru auf den Weg nach Rabaul machen als sie östlich von Dublon (heute Tonoas) von Bombern und Torpedoflugzeugen der Flugzeugträger Intrepid und Essex angegriffen wurde. Das Schiff hatte an diesem Tag in der Nähe einiger anderer Schiffe wie der San Francisco Maru und der Nippo Maru bei dem Kanal zwischen den Inseln Etten und Dublon des Chuuk-Atolls geankert. Eine Fotografie aus den frühen Morgenstunden des Tages der Versenkung zeigt sie noch unbeschädigt, doch schon im Morgengrauen erhielt sie den ersten Bombentreffer und ein Feuer brach an Bord aus. Gegen 8:15 Uhr wurde das Schiff noch drei weitere Male von Bomben getroffen. Um 8:30 Uhr griff ein TBF Avenger Torpedobomber die Aikoku Maru an und landete im Bereich des Laderaum 1 einen Treffer, der unmittelbar die dort gelagerte Munition zur Explosion brachte. Im Zuge der Detonation ging auch der TBF Avenger verloren. Entweder fielen der Pilot James Erwin Bridges und seine Crew Robert Ellis Bruton und James Albert Greem der Explosion zum Opfer oder ihr Flugzeug wurde noch von Flugabwehrgeschossen der Aikoku Maru getroffen. Das genaue Schicksal der Besatzung des Flugzeugs lässt sich nicht mehr aufklären, obwohl der Beschuss der Aikoku Maru fotografisch dokumentiert ist. Eine gewaltige Explosion an Bord erzeugte eine Wolke, die einem Atompilz ähnlich sah. Sie stieg innerhalb weniger Sekunden auf und ebenso schnell sank das zerstörte Schiff. Mindestens 450 Personen, eventuell bis zu 1400 Personen kamen dabei zu Tode. Am 30. März 1944 wurde das Schiff aus dem Schiffsregister gestrichen.

Wrack
Die Überreste des Schiffes, das in einer Tiefe von 60 Metern an der Position  auf dem Meeresgrund liegt, wurden 1969 von Jacques-Yves Cousteau und seiner Besatzung entdeckt und dokumentiert. In dem Wrack befanden sich damals noch die Leichen von mehreren hundert Soldaten. Zahlreiche Knochen wurden in den 1980er Jahren geborgen und teils beigesetzt, teils nach shintoistischem Brauch verbrannt, weitere sterbliche Überreste von Soldaten befinden sich noch immer in dem Schiff. An Deck des Wracks wurde 1994 eine Gedenktafel zur Erinnerung an die Toten angebracht.

Literatur

 Alberto Vanzo, Aikoku Maru, in: Egidio Trainito (Hg.), Abenteuer Wracktauchen. Auf den Spuren versunkener Welten, White Star Verlag, Wiesbaden 2009, ISBN 978-3-86726-120-3, S. 206–209

Weblinks

 Lebenslauf der Aikoku Maru auf combinedfleet.com (englisch)
 Ausgiebige Darstellung auf Michael McFadyen's Scuba Diving Web Site

Einzelnachweise

Kombischiff
Hilfskreuzer (Japanisches Kaiserreich)
Hilfsschiff (Japanisches Kaiserreich)
Schiffsverlust im Zweiten Weltkrieg
Schiffsverlust 1944
Schiff im Pazifikkrieg
Schiffswrack
Motorschiff

Aikoku Maru


An Glyceria latispicea in uska species han Liliopsida nga syahan ginhulagway ni Ferdinand von Mueller, ngan ginhatag han pagkayana nga asya nga ngaran ni Ferdinand von Mueller. An Glyceria latispicea in nahilalakip ha genus nga Glyceria, ngan familia nga Poaceae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Glyceria

Glyceria latispicea


Wesenberg (Holstein), Almanya'nın kuzeyinde Schleswig-Holstein eyaleti Stormarn iline bağlı bölge. 11,94 km² yüzölçümüne sahiptir. Nüfusu 31 Aralık 2004 itibarıyla 1071 olarak tespit edilmiştir.

Dış bağlantılar
 Resmi site

Stormarn iline bağlı yerleşim birimleri

Wesenberg, Holstein


Nava Vrachos de 4.500 tdw, motor de 1,3 CP, pavilion Panama, a fost construit la șantierele navale William Gray & Co.Ltd din Durham, Marea Britanie și lansată la apă prin 1945. Primul proprietar a fost Wilson Line. În perioada celui de-al doilea război mondial a fost cargou american transformat apoi în navă comercială.

De-a lungul timpului nava a mai purtat doar un singur nume: Grecian până în 1966 deși a mai fost o navă asemănătoare cu Vrachos care se numea Marengo dar care nu s-a asociat cu Vrachos deși vasul era identic aproape fusese construit pe 5 februarie 1947 și s-a scufundat chiar rupt pe 22 iulie 1972 și se numea Nea Moni numele care îi fusese dat din 1967. Ultimii proprietari au fost "frații de origine greacă Vrachos". La data eșuării, inspecția efectuată imediat de salvatorii români a evidențiat faptul că, în magazia-castelul navei panameze se aflau niște saci dublați cu azotat de amoniu, ce urmau să fie transportați pe câmp, nava avea și ceva probleme cu motoarele fiind foarte vechi ca și nava de altfel. Nava era un fantomă fără echipaj și care mergea singură eșuând pe Dunăre.

Ziua fatidică
La 10 ianuarie 1971 dimineața în portul Damen la acea vreme Dana 27, pe o ceață groasă la Galați și o zonă greu accesibilă datorită ghețarilor, nava venea cu viteză și care luase foc în urma unei greșeli umane provocate de marinarii greci la descărcare de saci în port, aceștia profitau de răgaz să repare instalația navei de produs abur pe navă - "caldarinele", niște vase mari uriașe sub presiune în care se injectează combustibil. "Caldarinele" erau oprite atunci, pentru a fi curățate. Când să aprindă una din ele, au băgat somoioage muiate în motorină și au dat foc, însă asta s-a întâmplat și că un fochist umblase cu o festilă aprinsă și de la injector au sărit niște picături de păcură în flăcări atât pe punte cât și în sala mașinilor. Neavând nici un stingător pe navă din neglijență, focul s-a întins. S-a alarmat tot portul atunci dând alarma ofițerul portului Damen care a văzut primul incendiul de pe navă, primii care au urcat pe navă au fost oamenii de la securitate și tot ei au fost și cei care au urcat și au scos buteliile de oxigen de la bord, care erau în pericol de a exploda!, echipajul navei abandonase nava și fugise către mal, a fost găsit doar secundul care a fost chestionat și a fost ținut aproximativ o lună la Galați. În drum spre punte, un grup de pompieri care aveau sarcina de a stinge incendiile din magazii și din sala mașinilor însă cedau acolo țevile pline de motorină. Oamenii de la securitate trebuiau totuși să facă ceva în acest sens și să mențină cât mai coborâtă temperatura astfel să nu se producă vreun dezastru, tot pompierii au revenit apoi și au stins flăcările focul ardea oricum numai prin sectorul caldarinelor, care erau izolate de restul navei prin pereți despărțitori era însă mult fum, incendiul deja se propagase în tabla corpului în jurul după amiezei care reînvia pericolul și impunea o nouă retragere urmată de o lungă obligatorie așteptare. Se căutau și se încercau și alte soluții se pusese problema la un moment dat să se tragă cu tunul în navă să facă gaură ca să poată pune mai ușor vasul pe fundul Dunării ideea nu părea rea dar putea face explozie dacă trăgeau în ea, atunci au hotărât toți oamenii care erau acolo și cei de la securitate băgăm apă în ea, au venit între timp niște remorchere care aveau instalații de stins incendii și au început să bage apă în caldarină, și în cele două magazii de la pupă. Căci dacă se încălzea prea tare păcura din cazan, se iniția o explozie care ar fi distrus cel puțin valea orașului. Au băgat apă timp de două zile, când focul doar mai mocnea pe ici pe colo incendiul a fost lichidat a doua zi dimineața deși părea stins incendiul nava a fost mutată către Tulcea și de acolo începuse să ardă din nou și în continuare s-a vărsat apă peste el. Ideea de a stinge incendiul a aparținut și celor de la Facultatea de Chimie Alimentară din Galați, pentru că azotatul era folosit ca îngrășământ chimic. S-a telefonat desigur și la un institut de Chimie Alimentară din București au vrut să știe exact cum să acționeze și care era pericolul nava era o adevărată bombă nucleară de puterea celei de la Hiroshima. Mai ales că exista pericolul unei explozii în lanț, nu numai a navei incendiate dar și a cantităților care se găseau din port. atat Galați cât și Brăila riscau să fie distruse, s-au informat și autoritățile din capitală, dar la Galați s-a făcut ce a trebuit sau ce a fost necesar fără indicații politice desigur. Specialiștii din capitală le-au comunicat celor din Galați că asupra navei cuprinse de flăcări și fum trebuie aruncată o cantitate uriașă de apă pentru a se evita explozia și prin scăderea temperaturii la care era supusă substanța chimică. Pe atunci nu erau nave de pompieri au fost chemate diverse nave din port și timp de 24 de ore s-a tot vârsat apă asupra navei incendiate a fost o noapte albă atunci nici răniți nici morți au fost evacuați mii de oameni din Bădălan mai ales că s-a ținut legătura atunci și cu un post de radio local care era la fața locului și care a informat la început și de faptul că pe lângă nava incendiată mai erau și alte șase nave care înconjurau nava și că baloane de oxigen sunt gata să explodeze!, nu a fost nici panică așa mare totul a decurs normal firesc, însă cei care și-au făcut datoria nu au fost recompensați. Nava transporta cantități uriașe de azotat de amoniu 3.700 de tone cu toate că se încărcaseră doar 1.500. Nu era exclus totuși să fie afectat și Combinatul Siderurgic mai ales secția cu fabrica de oxigen lichid, au vorbit despre acest caz și doi foști marinari gălățeni Gheorghe Drugan și Iancu Mărgărit astăzi amândoi ieșiți la pensie au povestit cele întâmplate atunci dar și câteva secrete de culise din filmul Explozia nu trebuie uitat nici fostul pompier gălățean extrem de important Ioan Costea care a intervenit în acest caz dramatic acesta numai trăiește din păcate în prezent că a murit în 1979. Fiul său Dan Costea îi duce mai departe meseria tatalui său de pompier, de asemenea pe lângă Ioan Costea a mai participat la intervenție și colonelul de la pompieri din acea perioadă Ștefan Costin. De asemenea și Ioan Gheorghe Tofan a lucrat ca fochist în acea perioadă înainte de a face școala de ofițeri a fost îmbarcat pe vas dar pentru o perioadă scurtă decembrie 1970-martie 1971 de remorcherul ceatal când a trebuit să se întoarcă la remorcher a aflat că Vrachos fusese luat din bazinul docuri și dus în ancoră în rada portului, aproape de Cotul Pisicii. Remorcherul ceatal se afla acolo împreună cu alte nave de salvare și stins incendii. S-a deplasat la remorcher care era acostat lângă cargou, după ce fusese făcută piața pentru popotă. Își aduce aminte că din gurile magaziilor lui Vrachos mai ieșea fum, diverși indivizi cu treaba sau nu, mișunau pe punte și prin cabine. Unii dintre ei cărau borcane cu fructe de mare și cutii metalice de diferite dimensiuni. Curios, a urcat pe puntea navei maritime, neagră de funingine. Un marinar român, de la unul din navele care participaseră la misiunea de salvare, care abia căraseră o paporniță plină, i-a pus in brațe o conservă din tablă cam de un litru, pe care nu scria nimic. Se gândise să nu fie bulion sau compot. Hai umflă-l!, i-a zis spus după aceea când a tăiat acasă conserva, a constatat încântat că fusese plină cu gem. Era doar o bucurie de durată pentru el pentru că era imposibil de mâncat ce era din ea, parcă înghițise fum.

Film Românesc
După doi ani de la acel eveniment, s-a făcut un film românesc Explozia în care au jucat câțiva actori importanți care s-au regăsit și în Cuibul Salamandrelor mai târziu cu aceleași roluri aproape. În film au jucat următorii actori: Dem Rădulescu - Neagu, George Motoi - Marinescu, Jean Constantin - Tilică, Toma Caragiu - Corbea, Gheorghe Oancea - Macarie, Draga Olteanu Matei - Angela Oprișan, Gheorghe Dinică - Gică Oprișan, Toma Dimitriu - Ioanide, Colea Răutu - Anghel, Aurel Cioranu - Samoilă, Mihai Mălaimare - hoțul de vapoare, Dorin Dron - marinarul străin, Radu Beligan - Luca, Tatiana Iekel - soția lui Corbea, Cezara Dafinescu - fata blondă, Mihai Boghiță - Gone, Mircea Bașta - Coman, Florin Piersic - marinarul străin, Mircea Diaconu - Victoraș, Mihai Albu, Mircea Cosma, Nicolae Călugărița, Nicolae Marian, Petre Simionescu, Radu Dumitrescu, Radu Jipa, Teodor Cojocaru, Victor Mavrodineanu - Vasile, Viorel Popescu. Mulți actori au dat aproape probe pentru film puțini au reușit să i-a rolul, s-au mai folosit în film și oameni din oraș chiar inclusiv cascadori renumiți din oraș epava navei a fost adusă lângă turnul de televiziune un loc foarte greu de filmat însă impactul filmului a decurs pozitiv și nu negativ. Filmul arăta realitatea care se poate produce oricând din cauza unei astfel de greșeli umane, numele personajelor au fost schimbate la fel ca și numele navei denumit Poseidon în loc de Vrachos numele original al navei în film nava transporta 4.000 de tone de azotat de amoniu, filmul a fost filmat întâi în Zătun și apoi după aceea în Galați, când s-a făcut filmul la Galați foarte multă lume a venit ca la urs să vădă filmul și actorii din film și cascadorii care făceau cascadorii evident că erau și plătiți la vremea aceea să facă lucrurile astea, mulți actori au comentat odată cu trecerea anilor momentele memorabile din acest film și din alte filme în care au mai jucat de altfel. Filmul a atras atenția și altor țări de exemplu Germania Marea Britanie sau Statele Unite care erau interesate de astfel de tragedii navale, filmele au fost dublate-subtitrate atât în engleză cât și în germană de altfel în România filmul a luat premiu la Galați unde au fost prezenți toți actorii cascadorii sau chiar persoane din Galați care au apărut în film printre ele fiind câteva: Florin Armencea figurant pentru el au fost primii bani câștigați cinstit prin muncă, Doru Besliu jucase rolul copilului dolofan din film! acesta a lucrat la IJTL RATU actualmente transurb acesta numai este din păcate în viață pentru că a murit acum ceva ani la 47 de ani a fost căsătorit cu Florina Besliu și a stat undeva prin Mazepa, de asemenea Ionel Cernea a participat și el în film ca figurant și interesant este că a atunci când a participat ca figurant pentru film nu știa că va deveni marinar profesionist, ofițer și mai apoi comandant de navă, soția sa este Mariana Cernea. Filmul a fost doar o propagandă reușită ce-i drept fără amestecări politice prea mari.

Epava
După film nava a fost pusă pe o remorcă și dusă tocmai între Galați și satul insulă Pisica unde s-au lăsat ancorele umplută cu apă nava a ajuns cu pupa pe fundul Dunării. Cei implicați în acțiune au ațipit doar pe navele care înconjurau Vrachos, vasul a fost din nou mutat de această dată până aproape de Brăila și apoi abandonată pe canalul Măcin la doi pași de Smârdan, și a stat ceva timp pentru că era în proprietatea statului împreună cu Nouha'K și Nafshi Toe pentru că nu au vrut să achite costul operațiunilor de salvare armatorii lor ele zac încă înainte de revoluție pe canalul Măcin la doi pași de Smârdan, totuși Vrachos ar fi trebuit să se afle oficial în proprietatea statului însă documentul navei a dispărut aproape cu desăvârșire din evidențele portului Damen din Galați. Însă în 1994 nava Vrachos fusese tăiată în mare parte din acea nava mai rămăsese doar un tanc de combustibil din care se presupunea că ar mai fi rămas o cantitate de păcură de acum trei decenii. Localnicii din zonă au avut grijă și au pus dopuri de lemn în orificiile colosului care ieșea deasupra apei vreo doi metri tocmai ca să nu se scurgă mizeria din interior, totul fusese curățat numai era nici un strop de azotat de amoniu în interior, nava a rămas astăzi din păcate doar o amintire dar oamenii nu vor uita niciodată acest eveniment mai ales cei care trăiau atunci, nava oricum era imensă pe vremea când nu fusese tăiată înaltă cât un bloc de câteva etaje totuși păcat că a fost o asemenea ocazie nenorocită cu tirul de la Mihăilești numai așa oamenii să își amintească de ce s-a întâmplat atunci cu nava încărcată cu azotat de amoniu și care putea curma mii de vieți a multor oameni dacă nu se găseau soluții cât mai repede pentru a scăpa de nenorocire totuși este de apreciat munca și gândirea rezolvării problemelor atunci că acum sau în altă viață dacă s-ar întâmpla așa ceva nu cred că s-ar descurca la fel de bine ca cei de atunci iar orașul va fi distrus în totalitate totuși de atunci oamenii au învățat cum să transporte mărfurile acestea periculoase și astfel de lucruri nu s-au mai întâmplat de atunci e drept cele mai multe cazuri vizează tirurile că ele de regulă mai transportă astfel de mărfuri și habar nu au șoferii în general de pericolele la care se expun transportând mărfurile acestea periculoase însă că să fie transportate în siguranță și fără pericole ar trebui să fie câte două-trei persoane la un tir sau mai multe ceea ce este cam greu din păcate. Oricum statul român a plătit armatorului despăgubiri pentru că la film s-a folosit de navă fără aprobarea armatorului halal afacere așadar, normal statul a plătit că s-au folosit de epavă în film dar conform tratatelor internaționale trebuia totuși avizul armatorului așa și-a scos paguba
la fel fusese și în cazul navei Rostock. Oricum nava nu a fost chiar tăiată în 1994 cum s-a speculat abia după 1994 a fost tăiată și aruncată cu totul la fier vechi în anul 2000, cu toate că în 1999 s-a dat de înțeles că nava era încă în proprietatea statului și bineînțeles nu numai aia rămăsese acolo ci și Nafshi Toe dar și Nouha'K care se scufundase în 1981 și fusese ranfluată apoi adică scoasă la suprafață. Cu toate că nava Vrachos ar mai exista și astăzi chiar! pe unul din canalele Dunării înspre Tulcea nu se știe sigur dacă aceasta mai este întreagă este posibil ca peste ani această navă să nu fi rezistat datorită incendiului de atunci care a
afectat nava destul de rău luându-se vopseaua de pe ea!, apoi cojită arsă prăjită! dar și plină de fum! numai bună de dat la fier vechi, partea bună sigură este că a fost curățată complet de azotatul de amoniu așa că numai era cazul să reprezinte vreun real pericol! oricum navei i-au fost puse niște dopuri ca să nu iasă mizeria din interior afară și astfel să polueze întreaga zonă!, nava oricum dădea să se mai ridice vreo doi metri cel puțin!.

Alte evenimente navale
După Vrachos, la Galați au mai fost tragedii navale în 1979 scufundarea navei Transilvania care a fost ancorată la mal, în 1981 nava Nouha'K se scufundase și fusese apoi ranfluată, nava Randa care fusese înghițită de timp și nisipuri, în 10 septembrie 1989 scufundarea navei Mogoșoaia comandanți erau Ion Postolache, Emil Ilicenco, Gheorghe Manole, Laurențiu Nenciu, Daniel Sava, Remus Badiu, Gigel Anghel, Eugen Lazăr, Ioniță Hodorogea și Dan Coadă. una din cele mai mari tragedii din Galați care s-a lăsat cu decesele a mii de oameni după ce s-a lovit de o barjă bulgărească formată din împingătorul Petar Karanicev și alte șase barje comandanți fiind Gheorghi Petrov Anghelovski și Nedelkev Petrov unul din aceștia Anghelovski a și făcut pușcărie dar în țara sa natală Bulgaria asta prin 1993 că apoi a fost eliberat deși nu ar fi meritat pe deplin, mulți dintre ei au fost scoși atunci dar alții după aproape doi ani chiar trei ani s-a dorit inițial să se facă la fel ca la Explozia un reality show cu epava Mogoșoaia dar nu au primit nici un acord pentru așa ceva oricum a fost o dramă tragedia asta nu se merita să faci vreun film sau un reality show să fim serioși totuși. A mai fost un caz asemănător cu Vrachos și este vorba de nava Independența aceasta avea un deplasament mai mic ca Vrachos în jur de 150.000 tdw aceasta nu transporta azotat de amoniu dar oricum a fost cea mai mare navă cargo construită vreodată din România. Aceasta a și fost considerată nava amiral a flotei comerciale românești, un fel de Titanic românesc al flotei românești. Nava din 1977 era în pericol și urmărită de blestem mai ales că au fost prezenți la botezul navei în acel an Nicolae și Elena Ceaușescu acel eveniment a fost marcat de la început de un eșec deoarece sticla de șampanie lansată de Elena Ceaușescu nu se spărsese dar a lovit bordajul navei. Accidentul acelei nave a avut loc pe data de 15 noiembrie 1979 în timp ce revenise din al 19-lea voiaj, nava Independența se afla în Marea Marmara pentru a tranzita Bosforul spre Marea Neagră. La ora 04:35 ora locală nava românească a fost lovită în dreptul tancurilor 3-4 babord de nava grecească Evriali. Abordajul a provocat spargerea tancurilor de marfă ale navei și deversarea unei mari cantități de țiței în mare. Datorită scânteilor produse, s-au declanșat puternice explozii, care au făcut ca nava să i-a foc și să eșueze arzând. Din echipajul de 45 de marinari, au murit 42 dintre ei din care 11 fuseseră dați dispăruți. Numai trei marinari au reușit să se salveze, incendiul a durat 29 de zile, fiind stins abia în dimineața zilei de 14 decembrie 1979. A fost găsit vinovat de producerea accidentului comandantul grec al navei Evriali, Alekos Adamopulos, care a fost condamnat la 20 de luni de închisoare. Perioada de detenție rămasă de executat a fost transformată în cauțiune de numai 850 dolari, din cauza stării grave în care se afla nava Independența nu a mai putut fi recuperată pentru reparații. de altfel mai sunt sesizate cazurile navelor Unirea și Biruința care de asemenea au avut explozii incendii la bordul navei. România a avut mai multe nave înainte de 1989 șase construite în țară din care două s-au scufundat și erau foarte mari Independența și Unirea care avea tot 150.000 tdw și patru erau fabricate în Japonia. Biruința era una din cele mai importante nave realizate în România.

Nave

Vrachos


Park-šuma Novoselec, park-šuma u Hrvatskoj i jedna od 17 park-šuma na prostoru Grada Zagreba. Nalazi se na padinama Medvednice. Ukupna površina ove park-šume iznosi 4,29 ha, što je i površina šume u državnom vlasništvu. Sastojina hrasta kitnjaka u dobi od oko 50 godina, visokog uzgojnog oblika, suvislo obrasla i normalnog obrasta. Prosječna drvna zaliha iznosi 228,00 m3/ha, a prirast 11,30 m3/ha. S obzirom daje sastojina vrlo blizu normalnoj, nužno je provoditi njege proredom.
Državnih šuma je 4,29 ha, privatnih 0,00 ha, ostalih površina 0,00 ha. Prosječna drvna zaliha je 228,00 prostornih metara po hektaru. Prosječni godišnji tečajni prirast je 11,30 prostornih metara po hektaru.

Izvori
 Matić, Slavko; Prpić, Branimir: PROGRAM NJEGE, OBNOVE I ODRŽAVANJA, TE EKOLOŠKE I SOCIJALNE FUNKCIJE PARK-ŠUMA NA PODRUČJU GRADA ZAGREBA. Izvorni znanstveni članak. Šumarski list br. 5–6., CXXI (1997). str. 231., 232. i 235. Sadržaj prenesen sa stranica Šumarskog lista uz dopuštenje.

Park-šume u Zagrebu

Park-šuma Novoselec


Cvrče je naseljeno mjesto u općini Uskoplje, Federacija Bosne i Hercegovine, BiH.

Cvrče je smješteno na jugu općine, u Privoru.

Stanovništvo

1991.

Nacionalni sastav stanovništva 1991. godine, bio je sljedeći:

ukupno: 272

 Muslimani - 271
 ostali, neopredijeljeni i nepoznato - 1

2013.

Nacionalni sastav stanovništva 2013. godine, bio je sljedeći:

ukupno: 183

 Bošnjaci - 183

Izvori

Naselja u županiji Središnja Bosna
Uskoplje

Cvrče


Dette er en liste over de 31 nuværende og bevarede hertuger i adelskalenderen (The Peerage) af Kongeriget England, Kongeriget Skotland, Kongeriget Storbritannien, Kongeriget Irland, Det Forenede Kongerige Storbritannien og Irland og Det Forenede Kongerige af Storbritannien og Nordirland fra år 1927 og efter.

I de Forenede Kongerigers Adelskalendere er titlen hertug blevet skabt 74 gange (40 forskellige titler: resten var genskabelser). To gange har en kvinde selvstændigt blevet tildelt titel af Hertuginde; Derudover er hertugdømmet Marlborough engang blevet arvet af en kvinde, nemlig Henrietta Churchill 2. Hertuginde af Marlborough. Ud af de 74 gange et hertugdømme er blevet skabt, er 37 titler nu uddøde (herunder de to kvinder), 16 titler har hertugerne mistet retten til eller returneret (til kronen), 10 blev fusioneret med kronen, og 11 er bevaret. Den første, Hertug af Cornwall, er en titel, som automatisk går til den britiske arving (hvis og kun hvis han også er den ældste levende søn af monarken). Den anden af hertugdømmerne, er flettet ind i kronen, nemlig Lancaster, som stadig giver indkomst til monarken. Tre af de ikke-royal hertug-titler, uddøde i løbet af det 20. århundrede; (Hertug af Leeds uddøde i 1964, hertugen af Newcastle i 1988, og hertugen af Portland i 1990).

De seks ældste hertuger er skabt mellem 1337 og 1386 – de var/er hertug af Cornwall (1337), hertug af Lancaster (1351), hertug af Clarence (1362), hertug af York (1385), hertug af Gloucester (1385) og hertug af Irland (1386). Hertugen af Ireland var en titel brugt i kun to år og er lidt forvirrende, da kun en lille del af Irland var virkelig under kontrol af England i 1386; Hertugen af Irland skal ikke forveksles med hertugdømmerne i den irske adelskalender (The peerage of Ireland). Hertug af Clarence har ikke været anvendt siden 1478, da George (bror Edward 4.) blev henrettet for forræderi. (Men Hertug af Clarence er siden da, blevet brugt som den ene halvdel af en dobbelt-titel, senest indtil 1892 hvor Victorias barnebarn (og søn af prins af Wales), Prins Albert hertug af Clarence og Avondale, døde i en alder af 28). Titlerne Hertug af York og hertug af Gloucester har begge været uddøde mere end én gang og blevet genoprettet som titler inden for Det Forenede Kongeriges adelskalender. Begge titler er forbeholdt fyrster (og deres efterkommere). Hertugen af Lancaster har fusioneret med kronen og så afholdes af monarken.

Udover hertugdømmer af Cornwall og Lancaster, er den ældste bevarede titel, hertug af Norfolk, daterende fra 1483. Hertugen af Norfolk anses som at være den fornemste hertugtitel fra England (The Premier Duke). Den fornemeste hertugtitel fra Skotland er hertugen af Hamilton og Brandon. Den fornemeste hertugtitel fra Irland er hertugen af Leinster.

Rangfølge
Den generelle rækkefølge blandt hertuger er:

 Hertuger i den Engelske adelskalender, i rækkefølge efter skabelse
 Hertuger i den Skotske adelskalender, i rækkefølge efter skabelse
 Hertuger i Storbritanniens adelskalender, i rækkefølge efter skabelse
 Hertuger i den Irlandske adelskalender fra før 1801, i rækkefølge efter skabelse
 Hertuger i Det Forenede Kongeriges Adelskalender og hertugerne i den Irlandske adelskalender fra efter 1801, i rækkefølge efter skabelse

Mens den generelle rækkefølge er sat efter alderen i adelskalenderen, kan monarken give medlemmer af højadelen (a peer) højere prioritet end hans dato for oprettelse berettiger. Royal hertugerne er hertugerne af Det Forenede Kongerige, men er af højere rang i rækkefølgen forud for de ikke royale hertuger, grundet deres nære geneologiske forhold til monarken. Prinsen af Wales har forrang frem for alle hertuger, royal og ikke-royal, hans hertug-titel er Hertug af Cornwall (England) og Rothesay (Skotland).

Hertuger i den Britiske og Irlandske adelskalender

Referencer

Adel fra Storbritannien

Liste over Hertuger i Storbritannien og Irland


Saadjärv orta Estonya'da yer alan bir göldür. Yüzölçümü 7,08 kilometrekare olan göl deniz seviyesinden 53,4 metre yüksektedir. Ölçülen en derin noktası 25 metre olan gölün kıyısındaki en önemli yerleşim birimleri Tabivere ve Äksi'dir.

Estonya'daki göller

Saadjärv


Zima u Mumindolu peta je u nizu Moominovih knjiga Tove Jansson, Švedsko - Finske spisateljice, objavljena 1957. U ovoj knjizi Jansson prvi puta koristi novi, mračniji i tamniji ton u odnosu na ranije knjige koje je napisala u ostatku serijala. Ovo originalno remek djelo za djecu ima mnogo slojeva: suptilno upućuje da se treba suočiti s nepoznatim, ističe važnost prijateljstva te pokazuje svu moć i veličanstvenost prirode. Često je Mumin u ovoj knjizi bio usamljen, jadan, ljut ili uplašen, upravo zbog činjenice da je prisiljen preživjeti u svijetu u kojem osjeća da mu ne pripada.

Po uzoru na knjigu adaptirane su 22., 23. i 37. epizoda animirane serije Mumini iz 1990.

Sadržaj
Svi znaju da obitelj Mumin svaku zimu spava zimski san. No ove godine Mumin se probudio usred zime. I nije mu bilo lako jer su Mumimmama i Mumintata i dalje spavali. Sav izgubljen i istrašen, Mumin je ipak odlučio izaći iz kuće. Iznenadio se, neugodno. "Vani je sve bijelo", pomislio je. Strašno se razljutio na zimu. Tko kod ona bila, zaista je drska, sve je prekrila snijegom. Nigdje nije bilo niti žive duše. Otkrio je potpuno novi, njemu nepoznati svijet, gdje se sunce nikada ne diže, a zemlja je prekrivena hladnim, bijelim, mokrim pokrivačem.

Mumintrol je najprije bio usamljen, ali ubrzo je upoznao Too-ticky, pametnu prijateljicu koja pjeva neobične pjesme, a nedugo zatim susreće staru prijateljicu Malu Maj koja se također probudila iz zimskoga sna.

Prijatelji su zajedno napravili snježnog konja za Kraljicu Hladnoće, bez koje zima ne može proći, a ne smiješ ju niti pogledati u oči jer ćeš se smrznuti do smrti.

Kako je zima prolazila, tako su dolazila mnoga čudna stvorenja u Mumindol u potrazi za skloništem i ukusnim pekmezom Muminmame.

Likovi
  Mumin
  Mala Maj
  Too-Ticky
  Groma (Mora)
  Hemul
  Mrvica
  Salome

Izvori

 Zima u Mumindolu

Vanjske poveznice

Finska književnost
Švedska književnost

Zima u Mumindolu


مبارك فهد علي فهد محمد فهد الدويلة (1954 -)، نائب سابق في مجلس الأمة الكويتي.

عن حياته
مبارك الدويلة مواليد الفروانية، الكويت (1954) يحمل شهادة الهندسة الميكانيكية من الولايات المتحدة الأمريكية، وهو رئيس اتحاد المكاتب الهندسية في دولة الكويت، وهو عضو الأمانة العامة وأحد مؤسسي الحركة الدستورية الإسلامية، كما انه كاتب زاوية أسبوعية بصحيفة القبس الكويتية، يتبنى فكر جماعة الإخوان المسلمين ويدعو لوسطية وشمولية وعملية فهم الإسلام، ولدية العديد من المقالات.

حياته البرلمانية
شارك في انتخابات مجلس الأمة الكويتي 1985 في الدائرة السادسة عشر، وحصل على المركز الأول برصيد 1106 صوت وفاز بالانتخابات، وشارك في انتخابات مجلس الأمة الكويتي 1992 في الدائرة السادسة عشر، وحصل على المركز الأول برصيد 2193 صوت وفاز بالانتخابات، وشارك في انتخابات مجلس الأمة الكويتي 1996 في الدائرة السادسة عشر، وحصل على المركز الثاني برصيد 2098 صوت وفاز بالانتخابات، وشارك في انتخابات مجلس الأمة الكويتي 1999 في الدائرة السادسة عشر، وحصل على المركز الأول برصيد 2584 صوت وفاز بالانتخابات، وشارك في انتخابات مجلس الأمة الكويتي 2003 في الدائرة السادسة عشر، وحصل على المركز الرابع برصيد 1821 صوت وخسر الانتخابات.

المراجع

أشخاص على قيد الحياة
أعضاء مجلس الأمة الكويتي 1985
أعضاء مجلس الأمة الكويتي 1992
أعضاء مجلس الأمة الكويتي 1996
أعضاء مجلس الأمة الكويتي 1999
إخوان مسلمون كويتيون
مواليد 1954

مبارك الدويلة


ŽVK "Zagreb" je bio ženski vaterpolski klub iz Zagreba.

O klubu
S natjecanjima u prvenstvu i kupu Hrvatske je započeo 2001. godine pod nazivom "Aurum osiguranje", a od 2002. godine se natječe pod imenom "Zagreb". Klub je djelovao do 2007. godine, a poslije je većina igračica prešla u "Mladost"

Uspjesi
 Prvenstvo Hrvatske
 doprvakinje: 2001., 2002., 2003., 2004.

 Kup Hrvatske
 pobjednice: 2001.
 drugoplasirane: 2002., 2003., 2004., 2005., 2006.

Pregled plasmana

Poznate igračice

Poznati treneri

Unutrašnje poveznice
 Vaterpolski klub Zagreb

Vanjske poveznice
 ŽVK Zagreb, blog.dnevnik.hr

Izvori

 zvkprimorje.weebly.com, POVIJEST ŽENSKOG VATERPOLA U HRVATSKOJ, pristupljeno 2. studenog 2018.
 vkcroatiaturanj.hr, O vaterpolu , objavljeno 19. srpnja 2012., pristupljeno 2. studenog 2018.
 zvk-gusar.hr, Natjecanja, wayback arhiva
 Dean Bauer: Stoljeće hrvatskog vaterpola, Zagreb, 2010., , str. 284-288
 Dean Bauer: Zlatno desetljeće hrvatskog vaterpola : 2007. – 2017., Zagreb, 2018.,  (Školska knjiga), str. 196-197

ž Zagreb
Zagreb

ŽVK Zagreb


Diese Liste gibt einen Überblick über die Bürgermeister Friesachs.

Unter Salzburger Verwaltung (bis 1803)
 Christoph Petschner, ?–1796 (als Stadtrichter)
 Paul Oblasser, 1796–1800 (bis 1798 als Stadtrichter, ab 1798 als Bürgermeister)
 Anton Vaugin, 1800–1803

Habsburgermonarchie
 Anton Vaugin, 1803–1808
 Ignaz Müller, 1808–1812
 Anton Baumer, 1812–1820
 Mathias Feyl, 1820–1827
 Mathias Hayd, 1827
 Ignaz Müller, 1827–1828
 Anton Vaugin, 1828–1829
 Anton Fiala, 1829–1840
 Josef Georg Jeretin, 1840–1850
 Anton Fiala, 1850–1861
 Josef Georg Jeretin, 1861–1867
 Anton Fiala, 1867–?
 Anton Ruppert, ?–1885
 ? Primig, 1885–1888
 Johann Philipp Zöhrer, 1888–1889
 Anton Ruppert, 1889–1893
 Julius Jobst, 1893–1895
 Johann Hödl, 9. April–16. April 1895
 Hubert Hauser, 16. April–24. April 1895
 Johann Philipp Zöhrer, 1895–1899
 Josef Zunzer, 1899–1902
 Josef Pernegger, 1902–1904
 Peter Paulitsch, 1904–1908
 Winfried von Kalchberg, 1908–1911
 Anton Holzmann, 1911–1918

Erste Republik
 Josef Pernegger, 1918–1920
 Josef Gauper, 1920–1921
 Hans Parfuß, 1921–1930 (CS)
 Josef Gratzer, 1930–1932
 Ernst Wöhrer, 1932–1933 (NSDAP)
 Viktor Stepanek, 1933–1934 (CS)

Ständestaat
 ? Gottlieb, 1934
 Viktor Stepanek, 1934–1938 (CS)

Deutsches Reich
 Jakob Bürger, 1938–1939 (als Gemeindeverwalter) (NSDAP)
 Josef Lehnert, 1939–1945 (NSDAP)

Zweite Republik
 Anton Schwarz, 1945–1946 (als Kommissarischer Bürgermeister)
 Dominikus Ladinig, 1946–1954
 Arthur Zedrosser, 1954–1970
 Heinrich Köppl, 1970–1983 (FPÖ)
 Gildwin Ressler, 1983–1988 (ÖVP)
 Maximilian Koschitz, 1988–2004 (SPÖ)
 Josef Kronlechner, seit 2004 (SPÖ)

Literatur
 Herbert Ban:  Ein Pfennig des Gurker Bischofs Heinrich I. und seine Auswirkung auf die Zuordnung der erzbischöflichen Gepräge in Friesach. Verlag Verein "Freunde der Salzburger Geschichte", Salzburg 1996
 H. Braumüller: Geschichte der Stadt Friesach. 1926
 Robert Gratzer: Friesach – Die bewegte Geschichte einer bedeutenden Stadt. Verlag Johannes Heyn, Klagenfurt 1986, ISBN 3-85366-484-9
 Siegfrid Hartwagner: Der Bezirk St. Veit an der Glan. Seine Kunstwerke, historische Lebens- und Siedlungsformen. (= Österreichische Kunstmonographie, Band 8). Verlag St. Peter, Salzburg 1977, ISBN 3-900173-22-2, S. 50–68
 Hubert Hauser: Illustrierter Führer durch die Stadt Friesach (Kärnten) und deren Umgebung – nebst geschichtlichen Daten vom Jahre 860 bis 1905. Eigenverlag, Verlagsort Friesach, 1905
 Peter Franz Hirner: Landesausstellung Friesach 1999 – die Stadt im Mittelalter. Technische Universität Graz (Diplom-Arbeit), 1994
 Die profanen Bau- und Kunstdenkmäler der Stadt Friesach. Bearb. von Barbara Kienzl, Gerhard Seebach, Ulrike Steiner. Schroll, Wien 1991 (=Österreichische Kunsttopographie, Bd. LI).
 Heinrich Gressel: Friesach. Chronik der ältesten Stadt in Kärnten. Eigenverlag, Klagenfurt 2008, ISBN 978-3-200-01169-4

!
Friesach
Burgermeister Friesach

Liste der Bürgermeister von Friesach


El Puerto de La Gañidoira (en gallego: Porto da Gañidoira), también conocido como Alto da Gañidoira, es un puerto de montaña de 720 metros de altitud, situado en el municipio de Muras (provincia de Lugo), siendo el paso de la carretera LU-540 para poder cruzar la Sierra del Gistral.

Este paso ha sido el tradicional vial de comunicación entre la localidad costera de Vivero y el interior de la provincia de Lugo.

Topónimo
El nombre de Gañidoira sería un derivado de "gañir", en un sentido extenso, indicando un lugar donde ruge el viento.

Véase también
 Puertos de montaña más altos del mundo

Referencias

Geografía de la provincia de Lugo
Gañidoira

Puerto de La Gañidoira


() est un jeu mobile free-to-play de type tactical RPG/tower defense/gacha développé par Hypergryph. Le jeu est sorti en Chine le  et en 2020 dans le reste du monde.  est disponible sur les systèmes d'exploitation iOS et Android.

Une adaptation en série télévisée d'animation par le studio Yostar Pictures  intitulée  est diffusée d'octobre à décembre 2022. Une seconde saison,  est en cours de production.

, un jeu spin-off pour PC et téléphone mobile est annoncé en .

Système de jeu

Le jeu reprends les mécaniques du tower defense, les personnages du jeu (appelés "opérateurs") jouant le rôle de tours. Chaque opérateur possède des caractéristiques différentes, comme des compétences.

Ils peuvent être placés sur des cases au sol ou en hauteur, attaquer les ennemis au corps à corps et/ou à distance et disposent de talents permettant par exemple d'augmenter leurs statistiques. Ils sont divisés en huit archétypes (et sous-archétypes) indiquant leurs rôles : les Médecins peuvent soigner les opérateurs et les Défenseurs empêchent la progression des ennemis en les bloquants.

Au fur et à mesure que le joueur progresse, il peut accéder à de nouveaux stages et obtient des opérateurs et ressources. Il est également introduit à de nouveaux types d'ennemis et de nouvelles mécaniques de gameplay. Les niveaux qui ont été remportés avec une note de 3 étoiles peuvent être rejoués automatiquement, le jeu répliquant les actions du joueur.

Le jeu dispose aussi d'un aspect de construction de base, qui permet au joueur de construire des installations et d'y assigner des opérateurs. Cela permet au joueur d'augmenter ses ressources à la manière d'un jeu incrémental. Il possède également de mécaniques usuelles des free-to-play gacha, comme des récompenses de connexion quotidienne ou de personnages obtenables de manière aléatoire à travers une monnaie récupérée en jouant au jeu, qui peut aussi être obtenu avec de la monnaie réel.

D'autres modes de jeu sont disponibles, comme , un mode de jeu temporaire et récurrent, dans lequel le joueur peut sélectionner des « contrats » augmentant la difficulté d'un niveau, par exemple, en réduisant les dégâts des opérateurs du joueur.

 est lui un mode de jeu permanent, qui reprend les mécaniques des jeux roguelike.

Intrigue

Le jeu se déroule dans un univers futuriste, dystopique et post-apocalyptique sur la planète Terra, où les habitants disposent de caractéristiques physiques d'animaux (kemono et kemonomimi) ou d'espèces mythologiques. Les nombreuses catastrophes naturelles laissent derrière elles un minerai précieux, l'Originium, qui permet l'utilisation "d'Arts" (magie). Cependant, l'exposition à l'Originium est dangereux et les personnes à son contact peuvent contracter une maladie incurable : l'Oripathie. À cause des caractéristiques de cette maladie - un taux de mortalité proche de 100% ainsi qu'un taux de transmission élevé au moment du décès du malade - l'hostilité à l'égard des Infectés est importante et entraîne des expulsions gouvernementales et des quarantaines de masses, ce qui augmente les tensions entre les Infectés et les non-Infectés.

Le joueur incarne le "Docteur", un personnage mystérieux et amnésique. Il dirige des équipes d'opérateurs au sein de Rhodes Island, une organisation pharmaceutique, médicale et de défense des Infectés. L'organisation doit faire face à de nombreuses menaces comme le mouvement Reunion, une force militaire anarchiste d'Infectés voulant renverser les gouvernements de Terra pour se venger de la persécution des victimes de l'Oripathie.

Musique
 a une bande-son varié qui inclut une multitude de genres musicaux asiatiques et occidentaux. Hypergryph a aussi fait des partenariats avec des artistes (Steve Aoki, Last of me ; , Untitled world) et des groupes musicaux (Yellow Claw, End like this ; Starset, Infected) à travers le monde.

Renegade, une chanson lié à  écrit par Jason Walsh et performé par Substantial et X.ARI a été nominée dans la catégorie de la meilleure chanson original de jeu vidéo aux .

Réception
Pocket Gamer a souligné le lore étendue du jeu ainsi que sa qualité de production. La réception de ce jeu est généralement positive et reçoit peu de critique. Julia Lee de Polygon écrit que " est le seul jeu gacha que je recommande aux autres" grâce à son design artistique, le manque de pression à faire des achats et compétitif ainsi que le grind limité.

Sisi Jiang de Kotaku indique que  est un des rares jeux gacha où les opérateurs facilement obtenables sont plus forts dans certaines circonstances que des unités plus rares.

Hypergryph est souvent accusé d'essayer a aspirer le plus d'argent des joueurs. Ils clarifient très peu la chance d'avoir un opérateur. Hypergryph aussi peu transparent sur ses buts et ses actions.

Il y aurait eu un scandale en Chine à la suite de l'apparition de Ch'en Alter. Les joueurs chinois se seraient plaints que ce personnage ne suivait pas la convention des précédents personnages alter.

Anime

Arknights: Prelude to Dawn
En octobre 2021, Hypergryph publie un trailer annonçant la première saison de l'adaptation en série télévisée d'animation d' par Yostar Pictures, studio fondé par Yostar en 2020.    est réalisée par Yuki Watanabe qui est assisté par Masataka Nishikawa. Takashi Matsuyama interprète Ace. En France, l'adaptation animée est diffusée en simulcast sur Crunchyroll à partir du .

Liste des épisodes

Arknights: Perish in Frost
La production d'une seconde saison par Yostar Pictures,  est annoncée le .

Voir aussi

Liens externes

Notes et références

Jeu vidéo développé en Chine
Jeu vidéo sorti en 2019
Jeu vidéo post-apocalyptique
Tower defense
Tactical RPG
Free-to-play
Jeu iOS
Jeu Android
Jeu Unity
Adaptation d'un jeu vidéo en anime
Série d'animation japonaise
Série diffusée sur Crunchyroll

Arknights


رأس الوادي هي دائرة في ولاية برج بوعريريج، وتحوي ثلاث بلديات هي: رأس الوادي، عـين تسرة، أولاد ابراهم.

نبذة تاريخية عن الدائرة
تعتبر مدينة راس الوادي من أهم وأكبر الدوائر في الجزائر

انبثقت الدائرة عن التقسيم الإداري لسنة 1974 بـ 17 بلدية وكانت قبل ذلك دائرة تابعة لولاية سطيف وشهدت إعادة تنظيم إقليمها سنة 1986 حيث أصبحت تضم 8 بلديات وتقلصت إلى 3 بلديات خلال التقسيم الإداري لسنة 1991 وقد سجلت الدائرة شهادات تاريخية إبان ثورة التحرير الكبرى حيث خاضت عدة معارك ضارية عبر جبال مزيطة حتى حدود أولاد تبان وأولاد سي أحمد امتدادا إلى جبال أولاد حناش ومن أهم المعارك التاريخية التي عرفتها المنطقة معركة.

معركة الرصفة سنة 1957.

معركة لمعازة 1961.

معركة شايب راسو سنة 1960.

معركة تناقارت.

معركة أولاد عمارة سنة 1956.

t الغابــات

تقدر المساحة الغابية على مستوى تراب الدائرة بـ 3100 هكتار موزعة كما يلي :

○ راس الوادي 1102 هـ منها 690 هـ تشجير.

○ أولاد ابراهم 1739 هـ منها 700 هـ تشجير.

○ عين تسرة 85 هـ تشجير.

وتقدر المساحة الرعوية بـ 1596 هكتار واستفاد قطاع الغابات في اطار برنامج التنمية الفلاحية بـ141 هـ أشجار مثميرة وإعادة التشجير بمساحة 150 هـ وأشغال بيضاء لــ 32 كلم مسالك غابية و 05 منابع مائية و36 مصدات الرياح و 12448 لتصحيح المجاري المائية كما يتوفر فرع الغابات على مشتلة بها مختلف الأصناف تلبي بعض الاحتياجات المحلية.

قطاع الري المياه الصالحة للشرب
أن كثافة مشاريع الري التي أنجزت قد أهلت توسيع شبكة الربط بمياه الشروب حيث وصلت نسبة الربط إلى%80 كما تبقى مرشحة للارتفاع بعد إنجاز المشاريع المسجلة في إطار المخطط الخماسي 2005-2009 إلى حدود %85.

صرف المياه المستعملة
قدرت نسبة الربط بشبكة التطهير إلى ما يقارب %60 كما سترتفع كذلك بعد إنجاز مشاريع المخطط السنوى 2005-2009 إلى حدود %70.

وهي مقترحة كولاية منتدبة

الطرقـات

تتربع الدائرة على شبكة طرق وطنية بمسافة 67 و 10كلم ولائية 50.5 كلم بلدية كما تسجل إنجازات كبيرة في طريق الأشغال منها تعبيد الطرق الوطني رقم 103 والطريق الولائي 141 ويشرع قريبا في إنجاز طريق أولاد تبان الذي سيكون خط لفك العزلة من الناحية الجنوبية باتجاه ولاية لمسيلة.

التربية والتكوين المهني

الطور الثانوي 4 ثانويات براس الوادي وثانويتين في طور الإنجاز بكل من عين تسرة وأولاد ابراهم

الاكمالـي : 12 اكمالية منها 6 براس الوادي و 04 بعين تسرة و 02 بأولاد ابراهم.

الابتدائي : 47 مدرسة منها 08 بعين تسرة و 08 بأولاد ابراهم والباقي براس الوادي كما تغطي التغذية المدرسية جل المدارس الريفية.

في مجال التكوين المهني يوجد مركزين للتكوين المهني براس الوادي بهما عدة تخصصات .

الصحة

تتوسع الخدمات الصحية لمستشفى 240 سرير براس الوادي لأربع دوائر بالإضافة إلى قاعة متعددة الخدمات و 03 مراكز صحية 16 قاعة علاج مقسمة ببلدية راس الوادي 07 بأولاد ابراهم 03 بعين تسرة 06.1بمزيطة

الكهرباء والغاز

تبلغ نسبة الربط بشكة الكهرباء %98.

كما يتبقى الربط بشبكة غاز المدينة إلا بقرى بلدية راس الوادي وبعض التجمعات ببلدية عين تسرة أما ببلدية أولاد ابراهم فهي في طريق التسجيل وتقدر نسبة الربط بـ %67 مقسمة ببلدية راس الوادي % 82 ببلدية عبن تسرة % 47 و%00 ببلدية أولاد ابراهم.

الصناعة والحـرف

تتوفر الدائرة على منطقتين للنشاط براس الوادي والأخرى ببئر عيسى أنجز بمنطقة راس لوادي عدة نشاطات صناعية كمعمل البلاط والشكولاطة وبعض الحرف كما يشهد مركز بلدية عين تسرة نهوضا في حركة الصناعة حيث يوجد بها مركز لتخزين الحبوب – مطحنتين – ملبنة – مصنع للآجر في طريق الإنجاز.

السكـن

تتربع الحضيرة السكنية على :

2400 مسكن اجتماعيي منها 100 بعين تسرة و 50 مسكن بأولاد ابراهم بينما تجري الأشغال لإنجاز 180 مسكن و20 خاصة بضحايا الإرهاب و 62 في طريق الانطلاق

السكن التساهمي 375 مسكن منها 32 نصف جماعي و 170 لم تنتهِ بها أشغال الإنجاز.

السكن التساهمي الفردي 189 منتهية و 161 في الإنجاز.

السكن الريفي 221 منتهية و 196 في الإنجاز.

وللدائرة معالم تاريخية تبقى شاهدة على وقوفها تذكر منها

- مقبرة الشهداء ببلدية أولاد ابراهم حيث تضم وفاة 385 شهيدا.

- الثكنة العسكرية القديمة ببلدية راس الوادي كانت تستعمل كمركز للتعذيب.

- بئر ميشوا يوجد ببلدية أولاد ابراهم عمقه أكثر من 100 م كان يرمى فيه المجاهدون والمدنيون بعد تعذيبهم أحياء وأمواتا حيث وصل عددهم إلى ما يقارب 2800 شهيد.

الحركة التنموية (النشاط الاقتصادي والاجتماعي)

تشهد الدائرة وتيرة اقتصادية ذات حركة تنموية واسعة تمس مختلف الأنشطة.

الفلاحـة

يتربع قطاع الفلاحة على مساحة 24769 هكتار تتخصص أغلبها لزراعة الحبوب والمقدرة بـ 21569 هكتار و 77700 هكتار لغرس الأشجار المثمرة كما يتميز هذا القطاع بتربية الأبقار حيث بلغ عددها 4892 رأس منها 2229 حلوب بإنتاج 17904 لتر/ يوم و33000 رأس من الغنم والماعز وبمجموع 468000 دجاج لحم و 294800 دجاج بيض وبلغ إنتاج الدجاج البيوض 349730000 وحدة لسنة.

كما يساهم من جهة أخرى البرنامج الوطني للتنمية الفلاحية في توسيع المساحات المسقية وتطوير الإنتاج وبلغ عدد المستفيدين من الدعم الفلاحي 865 فلاح بمبلغ إجمالي 325500.000.00 دج.

مواضيع ذات صلة
 دوائر ولاية برج بوعريريج

مراجع

دوائر الجزائر
دوائر ولاية برج بوعريريج

دائرة رأس الوادي


1987 ජුලි මස 29 වන දින ජේ.ආර්.ජයවර්ධන හා රැජිව් ගාන්ධි මහතා අතර ඇති වූ ඉන්දු - ලංකා ගිවිසුම පළාත් සභා පිහිටුවීමෙහිලා මූලික විය. මේ නිසා ලංකාවේ පළාත් සභා ඉන්දියානු මොඩලයට නිර්මාණය කරන ලද්දක් බව විචාරකයන්ගේ මතයයි. මේ අනුව ලංකාවේ 1978 ආණ්ඩුක්‍රම ව්‍යවස්ථාවට 13 වන සංශෝධනය හදුන්වාදුන් අතර එමගින් ආණ්ඩුක්‍රම ව්‍යවස්ථාවට 154(අ) සිට 154(ඩ) දක්වා අලුතින් පරිච්ඡේදයක් ඇතුළත් විය. එපමණක් නොව 1987 අංක 42 දරණ පළාත් සභා පනත ද හදුන්වා දෙන ලදී.
thumb|312x312පික්|ශ්‍රී ලංකාවේ පළාත්

අරමුණු
ස්වාධීන රජයක් විසින් රටේ සමස්ත ජනතාවගේම අපේක්‍ෂාවන් සඵල කරනවා යයි කිව නොහැක. එහිදී සුලු පිරිසක් අත බලය ඒකරාශී වන අතර විශාල පිරිසක් ඔවුන් යටතේ යැපීමට සලස්වයි. මේ තුළින් ඇතිවන්නේ සමාජ අසහනය මිස සුබසාධනය නොවේ. පළාත් සභා පිහිටුවීමෙහිලා මෙකි කාරණාවද ඉවහල් වී ඇති බව නොකිවමනාය. පළාත් සභා ක්‍රමය තුළින් තරුණ නායකත්වයක් ඇති කොට පාලන බලතල ජනතාවට සමීප කිරීම අපේක්‍ෂාව විය. මෙම තත්වය ක්‍ෂණයකින් උදාවූවක් නොවේ. එහිදී චෙල්වනායගම් මහතා ෆෙඩරල් පක්‍ෂය පිහිටුවා ගෙන බලය උපරිම ලෙස විමධ්‍යගත කරන ලෙස ඉල්ලා සිටිම, 1971 ඇතිවූ අධිරාජ්‍යවාදීන්ට එරෙහි සමාජවාදී තරුණ කැරැල්ල, 1957 ඩඩ්ලි-චෙල්වනායගම් ගිවිසුම් ආදිය නිදර්ශන වේ.

සැකැස්ම
මේ අනුව ශ්‍රී ලංකාවේ පළාත් සභා 9ක් ඇති කරන ලද අතර උතුරු හා නැගෙනහිර එක් පළාත් සභාවක් ලෙසත් අනෙක් පළාත් එක් එක් පළාත් සභා ලෙසත් පිහිටුවා තිබුණි. (වර්තමානයේ උතුරු හා නැගෙනහිර පළාත් සභා වෙන් වෙන්ව පාලන කටයුතු සිදු  කරයි.) එක් එක් පළාත් සභාව සඳහා ආණ්ඩුකාරවරයෙක්, මැති ඇමතිවරු, කැබිනට් මණ්ඩලයක්, පාර්ලිමේන්තුවක්, රාජ්‍ය සේවා කොමිසමක්, පොලිස් කොමිසමක්, මහාධිකරණයක්, යනාදිය ස්ථාපිත කිරීමට ප්‍රතිපාදන යොදා තිබේ. එසේම පළාත් සභා විසින් ක්‍රියාත්මක කළ යුතු ආයිතමයන්ද දක්වා තිබේ. පළාත් සභා ලැයිස්තුව හා සමගාමි ලැයිස්තුව ඒ අතර වේ.

නිදහසින් පසු ශ්‍රී ලංකාවේ පාලන බලතල ප්‍රභූ පන්තියට පමණක් සීමා වී තිබුණි. එකි ක්‍රමය වෙනස් කරමින් තරුණ නායකයන්ට අවස්තාව ලබාදිමට පළාත් සභා පිහිටුවිම මගින් අපේක්‍ෂා කළේය. මේ අනුව පළාත් සභා 09 සඳහා මන්ත්‍රීවරුන් 455ක් සමානුපාතික ක්‍රමය යටතේ තෝරාපත් කර ගනු ලබන අතර ඒ හරහා පාලන බලතල ජනතාවට සමිප කෙරේ.

පාලන බලතල පළාතේ මනිත්‍රීවරුන්ට ලබා දීම තුළ තම පළාත සංවර්ධනය කළ යුතු යයි ඔවුන් අතර හැගීමක් ඇතිවේ. එහිදි ඔවුන් ඔවුන්ගේ මානව සම්පත් හා භෞතික සම්පත් නිසි පරිදි කළමනාකරණය කරමින් පළාතේ සංවර්ධනය යථාර්තයක් බවට පත් කිරීමට කටයුතු කරයි. එසේම දූෂණය, වංචාව, ප්‍රමාදය අවම වී කංඩිනම් සංවර්ධනයක් පළාත තුළ ඇති වේ. එමගින් රටේ සංවර්ධනය කඩිනම් වේ. එපමණක් නොව ඉතා සීමිත වූ ජන කොටසක් තමන්ගේ අවශ්‍යතා තමන් අතරින්ම ඉටු කර ගැනීම තුළ විශාල ජන කණ්ඩායමක් වශයෙන් ඇතිවන නොගැලපීම් දුරස්ව යයි. එය ජන වාර්ගික ගැටුමට සාධනීය පියවරක් වේ.

පළාත්
බස්නාහිර පලාත
නැගෙනහිර පලාත
උතුරු පලාත
දකුණු පලාත
වයඹ පලාත
ඌව පලාත
උතුරු මැද පලාත
සබරගමු පලාත
මධ්‍යම පළාත

වර්තමාන තත්වය
පළාත් සභාවේ මූලිකාංග දෙසට අවදානය යොමු කිරීමේදි සමානුපාතික නියෝජනය යටතේ මැතිවරණයකින් තෝරා පත්කර ගනු ලබන පාර්ලිමේන්තුවක් පළාත් සභා සතු වේ. ඔවුන් ආණ්ඩුකාරවරයා ඉදිරියේ දිවුරුම් දී වැඩ බාර ගත යුතු අතර ආණ්ඩුකාරවරයා විසින් පළතේ විධායකය රජයයි. 154(ආ) ව්‍යවස්ථාව ප්‍රකාරව ජනාධිපතිවරයා විසින් ආණ්ඩුකාරවරයාව පත් කරනු ලබයි. පළාත් සභා සතුව මහ ඇමතිවරයෙක් වන අතර ඔහු පත්කිරීම ආණ්ඩුකාරවරයා විසින් සිදු කරනු ලබයි. පළාත් සභා කැබිනට් මණ්ඩලය පත් කිරීම මහා ඇමතිවරයාගේ උපදෙස් මත ආණ්ඩුකාරවරයා විසින් සිදු කරනු ලබන අතර එය ප්‍රධාන අමාත්‍යවරයාද ඇතුළුව සාමාජිකයන් 04කට නොවැඩි විය යුතුයි. එසේම මහජන ආරක්‍ෂාවට පොලිස් කොමිසමක් වන අතර යුක්තිය පසිදලීම සඳහා පළාත්බඳ මහාධිකරණයක් ද වන්නේය.

13 වන ආණ්ඩුක්‍රම ව්‍යවස්ථා සංශෝධනයේ 09 වන උප ලේඛණය යටතේ පළාත් සභා, සංවෘත හා සමගාමි වශයෙන්  ලැයිස්තු 03ක් යටතේ බලතල බෙදා හැරීමක් කර තිබේ. මේ අනුව පළාත්සභා ලැයිස්තුවේ කාරණා සම්බන්දයෙන් ස්වාධීන බලයක් පළාත්සභා සතු වන අතර සමගාමී ලැයිස්තුවේ කාරණා සම්බන්දයෙන් අභිමතයක්ද වේ.

මේ ආකාරයට ප්‍රතිපාදන තිබුණද පළාත් සභා අසාර්ථක යයි චෝදනා එල්ල වේ. එසේ වීමට හේතු වී ඇත්තේ ඉන් අපේක්‍ෂා කළ අරමුණු ඉටු නොවීමයි. විශේෂයෙන්ම ජනවාර්ගික ප්‍රශ්නයට විසදුමක් නොලැබීම ඒ අතර ප්‍රධාන වේ. පළාත් සභා හදුන්වා දීමේ මූලික අරමුණ වූයේ උතුරු නැගෙනහිර ජනවාර්ගික ප්‍රශ්නයට විසදුමක් ලබා දීමයි. නමුත් එතී පළාත් සභාව(උතුරු-නැගෙනහිර) වසරක් වැනි ඉතා කෙටි කාලයක් තුළ බිඳ වැටුණි.

මේ ආකාරයට පළාත්සභා අසාර්ථක වීමේ ප්‍රබල හේතුකාරකය වූයේ නිසි බලතල පළාත්සභාවන්ට ලබා නොදීමයි. එම නිසා තරුණ නායකයන්ට රිසිසේ ක්‍රියා කරන්නට අවස්තාවක් නොලැබුණි. ඔවුන්ට තවදුරටත් මධ්‍යම ආණ්ඩුවේ බලයට නතුව දාසයන් සේ කටයුතු කිරීමට සිදු විය. මේ නිසා සමහර නායකයන් අරගල කරන්නටද විය. නිදසුනක් ලෙස 1988දී උතුරු-නැගෙනහිර මහ ඇමතිවරයා වූ වර්ධරාජා පෙරුමාල් ඉඩම් බලතල ලබා ගැනීමට උත්සහ දැරූ අතර 1993දී චන්ද්‍රිකා කුමාරතුංග  බස්නාහිර පළාතේ පොලිස් බලතල ලබා ගැනීමට වෙහෙසුණි. මේ අනුව බලතල බෙදීමේ දෝෂය නිසා ජනතාව තුළ කළකිරීමක් ඇති විය. නැගෙනහිර පළාත් සභා ඡන්දයෙන් පසු ඉඩම්, පොලිස් හා අධිකරණ බලතල ලබා දෙන බව පැවසුවද ඒවා ලබා දෙන තුරු විශ්වාසය තැබීමේ නොහැකියාවක් ජනතාව තුළ ඇති වී තිබෙන්නේ නිරායාසයෙනි.

පළාත් සභා අසාර්ථක වීමේ හේතු අතර පළාත් සභා ස්වාධීන නොවීම එහිලා ප්‍රධාන වේ. ඒකීය රාජ්‍ය සංකල්පය තුළ බලය බෙදා හැරීමේදී පාර්ලිමේන්තුව උත්තරීතර වීම සාධාරණය. නමුත් උත්තරීතරභාවය ප්‍රයෝජනයට ගනිමින් පළාත් සභා අනිසි ආකාරයෙන් මර්දනය කරන්නේ නම් පළාත් සභා පිහිටුවීමේ අරමුණ ඉටුවන්නේද?

පළාත් සභාවේ විධායකය රජයන්නා වූ ආණ්ඩුකාරවරයා පක්‍ෂග්‍රාහී වීම පළාත් සභා අසාර්ථකවීමෙහිලා ප්‍රබල ලෙස බලපා තිබේ. ආණ්ඩුකාරවරයා පත් කරනු ලබන්නේ ජනාධිපතිවරයා විසිනි. මෙහිදී ජනාධිපතිවරයා ස්වාධීන අයෙකු පත් කරනු ලැබුවත් එකී පත් කරන්නා තමාට පක්‍ෂග්‍රාහී කෙනෙකු බව කවුරුත් දන්නා රහසකි. ඒ අනුව පත් කරනු ලබන ආණ්ඩුකාරවරයා නිතැතින්ම ක්‍රියා කරන්නේ ජනාධිපතිවරයාගේ අරමුණු සාක්‍ෂාත් කර ගැනීමට මිස පළාත සංවර්ධනය කිරීමට හෝ පළාතේ ජනතාවගේ අරමුණු ඉටු කිරීමට යැයි අපේක්‍ෂා කළ නොහැක.

154(ඊ) ව්‍යවස්ථාවේ ප්‍රතිපාදනයන්ට යටත්ව පළාත් සභාවේ බහුතර මන්ත්‍රීන්ගේ සහය ලබා ගැනීමට හැකි යයි ආණ්ඩුකාරවරයා අපේක්‍ෂා කරන මන්ත්‍රීවරයා ප්‍රධාන අමාත්‍යවරයා වශයෙන් පත් කිරීම සිදු කරයි. යම්, යම් අවස්තාවල ආණ්ඩුකාරවරයා ඔහුගේ අභිමතය (discretion) අනිසි ආකාරයෙන් භාවිතා කිරීමක්ද දක්නට ලැබේ. තමන් රුචි නියෝජිතයන්ව පළාත් සභාවන්ට තෝරා පත් කිරීම ජනතාව සිදු කරයි. එහිදී යම් පක්‍ෂයක් බහුතරය දිනා ගනීද එකී පුද්ගලයන්ගේ ක්‍රියාකලාපයන් බහුතර ජනතාවක් අපේක්‍ෂා කරයි. නමුත් ආණ්ඩුකාරවරයා මැදිහත් වී එය මර්දනය කරන්නේ නම් ජනතාව උදාසීන වන්නේ නිරායාසයෙනි.

ආණ්ඩුකාරවරයාට දී ඇති බලතල යටතේ පළාත් සභා විසිරුවා හැරීමද වේ. යම් ආකාරයකට ජනාධිපතිවරයාගේ උපදෙස් මත යම් පළාත් සභාවක් විසුරුවා හැරීමට කටයුතු කරයි නම් ජනතාවගේ ඉච්ඡා භංගත්වයක් ඇතිවන අතර පළාත් සභාවන්හි නාස්තියද වැඩි වේ.

154(උ) ව්‍යවස්ථාව යටතේ පළාත් සභාවන්ට ප්‍රඥප්ති සෑදීමට බලය ලබාදී තිබුණත් එය කොතෙක් දුරට ප්‍රායෝගික ද යන්න විමසා බැලිය යුතුය. පළාත් සභාවන්ට ප්‍රඥප්ති සෑදීමට බලය දීම යනු ආණ්ඩුක්‍රම ව්‍යස්ථාවේ 76 ව්‍යවස්ථාව උල්ලංගණය කිරීමකි. නමුත් IN RE THE THIRTEENTH AMENDMENT හිදී බහුතර විනිසුරු මඩුල්ල කියා සිටියේ එය ආණ්ඩුක්‍රම ව්‍යවස්ථාවේ 76 ව්‍යවස්ථාව උල්ලංගණය කිරීමක් නොවන බවයි. එනම් පළාත් සභාවන්ට දී ඇති බලතල අභිබවා සිටීමට පාර්ලිමේනුතුවට හැකියාවක් ඇති බවයි.

එසේම පළාත් සභා ලැයිස්තුවේ ඇති කාරණා සම්බන්ධයෙන් ප්‍රඥප්ති සෑදීමට බලය පළාත් සභාවන්ට ලබාදී තිබුණද ප්‍රඥප්තියක් නීතියක් බවට පත්වන්නේ ආණ්ඩුකාරවරයා අත්සන් තිරීමෙන් අනතුරුවය. යම් අවස්ථාවක ආණ්ඩුකාරවරයා ඊට අකමැති වන්නේ නම් එය සංශෝධනයට ආපසු යවයි. නැවත ඉදිරිපත් කිරීමේදීද එයට ආණ්ඩුකාරවරයා අකමැති වන්නේ නම්  එහි නෛතිකභාවය තීරණය කර ගැනීමට වන්නේ ශ්‍රේෂ්ඨාධිකරණයෙනි. එසේ ප්‍රඥප්තිය අත්සන් කිරීම නොකරන්නේ ජනාධිපතිවරයා හෝ මධ්‍යම ආණ්ඩුව දිනවීමේ අපේක්‍ෂාවෙන් නම් පළාත් සභා පිහිටුවීම තුළින් අපේක්‍ෂා කළ කඩිනම් සංවර්ධනය උදා කිරීම පරාජය වේ.

සමගාමී ලැයිස්තුවේ කාරණාවක් සම්බන්ධයෙන් ප්‍රඥප්තියක් සකස් කරන්නේ නම් ඒ පිළිබඳව පාර්ලිමේන්තුවෙන් විමසීමක් කළ යුතුය. එසේම පාර්ලිමේන්තුව සමගාමි ලැයිස්තුවේ කරුණක් සම්බන්ධයෙන් නීතියක් සකස් කරන්නේ නම් සියලු පළාත් සභාවලින් විමසීමක් කළ යුතුය. එහෙත් ප්‍රායෝගිකව බලන කල පාර්ලිමේන්තුව සමගාමී ලැයිස්තුවේ බලතල භුක්ති විද ඇත්තේ තනි හා අනන්‍ය ස්වරූපයකිනි. කැමැත්තෙන් හෝ අකමැත්තෙන් පිලිගැනීමට පළාත් සභාවන්ට සිදු වේ.

එසේම පළාත් සභාවන්ට දී තිබෙන බලතලද යම් යම් අවස්ථාවන් වලදී උදුරා ගැනීමක් මධ්‍යම ආණ්ඩුව විසින් සිදු කරනු ලබයි. පළාත් සභා සම්බන්ධයෙන් අමානුෂික ලෙස සැලකීමක් වන්නේ 154(උ)(11) ව්‍යවස්ථාවයි. ඒ අනුව පළාත් සභා ලැයිස්තුවේ දක්වා ඇති කරුණක් සම්බන්ධයෙන් වෙනත් යම් රටක් හෝ රටවල් සමග ඇති කර ගන්නා යම් ගිවිසුමක්, එකගවීමක් හෝ සම්මුතියක් කාර්ය පටිපාටිය නොවන වෙනත් ආකාරයකින් නීති සෑදිය හැකි වීමයි. මේ ආකාරයට බලය දකුණු අතින් දී වමතින් ආපසු ගැනීම තුළ පළාත් සභා දැඩි අපහසුතාවකට පත්ව තිබේ.

155(3)(අ) ව්‍යවස්ථාව යටතේ මහජන ආරක්‍ෂාව සම්බන්ධයෙන් නීති සැකසීමේ හැකියාවක් ජනාධිපතිවරයා සතු වේ. මෙහිදී සෑම නීතියක්ම යටපත් වේ. ඒ අනුව හදිසි නීතිය යටතේ දිගින් දිගටම නීති සම්පාදනය කිරීමට වුවහොත් පළාත් සභාවන්හි  ප්‍රඥප්ති සෑදීමේ හැකියාව කිසිදා සැබෑ නොවන සිහිනයක් වේ. එනම් පළාත් සභාවන්හි ප්‍රයෝජනයක් නැති තත්වයට පත්වේ.

මධ්‍යම රජයේ බලය පළාත් සභාවන්ට විමධ්‍යගත කිරීමේ වැදගත් අවස්ථාවක් ලෙස රාජ්‍ය  සේවය පිළිබඳ බලතල ලබාදීම දැක්විය හැකිය. රාජ්‍ය සේවය පිළිබඳව කටයුතු කිරීම විධායකය යටතේ රාජ්‍ය සේවා කොමිසන් සභාව හරහා සිදුවේ. ආණ්ඩුක්‍රම ව්‍යවස්ථාවේ ප්‍රතිපාදනයන්ට යටත්ව රාජ්‍ය සේවා කොමිසන් සභාව හා රාජ්‍ය සේවා කාරක සභාව ලංකාවේ ක්‍රියාත්මක විය. මේ යටතේ මූලික වශයෙන් රාජ්‍ය නිලධාරීන් පත් කිරීම, මාරු කිරීම, විනය පාලනය, සේවයෙන් ඉවත් කිරිම ආදිය සිදු කරනු ලබයි.

1987 පළාත් සභා පිහිටුවීමත් සමග රාජ්‍ය සේවය පළාත් සභා මට්ටමින් ඇති කරන ලදි. පළාත් සභා පනතේ 32 වගන්තිය මගින් පළාත් රාජ්‍ය සේවය ක්‍රියාත්මක විය යුතු ආකාරය පිළිබධව පැහැදිලිව දක්වයි. ඒ අනුව ආණ්ඩුකාරවරයා හරහා පළාත් රාජ්‍ය සේවා කොමිසන් සභාව සඳහා නිලධාරීන් පත් කරනු ලබයි. පාර්ලිමේන්තු මන්ත්‍රීවරු, පළාත් සභා මන්ත්‍රීවරු, රාජ්‍ය නිලධාරීන් අධිකරණ නිලධාරීන් නොවන ඕනෑම තැනැත්තන් 3කට නොඅඩු  සංඛ්‍යාවක් ඒ සඳහා පත් කරනු ලබයි. එසේම පළාත් රාජ්‍ය සේවා කොමිසන් සභාව විසින් කරනු ලැබූ රාජ්‍ය නිලධාරීන් පත් කිරීම, මාරු කිරීම, විනය පාලනය, සේවයෙන් ඉවත් කිරීම පිළිබඳ වන තීරණයක් වෙනස් කිරීමේ හැකියාව ආණ්ඩුකාරවරයා සතු වේ. මෙහිදීද ආණ්ඩුකාරවරයා පක්‍ෂග්‍රාහි නොවේ යයි කිව නොහැක. නිදසුනක් ලෙස වයඹ පළාත් සභාව තුළ ඇති වූ ගැටුම දැක්විය හැක. මේ ආකාරයට පළාත් සභාව තුළ දිගින් දිගටම ගැටුම් ඇති වන්නේ නම් එම පළාත් සභා සාර්ථක වේ යයි කිව නොහැක.

පළාත් සභා අසාර්ථක වීමේ මූලිකම හේතුව වන්නේ මූල්‍ය කටයුතු සම්බන්ධයෙන් පවතින ගැටලුකාරීත්වය බව පෙනී යයි. පළාත් සභාවේ මූල්‍ය කටයුතු සම්බන්ධයෙන් මූලික ප්‍රතිපාදන 13 වන ආණ්ඩුක්‍රම ව්‍යවස්ථා සංශෝධනයේ 154(ක) ව්‍යවස්ථාවේ දක්වා තිබේ. මේ අනුව මුදල් කොමිසන් සභාව පළාත් සභා මුදල් කටයුතු පාලනයේදී අතිශයින් වැදගත් කාර්යයක් ඉටු කරයි. එම කොමිසන් සභාව මධ්‍යම ආණ්ඩුව සතු වූවකි. පළාත් සභා පනත දක්වන ආකාරයට පළාත් සභාවලට සිව් ආකාරයකින් මුදල් ලැබේ. නමුත් පළාත් සභා පනතේ 19 වගන්තියේ මේ සම්බන්ධ සියලු ප්‍රතිපාදන දක්වමින් අවසානයේදී ඒ සඳහා රීති සෑදීමේ හැකියාවක් ආණ්ඩුකාරවරයාට ලබ දී තිබේ. එමගින්ද යම් ආකාරයකට මූල්‍ය කටයුතු සම්බන්ධයෙන් බලපෑම් කිරීමේ හැකියාවක් මධ්‍යම රජයට ලැබී තිබේ.

මුදල් කොමිසන් සභාවේ අනුමැතිය මත වාර්ෂිකව පළාත් සභා සඳහා මුදල් බැර කෙරේ. එකී වෙන් කිරීම සඳහා අවශ්‍ය ප්‍රතිපත්ති සකස් කිරීමේ කාර්යයද මුදල් කොමිසන් සභාව සිදු කරනු ලබයි. එමගින් විද්‍යමාන වන්නේ මූල්‍යමය කටයුතු සම්බන්ධයෙන් පළාත් සභා වෙත ස්වාධීනත්වයක් නොමැති බවයි. එනම් මුල්‍ය ප්‍රතිපාදන ලබාදීමේදී මධ්‍යම ආණ්ඩුව ඒ ඒ පළාත් සභාවන් සඳහා ඍජුව බලපෑම් කිරීමට අවස්ථාවක් ලැබී තිබේ.

පළාත් සභා වෙත ලැබෙන බදු මුදල් දෙසට අවදානය යොමු කිරීමේදී ආදායම් බදු හා සුරා බදු එකතු කිරීමට පළාත් සභාවන්ට අවස්ථාව දී නොමැත. එම බදු දේශීය ආදායම් බදු දෙපාර්තමේන්තුව විසින් එකතු කරනු ලැබේ. එනිසා පළාත් සභාවලට බදු මුදල් වලින් ලැබෙන ආදායම් අල්පය.

පළාත් සභාවලට විමධ්‍යගත කොට ඇති බලතල සලකා බලන විට ඒවා ක්‍රියාත්මක කිරීමට සරිලන ආදායමක් පළාත් සභාවලට ලැබිය යුතුය. එම බලතල ක්‍රියාත්මක කිරීමට ප්‍රමාණවත් ආදායම් නොලබන්නේ නම් එකී බලතල විමධ්‍යගත කිරීමේ ඵලක් නැත.

පළාත් සභා අසාර්ථක වීමෙහිලා බලපෑ සාධක සාරාංශයක් වශයෙන් ගත් කල මූලික වශයෙන් පළාත් සභාවලට නිසි බලතල ලබා නොදීම, විධායකය හා ව්‍යවස්ථාදායකය නිරන්තරයෙන් පළාත් සභා කටයුතුවලට ඇගිලි ගැසීම සිදු කිරීම, පළාත් සභාවල ආණ්ඩුකාරවරයා නිරන්තරයෙන් මධ්‍යම ආණ්ඩුවේ ඉත්තෙකු බවට පත්වීම, පළාත් සභාවන් මහජනතාව සමග බද්ද නොවීම, පළාත් සභාවන්ගේ ආදායම් ඌණතාවය, පළාත් සභාවන්හි සම්පත් අසම ව්‍යාප්තිය යනාදි හේතූන් දැක්විය හැකිය. එකී කාරණා නිසා පළාත් සභා ක්‍රමය කෙරෙහි ජනතාව තුළ උදාසීනත්වයක් ඇතිවී තිබේ.

යෝජනා
පළාත් සභා පවත්නා තත්වයෙන් ගොඩ ගැනීමට නම් එක් එක් පළාත් සභාවන්ට නිසි බලතල නිසි බලතල ලබා දී පළාත් සභාවන්ට ස්වාධීනව කටයුතු කිරීමට හැකිවන සේ පත් කිරීම් සිදු කිරීම හා ප්‍රමාණවත් ආදායම් ලබා ගැනීමට හැකිවන සේ මධ්‍යම ආණ්ඩුව විසින් කටයුතු සම්පාදනය කිරීම යුගයේ අවශ්‍යතාවයකි. මෙය තමන්ගේ වාසියට යොදා නොගෙන සමස්ත ජනතාවගේම සහ රටේම අභිවෘද්ධිය උදෙසා ක්‍රියාවට නැංවීම කළ යුතුය.

මේවාද බලන්න
ඉන්දු-ලංකා ගිවිසුම

බාහිර සබැදි
රාජ්‍ය නිවේදන
රාජ්‍ය තොරතුරු කේන්ද්‍රය

පළාත් සභාව

ශ්‍රී ලංකාවේ පළාත් සභා


Londra Konferansı (1830)
 Londra Konferansı (1832)
 Londra Konferansı (1864)
 Londra Konferansı (1866)
 Londra Konferansı (1867)
 Londra Konferansı (1912-1913)
 Londra Konferansı (1920)
 Londra Konferansı (1921)
 Londra Konferansı (1939)

Londra Konferansı


Onthophagus lamyi é uma espécie de inseto do género Onthophagus da família Scarabaeidae da ordem Coleoptera.

História
Foi descrita cientificamente pela primeira vez no ano de 1945 por Paulian.

Referências

Ligações externas

lamyi
Coleópteros descritos em 1945

Onthophagus lamyi


Papilio fuelleborni est une espèce de lépidoptères (papillons) de la famille des Papilionidae. Cette espèce est présente en Tanzanie et au Malawi, dans l'écozone afrotropicale. L'espèce vit dans les forêts de montagnes, de 1000 à 2500 m d'altitude

Description
Il y a un fort dimorphisme sexuel. À l'avers les ailes du mâle sont noires. Les ailes antérieures portent une bande blanche morcelée, plus mince que chez Papilio echerioides, qui s'amincit vers l'apex. Les ailes postérieures sont arrondies, sans queues. Elles portent une large bande blanche dans la région discale et une série de petites macules blanches marginales en forme de demi-cercle. Au revers les ailes sont marron foncé et présentent des zones éclaircies. Les ailes antérieures portent la même bande qu'à l'avers mais celle-ci est plus estompée à l'apex et elle est plutôt de couleur crème. Les ailes postérieures ont des motifs similaires à ceux de l'avers, mais la bande discale est en partie estompée, les veines noires sont plus visibles, et l'aire basale est orangée avec quelques macules noires.

La femelle imite à l'avers Amauris echeria, un papillon immangeable, mais lorsqu'elle est au repos, avec les ailes refermées, elle ressemble à Acraea aganice, une autre espèce au goût désagréable pour les prédateurs. Il s'agit d'un exemple remarquable de double mimétisme.

À l'avers les ailes sont noires.Les ailes antérieures portent trois macules blanches, une dans la cellule, une au-dessus de la cellule et une dans la partie discale, ainsi que des macules blanches arrondies submarginales. Les ailes postérieures sont arrondies, sans queues. Elles portent une large macule crème dans la partie discale et des macules blanches marginales. Au revers les ailes sont marron foncé. Les motifs des ailes antérieures sont les mêmes, mais les ailes sont légèrement plus claires à l'apex. Les motifs des ailes postérieures sont similaires à ceux de l'avers, mais la macules crème est estompée et les ailes sont orangée dans l'aire basale, avec quelques macules noires.

Écologie
La femelle pond ses œufs isolément sur la plante-hôte, au revers des feuilles. Les plantes-hôte connues pour cette espèces sont Clausena anisata et d'autres espèces du genre Clausena. Les chenilles se nourrissent des feuilles de la plante-hôte. Comme toutes les espèces de Papilionides elles portent derrière la tête un osmeterium, organe fourchu qu'elles déploient pour faire fuir les prédateurs. Le stade larvaire comprend cinq stades. La chrysalide est fixée à son support par son crémaster et maintenue tête en haut par une ceinture de soie.

Le vol paraît faible comparé à d'autres Papilionides, spécialement chez la femelle. Les deux sexes volent bas, rarement à plus de deux mètres de haut et volent même quand le temps est couvert. Les femelles restent dans les sous-bois sombres et les mâles patrouillent à la lisière des forêts. Les deux sexes se nourrissent du nectar des fleurs, particulièrement des fleurs d'Impatiens et les mâles boivent parfois dans les mares de boue. Les mâles sont également attirés par le crottin et les bouses de vaches.

Habitat et répartition
Papilio fuelleborni est présent en Tanzanie et au Malawi, dans l'écozone afrotropicale. L'espèce vit dans les forêts de montagnes, de 1000 à 2500 m d'altitude.

Systématique
L'espèce Papilio fuelleborni a été décrite pour la première fois en 1900 par l'entomologiste Ferdinand Karsch dans Entomologische Nachrichten sous le nom Papilio fülleborni. Elle appartient à un groupe de quatre espèces de Papilio d'Afrique subsaharienne. Les autres espèces du groupe sont P. echerioides, P. sjoestedti et P. jacksoni.

Sous-espèces

 P. fuelleborni fuelleborni : Tanzanie (est et sud) et Malawi (nord)
 P. fuelleborni rydoni : Tanzanie (nord-est).

Papilio fuelleborni et l'Homme

Nom vernaculaire
L'espèce est appelée en anglais "Scalloped Sash" .

Menaces et conservation
Papilio fuelleborni n'est pas évalué par l'UICN. Sa situation n'est pas connue.

Liens externes

Notes et références

Papilionidae
Lépidoptère d'Afrique
Lépidoptère décrit au XIXe siècle
Faune d'Afrique australe
Faune d'Afrique de l'Est

Papilio fuelleborni


Abinger Hammer is a village in the Vale of Holmesdale, located on the A25 in Surrey, England. The village is located within the Surrey Hills AONB, approximately midway between the market towns of Dorking and Guildford. The village is named after its water-powered iron forge.

Geography
Abinger Hammer lies within the parish of Abinger which includes Abinger Common and Sutton Abinger. Other neighbouring villages are Wotton and Gomshall.

The River Tillingbourne flows through the village.

History

The river Tillingbourne was enchannelled in the 16th century, creating a hammer pond, provided water power for Abinger Hammer Mill which worked Sussex-sourced iron. The pond has since been adapted for the cultivation of watercress.

Abinger hammer mill was in operation during the second half of the 16th century. The reputed manufacture of guns for use against the Spanish Armada has no basis in fact; the mill being incapable of casting iron. The waters of the Tillingbourne powered the water wheel which drove the heavy , hammer of the forge. The forge closed in 1787 despite attempts to save or convert it. A contemporary forge, Finch Foundry, survives in Devon.

The clock which overhangs the main road portrays the figure of "Jack the Blacksmith", who strikes the hour with his hammer. The clock bears the motto "By me you know how fast to go". The clock was given in memory of the first Lord Farrer of Abinger Hall who died in 1899. The clock represents the iron industry and the role played by the county of Surrey in the industrial past.

Transport
The A25 runs through the village. Abinger is approximately  east of Gomshall railway station on the North Downs Line between Redhill and Guildford.

Sights

In summer the village green in Abinger is popular with locals and tourists who like to picnic on the grass whilst watching a game of cricket in surroundings which are quintessentially English. The cricket pitch borders the Tillingbourne – the Post Office sells nets for children to "fish" in this shallow and sandy stream. Annie's tearoom is next to the Post Office and offers lunches and teas seven days a week.

Education
After Abinger Hammer village school was closed by the LEA in 1982, the local community took over the running of it. As of 2008 the school had only sixteen students. A small group of trustees worked to raise funds to maintain the building and to pay the staff but the number of students reduced further, until the school was forced to close in July 2009.

Nature
Oxmoor Copse is an Area of Outstanding Natural Beauty, recognised for its plant species and its aesthetic quality. It is south of the village.

People
During the years 1925 to 1945, the novelist E. M. Forster lived in Abinger Hammer with his mother Alice Clare, in a house designed by his father, the architect Eddie Morgan Forster. The house had previously been occupied by his aunt Laura. Forster was obliged to leave this home in 1946 as the landlord refused to renew the lease.

Edward Wilkins Waite (1854–1924), landscape painter, lived for a time at Abinger Hammer. He was born in Leatherhead, Surrey, and much of his work depicted rural scenes in the county – including at least one picture, Old Willows, painted in the vicinity of the village.

David Nobbs gave Abinger Hammer as the location of the home of Uncle Percy Spillinger, played by late actor Tony Sympson, in Episode 4, Series 1 of The Fall and Rise of Reginald Perrin.

The actor John Gordon Sinclair lives in Abinger Hammer.

Abinger Hall
Abinger Hammer is also home to Abinger Hall, a late 18th-century country estate, which has since fallen into disrepair. Abinger Hall was the home of William Frederick Scarlett, Baron Abinger and Helen Scarlett, Lady Abinger. It was also the birthplace of Ella Campbell Scarlett, who was the first female doctor of the state of Bloemfontein, South Africa. The Victorian house was demolished in 1959.

References

External links

Mole Valley
Villages in Surrey

Abinger Hammer


Peter Rueben ist ein deutscher Fernsehjournalist.

Karriere
Peter Rueben studierte Pädagogik in Neuss und absolvierte dort nach dem 1. Staatsexamen sein Referendarjahr. Nach dem 2. Staatsexamen war er sechs Jahre lang als Lehrer tätig. Ende der 1970er machte er zusammen mit Marianne Schäfer Videoprojekte und schrieb das Drehbuch für den von ihr 1984 gedrehten Spielfilm Tränen in Florenz.
Ab 1985 arbeitete Rueben als freier Hörfunk- und Fernsehjournalist für verschiedene Sender, beispielsweise WDR, ZDF (Aspekte) und SWR.

Seit 1991 ist er als Moderator, Autor und Reporter für den WDR tätig, unter anderem für die Sendungen Aktuelle Stunde, WDR Aktuell und Lokalzeit aus Düsseldorf. Daneben arbeitet Rueben auch als Referent und Medientrainer für die Medienakademie Ruhr in Essen. Außerdem moderiert er Veranstaltungen und schreibt Sachbücher.

Privates
Von 1991 bis 2009 war er mit seiner Kollegin Petra Albrecht liiert; ab 2001 waren sie verheiratet.

Bücher
 Online für Kids von 8 bis 88. Redline Verlag, 2000, ISBN 978-3-8266-0303-7 (mit Jörg Schieb)
 Für eene Penning - und alles Geld der Welt. Droste Verlag, 2001, ISBN 978-3-7700-1131-5 (mit Petra Albrecht und Sabine Königs)

Weblinks

 Peter Rueben auf wdr.de, Studio Düsseldorf

Einzelnachweise

Fernsehmoderator (Deutschland)
Deutscher
Geboren im 20. Jahrhundert
Mann

Peter Rueben


John Ellis "Jeb" Bush (Midland, 11. veljače 1953.) američki je poduzetnik, politolog i političar, guverner savezne države Floride između 1999. i 2007.

Odrastao je u teksaškom gradu Houstonu, kao drugi sin američkog predsjednika Georgea Herberta Walkera Busha i njegove supruge Barbare Bush. Mlađi je brat Georgea Walkera Busha, 43. predsjednika Sjedinjenih Država. Diplomirao je na Phillipsovoj akademiji u Massachusettsu, a doktorat iz politologije je stekao na Teksaškom sveučilištu u Austinu s disertacijom na temu vanjskih odnosa s državama Latinske Amerike. Početkom 1980-ih preselio se na Floridu, gdje se isprva bavio nekretninama, ali se 1988. godine uključuje u očevu predsjedničku kampanju.

Na izborima za guvernera Floride 1994. izabran je za kandidata Republikanske stranke, ali je izgubio od demokratskog protukandidata Lawtona Chilesa. Ipak, na sljedećim izborima četiri godine kasnije pobjeđuje demokratskog protukandidata Billa McBridea s 55 % osvojenih glasova i postaje guvernerom Floride. Isti uspjeh polučio je na izborima 2002. godine, i tako postao prvi republikanski guverner Floride s dva uzastopna mandata. Bio je jedan od kandidata Republikanske stranke za Predsjedničke izbore 2016. godine, ali nije uspio dobiti nominaciju.

Osim engleskog, tečno govori i španjolski jezik. Nakon što se vjenčao sa španjolskom povjesničarkom Columbom Gallom, prešao je s anglikanstva na katoličanstvo.

Vanjske poveznice
 Životopis na www.biography.com
 Jeb Bush u pismohrani novina Miami Herald
 Jeb Bush u pismohrani novina Tampa Bay Times
 Jeb Bush u pismohrani novina The New York Times

Američki političari
Američki poduzetnici
Politolozi
Bankari

Jeb Bush


الطريقة البرهانية الدسوقية الشـاذلية هي طريقة برهان الدين إبراهيم القرشي الدسوقى، وفيها أيضا ميراث خاله أبو الحسن الشاذلي، فهي الطريقة الممزوجة {الدسوقية الشاذلية}، وقد ظهرت على يد فخر الدين محمد عثمان عبده ؛ البرهانى طريقةً والمالكي مذهباً والسودانى مولدا والذي ينتهى نسبه إلى رسول الله، والذي نشرها في أرجاء المعمورة، وقد استمرت على يد الشيخ إبراهيم محمد عثمان عبده خليفته ووريثه ثم الشيخ محمد إبراهيم من بعده، يجتمع المريدون في الحولية السنوية التي يحييها شيخ الطريقة محمد إبراهيم محمد عثمان عبده.

مراجع

أهل السنة والجماعة
طرق صوفية
طرق صوفية سنية
طرق متفرعة من الطريقة الدسوقية

برهانية دسوقية شاذلية


Trafostanica u Dujmovači je trafostanica u Splitu. Nalazi se na adresi Solinska 70 i 72 , Split.

Sagrađena je 1926., a djelo je arhitekta Josipa Kodla.

Opis
Na ograđenoj parceli u splitskom predjelu Dujmovača, u Solinskoj ulici 70 i 72, na trasi stare ceste koja je povezivala Split i Solin nalaze se dvije trafostanice. Obje su izgrađene prema projektu Josipa Kodla 1926. godine, kada je u Split dovedena električna struja iz Dugog rata. Parcela je od ulice odijeljena zidom s ulaznim portalom izvedenim u kombinaciji betona, opeke i kamena te zanimljivo oblikovanom željeznom ogradom, koji su također Kodlovo djelo.

Zaštita
Pod oznakom Z-5795 zavedena je kao nepokretno kulturno dobro - pojedinačno, pravna statusa zaštićena kulturnog dobra.

Izvori

Građevine u Splitu
Zaštićene javne građevine u Splitsko-dalmatinskoj županiji

Trafostanica u Dujmovači


المقراني بلدية بولاية البويرة.
تعتبر بلدية المقراني وليدة التقسيم الإداري الأخير لسنة 1984، حيث كانت تسمى سابقا (قبل التقسيم الإداري) بسوفلات نسبة للوادي الذي يعبرها، ثم اعطيـت لها تسميــة الماجن إلى غاية عام 1986 حيث تمت إعادة تسميتها بالمقرانـي نسبـة إلى زعيم المقاومة الشعبية (الشيخ محمد المقراني)الذي سقـط شهيدا بالمنطقة (كدية المسدور) في 05/05/1871، وهي تقع في النهاية الشرقية لسلسلة الأطلس البليدي وهي على العموم منطقة جبلية وعرة محاطة بسلاسل جبلية مغطاة بكساء غابي، تبلغ مساحتها 55 كلم 2، سكانها 3994 نسمة، يحدها من الشمال كل من : بلديتي معالة وقادرية ومن الشمال الغربي بلدية اليسري ومن الشرق : بلدية جباحية ومن الغرب ولايـة المدية ومن الجنوب بلدية سـوق الخميس.

يوجد بها قبة وضريح الولي الصالح سيدي سالم بن مخلوف، كما توجد مآثر تعـود إلى الحقبة الاستعمارية تتمثل في خمـــس مراكز مراقبة عسكرية لا تزال على حالتها لحد الساعة، كمـا عرفت المنطقة معارك ضارية بين جيش الاستعمار والمجاهدين الشئ لذي أدى إلى سقوط العديد من الشهداء ومن جهة أخرى تكبيد قوات العدو خسائر فادحة في الأرواح والآليات فمنطقة المقراني، كانت تعتبر مركز عبور للمجاهدين من الشـرق إلى الغرب.

انظر أيضا
 زاوية سوفلات المقراني

مواضيع ذات صلة
 بلديات ولاية البويرة
 دوائر ولاية البويرة

المراجع

مقراني

المقراني (ولاية البويرة)


Un telesquí, también llamado telearrastre, remonta pendientes o T-bar es un sistema mecanizado de transporte, para arrastrar esquiadores y practicantes de snowboard cuesta arriba, a lo largo de un tramo de la ladera de una montaña.

Fue inventado en 1908 por Robert Winterhalder en la Selva Negra (Alemania). Y se le conoce por varios nombres, como telesilla, "elevadores Poma" (debido a que la empresa Poma fue la que los popularizó), téléski en Francia, remonte o sciovia en Italia.  Por lo general es empleado en pendientes poco pronunciadas en grandes centros de esquí.

Funcionamiento
El sistema, de mecanismo similar al funicular aunque sin vías, consiste en un cable de acero aéreo que es impulsado por una serie de ruedas, y propulsado por un motor en un extremo. Adosado a este cable, cuelgan una serie de varas (o cables de iguales características al primero) verticales y equidistantes, en cuyo extremo inferior cuenta cada cual con un plato o bandeja (en la actualidad generalmente de material plástico) que se coloca entre las piernas, de modo que la persona se siente izada cuesta arriba. Un error común de los esquiadores primerizos es intentar sentarse en el plato, lo que resulta en un cambio de su centro de gravedad que provoca su caída.

Los practicantes de snowboard se deben colocar el plato detrás de la parte superior de su pierna delantera. Un error común de estos es sostenerlo más o menos a la altura del pecho sólo con sus brazos, lo cual es agotador y hace más difícil el equilibrio.

Véase también
 Esquí
 Telesilla

Referencias

Enlaces externos

Esquí
Infraestructuras de transporte

Telesquí


An Masdevallia chontalensis in uska species han Liliopsida nga ginhulagway ni Heinrich Gustav Reichenbach. An Masdevallia chontalensis in nahilalakip ha genus nga Masdevallia, ngan familia nga Orchidaceae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Masdevallia

Masdevallia chontalensis


Comedie fantastică se poate referi la:

 Comedie fantastică (gen cinematografic)
 Comedie fantastică (film), un film românesc din 1975

Comedie fantastică


في علم الحاسوب ، الوصول العشوائي  (في بعض الأحيان يسمى الوصول المباشر) هو القدرة على الوصول إلى مكان تخزين المعلومات المسجلة في وحدة التخزين (قرص صلب أو سواقة جامدة أو قرص مضغوط ... ) بطريقة لا تتبع خطوات متتالية أو مرتبة، أي بطريقة عشوائية لا تعتمد على أخر وصول للبيانات، وعكسة الوصول المتتابع  يكون بشكل طابور حيث أن الوصول إلى مكان تخزين بعيد يأخذ وقت أطول . و ليتضح الفرق فمثلاً لنقارن بين اللفيفة (متتابعة ؛ جميع المواد قبل البيانات اللازمة يجب أن تكون مفتوحة) والكتاب (عشوائي ؛ يمكن أن تقلب إلى أي صفحة بشكل عشوائي لأخذ البيانات ) . و ليكن لدينا مثال أحدث مثلاً شرائط الكاسيت (متتابع ؛ يجب عليك أن تسمع بالترتيب إلى جميع الأغاني حتى تصل إلى الأغنية المطلوبة ) عكس القرص المضغوط (عشوائي ؛ تحدد مسار الأغنية التي تريد الاستماع إليها) . العبارة ذاكرة الوصول العشوائي مأخوذه من هذا التعبير .

في بنى البيانات الوصول العشوائي يعني القدرة على الوصول إلى أكبر عدد من رقام ثابتة في وقت مناسب . و عدد قليل من بنى البيانات التي يمكن أن تضمن هذه الهيكلة بخلاف المصفوفات .

مراجع

ذاكرة الحاسوب

وصول عشوائي


Marginalna trgovina - provođenje špekulativnih trgovačkih operacija pomoću novca i/ili robe koja se daje trgovcu na kredit uz jamčevinu određenog iznosa - marže. Marginalni se razlikuje od jednostavnog zajma po tome što je iznos primljenog novca obično nekoliko puta veći od jamčevine (marže).

Primjerice, za davanje prava na sklapanje ugovora o kupoprodaji od 100 tisuća eura za američke dolare, broker obično ne zahtijeva jamčevinu više od 2 tisuće dolara. Marginalna trgovina omogućuje trgovcu povećanje obujam transakcija s istim kapitalom. Trgovci koji igraju na povećanje tečaja nazivaju se "bikovi", a oni koji igraju na smanjenje tečaja, koji prakticiraju kratku prodaju bez pokrića, nazivaju se "medvjedi".

Rizici
Široka uporaba marginalne trgovine povećava broj i količinu transakcija na tržištu. To dovodi do povećanja brzine promjene rezultata trgovačke operacije, do povećanja rizika. Povećanje obima transakcija utječe na prirodu tržišta. Veliki broj kaotičnih malih transakcija povećava likvidnost tržišta i stabilizira ga. S druge strane, ako su transakcije jednosmjerne, mogu značajno povećati fluktuacije cijena.

Korištenje financijske poluge može dovesti do vrlo brzog bogaćenja i brzog gubitka kapitala. Prema statistikama, 76% računa privatnih ulagača gubi novac pri trgovanju uz pomoć poluge. Stoga, da biste pronašli optimalnu vrijednost iskorištene poluge, morate obratiti pažnju na prosječnu volatilnost kotacija instrumenta kojim se trguje. Što je veća volatilnost, veća je vjerojatnost da korištenje velike poluge može dovesti do značajnih gubitaka čak i zbog slučajnih fluktuacija na tržištu.

Izvori

Financije

Marginalna trgovina


Curitiba prismatica é uma espécie de árvore da família Myrtaceae. É única espécie do gênero Curitiba, a espécie foi originalmente descrita como Eugenia prismatica por D. Legrand em 1969 e mudou-se para seu próprio gênero por Andrew M. Salywon e Leslie Roger Landrum em 2007. A espécie também atende pelos nomes comuns Cambuí, Guamirim, Mureira e Murta. A espécie está listada como vulnerável pela ICUN.

Curitiba é um gênero monotípico de planta da família Myrtaceae, endêmico do Brasil. Pode ser encontrado na floresta tropical de Araucária.

Referências

Flora endêmica do Brasil
Plantas descritas em 1969
Myrtaceae

Curitiba prismatica


Lupta de la Cireșoaia a fost parte a celei de-a treia bătălii de la Oituz și s-a desfășurat la 30 iulie/12 august 1917 și a avut ca rezultat blocarea înaintării forțelor Puterilor Centrale care încercau să forțeze Munții Carpați, prin trecătoarea Oituz, în ea fiind angajate forțele Armatei 2 române și forțe combinate germane și austro-ungare.

Contextul operativ strategic

Forțe participante

Dispozitivul forțelor române

Dispozitivul forțelor germane

Comandanți români

Comandanți ai Puterilor Centrale

Desfășurarea acțiunilor militare

Note

Bibliografie
 Dabija, Gheorghe (general), Armata română în răsboiul mondial (1916-1918), vol.III, Tipografia "Lupta" N. Stroilă, București, 1934
 Kirițescu, Constantin, Istoria războiului pentru întregirea României, vol. II, Editura Științifică și Enciclopedică, București, 1989
 Ioanițiu Alexandru (Lt.-Colonel), Războiul României: 1916-1918, vol II, Tipografia Geniului, București, 1929
 ***, Istoria militară a poporului român, vol. V, Editura Militară, București, 1989
 ***, România în anii primului Război Mondial, Editura Militară, București, 1987

Vezi și
A Treia Bătălie de la Oituz
Lupta de la Târgu Ocna
Lupta de la Coșna
Lupta de la Cașin
Bătălia de la Cireșoaia

Bătălii de pe frontul românesc în Primul Război Mondial

Lupta de la Cireșoaia (1917)


Safibey, Sakarya ilinin Geyve ilçesine bağlı bir mahalledir.

Coğrafya
Sakarya il merkezine 45 km, Geyve ilçesine 5 km uzaklıktadır.

Nüfus

Dış bağlantılar

 Yerelnet

Geyve'nin mahalleleri

Safibey, Geyve


In control theory and signal processing, a linear, time-invariant system is said to be minimum-phase if the system and its inverse are causal and stable.

The most general causal LTI transfer function can be uniquely factored into a series of an all-pass and a minimum phase system. The system function is then the product of the two parts, and in the time domain the response of the system is the convolution of the two part responses. The difference between a minimum-phase and a general transfer function is that a minimum-phase system has all of the poles and zeroes of its transfer function in the left half of the s-plane representation (in discrete time, respectively, inside the unit circle of the z plane). Since inverting a system function leads to poles turning to zeros and conversely, and poles on the right side (s-plane imaginary line) or outside (z-plane unit circle) of the complex plane lead to unstable systems, only the class of minimum-phase systems is closed under inversion. Intuitively, the minimum-phase part of a general causal system implements its amplitude response with minimal group delay, while its all-pass part corrects its phase response alone to correspond with the original system function.

The analysis in terms of poles and zeros is exact only in the case of transfer functions which can be expressed as ratios of polynomials. In the continuous-time case, such systems translate into networks of conventional, idealized LCR networks. In discrete time, they conveniently translate into approximations thereof, using addition, multiplication, and unit delay. It can be shown that in both cases, system functions of rational form with increasing order can be used to efficiently approximate any other system function; thus even system functions lacking a rational form, and so possessing an infinitude of poles and/or zeros, can in practice be implemented as efficiently as any other.

In the context of causal, stable systems, we would in theory be free to choose whether the zeros of the system function are outside of the stable range (to the right or outside) if the closure condition wasn't an issue. However, inversion is of great practical importance, just as theoretically perfect factorizations are in their own right. (Cf. the spectral symmetric/antisymmetric decomposition as another important example, leading e.g. to Hilbert transform techniques.) Many physical systems also naturally tend towards minimum-phase response, and sometimes have to be inverted using other physical systems obeying the same constraint.

Insight is given below as to why this system is called minimum-phase, and why the basic idea applies even when the system function cannot be cast into a rational form that could be implemented.

Inverse system

A system  is invertible if we can uniquely determine its input from its output. I.e., we can find a system  such that if we apply  followed by , we obtain the identity system . (See Inverse matrix for a finite-dimensional analog). That is,

Suppose that  is input to system  and gives output :

Applying the inverse system  to  gives

So we see that the inverse system  allows us to determine uniquely the input  from the output .

Discrete-time example

Suppose that the system  is a discrete-time, linear, time-invariant (LTI) system described by the impulse response  for  in . Additionally, suppose  has impulse response . The cascade of two LTI systems is a convolution. In this case, the above relation is the following:

where  is the Kronecker delta, or the identity system in the discrete-time case. (Changing the order of  and  is allowed because of commutativity of the convolution operation.) Note that this inverse system  need not be unique.

Minimum-phase system

When we impose the constraints of causality and stability, the inverse system is unique; and the system  and its inverse  are called minimum-phase. The causality and stability constraints in the discrete-time case are the following (for time-invariant systems where  is the system's impulse response, and  is the ℓ1 norm):

Causality

and

Stability

and

See the article on stability for the analogous conditions for the continuous-time case.

Frequency analysis

Discrete-time frequency analysis

Performing frequency analysis for the discrete-time case will provide some insight. The time-domain equation is

Applying the Z-transform gives the following relation in the z domain:

From this relation, we realize that

For simplicity, we consider only the case of a rational transfer function . Causality and stability imply that all poles of  must be strictly inside the unit circle (see stability). Suppose

where  and  are polynomial in . Causality and stability imply that the poles the roots of  must be strictly inside the unit circle. We also know that

so causality and stability for  imply that its poles the roots of  must be inside the unit circle. These two constraints imply that both the zeros and the poles of a minimum-phase system must be strictly inside the unit circle.

Continuous-time frequency analysis

Analysis for the continuous-time case proceeds in a similar manner, except that we use the Laplace transform for frequency analysis. The time-domain equation is

where  is the Dirac delta function the identity operator in the continuous-time case because of the sifting property with any signal :

Applying the Laplace transform gives the following relation in the s-plane:

from which we realize that

Again, for simplicity, we consider only the case of a rational transfer function . Causality and stability imply that all poles of  must be strictly inside the left-half s-plane (see stability). Suppose

where  and  are polynomial in . Causality and stability imply that the poles the roots of  must be inside the left-half s-plane. We also know that

so causality and stability for  imply that its poles the roots of  must be strictly inside the left-half s-plane. These two constraints imply that both the zeros and the poles of a minimum-phase system must be strictly inside the left-half s-plane.

Relationship of magnitude response to phase response

A minimum-phase system, whether discrete-time or continuous-time, has an additional useful property that the natural logarithm of the magnitude of the frequency response (the "gain" measured in nepers, which is proportional to dB) is related to the phase angle of the frequency response (measured in radians) by the Hilbert transform. That is, in the continuous-time case, let

be the complex frequency response of system . Then, only for a minimum-phase system, the phase response of  is related to the gain by

where  denotes the Hilbert transform, and, inversely,

Stated more compactly, let

where  and  are real functions of a real variable. Then

and

The Hilbert transform operator is defined to be

An equivalent corresponding relationship is also true for discrete-time minimum-phase systems.

Minimum phase in the time domain

For all causal and stable systems that have the same magnitude response, the minimum-phase system has its energy concentrated near the start of the impulse response. i.e., it minimizes the following function, which we can think of as the delay of energy in the impulse response:

Minimum phase as minimum group delay

For all causal and stable systems that have the same magnitude response, the minimum phase system has the minimum group delay. The following proof illustrates this idea of minimum group delay.

Suppose we consider one zero  of the transfer function . Let's place this zero  inside the unit circle () and see how the group delay is affected.

Since the zero  contributes the factor  to the transfer function, the phase contributed by this term is the following.

 contributes the following to the group delay.

The denominator and  are invariant to reflecting the zero  outside of the unit circle, i.e., replacing  with . However, by reflecting  outside of the unit circle, we increase the magnitude of  in the numerator. Thus, having  inside the unit circle minimizes the group delay contributed by the factor . We can extend this result to the general case of more than one zero since the phase of the multiplicative factors of the form  is additive. I.e., for a transfer function with  zeros,

So, a minimum phase system with all zeros inside the unit circle minimizes the group delay since the group delay of each individual zero is minimized.

Non-minimum phase

Systems that are causal and stable whose inverses are causal and unstable are known as non-minimum-phase systems. A given non-minimum phase system will have a greater phase contribution than the minimum-phase system with the equivalent magnitude response.

Maximum phase

A maximum-phase system is the opposite of a minimum phase system. A causal and stable LTI system is a maximum-phase system if its inverse is causal and unstable. That is,
 The zeros of the discrete-time system are outside the unit circle.
 The zeros of the continuous-time system are in the right-hand side of the complex plane.
Such a system is called a maximum-phase system because it has the maximum group delay of the set of systems that have the same magnitude response. In this set of equal-magnitude-response systems, the maximum phase system will have maximum energy delay.

For example, the two continuous-time LTI systems described by the transfer functions

have equivalent magnitude responses; however, the second system has a much larger contribution to the phase shift. Hence, in this set, the second system is the maximum-phase system and the first system is the minimum-phase system. These systems are also famously known as nonminimum-phase systems that raise many stability concerns in control. One recent solution to these systems is moving the RHP zeros to the LHP using the PFCD method.

Mixed phase

A mixed-phase system has some of its zeros inside the unit circle and has others outside the unit circle. Thus, its group delay is neither minimum or maximum but somewhere between the group delay of the minimum and maximum phase equivalent system.

For example, the continuous-time LTI system described by transfer function

is stable and causal; however, it has zeros on both the left- and right-hand sides of the complex plane. Hence, it is a mixed-phase system. To control the transfer functions that include these systems some methods such as internal model controller (IMC), generalized Smith's predictor (GSP) and parallel feedforward control with derivative (PFCD) are proposed.

Linear phase

A linear-phase system has constant group delay. Non-trivial linear phase or nearly linear phase systems are also mixed phase.

See also
 All-pass filter A special non-minimum-phase case.
 Kramers–Kronig relation Minimum phase system in physics

References

Further reading

Dimitris G. Manolakis, Vinay K. Ingle, Stephen M. Kogon : Statistical and Adaptive Signal Processing, pp. 54–56, McGraw-Hill,
Boaz Porat : A Course in Digital Signal Processing, pp. 261–263, John Wiley and Sons,

Digital signal processing
Control theory

Minimum phase


Vojvođanska liga je bila liga trećeg stupnja nogometnog prvenstva Jugoslavije u sezoni 1983./84.  Sudjelovalo je 18 klubova, a prvak je bila "Crvenka".

Ljestvica

Rezultatska križaljka

 Izvori:

Unutrašnje poveznice

Vanjske poveznice

Izvori
 Slaven Zambata i dr: Nogomet 84, Zagreb, 1984, UDK: 796.332"1984", str. 38-39
 reocities.com - FK Kabel Novi Sad, Vojvođanska liga 1983./84., pristupljeno 21. listopada 2017. (neaktivna poveznica)
 fsgzrenjanin.com, Period 1983. – 1988., pristupljeno 21. listopada 2017.

1983-84 1
VOJ 1
1983-84 1 VOJ 1
1983-84

Vojvođanska nogometna liga 1983./84.


دائرة حاسي مماش إحدى دوائر الجزائر التابعة لولاية مستغانم. عاصمتها هي حاسي مماش و تضم بلديات حاسي مماش و ستيدية · مزغران.
.

قائمة الهياكل الشبانية في الدائرة

 دار الشباب مزغران
 بيت الشباب لاكريك
 مخيم الشباب اوريعه
 دار الشباب حاسي ماماش
 م.رج. حاسي ماماش
 دار الشباب استيديا
 بيت الشباب استيدية
 م.ر.ج استيدية

حاسي مماش

دائرة حاسي مماش


සිංගප්පූරුව යටත්වීම ලෙසින්ද හැඳින්වෙන, සිංගප්පූරු සටන,  දෙවන ලෝක යුද්ධයෙහිදී,  අග්නි දිග ආසියානු යුද්ධ පෙරමුණ තුලදී ඇවිලුනේ,  මිත්‍ර පාක්ෂික බල කඳවුරක්වූ සිංගප්පූරුව,  ජපාන අධිරාජ්‍යය විසින් ආක්‍රමණය කිරීමත් හා සමගමය.

සිංගප්පූරු සටන


Breel Donald Embolo, (fæddur 14. febrúar 1997 í Yaoundé í Kamerún ) er svissneskur knattspyrnumaður af kamerúnskum uppruna sem spilar með Borussia Mönchengladbach í þýsku úrvalsdeildinni og svissneska landsliðinu.

Heimildir
https://www.fourfourtwo.com/features/how-breel-embolo-became-one-europes-hottest-prospects-wont-join-man-united
https://int.soccerway.com/players/breel-donald-embolo/314474/
https://www.bbc.com/sport/football/30484330

Svissneskir knattspyrnumenn

Breel Embolo


Sounding the Seventh Trumpet este albumul de debut al trupei americane de heavy metal, Avenged Sevenfold. Albumul a fost lansat la data de 31 ianuarie 2001 de către casa de discuri Good Life Recordings  și re-lansat de Hopeless Records la 19 martie 2002.

Lista cântecelor

Albume din 2001

Sounding the Seventh Trumpet


Rewa (en hindi: रीवा ) es una localidad de la India, centro administrativo del distrito de Rewa en el estado de Madhya Pradesh.

Geografía
Se encuentra a una altitud de 308  a 513 km de la capital estatal, Bhopal, en la zona horaria UTC +5:30.

Demografía
Según estimación 2010 contaba con una población de 243 099 habitantes.

Referencias

Enlaces externos

Localidades de Madhya Pradesh

Rewa (Madhya Pradesh)