Spoleto Festival USA in Charleston, South Carolina, is one of America's major performing arts festivals. It was founded in 1977  by Pulitzer Prize-winning composer Gian Carlo Menotti, who sought to establish a counterpart to the Festival dei Due Mondi (The Festival of Two Worlds) in Spoleto, Italy.

When Italian organizers planned an American festival, they searched for a city that would offer the charm of Spoleto, Italy, and also its wealth of theaters, churches, and other performance spaces. Charleston was selected as an ideal location, with Menotti saying of Charleston:
It's intimate, so you can walk from one theatre to the next. It has Old World charm in architecture and gardens. Yet it's a community big enough to support the large number of visitors to the festival.

The annual 17-day late-spring event showcases both established and emerging artists in more than 150 performances of opera, dance, theater, classical music, and jazz.

History of the Charleston festival

Beginnings
The festival experienced financial problems from its outset which produced a quick turnover in leadership. On September 27, 1976, Theodore "Ted" Stern, the president of the College of Charleston at that time, was named as the new chairman of the Charleston Coordinating Committee after the departure of Hugh Lane. Personality disputes also arose involving Menotti. Menotti, who had served as the artistic director for the festival since its founding, claimed in 1991 that he was not interested in renewing his three-year contract when it ended in 1992 over artistic differences. The board did not officially accept his resignation immediately, but Menotti stood by his intentions, blaming artistic differences with the board and lack of personal control: "I no longer feel it is my festival, and this has been my life for 15 years. I feel a bit lonely among them. I'm treated like a clerk."

Most significantly, Menotti had a poor relationship with the festival's general manager, Nigel Redden, who challenged programming decisions, expense accounts for Menotti, and administrative decisions by Menotti. Two camps developed on the board, splitting support between those backing Redden and those who supported Menotti (including Charleston Mayor Joseph P. Riley Jr.). Mayor Riley supported Menotti so strongly that he threatened to withdraw city support for the festival if Menotti were pushed out. Eventually, in May 1991, Menotti issued an ultimatum that either Redden and his supporters resign or Menotti would. In August 1991, Redden resigned, as did 19 of the 46 board members the next month.

The tumult affected the scope of the festival the following year; the budget for 1992's festival was $4.6 million, down about $1 million from 1991, and covering about 20 percent fewer presentations (103 in 1992 compared with over 120 in 1991). In 1990 and 1991, the festival had raised about 44% of its budget (about $2.4 million) from private donations, but in 1992, the festival raised only $1.2 million from such donations, about 33% of its $3.6 million budget that year.

By 1993, personal conflicts reached a breaking point, with Menotti and the board of the Charleston festival arguing over those in charge of the festival, its artistic direction, and financing. Menotti, who had threatened the end the festival in Charleston left the festival in 1993; the local board, however, owned the rights to the name of the festival and pledged to continue it without Menotti. Milton Rhodes was appointed the general manager in November 1993, and he immediately set about righting the finances, including negotiating the cancellation of about $400,000 in debt and securing a loan from South Carolina to cover another $600,000 of debt. Still, the financial difficulties continued, and the 1995 festival lost an additional $900,000.

In July 1995, Redden was recruited to return to the festival on an interim basis to help it overcome a debt of more than $1,000,000. The 1995 festival went over budget by 20%, and its full-time staff was cut in half. During his first tenure with the festival, Redden had been successful in repairing the festival's flagging finances and left the festival having gone from a $500,000 deficit to a surplus of $1.4 million. Upon his return in 1996, Redden was again successful in turning the finances of the festival around, quickly raising $1.6 million and cutting debt in half.

New Leadership
In September 2020, Nigel Redden announced his retirement from the festival, after 35 years of involvement with Spoleto. In July 2021, the festival announced Mena Mark Hanna as its new General Director. Hanna is the first person of color to lead the festival, and the fourth general director in the festival's history. Hanna previously served as the founding dean of the Barenboim-Said Akademie in Berlin.

The Festival's mission and programming philosophy

The Festival's mission is to present programs of the highest artistic caliber while maintaining a dedication to young artists, a commitment to all forms of the performing arts, a passion for contemporary innovation, and an enthusiasm for providing unusual performance opportunities for established artists. One of the Festival's tenets is to provide young artists the opportunity to work with veteran directors, designers and performers. World-renowned artists who performed at Spoleto Festival USA early in their careers include Renée Fleming, Emanuel Ax, Joshua Bell, Jean-Yves Thibaudet and Yo-Yo Ma.

Each year, the Festival produces its own operas, which are often rarely performed masterpieces by well-known composers or traditional works presented in new ways.  It also presents theater, dance and music programs ranging from classical to jazz, bluegrass, soul and blues. Since its inception, the Festival has presented over 200 international and U.S. premieres, notably Creve Coeur by Tennessee Williams and The American Clock by Arthur Miller. Other premieres have included Monkey: Journey to the West by Chen Shi-Zheng, Damon Albarn, and Jamie Hewlett; Peter and Wendy by Lee Breuer; The American Clock by Arthur Miller; The Mechanical Organ by the Nikolais Dance Theatre; Miracolo d'Amore by Martha Clarke; Empty Places by Laurie Anderson; Hydrogen Jukebox by Philip Glass and Allen Ginsberg; Praise House by Urban Bush Women; Three Tales by Steve Reich and Beryl Korot; and Tenebrae by Osvaldo Golijov

Piccolo Spoleto
The official companion festival to Spoleto Festival USA, is operated by the City of Charleston Office of Cultural Affairs. After two years of mini-festivals, Piccolo Spoleto was created as an official part of the overall Spoleto program in 1979. Whereas Spoleto Festival USA features artists and performers of national and international renown, Piccolo Spoleto highlights outstanding local and regional artists with several hundred performances throughout the city. Piccolo Spoleto is "the perfect complement to the international scope of its parent festival and its 700 events in 17 days transform Charleston into an exhilarating celebration of performing, literary and visual arts." Piccolo Spoleto concludes the day before the main festival with a free concert in Hampton Park. Except for 2001 (when they were held on Daniel Island), the closing ceremonies have been held at Hampton Park since 1984 when the event coincided with the reopening of the refurbished park.

Spoleto Festival USA Orchestra
Each year members of the Festival Orchestra are selected by nationwide auditions to form the Festival's resident ensemble. The orchestra works with the Resident Conductor and Director of Orchestral Activities, John Kennedy, as well as with guest conductors in opera, symphonic, choral, chamber, and contemporary music performances. Over the years, the Festival Orchestra has proved to be an opportunity for young musicians to gain extensive performance experience. Alumni of the Spoleto orchestra can be found in almost every professional orchestra in the United States and many abroad.

References
Notes

External links

Spoleto Festival USA website
Piccolo Spoleto website
Charleston Convention and Visitors Bureau website
Festival dei Due Mondi, Spoleto, Italy, website

Opera festivals
Music festivals in South Carolina
Tourist attractions in Charleston, South Carolina
1977 establishments in South Carolina
Music festivals established in 1977

Spoleto Festival USA


La Fidonie des Pyrénées (Crocota peletieraria) est une espèce de Lépidoptères de la famille des Geometridae et du genre Crocota, décrite par Philogène Auguste Joseph Duponchel en 1830.

Répartition
Comme son nom l'indique, l'aire de répartition de cette espèce est limitée à la chaîne montagneuse des Pyrénées où elle s'observe à partir de 1200 mètres d'altitude. Certaines observations faites dans la Cordillère Cantabrique laissent à penser que l'espèce est présente dans l'ensemble de la bande Cantabrique-Pyrénées.

Description

 Imago :  Facilement reconnaissable à sa couleur uniforme qui est gris foncé chez les mâles et blanc cassée chez les femelles. La femelle est plus petite que le mâle.
Chrysalide : La chrysalide est d'un brun rougeâtre, le cocon est formé à partir de débris de feuilles mortes et de soie.
Larve : Juste après l'éclosion la chenille a le corps de couleur grise, plus sombre dans la partie antérieure, avec une tête jaunâtre tirant sur le rouge. Au cours de ses différentes mues la chenille la couleur grise du corps va s'assombrir et sera traversé par des bandes de couleurs brunes.
 Œuf : De forme ovale avec des arêtes émoussées et arrondies, la section médiane et horizontale forme un triangle curviligne. La surface est lisse et luisante de couleur jaunâtre qui tend vers le rougeâtre à l'approche de l'éclosion qui a lieu douzaine de jours après la ponte.

Biologie
La Fidonie des Pyrénées se retrouve dans les pâturages et prairies humides d'altitude. La chenille se nourrit sur diverses plantes basses, elle a été élevée avec de l'Oseille, de l'Achillée millefeuille, du Plantain et diverses Fabaceae.

Cette espèce hiberne sous forme de chenille.

Notes et références

Geometridae

Fidonie des Pyrénées


8151 Andranada este un asteroid din centura principală de asteroizi.

Descriere
8151 Andranada este un asteroid din centura principală de asteroizi. A fost descoperit pe  la Observatorul de Astrofizică din Crimeea de Liudmila Juravliova. El prezintă o orbită caracterizată de o semiaxă mare de 2,25 ua, o excentricitate de 0,16 și o înclinație de 4,2° în raport cu ecliptica.

Vezi și
 Lista planetelor minore: 8001-9000
 Centura de asteroizi

Referințe

Obiecte astronomice descoperite în 1986
Centura de asteroizi

8151 Andranada


රෝ ලෙස සාමාන්‍ය ව්‍යවහාරයේ හැඳින්වෙන පර්යේෂණ සහ සංස්ලේෂණ ඒකකය ඉන්දියාවේ ප්‍රධානතම විදේශ බුද්ධි නියෝජිතායතනය වේ.

ත්‍රස්තවාදය - ශ්‍රී ලංකා

රෝ


Aarti Mann (* 3. März 1978 in Connecticut als Aarti Majmudar Mankad) ist eine US-amerikanische Schauspielerin, die im deutschen Sprachraum vor allem für ihre Rolle der Priya Koothrappali in der US-Sitcom The Big Bang Theory bekannt ist.

Leben
Manns Geburtsname lautet Majmudar. Geboren in Connecticut zog sie als Kind nach Pittsburgh, später nach Fox Chapel in Pennsylvania, wo ihre Eltern, beide von Indien in die USA immigrierte Ärzte, und drei Geschwister leben. Sie schloss die Shady Side Academy in Fox Chapel ab und studierte Film mit den Schwerpunkten Regie und Drehbuch an der New York University. Mitte der 2000er-Jahre begann Aarti Mann mit dem Schauspiel, vorerst verkörperte sie kleinere Rollen und wirkte in Werbespots mit. Sie verwendet sowohl ihren Geburtsnamen Majmudar, als auch ihren Künstlernamen Mann. Gegenwärtig lebt sie mit ihrem Ehemann in Los Angeles.

Filmografie (Auswahl)
 2008: Quarterlife (Folge 1x06)
 2009: Heroes (Folge 3x16)
 2010: Schatten der Leidenschaft (The Young and the Restless, Seifenoper)
 2010–2011: The Big Bang Theory (12 Folgen)
 2012: Leverage (Folge 5x08)
 2013: Suits (Folge 2x11)
 2017: Grey's Anatomy (Folge 13x22)
 2018: Sharon 1.2.3.
 2020: Noch nie in meinem Leben … (Never Have I Ever)
 2022: The Recruit (8 Folgen)
 2022: The Good Doctor (Folge 6x08)

Weblinks

Einzelnachweise

Filmschauspieler
US-Amerikaner
Geboren 1978
Frau

Aarti Mann


The music of the Canadian Prairies includes the music of the Prairie Provinces of Manitoba, Saskatchewan and Alberta.

The city of Winnipeg, Manitoba, is considered a musical center of this region, having produced artists like Neil Young, The Guess Who, Bachman–Turner Overdrive, Crash Test Dummies, and many others. Country music is also popular in all three provinces. The Western Canadian Music Awards have been created to showcase artists from these provinces (along with British Columbia, Yukon Territory, and Northwest Territories).

Popular music

Singer-songwriters from the region include Bob Nolan, Daniel Lavoie, Jann Arden, Ruth B., Tom Cochrane, Burton Cummings, Mac DeMarco, Feist, Carolyn Dawn Johnson, Chantal Kreviazuk, Connie Kaldor, k.d. lang, Tate McRae, Joni Mitchell, Tegan and Sara, Ian Tyson, William Prince, Fred Penner, Colter Wall, and Neil Young.

Rock groups include The Guess Who, Bachman Turner Overdrive, The Stampeders, Loverboy, Nickelback, Crash Test Dummies, The Sheepdogs, The Watchmen, The Weakerthans, and Wide Mouth Mason.

Classical music

Active orchestras include the Calgary Philharmonic Orchestra, Edmonton Symphony Orchestra, Manitoba Chamber Orchestra, Red Deer Symphony, Regina Symphony Orchestra, Saskatoon Symphony Orchestra, Saskatoon Youth Orchestra, and Winnipeg Symphony Orchestra. The CBC Winnipeg Orchestra was active from 1947 until 1984. The region is also home to opera and ballet companies including the notable Royal Winnipeg Ballet, Canada's oldest.

Jazz

Canada's first jazz concert was in 1914 at the Pantages Playhouse Theatre in Winnipeg. Notable jazz musicians from the Prairie provinces include Manitoba's Fraser MacPherson, Lenny Breau and Ed Bickert and Alberta's Eleanor Collins.

Folk and regional music

The Rough Guide to World Music notes that in the Prairie Provinces, "no Ukrainian wedding band is complete without a tsymbaly, and a small local recording industry there continues to produce cassettes of hybrid troista-country bands" (emphasis in original). Ukrainian influences on the music can be seen in modern English-language polka numbers like "Giants of the Prairies" by the Kubasonics.

Folk performers include Oscar Brand, Don Freed, Hart-Rouge, Andrea Menard, and The Wailin' Jennys.

Notes

Music

Music of Canada's Prairie Provinces


Van Biesbroeck ist ein kleiner Einschlagkrater auf der nordwestlichen Mondvorderseite, am südlichen Rand des Kraters Krieger, diesen teilweise überdeckend.

Der Krater wurde 1976 von der IAU nach dem belgisch-amerikanischen Astronomen George Van Biesbroeck offiziell benannt.

Weblinks

 Van Biesbroeck auf The-Moon Wiki

Einzelnachweise

Einschlagkrater (Mond)

Van Biesbroeck (Mondkrater)


In computer science, a state space is a discrete space representing the set of all possible configurations of a "system". It is a useful abstraction for reasoning about the behavior of a given system and is widely used in the fields of artificial intelligence and game theory.

For instance, the toy problem Vacuum World has a discrete finite state space in which there are a limited set of configurations that the vacuum and dirt can be in. A "counter" system, where states are the natural numbers starting at 1 and are incremented over time has an infinite discrete state space. The angular position of an undamped pendulum is a continuous (and therefore infinite) state space.

Definition
State spaces are useful in computer science as a simple model of machines. Formally, a state space can be defined as a tuple [N, A, S, G] where:
 N is a set of states
 A is a set of arcs connecting the states
 S is a nonempty subset of N that contains start states
 G is a nonempty subset of N that contains the goal states.

Properties

A state space has some common properties:
 complexity, where branching factor is important
 structure of the space, see also graph theory:
 directionality of arcs
 tree
 rooted graph
For example, the Vacuum World has a branching factor of 4, as the vacuum cleaner can end up in 1 of 4 adjacent squares after moving (assuming it cannot stay in the same square nor move diagonally). The arcs of Vacuum World are bidirectional, since any square can be reached from any adjacent square, and the state space is not a tree since it is possible to enter a loop by moving between any 4 adjacent squares.

State spaces can be either infinite or finite, and discrete or continuous.

Size
The size of the state space for a given system is the number of possible configurations of the space.

Finite
If the size of the state space is finite, calculating the size of the state space is a combinatorial problem. For example, in the Eight queens puzzle, the state space can be calculated by counting all possible ways to place 8 pieces on an 8x8 chessboard. This is the same as choosing 8 positions without replacement from a set of 64, or

This is significantly greater than the number of legal configurations of the queens, 92. In many games the effective state space is small compared to all reachable/legal states. This property is also observed in Chess, where the effective state space is the set of positions that can be reached by game-legal moves.  This is far smaller than the set of positions that can be achieved by placing combinations of the available chess pieces directly on the board.

Infinite
All continuous state spaces can be described by a corresponding continuous function and are therefore infinite. Discrete state spaces can also have (countably) infinite size, such as the state space of the time-dependent "counter" system, similar to the system in queueing theory defining the number of customers in a line, which would have state space {0, 1, 2, 3, ...}.

Exploration

Exploring a state space is the process of enumerating possible states in search of a goal state. The state space of Pacman, for example, contains a goal state whenever all food pellets have been eaten, and is explored by moving Pacman around the board.

Search States
A search state is a compressed representation of a world state in a state space, and is used for exploration. Search states are used because a state space often encodes more information than is necessary to explore the space. Compressing each world state to only information needed for exploration improves efficiency by reducing the number of states in the search. For example, a state in the Pacman space includes information about the direction Pacman is facing (up, down, left, or right). Since it does not cost anything to change directions in Pacman, search states for Pacman would not include this information and reduce the size of the search space by a factor of 4, one for each direction Pacman could be facing.

Methods
Standard search algorithms are effective in exploring discrete state spaces. The following algorithms exhibit both completeness and optimality in searching a state space.
 Breadth-First Search
 A* Search
 Uniform Cost Search

These methods do not extend naturally to exploring continuous state spaces. Exploring a continuous state space in search of a given goal state is equivalent to optimizing an arbitrary continuous function which is not always possible, see mathematical optimization.

See also

 Phase space for information about phase state (like continuous state space) in physics and mathematics.
 Probability space for information about state space in probability.
 Game complexity theory, which relies on the state space of game outcomes
 Cognitive Model#Dynamical systems for information about state space with a dynamical systems model of cognition.
 State space planning
 State (computer science)
 Artificial intelligence
 Dynamical systems
 Glossary of artificial intelligence
 Machine learning
 Mathematical optimization
 Multi-agent system
 Game theory
 Combinatorics

References

Models of computation
Dynamical systems
Reconfiguration

State space (computer science)


Banka (en hindi: बाँका ) es una ciudad de la India, centro administrativo del distrito de Banka, en el estado de Bihar.

Geografía
Se encuentra a una altitud de 84  a 282 km de la capital estatal, Patna, en la zona horaria UTC +5:30.

Demografía
Según estimación 2011 contaba con 40 825 casas y 217.301 habitantes, de los cuales 113.925 son hombres y 103.376 son mujeres. La población de niños entre 0 y 6 años es de 39.470, lo que representa el 18,16% del total. Banka tiene una tasa de alfabetización del 50,16%, inferior a la media nacional del 69,30%; el 58,18% de hombres y el 41,32% de mujeres están alfabetizadas.

Referencias

Enlaces externos

Localidades de Bihar

Banka


Zgrada na Tomislavovom trgu 7, građevina u mjestu i gradu Samobor, zaštićeno kulturno dobro.

Opis
Stambeno - poslovna građevina na Trgu kralja Tomislava 7 u središtu Samobora sagrađena je u prvoj polovici 19. stoljeća. To je jednokatna ugrađena građevina tlocrtno u obliku slova L pokrivena dvostrešnim krovištem. Glavno pročelje prati zavojitu liniju Trga te je jugoistočni dio pročelja blago istaknut u odnosu na njegov jugozapadni dio. U središnjoj osi nalazi se veža flankirana po jednim lokalom. Reprezentativne prostorije kata orijentirane su prema Trgu, a pomoćne prostorije prema dvorištu. Pripadajući gospodarski objekt adaptiran je i prenamijenjen u restoran "Samoborska klet". Lokali imaju češki, a veža bačvasti svod, dok su u restoranu djelomično sačuvani drveni grednici ožbukanog podgleda.

Zaštita
Pod oznakom RZG-0642-1974. zaveden je kao nepokretno kulturno dobro - pojedinačno, pravna statusa zaštićena kulturnog dobra, klasificirano kao "profalna graditeljska baština".

Izvori

Zaštićene stambeno-poslovne građevine u Zagrebačkoj županiji
Građevine u Samoboru

Zgrada, Tomislavov trg 7 (Samobor)


Las elecciones generales en Puerto Rico para el cuatrenio de 1973 al 1977 se realizaron el 7 de noviembre de 1972. El abogado Rafael Hernández Colón, presidente y candidato del Partido Popular Democrático, resultó elegido al cargo de Gobernador de Puerto Rico. Éstas fueron las primeras elecciones en el país en donde votaron los mayores de 18 años de edad, luego de aprobada la enmienda constitucional a esos efectos. El Partido Popular Democrático también obtuvo el cargo de Comisionado Residente a la Cámara de Representantes de los Estados Unidos.

Situación política general
El cuatrienio de 1968 al 1972 da paso al sistema de bipartidista. El Partido Popular Democrático entra por primera vez a un año electoral como partido de oposición.  Desde las elecciones generales de 1944, los populares (como son llamados los puertorriqueños afiliados a este partido) mantuvieron prácticamente el control absoluto del gobierno de la isla. Durante los 24 años de hegemonía, Puerto Rico vio, primero, como presidente del Senado de Puerto Rico y, luego, como primer gobernador democráticamente electo, a Luis Muñoz Marín al frente del aparato gubernamental y líder máximo del país. En las elecciones generales de 1964, el gobernador Muñoz Marín decide no aspirar para un quinto término a la Gobernación de Puerto Rico y propone al entonces Secretario de Estado Roberto Sánchez Vilella como candidato a la Gobernación. El deseo de Muñoz de ser sustituido por su elegido es cumplido cuando Sánchez Vilella es electo.

Posteriormente el Partido Popular Democrático, enfrenta diferencias entre  el Gobernador Sánchez Vilella y la vieja guardia del Partido (en especial, el exgobernador Muñoz Marín) esto provocó dificultad para gobernar a Sánchez Vilella.  Las diferencias internas en el Partido provocaban una división tan profunda que culmina en negársele a Sánchez Vilella una segunda postulación al puesto de Gobernador por el Partido Popular Democrático. Ante estos acontecimientos, el Gobernador Sánchez Vilella se desafilia del partido y se une como candidato a reelección bajo un partido fundado por el mismo con el nombre de Partido del Pueblo.

Ante la división en las filas del PPD, un nuevo partido político, el Partido Nuevo Progresista (PNP), que nace de otra división en el antiguo Partido Estadista Republicano (PER), surge victorioso en las urnas. Por tanto, el resultado final de las elecciones de 1968 trae como Gobernador de Puerto Rico a Luis A. Ferré, fundador del PNP y a Jorge L. Córdova Díaz como Comisionado Residente en Washington D. C.. El PNP también logra una mayoría en la Cámara de Representantes logrando elegir a Ángel Viera Martínez como Presidente de la misma.

El Partido Popular Democrático logra retener el control del Senado logrando elegir a Rafael Hernández Colón.  También entra al Senado por Acumulación, el exgobernador Luis Muñoz Marín.   Luego, en el 1970, el exgobernador renuncia a su escaño y es sustituido por Miguel Hernández Agosto.

Finalmente, mediante la celebración de referéndums locales, el pueblo de Puerto Rico ve el nacimiento de dos nuevos municipios. En conformidad con los resultados de estos referéndums, la Asamblea Legislativa segrega los barrios de Canóvanas y Florida de los Municipios de Loíza y Barceloneta, respectivamente, y son constituidos como municipios independientes en el 1971. Así, el número de alcaldías en disputa aumenta a 78 en comparación a la elección del 1968 que eran 76.

Resultados

Gobernador

(Los municipios que fueron ganados por el PPD son identificados en el mapa con el color rojo, mientras los ganados por el PNP son identificados en el mapa con el color azul

Senado

Tabla I - Total de Senadores Electos por Partido Político y Cambio con las Elecciones Generales de 1968

Tabla II - Senado de Puerto Rico - Total de Senadores Electos por Distrito Senatorial y Partido Político durante las Elecciones Generales del 7 de noviembre de 1972

Tabla III - Senado de Puerto Rico - Total de Senadores Electos por Acumulación y Adición y Partido Político durante las Elecciones Generales del 7 de noviembre de 1972

Notas Explicatorias:

Nota 1 - Añadidos conforme a la ley de Minorías de la Constitución del Estado Libre Asociado de Puerto Rico

Cámara de Representantes

Tabla I - Total de Representantes Electos por Partido Político y Cambio con las Elecciones Generales de 1968

Tabla II - Cámara de Representantes de Puerto Rico - Total de Representantes Electos por Distritos, por Acumulación y Adición y Partido Partido Político durante las Elecciones Generales del 7 de noviembre de 1972 Notas Explicatorias:Nota 1 - Añadidos conforme a la ley de Minorías de la Constitución del Estado Libre Asociado de Puerto Rico

Alcaldías

(Nota:''' Las Alcaldías de los municipios ganados por el PPD son identificados en el mapa con el color rojo, mientras las ganadas por el PNP son identificados en el mapa con el color azul.)

Resumen del total alcaldías ganadas por partido político durante la elección del 7 de noviembre de 1972:

Véase también
Política de Puerto Rico

Referencias

Elecciones de Puerto Rico
Puerto Rico en 1972
Puerto Rico

Elecciones generales de Puerto Rico de 1972


Christian Kracht (født 29. december 1966 i Saanen) er en forfatter, manuskriptforfatter og journalist fra Schweiz. Hans debutværk var Faserland (1995).

Værker oversat til dansk
 1979 (tysk: 1979, 2001). Politisk Revy, 2004.
 Imperium (tysk: Imperium, 2012). Rosenkilde & Bahnhof, 2013.
 De døde (tysk: Die Toten, 2016). Gyldendal, 2018.
 Eurotrash (tysk: Eurotrash, 2021). Oversat fra tysk af Madame Nielsen. Gads Forlag, 2022. ISBN 978-87-12-06755-9

Andre værker
 Five Years (brevkorrespondance med David Woodard). Hannover: Wehrhahn Verlag, 2011.

Referencer

Eksterne henvisninger
 Christian Kracht

Romanforfattere fra Schweiz
Tysksprogede forfattere
Journalister fra Schweiz

Christian Kracht


Oleh Iouriyovytch Plotnytskyy (en ) est un joueur ukrainien de volley-ball né le  à Vinnytsia. Il joue réceptionneur-attaquant.

Son épouse est la volleyeuse ukrainienne Anna Stepaniuk. Le 9 juillet 2021 est né leur fils Sviatoslav.

Palmarès

Clubs
Coupe d'Ukraine:
  2015
Championnat d'Ukraine:
  2016, 2017
Challenge Cup:
  2019
Supercoupe d'Italie:
  2019, 2020
Championnat d'Italie:
  2021
Coupe d'Italie:
  2022

Équipe nationale
Championnat d'Europe masculin des moins de 21 ans:
  2016
Ligue européenne:
  2021

Distinctions individuelles
 2016: MVP et meilleur réceptionneur Championnat d'Europe masculin des moins de 21 ans

Liens externes

 profil LegaVolley
 profil U21.Men.2017.Volleyball.FIVB
 profil CEV
 profil CEV

Notes et références

Naissance en mai 1997
Naissance à Vinnytsia
Joueur ukrainien de volley-ball

Oleh Plotnytskyy


එන්යා (Enya) [Eithne Patricia Ní Bhraonáin, උපත 1961 මැයි 17, අයර්ලන්තයේ ඩොනෙගල් හි ග්වීඩෝර් හිදී] අයර්ලන්ත ජාතික ගායිකාවක් හා ගීත රචිකාවියකි. ඇය අයර්ලන්තයේ වැඩියෙන්ම අලෙවි වන ජනප්‍රියම ගීත ගායනා කරන තැනැත්තියයි. ඈ ග්‍රැමී සම්මාන හතරක් දිනා ඇති අතර ඇකඩමි සම්මාන සඳහාද තෝරාගෙන ඇත. ඇගේ සංගීත කන්ඩායමේ අනෙක් විශේෂතම පුද්ගලයන් වන්නේ සංගීත ඇල්බම නිශ්පාදනය කරන නිකී රයන් හා විවිධ භාෂා වලින් පද වැල් ලියන රෝමා රයන් ය.

ඇය නවදෙනෙක් වූ සහෝදර සහෝදරියන්ගෙන් යුත් පවුලේ සය වැනියාය (ඇයට සහෝදරයන් සතරදෙනෙක් හා සහෝදරියන් සතරදෙනෙක් සිටිති). ඇගේ ආච්චී සහ සීයාද අයර්ලන්තය පුරා සංදර්ශන පැවත්වූ සංගීත කලා කරුවෝය. ඔවුන්ගේ පවුලේ බොහෝ දෙනෙක් එක්ව 1968 දී An Clann As Dobhar නමින් සංගීත කන්ඩායමක් පිහිටවූහ, එය නැවත 1970 දී Clanned නමින් නම් කරගන්නා ලදී.

සම්මාන
 1993 ග්‍රැමී සම්මාන - හොඳම New Age ඇල්බමය (Shepherd Moons සඳහා)
 1997 ග්‍රැමී සම්මාන - හොඳම New Age ඇල්බමය (The Memory of Trees සඳහා)
 2002 ග්‍රැමී සම්මාන - හොඳම New Age ඇල්බමය (A Day Without Rain සඳහා)
 2007 ග්‍රැමී සම්මාන - හොඳම New Age ඇල්බමය (Amarantine සඳහා)

තවද, May It Be ගීතය 2002 දී හොඳම ගීතය ලෙස ඇකඩමි සම්මානය සඳහා යෝජනා කර තිබින.

References

තවද බලන්න

 Official website
 the Official Discography with Lyrics

ගායකයෝ
අපරදිග ගායකයෝ
1961 උපත්

එන්යා


Conrad IV de Bussnang, parfois orthographié Busnang, est un évêque de Strasbourg né en 1400 en Thurgovie, en Suisse, et mort à Rouffach, en Alsace, le . Élu évêque à la mort de Guillaume II de Diest en 1439, il est immédiatement contesté en raison de son origine étrangère et contraint de démissionner le .

Biographie
Conrad IV de Bussnang naît en 1400 dans le Thurgau, en Suisse. Il est issu par son père Conrad III des Bussnang, une famille de barons vassaux des Habsbourg, qui résident dans la région de Bussnang et Weinfelden depuis au moins le . Bien qu'il soit peut-être né dans le château familial de Bussnang, il n'y a pas ou peu résidé dans sa jeunesse, celui-ci étant détruit en 1404. Bien que modeste, la famille compte dans ses rangs plusieurs figures ecclésiastiques d'importance, occupant les fonctions d'abbé de Saint-Gall ou d'abbesse de Fraumünster.

Devenu chanoine du grand chapitre de la cathédrale de Strasbourg, Conrad de Bussnang se présente comme candidat à l'élection épiscopale après la mort de Guillaume de Diest en 1439. La majorité des autres chanoines votent pour lui, mais la minorité perdante, dirigée par le prévôt du chapitre, Jean d'Ochsenstein, conteste l'élection au motif que Conrad est un étranger. La contestation se fait plus vive dans les mois qui suivent, les Ochsenstein ralliant à leur cause d'autres seigneurs alsaciens. Conrad est cependant confirmé dans sa charge en  par le concile de Bâle. Malgré cette confirmation, l'opposition permanente à laquelle il fait face décourage rapidement Conrad, qui nomme Robert de Bavière évêque coadjuteur, puis démissionne en sa faveur le .

Ce départ est toutefois négocié et Conrad reçoit en échange  et le contrôle des biens épiscopaux situés dans l'Obermundat de Rouffach. Il s'installe alors au château d'Isenbourg, qu'il rénove, et administre pendant les trente années qui suivent la région, de manière sage à en croire les chroniqueurs, qui se montrent laudatifs à son égard. Il s'investit notamment beaucoup pour redresser l'économie locale après les saccages des Armagnacs de 1444 et cherche à mettre fin à certaines dérives au sein des ordres religieux. À ce titre il adresse en 1444 un ultimatum aux Franciscains de Rouffach, dont le couvent est alors devenu selon les chroniqueurs un lieu de débauche : soit ils reviennent au respect strict de la règle de leur ordre, soit ils doivent quitter les lieux. Les moines ayant refusé de se soumettre à la règle, il les fait chasser et attribue les bâtiments aux sœurs de Schauenbourg.

Conrad de Bussnang meurt le  et est inhumé dans la chapelle Saint-Jean-Baptiste de la cathédrale de Strasbourg. Il est ainsi le dernier représentant mâle des Bussnang et la famille s'éteint avec lui.

Notes et références

Voir aussi

Bibliographie
 .
 .
 .
 .

Articles connexes
 Liste des évêques puis des archevêques de Strasbourg
 Tombeau de Conrad de Bussnang

Liens externes

Évêque de Strasbourg
Naissance en 1400
Décès en 1471
Naissance en Suisse
Décès en Alsace

Conrad IV de Bussnang


Microtheciella, monotipski rod pravih mahovina smješten u vlastitu porodicu Microtheciellaceae, dio je reda Hypnales. Jedina je vrsta M. kerrii iz Tajlanda.

Izvori

Hypnales

Microtheciella


Mark Stephen Brown (Avarua - 28 de fevereiro de 1963) é um político cookiano e primeiro-ministro das Ilhas Cook . Ele já havia servido como vice-primeiro-ministro sob Henry Puna . Ele é membro do Partido das Ilhas Cook .

Vida pregressa
Nasceu em 1963 em Avarua em Rarotonga, e foi educado na Nikao Maori School, Nikao Side School, Tereora College e Gisborne Boys' High School na Nova Zelândia. Ele possui um Diploma em Gestão do Setor Público da Massey University na Nova Zelândia e um Mestrado em Administração de Empresas da University of the South Pacific . Ele trabalhou como funcionário público, inclusive como consultor de políticas para o Gabinete do Primeiro-Ministro e como chefe do Ministério da Agricultura, e como promotor imobiliário. Ele atuou como vice-presidente da Câmara de Comércio das Ilhas Cook e presidente da Cook Islands Touch Association.

Carreira política
Atualmente vice-presidente do CIP. Ele disputou sem sucesso o eleitorado de Takuvaine-Tutakimoa nas eleições de 2006, mas foi eleito nas eleições de 2010 .

Foi nomeado para o gabinete em dezembro de 2010 como ministro das Finanças. Foi reeleito nas eleições de 2014, e novamente em 2018. Após a eleição de 2018, ele foi nomeado vice-primeiro-ministro, substituindo Teariki Heather .

Em junho de 2020, o primeiro-ministro Henry Puna anunciou sua intenção de renunciar em setembro para concorrer ao cargo de secretário-geral do Fórum das Ilhas do Pacífico . Ele nomeou Brown como seu substituto. Em 1º de outubro, após a aposentadoria de Henry Puna, ele foi eleito primeiro-ministro. Ele manteve quase todas as pastas dele e de Puna em seu gabinete inicial, entregando apenas Educação e Turismo a outros ministros. Ele planeja realocar pastas importantes, como Finanças e Relações Exteriores, para outros ministros em 2021.

Em meados de dezembro de 2020, o primeiro-ministro Brown e sua contraparte da Nova Zelândia, Jacinda Ardern, anunciaram que uma bolha de viagens entre a Nova Zelândia e as Ilhas Cook seria estabelecida no próximo ano, facilitando viagens bidirecionais sem quarentena entre os dois países.

Uma remodelação do gabinete em 2 de junho de 2021 o viu distribuir metade de suas pastas para outros ministros.

Ele foi reeleito nas eleições de 2022 e renomeado como primeiro-ministro após garantir o apoio de dois independentes.

Referências

Primeiros-ministros das Ilhas Cook
Homens
Naturais de Avarua

Mark Brown (político)


Allgemeine Naturgeschichte (abreviado Allg. Naturgesch.) es un libro con descripciones botánicas que fue escrito por Lorenz Oken y editado en 1839 -1843 con el nombre de Allgemeine Naturgeschichte für alle Stände, 15 Bde.

Referencias

Enlaces externos
Descripción en IPNI

Libros de botánica de Alemania del siglo XIX
Libros de 1843

Allgemeine Naturgeschichte


Yaralı Yüz (İngilizce: Scarface); Brian DePalma'nın yönettiği, Al Pacino'nun başrol oynadığı 1983 yapımı suç ve drama filmidir. Aynı isimli 1932 yapımı Yaralı Yüz'ün serbest uyarlamasıdır. Senaryosu Oliver Stone tarafından yazılmıştır. 1980'li yıllarda Miami'de, Kübalı bir mülteci olan Tony Montana'nın (Al Pacino), suç dünyasında yükselişini ve açgözlülüğünü konu almaktadır.

Film, Türkiye'de 2 Aralık 1985'te yanlış bir tercümeyle Sicilyalı ismiyle vizyona girmiştir fakat Tony Montana Kübalıdır ve filmin Sicilya ve İtalyan mafyalarla hiçbir bağlantısı yoktur. Bu hata sonradan düzeltilmiştir.

Film, 1984 Altın Küre Ödüllerinde üç dalda aday gösterilmiştir. Al Pacino, Tony Montana rolüyle en iyi aktör dalında; Steven Bauer, Manny Ray rolüyle en iyi yardımcı aktör dalında ve Giorgio Moroder en iyi müzik dalında aday gösterilmiştir fakat hiçbiri ödül kazanamamıştır.

Film IMDb'de dünyanın gelmiş geçmiş en iyi 250 filmi arasında 112. sırada yer almaktadır.

Konusu

Fidel Castro'nun "devrimimizin ruhunu benimsemeye niyetleri yok" dediği ve "Onları istemiyoruz!" diye haykırdığı binlerce Kübalı rejim muhalifine Amerika Birleşik Devletleri'ne gitme izni verilir. Göç eden 120 bin Kübalı arasında adi suçlular ve akıl hastaları da vardır. Bu adi suçlulardan biri olan Tony Montana (Al Pacino) askerlik arkadaşı Manny Ribera'yla (Steven Bauer) beraber Miami'ye gelir. ABD'ye gelmesinden sonra göçmenlik ofisinde sorgulanır. Kendisini siyasi sığınmacı olarak tanıtmasına rağmen çok geçmeden bir adi suçlu olduğu anlaşılır ve arkadaşıyla beraber çalışma ve oturma izni alamayan diğer Kübalı göçmenlerin tutulduğu Freedomtown'a gönderilir.

Montana Freedomtown'dayken arkadaşlarıyla beraber, çok önceden ABD'ye kaçmış zengin bir Kübalı olan Frank Lopez'in sağlayacağı çalışma izni karşılığında Fidel Castro tarafından Kübadan kovulmuş olan ve Lopez'in kardeşini işkenceyle öldüren eski istihbarat görevlisi Emilio Rebenga'yı öldürmekle görevlendirilir.Kısa süre sonra kampta çıkan bir isyan sırasında Rebenga'yı bıçaklayarak öldürür.

İstedikleri çalışma iznini alan Tony ve Manny Miami'deki bir büfede çalışmaya başlarlar. Bulaşıkçı olarak başladıkları yeni işten hiç de memnun olmayan ikili bir akşam Frank Lopez'in adamı olan Omar Suarez'le (F. Murray Abraham) buluşurlar. Onlara Rebenga işini de ayarlayan Suarez'in yeni teklifi Meksika'dan gelen kenevir'in yüklenmesidir. Tony'nin işi beğenmemesi üzerine Omar Suarez daha yüksek kazançlı ama tehlikeli bir iş önerir; birkaç gün sonra Miami'ye gelecek olan Kolombiyali kokain satıcılarıyla yapılacak alışveriş.

Birkaç gün sonra Tony ve Manny Freedomtown'da tanıştıkları Angel ve Chi Chi'yle, uyuşturucu satıcısı Kara Kurbağa lakablı Kolombiyalı Hector'la buluşmak üzere Miami Beach'deki küçük bir otele giderler. Gerçek niyeti Tony'nin parasını çalmak olan Hector onun gözleri önünde arkadaşı Angel'i elektrikli testereyle doğrar. Silahlı çatışmadan sonra Hector ve adamlarını öldüren Tony kokainlerle beraber kaçmayı başarır. Arkadaşı Angel'in hayatına mal olan bu başarıdan sonra Omar Suarez'e olan güvensizliği nedeniyle başarısını doğrudan büyük patron Frank Lopez'e sunar. Omar'a göre insani ilişkilerden daha çok anlayan Frank Lopez Tony Montana'daki ışığı keşfeder. Tony'deki cahil cesareti, sertlik ve yükselme hırsının kendi işine de yarayabileceğini düşünür. Tony, aynı gece tanışmalarını kutlamak üzere gittikleri ve Frank'in de müdavimi olduğu Babylon Kulübünde tanıştığı Frank'ın kızarkadaşı Elvira Hancock'a (Michelle Pfeiffer) ilgi duymaya başlar.

Aylar sonra Tony aralarının açık olduğu annesi ve kızkardeşini ziyaret eder. Annesi Tony'nin yaşam biçimine duyduğu hoşnutsuzluk nedeniyle hediyelerini geri çevirir ve onunla sert bir tartışmaya girer, ancak Tony'nin kızkardeşi Gina onun hayatından etkilenmiştir. Bir süre sonta Tony ve Omar Frank Lopez adına Bolivyalı uyuşturucu kralı Alejandro Sosayla yapılacak iş bağlantıları için bu ülkeye giderler.Görüşme sırasında Sosa'nın adamlarından biri Omar'ı polis muhbiri olarak tanır. Bunun üzerine Alejandro Sosa, Omar'ı öldürtür. Sosa, Tony'nin gerek Omarla girdiği laf dalaşları, gerek uyuşturucu dağıtımıyla ilgili yeni fikirleri ve gerekse de açık sözlülüğünden çok etkilenir ve Frank Lopez'in örgütüyle ilgili duyduğu derin şüpheye rağmen ona karşı büyük bir güven hisseder.

Tony Miami'ye döndükten sonra patronu Lopez'le ona sormadan yaptığı iş anlaşması ve Omar Suarez'in öldürülmesiyle ilgili tartışır. Tony, Frank ile olan iş ilişkisini bitirmesine rağmen Elvira'ya olan ilgisini kaybetmez. Tony, aynı gece gittiği Babylon Kulübünde Frank Lopez'le sıkı ilişkisi olan narkotik polisi Mel Bernstein tarafından Rebenga ve Hector cinayetleri ile olan bağlantıları nedeniyle üstü kapalı olarak tehdit edilir. Aynı mekanda kız kardeşi Gina'yı başka bir erkekle beraber gören Tony onu döver ve Manny'le evine yollar. Kısa süre sonra gece kulübünde Miami'deki uyuşturucu trafiğine hakim olmak isteyen Diaz Kardeşler sandığı iki kişinin saldırısına uğrar. Girdiği silahlı çatışmada iki elemanı da öldürmesine rağmen kolundan yaralanır; Tony daha sonra bu saldırının Frank Lopez tarafından yönlendirildiğinden şüphelenir.

Aynı gece Frank Lopez'le yapacağı görüşme sırasında adamlarından birine Lopez'in tuttuğu iki elemandan biri olarak aratır. Telefon görüşmesi sırasında Lopez'in renk vermemesiyle Lopez hakkında kesin karara varır. Tony Montana ayaklarına kapanarak yalvaran Lopez'e acımaz ve onu Manny'e öldürtür, aynı ortamda bulunan narkotik polisi Mel Bernstein'ı da vurur. Daha sonra Lopez'in evine gelen Tony gökyüzünde dolaşan reklam amaçlı zeplinin üzerinde yazan slogandan çok etkilenir; bu slogan aslında Tony'nin film boyunca esiri olduğu hırsını özetleyen The world is yours - Dünya Senindir.

Frank Lopez'in suç imparatorluğunun başına geçen Tony Elvira'yla da evlenir. Alejandro Sosa ile olan iş bağlantısıyla ABD'ye getirdiği kokainden aylık 10-15 milyon $ net gelir sağlamaktadır. Tony yeni taşındığı lüks malikanede Elvira'yla beraber yaşamaya başlar. Giderek paranoya belirtileri sergilemeye başlayarak evinin abartılı güvenlik ekipmanlarıyla donatır. Bu yeni hayatlarına adapte olmakta zorlanan Elvira ve Tony kokain bağımlısı olur.

Müşterisi olduğu bankanın kara parasını yıkamak için daha fazla komisyon istemesi üzerine Tony, aynı zamanda polis muhbiri olan yerel tefeci  Mel Seidenbaum'a gider. Polis tarafından suçüstü yapılan Tony Montana para aklama ve vergi kaçakçılığı suçlamalarından tutuklanır. Kefaletle serbest kalır. Bu olay yüzünden en büyük dağıtıcısını kaybetmek istemeyen Alejandro Sosa Tony'yi Bolivya'ya çağırır.

Sosa, Tony'den içinde kendisi ile Bolivyalı ve Amerikalı üst düzey yöneticilerinden olduğu uyuşturucu trafiğini ortaya çıkarmak için çalışan bir gazeteciyi ortadan kaldırmasını ister. Bunun karşılığında Tony ve Manny'nin daha önce işledikleri suçların yok sayılıp vergi kaçakçılığından alacağı hapis cezasının da kaldırılmasını önerir.

Tony Sosa'nın önemli adamlarından Alberto ile New York'a gider. Bir gece önceden gazetecinin arabasının altına bomba yerleştirirler. Amaçları gazeteciyi konuşma yapacağı Birleşmiş Milletler binası önünde öldürerek ses getirmektir. Ancak ertesi sabah gazeteci yanına eşini ve çocuklarını da alır. Bu Tony'nin hesapları arasında yoktur, kadını ve çocukları öldürmek istemeyen Tony, Alberto'yu uyarır. Fakat Alberto onun sözlerini dinlemeyince onu kafasından vurarak öldürür.

Tony, Miami'ye döner dönmez kardeşi Gina'yı aramaya başlar. Annesinden aldığı bilgiyle onu oturduğu yeni evde bulur. Tony eve geldiğinde Manny ile Gina'yı beraber görür. Bir anlık cinnet geçiren Tony en yakın arkadaşı Manny'i vurarak öldürür. Gina'yı da kendi evine götürür.

Bu arada Bolivya'daki ortağı Sosa kendisini afişe edecek gazeteciyi öldürmediği için çok kızar. Aynı sırada Sosa'nın onlarca adamı Tony Montana'nın evini sarar ve baskın düzenlerler. Sosa'nın adamları bahçedeki korumaları öldürerek yavaş yavaş Tony'yi kuşatırken, Manny'nin öldürülmesiyle kendini kaybeden Gina, Tony'yi öldürmeye çalışır ve onu sağ bacağından yaralar. Tam bu sırada binayı kuşatmış olan Sosa'nın adamlarından biri Tony'nin odasına girer ve Gina'yı vurur. Bütün elemanları öldürülmüş olan ve artık tek başına kalan Tony cepheneliğinden çıkardığı M16 ile Sosa'nın adamlarına karşı tek başına savaşır. Sosa'nın adamlarından onlarcasını öldüren Tony, en sonunda Sosa'nın en önemli ve sessiz suikastçisi olan The Skull'un arkadan gelip onu pompalı silahla vurmasıyla ölür ve "Dünya Senindir" yazılı heykelin olduğu havuzun içine düşer.

Oyuncu kadrosu
 Al Pacino - Tony Montana
 Steven Bauer - Manny Ray
 Michelle Pfeiffer - Elvira Hancock
 Mary Elizabeth Mastrantonio - Gina
 Robert Loggia - Frank Lopez
 Miriam Colon - Mama Montana
 F. Murray Abraham - Omar Suarez
 Paul Shenar - Alejandro Sosa
 Harris Yulin - Mel Bernstein
 Ángel Salazar - Chi Chi
 Arnaldo Santana - Ernie
 Pepe Serna - Angel Fernandez
 Michael P. Moran - Nick the Pig
 Al Israel - Hector

Kaynakça

Dış bağlantılar

 Beyazperde.com

1983 çıkışlı dramatik filmler
1980'lerde polisiye dram filmleri
1980'lerde İngilizce filmler
Amerika Birleşik Devletleri gangster filmleri
Amerika Birleşik Devletleri polisiye dram filmleri
Amerika Birleşik Devletleri yeniden yapım filmleri
Brian de Palma'nın yönettiği filmler
Oliver Stone'un senaryosunu yazdığı filmler
Giorgio Moroder'in müziğini yaptığı filmler
Universal Pictures filmleri
1980'de geçen filmler
1983'te geçen filmler
Konusu Bolivya'da geçen filmler
Konusu Florida'da geçen filmler
Konusu Miami'de geçen filmler
Konusu New York'ta geçen filmler
Florida'da çekilmiş filmler
Los Angeles'ta çekilmiş filmler
Miami'de çekilmiş filmler
New York'ta çekilmiş filmler
Amerika Birleşik Devletleri'nde göçmenlik ile ilgili filmler
Amerika Birleşik Devletleri'ndeki organize suçlar ile ilgili filmler
Disfonksiyonel aileler ile ilgili filmler
Kokain ile ilgili filmler
Uyuşturucu ticareti ile ilgili filmler

Yaralı Yüz (film, 1983)


Dysprosium(III)-oxid ist eine chemische Verbindung aus der Gruppe der Oxide.

Geschichte
Im Jahr 1878 wurden Erbiumerze entdeckt, die neben diesem auch Holmium- und Thulium(III)-oxid enthielten. Der französische Chemiker Paul Émile Lecoq de Boisbaudran konnte während der Arbeit mit Holmium(III)-oxid im Jahre 1886 in Paris noch Dysprosium(III)-oxid isolieren und entdeckte damit das Element Dysprosium.

Gewinnung und Darstellung
Dysprosium(III)-oxid kann durch Verbrennung von Dysprosium an Luft gewonnen werden.

Eigenschaften

Dysprosium(III)-oxid ist ein weißes, leicht hygroskopisches Pulver, das unlöslich in Wasser und stark magnetisch ist. Es besitzt eine kubische Kristallstruktur. Es reagiert mit Säuren unter Kationenbildung, welche ihrerseits in Wasser schwach sauer reagieren.

Verwendung
Dysprosium(III)-oxid wird für spezielle Zwecke in Glas, Leuchtstoffen, Lasern und Halogen-Metalldampflampen eingesetzt. Es wird weiterhin in Cermets für Kernreaktor-Steuerstäbe verwendet. Als Dotierungsmittel für Bariumtitanatoxid-Kondensatoren wird es für kleine Kondensatoren hoher Kapazität eingesetzt. Aufgrund seiner magnetischen Eigenschaften ist es für Motoren und Generatoren interessant.

Einzelnachweise

Dysprosiumverbindung
Oxid

Dysprosium(III)-oxid


Samba Riachâo es una película del año 2001.

Sinopsis
En este documental se recorre los caminos sinuosos de la vida de un artista popular negro, pobre y famoso. Hombre bueno de Garcia, barrio de Salvador, reducto de tradiciones populares, Riachão es una leyenda viva de la samba de las calles de la vieja Bahía. Es muy interesante verlo tocar su trombón imaginario buscando el tono ideal, como si conversara con Dios.

Premios
 34° Festival de Brasilia

Referencias

Samba Riachâo


Hacılar, Kayseri ilinin merkez ilçelerinden biridir.

Tarihçe
Hacılar köyünün kuran sülaleler buraya 15. yüzyılda Adana'nın Kozan ilçesinde Hacılar köyü ve civarından gelmiştir.

Hacılar halkı ilk defa 1411-1500 yılları arasında, ilçe sınırları içerisindeki Beğendik mahallesinin "Dört Kuyular" mevkiine yerleşmiş olup, daha sonra Kayseri yöresinde büyük etkinlik kuran Avşarların baskıları sonucu 1726 yılında yerleştikleri Dört Kuyular mevkiini terk ederek şu anda bulunulan yere yerleşmişlerdir.

İdari bakımdan önceleri Kayseri Merkez İlçeye, daha sonra ise Melikgazi ilçesine bağlı olan Hacılar, 18.05.1990 tarihli Resmî Gazete'de yayımlanan 3647 Sayılı Kanunla 09.09.1991 tarihi itibarı ile ilçe olmuştur.

Coğrafi yapı
İlçe, Kayseri ilinin güneyinde, Erciyes Dağı eteklerinde kurulmuştur. Kayseri'ye 11 km uzaklıkta olup, dutlarıyla ünlü Eğribucak Bağları'na yakındır. İlçenin merkez rakımı 1350 metredir. Erciyes Dağı'nın önemli bir bölümü ilçe sınırları içerisinde bulunmaktadır. İlçenin kuzey ve doğusunda Melikgazi, güneyinde Develi, batısında ise İncesu İlçesi bulunmaktadır. İlçe sınırları içerisinde Erciyes Dağı dahil olmak üzere irili ufaklı 15 civarında dağ bulunmaktadır.

İlçe arazisi, küçük ekim alanları ve bahçeleri dışında genellikle volkanik kaya ve tepelerden oluşmaktadır. Arazi yapı itibarıyla güneyden kuzeye, batıdan doğuya doğru eğimlidir. İklimi kışları soğuk ve yağışlı, yazları sıcak ve kuraktır.  Ancak doğa güzelliği, mesire yerleri, bağ ve bahçeleri ile gezilip görülmeye değer bir ilçedir. İlçenin 165 km² yüzölçümü bulunmaktadır. İlçe sınırları içerisinde kayda değer akarsu ve göl bulunmamaktadır.

Nüfus

Ekonomik yapı
Halk önceleri bağcılık, tarla ziraatı, hayvancılık ve el sanatları ile meşgul iken, günümüzde sanayi ve ticaret ön plana çıkmıştır. Bugün ilçede tarla bitkileri ve meyvecilik alanındaki faaliyetlerin ekonomik önemi kalmamıştır. Karpuzsekisi ve Hürmetçiçiftliği köylerinden her ikisinde de geniş meralar bulunup, büyükbaş hayvan yetiştiriciliği bakımından önemli potansiyele sahiptir. İlçede 3000 büyükbaş hayvan, 4000 kadar da küçükbaş hayvan mevcudu olup, 2 tavuk çiftliği faaliyetini sürdürmektedir.

Dokumacılık 1950'li yıllarda halkın en önde gelen geçim kaynağı durumundaydı. Evlerde ilkel bir şekilde dokunan bezler Kayseri'de ve civarında satılırdı. Bu bezlere "Hacılar Bezi" adı verilirdi. Teknolojinin ilerlemesi ile birlikte, dokumacılık yerini ticaret ve sanayiye bırakmıştır. Hacılar Halkı, ipekli ve yünlü halı dokumacılığı, mobilya imalatı ve ticarette büyük başarı göstererek İl çapında kendisini kanıtlamış ve söz sahibi olmuştur.

Ayrıca ilçe sınırları içerisinde 1974 yılında kurulan HES kablo fabrikası ile başlayan imalat sanayii giderek geliştirilerek bugün HES Kablo, HES Fiber Optik, HAS Çelik, HES Makine ve HES Kimya sanayi, İstikbal Mobilya, İpek Mobilya, Kilim Mobilya, Bellona Mobilya, Umut Mobilya, Mutlular Mobilya, gibi birçok uluslararası marka ortaya çıkmıştır. Sanayileşme çabaları 1999 yılında "Hacılar Özel Organize Sanayii"nin kurulmasıyla sonuçlanmış ve böylece Türk sanayiinde Hacılar kendine özel bir yer edinmiştir. Daha sonra bu bölge Kayseri Organize Sanayi Bölgesine katılmıştır. Bölgenin Hacılar tarafında 51 fabrikanın faaliyet göstermekte, ev tekstili, oturma gruplarında öncülük yapan İpek, Meşe, Umut mobilya, Mutlular, Kilim Mobilya, Mondi Mobilya ve Kilim Mobilya bunlar arasında sayılabilir. Ayrıca çeşitli sanayi dallarında Emek Çelik Kapı, Hes Kimya, Akelyaf, Köseoğlu Sunta, Kayplas, His tekstil, gibi sanayi kuruluşları Türk Ekonomisine büyük katkılar sağlayan ve Hacılar sanayisini yurt içinde ve dışında temsil eden önemli firmalardır.

Sosyal yapı
İlçede Yukarı Mahalle, Orta Mahalle, Hasandağı ve Aşağı Mahalle konut bakımından eski ve taş binalardan oluşmaktadır. Yeni Mahalle, Erciyes ve Akyazı Mahallelerinde betonarme konutlar inşa edilmektedir.

İlçe merkezinde  Hacılar Belediye Spor Kulübü faaliyet göstermektedir. İlçe sınırları içerisinde spor sahası tamamlanarak Gençlik ve Spor İl Müdürlüğüne devredilmiştir. Hacılar Erciyes futbol takımı 1. lige çıkmayı başarmıştır ve başarılı olamayan Takım Amatör kümeye gerilemiştir. Belediyeye ait bir kapalı yüzme havuzu mevcut olup, söz konusu havuz yarışmalar için standart ölçülere sahip değildir.  İlçede 1962 yılından beri bir Halk Kütüphanesi hizmet vermektedir.

Kaynakça

 Kayseri Valiliği

Hacılar


HALE, "High Altitude Long Endurance" kelimelerinin kısaltması olup yüksek irtifada uzun süre uçma kabiliyetine sahip insansız hava araçlarını tanımlamak için kullanılır. HALE tipi insansız hava araçları çeşitli şekillerde olabilir. Balon şeklinde hava akışına bırakılabileceği gibi, Global Hawk gibi itki sağlayan motorları da olabilr.

İnsansız hava araçları

HALE


Ünlü Alman matematikçi David Hilbert, matematikteki tüm ispatların, belli bir sabit yöntem veya yöntemler bütünü ile, yani aksiyomatik bir sistem vasıtasıyla, elde edilebileceğini düşünüyordu ve bu doğrultuda çalışmalarına başladı. Temel aritmetikteki tüm doğruları, aksiyomlarından türetebilir ise, matematikteki tüm doğruları da bu aksiyom yapılarından elde edebilecekti.

Hilbert'in çağdaşı olan Kurt Gödel bunun olanaksızlığını gösterdi. Bunu kısaca şu şekilde yaptı: Bu önerme ispatlanamaz ifadesini (G) aritmetik sisteminde formülize etti. Aynı şekilde G ifadenin değilini (Bu önerme ispatlanabilir) de formül ile ifade etti. Daha sonra, G ifadesinin aritmetik olarak doğruluğu hesaplanabilir ise, G ifadesinin değilinin de doğruluğunun hesaplanabileceğini gösterdi. Ve Gödel buradan şu iki sonuca varmıştır:
 Ögesel aritmetik içeren aksiyomatik bir sistem tutarlı ise eksiksiz değildir.
 Ögesel aritmetik içeren aksiyomatik bir sistemin tutarlılığını sistemin kendi içinden (sistemin kendi formüllerini ve işlemlerini kullanarak) ispatlamak mümkün değildir.

İşin ilginç tarafı, bu G ifadesi sistemin içine bir aksiyom olarak yerleştirilse bile, yeni bir Gödel cümlesi çıkartılabilir. Yani ne kadar aksiyom eklersek ekleyelim, böyle bir sistemde doğruluğu ya da yanlışlığı ispatlanamayacak bir Gödel cümlesi bulunacaktır.

Dış KaynakGödel Teoreminin Yapay Zeka Üzerine

 Eksiklik Teoremi

Matematik teoremleri
Mantık

Gödel'in eksiklik teoremi


Odjevena maja (šp.La maja vestida) slika je španjolskog slikara Francisca de Goye naslikana između 1800. i 1805. godine.

To je odjevena inačica prijašnje slike Gola maja (1797.–1800.) i izložena je pored nje u istoj prostoriji u muzeju Prado u Madridu.

Slika je prvo bila u vlasništvu premijera Manuela de Godoya. Dvaput je bla u zbirci Kraljevske akademija likovnih umjetnosti San Fernando, također u Madridu, koju je španjolska inkvizicija odstranila između 1814. i 1836., a u muzeju Prado je od 1901. godine.

Identitet modela
Riječ  maja  ženski je oblik od 'majo', Španjolka niže klase 18. i 19. stoljeća. Model se može prepoznati kao maja po kostimu, ali njezin identitet nije poznat; sugerira se da ona izgleda kao Godoyeva ljubavnica Josefa de Tudó

Izvori

Romantičarske slike
Muzej Prado
Slike iz 1800-ih

Odjevena maja


කෝප්‍රල් රන්ජිත් ප්‍රේමසිරි (නීරෝ නමින් ප්‍රකට) යනු ඊළාම් යුද්ධයේදී සතුරන් 217 දෙනෙක් (තහවුරු කළ) මරණයට පත් කළ ශ්‍රී ලංකා යුද්ධ හමුදාවේ ස්නයිපර් වෙඩික්කරුවෙකි. 2009 අප්‍රේල් 28, එනම් ශ්‍රී ලංකානු සිවිල් යුද්ධය අවසන් වීමට දින 20 කට පෙර ඔහු ක්‍රියාන්විතයේදී මිය ගියේ ය.

හමුදා වෘත්තිය
1991 දී, වසය 22 ක් වූ ප්‍රේමසිරි ශ්‍රී ලංකා යුධ හමුදාවේ ස්වේඡ්චා බළකායට එකතු විය. දියතලාව හමුදා මූලස්ථානයේදී පුහුණුව ලැබීමෙන් පසු ඔහු ගජබා රෙජිමේන්තුවේ 5 වැනි සේනාංකයට බැඳිණි. ශ්‍රී ලංකා යුද්ධ හමුදාවේ 8 වැනි ස්නයිපර් පාඨමාලාව සම්පූර්ණ කිරීමෙන් පසු, 2000 දී ඔහු හමුදා ස්නයිපර්වරුන්ට එකතු විය. හමුදා සේවය අතරතුර කිහිපවරක්ම තුවාල සිදු වුවද ඔහු දිගටම එහි සේවය කළේය.

2009 අප්‍රේල් 28 වැනිදා, දෙමළ ඊළාම් විමුක්ති කොටි සංවිධානයේ සටන්කරුවන්, පුදුමාතලන් වෙත පලා යන සිවිල් වැසියන් අතර සැඟවී ගමන් කළ අතර, ඔවුන් ගැන අවධානය යොමු කර සිටි කෝප්‍රල් ප්‍රේමසිරි LTTE ස්නයිපර් වෙඩික්කරුවෙකුගේ වෙඩි පහරකින් මරණයට පත් විය.

ඔහුගේ මරණයෙන් දින 20 කට පසු, 2009 මැයි 28 වැනිදා ශ්‍රී ලංකානු සිවිල් යුද්ධය අවසන් විය. මරණයට පත් වන අවස්ථාවේදී ඔහු ශ්‍රී ලංකා යුද්ධ හමුදාවේ වසර 18 ක් ද, එයින් 9 ක් ස්නයිපර්වරයෙකු ලෙස ද සේවය කර තිබූ අතර ඔහු විසින් සතුරු සටන්කරුවන් 217 දෙනෙක් මරණයට පත් කරන ලදි.

මරණයෙන් පසු
2021 දී ඇරිමැක් ලංකා පුද්ගලික සමාගම විසින් ඔහුට ගෞරවයක් ලෙසින් "නීරෝ" (NERO) නමින් ප්‍රථම පුරුෂ දෘෂ්ඨිකෝනයකින් යුත් වීඩියෝ ක්‍රීඩාවක් එළි දක්වන ලදී.

මූලාශ්‍ර

රන්ජිත් ප්‍රේමසිරි


Kırım Tatar Millî Meclisi (Kırım Tatarca: Qırımtatar Milliy Meclisi), anayurtları Kırım'da yaşayan Kırım Tatarları'nın en yüksek temsil ve yürütme organıdır.

26 Haziran 1991 tarihinde Akmescit'de II. Kırım Tatar Millî Kurultayı'nın I. Toplantısı'nda alınan kararla kurulmuştur. Bu toplantıda Kırım Tatar Milli Meclisi Başkanlığı'na seçilen Mustafa Abdülcemil Kırımoğlu, 28 Kasım, 2013 tarihine kadar görevini sürdürdü.

Kırım Tatar Millî Kurultayı tarafından seçilen 33 üyeden teşekkül eden Kırım Tatar Millî Meclisi, Kırım Tatarları'nın haklarını, Ukrayna Merkezi Hükûmeti, Otonom Kırım Yönetimi ve tüm Uluslararası Toplum Örgütleri nezdinde temsil etmektedir.

30 Haziran 1991'de Kırım Tatarları üzerindeki egemenliğini ilan eden Kırım Tatar Milli Meclisi, Kırım Ulusal Marşı'nı (Ant Etkenmen) ve Kırım Ulusal Bayrağı'nı kabul etmiştir.

Kaynakça

Dış bağlantılar
 Kırım Tatar Millî Meclisi' resmi sitesi

Temsil Edilmeyen Milletler ve Halklar Organizasyonu üyeleri
1991'de kurulan kuruluşlar

Kırım Tatar Millî Meclisi


La Iglesia de San Ignacio es un templo religioso de culto católico bajo la advocación de San Ignacio de Loyola. Se encuentra localizada en Bogotá, Colombia, en el barrio La Candelaria sobre la Calle 10 entre Carrera Sexta y Carrera Séptima, en medio del Colegio Mayor de San Bartolomé y el Museo de Arte Colonial. Es administrada por la Compañía de Jesús y por el Colegio Mayor de San Bartolomé. El templo fue construido por el padre y arquitecto italiano, Juan Bautista Coluccini, S.J.

Historia
La primera piedra se puso en noviembre de 1610 y la construcción se finalizó en 1691. En 1635 la iglesia fue consagrada a San Ignacio de Loyola, el fundador de la Compañía de Jesús.

En 1763 un terremoto derribó la cúpula y su reconstrucción tomó muchos años. Durante el tiempo que duró la expulsión de los jesuitas del país, entre 1767 y 1891, la iglesia recibió el nombre de San Carlos en honor al rey Carlos III. Hasta la construcción de la actual catedral Primada, sirvió como vicecatedral, por su cercanía a la plaza mayor de la ciudad.

En la actualidad se adelanta una restauración de la iglesia, a cargo del arquitecto Ernesto Moure en conjunto con el Instituto Carlos Arbeláez Camacho de la Universidad Javeriana de Bogotá. La apertura al público está programada para la primera mitad del 2017.

Arquitectura
Se afirma que para diseñar la iglesia de San Ignacio, el padre Coluccini se inspiró en el diseño de la iglesia del Gesù en Roma, que es la iglesia madre de la Compañía de Jesús.

Como esta, tiene una planta ocupada por una amplia nave central, capillas laterales, balcón corrido, crucero y cúpula. Su fachada comprende tres arcos con vanos, que corresponden al número de naves del edificio. Se ha relacionado su estilo con el de la basílica de San Andrés de Mantua, de tipo renacentista.

El templo se encuentra frente a la plazuela Rufino Cuervo, que la cierra por su extremo sur, componiendo un conjunto arquitectónico en el centro colonial de la ciudad.

Véase también
Historia de Bogotá
Anexo:Monumentos nacionales de Bogotá

Referencias

Bibliografía
 Alberto Escovar, Guía Bogotá Centro, Guías Elarca de Arquitectura - Tomo II, Gamma, Bogotá, 2010. pág. 90.
 VV. AA., director Fabio Puyo Vasco, Historia de Bogotá 3 tomos: Tomo I - Conquista y Colonia, Tomo II - , Tomo III - , Bogotá, 2007. ISBN 978-958-8293-31-8. La información utilizada viene del tomo II, escrito por Eugenio Gutiérrez Cely.

Enlaces externos
 Iglesia de San Ignacio de Loyola, Arquidiócesis de Bogotá.
 Banrepcultural.org. "Colección Gumersindo Cuéllar Jiménez". Fotos antiguas de la iglesia de San Ignacio. Consultado el 18 de julio de 2005.

San Ign
Bogota
San Ignacio
Iglesia San Ignacio
Bogota
Iglesias con cúpula de Colombia

Iglesia de San Ignacio (Bogotá)


</div>

Sirkeli Höyük, Adana ili'nin 40 km. doğusunda, Ceyhan İlçesi Sirkeli Köyü'nde yer alan bir höyüktür. Ceyhan Nehri'nin Nur Dağı'na dayandığı bölgede, nehrin batı kıyısında Kuzey Suriye'den Kilikya Kapıları (Gülek Boğazı) üzerinden Orta Anadolu'ya uzanan tarihi yol üzerinde bulunan Sirkeli Höyük, bu konumuyla Kilikya'nın en önemli höyüklerinden biridir. Tepe, 400 x 300 metre boyutlarında olup yüksekliği 30 metredir. Ceyhan kıyısında olmakla birlikte yerleşimin nehrin diğer kıyısına da yayılmış olduğu anlaşılmaktadır.

Sirkeli Höyüğü, eski Misis-Ceyhan karayolu üzerinde yer alan Sirkeli mahallesinde Ceyhan Nehri kenarında bulunmaktadır. Hemen yanında bir kaya kütlesinin üzerinde II. Muvatalli Kabartması bulunmaktadır. Höyüğün bulunduğu yer Hitit kralı II. Muvatalli'nin Mısır Firavunu II. Ramses ile yaptığı ünlü Kadeş Savaşı gibi Suriye tarafındaki seferler için geciş yapmakta kullanılmış önemli bir köprü noktası olmalıdır. Muvatalli kabartması Anadolu'daki tarihlenebilen en eski Hitit kabartması olması ile de ayrı bir öneme sahiptir.

Kazılar

Höyükteki ilk kazılar 1936 yılında J. Garstang tarafından yapılmıştır. Daha sonra 1951 yılında, aynı ekipten M. V. Seton-Williams, Kilikya yüzey araştırmaları çerçevesinde höyükte incelemeler yapmıştır. Höyük, 1992-96 yılları arasında Ludwig-Maximilians Münih Üniversitesi'nden Prof. Dr. B. Hrouda ve 1997 yılında ise Innsbruck Üniversitesi'nden Prof. Dr. H. Ehringhaus başkanlığında yeniden kazılmıştır. 2006 yılında yeniden başlatılan kazılar Çanakkale Onsekiz Mart Üniversitesi Arkeoloji Bölümü tarafından önce Eberhard Karls Tübingen Üniversitesi, 2011'den itibaren de Bern Üniversitesi ile işbirliği halinde Mirko Novak, Ekin Kozal (2013'e kadar) ve Deniz Yaşin-Meier (2014'ten itibaren) başkanlığında devam ettirilmiştir.

Tabakalanma

Yerleşimin Kalkolitik Çağ'dan (MÖ 5000) Tunç Çağı (MÖ 3000 – 1200), Demir Çağı (MÖ 1200 – 300), Helenistik Dönem ve Roma Dönemi boyunca, MS 100 yıllarına kadar sürekli iskan gördüğü belirtilmektedir.

Buluntular

Çanak çömlek buluntuları, yerleşimin çevre bölgelerden etkilendiği ya da ticari ilişki içinde oluğunu göstermektedir. Buluntular arasında Suriye – Kilikya Boyalıları olarak bilinen Orta Tunç Çağı çanak çömleği, gaga ağızlı Hitit kapları, Geç Tunç Çağı ve Demir Çağı'na ait Kıbrıs malları yer almaktadır.

Değerlendirme

Höyük yakınlarındaki kaya kabartmalarının Hitit Kralı II. Muvatalli ile oğluna ait olduğundan hareketle yerleşmenin Lawazantiya olduğu ileri sürülmektedir. Diğer yandan söz konusu kaya rölyefinin Anadolu'daki tarihlenebilen en eski Hitit kaya kabartması olduğu belirtilmektedir.

Dış bağlantılar
 TAY Project - Fotoğraflar
 Muvatalli Rölyefi (www.hittitemonuments.com)

Kaynakça

Adana ilindeki arkeolojik sitler
Ceyhan
Türkiye'deki höyükler

Sirkeli Höyüğü


Alfred Louis Kroeber (født 11. juni 1876 i Hoboken, New Jersey, død 5 oktober 1960 i Paris) var en af de mest indflydelserige personligheder inden for amerikansk antropologi i første halvdel af 1900-tallet.

Kroeber tog doktorgraden med Franz Boas som vejleder ved Columbia University i 1901. Hans afhandling var baseret på feltarbejde hos arapahoindianerne. Han tilbragte størstedelen af sin aktive karriere i Californien, især ved University of California, Berkeley hvor han dels arbejdede som professor i antropologi og som leder af hvad der da kaldtes The University of California Museum of Anthropology (nu kaldt The Phoebe A. Hearst Museum of Anthropology). Hovedbygningen for afdelingen for antropologi ved University of California kaldes i dag Kroeber Hall.

Selv om Kroeber er mest kendt som kulturantropolog gjorde han betydningsfuldt arbejde indenfor arkæologi, oghan bidrog til at forme videnskaben antropologi ved de forbindelser han så mellem arkæologi og kultur. Han gennemførte udgravninger i New Mexico, Mexiko og Peru.

Kroeber og hans studenter indsamlede store mængder kulturelle data om de vestlige indianerstammer i USA; meget af arbejdet sammanstilledes og offentliggjordes i form af Handbook of Indians of California 1925. Denne type af arbejde, hvor man indsamler data som findes bevaret om visse folkeslag bliver undertiden kaldt "Salvage ethnography" - omtrent red hvad reddes kan -etnografi.

Kroeber tilskrives udtrykket kulturområde (Cultural and Natural Areas of Native North America, 1939) og udtrykket kulturel diffusion, som første gang blev formuleret i dennes indflydelsesrige afhandling Stimulus Diffusion, og som drejer sig om spredning af for eksempel ideer, stilarter, religioner, teknologier, sprog og lignende mellem individer, enten indenfor en enkelt kultur eller fra en kultur til en anden.

Lærebogen Anthropology (1923, 1948) var længe et standardværk ved studier i antropologi.

Kroeber er fader til akademikeren Karl Kroeber og fantasyforfatteren Ursula K. Le Guin. Han adopterede også sin anden hustru Theodoras to børn fra hendes første ægtenskab: Ted og historikeren Clifton Kroeber.

Eksterne henvisninger
 Sex in Natural History (talk at UC Berkeley, 1956) (lydindspilning - engelsk)

Antropologer fra USA
Personer fra New Jersey

Alfred L. Kroeber


An Carex glaucodea in uska species han Liliopsida nga ginhulagway ni Edward Tuckerman ngan Stephen Thayer Olney. An Carex glaucodea in nahilalakip ha genus nga Carex, ngan familia nga Cyperaceae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Mga sumpay ha gawas

Carex

Carex glaucodea


Ro (Ρ ρ) (Yunanca:Pω, Ro), Yunan alfabesinin onyedinci harfidir. Fenike alfabesi'nin resh  harfinden gelmektedir. Şekil olarak Latin harfi olan P p'ye benzese de Yunan Ro'su, Türkçe'deki R sesine karşılık gelir. Hatta Türkçe'dekinden biraz daha sert bir R olduğunu söylemek yanlış olmaz.

Örnekler
ρεζίλης (rezilis) = Rezil

ρετσίνι (reçini) = Reçine

ρακί (raki) = Rakı

Ρώμη (Romi) = Roma

Ρωσία (Rosia) = Rusya

Ρ

Ro


An Encyclia elegantula in uska species han Liliopsida nga ginhulagway ni Robert Louis Dressler. An Encyclia elegantula in nahilalakip ha genus nga Encyclia, ngan familia nga Orchidaceae.

Mabibilngan ini ha Panamá. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Encyclia

Encyclia elegantula


Vakumda pişirme (Sous Vide), yiyeceklerin vakumlama yoluyla havası tamamıyla alınmış izole naylon torbalar içinde düşük sıcaklıkta (60 C°) uzun sürede pişirme yöntemidir.

İlk olarak 1970 yılında Fransa'da Georges Pralus tarafından kullanılmıştır. Sous Vide, Fransızca vakum altında anlamına gelmektedir. Bu yöntemle pişirilen yiyeceklerin hiç su ve yağ kaybı olmadığından lezzetleri mükemmel olmaktadır. Ancak pişirme derecesi düşük olduğundan yiyeceklerin sağlıklı hazırlanması için temizlik konusunda çok dikkat sarf edilmelidir. Bu nedenle son yıllarda yeniden bazı tanınmış aşçılar tarafından gündeme getirilmesine rağmen yöntem sağlık açısından hala tartışmalıdır. Amerika'da bazı eyaletlerde lokantalarda kullanılması yasaktır. Vakumda pişirme yöntemi evde yemek yapanlar arasında da son zamanlarda oldukça popüler hale gelmiştir. Yöntemi kullananlar pişen yemeğin lezzetinin kıyas edilmez derecede üstün olduğunu iddia etmektedirler.

Vakumlama işlemi için özel bir vakum aleti gerekebildiği gibi vakum makinesine ihtiyaç duymadan da vakumlama işlemi yapılabilmektedir. Evlerde kullanımı yaygınlaştığından piyasada çeşitli model ve markaları satılmaktadır.

Dış bağlantılar
 Blog vakum pişirme

Yemek yapma yöntemleri

Vakumda pişirme


Drvna tehnologija znanstvena je disciplina unutar područja biotehničkih znanosti koja se bavi izučavanjem drva, njegove obrade i prerade.

Drvna tehnologija izučava porijeklo, građu, svojstva i greške drva kao materijala. Također izučava tehnologiju obrade drveta: alate, strojeve i postupke, kojima se drvo mehanički ili kemijski obrađuje i prerađuje.

Mehaničkom obradom mijenja se oblik materijala, primjerice iz sirovine stabla obradom se dobivaju piljenice, koje su poluproizvod.

Kemijskom obradom mijenjaju se struktura i svojstva drveta. Tehnologija prerade izučava načine mehaničke ili kemijske prerade drva. Postupcima prerade od drva se dobiva niz proizvoda (ploče vlaknatice, papir, celuloza, octena kiselina, aceton, formaldehid, tanin, terpentinsko ulje, kolofonij i drugi).

Ciljevi drvne tehnologije su odabir najboljeg materijala u skladu s postavljenim zahtjevima konačnog proizvoda, iznalaženje načina obrade s minimalnom količinom otpadaka, uz što manji utrošak radnog vremena i energije, te dobivanje što trajnijeg proizvoda sigurnog za uporabu, visoke estetske kvalitete i pristupačne cijene.

U Hrvatskoj, kao zemlji bogatoj šumama, postoji tradicija gospodarenja šumama i drvne tehnologije i industrije. Fakultet šumarstva i drvne tehnologije u Zagrebu na Drvnotehnološkom odsjeku izvodi studij drvne tehnologije.

Izvori
Bilješke i literatura
 Vladimir Frgić, Materijali , Element, Zagreb, 2001.,

Vanjske poveznice
Mrežna mjesta
 Drvnotehnološki odsjek Fakultet šumarstva i drvne tehnologije u Zagrebu
 Hrvatska komora inženjera šumarstva i drvne tehnologije
 Drvna industrija, znanstveni časopis za pitanja drvne tehnologije
 Hrvatske šume

Biotehničke znanosti
Tehnologija

Drvna tehnologija


El arroyo Yacuy es un curso de agua uruguayo que atraviesa los departamentos de Salto y de Artigas, sirviendo de límite entre ellos, en parte de su trayecto.  Pertenece a la cuenca hidrográfica del Río de la Plata.

Nace en la Cuchilla de Belén y desemboca en el río Uruguay.

Referencias

Enlaces externos

Yacuy
Yacuy
Yacuy

Arroyo Yacuy


El río Churubusco es una corriente de agua que se encuentra en la Ciudad de México (México). Fue entubado como parte de las obras de modernización de la Ciudad de México emprendidas desde el inicio de la década de 1960 durante la administración de Ernesto P. Uruchurtu. A los costados del cajón por el que todavía corre el río se construyó la parte sur y oriente del Circuito Interior, que es una de las principales arterias viales de la zona metropolitana del valle de México.

Nombre

Este cauce toma su nombre de Churubusco, una localidad histórica que se encuentra a la orilla de su cauce y ha sido absorbida por la Ciudad de México.

Geografía

El río Churubusco es un cauce artificial que se formó después de la desecación del valle de México, siguiendo aproximadamente la antigua ribera sudoccidental del lago de Texcoco. Se encuentra dentro de la subcuenca de Texcoco-Zumpango, de la cuenca hidrológica del río Pánuco. El Churubusco recibe las aguas de los ríos que bajan de la sierra de las Cruces y desembocaban en ese cuerpo de agua, entre ellos el río Magdalena y el río Mixcoac. A través del Churubusco, la cuenca desembocaba hacia los remanentes del lago, que se encuentran al oriente de la zona urbana.

Historia
Este río ha sido parte de la historia de México, ya que en 1847, cuando llegaron las tropas estadounidenses, se libró una de las batallas a orillas del río, donde estaba la comunidad y hoy colonia de San Diego. Dicho suceso es conocido como la batalla de Churubusco y formó parte de la guerra de Intervención estadounidense. Este río desaguaba en lo que hoy conocemos como San Francisco Culhuacán.

Carlos Contreras fue el primero en proponer el entubamiento del río y que posteriormente fuera una vialidad. Siendo una vialidad se comienza la urbanización, se construyen los Estudios Churubusco, la alberca olímpica, Palacio de los Deportes, Autódromo Hermanos Rodríguez, todos ellos a orillas del entubado río Churubusco, siendo parte de nuestra historia.

Vialidad

La vialidad Río Churubusco forma parte del Circuito Interior de la capital mexicana. Inicia en el cruce de las avenidas Universidad y Río Mixcoac —uno de los afluentes del Churubusco, también entubado—, se dirige hacia el oriente en línea recta y cambia su dirección hacia el norte a la altura de la colonia Prado Churubusco, de la delegación Coyoacán. En Pueblo Aculco se bifurca en dos vialidades. Una de ellas forma parte del Circuito Interior y termina en el viaducto Miguel Alemán. La otra, orientada hacia el noreste, es conocida como Canal del Río Churubusco y concluye en la calzada Ignacio Zaragoza, aunque el trazo del canal continúa rodeando Pantitlán hasta llegar al Anillo Periférico. En ese punto, el canal queda a cielo abierto y desemboca en el lago Churubusco, dentro de la zona federal del lago de Texcoco.

El titular de la Secretaría de Seguridad Pública del Distrito Federal, precisó que la opción vial hacia el norte es el Eje 6 Sur, de esta manera se podrán incorporar a Canal Río Churubusco.

En la Gaceta Oficial del Distrito Federal, la Secretaría de Obras y Servicios publicó el concurso para el mantenimiento del pavimento de concreto hidráulico -que se colocó hace 4 años-, los señalamientos viales, el alumbrado público, las áreas verdes, los puentes peatonales y vehiculares, así como banquetas y guarniciones.

Además, se incluye, que la empresa que obtenga el contrato -que será con un Pago por Prestación por Servicio (PPS)- edificará soluciones viales en cinco cruces del Circuito Interior que estaban pendientes:

En Circuito Interior, en sus cruces con Avenida Té y Tezontle.

Un puente vehicular en Molinos bajada a Revolución.

Dos pasos a desnivel: uno en Río Churubusco con Calzada de Tlalpan y otro en Mixcoac e Insurgentes.

Véase también
Geografía del Distrito Federal (México)
Circuito Interior Bicentenario

Notas

Coyoacán
Benito Juárez (Ciudad de México)
Calles de Iztapalapa
Iztapalapa
Iztacalco
Venustiano Carranza (Ciudad de México)
Churubusco, Rio
Calles de Ciudad de México

Río Churubusco


Leonte Moldovan () a fost un avocat, jurnalist și om politic român născut în Imperiul Austriac .

Biografie
Moldovan s-a născut în Șinca Veche, un sat de lângă Făgăraș, în Transilvania. A urmat școala primară în satul natal și gimnaziul la Brașov (1876-1885). După ce a urmat un semestru de studii la Institutul Teologic din Blaj, în toamna anului 1885, a trecut munții în Vechiul Regat. A predat un an la o școală din Craiova, după care s-a înscris la Universitatea din București, unde a obținut licențele în litere și drept. A predat istoria la un liceu din Brăila, începând din 1887 până în anul 1903, obținând cetățenia română la 19 ianuarie 1895. Începând din 1903, a practicat meseria de avocat, ajungând decan al Baroului de Brăila.

Membru al Partidului Național Liberal (PNL), Moldovan a fost ales senator în 1912 și a devenit deputat în 1914. După Primul Război Mondial, el a condus organizația PNL Brăila și a fost ales primar al orașului Brăila, îndeplinind această funcție din 1922 până în aprilie 1926. În 1933, el a devenit senator de drept și a îndeplinit funcția de președinte al Senatului (din februarie 1934 până în noiembrie 1935). El a încurajat jurnalismul și, în Brăila, a fost director, proprietar și editor al ziarelor Lupta națională (1893-1895), Orientarea (1904) și Voința (1905). A murit la Făgăraș.

Note

Nașteri în 1865
Decese în 1943
Primarii orașului Brăila
Deputați români
Senatori români
Membri ai Partidului Național Liberal
Cetățeni naturalizați în România
Români din Austro-Ungaria
Avocați români
Editori de reviste români
Învățători și profesori români
Absolvenți ai Universității din București
Președinți ai Senatului României

Leonte Moldovan


Amado Balmes Alonso (Zaragoza, 7 de noviembre de 1877-Las Palmas de Gran Canaria, 16 de julio de 1936) fue un militar español que alcanzó la graduación de general.

Biografía

Ingresó en el Ejército en 1897 y tiempo después participaría en la guerra del Rif al frente de varias unidades. En el momento de la proclamación de la Segunda República ya ostentaba el rango de general de brigada. En 1934 estuvo al mando de una de las columnas que sofocó la Revolución de Asturias, la que entró por el sur, relevando al general Bosch.

Es conocido por su muerte el 16 de julio de 1936 cuando era gobernador militar de Las Palmas, debido a un accidente cuando manipulaba su pistola, según dijeron los franquistas, era el comienzo del golpe de Estado. Su fallecimiento sirvió al general Franco, comandante militar de Canarias, para desplazarse desde Santa Cruz de Tenerife a Las Palmas y embarcar en el Dragon Rapide con lo que pudo desplazarse al protectorado de Marruecos y encabezar la sublevación que dio inicio a la guerra civil española en las posesiones españolas en África. La versión canónica sobre las causas de su muerte (que se apoyó la pistola en el vientre para desencasquillarla) fue puesta en duda en 2011 por el historiador Ángel Viñas. En su obra La conspiración del general Franco, Viñas postula que Balmes fue asesinado por orden de Franco debido a su negativa a unirse a la sublevación. En una obra posterior y tras una publicación del historiador Moisés Domínguez Núñez en la línea de la hipótesis accidental en 2015, Viñas publicó un nuevo trabajo, El primer asesinato de Franco, en el cual ratifica la versión del asesinato por medio de la refutación de la autopsia de Balmes, en base a errores e incongruencias varias de la misma y a otra información publicada.

En una réplica publicada posteriormente a la obra de Viñas, titulada General Amado Balmes: Caso cerrado, Moisés Domínguez Núñez insiste en que la causa de la muerte del militar habría sido, efectivamente, producto de un accidente. El autor basa su escrito a que su obra se basa en "documentos, dossier, informes, testimonios frente a elucubraciones y propuestas inauditas de Viñas más propias de novela negra que del mundo científico-histórico".

Véase también
 Anexo:Generales en activo del Ejército español en julio de 1936

Bibliografía

Referencias

Fallecidos por accidentes
Fallecidos por disparos de arma de fuego
Generales de España del siglo XX
Guerra civil española en Canarias
Historia de la provincia de Las Palmas
Militares de España en la guerra del Rif
Militares de Zaragoza
Zaragozanos del siglo XX
Zaragozanos del siglo XIX
Nacidos en Zaragoza
Fallecidos en Las Palmas de Gran Canaria

Amado Balmes


Olaylar
 I. Pius, papa olarak görevine başladı.

Doğumlar
 Pescennius Niger, 193'teki Beş İmparator Yılı imparatorlarından (ö. 194)

Ölümler
 Hyginus, papa
 İskenderiyeli Menelaus, Yunan matematikçi ve gök bilimci (d. 70)

140


O Banco de Desenvolvimento da China () é um banco de desenvolvimento da República Popular da China (RPC) , liderado por um ministro do gabinete do governador nível, sob a jurisdição direta do Conselho de Estado. Como um dos três bancos de política na China, é responsável por arrecadar fundos para projetos de infraestrutura de grande escala, incluindo a Barragem das Três Gargantas e o Aeroporto Internacional de Shanghai Pudong. Estabelecido pela Lei de Bancos de Políticas de 1994, o banco é descrito como o motor que impulsiona as políticas de desenvolvimento econômico do governo nacional.

As dívidas emitidas pelo Banco de Desenvolvimento da China são de propriedade de bancos locais e tratadas como ativos livres de risco de acordo com as regras de adequação de capital propostas da República Popular da China (ou seja, o mesmo tratamento que os títulos do governo da RPC). O banco é o segundo maior emissor de títulos na China depois do Ministério das Finanças. Em 2009, representava cerca de um quarto dos títulos em yuan do país e é o maior credor em moeda estrangeira.

Ver também
 Banco Exim da China

Links externos

 Official website

Desenvolvimento

Banco de Desenvolvimento da China


Alegeri generale au fost organizate în Principatele Române pe 24 și 25 noiembrie 1864.

Note

Legături externe
 Lege din 2 iulie 1864 cu privire la alegeri

1864 în România

Alegeri generale în România, 1864


Arpachshad ( – ʾArpaḵšaḏ, in pausa  – ʾArpaḵšāḏ;  – Arphaxád), alternatively spelled Arphaxad or Arphacsad, is one of the postdiluvian men in the ShemTerah genealogy. The name is recorded in the Book of Genesis in the Hebrew Bible (or Old Testament of Christian Bible) and subsequently copied in different biblical books, including the Gospel of Luke in the New Testament.

Biblical accounts
According to the Book of Genesis he was one of the five sons of Shem (the son of Noah). He is the twelfth name of the Genesis genealogy that traces Abrahams ancestry from Adam to Terah (cf. ). Beginning with Adam, nine Antediluvian names are given that predate Noah and the Flood, and nine postdiluvian, beginning with Noah's eldest son Shem and ending with Terah.

According to the text, Arpachshad's brothers were Elam, Asshur, Lud and Aram. Arpachshad's son is called Selah, except in the Septuagint, where his son is Cainan, Shelah being Arpachshad's grandson. Cainan is also identified as Arpachshad's son in Luke  and in the non-canonical book of Jubilees 8:1. The Book of Jubilees additionally identifies Arpachshad's wife as Rasu'aya, the daughter of Susan, who was the son (or daughter in some versions) of Shem's older son Elam. (Arpachshad's mother is named in this source as Sedeqetelebab; for competing traditions on the name of Shem's wife see wives aboard the Ark.)

Identifications
Some ancient Jewish sources, particularly Jubilees, point to Arpachshad as the immediate progenitor of Ura and Kesed, who allegedly founded the city of Ur Kasdim (Ur of the Chaldees) on the west bank of the Euphrates (Jubilees 9:4; 11:1–7) – the same bank where Ur, identified by Leonard Woolley in 1927 as Ur of the Chaldees, is located.

Until Woolley's identification of Ur, Arpachshad was understood by many Jewish and Muslim scholars to be an area in northern Mesopotamia. This led to the identification of Arpachshad with Urfa-Kasid (due to similarities in the names  and ) – a land associated with the Khaldis, whom Josephus confused with the Chaldeans. Donald B. Redford asserted that Arpachshad is to be identified with Babylon.

Another person with the same name
Another Arpaxad is referenced in the deuterocanonical Book of Judith as a king of the Medes, and if this supposed Median king is contemporary with the conquest of the Assyrians, he could be identified with Phraortes ( - 633 BC). If he is contemporary with Nebuchadnezzar II (named as king of the Assyrians in Judith), he might be identified with Cyaxares (r. 625–585 BC).

References

Book of Genesis people
Shem
Noach (parashah)
Book of Jubilees

Arpachshad


Smásjáin (latína: Microscopium) er fremur dauft stjörnumerki á suðurhimni. Stjörnumerkið er eitt þeirra sem franski stjörnufræðingurinn Nicolas-Louis de Lacaille skilgreindi eftir athuganir sínar á Góðrarvonarhöfða um miðja 18. öld.

Tenglar
 Smásjáin á Stjörnufræðivefnum

Stjörnumerki

Smásjáin


Huang Xueqin (nascida em 1988), é uma ativista chinesa do movimento #MeToo e dos direitos das mulheres, como também jornalista independente. Antes de trabalhar como jornalista independente, Huang atuou como jornalista investigativa para vários jornais em Guangzhou, província de Guangdong, China. Em setembro de 2021, ela e outro ativista, Wang Jianbing, desapareceram e acredita-se que tenham sido detidos sob a acusação de subversão do poder estatal.

Carreira

Relatório de assédio sexual sobre mulheres jornalistas chinesas
Em outubro de 2017, Huang iniciou uma pesquisa sobre as experiências de assédio sexual de mulheres jornalistas chinesas e coletou 416 respostas. Em 7 de março de 2018, com base nesta pesquisa, foi lançado um Relatório de Assédio Sexual sobre Mulheres Jornalistas Chinesas. De acordo com o relatório, mais de 80% das mulheres jornalistas sofreram assédio sexual, 42,2% das mulheres jornalistas que participaram da pesquisa sofreram assédio sexual mais de uma vez.

#MeToo na China

Incidente da Universidade Beihang
Em outubro de 2017, a sobrevivente de assédio sexual, graduada com Ph.D da Universidade Beihang, Dr. Luo Xixi, relatou anonimamente à universidade que seu ex-orientador de Ph.D, Chen Xiaowu vinha perseguindo seus alunos de pós-graduação há anos. No entanto, a universidade não respondeu ao seu relatório. Enquanto isso, ela viu a pesquisa de Huang sobre a experiência de jornalistas chinesas sobre assédio sexual e pediu ajuda a Huang. Elas criaram uma aliança chamada "Hard Candy" e expuseram os comportamentos de Chen Xiaowu em 1º de janeiro de 2018 no Weibo e receberam mais de três milhões de visualizações em um dia. Em resposta, a universidade revogou as credenciais de professor de Chen Xiaowu, enquanto o Ministério da Educação revogou seu título de "Acadêmico de Changjiang". Isso marcou o início do movimento #MeToo da China.

Posteriormente, Huang iniciou várias campanhas para apoiar muitos sobreviventes do #MeToo.

Detenção em 2019
Em 9 de junho de 2019, Huang participou do protesto de 12 de junho de 2019 em Hong Kong contra o projeto de extradição de Hong Kong de 2019 e escreveu sobre sua experiência na plataforma Matters. Em 11 de junho, ela postou em suas redes sociais e afirmou que a polícia de Guangzhou a assediou por ela ter escrito um artigo sobre os manifestantes de Hong Kong. Ela disse que seus pais estavam "apavorados". Posteriormente, em outubro de 2019, a polícia de Guangzhou prendeu-a em sob a acusação de "Criar brigas e provocar problemas". Em 17 de janeiro de 2020, Huang foi libertado sob fiança.

Detenção em 2021
Em 19 de setembro de 2021, Huang e o defensor dos direitos dos trabalhadores Wang Jianbing desapareceram e, posteriormente, perderam o contato em Guangzhou. Huang deveria começar seus estudos em desenvolvimento na Universidade de Sussex depois de receber uma bolsa Chevening, e Wang a acompanhou antes de seu vôo planejado. Uma organização de direitos humanos disse que uma pessoa familiarizada com o assunto afirmou que Wang e Huang podem ser detidos para investigação por acusações de incitamento à subversão do poder estatal, que envolveu reuniões diárias de amigos na casa de Wang. Em novembro de 2021, foi confirmado que foram presos e suas famílias receberam notificações de prisão emitidas pelo Departamento de Segurança Pública de Guangzhou. O aviso afirmava que eles foram presos pelo Departamento de Segurança Pública de Guangzhou sob suspeita de incitar a subversão do poder do Estado e agora estão detidos no Centro de Detenção No. 1 em Guangzhou.

Referências

Nascidos em 1988
Jornalistas da China
Feministas da China
Ativistas da China
Pessoas vivas
Dissidentes da China

Huang Xueqin


Pierre Paquier est un général français né le  à Paris à l'île Saint-Louis et décédé à Paris le .

Biographie

Jeunesse
Pierre Paquier est le fils de Jean d'Alcantara-Paquier, professeur à l'académie impériale de Saint-Petersbourg et d'Hortense Lupasco (1877-1910) fille d'Evelina Podlesiecki et de Constantin Georges Lupasco, chef d'escadron d'artillerie de l'armée roumaine.

Vie privée
Il épouse le 10 août 1928 Marie-Louise Koch, fille de Marguerite Le Gour et du lieutenant-colonel Louis Koch (1867-1915), commandant le 33e régiment d'infanterie de marine, mort pour la France en 1915.

Ils ont trois enfants, Bernard, Marie-France (Madame Pierre Baraton), Stéphane-Pierre.

Sports : équitation. Formé comme instructeur omnisports à l'école de Joinville.

Études
Collège de Juilly, lycée Saint-Louis et école Fontanes à Paris dirigée par Henri de Gaulle, père du général, dont Pierre Paquier a décrit la façon d'enseigner l'Histoire .

Il entre au Prytanée militaire de la Flèche et se présente au concours d'entrée à l'Ecole spéciale militaire de Saint-Cyr.

Carrière militaire
Pierre Paquier est admis à Saint-Cyr le 25 octobre 1922. Il en sort en 1924 avec la promotion « Metz et Strasbourg ». Un de ses plus proches camarades est l'élève officier Philippe de Hauteclocque, futur maréchal Leclerc.

Sous-lieutenant en 1924, lieutenant en 1926, capitaine en 1931, commandant en 1939, lieutenant-colonel en 1947, colonel en 1948, général en 1954.

Affectations
En 1925, il est affecté à l'école d'application de l'armée de l'air.

En 1926, il est affecté au  régiment d'aviation à Neustadt, officier pilote, chef de la  escadrille.

En 1928, il est affecté au  régiment d'aviation à Lyon.

En 1929, il est affecté à l'aéronautique d'Indochine où il est cité pour la  liaison aérienne d'Indochine vers la Chine en volant d'Hanoï vers Yunnanfou (Kunming). Il est nommé capitaine en 1931.En 1932, il est affecté au commandement de la  escadrille de la  escadre, à l'école de perfectionnement au pilotage d'Étampes.

En 1935, il est rédacteur en chef de la revue du Ministère de l'Air, sous les ordres du colonel Pierre Weiss. C'est le début d'une amitié de 35 années qui ne se terminera qu'à la mort de ce dernier en 1970

La revue traite des actualités, des techniques aéronautiques, de l'Histoire militaire et aéronautique. Paraissant le 15 du mois elle est financée par la publicité à raison de 20 à 24 pages par livraison.

La fonction de Pierre Paquier l'amène à accueillir des aviateurs ayant accompli des actions extraordinaires, tels le chanteur millionnaire Harry Richman et son pilote  arrivant de Londres après avoir leur étonnant « ping pong flight ». Les volumes vides des ailes et du fuselage de leur Vultee V-1 étaient emplies de 41000 balles de ping pong, censées le faire flotter en cas d'amerrissage forcé.

En 1937, il devient chef de la section Presse du Ministère de l'Air.

Il est ensuite Professeur à l'école supérieure de guerre aérienne.

Seconde guerre mondiale
À la déclaration de guerre, le commandant Paquier commande la base aérienne de Tananarive (Ivato).

Sa première mission est de localiser le Graf Spee, croiseur allemand chargé d'empêcher le ravitaillement transatlantique transitant du continent américain vers l'Europe. Fait symptomatique du sous-équipement de l'Armée de l'Air à l'entrée en guerre, ces vols sont accomplis sur le Goéland F-APKS confié à l'Armée de l'Air par Jean Assollant, ami de Pierre Paquier et directeur de l'aviation civile à Madagascar. Cet appareil civil n'était ni armé, ni protégé, face aux 24 canons antiaériens de 105, 37 et 20 mm du croiseur, mais disposait d'une autonomie de 2000 km. Enfin repéré, le Graf Spee qui s'était abrité à l'ouest de Madagascar, repart en direction du Cap afin de couper la route marchande entre l'Argentine et l'Europe. Bloqué par la Home Fleet dans le port de Montevideo, il se sabordera tandis que son commandant se donnera la mort.

En 1940, Pierre Paquier obtient de regagner la France pour participer aux futures opérations qui - l'auteur de « Guerre et surprise » en est convaincu -, vont brutalement succéder à la « Drôle de guerre ».

Il est nommé aide de camp de Georges Mandel, alors ministre des colonies puis de l'Intérieur. Il assure notamment la liaison entre l'armée de l'air et le ministère de l'intérieur lorsque M. Mandel se voit confier ce ministère. C'est à ce titre qu'il accompagne Winston Churchill à l'aérodrome après le sommet franco-britannique de Briare et Tours des 12 et 13 juin 1940. La défaite alliée est alors consommée et l'Angleterre va se retrouver seule face à Hitler. Au pied de son De Havilland le premier ministre se retourne vers lui avant de monter en avion. Winston Churchill enlève son chapeau puis, se frappant à plusieurs reprises le front du poing droit, lui dit : « Commandant, la victoire… elle est là ! Elle est là ! ».

Après l'armistice il est affecté en zone libre à la base aérienne de Francazal pour y mettre sur pied une unité d'un type nouveau : un bataillon d'infanterie de l'Air, pouvant remplir les missions d'un régiment d'infanterie, tout en disposant des moyens de transport de l'Armée de l'Air. L'unité compte 3540 aviateurs, soldats de la classe 40 ou engagés volontaires pour l'Afrique du Nord et l'AOF. Ses officiers, dont plusieurs polytechniciens et Saint-Cyriens et ses sous-officiers sont volontaires tandis que les hommes sont tous des soldats de première classe.

Mais le gouvernement de Vichy a autorisé l'installation d'un poste météo allemand à Toulouse. Alors les aviateurs revenant du champ de tir défilent devant les Allemands en chantant l'hymne du bataillon de choc « Non, non, jamais nous ne voudrons nous rendre aux Boches » : l'état-major français relève alors le commandant Paquier de son commandement.

Dès l'invasion de la zone libre par les Allemands le commandant Paquier, sous couvert d'une commission technique relative aux enseignements de la guerre, mène des actions clandestines en collaboration avec son beau-frère, le capitaine Louis Muller du service de contre-espionnage. Le capitaine Muller est un des 3 agents secrets ayant acheminé en France en 1940 le stock d'eau lourde destiné à l'expérimentation nucléaire.

Pierre Paquier organise à partir de Toulouse une filière d'évasion de nombreux militaires et fonctionnaires civils renvoyés de l'administration du fait des lois raciales : sous le couvert d'un « service des archives de l'armée de l'air », ces derniers occupaient des postes administratifs fictifs en attendant leur passage en Espagne.

Il vient également en aide à de nombreuses familles de résistants, comme celle du général Cochet après que ce dernier ait été arrêté et se soit évadé. Puis, l'armée de l'air ayant été équipée par les Américains, il rejoint la  escadre du groupe de bombardement Maroc, équipé de bombardiers B 26 Marauder.

Le groupe Maroc participe à la campagne d'Italie, à la bataille de France et enfin à la bataille d'Allemagne jusqu'à la capitulation allemande. L'équipage du commandant Paquier affronte les Messerschmitt 262 à réaction, notamment le 9 avril 1945 lors du bombardement des réserves stratégiques de carburant de Weissenhorn.

Après guerre
En 1946, il devient chef du service historique de l'Armée de l'Air.

En 1948, il devient inspecteur adjoint des forces aériennes d'Outre-mer.

En 1949, il devient chef d'État-Major de l'inspection générale de l'Armée de l'Air.

Il quitte l'Armée de l'Air en 1955.

Il devient président du syndicat de la presse Militaire en 1956.

Carrière civile
Il est Directeur de la communication des sociétés pétrolières Labo puis Fina France.

Il est Président de l'Union des pilotes de France et de l'Amitié franco-roumaine.

Fin de vie
Pierre Paquier décède à Paris le 29 octobre 1980.

Décorations
Commandeur de la Légion d'Honneur

Croix de guerre 39-45

Décorations étrangères : ordre royal du Cambodge, ordre du Muniséraphon, dragon d'Annam, mérite culturel de Roumanie, étoile de la grande Comore

Œuvres

Récits d'aviation
Aviation, mon grand amour : « Comment disparut Jean Assollant ? On peut, je crois, lui accorder la louange que Turenne décernait à Condé : « Monsieur le prince fit à son ordinaire ».

Aviation, école de bonheur : « Un immense orchestre de 144 moteurs couvre la campagne : la brigade française de bombardement est en route ».

Visages d'aviateurs : « La mort du commandant Colin a évoqué pour moi le frisson dramatique que Léon Daudet éprouvait en lisant la mort de Sénèque dans Montaigne (la plus grande page de français, affirmait-il). Toute notre histoire contemporaine passe dans la lanterne magique de votre œuvre »– Général Pierre Weiss
Combats de chasse : « À la première sortie, de 16H à 16H30, Willy surprend 3 Messerschmitt 109 au dessus de Beauvais. Il les abat tous les 3, en vrille et en flammes, dans l'intervalle de quinze secondes »

Le capitaine de corvette aviateur Cavelier de Cuverville : « Le commandant de Cuverville, qu'un long atavisme avait préparé aux combats, a trouvé après sa mort sublime un frère d'armes et un historien à sa taille » Général Pierre Weiss

Le capitaine aviateur Do Huu Vi : « Regarder Do Huu Vi, c'est lire une belle âme à livre ouvert ».

Pilotes courageux :« La splendeur de nos ailes vient donc tout naturellement se mirer dans son style » Général Pierre Weiss

Trois de l'aviation.

Ils étaient du Prytanée : « Mal préparés à ce malheur, nos chasseurs ressemblaient à des princes déchus, à des princes du ciel relégués sur la terre et l'image de la France en détresse hantait leurs pensées ».

Je suis aviateur : « Ma mère que toujours, malgré les années, j'ai gardé en mon cœur. Tendre, aimante et douce, elle me fût enlevée trop jeune, à trente-deux ans : je n'avais pas encore l'âge de raison. Depuis ses yeux ne me quittent jamais, témoins des jours heureux, témoins des heures tristes. Elle est la compagne de tous mes vols».

Santos-Dumont, maître d'action : « Ne jamais se décourager, même dans les pires moments, conseillait Santos ; toujours recommencer sur un échec »

Les pèlerins de Saint-Cyr : « J'évoque les joyeuses parties de vacances, nos rêves, nos ambitions juvéniles, nos projets d'une imagination dévorante. Nous avions vingt ans, l'âge des entreprises généreuses et des vocations ardentes, l'âge où l'homme « attelle sa charrue à une étoile » ».

Antoine de Saint-Exupéry : « On ne fait rien de grand sans aimer »

Pour l'honneur de la Marine : « Il faut que le commandant soit parmi les morts, pour l'honneur de la Marine ».

Histoire et tactique
L'enseignement supérieur militaire : « Vous ne pouvez préparer une guerre, fût elle défensive, sans l'appui, dès le temps de paix, du peuple lui-même. Votre puissance militaire se trouve entre les mains de la masse populaire, c'est-à-dire de vos ouvriers, de vos paysans, de vos employés, de tous les citoyens dont les deux assemblées expriment la volonté. L'armée, chez nous, et c'est heureux, n'est pas un état dans l'état. »La bataille aérienne d'Angleterre et la bataille aérienne d'Allemagne en 2 volumes écrits avec Claude Postel : « Pour celle-ci, le conflit préparé de ses mains se solde par plusieurs millions de morts… l'occupation totale du territoire, la paralysie de l'industrie. Cependant ce pays vit encore ».

Les forces aériennes françaises de 1939 à 1945 : « Le 20 octobre 1944, l'Air Vice Marshall Brown adresse l'ordre du jour suivant aux pilotes du groupe Ile de France : l'effort que vous avez fourni est sans précédent. C'est, sans aucun doute, l'appui direct le plus important qui ait jamais été donné par une aviation à une armée ».

Guerre et surprise : « Surprendre, surprendre partout et toujours aussi bien dans la guerre aérienne que dans la guerre terrestre».

Guerre et vitesse : « La défaite est ici une question de vitesse : n'accusons pas la fatalité mais les atermoiements anxieux du vaincu ».

Les blindés et l'aviation

L'aviation de bombardement française en 1939-1940

L'aviation de chasse française en 1939-1940 : « Elle a infligé des pertes presque triples de celles qu'elle a subi elle-même en tués, blessés et prisonniers en combat" .

L'aviation de renseignement française en 1939-1940 : « Au mois de juillet 1939 le potentiel de l'aviation d'observation s'élevait à 340 avions, tous de type ancien »

L'enseignement supérieur militaire

Le groupe de bombardement 11/12, écrit avec le capitaine Joseph-Marie Tonon : « Cet ouvrage est un véritable journal de marche du Groupe 11/12 depuis sa création le 11 juin 1938 jusqu'à sa dissolution le 15 août 1940. Il fait revivre l'existence de ses escadrilles avec leurs difficultés matérielles, leurs risques, leurs espérances et leurs déceptions ; clair, d'une lecture facile, il renferme, avec certains récits émouvants comme ceux des derniers combats de 1940, des précisions techniques intéressantes sur le matériel et son armement.»

Motorisation et observation aérienne : « Nous répugnons en effet à ne point rester fidèles aux vieux maîtres, pour lesquels il n'y eut jamais d'arme suprême, à l'exception, peut-être, de l'infanterie : elle seule, en effet, occupe et conserve le terrain, où elle souffre, s'accroche et meurt. »

Histoire de France

Le conflit sino-japonais : « Le culte des héros est la marque des peuples forts. »

L'aéronautique d'Indochine (Prix Lyautey) : « Au camp d'aviation de Bach-Mai, sur le fronton du hangar central, un écusson, au nom de Cao-dac-Minh, garde pieusement le souvenir de l'aviateur dont l'âme généreuse demeure symbole d'honneur ».

Forces aériennes : « Il arrive même à l'aviation de forcer la victoire en portant à l'assaillant des coups tels qu'il se trouve condamné à perdre la bataille terrestre ».

Notes et références

Liens externes

Général français du XXe siècle
Commandeur de la Légion d'honneur (date non précisée)
Titulaire de la croix de guerre 1939-1945
Élève du collège de Juilly
Naissance en mars 1903
Naissance dans le 4e arrondissement de Paris
Décès en octobre 1980
Décès dans le 15e arrondissement de Paris
Décès à 77 ans

Pierre Paquier