Porsche 911, Alman otomobil üreticisi Porsche tarafından 40 yıldan uzun bir süredir üretilen yüksek performanslı spor otomobil serisi. Bu ünlü, farklı ve dayanıklı modeller ilk üretildiği 1964 yılından sonra sürekli bir gelişim içinde olmuştur. İlk modelden itibaren tüm araçlar arkadan motorlu, arkadan itişli (1989'dan sonra 4 çeker modeller yapılmıştır), 2+2 gövde stilinde, hava soğutmalı (1999'da 996 kasasından sonra su soğutma) boksör motorludur.

İlk modelinden itibaren 911'ler sürekli fabrika takımı veya yarış takımları tarafından modifiye edilerek pist yarışları, ralliler ve diğer yarış organizasyonlarında kullanılmış, toplam yarış galibiyeti sayısı ele alınınca da çoğu zaman tüm zamanların en başarılı yarış aracı olarak nitelenmişlerdir.

Porsche 911, Ford Model T, Mini, Citroën DS ve Volkswagen Beetle'dan sonra en çok ödül kazanan otomobil modelidir.

Tarih

Seri harfleri (A, B, C, vs.); Porsche tarafından model yılını ve kasa tipini belirtmek için kullanılmıştır. Yeni model yılını belirtmek için bazen seri harfi değiştirilmiştir. Örneğin ilk 911 modelleri A serisi, ilk 993 modelleri ise R serisi olarak adlandırılmıştır.

Bu maddede modeller, Porsche'nin fabrika içi adlandırmalarına göre adlandırılmıştır (911, 964, 993, 996, 997, 991, 992); ancak tüm modeller 911 adı altında satılmıştır. "Carrera", "GT3", "Turbo" gibi ibareler modelin alt özelliklerine dayalıdır; ancak tüm araçlar 911 serisidir.

911 Model Serisi

Hava Soğutmalı Motorlar (1964–1998)

911 Serisi

Porsche 911, ilk Porsche modeli ve Volkswagen Beettle'ın daha sportif hali olan 356 serisinin yerine; daha büyük, konforlu ve güçlü bir araç koymak amacıyla tasarlanmıştır. Eylül 1963 Frankfurt Otomobil Fuarı'nda ilk kez basın tanıtımı yapılmıştır.

İlk tanıtımda model ismi, aynı zamanda fabrikadaki tasarım sürecinde kod adı da olan Porsche 901'dir. Ancak Ekim 1963'te Paris Otomobil Fuarı'nda Peugeot, ortasında sıfır bulunan üç rakamlı otomobil isimlerinin Fransa'da telif haklarının kendilerine ait olduğunu belirten bir mektupla bu ismi protesto edince, üretim başlamadan hemen önce model adı 911 olarak değiştirilmiştir. İlk 911'ler 1964 yılında satışa sunulmuş, ilk müşteri teslimatı 27 Ekim 1964'te gerçekleşmiştir.

911 2.0-litre / O, A ve B serileri (1964–1969)
İlk 911 modelleri, 356 modellerine benzer olarak arkaya monte edilmiş, hava soğutmalı, 6 silindirli 1991cc hacminde boksör motorlara sahipti. Bu motor başarılı yarış modeli 804'ten alınmış, sekiz silindirin ikisi iptal edilerek yeni araca uyarlanmıştı.

80mm çap (bore), 66mm hareket mesafesine (strok) sahip motor, 9.1:1 sıkıştırma oranı ve iki adet üç boğazlı 40PI Solex karbüratörü ile 6100 devir/dakikada 130 bhp güç üretmekteydi. Motor genel itibarıyla alüminyumdan üretilmiş; ancak aşınma sorunu yaşayacak yerlerde sert demir silindir duvarları ve çelik bağlantı çubukları kullanılmıştı. Motor gücünü 5 ileri oranlı manuel "Tip 901" şanzıman ile iletmekteydi. 0–100 km/saat hızlanmasını dönemine göre spor otomobil sayılmasına yetecek bir zaman olan 11 saniyede tamamlıyordu.

Araç genel olarak Ferdinand "Ferry" Porsche'nin oğlu Ferdinand Alexander Porsche tarafından tasarlanmıştır. Porsche şasi departmanı müdürü Erwin Komenda da dizayna katılmıştır. Çelik plâtform şasi ve ön süspansiyon, kaput altında geniş bagaj hacmi ve kabinde yolculara alan sağlamak için özel olarak tasarlanmıştır. Bu fikir, uzunlamasına yerleştirilmiş burulma çubukları ve teleskobik damperli ince McPherson süspansiyon sistemi sayesinde başarılmıştır. Arkada transvers burulma çubukları, yarı hareketli kollara bağlı süspansiyon sayesinde yol tutuş başarılı hale getirilmiştir. Araç dört koltukluydu; ancak arka koltukların ufaklığı ve diz ile baş mesafelerinin kısalığı yüzünden arka koltuklar kullanışlı değildi. Bu yüzden dört kişilik yerine 2+2 kişilik olarak tanıtılmıştır, +2 ancak acil durumlarda kullanılacak yolcu kapasitesini belirtir.

356 serisi 1965 yılında üretim hayatının sonuna gelmişti; ancak özellikle ABD'de 4 silindirli bir araç için pazar bulunduğunu düşünen Porsche, 911 şasisini ve 356 serisinin 1600cc'lik 90 HP (66 kW) dört silindirli motorunu kullanarak 911'e kıyasla daha ucuz olan Porsche 912'yi tasarlamıştır.

1966 yılında Porsche, daha güçlü olan 911S'i tanıttı ve 1967'de satışa sundu. Aracın motorundan yeterince memnun olmayan Porsche, Solex karbüratörleri iki adet üç boğazlı Weber 40 IDA ile değiştirdi. Bu değişimin sebebi Solex'lerin 2500 ile 3000 devir arasında tepkisiz kalmasıydı. Bu konuya çok önem verilmesi sebebiyle Weber karbüratörler ve yeni motor dikkatle gözden geçirildi. Sıkıştırma oranı 9.1:1'den 9.8:1'e çıkartıldı. 1991 cc hacmi değiştirilmeyen Tip 901/02 motorundaki bu oynamalar neticesinde güç 6600 d/da'da 160 BHP'ye yükseldi. Bu dönemde ortadan motorlu yarış modelleri olan Porsche 904 ve Porsche 906, 210 HP (154 kW) güç üretmekteydi. Diğer değişiklikler ayarlanabilir Koni amortisörler, dört tekerde hava soğutmalı disk frenler, daha büyük bir yatma önleyici çubuk (anti-roll bar), beş kollu Fuchs alaşım jantlar ve daha etkili bir egzoz sistemi oldu. Bu sayede son hız 225 km/saate çıkarken, 0–100 km/sa hızlanma da 7.9 saniyeye indi.

Ağustos 1967'de O serisi yerine A serisi üretime girdi. Bu seride ilk kez Targa modeller tanıtıldı. Çıkartılabilir tavan paneli, çıkartılabilir plastik arka pencere (1968'den sonra sabit cam seçeneği eklendi) ve paslanmaz çelik takla barına sahip Targa modelleri, ABD'de cabriolét modellerin yasaklandığı dönemde önemli bir pazar payına ulaştı. "Targa" ismi, Porsche'nin 1956, 1959, 1960, 1963, 1964, 1966, 1967, 1968, 1969, 1970 ve 1973 yıllarında kazandığı Sicilya'daki yollarda yapılan Targa Florio yarışına göndermeydi. Targa Florio yarışının son kazananı da Porsche oldu; çünkü yarış çok tehlikeli olması yüzünden 1973'te takvimden çıkartıldı.

A serisi standart veya S-tipinde, coupe veya targa karoser seçenekleriyle üretildi. Tüm A serilerinde çift devreli fren sistemi, siyah ön cam silecekleri ve yeniden tasarlanmış kapı tutacakları bulunuyordu. Aynı zamanda Sportomatic süspansiyon ilk kez satışa sunuldu. Sadece standart modelde bulunan bu seçenekte, alışılmış vites kutusu ve vakum kontrollü debriyaj sistemi bulunmaktaydı.

ABD'ye gönderilen 911'lerde, gitgide sıkılaşan federal kanunlar gereği katalitik konvertörler de bulunan Typ 901/14 motorları kullanıldı. 1215 A-serisi coupe ve 268 targa üretiminden sonra yeni model çizelgesi tanıtıldı. Seri üç ana modelden oluşmaktaydı.. Bayrak gemisi model 160 HP'lik 911S, 130 HP'lik standart model 911L ile yeni tanıtılan ve dört silindirli 912'nin yerine geçmesi planlanan 110 HP'lik (81 kW) 911T. Tüm modeller targa karoser ve/veya Sportomatic şanzıman ile alınabilmekteydi. Özellikleri itibarıyla daha sportif olan; ancak yalnızca 24 adet (4 prototip ve 20 müşteri şasisi) üretilen 911R modeli de kısa süre satıldı. 911R hafifletilmiş alüminyum kapılar, magnezyum krank ve iç mekanda yapılan değişiklikler sayesinde yalnızca 810 kg ağırlıktaydı (standart 911'den 230 kg hafif). Sıkıştırma oranının 10.3:1'e yükseltilmesi, çift bujili silindir başları ve yükseltilen devir aralığı sayesinde 911R, 8000d/dk'da 210 HP (154 kW) güce sahipti. A serisi toplamda 7.068 adet üretilerek yerini B serisine bıraktı.

1968'de tanıtılan B serisi Eylül 1969'da satışa sunuldu; tüm 911 ve 912 modellerinde limitlerde aşırı derecede arkadan kaymaya eğilimli sürüş karakterinin yumuşatılması amacıyla ön ile arka dingil arasındaki mesafe 57mm arttırılarak 2211mm'den 2268mm'ye çıkarıldı; bu amaçla arka tekerler geriye taşındı; ancak motorun konumu değiştirilmeyerek yeni modelin eskisinden görsel olarak ayırt edilememesi sağlandı. Her B serisi modelde daha büyük fren diskleri kullanıldı. 911L yerine geçen E serisinde (Almanca Einspritzung, yakıt enjeksiyonu) ve 911S'te Bosch mekanik yakıt enjeksiyonu sistemi kullanıldı. Yarı otomatik Sportomatic şanzıman, alınabilecek bir seçenek haline getirildi.

Ayrıca bakınız: 911 O/A/B motorları listesi

911 2.2-litre / C ve D serileri (1970–1971)

O, A ve B serilerinin büyük başarısı sonrasında, Eylül 1969'da (1970 model yılı için) tüm 911 motorları 2195cc'ye yükseltildi. Motor güçleri 911T'de 125 HP (92 kW), 911E'de 155 HP (114 kW) ve 911S'te 180 HP (118 kW) oldu. 912 serisi, yeni Porsche 914'lerin tanıtımıyla üretimden kalktı.

Motorların silindir çapları 80mm'den 84mm'ye arttırılmış, strokları ise 66mm olarak sabit bırakılmıştır. 911T'lere yeni Typ 911/03 motoru konuldu. 5800 d/dk'da üretilen 125 HP güç, B serisine göre 15 HP yüksekti. 911E'lerin Typ 911/01 motorları da benzer şekilde 15 HP daha güçlüydü. En üst model 911S ise 10 HP kazanmıştı. Avrupa ve ABD için üretilen araçların yakıt enjeksiyon sistemleri Bosch'un mekanik sistemiydi. Bu sayede ABD için farklı motorlar üretilmesi gerekmemişti.

2.2 L 911E modeli "Zuffenhausen'den yeni gizli silah" sloganıyla satışa sunuldu. 911S'e göre daha düşük gücü olmasına rağmen 911E, 0–160 km/s hızlanmada 911S'ten daha başarılıydı.

C serisinin üretimi Ağustos 1970'te durdu. Bu 12 ayda 6.544 T Coupe, 2.545 T Targa, 1971 E Coupe, 933 E Targa, 1.744 S Coupe ve 729 S Targa üretildi. Eylül 1970'te D serisi üretime başladı. İki seri arasında D serisindeki galvanize çelik gövde, alt kısımda çinko kaplama gibi korozyon önleyici tedbirler dışında büyük fark yoktur. D serisinin üretimi Ağustos 1971'de bitti. Bu sürede 2.517 T Coupe, 3.476 T Targa, 1.088 E Coupe, 935 E Targa, 1.430 S Coupe ve 788 S Targa tamamlandı.

911 2.4-litre / E ve F serileri (1972–1973)

1970'lerin başında Porsche, yarış modeli 917 modeli ve birçok yarış versiyonu 911 ile motor sporlarında başarılar kazandı.

1972-1973 yıllarında 911 modelleri aynı isimlerle satılmaya devam etti: Giriş seviyesi 911T, orta düzey 911E ve üst model 911S. Ancak tüm modellerde daha büyük hacimli 2341cc motorlar kullanıma sokuldu. Bu kez motorların 84mm olan silindir çapları yerine 66mm olan strokları değiştirilerek 70.4mm'ye çıkartıldı. Bu modeller "2.4 litre" olarak belirtilmesine karşılık gerçekte 2.3 litreye daha yakındı; ancak Porsche eski 2.2 litre motorlara kıyasla güç artışını vurgulamak için 2.4 ismini kullandı. Yeni motor güçleri 911T'de 130 HP (96 kW), 911T ABD modelinde 140 HP (104 kW), 911E'de 165 HP (121 kW), 911S'de ise 190 HP (140 kW) olmuştur.

911E ve 911S, tüm pazarlarda mekanik yakıt enjeksiyonu (MFI) ile satışa sunulmuştur. 911T, ABD pazarı dışında karbüratörlü olarak satılmış, ABD'de satılan MFI modeli bu fark sayesinde 10 HP (7 kW) daha güçlü olmuştur. Ocak 1973'te ABD 911T'leri Bosch ürünü olan K-Jetronic CIS (Sürekli Yakıt Enjeksiyonu) sistemine geçmiştir. Bu modeller aradaki farkı vurgulamak için 1973.5 olarak kodlanmıştır.

Beygir gücü ve torkun artması sebebiyle, 2.4 L modeller daha güçlü bir aktarma sistemine ihtiyaç duydular. Bu amaçla yeni "tip 915" transmisyonlar kullanıma sokuldu. Tip 915, Porsche 908 yarış otomobilindeki aktarmadan geliştirildi. Sportomatic şanzıman ise yalnızca özel siparişler için satışa sunuldu.

1972 yılında 911'in yüksek hızda kontrol edilebilirliği ve sürüş kalitesini geliştirmek için çok çaba harcandı. Arka süspansiyonun bağlantı noktaları yeniden gözden geçirildi. Bu değişiklik süspansiyonun hareket mesafesinin yükseltilmesini sağlayarak bozuk yollarda sürüş kalitesini arttırdı. T ve E modellerinde Boge marka şok emiciler, 911S'te ise Koni damperler ve Fuchs alaşım jantlar kullanıldı. Porsche'nin yaptığı önemli bir değişiklik yağ deposunu sağ arka tekerin arkasından önüne almasıydı. Yaklaşık 8.5 litrelik ağırlığın dingil açıklığı arasına alınması aracın kontrol edilebilirliğini arttırdı. Yağ deposunu doldurma işi için Porsche, sol öndeki benzin deposu kapağına benzer bir yapıyı sağ arka çamurluğa monte etti; ancak bu tasarımdan ertesi yıl vazgeçip depoyu tekrar arkaya aldı. Bu durumun sebebi bazı benzin istasyonlarının yağ deposunu benzin deposu zannedip benzin doldurmalarıydı. Yağ deposu 1973 model yılından 964 serisinin gelişine dek arkada kaldı.

Bu dönemde 911S modellerine ön tampon altı spoyleri eklendi. Bu spoyler ön kısımda yüksek hızlarda oluşan kaldırma kuvvetini %40 azaltarak aracın stabilitesini arttırdı. 911S modelleri, yalnızca 1050 kg ağırlıkları ile çoğu zaman en iyi ana seri 911'ler olarak nitelendi.

Bu dönemde yarışlar için 911 ST modeli az sayıda üretildi. Araçlar 2466 cc ve 2492 cc hacminde, 8000 devirde 270 HP (199 kW) güç üreten motorlara sahiptiler. Ağırlık 960 kg'a indirilmişti. Bu modeller Daytona 6 Saat, Sebring 12 Saat, 1000Km Nürburgring ve Targa Florio yarışlarında başarılar kazandılar.

Ağustos 1971-Ağustos 1972 arasında 13.000 adet E serisi, Eylül 1972 ile Temmuz 1973 arasında ise yine 13.000 adet F serisi 911 üretildi.

911 Carrera RS 2.7 (1972–1974)

Bu model koleksiyoncularca tüm zamanların en arzu edilen 911'i olarak tanımlanmıştır. RS, Almanca Rennsport (motor sporları) sözcüğünü ifade eder. Araç, FIA spor otomobil yarışlarının homologasyon kurallarına uyum sağlamak için planlanmıştır; ancak toplamda 1636 araç üretilmiştir. FIA Grup 4 sınıfında yarışabilmek için gerekli homologasyon rakamı olan 500 ile karşılaştırınca modelin başarısı anlaşılabilir. Standart 911S ile karşılaştırılınca Carrera RS, 90 bore, 70.4mm stroklu, 8.5:1 sıkıştırma oranlı, nikel-silikon karbit kaplamalı, alüminyum silindirli, 2687cc hacminde 210 HP (154 kW) güç üreten bir motora, gözden geçirilmiş ve sertleştirilmiş süspansiyona, "ördek kuyruğu (ducktail)" arka spoylere, daha büyük frenlere, daha büyük tekerlek ve daha geniş çamurluklara sahip, standart modelden 150 kg daha hafif, ağırlığı düşürmek amacıyla ince galvaniz çelikten üretilmiş yarışçı özellikli bir modeldir. 0-100 hızlanmasını 5.5 saniyede tamamlayan model, döneminin en hızlı araçları arasındadır.

Modelin daha güçlü versiyonu Carrera RS 3.0 da üretime girmiştir. 3.0 L araç standart kalınlıkta galvaniz çelikle yapılmış, 2.7 RS'e göre 180 kg'lık ekstra ağırlığı, 20 HP (15 kW) daha güçlü olmasının avantajını götürmüş, iki model de aynı performansa sahip olmuşlardır.

Carrera RSR 3.0 ve Carrera RSR Turbo (Turbo modeller için geçerli olan 1.4x denklik kuralı sebebiyle motor hacmi 2.1 L'dir) modelleri yarışlar için küçük rakamlarda üretilmiştir. Turbo model 1974 24 Saat Le Mans yarışında ikinci gelmiş, motorunun Porsche'nin gelecekteki yarış takımı için temel motor olabileceğini göstermiş ve Porsche'nin turboya bağlılığının temellerini atmıştır. Aracın büyük arka spoyleri ve 3.0 L turbo motoru üretim versiyonu 911 Turbo'da (930) ve 934 yarış otomobilinde de görev almıştır.

911 2.7-litre / G, H, I ve J serileri (1974–1977)

1974 yılından itibaren Carrera RS'in 2687 cc hacmindeki motorunun daha güçsüz bir versiyonu ana seri üretim araçlarda kullanılmaya başlandı. Araçlar, ABD'de kabul edilen düşük hızdaki çarpışmalardan korunma yönetmeliği sebebiyle daha güçlü ön ve arka tamponlara sahipti ve önceki yılın modellerinden daha farklı gözüküyordu. Aracın kabini de değiştirilmişti. 911 serisi artık 911, 911S ve 911 Carrera'dan oluşuyordu. 1975 yılında 911 Turbo (930) tanıtıldı (detaylar için aşağı bakınız). 1976 yılında Carrera modelinin motoru Turbo'da kullanılan 2992 cc hacmindeki motorun atmosferik versiyonu (200 HP - 147 kW) ile değiştirildi.

2.7 litre motorlar, ekstra soğutma sistemi kullanılmadan, doğrudan "kurşun geçirmez" tabir edilen 2.4 litre motorların hacmi arttırılarak kullanıldığı için daha dayanıksızdı. Araçlar özellikle sıcak iklimlerde sorunlar yaşadılar. Özellikle aşırı sıcaklıklarda magnezyum krank muhafazasındaki ile alüminyum silindir başları arasındaki genleşme farkı motorda büyük arızalara yol açtı. Turbo ve Carrera'da kullanılan 3.0 litrelik motordaysa magnezyum yerine alüminyum kullanıldığı için genleşme farkı sorunları gözlenmedi. Yine de alüminyum muhafazalar yaklaşık 7.5 kg (15 lb) daha ağırdı. 1973.5 motorlarına ek olarak Porsche, MFI yerine Bosch K-Jetronic CIS sistemini diğer modellerde de kullanıma soktu. Bu sistem hava akımına bağlı olarak enjektörlerdeki yakıt basıncını değiştirmeye yarıyordu. Sistem güvenilir olsa da, MFI veya karbüratör sistemlerinin aksine kam millerinin sıcak olmasından etkilendiği için, motor hacminin 2.4'ten 2.7'ye çıkarılmasına rağmen 911S'in beygir gücü 190'dan 175'e düştü. Yine de motorun kullanılabilirliği artmıştı.

1975 model yılında ayrıca ABD pazarına özel olarak 912E tekrar üretime sokuldu. 1976 yılı sonunda Porsche 924 modeli, 1977 yılı ve sonrası için 912'nin yerini aldı.

911'in Tamamlayıcısı: Porsche 928

Porsche'nin 911'i geliştirmesine devam etmesine rağmen, yöneticiler 1971'de de düşen satış rakamları nedeniyle yeni bir modele ihtiyaç duydular. Bu durum Porsche 928 projesini ortaya çıkardı. Öne monte edilmiş büyük bir V8 kullanan 928, 911'e göre daha güçlüydü; ancak 928'in tasarımı sadece performansa odaklanmamıştı. Porsche 928, daha konforlu bir spor/grand tourer otomobil olarak düşünüldü. Porsche 928, 1977'deki tanıtımından 1995'e kadar iyi satış rakamları yakaladı; ancak 17 yıllık ömrü boyunca, yoldaki yeteneklerine rağmen asla 911'den daha fazla satmadı. Motor sporlarında da pek başarılı olamadı.

2006 yılında Porsche, Panamera projesiyle 928/968 serisinin yerine geçecek bir araç tasarlamaya başladı. Porsche Panamera 2009 yılında piyasaya sunuldu.

911 Turbo (Type 930) (1975–1989)

1974 yılında Porsche, ilk seri üretim turboşarjlı otomobil modelini Frankfurt Otomobil Fuarı'nda tanıttı ve 1975 model yılında ilk Porsche 911 Turbo'yu (Kuzey Amerika'da Porsche 930) piyasaya sundu. Aracın şasisi geniş lastikleri örtmek için genişletilmiş çamurlukları ve "balina kuyruğu" (whale tail) olarak anılan büyük arka kanadı ile diğer 911'lerden çok farklıydı. İlk modellerde 3.0 litre (260 HP/191 kW) motor kullanılırken, 1978'den sonra 3.3 litre (300 HP/191 kW) motorlara geçildi. İlk otomobillerde aşırı süreli turbo boşluğu dikkat çekmekteydi.

Aracın üretim sayısı yeterli rakama ulaştığında, 911 Turbo'nun yarış modeli Porsche 934, 1976 yılında FIA Grup 4 lisansını elde etti. Birçok 934, Le Mans 24 Saat ve diğer yarışlarda BMW 3.0 CSL "Batmobile" gibi devrin önemli araçlarıyla mücadelelere girdiler. Daha ileri derecede modifiye edilmiş Porsche 935 ise FIA Grup 5 kuralları için tasarlanmış, 1974 model 2.1 litre RSR Turbo'dan geliştirilmişti. 1976 yılında yarışmaya başlayan 935, 1979'da Le Mans 24 Saat yarışını kazandı. 1980'li yıllarda da bu modeller özel takımlar arasında popülerliğini korudu.

70'lerin sonunda ortaya çıkan geniş Porsche hayran kitlesi, araçlarda fabrika çıkışı olmayan özellikler talep etmeye başlamıştı. DP ve Kremer gibi fabrika dışı firmalarca yapılan bu değişiklikler Porsche'nin de ilgisini çekmiş, 1981 yılında Zuffenhausen'deki tamir departmanında müşteri isteklerine özel araçlar üretilmeye başlanmıştı. Bu yıl, Turbo ağırlıklı az sayıda 911 modeli, yeni Flachtbau gövdeye çevrilmiştir.

40.000 Alman markı tutarındaki bu değişim, Turbo'nun etiket fiyatını ikiye katlamaktaydı. Ancak her şeye rağmen ilk 911 Flachtbau modeli, 935 benzeri ön kanadı ve pleksiglas örtüler arkasında ön tampona gömülü dairesel farları ile çok dikkat çekici bir modeldi. Bu modelden çok az sayıda üretildikten sonra Porsche, açılıp kapanabilen ön farları uygulamaya koydu. Her iki versiyonuyla da Flahtbau, 911'in yuvarlak far tasarımından çok daha radikaldi. Her araçta derin yan etekler, arka çamurlukların ön kısımlarına açılmış üç parçalı hava girişleri, burna monte edilmiş FIA Grup B yağ soğutucusu bulunmaktaydı.

Porsche 930, sadece üretiminin son yılında 5 ileri vites kutusuna sahip oldu. Daha önceki dönemde atmosferik motorlu modellerin 5 ileri şanzımanları, 930 Turbo'nun devasa torkuyla başa çıkacak güçte değillerdi. Dört vitesli şanzımanıyla Porsche 930, 200 km/sa hızı üçüncü viteste aşabilmekteydi.

Daha sonraki tüm 911 nesillerinde Turbo versiyon her zaman yerini aldı. Dört tekerden çekiş sistemi 993 neslinden itibaren (hafifletilmiş GT2'ler dışında) tüm Turbo modellerde uygulandı.

911 SC (1978–1983)

911 SC'deki "SC" kısaltması, Porsche'nin hiçbir zaman kısaltmanın ne anlama geldiği, hatta bir kısaltma olup olmadığını bile açıklamamasına rağmen genellikle "Süper Carrera" olarak açılır. Tüm 911 modelleri 1977 yılının sonundan itibaren 2994cc'lik motorlarla donatılmıştı. Bu motor, 2.7 litre versiyonun neredeyse limitlerine kadar zorlanmasına rağmen daha fazla güç artışı elde edilememesi üzerine tasarlandı. Fabrika çıkışında 180 HP (132 kW) güç üreten bu motorda hâlâ daha fazla ayarlamalarla güç artışı için potansiyel vardı. Ancak bu araçlardaki ekstra ekipmanların yarattığı ağırlık artışı yüzünden performansları daha önceki aynı güçte ancak hafif modellerle kıyaslanınca yeterince tatminkar değildi.

SC'ler İngiltere'de Spor Grup Paketi isimli özel bir kitle satılıyorlardı. Bu kitte arka spoyler, ön hava girişleri ve siyah Fuchs jantlar bulunmaktaydı.

1981'de ilk Porsche 911 cabriolet konsept otomobili Frankfurt motor fuarında tanıtıldı. Bu modelde üstün açık olmasının yanı sıra dört tekerden çekiş sistemi de bulunmaktaydı. 1982'nin sonlarında (1983 model yılı ismiyle) ilk 911 Cabriolét satışa sunuldu. Bu model aynı zamanda Porsche'nin 356 Cabriolet'lerden sonra ürettiği ilk üstü açık otomobildi. Çoğu insan için cabrio model, diğer üstü açık 911 olan Targa'dan daha çekiciydi; ancak Targa'nın fiyatı normal modelle yaklaşık aynı seviyedeyken cabrio çok daha pahalıydı. 911'in cabriolet versiyonları günümüze kadar üretime devam etti.

1979'da Porsche, 911'i 928 ile değiştirmek için planlar yaptı. Ancak 911'in 928 ile karşılaştırınca çok daha üstün olan satış başarısı markayı 911'i yenilemeye götürdü. Bu modellerde (1981-1983 SC'ler), 2994cc motorlarının gücü 5900 d/dk'da 204 bhp'ye yükseltildi. Kuzey Amerika modellerindeyse bu güç artışı 1984'te 3.2 litre motorların gelişine kadar uygulanmadı.

911 3.2 Carrera (1984–1989)

1984 yılında yeni 3.2 litre motorlu model, 3.0 litrelik 911 SC modelinin yerine geçti. 3164 cc motor hacmi, önceki SC'nin 95mm silindir çapı ile Turbo'nun 74.4mm stroku birleştirilerek elde edildi. Tüm motorlarda Bosch Motronic 2 motor yönetim sistemi kullanıldı ve yakıt tüketimi %10 oranında azaltıldı. Bu dönemde, Avrupa modelleri ile ABD modelleri arasında, ABD'de çevre koruma sebebiyle sıkılaştırılan kanunlar yüzünden güç farkı ortaya çıktı. Mevzuatın daha geniş olduğu Avrupa'da 10.3:1 sıkıştırma oranı, ABD'de ise 9.5:1 oranlı modeller satışa sunuldu. Ayrıca ABD modellerinde katalitik konvertör bulunmaktaydı. Motor gücü Avrupa bazlı modellerde 232 bhp'ye, Kuzey Amerika modellerinde 207 bhp'ye (daha sonra 217) yükseltilmişti. Motor gücüyle beraber performans da artmış, 0–96 km/sa hızlanma 5.9 saniyeye inerken son hız 250 km/saate yükselmişti. Frenler daha başarılıydı ve diskler daha çabuk soğuyordu, yakıt enjeksiyonu gündelik kullanıma uygun olacak şekilde geliştirilmiş, araç daha rafine bir hale gelmişti.

Yeni model 911 Carrera olarak isimlendirilmişti; ancak temel 911 serisinde spor etiketle (Carrera) isimlendirilen ilk model ismi olan 3.2 Carrera adıyla tanındı. Standart modeller Turbo'daki geniş çamurluklar ve balina kuyruğunu içeren; ancak mekanik bir değişiklik getirmeyen "Turbo-görünümlü" veya "Süper Spor" kitlerle satın alınabiliyordu. Ayrıca çok az sayıda 911 SC, Porsche'nin yeni kurduğu düz burun (flat-nose) atölyesine gönderiliyordu. Bu atölyede 911'lere açılır farlar, daha geniş gövde ve büyük arka kanat gibi eklentiler yapılıyordu. 1987'de G50 model isimli hidrolik debriyajlı 5 ileri Getrag marka şanzıman Carrera modellerinde kullanılmaya başlandı.

Cabriolet'in alçak tavanlı versiyonu ve Porsche 356 Speedster'in bir anlamda devamı olan 911 Speedster, Eylül 1987'de Frankfurt Otomobil Fuarı'nda gösterime sunuldu. Tanıtımından 16 ay sonra, Ocak 1989 sonrasında sınırlı sayıda (2.065 adet) üretimine başlandı. Aracın tasarım çalışmalarına Helmuth Bott tarafından 1983'te başlanmıştı. 1983'te Yine 1987'de sınırlı sayıda (340 adet) üretilen Carrera Club Sport (CS), koleksiyoncular için çok değerli bir parça oldu. Bu modelde elektrikli camlar, elektrikli koltuklar ve radyo çıkartılmış, yaklaşık 100 kg'lık bir ağırlık azaltılmasına gidilmişti. Ayrıca motorun devir limitinin yükselmesiyle bir miktar daha fazla güç elde edilmekteydi. 911 3.2 Carrera serisinin toplam üretim rakamı 76,473 ara.tır (35.670 coupé, 19.987 cabrio, 18.468 targa).

964 Serisi (1989–1993)

1989 yılı sonunda Porsche 911 tip 964'ün tanıtılmasıyla büyük bir değişim geçirdi.

959'dan alınan birçok yeni teknolojiyle bu model Porsche için büyük önem kazandı. Bunun sebebi dünya ekonomisinin resesyona girmesi ve Porsche'nin artık sadece imajına güvenerek ayakta kalamayacağını anlamasıydı. İlk model Carrera 4 olarak tanıtıldı. "4", dört tekerden çekişi ifade ediyordu. Bu durum birçok insanda şaşkınlık uyandırdı; ancak firma müşterilerine (959 modelinin) yarış ve ralli mühendisliğine bağlı kaldığını vurgulamak için bu yolu seçmişti. Aracın sürtünme katsayısı 0.32'ye indirilmişti. Ayrıca araç yüksek hızlarda yükselen, diğer zamanlarda aracın çizgisinin bütünlüğünü bozmamak için motor kapağına gömülen bir arka kanatla donatılmıştı. Şasi baştan sona yeniden dizayn edilmiş; helezonik yaylar, ABS frenler ve hidrolik direksiyon eklenmişti. Motor hacmi 3600 cc'ye, ürettiği güç de 250 PS (184 kW) seviyesine yükseltilmişti. Araç çok daha rafine olmasına rağmen bazı eleştirmenlerce 911 konseptinin saflığını kaybettiği iddia edilmiştir. Arkadan itişli versiyon, Carrera 2, bir yıl sonra tanıtıldı.

1990 yılında 964 kasası 911 Turbo, bir yıllık yokluğu ardından tekrar fiyat listesine eklendi. Çift hava yastığının standart olduğu ilk Porsche modeli oldu. Daha önceki modelin 3.3 L motorunun elden geçirilmiş bir versiyonunu kullanan yeni Turbo'nun motoru daha sonra diğer modellerin motoru uyarlanarak 3.6 L'ye yükseltildi.

1989 yılında Porsche, uyarlanır elektronik yönetimli (adaptive electronic management/AEM) ve manuel kontrollü Tiptronik otomatik şanzımanı tanıttı. Formula 1'de yarı otomatik şanzımanların yeni devreye girdiği bu dönem için, seri üretim bir otomobilde kullanım çok sıra dışıydı. Ayrıca 964, çift hava yastığının standart olarak sunulduğu (1991) ilk otomobil oldu.

1992 yılında Porsche, 1973 Carrera RS modelinden esinlenmiş bir 964 RS modelini sınırlı sayıda üretti. Bu model yalnızca Avrupa emisyon şartlarına uygundu; ancak Amerikan müşterilerin baskısıyla Porsche 701 adet üretilen RS America'yı da piyasaya sundu. Yine de Avrupa RS'in bir homologasyon modeli olmasına karşılık RS America opsiyonları çıkarılmış standart modeldi. 1993 RS 3.8, Turbo tarzı şasiye, daha büyük ve sabit bir balina kuyruğu arka kanada ve 300 PS (221 kW) gücünde 3746 cc motora sahipti.

RS/RS America modellerinin gösterişten uzak, yüksek performanslı 964 versiyonları olması sebebiyle sadece 4 fabrika opsiyonu mevcuttu: limitli kaymalı diferansiyel (LSD), AM/FM radyo kasetçalar, klima ve sunroof. Aracın iç tasarımı da standart 911'den daha sadeydi, örneğin kapı iç panelleri yoktu ve kol dayama yerleri basit çekme mekanizmasıyla açılıyordu. Satıldıkları dönemde RS Avrupa standart C2'ye göre yaklaşık $20.000 daha pahalıydı. Yine de RS America'nın tam donanımlı C2'den $10.000 ucuz olmasına rağmen, günümüzde bu modeller ikinci el pazarında standart 964'lerden daha yüksek fiyatlara satılmaktadır.

964 Turbo (1990–1993)

1990 yılında Porsche, 964 serisinin Turbo versiyonunu piyasaya sürdü. Bu model bazen hatalı olarak "965" olarak adlandırılır; ama 965 projesi 959'un yüksek teknolojili turbolarla donatılmış yeni nesli olarak planlanan, ölü doğmuş bir projedir. 1991 ve 1992 model yıllarında Porsche 964 Turbo'larını 930'un kendini kanıtlamış 3.3 L motor blokunu kullanarak üretti. Motor gücü 320 PS (235 kW) civarındaydı. 1993 yılı Carrera 2/4'e 3.6 L motoru getirdi, turbo versiyonda güç baş döndürücü bir seviye olan 360 PS'e (265 kW) ulaştı. 1994 yılında 993 serisinin tanıtılması ve 993 Turbo beklentisi yüzünden az üretildi. 1994 964 Turbo'lar günümüzde ender bulunmaktadır.

993 Serisi (1993–1998)

Porsche 911, 1993 yılında yeniden gözden geçirildi ve tip 993 olarak isimlendirildi. Bu araç, 1964 yılında doğan hava soğutmalı 911 serisinin son modeli olduğu için önemlidir.

Aracın dış kısmında tamamen yeni bir ön ve arka tasarımı kullanılmıştır, sadece ön ve yan camlar ile kapılar 964 kasasından alınmıştır. Yeni karoser daha pürüzsüzdür, özellikle aerodinamik ön kısım 959'a çok benzemektedir. Tasarımı İngiliz tasarımcı Tony Hatter tarafından tasarım şefi Harm Lagaay gözetiminde yapılmıştır.

Gözden geçirilmiş karoser ile birlikte, yeni tasarlanmış çok noktadan bağlı arka süspansiyon da aracın yol tutuşu ve sürüş kalitesini arttırmıştır.

Şasi düzeltmeleri ile birlikte yeni süspansiyon aracın çok daha rekabetçi olmasını sağlamıştır. Motor hacmi 3.6 L kalmasına rağmen motor programı ve egzoz değişiklikleriyle gücü 272 PS'e (200 kW) yükseltilmiştir. 1996 model yılında standart modellerde güç 286 PS (210 kW) olmuştur. Dört tekerden çekiş Carrera 4 olarak opsiyoneldir, standart arkadan itişli modeller sadece Carrera adıyla anılmışlardır. Hafifletilmiş RS modeli 3.8 L kapasitesiyle 300 PS (221 kW) güce sahiptir ancak sadece arkadan itişli olarak üretilmiştir.

Turbo'nun geniş gövde yapısını ve bazı diğer parçalarını kullanan ama Turbo olmayan modeller (Carrera 4S ve Carrera S) ilk kez 993 kasasında sunulmuştur. Üstü açık Targa modelleri ise yeni cam tavanları ile geri dönmüşlerdir.

Targa ve geniş gövde versiyonlar 993'ün selefi Porsche 996 serisinin 1998'de üretime girişine kadar üretimde kalmışlardır.

993 Turbo (1995–1998)
Porsche, 1975 yılından itibaren her yeni seride turboşarjlı 911 modelleri üretmiştir. Mart 1996'da 993 Turbo satışa sunuldu. 993'ün turbo versiyonu 1995 yılında üretime girmiştir. Bu model Porsche'nin çift turboşarjör kullanan ilk seri üretim modeli olmuştur. Üretimdeki Carrera 4 ile hemen hemen aynı kalıcı dört çeker sistemine sahipti, hatta 4WD'yi iptal etmek için hafif ve yarış homologasyonlu versiyon olan GT2'yi almak zorundaydınız. Devasa hava soğutmalı fren disk ve kaliperleri ile ABS 5 sistemi 3.8 litrelik Carrera RS'den alınmıştı. Yatma önleyici çubukları (anti-roll bar) normal 993'ten daha kalındı ve 18 inçlik jantlar frenlere daha iyi hava akışı sağlıyordu.

993 serisinin standart 3.6 litre motoru kullanan modelde iki KKK K16 turboşarjörü ve Bosch M5.2 motor yönetim sistemi yer almaktaydı. Motor gücü bu sayede 5750 d/dk'da 408 bhp'ye yükseltilmiştir. Sıkıştırma oranı 8.0:1'e düşürülmüş, 6 ileri vites kutusu güçlendirilmiş ve vites oranları uzatılmıştır. Bu sayede son sürat 304 km/s (184 mph) olmuş, 0–96 km/saat hızlanma sadece 4.5 saniyeye (bazı dergi testlerine göre 4.3 sn) inmiştir. Tüm diğer 911 Turbo modellerdeki gibi 993 Turbo'da da genişletilmiş çamurluklar ve devasa bir sabit arka kanat kullanılmış; ancak önceki nesillerden farklı olarak bu kanat gövde rengine boyanmıştır. 1997 model yılında Porsche, tarihinin en güçlü hava soğutmalı seri üretim modeli olan 993 Turbo S'i üretmiştir. Motor gücü 424 bhp olan bu modelde yeni ön tampon, farklı jantlar ve bazı aerodinamik geliştirmeler yapılmıştır.

959 ile yakın güçleri (959'un 450 bhp'sine karşılık 993'te 408 bhp) ve benzer aktarmaları, iki model arasında birçok yol testi karşılaştırmasının yapılmasına sebep olmuştur (örneğin Car and Driver, Temmuz 1997, s. 63).

993 GT2 (1998)
993 jenerasyonu baz alınan GT2, gerçekte uluslararası otomobil yarışlarında bulunan GT2 kategorisinde yarışacak araçların homologasyonunu sağlamak için üretilmişti. Araçta yarış lastiklerini örtebilmek için genişletilmiş çamurluklar ve kenarlarında hava girişleri bulunan, yeni ve büyük bir arka kanat kullanılmıştır. Orijinal motor 430 hp güç üretirken, 3.6lt Turbo 6 silindir boksör motorun 1998'de kullanıma sokulmasıyla 450 hp güce ulaşılmıştır.

911 GT2'nin yarış versiyonu uluslararası yarışmalarda başarılıydı. 1996 ve 1997 Le Mans 24 Saat yarışlarında kendi sınıfının galibi oldu.

911 GT2 Evo isimli daha da hızlı bir versiyonu da üretildi. 600 hp'lik 3.6 litre düz-6 silindirli motor kullanılan bu versiyon, daha sonra özel olarak GT1 sınıfı için tasarlanan 911 GT1 yüzünden kısa ömürlü oldu.

Su Soğutmalı Motorlar

996 Serisi (1998–2004)

34 yıllık hava soğutmalı 911 üretimi sonunda, 1998 yılında tamamen yenilenmiş su soğutmalı 911 modelleri üretime alındı. Tip 996 olarak bilinen bu seri, Porsche için büyük bir sıçrama oldu. Motordaki büyük değişim aracın dış görünüşüne de yansıtılmış, 1963'te üretilen ilk 911'e göre büyük bir değişim yaşanmıştır. Motor dışında diğer önemli değişiklikler daha basık bir gövde tasarımı, daha dik açılı ön cam ve yeniden tasarlanmış iç mekandır. Eleştirmenler tüm bu değişikliklerle yeni modelin orijinal 911 tasarımından uzaklaştığı ve tasarımını daha ucuz model olan Boxster ile benzeştiği için ağır biçimde eleştirdiler; ancak 996 serisi Porsche için büyük bir finansal başarı getirdi.

1997'de, 1998 model yılı için tanıtılan 300 HP'lik 911 Carrera 2 ve 911 Carrera 4 modelleri ile başlayan 996 serisine 1998'de 360 HP'lik 911 GT3 eklendi. 2000'de 420 HP'lik 911 Turbo, 2001'de 462 HP'lik GT2 üretime girdi. 2002 yılı için 911 Carrera 2 ve Carrera 4'ün motor güçleri 320 HP'ye çıkartıldı ve cam tavanlı Targa ile geniş çamurluklu Carrera 4S modelleri satışa sunuldu. Aynı yıl için GT3'ün gücü de 381 HP'ye yükseltildi. 2003 yılında 450 HP'lik Turbo S üretime girdi. 2004 model yılında ise 483 HP'lik yeni GT2 üretildi.

996 serisi 2004 yılı sonunda 997 serisinin tanıtımı ile üretimden kaldırıldı; ancak GT2 modeli 2006'ya kadar üretimde kaldı.

997 Serisi (2004-2012)

2004 yılında 911 kapsamlı bir yenilemeye alındı ve temmuz ayında 996'nın yerine geçecek olan 997 tanıtıldı. 997'de, 996'nın temel profili korunmuş, sürtünme katsayısı 0.28'e indirilmiş ve son hava soğutmalı model olan 993'ün detaylarıyla şekillendirilmişti. Ayrıca 996'nın birleşik far tasarımından farklı olarak, eski nesil 911'lerin "böcek gözü" farlarına benzer farlar kullanılmıştı. İç tasarım da değiştirilmiş, modern tasarım öğeleri klasik 911'lerin çizgileriyle yorumlanmıştır. 997 serisi parçalarının sadece üçte birini eski 996 serisinden almış; ancak teknik olarak benzer kalmıştır.

Birçok Amerikan otomobil dergisinin testlerinde, Turbo modeli 0–96 km/saat hızlanmasını 3.3 saniye civarında yapabilmiştir. Carrera S modeli aynı hızlanmayı 3.9 saniyede tamamlamış, son hız olarak 300 km/saate ulaşmıştır. Baz model olan Carrera 0-96 ivmelenmeyi 4.4 saniyede tamamlayıp 285 km/saat hıza ulaşmıştır. Bu rakamlar Porsche'nin resmi rakamlarıyla büyük farklar taşımaktadır.

Carrera 4 ve Carrera 4S'in sırasıyla Carrera ve Carrera S ile aynı motorları taşımaktadır. Dört tekerden çekişli modellerin arka kısımları geniş tabanlı lastikleri sebebiyle 50,8mm daha geniştir. Dört tekerden çekiş sistemi, gerektiğinde motor gücünün %5'i ile %40'ı arasında bir gücü ön tekerlere iletmektedir.

2009 model yılı için 997'de ufak değişiklikler planlanmaktadır. Bu değişiklikler daha büyük hava girişleri olan bir ön tampon, yeni çift HID projektörlü farlar, yeni stoplar, doğrudan enjeksiyon ve çift debriyajlı vites kutusudur.

2010 yılında ortaya çıkan Turbo S modeli 530 hp güç ve 700 nm torka sahiptir. 0-100 hızlanmasını 3,3 saniyede tamamlamakta, bu hızlanmayı 7 ileri PDK şanzıman ile gerçekleştirmektedir.

997 serisinin üretimi 2012 yılında sona ermiş, aynı yıl içinde yerine 991 olarak adlandırılan yeni kasa gelmiştir. 2012 yılında üretilen 911'ler aya göre 997 veya 991 serisinde olabilir.

991 Serisi (2012-2019)

2011 yılında Frankfurt otomobil fuarında karşımıza çıkan araç, 23 Ağustos 2011'de Porsche tarafından resmen tanıtılmıştır. 2012 yılında ise 997 kasa kodlu 911'in üretimi tamamlandıktan sonra 991 kasa kodu ile yeni 911 olarak satışa sunulmuştur.

3.8 motora sahip olan Carrera S 395 hp güç, Carrera ise 3.4 motor ile 345 hp güç üretmektedir. Turbo versiyonu çift turbo 3.8 motor ile 520 hp, Turbo S versiyonu ise 560 hp güç üretmektedir. Turbo S 0-100 hızlanmasını 2.9 saniyede gerçekleştirmektedir.

Dünyanın En Performanslı Aracı ödülünü 2012 yılında Ferdinand Alexander Porsche'un ölümünden kısa süre sonra almıştır.

992 Serisi (2019–Günümüz)

2019 Porsche 911'in tanıtımı 2018 Los Angeles Auto Show'da gerçekleşti. 30 Temmuz 2019'da Porsche, 'S' serisi olmayan yeni 992'lerin pazarlama faaliyetlerine başladı. 992'lerde önde 20 inç, arkada 21 inç jantlar, 992 S'lerde ise önde 21 inç, arkada 22 inç jantlar yer almaktaydı; bunun dışında 992 ve 992 S'lerin dış görünümü neredeyse aynıydı. Araçların reklamı yapılan konfigürasyonu, Birleşik Krallık'ta 82,793 Pound fiyatla satışa sunuldu.

Motor sporlarında Porsche 911

Rallilerde Porsche 911

Porsche 911, ilk gününden itibaren ralliler için büyük bir potansiyele sahipti. Arkada yer alan motor çekişin iyileşmesine katkıda bulunmaktaydı. 911'in belli başlı ralli zaferleri aşağıdaki gibidir:

1965

 5., Monte Carlo Rallisi (911, Herbert Linge)

1967
 3., Monte Carlo Rallisi (912, Vic Elford)

1968
 1., İsveç Rallisi (911T Björn Waldegård)

1969
 1., Monte Carlo Rallisi (911T, Björn Waldegård)

1970
 1., Monte Carlo Rallisi (911T, Björn Waldegård)

1974
 3., 1000 Göller Rallisi (911 Carrera RS 3.0, Björn Waldegård)
 2., Safari Rallisi (911 Carrera RS 3.0, Björn Waldegård)

1978
 1., Monte Carlo Rallisi (911 Carrera RS 3.0, Jean-Pierre Nicolas)

1980
 1., Tour de Corse (911SC/RS, Jean-Luc Therier)

1984
 1., Paris-Dakar Rallisi (953, Rene Metge/Dominic Lemoyne)
(Porsche 953, diğer adıyla 911 Carrera 4x4, geliştirme aşamasında olan 959'un dört tekerden çekiş sistemini kullanmaktaydı.)

1986
 1., Paris-Dakar Rallisi (959, Rene Metge/Dominic Lemoyne)
 2., Paris-Dakar Rallisi (959, Jacky Ickx/Claude Brasseur)
 1., Rallisie des Pharaons (959, Saeed Al Hajiri)
(1980'lerde Porsche, FIA'nın Grup B regülasyonu uyarınca dört tekerden çekişli, çift turbolu 959 modelini geliştirdi. Bu model 1986 yılında prestijli Paris-Dakar Rallisi'ni kazandı.)

Ödüller
2004 yılında Sports Car International dergisi, 911'i Sports Car International 60'ların En İyi Spor Otomobilleri Listesi'nde üçüncü, Carrera RS'i 70'lerin en iyi spor otomobilleri listesinde yedinci, 911 Carrera'yı 80'lerin en iyi spor otomobilleri listesinde yedinci sıraya koydu. Ek olarak, Automobile Magazinein "100 Coolest Cars" listesi oylamasıyla 911 ikinci oldu. 997 serisi 2005 Yılın Otomobili yarışması için aday gösterildi.

 Medyada Porsche 911

 Charlie Sheen'in 1987 yapımı filmi film No Man's Land, sadece Porsche'ler çalan bir hırsız üzerine kuruludur.
 Will Smith ve Martin Lawrence, Bad Boys (1995) filminde bir Porsche 911 (964 RS) kullanmışlardır.
 2006 yılında Pixar'ın animasyon filmi Otomobiller'''de başrol oyuncularından biri, 2002 model bir Porsche 996 Carrera'dır.
 Herbie Goes to Monte Carlo filminde iki Porsche 911 görünmektedir.
 BBC televizyon şovu Top Gear'de bir Porsche 911 parçalanmaya çalışılmıştır. Ön kaputuna düşürülen piyanoya, önden bir çarpışmaya, üzerine dökülen asite ve pompalı tüfek ateşine dayanan araç; bir vinç ile kaldırılıp, içi yanıcı gaz dolu bir karavana burnu üzerine düşürülerek çalışmaz hale getirilebilmiştir.
 Komedyen Jerry Seinfeld yaklaşık 50 Porsche'ye sahiptir, bunların yarısına yakını da 911'lerdir. Dikkatli bakıldığında kendi dizisi olan Seinfeldde duvarlarda Porsche 911 posterleri görülebilir.
 2000 yılında oyun firması Electronic Arts, tamamen Porsche'ler üzerine kurulu bir oyun olan Need For Speed: Porsche Unleashed'i piyasaya çıkardı.
 Need for Speed Most Wanted oyununda Porsche 911 Turbo S kullanılabilir.
 Street Fighter II: The Movie filminde Ken Masters 1980'li yıllarda üretilmiş bir Porsche 911 Carrera Cabriolet kullanır.
 1999 yapımı Office Space filminde, ana karakter Bill Lumbergh (Gary Cole tarafından canlandırılmıştır), MY PRSCHE plakalı bir Porsche 911 kullanır.
 2001'den beri devam eden televizyon dizisi Scrubs'da ana karakterlerden doktor Perry Cox klasik bir Porsche 911 kullanmaktadır.

 Kaynakça
Özel

Genel

 Meredith, L (2000). Porsche 911. Sutton Publishing. ISBN 0-7509-2281-8.
 Morgan, P (1995). Original Porsche 911. MBI Publishing. ISBN 1-901432-16-5
 Wood, J (1997). Porsche: The Legend''. Parragon. ISBN 0-7525-2072-5.
 Porsche Resmi Sitesi
 Philip Raby, P (2005) "Porsche 911 Identification Guide". Herridge & Son. ISBN 0-9541063-8-5
 GT Purely Porsche dergisi

Dış bağlantılar

 Porsche Türkiye resmî web sitesi
 Porsche resmî web sitesi

911
1964'te tanıtılan otomobiller
Coupe otomobiller
Targa otomobiller
Cabriolet otomobiller
Boksör motorlu taşıtlar
Motoru arkada olan taşıtlar
Ralli arabaları
2+2 coupe otomobiller

Porsche 911


Veronica var en nederlandsk tv-kanal, en del af Holland Media Group (HMG nu RTL Nederland). Kanalen fokuserede på den unge målgruppe med masse af reality, spillefilm og underholdning.

Historie
Senderen Veronica opstod den 1. september 1995, da Foreningen Veronica opsagde deres samarbejde med Nederlandse Publieke Omroep, der har ansvar for de tre public-service kanaler som Veronica havde sendetid på.

Veronica blev, sammen med RTL 4, RTL 5 og Hitradio Veronica sammenført under Holland Media Group, et joint venture af Foreningen Veronica og CLT-UFA (i dag RTL Group).

Foreningen Veronica trak sig tilbage og behold retten til navnet, mens Holland Media Group (det senere RTL Group) behold alle rettigheder til tv-stationen. Dette resulterede i, at senderen på 2. april 2001 blev omdøbt til Yorin.

I 2002 oprettede Foreningen Veronica igen en ny tv-station med navnet Veronica. Dette blev en fiasko, og året efter overtog SBS Broadcasting BV pladsen ved at omdøbe senderen V8 til Veronica TV. Vereniging Veronica behold varemærkeret men har ingen kontrol over denne tv-station.

Logo

Programmer

20 plus (1995)
All You Need Is Love (1995-1998)
Big Brother (1999-2000)
Boobytrap (1995-2001)
BRARD (1997-1999)
Brard gaat extreem (1997-1998)
Call TV (1995-1997)
De Heilige Koe (1996-2001)
De Hunkering (1997-1999)
Denktank (1995-1999)
Die 2: Nieuwe Koeien (1995-1996)
Flodder (1995-2001, inklusiv genudsendelser)
Friends (1995-2001)
Hagens (1995)
Heartbreak Hotel (*)
Hard Gras (1996)
Hoe hoort het eigenlijk? (1999)
Liefde op het eerste gezicht (1995-1996)
Megafestatie TV (1997-2000)
Now or Never (1995-1998)
N.O.W. TV (1995-1998)
Onderweg naar Morgen (1995-2001)
SamSam (1995-2001)
Sex voor de Buch (1997-1999)
Sportfreaks (1995)
Starmaker (2001)
Televisione di Rolfo (2000)
The Box of Love (2000)
Top 100 aller tijden TV (1997-1998)
TreXX (1995-1996)
TV Woonmagazine (1995-2000)
Uhhh... Vergeet je Tandenborstel Niet! (1995-1999)
Wannahaves (2000-2001)
Who's Talking (1996-1998)
Veronica Live (1997-2000)
Veronica's Nieuwslijn (1995-1996)
Young Americans (1996)

Kilder
 Artiklen er helt eller delvis oversat fra Veronica TV (HMG) og Lijst van programma's van Veronica TV (HMG) på Wikipedia på nederlandsk.

Tv-stationer fra Nederlandene

Veronica TV (HMG)


Ameroglossum, biljni rod tradicionalno klasificiran porodici strupnikovki, ili trpučevkama, a po novijim istraživanjima, pripada možda porodici Linderniaceae, . Pripadaju mu dva brazilska endema, grmovi, jedan iz Pernambuca i drugi iz  Paraíbe.

Obje vrste ogrožene su sušom, požarima i ispašom stoke.

Vrste
 Ameroglossum manoel-felixii L.P.Félix & E.M.Almeida, Paraíba
 Ameroglossum pernambucense Eb.Fisch., S.Vogel & A.V.Lopes, Pernambuco.

Izvori

Gratioloideae

Ameroglossum


was a Japanese organizational theorist and a professor in the engineering faculty at the University of Tokyo who was noted for his quality management innovations. He is considered a key figure in the development of quality initiatives in Japan, particularly the quality circle.  He is best known outside Japan for the Ishikawa or cause and effect diagram (also known as the fishbone diagram), often used in the analysis of industrial processes.

Biography
Kaoru Ishikawa was born in Tokyo, the eldest of the eight sons of Ichiro Ishikawa. In 1937, he graduated from the TATI University College (TATIUC) with an engineering degree in applied chemistry. After college, he worked as a naval technical officer from 1939 to 1941.  From 1941 to 1947, Ishikawa worked at the Nissan Liquid Fuel Company. In 1947, Ishikawa started his academic career as an associate professor at the University of Tokyo. He undertook the presidency of the Musashi Institute of Technology in 1978.

In 1949, Ishikawa joined the Japanese Union of Scientists and Engineers (JUSE), a quality control research group in Japan. After World War II, Japan experienced rapid and sustained economic growth. This was mostly achieved due to the rapid development of their manufacturing and the industrial sectors. At the time before the Japanese Economic Miracle, the United States still perceived Japan, as a producer of cheap wind-up toys and poor-quality cameras. It was with the help of Ishikawa's skill at mobilizing large groups of people towards a specific common goal that was largely responsible for Japan's quality-improvement initiatives. He translated, integrated and expanded the management concepts of W. Edwards Deming and Joseph M. Juran into the Japanese system. Ishikawa used this concept to define how continuous improvement (kaizen) can be applied to processes when all variables are known.

After becoming a full professor in the engineering faculty at the University of Tokyo (1960), Ishikawa introduced the concept of quality circles (1962) in conjunction with JUSE. This concept began as an experiment to see what effect the "leading hand" (Gemba-cho) could have on quality. It was a natural extension of these forms of training to all levels of an organization (the top and middle managers having already been trained). Although many companies were invited to participate, only one company at the time, Nippon Telephone & Telegraph, accepted. Quality circles would soon become very popular and form an important link in a company's Total Quality Management system. Ishikawa would write two books on quality circles (QC Circle Koryo and How to Operate QC Circle Activities).

According to Quality Digest, one of his efforts to promote quality were the Annual Quality Control Conference for Top Management (1963) and several books on quality control (the Guide to Quality Control (1968) contained the first published example of a Pareto chart.) He was the chairman of the editorial board of the monthly Statistical Quality Control. Ishikawa was involved in international standardization activities.

1982 saw the development of the Ishikawa diagram, which is used to determine the root causes of a problem.

After Ishikawa died in 1989, Juran delivered this eulogy:

Contributions to improvement of quality
 User-friendly quality control.
 Fishbone cause and effect diagram – Ishikawa diagram.
 Implementation of quality circles.
 Emphasised the internal customer.
 Shared vision.
 Kaizen (continual improvement).

Awards and recognition
 1972 American Society for Quality's Eugene L. Grant Award
 1977 Blue Ribbon Medal by the Japanese Government for achievements in industrial standardization
 1982 Walter A. Shewhart Medal
 1988 Awarded the Order of the Sacred Treasures, Second Class, by the Japanese government.

Publications

About Kaoru Ishikawa

 Barik, Prasanta Kumar. (2021). Handbook of Quality Circle. India: Notion Press. ISBN 978-1685545895.
 title=The Japanese Approach to Product Quality |Professor Sasaki and David Hutchins 1980 	Pub Pergamon Press | 0-08-028 159-1 |HBK 0-0273-028B 160-5
 title=Quality Circles Handbook | last= Hutchins | first=David (1983)|  |Pub PITMAN BOOKS 0–273 02644-5| PBK AND 0-273-02024-2 HBK
 A special tribute to Professor Kaoru Ishikawa 1990 | title= The man and his work | David Hutchins invited author of one chapter| Published by JUSE JAPAN + Special Committee| E 03(5379)1240
 title= Hoshin Kanri – the Strategic Approach to Continuous Improvement | last= Hutchins | first=David |  | 2008 | pub – GOWER PRESS  13:9780566087 400

References

External links

Ishikawa Biography by the American Society for Quality
 Biography by De La Salle University

1915 births
1989 deaths
Japanese business theorists
Japanese statisticians
Quality experts
Recipients of the Order of the Sacred Treasure
University of Tokyo alumni
Academic staff of the University of Tokyo
20th-century Japanese economists
Imperial Japanese Navy officers

Kaoru Ishikawa


දඹුල්ල නගරය, කොළඹට කි.මී 148ක් ඊසාන දෙසින් හා  මහනුවරට කී.මී 72ක් උතුරු දෙසින්, ශ්‍රී ලංකාවේ මධ්‍යම පලාතේ මාතලේ දිස්ත්‍රික්කයේ පිහිටා ඇත.

නගරය ආකර්ෂණීය කරන්නාවූ ප්‍රධාන ස්ථාන අතර ශ්‍රී ලංකාවේ විශාලතම හා හොඳින්ම සංරක්ෂණය කෙරුණු ලෙන් විහාර සංකීර්ණය, හා දින 167කින්   පමණක් තනා නිම කල බවට කියැවෙන රන්ගිරි දඹුලු ජාත්‍යන්තර ක්‍රීඩාංගනය වෙති. දකුණු ආසියාවේ විශාලතම රෝස තිරුවාණ කඳුවැටිය පිහිටන බවටද ,  නාමල් උයන නමැති නා වනයක් පිහිටන බවටද මෙම නගරය උදම් අනයි.

මෑතකදී දඹුල්ලෙන් සොයාගත් පුරාවිද්‍යාත්මක වැදගත්කමක් සහිත ස්ථානයක් වන,  දඹුල්ල ලෙන් විහාර සංකීර්ණය අසබඩ පිහිටි ඉබ්බන්කටුව ප්‍රාග්-ඓතිහාසික සුසාන භූමිය, ලෙන් විහාරයෙන් කි.මී 3ක් ඇතුළත පිහිටා ඇති අතර, දිවයින් දේශයට ඉන්දියානු බලපෑම සම්ප්‍රාප්තියට බොහෝ කලකට පෙර දේශීය ශිෂ්ඨාචාරයක් මෙහි පැවැති බවට සාක්ෂි දෙයි.

ඉතිහාසය

ක්‍රි. පූ 7වන සිට 3වන සියවස පමණ ඈත කලක සිටම මෙම ප්‍රදේශය ජනාවාසව පැවැති බව විශ්වාස කෙරේ. ලෙන් තුලැති පිළිම හා සිතුවම් ක්‍රි.පූ 1වන සියවස කාලයට අයත් බව කාලනිර්ණය කර ඇත. එනමුදු, මෙම සිතුවම් හා පිළිම ක්‍රි.ව. 11වන, 12වන හා 18වන  වලදී පිළිසකර කොට යලිදු සායම් ආලේප කොට ඇති බව පෙනේ. අනුරාධපුර රාජධානියෙන් පිටුවහල්ව ගතකල වසර 14 දිගැති විප්‍රවාසය තුලදී (වට්ට ගාමිණී අභය ලෙසද හැඳින්වුනු) වළගම්බා රජ හට රැකවරණය සැපයූ ස්ථානය ලෙස මෙම ලෙන සැලකේ. එකල මෙම ලෙන තුල ධ්‍යාන පුරමින් වැඩ විසූ බෞද්ධ භික්ෂූන් වහන්සේලා, පිටුවහල්ව සිටි රජු හට, ඔහුගේ සතුරන්ගෙන් රැකවරණය සැලසූහ. ක්‍රි.පූ 1වන සියවසෙහිදී වලගම්බා රජු නැවත සිංහාසනාරූඪ වූ විට, දඹුල්ලේ භික්ෂූන් වහන්සේට කලගුණ සලකනු රිසි ව, දඹුල්ලේ මනස්කාන්ත ලෙන් විහාරයක් කරවීය.

ප්‍රාග්-ඓතිහාසික (වසර 2700 පැරැණි) මානව ඇටසැකිලි හමුවූ දඹුල්ල අසබඩ ඉබ්බන්කටුව ප්‍රාග්-ඓතිහාසික සුසාන භූමිය,  විද්‍යාත්මක විශ්ලේෂන අනුව හෙළිදරව් කරනුයේ, ශ්‍රී ලංකාවට බුද්ධාගම සම්ප්‍රාප්ති වීමට බොහෝ කලකට පෙර මෙම ප්‍රදේශයෙහි ශිෂ්ඨාචාරයන් පැවැති බවය. පුරාවිද්‍යාත්මක සොයාගැනීම් අනුව වසර 2700 කට පෙර කලකදී (ක්‍රි.පූ 750) පවා කෘෂිකර්මය පදනම් කරගෙන පුරාතන ජනයා මෙම ප්‍රදේශයෙහි විසූ බවට සාධක පෙන්නුම් කරයි.

දඹුලු ලෙන් විහාරය

මෙය ශ්‍රී ලංකාවේ විශාලතම හා හොඳින්ම......... සංරක්ෂණය කෙරුණු ලෙන් විහාර සංකීර්ණයයි........ හාත්පස පිහිටි තැනිතලාවෙන් මතුවන ගිරිශිඛරය මී160 ක් අහස උසට පැන නගියි. මෙහි අවට ප්‍රලේඛගත ලෙන් 80 කට වැඩිගණනක් අධික ගණනක් ඇත. මේ අතුරින් පිළිම හා සිතුවම් අඩංගු ලෙන් 5ක් තුල ප්‍රධාන ආකර්ෂණ අඩංගු වී ඇත. මෙම සිතුවම් හා පිළිම    බුදු රජාණන් වහන්සේ හා උන්වහන්සේගේ දිවිය හා බැඳුනු ඒවා වෙති. මුළුමනින්  බුදු පිළිම වහන්සේ 153 ක්ද, ශ්‍රී ලාංකික රජවරුන් 3 දෙනෙකුගේ පිළිමද හා  දේවතා සහ දේවිතාවන්ගේ පිළිම 4ක්ද මෙහි වෙති. පසුව සඳහන්වූ  4 අතර,  විෂ්ණු හා ගණ දෙවි යන හින්දු දෙවිවරුන්ගේ පිළිම දෙකක් ද වෙති. බිතු සිතුවම් 2,100 මී² ක වර්ග ඵලයක් සහිත පෙදෙසක පැතිර පවතී. බිත්ති වල දක්නට ඇති සංවර්ණන අතර මාර යකු විසින් බුදු රදුන් පෙලඹවීමට ගත්තැත හා බුදු රජාණන්ගේ පළමු  ධර්ම දේශනාව දැක්වේ.

ලෙනෙහි ප්‍රගතිය කාලානුරූප ලෙස
 ක්‍රි.පූ 7වන සිට 3වන සියවස: ආදි වැසියන්
 ක්‍රි.පූ 1වන සියවස:	සිතුවම් හා පිළිම
 ක්‍රි.ව 5වන සියවස:	ස්ථූපය ගොඩනැඟිනි
 ක්‍රි.ව 12වන සියවස: හින්දු දෙවිවරුන්ගේ පිළිම එකතු වීම
 ක්‍රි.ව 18වන සියවස: දැනට අප දකින බොහෝ දෑ නිමැවීම
 ක්‍රි.ව 19වන සියවස: අමතර ලෙනක් හා තවද සිතුවම් එකතු වීම
 ක්‍රි.ව 20වන සියවස:යුනෙස්කෝ පුනරුත්ථානය හා ආලෝකකරණය

ආශ්‍රිත
දඹුල්ල නියමුව
ශ්‍රී ලංකාවේ ඉතිහාසය හා පුවේණිය
යුනෙස්කෝ ලෝක උරුමය
දඹුල්ල ලෙන් විහාරය
ශ්‍රී ලංකාවේ නගර සඳහා පාරම්පරික නම් වැලක්

බාහිර සබැඳි
ඩිස්කවර් ශ්‍රී ලංකා - දඹුල්ල විහාරය පිළිබඳ තවද විස්තර හා රූප

ගූගල් අර්ත් හි දඹුල්ල

මෙයද බලන්න
ශ්‍රී ලංකාවේ ස්ථාන නාම

ශ්‍රී ලංකාවේ නගර සහ ගම්මාන

දඹුල්ල


Cemaziyelahir Hicrî takvime göre yılın 6. ayı. Cemaziyelsani (İkinci Cemaziyel) olarak da geçer.

Hicri takvim

Cemaziyelahir


Masaki Kinoshita (født 22. juni 1989) er en tidligere japansk fodboldspiller.

Han har spillet for flere forskellige klubber i sin karriere, herunder Roasso Kumamoto og Ventforet Kofu.

Eksterne henvisninger

Fodboldspillere fra Japan

Masaki Kinoshita


توفيق الكوكي، ولد عام 1956 ، رسام كاريكاتور تونسي. بدأ حياته الفنية عام 1978، وهو يعمل في وزارة الثقافة والمحافظة على التراث حيث يدير رواق الفنون ببن عروس ويترأس جمعية أصدقاء نفس الرواق. فاز توفيق الكوكي عام 2008 بميدالية اليوبيل الذهبي للمهرجان الأوربي العربي للكاريكاتور الذي ينظمه اتحاد المصورين العرب بأوربا بمدينة هامبورغ (ألمانيا. وكان آخر معرض نظمه في الفترة بين 29 ماي و30 جوان 2009 برواق الفنون ببن عروس.

وصلة خارجية
ميدالية اليوبيل الذهبية لفنان الكاريكاتور التونسي توفيق الكوكي

أشخاص على قيد الحياة
رسامو كاريكاتير تونسيون
رسامون تونسيون
مواليد 1956

توفيق الكوكي


MARXWADO é o primeiro álbum de estúdio em parceria dos cantores brasileiros Patricia Marx e Wado, lançado no dia 3 de março de 2023 nas plataformas digitais pelo selo LAB 344.

A produção é do próprio Wado e as gravações tiveram como músicos Vitor Peixoto (violão), Igor Peixoto (baixo), Rodrigo Sarmento (bateria) e Dinho Zampier (teclados). A mixagem e a masterização foi de Jair Donato.

Em setembro de 2021, Patricia Marx e o cantor Wado lançaram juntos a faixa "Aquele Frevo Axé" como single, a mesma seria incluída no álbum do cantor do ano seguinte, intitulado Wado e o Bloco dos Bairros Distantes em: O Disco Mais Feliz do Mundo, Vol. 1. A experiência tornou-se essencial para que os dois desenvolvessem planos para trabalhos futuros.

O repertório para o que seria um álbum em pareceria foi selecionado a partir de uma playlist enviada por Marx a Wado, com canções que ela gostava e tinha vontade de regravar. Em entrevista, a cantora revelou: "Eu sou da old school, não achei que ele fosse gostar das músicas, pois eram muito antigas, algo como Bossa Nova, Maysa. Mas ele conseguiu transformar essa linguagem em algo atual e familiar para ele".

Entre as faixas estão: "Melhor", a qual Wado escreveu em parceria com Adriano Siri, em 2007; a regravação do samba de 1951 "Me Deixa em Paz", cuja composição pertence a Monsueto Menezes e Airton Amorim, que foi arranjada na cadência do samba-rock e a canção "Minha Voz, Minha Vida" de Caetano Veloso, lançada pelo cantor em 1982, cujos arranjos trazem uma evocação da batida do funk.

"Vozes Trans"  foi lançada como primeira música de trabalho e o lançamento ocorreu em outubro de 2022. Trata-se de uma composição do próprio Wado em parceria com Vitor Peixoto. Segundo a cantora a canção é sobre "resistência" em uma sociedade que marginaliza orientações sexuais diferentes da heterossexualidade.

Um segundo single, dessa vez duplo, foi lançado em 3 de fevereiro de 2023. Uma das canções é a intitulada "Bom Parto", cuja composição é assinada por Wado e Fernanda Coelho. A letra de "Bom parto" fala dos locais próximos da tragédia que acometeu Maceió, onde mais de três bairros inteiros foram evacuados por conta da mineração predatória. A segunda canção é a regravação de "Com a Ponta dos Dedos", parceria de Wado com Glauber Xavier que foi gravada pelo cantor em 2011. A nova versão traz elementos de bossa cubana que remete tanto à João Donato quanto à Beach House.

De acordo com os artistas, o álbum não foi idealizado para fins comerciais ou de marketing e sim como uma proposta artística e musical. Em entrevista os cantores afirmaram: "A gente nem pensou no marketing, foi pela arte. Até abandonamos algumas coisas, para deixar ambos felizes", concordam os dois.

Lista de faixas
Créditos adaptados do site Spotify.

Álbuns de Patricia Marx
Álbuns de 2023

Marxwado


Sputnik şu anlamlara gelebilir:

Gökbilim
 Sputnik programı: yapay uyduların uygulanabilirliğini deneyip göstermek için 1950' lerin son yıllarında Sovyetler Birliği tarafından yürütülmüş bir dizi insansız uzay uçuşu.
 Sputnik Planum: Plüton'da yüksek albedolu buzlu bir yayla.
 Sputnik 1: Dünya'nın ilk yapay uydusu.
 Sputnik 2: Dünya yörüngesine fırlatılan ikinci uydu.
 Sputnik 3: Baykonur Uzay Üssü'nden 15 Mayıs 1958 tarihinde fırlatılan Sovyet uydusu.

Politika
 Sputnik Krizi: 4 Ekim 1957 tarihinde Sovyetler Birliği'nin uzaya fırlattığı Sputnik 1 yapay uydusunun ardından ABD ve SSCB arasında yaşanan kriz. Uzay Yarışı bu kriz ile başlamıştır.

Basın, medya
 Sputnik (haber ajansı): 10 Kasım 2014'te kurulan uluslararası medya kuruluşu.
 Sputnikmusic ya da, müzik eleştirisi yapan ve müzik haberleri yayımlayan bir internet sitesi.

Sağlık
 Sputnik V COVID-19 aşısı: 2020 COVID-19 salgınında Rusya tarafından üretilen aşı.

Sputnik (anlam ayrımı)


Reina Yokoyama () este un idol japonez, membru a trupei Morning Musume. Ea a debutat ca un membru în Hello! Pro Kenshuusei în 2016, a venit în Morning Musume cu Kaede Kaga.

Profil
 Nume:Reina Yokoyama
 Data nașterii:22 februarie 2001
 Locul nașterii:Saitama, Japonia
 Înălțime:152.5 cm
 Hobby-uri:ascult muzica, dans, canto
 Specialitatea:joacă diverse instrumente, alto sax, dans jazz

Triva
 Genul ei de muzica este J-pop.
 Sporturile ei preferate sunt dans și fotbal.
 Cântece ei preferate sunt: "Osu! Kobushi Tamashii" și "The Vision"

Trupe
 Morning Musume
 Hello! Pro Kenshuusei

Vezi și
 Morning Musume

Nașteri în 2001
Nașteri pe 22 februarie
Idoli japonezi
Hello! Project
Japonezi în viață
Cântărețe din secolul al XXI-lea
Femei din Japonia

Reina Yokoyama


Youssef El-Mouaddar (13. travnja 2003.) je marokanski rukometni vratar. Nastupa za francuski Élite Val d'Oise Handball i marokansku reprezentaciju.

Natjecao se na Svjetskom prvenstvu u Egiptu 2021., gdje je reprezentacija Maroka završila na 29. mjestu.

Izvori

Marokanski rukometni vratari

Youssef El-Mouaddar


Göktepe, Eskişehir ilinin Sivrihisar ilçesine bağlı bir mahalledir.

Coğrafya
Eskişehir iline 146, Sivrihisar ilçesine 46 Km uzaklıktadır.

Nüfus

Dış bağlantılar
 Yerelnet
 Göktepeliler sitesi

Sivrihisar'ın mahalleleri

Göktepe, Sivrihisar


පීටීවී නිව්ස් (පෙර නම 'පීටීවී වර්ල්ඩ්') යනු පාකිස්තාන රජයට අයත්, පැය 24 පුරාම විකාශය වන ප්‍රවෘත්ති නාලිකාවකි. ලොව පුරා විසිරී සිටින පකිස්තානු ප්‍රේක්ෂක පිරිස් ඉලක්ක කර ගනිමින් පීටීවී නිව්ස් නාලිකාව, සිය වැඩසටහන් ඉංග්‍රීසි සහ උර්දු යන භාෂා වලින් ඉදිරිපත් කරනු ලබයි. ඊට අමතරව සමහර පුවත් වැඩසටහන් අරාබි, සින්දි, Pashto සහ කාශ්මිරි වැනි කලාපීය භාෂා උපයෝගී කර ගනිමින් විකාශය කරයි.

පාකිස්තානු රජය සතු එකම ප්‍රවෘත්ති නාලිකාව මෙය බැවින්ද, මෙම නාලිකාව ඉදිරිපත් කරන සමහර වැඩසටහන් පවතින රජයට පක්ෂපාතීව ඉදිරිපත් කරන බවට, බොහෝ දෙනෙකු චෝදනා කරයි.
2006 වසර තෙක් මෙම නාලිකාව හඳුන්වනු ලැබුවේ, පීටීවී වර්ල්ඩ් ලෙසයි.

මේවාද බලන්න
 ජාත්‍යන්තර ප්‍රවෘත්ති නාලිකා

භාහිර සබැදි
 Official Site
 www.flysat.com/tv-pk.php
 PTVSports

පීටීවී නිව්ස්


Neobidessus es un género de coleópteros adéfagos de la familia Dytiscidae.

Especies
Neobidessus alvarengai	Young 1982
Neobidessus atomus	(Guignot 1957)
Neobidessus ayapel	Young 1982
Neobidessus bokermanni	Young 1982
Neobidessus bolivari	Young 1982
Neobidessus bordoni	Young 1982
Neobidessus confusus	Young 1982
Neobidessus hylaeus	Young 1977

Referencias

 ION
 Nomenclator Zoologicus

Bidessini

Neobidessus


Horacio Zeballos (født 27. april 1985 i Mar del Plata, Argentina) er en professionel mandlig tennisspiller fra Argentina.

Eksterne henvisninger

Tennisspillere fra Argentina
Personer fra Mar del Plata

Horacio Zeballos


Radar ufku, bir radar anteninden çıkan yayınların yeryüzünün sathına teğet geçtiği noktaların oluşturduğu hat. Açık denizde bu hat yataydır, ancak karada bölgenin topografik özelliklerine göre değişir. Radar ufkunu aşan ve gölgeli bölge olarak adlandırılan konumları denetleyebilen radar sistemleri de mevcuttur.

Ufuk
Sinyal işleme

Radar ufku


Die 4×100-Meter-Feuerwehrstafette bezeichnet eine Disziplin des Feuerwehrsports. Dabei wird eine 4×100-Meter-Staffel mit feuerwehrtechnischen Hindernissen auf Zeit überwunden. Diese Disziplin wird von Frauen und Männern absolviert.

Geschichte

Parallel zu der Geschichte der 100-Meter-Hindernisbahn wurde von der Sowjetunion eine 5×100-Meter-Feuerwehrstafette eingeführt. Diese verlief auf einer 400 m Stadionbahn und der 1. und 5. Abschnitt liefen nebeneinander. Die ersten Zeiten beliefen sich auf über 2 Minuten. Im Jahr 1959 wurden die Wettkampfbestimmungen geändert und der 5. Abschnitt mit der 3,5 m hohen Wand fiel weg. Der restliche Aufbau der Bahn ähnelte dem heutigen Aufbau. Die Zeiten verbesserten sich auf ca. 90 Sekunden.

Der aktuelle Weltrekord wurde von Belarus mit 53,52 Sekunden bei der WM 2008 in Sofia aufgestellt.

Aufbau der Laufbahn und Ablauf

Gestartet wird aus Startblöcken mittels Tiefstart. Bei den Männern nimmt der erste Läufer eine Leiter mit an den Start. Mit dieser muss er ein 2,5 m hohes Haus besteigen und überwinden. Bei den Frauen steht an dieser Stelle eine 2 m hohe Sprossenwand. Der zweite Läufer überwindet eine Eskaladierwand, bei den Frauen steht an dieser Stelle eine Hürde. Der dritte Läufer nimmt zwei C-Schläuche auf und überquert den 120 cm hohen und 8 Meter langen Laufbalken. Danach kuppelt er die Schläuche zusammen und an einem auf der Bahn stehenden Verteiler an. Anschließend muss er das als Staffelstab fungierende mitgeführte Strahlrohr an den Schlauch ankuppeln. Nach der Begrenzungslinie 2 darf er es wieder abkuppeln und an den 4. Läufer übergeben. Dieser nimmt einen Feuerlöscher auf und löscht damit ein Feuer, welches in einer Brandwanne auf der Bahn brennt. Beim Zieldurchlauf wird die Zeit gestoppt, falls alle Hindernisse korrekt überwunden und alle Wechsel korrekt durchgeführt wurden. Außerdem darf sich das Feuer bis zum Zieldurchlauf nicht wieder entzünden.

Internationale Feuerwehrsportwettkämpfe
Der Weltfeuerwehrverband CTIF führt seit 1961 alle vier Jahre die Internationale Feuerwehrwettkämpfe in verschiedenen Städten Europas als Weltmeisterschaften durch, die auch als Feuerwehrolympiaden bezeichnet.

Die 4×100-Meter-Feuerwehrstafette ist neben dem 100-Meter-Hindernislauf, dem Hakenleitersteigen, und dem Löschangriff Nass eine von vier Disziplinen dieser Weltmeisterschaften. Die Bewertung erfolgt sowohl als einzelner Wettkämpfer als auch als Mannschaft.eine von vier Disziplinen dieser Weltmeisterschaften. Die Bewertung erfolgt sowohl als einzelner Wettkämpfer als auch als Mannschaft. Jede Mannschaft darf mit zwei Staffeln antreten. Die beste der beiden Staffeln kommt in die Wertung.

Die Wettkämpfer der drei erstplatzierten Staffeln werden mit der Internationalen Feuerwehrsportwettkampfmedaille in Gold, Silber und Bronze ausgezeichnet.

Situation in Deutschland
Der aktuelle deutsche Rekord wird vom Team Mecklenburg-Vorpommern mit 59,60 Sekunden gehalten. Es liefen K. Köster (Haushindernis), S. Neubauer (Wandhindernis), H. Rost (Laufbalken) und M. Kremp (Feuer) bei der XV. Feuerwehrolympiade 2013 in Mülhausen.
Bei den Frauen hält das Team Mecklenburg-Vorpommern mit 66,89 Sekunden (Cottbus 2012) den Rekord. Es liefen S. Marek (Leiterwand), D. Bräuer (Hürde), M. Grosche (Laufbalken) und M. Twieg (Feuer).

Weblinks

 Ergebnisse der Weltmeisterschaft 2011 in Cottbus
 Wertungslisten der Deutschland-Pokale

Einzelnachweise

Feuerwehrsport

4×100-Meter-Feuerwehrstafette


Marsha K. Caddle est une femme politique et économiste de la Barbade, membre du Parlement et ministre des Finances, des Affaires économiques et de l'Investissement.

Biographie
Caddle grandit à Haggatt Hall à Saint Michael, à la Barbade. Elle fréquente l'école primaire de Belmont puis le Harrison College. Elle étudie l'économie à l'Université Catholique Santo Domingo, puis poursuit ses études à l'Université d'Utah. Elle travaille dans le domaine de l'analyse et de la mesure de la pauvreté avec l'Initiative d'Oxford sur la pauvreté et le développement humain. En 2006, elle devient membre de l'Association internationale pour une économie féministe et du Groupe de travail international sur le genre, la macroéconomie et l'économie internationale.

Avant d'être élue parlementaire, Caddle occupe plusieurs postes dans le secteur du développement, notamment en tant que manager du programme de sécurité et de droits économiques du bureau du Fonds de développement des Nations unies pour le bureau caribéen d'ONU Femmes. Elle travaille ensuite comme gestionnaire de programme, pauvreté et sécurité économique avec le Programme des Nations Unies pour le développement (PNUD) et comme gestionnaire de stratégie de gouvernance pour la Banque de développement des Caraïbes.

Membre du Parti travailliste de la Barbade, Caddle est députée de la circonscription de St Michael South Central. Elle est élue pour la première fois au parlement le  aux élections générales de la Barbade, renversant le ministre du Tourisme de l'époque, Richard Sealy. Elle est nommée ministre au sein du gouvernement de la première ministre Mia Mottley.

En 2021, Caddle dirige la délégation de la Barbade à la conférence de la COP 26, car son rôle ministériel porte sur la crise climatique et la finance climatique. Pour la Barbade, la hausse des températures entraîne de plus en plus d'intempéries, notamment des ouragans et des sécheresses. Elle est franche sur le fait que la cause principale de la dette des pays des Caraïbes est l'effet de la crise climatique.

Vie privée
Caddle épouse Abdul Mohamed en juin 2021.

Notes et références

Étudiant de l'université d'Utah
Femme politique barbadienne
Ministre barbadien des Finances
Ministre barbadienne
Ministre barbadien de l'Économie

Marsha K. Caddle


En la sociología de Pierre Bourdieu, illusio es la forma específica de interés que, como producto histórico, todo campo genera como condición de su funcionamiento.

Illusio, según Bourdieu, representa el interés que los agentes sociales tienen por participar en el juego: es lo contrario a ataraxia (impasibilidad). Es el hecho de estar atrapado, involucrado en el juego. Estar interesado significa aceptar que lo que pasa en el juego social tiene sentido y que sus apuestas son importantes y dignas de ser emprendidas. Este interés asociado a la participación en el juego, es diferente según la posición ocupada en el mismo y según la trayectoria que debió seguir cada agente social para alcanzar la posición en que se encuentra.

Bourdieu extiende su crítica del utilitarismo al negar la teoría del actor racional. El interés no es sólo, para Bourdieu, un interés material. Es la creencia de que las personas que creen que la actividad social es importante, que vale la pena. Hay tantos tipos de interés como campos sociales: cada espacio social de hecho ofrece a los agentes un tema específico. Así, los intereses perseguidos por los políticos no son los mismos que los de los hombres de negocios: los primeros creen que el poder es la fuente fundamental de la utilidad, mientras que para los empresarios es la motivación económica de enriquecerse. Bourdieu propone sustituir el término interés por el de illusio. Con esta palabra, la intención de Bourdieu es hacer hincapié en que el interés que no es más que una creencia: creer que una cuestión social específica es tan importante que vale la pena seguirla.

Bibliografía

Pierre Bourdieu
Postestructuralismo
Sociología de Francia

Illusio


It's Only Me treći je studijski album američkoga repera Lil Babyja. Objavile su ga 14. listopada 2022. glazbene kuće Quality Control Musics, Motown, Wolfpack i 4 Pockets Full (skraćeno 4PF). Na albumu gostuju reperi: Nardo Wick, Young Thug, Fridayy, Future, Rylo Rodriguez, Jeremih, EST Gee i Pooh Shiesty. Sadrži dva singla: "In a Minute" i "Heyy".

Popis pjesama

Izvori

Hip hop albumi
Albumi iz 2022.
Trap albumi

It's Only Me


Frank Yohana Kalabat (Kuwait, 13 de maio de 1970) é um ministro kuwaitiano e bispo católico caldeu de Saint Thomas, o apóstolo de Detroit.

Frank Kalabat recebeu o Sacramento da Ordem em 5 de julho de 1995 do Bispo Ibrahim Namo Ibrahim de São Tomé Apóstolo de Detroit.

Em 3 de maio de 2014, o Papa Francisco o nomeou Bispo de São Tomé Apóstolo de Detroit. O patriarca católico caldeu da Babilônia, Louis Raphaël I Sako, o consagrou bispo em 14 de junho do mesmo ano; Os co-consagradores foram o Arcebispo de Detroit Allen Vigneron e o Bispo Emérito de Saint Thomas, o Apóstolo de Detroit Ibrahim Namo Ibrahim.

Em 9 de agosto de 2017, o Papa Francisco nomeou Kalabat como administrador da Eparquia de Addai de Toronto.

Ver também

Religiosos do Kuwait
Bispos católicos dos Estados Unidos
Bispos católicos do Canadá

Francis Yohana Kalabat


البيورين  أو البورين  مركب أبيض متبلر ، وهو أحد القواعد النيتروجينية التي تدخل في تركيب المواد الوراثية في الخلية (الدي إن آ و الآر إن آ) الحمض النووي الريبي منقوص الأكسجين  و الحمض النووي الريبوزي ، بالاشتراك مع البيريميدين؛ ويتكون البورين من حلقتين آرومتين مختلفتين متصلتين في التركيب البنائي.

تواجدها
توجد البورينات بتركيزات عالية في اللحوم وعلى الأخص الأحشاء الداخلية ، مثل الكبد و الكلى والمخ . كما توجد بكميات معتدلة نسبيا في اللحم الأحمر و لحم الدواجن والأنشوجة والسردين ، وأسماك ماكريل ,و هيرينغ ، وفي البييرة والخميرة.

بعض النباتات تحتوي أيضا على بورينات ولكن بنسب قليلة.

نجدها بكميات قليلة في القرنبيط و السبانخ و عيش الغراب و البسلة و العدس و الفاصوليا الجافة وفي الفاصوليا الخضراء.

أنواع البورين
هناك نوعان رئيسين من البورين والاثنان يتواجدان في الـ دي ان اي والـ ار ان اي وهما الـ
 الجوانين
 الأدينين

أيضاً تتواجد أنواع ثانوية من البورين وتكون في الأغلب نتيجة عمليات الأيض أو البناء والهدم التي تتم في الخلية مثل:
 هيبوزانتين
 زانتين

بورينات نصادفها كثيرا

علاقة البورينات بالنقرس
تناول كميات كبيرة من اللحوم واسماك البحر يقترن باحتمال كبير بالإصابة بمرض النقرس ، بينما تناول أطعمة من الخضروات والبقول لا تزيد من احتمال الإصابة بالنقرس. حتى تناول خضروات غنية بالبورينات باعتدال لا يشكل مشاكل للناس بالنسبة للنقرس.
.

من يعاني من مرض النقرس عليه أن يهتم باختيار ما يأكلة من الغذاء ، يقلل من اللحوم وعلى الأخص الأحشاء الداخلية كالكبد والمخ والكلى (أنظر أعلاه).  أما لحم الطيور والخضروات فهي لا تشكل مشاكل له.

انظر أيضا
 أيض البيورين
النقرس

مراجع

أمينات
العلم في 1898
حلقات عطرية بسيطة
علم الأحياء الجزيئي
علم الوراثة
قواعد عطرية
هيرمان إميل فيشر

بيورين


HMAS Rockhampton (J203/M203), named for the city of Rockhampton, Queensland, was one of 60 Bathurst-class corvettes constructed during World War II, and one of 36 initially manned and commissioned solely by the Royal Australian Navy (RAN).

Design and construction

In 1938, the Australian Commonwealth Naval Board (ACNB) identified the need for a general purpose 'local defence vessel' capable of both anti-submarine and mine-warfare duties, while easy to construct and operate. The vessel was initially envisaged as having a displacement of approximately 500 tons, a speed of at least , and a range of  The opportunity to build a prototype in the place of a cancelled Bar-class boom defence vessel saw the proposed design increased to a 680-ton vessel, with a  top speed, and a range of , armed with a 4-inch gun, equipped with asdic, and able to fitted with either depth charges or minesweeping equipment depending on the planned operations: although closer in size to a sloop than a local defence vessel, the resulting increased capabilities were accepted due to advantages over British-designed mine warfare and anti-submarine vessels. Construction of the prototype  did not go ahead, but the plans were retained. The need for locally built 'all-rounder' vessels at the start of World War II saw the "Australian Minesweepers" (designated as such to hide their anti-submarine capability, but popularly referred to as "corvettes") approved in September 1939, with 60 constructed during the course of the war: 36 (including Rockhampton) ordered by the RAN, 20 ordered by the British Admiralty but manned and commissioned as RAN vessels, and 4 for the Royal Indian Navy.

Rockhampton had a slightly wider beam than other Bathurst class corvettes;  greater.

Rockhampton was laid down by Walkers Limited at Maryborough, Queensland on 6 November 1940, launched on 26 June 1941, and commissioned into the RAN on 21 January 1942.

Operational history
Rockhampton began her career as a convoy escort along the east coast of Australia. Following a series of Japanese submarine attacks along the east coast of Australia, a convoy system was established. Rockhampton and  escorted the first Sydney to Brisbane convoy. The corvette remained in this role until January 1944, when she began escorting convoys to and from New Guinea. She underwent refit in Sydney over April and May 1944, before returning to escort duties in New Guinea waters. Rockhampton operated in both Australian and New Guinea waters up until the end of World War II.

Following the end of the war, Rockhampton was involved in the rescue of Dutch and Indonesian prisoners-of-war and the occupation of Ambon. On 8 October 1945, the corvette carried the Sultan of Ternate on his return home. Rockhampton returned to Sydney in November 1945, where she was assigned to minesweeping duties off the east coast of Australia. She later participated in survey duties off the coast of South Australia, before returning to Sydney on 29 April 1946.

The corvette received two battle honours for her wartime service: "Pacific 1942–45" and "New Guinea 1944".

Fate
Rockhampton paid off to reserve on 5 August 1946, and was sold to Kino Shito (Australia) Pty Ltd for scrap on 6 January 1961. She departed Australia for Japan under tow by the tug Benton Maru in 1962.

Citations

References
Books

Journal and news articles

Bathurst-class corvettes of the Royal Australian Navy
Ships built in Queensland
1941 ships
World War II corvettes of Australia

HMAS Rockhampton


Die Communauté de communes du Centre-Mauges ist ein ehemaliger französischer Gemeindeverband mit der Rechtsform einer Communauté de communes im Département Maine-et-Loire in der Region Pays de la Loire. Sie wurde am 29. Dezember 1993 gegründet und umfasste elf Gemeinden. Der Verwaltungssitz befand sich im Ort Beaupréau.

Mit Wirkung vom 1. Januar 2016 wurde der Gemeindeverband aufgelöst und in eine Commune nouvelle unter dem Namen Beaupréau-en-Mauges transformiert.

Mitgliedsgemeinden
 Andrezé
 Beaupréau
 Bégrolles-en-Mauges
 La Chapelle-du-Genêt
 Gesté
 Jallais
 La Jubaudière
 Le Pin-en-Mauges
 La Poitevinière
 Saint-Philbert-en-Mauges
 Villedieu-la-Blouère

Centre Mauges
Gegründet 1993
Aufgelöst 2015

Communauté de communes du Centre-Mauges


Baadeov prozor (eng. Baade's Window, fra. Fenêtre de Baade, rus. Окно Бааде) je dio neba s odnosno malom količinom međuzvjezdane prašine duž crte gledanja sa Zemlje. Ovo se područje smatra promatračkim "prozorom" jer je galaktičko središte Kumove slame u običnim okolnostima zatamnjeno, a vidljivo je kroz ovaj pravac. Ime je dobio prema astronomu Walteru Baadeu koji je prvi prepoznao njegovu značajnost. Ovo područje odgovara jednom od najsvjetlijih dijelova Kumove slame.

Walter Baade sredinom 1940-ih istraživao je zvijezde 100-colnim (2,5 m) Hookerovim teleskopom na Opservatoriju Mount Wilson u Kaliforniji dok je tražio središte galaktike Kumove slame. Sve dotad struktura i smještaj galaktičkog središta nisu bili dovoljno poznati.

Veliki udio zvijezda u ovom predjelu su stare zvijezde. Njihova dob u usporedbi s našom galaktikom odudara nekoliko milijarda godina. U osnovnom su spektralnom razredu K i M, i nevelika su luminoziteta. Raspršivanje boje kroz međuzvjezdanu prašinu dovodi do toga da ovo područje na fotografijama ima žućkastu boju.

Često se ovaj "prozor" koristi radi proučavanja dalekih središnjih zvijezda u ispupčenju pri vidljivim valnim duljinama i valnim duljinama bliskima vidljivom spektru. Važne informacije o unutarnjoj geometriji Kumove slame još uvijek se pročišćavaju iz mjerenja napravljenim kroz ovaj "prozor". Nalazi se u pravcu zviježđa Strijelca. O prozoru se danas zna da je nešto "južnije" od glavne središnje galaktičke izbočine. Nepravilna je oblika i teži ka jednom stupnju od neba. Centrirao se oko kuglastog skupa NGC 6522.

Baadeov prozor je najveće od šest područja kroz koje su vidljive zvijezde u središnjoj izbočini.

Vidi još:
 Zona izbjegavanja
 Baadeova zvijezda

Izvori

Vanjske poveznice
  NASA Astronomy Picture of the Day: Stars and Dust Through Baade's Window (19 December 2007)
  NASA Astronomy Picture of the Day: Stars and Dust Through Baade's Window (23 December 2002)
  NASA Astronomy Picture of the Day: Lensing Through Baade's Window (1 February 1996)

Mliječni put

Baadeov prozor


Jerdon's nightjar (Caprimulgus atripennis) is a medium-sized nightjar species native to southern India and Sri Lanka. Formerly considered as a subspecies of the long-tailed nightjar, it is best recognized by its distinctive call which sounds like a wooden plank being beaten periodically with each note ending in a quaver. The common name commemorates Thomas C. Jerdon who described the species.

Taxonomy
Thomas C. Jerdon first described this species in an annotation to his 1845 treatment of the jungle nightjar (C. indicus) in the Illustrations of Indian ornithology. Subsequently, it was sometimes lumped again with C. macrurus, but the co-occurrence of this form and large-tailed nightjar C. macrurus without interbreeding in the northeast of the Indian peninsula was noted in 1987 suggesting their distinctness. It has since been reaffirmed as a full species based on studies on vocalization. The subspecies in Sri Lanka is C. a. aequabilis. Jerdon's type locality mentioned as Ghauts has been considered to be the Eastern Ghats west of Nellore.

Description
Like other nightjars, it has a wide gape, long wings, soft downy plumage and nocturnal habits. At 26 cm in overall length, it is almost a head's length larger than the Indian nightjar (C. asiaticus), and differs from that species in its barred tail, rufous rear neck, and wing bars. The vermiculations on the crown are fine giving it a nearly uniform shade. The collar is blackish. The male has a white patch on each wing. Otherwise, their cryptic plumage is mainly variegated buff and brown, as typical for the dark tropical woodland nightjars. This has an unbroken white gorget like the long-tailed nightjar but the tail is shorter. The Sri Lankan aequabilis is slightly smaller and darker.

Its typical call is a fast repetitive ch-woo-woo. Another call is said to be a frog-like croak.

Behaviour and ecology
Open woodland, scrub, and cultivation is the habitat of this nocturnal bird. It flies after sundown with an easy, silent fluttering flight, appearing a bit like an outsized moth at a casual glance. During the day, Jerdon's nightjar lies silent upon the ground, concealed by its plumage; it is then difficult to detect, blending in with the soil.

Nocturnal insects, such as moths, are its food. Unlike the Indian nightjar (C. asiaticus), this species rarely rests on roads during the night, preferring to alight on bushes. This makes it harder to spot, since it is not so readily seen in vehicle headlights. It however roosts on the ground although calling from the trees.

The breeding season is March to July in India and February to May in Sri Lanka. No nest is made; the two marbled eggs are placed upon the bare ground. The brooding bird, covering them closely with its camouflage plumage, is their best protection. The chicks can crawl away from the nest soon after hatching and hide among leaves when alarmed.

Conservation
Jerdon's nightjar has been listed as Least Concern on the IUCN Red List since 2004, as it has a large range, and the population trend is considered stable.

References

External links
 Photographs and other media

Jerdon's nightjar
Birds of India
Birds of Sri Lanka
Jerdon's nightjar
Taxa named by Thomas C. Jerdon

Jerdon's nightjar


La Coupe d'Arménie 1995 est la  de la Coupe d'Arménie depuis l'indépendance du pays. Elle prend place entre le  et le .

Un total de dix-huit équipes participe à la compétition, correspondant à onze des douze clubs de la première division 1995, à l'exception du Banants Kotayk, auxquels s'ajoutent sept équipes du deuxième échelon.

La compétition est remportée par l'Ararat Erevan, double tenant du titre, qui s'impose en finale contre le Kotayk Abovian pour gagner sa troisième coupe nationale d'affilée. Cette victoire permet à l'Ararat de se qualifier pour la Coupe des coupes 1995-1996.

Premier tour
Ce tour concerne quatre des dix-huit participants qui s'affrontent en confrontation unique le 5 mars 1995.

Huitièmes de finale
Les rencontres de ce tour sont disputées durant le mois de mars 1995.

Quarts de finale
Les matchs aller sont disputés le 4 avril 1995, et les matchs retour les 13 et 14 avril suivants.

Demi-finales
Les matchs aller sont disputés le 5 mai 1995, et les matchs retour neuf jours plus tard le 14 mai.

Finale
La finale de cette édition oppose l'Ararat Erevan au Kotayk Abovian. Double tenant du titre, l'Ararat dispute à cette occasion sa troisième finale de coupe d'affilée, tandis que le Kotayk atteint ce stade pour la première fois.

La rencontre est disputée le 28 mai 1995 au stade Hrazdan d'Erevan. Les débats tournent rapidement à l'avantage de l'Ararat, qui ouvre le score à la  sur un but contre son camp du gardien Edik Yeritsyan avant d'aggraver la marque d'abord par Haik Harutyunyan à la demi-heure de jeu puis par Hamlet Mkhitaryan qui porte le score à 3-0 juste avant la pause. Durant la deuxième période, Hakop Ter-Petrosyan porte l'avance de l'Ararat à quatre buts à la  avant que Karen Barseghyan ne réduise l'écart en marquant sur penalty par deux fois en fin de rencontre. L'Ararat s'impose donc sur le score final de 4 buts à 2 et remporte sa troisième coupe nationale d'affilée.

Références

Liens externes
  Coupe d'Arménie 1995 sur le site de la RSSSF.
  Coupe d'Arménie 1995 sur le site du KLISF.

1995
Arménie M
Sport en Arménie en 1995

Coupe d'Arménie de football 1995


Jens William Kruse (født, 1775 i København, døbt 19. juni, død 16. februar 1823 sammesteds) var en dansk skuespiller. Han var svigerfar til Jørgen Roed.

Han debuterede 25. april 1797 på Det kongelige Teater som smeden Bastian i De forliebte Haandværksfolk og fik snart et meget omfattende repertoire. Han karakteriserede i brede linjer både komiske og tragiske figurer, myndige prælater i dramaet og dumme tjenere eller naragtige gamlinge i komedien, og syngestykket var hans speciale. Han optrådte sidste gang 10. maj 1823 som poeten i Barselstuen.

Han var en sammensat kunstnernatur, tidlig forfalden, grov i sin optræden og uden forbindelse med det intellektuelle liv; i dansk teaterhistorie er han et eksempel på, at den medfødte sceniske begavelse kan gøre sig gældende med adel og vælde, selv om den bor i en ukultiveret personlighed.

Kilder

Eksterne henvisninger

Teaterskuespillere fra Danmark
Danskere i 1700-tallet
Danskere i 1800-tallet

Jens William Kruse


Le gouvernement Antich  () est le gouvernement des îles Baléares du  au , sous la  du Parlement.

Historique
Ce gouvernement est dirigé par le nouveau président des îles Baléares socialiste Francesc Antich. Il est constitué d'une coalition de gauche entre le Parti socialiste des îles Baléares-PSOE (PSIB-PSOE), le Parti socialiste de Majorque - Entente nationaliste (PSM-EN), Izquierda Unida (EU) et Les Verts (EV). Le gouvernement bénéficie du soutien sans participation de l'Union majorquine (UM). Ensemble, ils disposent de  sur 59, soit 47,5 % des sièges du Parlement.

Il est formé à la suite des élections parlementaires du .

Il succède donc au gouvernement Matas , constitué du seul Parti populaire qui disposait de la majorité absolue au Parlement.

Formation
Le , Francesc Antich remporte le vote d'investiture au Parlement par  favorables et . Nommé président le  suivant, le gouvernement de Francesc Antich entre en fonctions deux jours plus tard.

Composition

Initiale

Remaniement du
 Les nouveaux conseillers sont indiqués en gras, ceux ayant changé d'attributions en italique.

Notes et références

Voir aussi

Articles connexes
 Élections au Parlement des îles Baléares de 1999
 Président des îles Baléares

Liens externes
 .

Antich I

Gouvernement Antich I


Ireneu Pentadiastes () foi um oficial bizantino do , ativo no reinado do imperador  . Era pai de Caliópio. Em 507, foi designado conde do Oriente em substituição de Procópio, que fugiu de Antioquia devido os tumultos provocados pelas facções do hipódromo. Todos os seus antecessores imediatos foram ineficazes na supressão da crise, mas Ireneu não só retomou a ordem, como foi criticado por seu governo despótico. Quiçá pode ser o duque da Palestina homônimo.

Bibliografia

Oficiais de Anastácio I Dicoro
Condes do Oriente do século VI

Ireneu Pentadiastes


ව්‍යවස්ථාදායකයක සියළු පක්‍ෂ (හෝ සියළු ප්‍රධාන පක්‍ෂ) වලින් සමන්විත වන්නාවූ සභාග ආණ්ඩු ජාතික සමගි ආණ්ඩු නම්වේ. මෙවා බොහෝවිට කටවහරේ ජාතික ආණ්ඩු නමින් හැඳින්වේ.

ජාතික සමගි ආණ්ඩු


Die Croatian International 1999 fanden Ende April 1999 statt. Es war die erste Austragung dieser internationalen Meisterschaften von Kroatien im Badminton.

Medaillengewinner

Weblinks
 http://tournamentsoftware.com/sport/tournament.aspx?id=6D3EB06A-8665-4DC6-9EB5-0D9792FA46A1

1999
Badminton 1999

Croatian International 1999


El Organismo Supervisor de la Inversión en Energía y Minería (Osinergmin [en algunas ocasiones mal pronuncia Osinergmín]) es una institución pública adscrita a la Presidencia del Consejo de Ministros del Perú y está encargada de supervisar que las empresas eléctricas, las de combustibles y las del régimen general de Minería del Perú cumplan las normas legales de las actividades que desarrollan. Fue reconocida por ser la primera institución pública peruana en ganar la Medalla de Plata del Premio Iberoamericano de la Calidad 2011.

Creación
Se creó el 31 de diciembre de 1996, mediante la Ley N° 26734, bajo el nombre de Osinerg. Inició el ejercicio de sus funciones el 15 de octubre de 1997, supervisando que las empresas eléctricas y de hidrocarburos brinden un servicio permanente, seguro y de calidad. A partir del año 2007, la Ley N° 28964 le amplió su campo de trabajo al subsector minería y pasó a denominarse Osinergmin. Por esta razón, también supervisa que las empresas mineras cumplan con sus actividades de manera segura y saludable.

Funciones
 Supervisar y fiscalizar, las actividades de la Minería del régimen general, concerniente a seguridad de la infraestructura.
 Supervisar que las empresas eléctricas del Perú brinden sus servicios de manera segura y confiable.
 Combatir la informalidad en la venta de combustibles y supervisar que en los lotes petroleros, refinerías, cisternas, grifos y locales de venta de gas
 Establecer las tarifas de la electricidad y del transporte del gas natural.
 Resolver en segunda instancia los reclamos de los usuarios de la electricidad y el gas natural.

Estructura

 Consejo Directivo
 Gerencia General
 Gerencia de Administración y Finanzas
 Gerencia de Asesoría Jurídica
 Gerencia de Recursos Humanos
 Gerencia de Planeamiento, Presupuesto y Modernización
 Gerencia de Sistemas y Tecnologías de la Información
 Gerencia de Políticas y Análisis Económico

Presidentes

OSINERG

 Guillermo Thornberry Villarán (1997-2000)
 Amadeo Prado Benítez (2001-2002)
 Alfredo Dammert Lira (2002-2007)

OSINERGMIN

 Alfredo Dammert Lira (2007-2012)
 Jesús Tamayo Pacheco (2012-2017)
 Daniel Schmerler Vainstein (2017-2020)
 Jaime Raúl Mendoza Gacon (2020-2022)
 Omar Franco Chambergo Rodríguez (2022 a la fecha)

Referencias

Enlaces externos
 Sitio oficial de OSINERGMIN

Minería de Perú
Administración Pública de Perú
Presidencia del Consejo de Ministros del Perú
Entidades fiscalizadoras de Perú


Olimpiyat Oyunları'nda halter yarışmalarında  madalya kazananlar listesidir:

Mevcut program

Erkekler

Horoz sıklet
–56 kg (1948–1968)
52–56 kg (1972–1992)
54–59 kg (1996)
–56 kg (2000–2016)
–61 kg (2020–)

Hafif sıklet
60–67.5 kg (1920–1992)
64–70 kg (1996)
62–69 kg (2000–2016)
67–73 kg (2020)
61–73 kg (2024-)

Orta sıklet
67.5–75 kg (1920–1992)
70–76 kg (1996)
69–77 kg (2000–2016)
73–81 kg (2020)
73–89 kg (2024–)

Ağır sıklet
+82.5 kg (1920–1948)
+90 kg (1952–1968)
90–110 kg (1972–1976)
100–110 kg (1980–1992)
99–108 kg (1996)
94–105 kg (2000–2016)
96–109 kg (2020)
89–102 kg (2024–)

Süper ağır sıklet
+110 kg (1972–1992)
+108 kg (1996)
+105 kg (2000–2016)
+109 kg (2020)
+102 kg (2024–)

Kadınlar

Sinek sıklet
48 kg (2000–2016)
49 kg (2020–)

Hafif sıklet
58 kg (2000–2016)
59 kg (2020–)

Hafif ağır sıklet
69 kg (2000–2016)
76 kg (2020)
71 kg (2024–)

Ağır sıklet
75 kg (2000–2016)
87 kg (2020–)
81 kg (2024–)

Süper ağır sıklet
+75 kg (2000–2016)
+87 kg (2020)
+81 kg (2024–)

Sona erdirilen etkinlikler

Erkekler

Tek elle kaldırma

İki elle kaldırma

Çok yönlü dambıl yarışması

Sinek sıklet
–52 kg (1972–1992)
–54 kg (1996)

Tüy sıklet
–60 kg (1920–1936)
56–60 kg (1948–1992)
59–64 kg (1996)
56–62 kg (2000–2016)
61–67 kg (2020)

Hafif ağır sıklet
75–82.5 kg (1920–1992)
76–83 kg (1996)
77–85 kg (2000–2016)

İlk ağır sıklet
90–100 kg (1980–1992)
91–99 kg (1996)

Orta ağır sıklet
82.5 kg–90 kg (1952–1992)
83–91 kg (1996)
85–94 kg (2000–2016)
81–96 kg (2020)

Kadınlar

Tüy sıklet
53 kg (2000–2016)
55 kg (2020)

Orta sıklet
63 kg (2000–2016)
64 kg (2020)

Ayrıca bakınız
Dünya Halter Şampiyonası'nda madalya kazananlar listesi (erkekler)
Dünya Halter Şampiyonası'nda madalya kazananlar listesi (kadınlar)

Kaynakça
Uluslararası Olimpiyat Komitesi veri tabanı

Sporlarına göre Olimpiyat madalyalı sporcular
Olimpiyat madalyalı sporcu listeleri

Halterde Olimpiyat madalyası kazananlar listesi


ASIC (Application Specific Integrated Circuit; Uygulamaya Özel Tümleşik Devre), genel amaçlı mikroişlemcilerin ve mikrodenetleyicilerin aksine, belirli özel bir işlemi, görevi yerine getirmek üzere tasarlanmış tümleşik devrelerdir.

Örnek olarak bir devre için adc ve adc ile birlikte bir program kullanılıyor olsun eğer satış adedi çok yüksek ise tasarlanacak bir entegre ile daha uygun fiyatlara mal edilebilir işte bu tasarlanan özel entegre devrelere ASIC denir.

Tümleşik devreler
Yongalar

ASIC


Jenna Louise Dreyer (* 7. Februar 1986 in Port Elizabeth) ist eine ehemalige südafrikanische Wasserspringerin. Sie startete im Kunstspringen vom 1-m- und 3-m-Brett und im 10-m-Turmspringen. Sie nahm an zwei Olympischen Spielen teil.

Dreyer begann das Wasserspringen im Alter von fünf Jahren beim Verein Neptune Diving Club in ihrer Heimatstadt. Im Alter von 15 Jahren zog sie in die Vereinigten Staaten, wo sie bessere Trainingsbedingungen vorfand. Ihre ersten internationalen Titelkämpfe bestritt Dreyer schließlich bei der Weltmeisterschaft 2003 in Barcelona, wo sie in allen drei Einzelwettbewerben antrat, aber jeweils im Vorkampf ausschied. Im folgenden Jahr nahm sie in Athen an ihren ersten Olympischen Spielen teil. Vom 3-m-Brett zog sie ins Halbfinale ein und belegte Rang 17, vom 10-m-Turm schied sie im Vorkampf aus. In der Folgezeit konzentrierte sich Dreyer auf das Kunstspringen. Bei der Weltmeisterschaft 2005 in Montreal erreichte sie vom 3-m-Brett das Halbfinale und erzielte damit ihr bestes WM-Ergebnis. Weniger erfolgreich verlief die folgende Weltmeisterschaft in Melbourne, wo Dreyer vom 1-m- und 3-m-Brett jeweils im Vorkampf ausschied. Auch bei den Olympischen Spielen 2008 in Peking belegte Dreyer vom 3-m-Brett nur Rang 28 im Vorkampf. Nach den Spielen beendete sie ihre aktive Karriere.

Dreyer hat zwischen 2004 und 2008 an der University of Miami studiert, sie startete unter Trainer Ableman Randy für das Sportteam der Universität, den Hurricanes. Dreyer erreichte insgesamt zwei Medaillen bei Collegemeisterschaften.

Weblinks

Einzelnachweise

Teilnehmer der Olympischen Sommerspiele 2004
Teilnehmer der Olympischen Sommerspiele 2008
Wasserspringer (Südafrika)
Olympiateilnehmer (Südafrika)
Südafrikaner
Geboren 1986
Frau

Jenna Dreyer


بروتاغوراس  (487 ق.م - 420 ق.م) هو زعيم الفكر السوفسطائي في القرن الخامس قبل الميلاد. وتُعتبر أفكار بروتاغوراس هي أساس أفكار السوفسطائيين. كان يعتقد أن الإنسان هو مقياس كل شيء، أي أن الخير والشر الصح والخطأ، كلها يجب أن تُحدد بحسب حاجات الكائن البشري.

الشك في الدين
رفض الديانة الوثنية المنتشرة في عصره وقال : «لا أستطيع أن أعلم إن كانت الآلهة موجودة أو غير موجودة وعلى أي صورة تكون -وذلك بسبب غموض الموضوع- وقصر عُمّر الإنسان». وذلك يعني أنه يتبع للتوجه الاأدري؛ ولذلك ثار عليه المجتمع اليوناني وأحرق كتبه.

الشك في المعرفة
حيث قال: «الإنسان مقياس كل شيء ما يوجد وما لا يوجد»، ويقصد بالإنسان الكائن الفرد الذي يدرك المعرفة بحواسه النسبية المتغيرة ولذلك فالمعرفة سوف تصبح نسبية وأيضاً ترتب على ذلك أنه لا يوجد معيار ثابت للحقيقة أو الصواب والخطأ، لذلك أكد على أنه ما تراه حق فهو حق بالنسبة لك وما أراه باطلاً فهو باطل بالنسبة لي.

المنهج المستخدم
هو منهج السوفسطائيين الذي يعتمد على الجدل القائم على المغالطة والتلاعب بالألفاظ، وهي السفسطة لأن المغالطة تكون غير إرادية أما السفسطة فتكون إرادية لقلب الحق إلى باطل أو العكس.

روابط خارجية

المراجع

  بروتاجوراس - الموسوعة العربية الميسرة، 1965

أشخاص من أبديرة
أنطولوجيون
إغريق
بلاغة
تاريخ الأديان
تاريخ العلوم
تاريخ الفلسفة
تاريخ المنطق
سفسطائيون
فلاسفة أخلاق
فلاسفة الأديان
فلاسفة الرياضيات
فلاسفة العقل
فلاسفة اللغات
فلاسفة تعليم
فلاسفة عصر ما قبل سقراط
فلاسفة في القرن 5 ق م
فلاسفة قانون
فلاسفة كتبوا حول النشاط والتغيير الاجتماعي
فلاسفة ملحدون
فلاسفة من الفن
فلاسفة المنطق
فلاسفة نظرية المعرفة
فلاسفة نظرية المعرفة يونانيون قدماء
كتب فلسفية
كتاب عن الدين والعلم
لاأدريون يونانيون
مدرسو البلاغة
مدرسو بلاغة إغريق
منطقيون
منطقيون يونانيون قدماء
منظرو البلاغية
مواليد 490 ق م
مواليد عقد 490 ق م
مواليد في أبديرة
ميتافيزيقيون
ميتافيزيقيون يونانيون قدماء
نسبوية
نقاد اجتماعيون
نقاد الأديان
نقاد ثقافيون
وفيات 420 ق م
وفيات عقد 420 ق م
يونانيون في القرن 5 قبل الميلاد
فلاسفة يونانيون في القرن 5 ق م

بروتاغوراس


El Sóviet Supremo de la República Socialista Federativa Soviética de Rusia (en ruso: Верховный Совет РСФСР, Verjovny Soviet RSFSR), desde el 25 de diciembre de 1991 llamado Sóviet Supremo de la Federación de Rusia, era el sóviet supremo (mayor órgano legislativo) de la RSFS de Rusia, una de las repúblicas constituyentes de la Unión Soviética, entre 1938 y 1990. Entre 1990 y 1993, actuó como parlamento, elegido por el Congreso de los Diputados del Pueblo de la RSFS de Rusia.

Historia
El Sóviet Supremo de la RSFS de Rusia fue establecido con una estructura similar a la del Sóviet Supremo de la Unión Soviética en 1938, a instancias del Comité Ejecutivo Central de la Unión Soviética como máximo órgano de poder de la RSFS de Rusia.
En la década de 1940, el Presídium del Sóviet Supremo y el Consejo de Ministros de la RSFS de Rusia se establecieron en las antiguas mansiones de los condes Ostermánov (calle Delegátskaya, 3), que más tarde, en 1991, se convirtieron en museo. Las sesiones se celebraban en el Gran Palacio del Kremlin. En 1981 el Sóviet Supremo fue trasladado a un edificio especialmente construido para él en la explanada de Krasnoprésnenskaya, la Casa Blanca de Moscú.

Previamente a 1990, el líder de jure de la RSFS de Rusia, el Presidente del Presidium del Soviet Supremo de la RSFS de Rusia, ejercía sólo poderes nominales. En contraste con otras repúblicas soviéticas, la RSFS de Rusia no poseía su propio partido comunista y por tanto no tenía su propio secretario general (lo que dotaba a las otras repúblicas de un relativo poder independiente) hasta 1990.

Tras la adopción de enmiendas a la Constitución de la RSFS de Rusia (:en:Russian Constitution of 1978) en octubre de 1989, el puesto de Presidente del Presidium del Soviet Supremo de la RSFS de Rusia fue abolido, y el liderazgo del Sóviet Supremo pasó en mayo de 1990 directamente al Presidente del Sóviet Supremo de la RSFS de Rusia.

Presídium

Convocatorias

Presidente del Presídium del Sóviet Supremo de la RSFS de Rusia

Presidente del Sóviet Supremo de la RSFS de Rusia en 1938-1990

1990–1993

En 1990-1993, el Sóviet Supremo estaba formado por 252 diputados en dos cámaras iguales –el Sóviet de la República (presidente: Ramazán Abdulatípov) y el Sóviet de las Nacionalidades (presidente: Veniamín Sokolov)–. Sin embargo, el carácter bicameral del Sóviet Supremo era nominal, debido a que las decisiones más importantes eran adoptadas como resoluciones conjuntas de ambas cámaras; muchos de los comités legislativos estaban compartidos entre ambas.

Tras la disolución de la Unión Soviética, en diciembre de 1991, la RSFS de Rusia pasó a denominarse Federación de Rusia. El Sóviet Supremo de la Federación de Rusia dejó de existir tras la crisis constitucional rusa de 1993.

Presidente del Sóviet Supremo de la RSFS de Rusia/Federación de Rusia en 1990-1993

Primer Vicepresidente del Sóviet Supremo de la RSFS de Rusia/Federación de Rusia en 1990-1993

Véase también
 Congreso de los Sóviets de Todas Las Rusias
 Comité Ejecutivo Central Panruso (VTsIK)
 Crisis constitucional rusa de 1993
 República Socialista Federativa Soviética de Rusia
 Sóviet Supremo de la Unión Soviética
 Congreso de los Diputados del Pueblo de Rusia
 Congreso de los Diputados del Pueblo de la Unión Soviética

Referencias


El parque nacional de Kemeri (en letón:  Ķemeru nacionālais parks) está ubicado al oeste de la ciudad de Jurmala, en Letonia. Fundado en 1997, Kemeri es el tercer parque nacional más grande del país, con una superficie de 381,65 kilómetros cuadrados. El territorio del parque está prácticamente cubierto por bosques y ciénagas, la más importante de ellas es el Gran Páramo Kemeri (letón: Lielais Ķemeru tīrelis). También hay varios lagos y lagunas que se cree son el antiguo «Mar Littorina». El Lago Kaņieris es un sitio Ramsar. El parque también protege un famoso mineral natural, que se utiliza desde hace siglos debido a su naturaleza terapéutica. Sus atracciones llevaron al desarrollo de muchos centros turísticos, balnearios y sanatorios en el siglo XIX.

Véase también
Geografía de Letonia
Geografía de Europa

Enlaces externos

Referencias

Kemeri
Áreas protegidas establecidas en 1997
Letonia en 1997

Parque nacional de Kemeri


Fra Københavns Børs er maleri af P.S. Krøyer fra 1895. Fra Københavns Børs blev et af Krøyers største arbejde rent arealmæssigt (254 x 409 cm), Et møde i Videnskabernes Selskab er det største (266,7 x 519,4 cm). .

I folkemunde fik værket titlen Et møde i hattemagerlavet, det var tradition at bære høj hat når man var på Børsen.

Bestillingsarbejde
Krøyer fik mange bestillinger på portrætter fra slutningen af 1880'erne. Opgaverne blev mere krævende med tiden som hans ry steg, Fra Københavns Børs, et gruppeportræt med 50 personer, var så stor en opgave at det tog flere måneder at male og det selvom han brugte mindst to fotografier, for at få perspektivet og personerne på plads, som forlæg fra professionelle fotografer. På den ene fotografi ses lysindfaldet fra vinduer på personerne i højre side, dette gengives også på maleriet. Desuden fik han hjælp af Ulrik Plesner til perspektivet.

Ideen til maleriet kommer fra Gustav Adolph Hagemann, han skriver til Krøyer om han vil lave et af børsfolk i Børssalen. Han kan starte med en skitse som Hagemann vil give 1000,- kr. for, denne skitse skal få børsfolk med på ideen, hvor de køber sig en plads på maleriet. Oprindelig var prisen for at komme med på billedet 500,- kr., men det var øjensynlig for meget og projektet var ved lide skibbrud på grund af manglende interesse fra børsfolkenes side. Projektet reddes ved en donation fra grosserer S.W. Isberg fra handelshuset J.P. Suhr & Søn med 5.000 kr., hvorefter prisen justeres for en plads på maleriet til at en plads i forgrunden koster 500 kr, en mellemgrundsplads 300 kr og baggrunden 100 kr . Maleriet indbragte Krøyer den store sum af 19.444 kr og 48 øre lidt mindre end de 20.000 kr. han var stillet i udsigt, de 20.000 kr. svarer til omtrent 1.320.000 kr. i 2018-kr.

C.F. Tietgen er den eneste som har plads omkring sig og med ansigtet mod beskueren og placeret i det gyldne snit, pladsen er der betalt for.

Krøyer utilfreds
Krøyer var ikke helt tilfreds med billedet, Han følte sig bundet af opgaven. Børsfolkenes indbyrdes placering var bestemt af deres pengepung uden hensyntagen til helhedsvirkningen. Børsfolkenes begejstring var heller ikke i top.

Noter

Litteratur

Malerier fra 1895
Malerier af P.S. Krøyer

Fra Københavns Børs