The silvereye or wax-eye (Zosterops lateralis), also known by its Māori name tauhou,  is a very small omnivorous passerine bird of the south-west Pacific. In Australia and New Zealand its common name is sometimes white-eye, but this name is more commonly used to refer to all members of the genus Zosterops, or the entire family Zosteropidae.

In New Zealand, the silvereye was first recorded in 1832. It arrived in greater numbers in 1856, and it is assumed that a migrating flock was swept eastwards by a storm. As an apparently self-introduced bird it is protected as a native New Zealand species. Its Māori name, , means "stranger" or more literally, "new arrival".

Taxonomy
The silvereye was first described by the English ornithologist John Latham in 1801 under the binomial name Sylvia lateralis.
There are 17 subspecies:

 Z. l. chlorocephalus A. J. Campbell & S. A. White, 1910 (Capricorn silvereye)– Capricorn and Bunker Group, central Queensland, Australia
 Z. l. chloronotus Gould, 1841 (western silvereye) – south-west Western Australia from Carnarvon southwards coastally and subcoastally to South Australia at the head of the Great Australian Bight
 Z. l. cornwalli Mathews, 1912 – east-central and south-east Queensland to north-east New South Wales
 Z. l. flaviceps Peale, 1848 – Fiji
 Z. l. griseonota G. R. Gray, 1859 – New Caledonia
 Z. l. lateralis (Latham, 1801) – Flinders Island, Tasmania; Norfolk Island; New Zealand and Chatham Islands; also a non-breeding migrant to continental south-eastern Australia
 Z. l. macmillani Mayr, 1937 – Tanna and Aniwa Islands (southern Vanuatu)
 Z. l. melanops G. R. Gray, 1860 – Lifou, Loyalty Islands, New Caledonia
 Z. l. nigrescens F. Sarasin, 1913 – Loyalty Islands, New Caledonia
 Z. l. ochrochrous Schodde & Mason, 1999 – King Island, Tasmania
 Z. l. pinarochrous Schodde & Mason, 1999 – south-east South Australia, south-west New South Wales and western Victoria
 Z. l. tephropleurus Gould, 1855 (Lord Howe silvereye) – Lord Howe Island
 Z. l. tropicus Mees, 1969 – Torres Islands and Banks Islands (except Mota Lava), and Malo and Espíritu Santo, north-west Vanuatu
 Z. l. valuensis Murphy & Mathews, 1929 – Mota Lava, Banks Islands, Vanuatu
 Z. l. vatensis Tristram, 1879 – central and southern Vanuatu
 Z. l. vegetus E. J. O. Hartert, 1899 – north-east Queensland
 Z. l. westernensis (Quoy & Gaimard, 1830) – south-east New South Wales to eastern Victoria

Description

A small bird 11 to 13 cm in length and around 10 g in weight, it has a conspicuous ring of white feathers around its eye.  There are a number of plumage variations depending on the sub-species.  Generally it has olive-green wings and either a grey or olive-green back, a lighter coloured throat - yellow or grey, flanks that range from chestnut to pale buff, and an undertail that may be white or yellow. Within Australia there are seasonal migrations and the ranges of the sub-species overlap.  The other islands within its range tend to host only a single sub-species each so only one plumage variant is seen.

Distribution and habitat

The silvereye is native to Australia, New Zealand and the south-west Pacific islands of Lord Howe, New Caledonia, Loyalty Islands, Vanuatu, and Fiji. It is common to abundant throughout the relatively fertile south-west and south-east parts of Australia (including Tasmania and the Bass Strait islands), and through the well-watered coastal zone of tropical Queensland, including Cape York Peninsula

The silvereye is liable to be found in any vegetated area, apart from open grasslands, within its distribution range, including forest, scrub, horticultural blocks and urban gardens.

Feeding
The silvereye feeds on insect prey and large amounts of fruit and nectar, making them occasional pests of commercial orchards.

Behaviour

Silvereyes breed in spring and early summer (mainly between September and December), making a tiny cup of grass, moss, hair, spiderweb, and thistledown, suspended from a branch fork in the outer reaches of small trees or shrubs.  They lay two to four pale blue eggs, and two (or sometimes three) broods may be raised during each breeding season. The eggs hatch after about 11 days, and the young fledge after another 10 days.  The juveniles are independent at 3 weeks and able to breed at 9 months.

In late summer silvereyes gather into flocks and many Australian birds migrate, making their way north along the coast and ranges, foraging busily during the day with much calling and quick movement through the shrubbery, then flying long distances through the night. Partial migration in the silvereye might be partly controlled by genetics, as allelic variation at the CLOCK gene is associated with migratory status.

Most of the Tasmanian population crosses the Bass Strait (an astonishing feat for 12 cm birds weighing only a few grams) and disperses into Victoria, New South Wales, and south-eastern Queensland. The populations of these areas tend to head further north; while the northernmost birds remain resident all year round. In western Australia they have been recorded moving between the mainland and offshore islands.

Silvereyes are omnivorous with a diet that includes insects, berries, fruit and nectar. In New Zealand they take fruit from native trees including kahikatea, and rimu. When food is scarce in winter they will take a wide variety of foods from bird tables, ranging from sugar water through bread and cooked meats, to solid lumps of fat.

Relationship with humans

Horticulture

They perform a valuable service in gardens and orchards, eating insects harmful to produce, including aphids, scale insects, and the diamondback moth. However, some orchardists, grape growers and home gardeners regard them as a serious pest particularly as, being so small, they simply ignore bird nets, popping in and out through the netting at will. They are attracted to a wide range of fruit species, including apples, citrus, feijoas, figs, grapes, pears and persimmons.

In literature

A silvereye features as the main character, Honey, in the illustrated children's books Honey and Bear, Special Days with Honey and Bear and The Honey and Bear Stories, by Ursula Dubosarsky and illustrated by Ron Brooks. In Brooks' 2010 memoir Drawn from the Heart he describes how he was inspired by a silvereye he saw in his Tasmanian garden - "those large silver rings with a fine black line around the outer edge, right round the eyes ... She's perfect, I thought. That's her! That's Honey."

References

Notes

Sources

External links

 Videos, photos and sounds - Internet Bird Collection

Zosterops
Birds of Oceania
Birds of Victoria (state)
Birds described in 1801
Taxa named by John Latham (ornithologist)
Articles containing video clips

Silvereye


Cristina Martínez Bonafé (Torrent, 2 de janeiro de 1996) é uma ciclista profissional espanhola. Estreiou como profissional em 2015 com o Lointek depois de destacar no calendário nacional juvenil em 2014.

Trajetória desportiva
Começou a conseguir bons resultados em 2012 ao ser segunda no Campeonato da Espanha em Estrada cadete.

Um ano depois começou a destacar na categoria juvenil nacional até que em 2014 foi a grande dominadora de dito calendário ganhando 5 corridas juvenis, o Campeonato da Espanha em Estrada juvenil e obtendo o 2.º posto no Campeonato da Espanha Contrarrelógio juvenil. Ganhou a Copa da Espanha de Ciclismo de categoria juvenil ao ficar entre as 4 primeiras nas 6 provas pontuáveis -2 vitórias entre elas-.

Isso supôs, como costuma ser habitual com as grandes dominadoras do calendário nacional em categorias inferiores, que conseguisse estreiar como profissional numa equipa espanhol, neste caso com o Lointek. A sua estreia como profissional não pôde ser mais satisfatório ao conseguir, com 19 anos, dois top-20 em provas internacionais francesas (La Classique Morbihan e o Grande Prêmio de Plumelec-Morbihan Feminino) e pouco depois ao ganhar a classificação da melhor jovem sub-21 da Emakumeen Euskal Bira ao ficar 23.ª a partir desse momento tem sido uma das habituais nas convocações da seleção espanhola absoluta.

No final de 2017 pouco depois de anunciar-se que Cristina não estava nos planos do herdeiro da estrutura do Lointek, deu a surpresa se fazendo com o Campeonato da Espanha em Pista de Pontuação.

Palmarés
 2017
 Campeonato da Espanha Pontuação

Resultados em Grandes Voltas e Campeonatos do Mundo
Durante a sua carreira desportiva tem conseguido os seguintes postos nas Grandes Voltas femininas, nos Campeonatos do Mundo em estrada:

—: não participaAb.: abandono
X: edições não celebradas

Equipas
 Lointek (2015-2017)
 Lointek Team (2015)
 Lointek (2016-2017)
 Bizkaia Durango (2018-2019)
 Bizkaia Durango-Euskadi Murias (2018)
 Bizkaia Durango (2019)
 Casa Dorada (01.2020-06.2020)
 Bizkaia-Durango (06.2020-12.2020)
 Aromitalia-Basso Bikes-Vaiano (2021)

Referências

Ligações externas

 Ficha de Cristina Martínez (site oficial do Bizkaia Durango-Euskadi Murias)
 Ficha de Cristina Martínez (cqranking.com)
 Ficha de Cristina Martínez (sitiodeciclismo.net)
 Ficha de Cristuna Martínez (ciclismofem.com)
 Entrevista Cristina Martínez (ruedalenticular.com)

Ciclistas da Espanha
Ciclistas de pista da Espanha

Cristina Martínez (ciclista)


Arthrobotrys elegans est une espèce de champignons de la famille des Orbiliaceae.

Elle est trouvée sur les excréments.

Références

  Seifert K.A., Kendrick W.B. & Murase G., 1983. A key to hyphomycetes on dung. University of Waterloo Biology Series. 27, pages 1-62.

Liens externes

Orbiliomycetes
Espèce de champignons (nom scientifique)

Arthrobotrys elegans


Mondros Mütarekesi ya da Mondros Ateşkes Antlaşması, I. Dünya Savaşı sonunda Osmanlı İmparatorluğu ile İtilaf Devletleri arasında imzalanan mütarekename (mütareke belgesi). Osmanlı İmparatorluğu adına Bahriye Nazırı Rauf Bey tarafından, Limni adasının Mondros Limanı'nda demirli Agamemnon zırhlısında 30 Ekim 1918 akşamı imzalanmıştır. Bu antlaşma ile beraber Osmanlı İmparatorluğu fiilen sona ermiştir.

Mütareke, Osmanlı İmparatorluğu'nun yıkılmasından sonra kurulan Türkiye Cumhuriyeti'nin sınırlarını belirleyen ilk uluslararası belge olması açısından önem taşır. Türk Kurtuluş Savaşı'nın siyasi manifestosu olan Mîsâk-ı Millî Beyannamesinin birinci maddesi, "30 Ekim 1918 tarihli anlaşmanın çizdiği hudutlar dahilinde, dinen, ırkan ve emelen müttehit [birleşik] Osmanlı İslam ekseriyetiyle meskûn bulunan aksamın tamamı, fiilen ve hükmen gayrı kabil-i tecezzi bir küldür [bölünmez bir bütündür]." demek suretiyle, Millî Mücadele'nın hedefi olan ulusal varlığı Mondros Mütarekenamesi'ne gönderme yaparak tanımlar.

Antlaşmanın İmzalanması
Filistin'de İngiliz taarruzu karşısında hezimete uğraması ve 1 Ekim'de Şam'ın düşmesi üzerine, Talat Paşa hükûmeti 5 Ekim 1918'de İngiltere ile ateşkes sağlamak için ABD'nin arabuluculuğuna başvurdu.(Bu arada 29 Eylül'de Bulgaristan ateşkes imzalamış, bu ülkeye giren Fransız ve müttefik ordularının İstanbul'a yönelmesi olasılığı doğmuştu.)

8 Ekim'de Talat Paşa kabinesi istifa etti. Eski genelkurmay başkanlarından Ahmet İzzet Paşa'nın 14 Ekim'de kurduğu kabinede, İttihatçı olduğu halde hükûmetin Alman yanlısı savaş politikasına karşı çıkan ve İngiliz dostu olarak tanınan Rauf Bey (Orbay) Bahriye Nazırı oldu. 18 Ekim'de Osmanlı'da esir bulunan İngiliz generali Townsend, Osmanlı'nın ateşkes şartlarını iletmek üzere bir gemiyle gizlice Midilli'ye gönderildi. 24 Ekim'de İngiliz hükûmeti Limni'de bulunan Amiral Calthorpe'a ateşkes görüşmelerini başlatma yetkisini verdi.

Türk hükûmetinin görevlendirdiği Rauf Bey ertesi gün Zafer römorkörüyle Foça'dan Midilli'ye geçti; burada kendisini karşılayan İngiliz kruvazörüyle Limni adasına ulaştı. Müzakerelerde Rauf Bey'e Dışişleri Müsteşarı Reşat Hikmet Bey eşlik etti. 27 Ekim'den itibaren dört gün süren çetin müzakereler sonunda 30 Ekim akşamı anlaşma imzalandı. 1 Kasım sabahından geçerli olmak üzere Osmanlı İmparatorluğu ile Britanya İmparatorluğu arasında nihai ateşkes ilan edildi.

28 Ekim günü Fransız hükûmeti bir notayla anlaşma görüşmelerine katılma isteğini bildirdiyse de bu talep İngiltere tarafından dikkate alınmadı.(Savaşın bu aşamasında Osmanlı Devleti sadece İngiltere ile fiili çatışma halindeydi.)

Taraflar arasında ateşkes 31 Ekim 1918 günü öğle vakti başlayacaktır.

Resmî anlaşmanın yanı sıra, Amiral Calthorpe'un sözlü açıklamalarını içeren bir mektup da Türk tarafına sunuldu. Bu mektupta, işgal kuvvetlerine Yunan askerinin katılmayacağı ve benzeri taahhütler yer alıyordu.

Bu esnada 24 Ekim'de Almanya'da ihtilal başladı. 3 Kasım'da Avusturya-Macaristan İmparatorluğu Villa Giusti Ateşkesi ile savaştan çekildi. 7 Kasım'da Alman imparatoru II. Wilhelm tahttan feragat etti. 11 Kasım'da Compiègne Ormanı'nda imzalanan ateşkes ile Almanya yenilgiyi kabul etti. Aynı gün Avusturya-Macaristan imparatoru I. Karl da tahtını bıraktı.

Tepkiler
İstanbul kamuoyu anlaşma hükümlerini ağır buldu, ancak genel bir iyimserlikle karşıladı. 1 ve 2 Kasım tarihli İstanbul gazeteleri daha çok İstanbul'da savaş ihtimalinin ortadan kalkmış olduğunu vurguladılar. (Bulgaristan'ı işgal eden İtilaf ordularının o günlerde İstanbul'a yönelik taarruzu bekleniyordu.) Mustafa Kemal Paşa'nın görüşlerini yansıtan Minber gazetesi 1 Kasım'da, "Bir devletin küçülmüş bile olsa her hâlde bir siyasi mevcudiyet ve millî birlik muhafaza ederek böyle bir badireden kurtulabilmiş olması en büyük siyasi başarı sayılmalıdır." yazıyordu.

Uygulama
13 Kasım 1918'de İtilaf donanmalarına mensup bir filo, Ateşkesin 1. maddesi uyarınca Çanakkale ve İstanbul boğazlarındaki askeri bölgesine girmesini kendi çıkarlarına yönelik bir tehdit sayarak protesto etti. İtalya 22 Mart 1919'da anlaşmanın 7. maddesini gerekçe göstererek tek taraflı olarak Antalya'yı işgal etti. Bu olay, Paris'teki barış konferansında İzmir'deki Yunan işgalinin tanınması ve Fiume'deki İtalyan hak taleplerinini reddedilmesiyle birlikte İtalya ile İtilaf arasında diplomatik bir krize yol açan etmenlerden biriydi. Nisan ayında İtalya, Fiume üzerindeki hak iddialarının dönemin Birleşik Devletler Başkanı Wilson tarafından reddedilmesinin yol açtığı kriz sebebiyle bir ay süreyle barış konferansını terk etti.

Bu olaylar dışında anlaşmanın ilk altı ayı önemli gerilimler olmadan geçti. İstanbul'daki İtilaf temsilcileri ile Türk hükûmeti arasındaki en ciddi sorunlar, eski İttihat ve Terakki yöneticilerinin savaş ve tehcir suçları nedeniyle yargılanması ve tutuklanması konusundan doğdu.

Anlaşmanın nispi sessizlik dönemi Mayıs 1919 başlarında sona erdi. Bu tarihte Paris Barış Konferansı, Mondros'ta verilmiş sözlere aykırı olarak, İzmir'in Yunanlarca işgali kararını aldı. Aynı günlerde Osmanlı İmparatorluğu'nun birçok köşesi İtilaf devletlerince işgal edildi; Kars ve Batum Millî Şura Hükûmetleri İngilizler tarafından dağıtıldı. Aynı günlerde ilan edilmesi beklenen barış antlaşması belirsiz bir geleceğe ertelendi.

İtilaf devletleri politikasında meydana gelen bu ani değişim, Türk tarihçileri tarafından henüz yeterince incelenmemiş bir konudur.

Kaynakça

I. Dünya Savaşı antlaşmaları
Birleşik Krallık barış antlaşmaları
İtalya barış antlaşmaları
Osmanlı İmparatorluğu'nun barış antlaşmaları
1918'de Osmanlı İmparatorluğu
1918'de Avrupa
1918'de Türkiye
VikiProje Tarih kaynak bekleyen maddeler

Mondros Mütarekesi


Das Théâtre national de Chaillot ist einer der fünf Theaterbetriebe in Paris, die den offiziellen Status eines Nationaltheaters (Théâtre national) besitzen. Seine Spielstätte wurde 1937 als Teil des Palais de Chaillot erbaut und befindet sich an der Place du Trocadéro im 16. Arrondissement. Es besitzt einen großen Saal (Salle Jean Vilar) mit 1250 und einen kleinen Saal (Salle Gémier) mit 420 Plätzen, die für Theater-, Tanz- und Zirkusveranstaltungen genutzt werden.

Geschichte
Das Théâtre de Chaillot war lange Zeit ein Zentrum des populären Theaters in Paris, es diente dem Théâtre National Populaire bis 1972 als dauernde Spielstätte und wurde mit den Namen seiner Intendanten Jean Vilar, Georges Wilson, Jack Lang, Jérôme Savary und Antoine Vitez verbunden.

1973–1975 wurde das Theater grundlegend renoviert und 1975 als Théâtre national neu eröffnet. Seither ist ihm eine Schauspielschule angegliedert. In der neuen Gestalt enthält es zwei Säle und ein kleines Studio für Experimentaltheater. 2007 beschloss die Kulturministerin Christine Albanel, das Theater dem zeitgenössischen französischen Tanz zu widmen.

Weblinks

 Offizielle Website (englisch/französisch)

Einzelnachweise

Chaillot
Chaillot
16. Arrondissement (Paris)

Théâtre national de Chaillot


Danko Jakšić (Zagreb, 27. prosinca 1962. – Zagreb 16. ožujka 2014.), bio je hrvatski slikar, ilustrator, karikaturist, te grafički dizajner i likovni pedagog.

Životopis
Danko Jakšić rođen je 1962. godine u Zagrebu. Maturirao je na slikarskom odjelu Škole primijenjenih umjetnosti u Zagrebu 1981. godine i diplomirao na pedagoškom odjelu Akademije likovne umjetnosti u Zagrebu 1987. godine. Od 1978. godine djelovao je kao slikar, ilustrator, karikaturist, novinar, grafički dizajner i likovni pedagog.

Bio je dobitnik više domaćih i stranih priznanja za likovni rad.

Umro je u Zagrebu 16. ožujka 2014. godine.

Samostalne izložbe
 1988. Galerija "Događanja", Zagreb
 1990. Galerija PM, Zagreb
 1991. Galerija VN, Zagreb
 1995. Galerija DUH, Zagreb
 2011. Galerija UF, Zagreb
 2013. Galerija "Kurija", Muzej Prigorja, Sesvete
 2013. Galerija Matice hrvatske, Zagreb

Skupne izložbe
 1981. Bjelovar, Zagreb, Bologna
 1986.
 "Noć uoči"(izložba na otvorenom), Zagreb
 Galerija V. Masleša, Beograd
 Galerija V. Nazor, Zagreb
 1988.
 19. Salon mladih, Zagreb
 20. Salon mladih
 1989. 11. međunarodna izložba originalnog crteža, Rijeka, Zagreb, Tampere (Finska)

Vanjske poveznice
 Danko Jakšić - Novinska ilustracija 1989 - 1998

 Hrvatski slikari
Hrvatski ilustratori
Hrvatski karikaturisti

Danko Jakšić


Aechmea rubrolilacina é uma espécie do gênero Aechmea. Esta espécie é endêmica do Estado do Espírito Santo no leste do Brasil.

Taxonomia
A espécie foi descrita em 1993 por Elton Martinez Carvalho Leme.

Forma de vida
É uma espécie epífita e herbácea.

Descrição
Inflorescência com raque avermelhada; brácteas florais vermelhas, elípticas, agudas e mucronadas; ovário esverdeado.

Conservação
A espécie faz parte da Lista Vermelha das espécies ameaçadas do estado do Espírito Santo, no sudeste do Brasil. A lista foi publicada em 13 de junho de 2005 por intermédio do decreto estadual nº 1.499-R.

Distribuição
A espécie é endêmica do Brasil e encontrada no estado brasileiro de Espírito Santo.
A espécie é encontrada no domínio fitogeográfico de Mata Atlântica, em regiões com vegetação de floresta ombrófila pluvial.

Notas
Contém texto em CC-BY-SA 4.0 de Faria, A.P.G.; Romanini, R.P.; Koch, A.K.; Sousa, G.M.; Sousa, L.O.F.; Wanderley, M.G.L. 2020. Aechmea  in Flora do Brasil 2020.

Ligações externas
 Aechmea rubrolilacina no projeto Flora e Funga do Brasil

Aechmea
Plantas descritas em 1993
Flora do Espírito Santo (estado)
Espécies citadas na Lista Vermelha de Ameaça da Flora Brasileira
Espécies citadas na Lista de Espécies da Flora Ameaçadas do Espírito Santo

Aechmea rubrolilacina


Le mont Stokes, appelé en maori , est le point culminant des Marlborough Sounds, en Nouvelle-Zélande. Situé sur la principale presqu'île de la zone, entre les rias de Pelorus, de Kenepuru et de Tōtaranui, il culmine à  d'altitude.

Toponymie
Le nom anglais du mont Stokes lui vient du capitaine John Stokes, de l'armée britannique, qui cartographie la totalité de la côte néo-zélandaise entre 1848 et 1851 à bord du navire Acheron.

Le nom maori de la montagne est .

Géographie

Situation

Le mont Stokes est situé entre les trois rias de Pelorus (au nord-ouest), Kenepuru (au sud-ouest) et Tōtaranui (au sud-est).

Topographie
Le mont Stokes s'élève à  d'altitude.

La proéminence du mont Stokes est de , le point le plus bas le séparant du reste de la chaîne des Alpes du Sud étant la route Queen Charlotte Drive entre Okiwa Bay et Mahakipawa Bay, à 17 mètres d'altitude.

Géologie
Bien que la plus grande partie de la presqu'île qui porte le mont Stokes soit composée de schiste, les abords et le sommet du mont Stokes sont formés de grauwacke.

Climat
Étant le point culminant des Marlborough Sounds, le mont Stokes en est aussi le plus humide. Les vents d'ouest chargés d'humidité y déversent des précipitations abondantes, dont le cumul annuel dépasse  autour du sommet, avec des épisodes de  de précipitations en douze heures. Néanmoins, la zone est assez ensoleillée. Ainsi, le mois de janvier compte  d'ensoleillement moyen.

Faune et flore
Le sommet de la montagne proprement dit est un des rares lieux de la région à présenter un étage subalpin.

La forêt entourant le mont Stokes, étant situé à une assez grande distance de la côte, et assez largement plus haut, n'a que peu souffert de la déforestation qui a touché de larges zones situées plus bas. Non seulement le couvert végétal a été maintenu, mais les espèces originelles n'ont pas été remplacées par des plantes allogènes.

Parmi les espèces endémiques propres aux pentes du mont Stokes, on recense la marguerite de roche de Macmahon  et l.

Histoire

Activités

Protection environnementale

Notes et références

Voir aussi

Articles connexes
 Géographie de la Nouvelle-Zélande
 Marlborough Sounds

Liens externes

Bibliographie

Stokes
Stokes
Toponyme évoquant une personnalité

Mont Stokes


Psychristus es un  género de coleópteros adéfagos de la familia Carabidae.

Especies
Comprende las siguientes especies:

 Psychristus accessor Wrase, 1997
 Psychristus amicorum Jaeger, 1997
 Psychristus andrewesi Jaeger, 1997
 Psychristus belkab Wrase & Kataev, 2009
 Psychristus brunneus Jaeger, 2009
 Psychristus consimilis Jaeger, 1997
 Psychristus cooteri Wrase & Kataev, 2009
 Psychristus curvus Wrase, 1997
 Psychristus dentatus Jaeger, 2009
 Psychristus discretus Andrewes, 1930
 Psychristus glaber Jaeger & Wrase, 2007
 Psychristus hubeicus Wrase & Kataev, 2009
 Psychristus lewisi (Schauberger, 1933)
 Psychristus liparops Andrewes, 1930
 Psychristus longyangensis Wrase & Kataev, 2009
 Psychristus magnus Wrase & Kataev, 2009
 Psychristus schmidti Jaeger & Wrase, 2007
 Psychristus schuekei Wrase & Kataev, 2009
 Psychristus shibatai (N.Ito, 1985)
 Psychristus sichuanensis Wrase & Jaeger, 1995
 Psychristus umbraticornis Jaeger & Wrase, 2007

Referencias

Enlaces externos
 Psychristus en ION
 Nomenclator Zoologicus
 Carabidae of the World

Stenolophina

Psychristus


4-metilamfetamin (alternativni naziv: 4-MA, PAL-313 ) je psihotropna tvar. Dio skupine novih psihoaktivnih tvari. U Hrvatskoj su uvrštene izmjenama i dopunama uvrštene na Popis droga, psihotropnih tvari i biljaka iz kojih se može dobiti droga te tvari koje se mogu uporabiti za izradu droga donesenim od strane Ministarstva zdravstva i socijalne skrbi Republike Hrvatske ( Narodne novine br.: 19, 11. veljače 2011.).
Kemijsko ime je 1-(4-metilfenil)propan-2-amin. 4-metilamfetamin je derivat stimulans amfetamina, koji je u prošlosti proučavan kao potiskivač apetita, a ima učinke ispuštanja serotonina, norepinefrina i dopamina.

Izvori

Vanjske poveznice
https://www.uredzadroge.hr
https://www.nijd.uredzadroge.hr

Psihoaktivne droge

4-metilamfetamin


Das Kloster Hornbach ist ein um das Jahr 741 im historischen Ort Gamundias (heute Hornbach) vom heiligen Pirminius gegründetes ehemaliges Kloster, das bald als Benediktinerabtei bestand. In der Gegenwart existieren von der Hornbacher Klosteranlage nur noch bauliche Reste der Konventsgebäude, die durch ein Klostermuseum ergänzt wurden, sowie eine neuzeitliche Kapelle mit dem historischen Grab des Klostergründers.

Geschichte

Der Ort Gamundias besaß eine keltische und später römische Besiedlung mit jeweils einem Bergheiligtum auf dem Gelände, das später mit dem Kloster überbaut wurde; vorwiegend römische Münzfunde belegen eine Nutzung ab 496 v. Chr.

Die Abtei Hornbach gehörte zum Bistum Metz. Nach der auf Stiftung des Grafen Eberhard (Etichonen) erfolgten Gründung des Klosters Murbach 727 kam Pirmin um 740/741 nach Gamundias. Dort stiftete Graf Warnharius aus dem Geschlecht der Widonen (Vorfahren der Salier) den Bau eines Benediktinerklosters; Sigibald († 741), Bischof von Metz unterschrieb auf der Stiftungsurkunde und bestätigte das Kloster. Als Eigenkloster der Salier besaß Kloster Hornbach weitreichende Privilegien.

Nach seinem Tod im Jahr 753 wurde St. Pirmin im Kloster begraben. Mit dem Aufkommen seines Verehrungskultes stieg die Bedeutung des Ortes, was sich auch an mehreren Um- und Erweiterungsbauten, sowie an zahlreichen Dokumenten, die eine Abgabenzahlung an das Kloster nennen, belegen lässt. Das Heiligengrab wurde in die Ostapsis verlegt; ab 827 wurde Pirmin – neben Petrus – als Schutzheiliger des Klosters Hornbach genannt. Um 850 unterstand ihm das Stift Zell bei Worms, in dessen Umkreis es auch mehrere Eigenkirchen und Liegenschaften besaß. 1087 schenkte Kaiser Heinrich IV. das Kloster Hornbach dem Speyerer Bischof Rüdiger Huzmann. Im 11. Jahrhundert entstand eine monumentale, 72 Meter in der Länge messende Pfeilerbasilika, die neben den zwei Apsiden fünf Türme und einen Westbau aufwies. Kaiser Heinrich V. verlieh dem Kloster das Münzrecht, das bis etwa 1230 ausgeübt wurde. Im 12. Jahrhundert wurde der Bau erneuert. Das Kloster gab wichtige Impulse für die Entwicklung in Oberlothringen, was in zahlreichen Dorf- und Hofgründungen durch die Mönche dokumentiert ist. Als es unter den Einfluss der Grafen von Zweibrücken geriet, begann der Niedergang.

1548 lebten hier nur noch drei Mönche und 1557 wurde das Kloster Hornbach – im Zuge der Reformation – endgültig aufgehoben. Das Klostervermögen, die laufenden Einkünfte und die Klostergebäude wurden zur Errichtung einer fürstlichen Landesschule benutzt, die für die Ausbildung des in Pfalz-Zweibrücken benötigten Nachwuchses an Pfarrern und höheren Beamten zuständig war bzw. auf das Studium an einer Universität vorbereiten sollte. 1631 wurde die Schule nach Zweibrücken verlegt. Danach verfiel das ungenutzte Gebäude zusehends. Auch Kriege führten zu weiterer Zerstörung; so schleiften im Holländischen Krieg französische Truppen den Vierungsturm der Basilika.

In der Zentralbibliothek Solothurn befindet sich das sogenannte Hornbacher Sakramentar, ein Codex des 10. Jahrhunderts, gefertigt von dem Hornbacher Schreibermönch Eburnant im Auftrag seines Abtes Adalbert von Hornbach (ca. 970 bis 990). Eine weitere kostbare Handschrift, die im Mittelalter in Hornbach aufbewahrt wurde, ist der Codex Laudianus, ein zweisprachiger Codex aus der Zeit um 600, der die Apostelgeschichte in griechischer und lateinischer Sprache enthält. Sie kam vermutlich mit den britischen Missionaren im 8. Jahrhundert auf den Kontinent und gelangte zur Zeit des Dreißigjährigen Kriegs in den Besitz von William Laud ("Laudian Acts", heute Oxford, Bodleian Library, Msc. Laud. Gr. 35).

Heutige Bedeutung
Bis zum Jahr 2000 wurde der Großteil der erhaltenen Klosterreste in eine Hotelanlage integriert und im Keller des Gebäudes ein Klostermuseum "Historama Kloster Hornbach" eingerichtet, das die Geschichte des Klosters vermittelt.

Die Reliquien des Hl. Pirminius rettete der letzte Abt von Hornbach, Graf Anton von Salm, 1558 nach Speyer. Von dort brachte sie 1575 der ehemalige Präsident des Reichskammergerichtes und nunmehrige Statthalter von Tirol, Graf Schweikhard von Helfenstein, nach Innsbruck. Hier befinden sie sich heute in einem modernen Schrein der Innsbrucker Jesuitenkirche. Nach der Wiederentdeckung des Hornbacher Originalgrabes auf dem ehemaligen Abteigelände im Jahr 1953 kehrte ein Teil der Gebeine von dort zurück. Sie werden heute in Hornbach, Speyer und Pirmasens aufbewahrt. Die Protestantische Landeskirche der Pfalz, in deren Besitz sich der ehemalige Klosterbezirk befindet, ließ über dem historischen Grab 1957 eine Kapelle errichten, und es ist heute wieder eine Pilgerstätte.

Zu dem leeren Grab führen einige Stufen hinunter, die vor einem profilierten Sandsteinrahmen am Fußende der Grabnische enden. Es handelt sich um eine Fensteröffnung, durch welche die Pilger den Schrein des Heiligen berühren konnten. Die Grabstätte gilt als ältestes bekanntes Zeugnis kirchlicher Baukunst in der Pfalz.

Literatur
 Richard Antoni: Leben und Taten des Bischofs Pirmin, Die karolingische Vita (Reichenauer Texte und Bilder, 9), hrsg. von Walter Berschin, Stuttgart 2002.
 Stefan Flesch: Die monastische Schriftkultur der Saargegend im Mittelalter (Veröffentlichungen der Kommission für Saarländische Landesgeschichte und Volksforschung 20), Saarbrücken 1991. online
 Pia Heberer: Das Kloster Hornbach in der Pfalz. Baugeschichte und Sakraltopographie. Generaldirektion Kulturelles Erbe – Rheinland-Pfalz, Mainz 2010, ISBN 978-3-936113-02-0

Weblinks

 Webseite der Protestantischen Pfarrgemeinde Hornbach, zur Geschichte des Klosters (mit Fotos vom Grab des Hl. Pirminius)
 Webseite der Gemeinde Hornbach zur Klostergeschichte
 Kloster Hornbach

Einzelnachweise

Hornbach
Kirchenruine in Rheinland-Pfalz
Kulturdenkmal im Landkreis Südwestpfalz
Basilika (Bautyp)
Katholischer Wallfahrtsort in Rheinland-Pfalz
Hornbach
Pirminius

Kloster Hornbach


Peschani  es un jútor del raión de Séverskaya del krai de Krasnodar, en Rusia. Está situada en la orilla izquierda del Kubán, 12 km al nordeste de Séverskaya y 33 km al sureste de Krasnodar. Tenía 65 habitantes en 2010.

Pertenece al municipio Lvóvskoye.

Enlaces externos y referencias

 Este artículo contiene datos geográficos extraídos de Google Earth y el mapa de Rusia de Yandex.ru, accesible desde este enlace.
 Este artículo es una traducción parcial de su correspondiente en la edición rusa de Wikipedia, Песчаный (Северский район).
 Mapa topográfico en maps.vlasenko.net

Localidades del raión de Séverskaya del krai de Krasnodar

Peschani (Séverskaya, Krasnodar)


Altın madalya, genellikle askeri başarılar hariç diğer alanlarda en yüksek başarıyı temsil eder. İlk olarak askeri rütbenin belirlenmesi gibi basit bir amaçla askeri amaçlı kullanılmıştır. 18inci yüzyıldan bu yana altın madalyalar ödüllendirme amaçlı olarak toplum içerisinde de kullanılmaktadır. Günümüzde UNESCO ve çeşitli akademik topluluklar gibi pek çok organizasyon altın madalyaları yıllık olarak ya da sıra dışı durumlarda vermektedir.

Olimpiyat Oyunları

Altın madalya modern Olimpiyat Oyunlarında kazananın ödülünü temsil eder (madalyalar tarihi olimpiyatlarda verilmemekteydi). 1896 da kazananların madalyaları gümüştendi. İlk üç sıra için altın-gümüş-bronz uygulaması 1904 oyunlarında kullanılmıştır ve günümüzde pek çok sportif organizasyon tarafından kopyalanmıştır. Madalyaların basılması ev sahibi şehrin sorumluluğundadır. 1928-1968 arasında dizayn sürekli aynı idi: önyüzünde ev sahibi şehir hakkında bir yazıyı içeren dizayn Fiorentina'lı sanatçı Giuseppe Cassioli tarafından dizayn edilmişti; arka yüzünde bir Olimpik şampiyonun dizaynı vardı. 1972-2000 yılları arasında, Cassioli'nin dizaynı önyüzde korunurken arka yüzde ev sahibi şehrin kendi dizaynı yer aldı. Cassioli'nin dizaynı bir Roma amfitiyatrosunu orijinal Yunan oyunlarındaki gibi göstermektedir, yeni bir önyüz dizaynı Atina 2004 oyunları için komisyon tarafından belirlenmiştir. Kış Olimpiyatları madalyaları çok daha çeşitlilik gösterir.

Kaynakça

Nümismatik
Spor terimleri
Spor ödülleri
Olimpiyat madalyaları

Altın madalya


Avrupa merkezcilik, Avrupa ve Avrupa dışı toplumların ananevî bir Avrupa perspektifinden ve Avrupalılar tarafından geliştirilen değer ve normlara göre bakışı ve değerlendirilmesi olarak anlaşılmaktadır. Bu ahlâkî değerler, kategoriler ve kanaatler Avrupamerkezcilikte düşünce ve eylemin merkezindedir. Bununla birlikte, Avrupamerkezcilik terimi yalnızca coğrafî Avrupa'yı değil, Kuzey Amerika, Güney Afrika ve Avustralya'daki sözde Batı dünyasının bütün sanayileşmiş "neo-Avrupa" devletlerini de içine alır. Avrupa merkezli düşünce, sömürgecilik zamanlarından beri Dünya toplumlarının çoğunda ekonomik, sosyal ve kültürel değişimin arkasındaki itici güç olmuştur.

Avrupamerkezciliğin ortak alâmetleri

 Alternatif seçeneklerden bağımsız olarak Avrupa, genellikle Dünya haritasının merkezinde görünür. Dünya haritasının genel temsili, meridyenlerin ve enlem dairelerinin dik açılarda kesiştiği ve düz çizgiler olarak gösterildiği, uyumlu, normal eksenli bir silindir projeksiyonu olan Mercator projeksiyonudur.  Sonuç olarak ekvatordan daha uzak olan Avrupa, Kuzey Amerika ve Kuzey Asya gibi bölgeler orantısız bir şekilde büyük görünmektedir. Alternatif olarak Arno Peters, Peters projeksiyonunu geliştirdi.
 "Yakın", "Orta" ve "Uzak Doğu" gibi coğrafî isimler Orta Avrupa perspektifinden belirlenir.
 Saat dilimleri hesaplanırken eski Britanya İmparatorluğu'nun merkezi olan Londra referans noktasıdır.
 Sözlükler, okul kitapları, medya odağı, ilmî teoriler ve daha fazlası çoğunlukla Avrupa merkezli bir bakış açısına dayanmaktadır.
 Hastalık sınıflandırmaları, teknik terimler ve diğer birçok ilmî terim için dünya çapında Latince veya Eski Yunançadan türetilen terimler kullanılmaktadır. Önceden yazısı olmayan kültürlerden birkaçının yeni yazı sistemleri Latin alfabesine dayanmaktadır.
 Sözde Üçüncü Dünya ülkelerinden söz edildiğinde veya "az gelişmişlik", "kalkınma süreçleri" ve "kalkınma yardımı" gibi terimler kullanıldığında genellikle bu ülkelerin Avrupa veya sözde Batı dünyasının Avrupa modeline göre gelişmesi icap ettiği farzedilir.
 Edward Goldsmith'e göre refah, hayat standardı, fakirlik, ilerleme, ekonomi, büyüme veya kültür - Batılı hayat tarzının küreselleşmesiyle bağlantılı olarak - esasen Avrupa merkezlidir .

Kavramın tarihçesi
Avrupalılar ve Batılar, ananevî olarak gelişmişlik ve medeniyet iddiasında bulunurken Dünya'nın diğer bölgeleri genellikle "barbar" veya "ilkel" olarak görülürdü. Kentsel gelişme, devletin teşekkülü ve eğitim müesseseleri medeniyetin merkezî özellikleri arasındaydı. Avrupamerkezcilik, o zamanlar Dünya'nın bölgelerine ve bu bölgelere çok az erişimi olan ya da hiç erişimi olmayan sakinlerine karşı bir farkındalık ya da üstünlük duygusu ifadesiydi. Böyle bir değerlendirmenin delili, diğer yerlerin yanı sıra eski ansiklopedilerde bulunabilir. Mesela Zedler, 1741'de Lemma Europa hakkında şunları yazdı:(Avrupa, Dünya'nın 4 parçasının en küçüğü olsa da bâzı sebeplerden mütevellid diğerlerine tercih edilir. […] Her türlü gıda maddelerinde bolluk mevcuttur. Sakinleri iyi ahlâklı, kibar ve ayrıca ilim ve zanaatlar bakımından dâhiyânedir.)

1854 tarihli Brockhaus Ansiklopedisi'nde , Avrupa mevzubahis olduğunda, Avrupa onun("[…] dünyevî yapısı ve kültürel-tarihî ve siyasî ehemmiyetine göre dünyanın beş kıtasının en ehemmiyetlisin olup üzerinde maddî olarak, ondan ziyâde manevî cihetten daha da fazla bir üstünlük elde etmiştir.")

1994'te Ella Shohat ve Robert Stam, Avrupa merkezli hitabeti karmaşık, çelişkili ve tarihî olarak tutarsız olarak vasıflandırdı. Buna göre kaynaklar - özellikle paradigmanın ortaya çıkışı konusunda - kısmen ihtilaflıdır.

Dieter Haller, 2005 yılında Avrupamerkezciliği şu şekilde tanımlamıştır:(Avrupa kültürünün kıstas olduğu hâllerde Avrupamerkezcilikten bahsedilir.)

Samir Amin, Avrupamerkezciliği, Avrupalıların diğer halklarla alâkalı peşin hükümlerinin ve hatalarının belirli bir toplamı olarak görmez; aksine, bu tür peşin hükümler Avrupalılara karşı da mevcut olup yaygın bir kültürel fenomendir. Ancak Avrupamerkezcilik müdafileri, insan evriminin muhtemel genel kanunlarını aramadıklarından yerine getirilmemiş ve yalnızca görünürdeki evrenselci bir iddia ile bağlantılıdır. Bu sebeple onlara göre günümüz meselelerinin tek çözümü bütün halkların Batı modelini taklit etmesidir. Avrupamerkezcilik bir sosyal teori değil, hâkim sosyal teorilerin ve ideolojilerin çoğunun altında yatan dünya görüşünün çarpıtılmasıdır. Bundan dolayı kendi başına işleyen ve genellikle görünürde bariz gerçeklerin ve yaygın genel bilginin gri alanlarında hareket eden çok etkili bir paradigmadır. Ancak Karl-Heinz Kohl'a göre Avrupamerkezcilik her zaman kişinin kendi kültürel alışkanlıklarını tercih etmesiyle el ele gitmek zorunda olmayıp bunun yerine, eleştirel sorgulamalarına ve belirli şartlar altında yabancının idealleştirilmesine de yol açabilir.

Örnek olarak Karl Marx'ı kullanan Kolja Lindner, Avrupamerkezciliğin dört boyutunu ayırt eder: Batı toplumlarının üstünlüğünü öne süren bir etnosentrizm (aşağıya bakınız); Dünya'nın Batılı olmayan bölgelerine ait "oryantalist" bir görüş (Edward Said'in ardından); Avrupa tarihini küresel gelişmeler için bir model olarak evrenselleştiren bir kalkınma zihniyeti; ve Batı dışı tarihin veya Avrupa'nın (küresel tarihten gelen yaklaşımlardan yola çıkarak) gelişimi üzerindeki etkisini âdeta gizleme.

Avrupamerkezli perspektiflerin gelişim yönleri

Shohat ve Stam'a göre Avrupamerkezci tez, "Batılı" ve "demokratik" olarak inşa edilen Klâsik Yunanistan'dan Roma İmparatorluğu aracılığıyla Avrupa metropollerine ve ABD'nin kuruluşuna uzanan doğrusal bir tarihî seyirle karakterize edilir ve Avrupa her zaman ilerici gelişmelerin motoru olarak görülmektedir (meselâ sınıflı toplum, feodalizm, demokrasi, kapitalizm, sanayi devrimi) ve bilim, kalkınma ve hümanizmdeki en iyi başarıları ile tanımlanır.

Kochanek, Avrupamerkezciliği uzun bir sürecin sonucu olarak görüyor. Eski Ahit'te "Vaat Edilen Topraklar" burada, Kuzey'in karşısındaki merkezken kuzey hem mukaddes, hem de şeytânî olarak tasvir edilip Eski Yunan ve Roma'da Kuzey Barbarları imajı hâkimken Kavimler Göçü devrinde bu görüntü, yerini kuzeyin artık o kadar net bir şekilde sınırlandırılmadığı ve daha az olumsuz olarak görüldüğü teolojik-antropolojik bir Hristiyanmerkezcilik aldı. Orta Çağ'da, Hristiyan Avrupa imajı sadece Hristiyan olmayan ferdî bölgelerle ortaya çıktı. Hristiyan misyonerlik görevinin kabul edilmesiyle birlikte Avrupamerkezli bir benlik imajı gelişti; burada Kochanek'e göre Avrupamerkezcilik, Hristiyanmerkezcilikten güçlü bir şekilde etkilenmektedir.

Blaut, Avrupamerkezciliği müstemlekecilerin dünya görüşü ("the colonizer's model of the world") olarak isimlendirdi. Shohat ve Stam'dan sonra bile Avrupamerkezcilik, ilk olarak sömürgeciliğin söylemsel temeli olarak ortaya çıktı ve bu görüşle Avrupalı güçler, Dünya'nın büyük bir bölümünde hegemonya kurdu. Avrupamerkezci bakış açıları genellikle algıdaki eksikliklerle ve müstemlekecilik, kölelik veya emperyalizmin önemsizleştirilmesiyle el ele gider.

Avrupamerkezli araştırma, modernitenin ortaya çıkışının yalnızca Avrupalıların, Avrupalı olmayanların katılımı olmadan yolu döşemesinden kaynaklandığını farzeder. Amin'e göre Avrupamerkezcilik, kökleri Rönesans'a uzanan, ancak 19. asırda en parlak dönemini yaşayan özel bir modernite olgusudur. Böylece modern kapitalist dünyanın kültürünün ve ideolojisinin bir boyutu olarak görülebilir.

Sosyal bilimlerde Avrupamerkezcilik
Avrupa'nın sosyal bilimlerdeki entelektüel geleneği artık üniversitelerde hâkimdir. Bu sebeple standart olarak belirlenir ve diğer gelenekler ihmal edilir.

Sosyoloji, yalnızca kendi benliğinizi ve dolayısıyla kendi cemiyetinizi ancak ona dışarıdan bakarak tam olarak anlayabileceğinizi farzetse de Hauck'a göre bu bilimsel pratiğe pek yansımaz.(Kişi, kendisinin hemen ötesine ciddî bir şekilde bakmadan da kendi cemiyetinin hususiyetlerini tanıyabileceğine inanır.)

Sosyologlar araştırmalarına cemiyetin bir bütün olarak analizini dahil etseler bile Hauck, Avrupamerkezli bir bakış açısının mahzurlu olduğunu görüyor. Çoğu zaman "Batı" ya da "Modern" tanımlanırken, bir şeyden ya da birinden "öteki" ayrımı yapılır.(Biz X'iz, değerleri X'in değili (Y veya Z).

Ancak çoğu zaman bu "öteki" hakkında derinlemesine bir araştırma yapılmaz, bunun yerine kişinin kendi cemiyeti gösterilir ve bunun tersi "öteki" üzerine aksettirilir. Hauck'a göre bâzı teorilerde ve neşriyatlarda, meselâ modernizasyon teorisinde, "modernite"nin "ananevî cemiyetler" ile daha fazla ayrım yapılmaksızın karşıtlaştırıldığı çeşitli "ötekiler" arasında başka bir ayrım yapılmamaktadır. Ve daha ileri bir ayrım yapılsa bile bu, mutlaka "ötekiler"in temsillerinin kapsamlı bir tarihî incelemesi anlamına gelmez.

Avrupamerkezcilik, bâzı evrim teorilerinde de bulunur. Bunlar, kişinin kendi toplumunun mevcut hâlinin diğer toplumların ölçüsü ve hedefi olduğunu farzeden teorilerdir (meselâ Comte, Spencer, Stalin, Rostov). Ferdin kendi cemiyeti her zaman bütün cemiyetlerin en gelişmişi olarak görüldüğü kümülatif bir gelişme farzedilir.

Hauck, Avrupamerkezciliğin en büyük üreme zeminini genellikle ekonomik teorilere dayanan natüralizmde veya kişinin kendi sosyâl ilişkilerini doğallaştırma eğiliminde görür.(Metodolojik olarak sosyal bilimlerde Avrupamerkezciliğin en önemli kapısı, Alfred Schütz'ün "natüralizm" olarak vasıflandırdığı ve tenkit ettiği bilim anlayışı olarak görünmektedir.)

Sonuç olarak öznelerarasılık, etkileşim, iletişim ve dil sorgulanmayacak, verilmiş bilgi olarak kabul edilecekti. Bu sebeple diğer kültürlerin fiillere yüklediği mânâların yeterince anlaşılmaması ve yanlış yorumlanması riskiyle birlikte fiiller, yalnızca şahsın kendi kültürel geçmişine karşı yorumlanacaktır.

Comte, Mill, Pareto ve Durkheim'in teorilerine daha yakından baktıktan sonra Hauck, bütün sosyolojik pozitivizmin natüralizm olduğu ve dolayısıyla aksettirirci olmayan bir Avrupamerkezci görüşe çok duyarlı olduğu neticesine varıyor.

Avrupamerkezcilik üzerine ifade yönleri

Jörn Rüsen'e göre, "tarihî düşüncenin bağlamsal bağımlılığına ve akla iddialarının mantığına ilişkin temel kavrayışlardan biri", küreselleşmenin himâyesinde kültürlerarası iletişime uyum sağlamaktır. Batı akademik geleneğini "kültürler arası olarak etkili görünmeyen" olarak görmek artık kabul edilemez. "Batılı olmayan gelenekler, son birkaç on yılda yeni tarihî düşünce bağlamları açtı. Rüsen, "kültürel farklılığı tarihî bilginin sınırı olarak değil, ilham kaynağı olarak kullanmayı" savunuyor.

Mısırlı iktisatçı Samir Amin, kendini Avrupamerkezciliğin kapsamlı ve temel bir eleştirisine adadı. Avrupamerkezciliği esasen evrensel olmayan ve tahakkümü teminat altına almaya motive eden modern bir mit olarak görüyor. Avrupa ve dünya tarihinin yeniden inşası, kapitalizmin ideolojik inşaları bağlamında meşrulaştırılır ve sözde evrenselcilik olarak takdim edilir.

Shohat ve Stam, Avrupamerkezli çok kültürlülüğü savunur. Düşüncesiz Avrupamerkezcilik'te medyanın Avrupamerkezciliği yeniden üretmedeki rolünü ve aynı zamanda Avrupamerkezciliğe karşı nasıl kullanılabileceğini inceliyorlar.

Özellikle Afrikalı, Asyalı ve İslâmî yazarlar, Avrupa merkezciliğin bütün kültürlerin ananelerine uymayan insan haklarıyla suçladılar. Aslında insan hakları ilk olarak Avrupa ve Kuzey Amerika'da gücü ve hâkimiyeti tahdit etme aracı olarak geliştirildi ve bu sebeple Avrupamerkezlidir. Ancak sosyolog Dieter Senghaas'a göre, insan hakları Avrupa'nın orijinal "kültürel genlerine" aşılanmamıştı, çünkü Avrupa tarihinin büyük çoğunluğu insan haklarının ne mânâya geldiğine hiçbir sempati göstermiyor. Ancak Avrupamerkezciliğin - kültürel izafiyeti reddetme mânâsında - özellikle insan haklarının evrenselliği ile ilgili eleştirisine de itirazlar yükseliyor. Dipesh Chakrabarty kültürel izafiyete karşı dönüşe giriyor. Aydınlanma rasyonalizminin tabiatı mucibince mantıksız olduğunu iddia etmek mevzubahis değildir; daha ziyade, -her zaman herkes için nihâî olarak açık olmayan- intibanın nasıl ve hangi tarihî süreçle Aydınlanma'nın "sebebi"nin geliştirildiği yerin çok ötesine uzandığı intibasını uyandırabileceği belgelenmelidir".

Avrupamerkezli düşünce birkaç açıdan tenkit edilir. Daha yeni yazarlar, onu kısmen, bütün insan toplumlarında (çeşitli tonlarda), meselâ Çin İmparatorluğu'nun kendisini üstün merkez olarak gören "Orta Krallık" olarak kendi imajında gözlemlenebilen etnosentrizmin bir variyantı olarak gözlemlenebilir. Dünya'nın ve çevresindeki Dünya'nın "Barbar halkları" (Çinmerkezcilik). Ancak bu paralelleştirmede Avrupamerkezciliğin bâzı kurucu özellikleri (Avrupa genişlemesi, sömürgeci nüfuz, emperyalist yönetim, dünya çapında hâkimiyet) göz ardı edilmektedir.

Modernidad / Colonialidad (M / C) olarak tanınan Enrique Dussel, Walter D. Mignolo ve Anibal Quijano liderliğindeki bir grup Latin Amerikalı bilim insanının araştırmasına göre Avrupamerkezcilik yalnızca Avrupa öz-algısının bir ifadesi olarak değil, aynı zamanda Batı hegemonyasının tesirlerine maruz kalan insanlara dayatılan bir bakış açısıdır. Avrupamerkezcilik, farklı olmayı aynı seviyede reddeden bir "modernite miti" ile sağlanır. Buradan, Avrupa merkezli temel kalıplar mânâsında "iptidâî", "eğitimsiz" ve "vahşi" olarak kabul edilen cemiyetlerin gelişimine tesir etmek için meşrulaştırma türetilmiştir.

İlgili terimler ve sınırlamalar

Etnosentrizm

Avrupamerkezcilik, etnosentrizmin özel bir şekli olarak anlaşılabilir. Başkalarının davranışları, kendi kültürel gerçekliğinin ananeleri ve değerleri açısından yorumlandığında etnosentrizmden söz edilir. Bunu yaparken şuursuzca müspet ve menfî özellikler atfedilerek kendi grubu "diğerlerinden" ayrılır. Kendi kültürleri genellikle tabiî olarak daha iyi olarak idrak edilir. Avrupamerkezcilik olması hâlinde, grup üyeliği tarihî olarak yetiştirilen, spesifik bir kültürü, ancak Avrupa kültürü ile farklı kökenlerden gelen birçok farklı kültürü içine almaz.

İlâve terimler
Avrupamerkezcilik aynı zamanda şahsın kendi milletini merkeze koyan milliyetçilikle de karşılaştırılabilir; Alman milliyetçiliği mevzubahis olduğunda, "teutocentrism"den (ayrıca Germanosentrism) bahsedilir. Avrupamerkezcilik ırkçılıkla karıştırılmamalıdır: Irkçılık karşıtı olmak ve yine de Avrupa merkezli bir bakış açısına sahip olmak pekâlâ mümkündür.

Literatür

 Samir Amin : L'eurocentrisme, critique d'une idéologie. Paris 1988, ing. Eurocentrism, Aylık İnceleme Basın 1989, ISBN 0-85345-786-7 .
 Dipesh Chakrabarty : Taşralı Avrupa - Postkolonyal düşünce ve tarihsel farklılık Princeton University Press, Princeton, Oxford 2000.
 Sebastian Conrad, Shalini Randeria (2002): Avrupamerkezciliğin Ötesinde. Tarih ve Kültürel Çalışmalarda Postkolonyal Perspektifler. ISBN 3-593-37036-0 .
 JM Blaut: Sömürgecinin Dünya Modeli: Coğrafi Yayılmacılık ve Avrupa Merkezli Tarih. Guilford Press 1993, ISBN 0-89862-348-0 .
 JM Blaut: Sekiz Avrupa Merkezli Tarihçi. Guilford Press, 2000, ISBN 1-57230-591-6 .
 Stefan Gandler : Çevresel bir perspektiften kapitalist modernitede gündelik yaşam. Meksika'dan Avrupa merkezli olmayan teorik katkılar. İçinde: İnceleme. Fernand Braudel Merkezi Dergisi. Binghamton, NY, Cilt XXVI, No. 3, Güz 2003, sayfa 407-422. ISSN 0147-9032 .
 Dieter Haller: dtv-Atlas Ethnologie, Deutscher Taschenbuch Verlag, Münih 2005, ISBN 3-423-03259-6 .
 Georg Hansen: Etnosentrizm, Avrupamerkezcilik, Teutocentrism, Vern Üniversitesi 1993.
 Gerhard Hauck: Sosyal teori ve diğeri: sosyal bilimlerin Avrupamerkezciliğine karşı, Münster 2003, ISBN 3-89691-551-7 .
 John Hobson: Doğu Avrupa'nın Kozmopolit Tarafını Ortaya Çıkarmak. Avrupa Uygarlığının Doğu Kökenleri. İçinde: Gerard Delanty (ed.): Doğu ve Batı Routledge ötesinde Avrupa ve Asya, Londra 2007, ISBN 978-0-415-37947-2 .
 Hans-Adolf Jacobsen: Karl Haushofer - Yaşam ve İş, Harald Boldt Verlag, Boppard 1979.
 Piotr Kochanek: Kuzey ve Avrupamerkezcilik fikri: patristik ve ortaçağ edebiyatının bir değerlendirmesi, Verlag Philipp von Zabern, Mainz 2004, ISBN 3-8053-3456-7 .
 Karl-Heinz Kohl: Etnoloji - kültürel olarak yabancı olanın bilimi. Beck, Münih 1993. (3. Ed. Münih 2012, ISBN 978-3-406-46835-3)
 Vassilis Lambropoulos: Avrupamerkezciliğin yükselişi: yorumun anatomisi . Princeton Üniv. Basın, Princeton NJ 1993.
 Kolja Lindner (2011): Marx'ta Avrupamerkezcilik. Diyalogda Marx Tartışması ve Postkolonyal Çalışmalar, içinde: Bonefeld, Werner; Heinrich, Michael (ed.): Kapital ve Eleştiri. "Yeni" Marx okumasına göre, Hamburg, VSA-Verlag, s. 93–129.
 Rajiv Malhotra: Farklı Olmak : Batı Evrenselciliğine Hintli Bir Meydan Okuma . Harpercollins Hindistan., noida 2013.
 Ella Shohat, Robert Stam: Düşünmeyen Avrupamerkezcilik: çok kültürlülük ve medya, Routledge 1994, ISBN 0-415-06325-6 .
 Ngugi wa Thiong'o : Kültürlerin Avrupamerkezcilikten Kurtuluşu. İçinde: Merkezi Taşımak. Afrika Kültürlerinin Kurtuluşu Üzerine Denemeler . Unrast, Münster 1995, ISBN 3-928300-27-X .

Web bağlantıları

 Günter Wohlfart: Açık düşünce okyanusu ve Alman merkezli kuyu kurbağası.  Felsefi yerel vatanseverliğe karşı
 Franz Martin Wimmer: Kültürlerarası felsefenin tezleri, koşulları ve görevleri
 Marie - Theres Albert: Avrupamerkezcilik - kültürel özelliklere sahip dünya çapında bir fenomen , 2009
 ZDHK Departmanı Kültürel Analiz - Sözlük: Avrupamerkezcilik

Kaynaklar

Siyasi ideolojiler
Ayrımcılık
Avrupa'da siyaset
Folklor

Avrupamerkezcilik


يعتبر مجيب المرشد (1930 - 1952) صاحب الدعوة المرشدية. فبعد أن قام سلمان المرشد بتصحيح المعتقد وذكر بالوعد القائل بأن الله «سيملأ الأرض قسطا وعدلا»، فقد دعا مجيب أتباعه إلى المعرفة الجديدة عن الله، ونصحهم بالالتزام بالأخلاق الطاهرة، وكون بإخلاص مذهبا جديدا شديد التماسك. ولكن التفاف أتباعه حوله ومحبتهم الشديدة له أثار نقمة الحاكم آنذاك أديب الشيشكلي عليه، فهذا الأخير لم يكن باستطاعته احتمال رؤية شعبية لأحد غيره في البلاد فاتخذ قرارا بتصفيته وعمد إلى سجنه، ولكنه أطلق سراحه تحت ضغط الطائفة المرشدية، حيث نفذت الطائفة في ذلك الوقت (5/10/1952) إضرابا شاملا عن العمل والطعام، مما اضطر حكومة أديب الشيشكلي إلى إطلاق سراحه، لكن ذلك لم يطل إذ أرسل الشيشكلي قائد شرطته العسكرية عبد الحق شحادة ليقوم باغتياله (27/11/1952)، ثم إخفاء جثمانه. بعد غيبته استلم تعليم الطائفة أخوه ساجي المرشد (1931 - 1998) الذي يعتبر الإمام والمعلم. وإذا أردت أن تعلم أكثر عن المرشدية اذهب إلى كتاب «لمحات حول المرشدية» لنور المضيء المرشد.

شخصيات دينية سورية مسلمة
مواليد 1930
وفيات 1952

مجيب سلمان المرشد


An Neoregelia princeps in uska species han Liliopsida nga syahan ginhulagway ni John Gilbert Baker, ngan ginhatag han pagkayana nga asya nga ngaran ni Lyman Bradford Smith. An Neoregelia princeps in nahilalakip ha genus nga Neoregelia, ngan familia nga Bromeliaceae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Mga sumpay ha gawas

Neoregelia

Neoregelia princeps


Pokémon, na japanskom Pocket Monsters (ポケットモンスター Poketto Monsutā?), je televizijska anime serija, temeljena na istoimenoj franšizi o videoigrama, koju od 1997. emitira japanska televizija TV Tokyo i distribuira u 74 zemlje.

U Japanu anime se sastoji od osam serija, saga: Pocket Monsters, Pocket Monsters Advanced Generation, Pocket Monsters Diamond & Pearl, Pocket Monsters Best Wishes!, Pocket Monsters XY, Pocket Monsters Sun & Moon, Pocket Monsters (2019) i Pocket Monsters (2023).

U Sjedinjenim Američkim Državama i Europi serija je naknadno podijeljena u dvadeset i šest sezona.

U Hrvatskoj se serija emitirala na televiziji Nova TV u rasponu 2000. do 2013. s pauzama, emitirano je prvih šest sezona i četrnaesta sezona. Na Netflixu, 2021. godine pojavljuje se dvadeset i treća sezona sinkronizirana s istom glasovnom postavom koja je sinkronizirala za Novu TV.

Radnja
Ash Ketchum je dječak iz grada Paleta čiji je san postati najbolji Pokémon trener na svijetu. Na svoj deseti rođendan ide do profesora Oaka kako bi primio svojeg prvog Pokémona i pokédex. Međutim, kasno stiže u laboratorij znanstvenika, koji je već podijelio Pokémone ambicioznim trenerima, ali mu je ostao još jedan, Pikachu. Ash odlučuje započeti svoju avanturu s Pokémonom koji odbija ući u Poké loptu. Pikachu se pokazuje kao tvrdoglavi Pokémon, a u pokušaju da uhvati druge Pokémona bez pribjegavanja njegovoj pomoći, Ash izaziva gnjev nekoliko Spearowa. Kako bi se spasio od napada, trener krade Mistyjev bicikl, koji je Pikachu greškom uništio. Iz tog razloga, vođa Dvorane grada Ceruleana pratit će Asha na njegovom putu do kraja Silver konferencije.

Prva dvorana s kojom se Ash susreće je Brockova. Nakon što ga je vidio kako se bori, vođa dvorane odlučuje slijediti mladog trenera kako bi ustrajao u želji da postane uzgajivač Pokémona. Slijedit će Asha sve dok, evolucija njegovog Happinyja, ga osvijesti da želi postati Pokémon doktor i vratiti se u Kanto regiju. Njih troje će stalno vrebati Jessie, James i njihov nerazdvojni Meowth. Cilj trojca Tim Rakete je oteti dječakovog Pikachua i dostaviti ga svom šefu Giovanniju, ali bezuspješno.

Ash i njegovi prijatelji pozvani su da putuju na Orange otoke kako bi dobili GS Sferu od profesorice Ivy. Očaran ljepotom istraživača, Brock ostaje na otoku Valencija kao pomoćnik dok Ash i Misty nastavljaju svoje putovanje. Uz pomoć Tracey Sketchit, dva dječaka uspijevaju spasiti Laprasa koji će koristiti za posjet arhipelagu. Nakon što osvoji Orange ligu, oslobađaju Laprasa, a Ash se vraća u Palet grad. Nakon borbe sa svojim suparnikom Garyjem Oakom, Ash, Misty i Brock posjećuju Johto, dok će Tracey ostati u Paletu, kao asistentica profesora Oaka.

Nakon što se Misty vrati u svoju dvoranu, Ash i Brock nađu se na putu kroz Hoenn, u pratnji djece voditelja dvorane Normana, Vere i Maxa. Max je premlad da posjeduje Pokémone, dok Vera sanja o tome da postane koordinatorica i dobi Torchica od profesora Bircha. Osim Tim Rakete, koji su promijenili svoje Pokémone Arboka i Weezinga (koje su oslobodili) za Cacneu i Sevipera, protagonisti će se morati suočiti s kriminalnim organizacijama Tim Aqua i Tim Magma. Verin suparnik će biti koordinator Drew.

Nakon neuspješnog sudjelovanja u Pokémon ligi, Ash posjećuje Fight Park u regiji Kanto. Uz pomoć Charizarda, Squirtlea i Bulbasaura, Ash pobjeđuje Balda i nudi mu se prilika da postane voditelj Fight Parka. Dječak odbija ponudu i odlučuje nastaviti svoje putovanje u Sinnoh regiju nakon što je poražen od Garyjevog Electivirea. Jedine Pokémone koje vodi u novu regiju su Pikachu i Aipom.

U Sinnohu upoznaje Lucindu i njezinog Piplupa, kojeg je dobila od profesora Rowan. Ona također sanja da postane koordinatorica poput svoje majke Olge. Među suparnicima skupine sastavljene od Asha, Brocka i Lucinde i njihovih suparnika Paula, Nanda i Zoey, njihovih neprijatelja kao što su podmukli lovac J i Galaxy Tim sastavljen od strašnog Cyrusa i njegovih pristaša. Međutim, snovi Asha i Lucinde se ne ostvaruju: prvi je poražen u Sinnoh ligi od Tobiasa, dok Lucinda ne pobjeđuje na Velikom festivalu koji joj je oduzela Zoey. Dječak sam nastavlja putovanje do Unova regije

U regiji Unova, Ash se sprijatelji s Iris, djevojkom koja sanja o tome da postane Gospodarica Zmajeva, i njezinim Axevom. Brockovo mjesto zauzet će poznavatelj Pokémona Cilan koji napušta dvoranu u Striatonu kako bi slijedio Asha. Na svom putu susrest će brojne trenere, uključujući Tripa i Biancu, koji će sudjelovati u Lizi Unova. Nakon toga dječaci će se suočiti s Plazma timom. Izbjegavši prijetnju kriminalne organizacije, nakon kratkog putovanja kroz Decolore otoke, Asha je Alexia uvjerila da napusti Kanto kako bi posjetio regiju Kalos.

U Kalosu upoznaje Clemonta i njegovu sestru Bonnie, koja će mu se pridružiti na putu da osvoji osam medalja koje će mu omogućiti pristup lokalnoj Pokémon ligi. Grupi će se pridružiti i Serena, mlada Pokémon koordinatorica koju je Ash već upoznao godinama ranije tijekom ljetnog kampa koji je vodio profesor Oak. Tijekom putovanja četvorica prijatelja naći će se na putovanju sa Squishyjem, jezgrom Zygardea koja bježi od tima Flare, a Ash će razviti žestoko rivalstvo s Tiernom, Trevorom, Clairom i Alainom. Samo protiv posljednjeg, dječak iz Paleta izgubit će utakmicu u finalu Kalos lige, osvojeći drugo mjesto.

Odmah nakon ceremonije zatvaranja Lige, Tim Flare napada grad Lumiose s ciljem osvajanja regije Kalos koristeći moć Zygardea (koju kontroliraju zahvaljujući stroju), ali Ash i njegovi prijatelji uspijevaju pobijediti vođu kriminalne organizacije Lysandrea, izbjegavši prijetnju. Ubrzo nakon toga, dječak se vraća u regiju Kanto i odvaja se od svojih prijatelja.

Jednog dana Ash i njegova majka Delia osvajaju odmor u tropskoj regiji Alola. Ovdje Ash upoznaje Samsona Oaka, rođaka profesora Oaka i ravnatelja pokémon škole Apple Island; i profesora Kukuija, jedan od učitelja iste škole. Na kraju praznika, Ash odlučuje ostati u Alola regiji i pohađati školu, živeći u kući profesora Kukuija. Dječak također dobiva Z-Ring od zaštitnika Pokémona Tapu Koka i odlučuje se za obilazak otoka, ritual kojem su podvrgnuti mladi treneri regije Alola, sastoji se u održavanju niza testova koji, ako uspješno prođu, omogućuju dobivanje dragocjenih Z-Crystala, neophodnih alata za aktiviranje moćnih Z-Poteza. U školi Pokémona, Ash se sprijatelji s Lillieom, Mallowom, Lanom, Sophoclesom i Kiaweom, svojim kolegama iz razreda. S njima će mladi trener Paleta formirati posebnu radnu skupinu pod nadimkom "Ultra Guardians", čija je svrha uhvatiti Ultra Beastse koje su se izgubile u Pokémon svijetu i osloboditi ih unutar Ultra Spacea kako bi održali sigurnost u regiji Alola. Nakon završetka Turneje po otocima i pobjede nad ostalom Kahunama  Alole, Ash sudjeluje i osvaja prvu Pokémon ligu u regiji pobijedivši najprije svog suparnika Gladiona u finalu, a kasnije profesora Kukuija i Tapu Kokoa u posljednjoj ekshibicijskoj utakmici Lige. Nakon trijumfa, Ash napušta zarobljenog Pokémona u Aloli u brizi profesora Kukuija i vraća se u Palet, odvajajući se od svojih školskih kolega.

Nešto kasnije profesor Oak poziva Asha i Pikachua na inauguraciju Istraživačkog centra profesora Cerase u Vermilionu. Tijekom događaja Ash upoznaje Goha, mladića koji sanja o hvatanju legendarnog Pokémon Mewa. Profesor Cerasa, shvaćajući velike vještine i ambicije dvojice mladih trenera, predlaže im da postanu istraživači u njegovom novorođenom Istraživačkom centru i da putuju svijetom istražujući najtajanstvenije fenomene svijeta Pokémona. Dva dječaka prihvaćaju ponudu. Kada njih dvoje prisustvuju finalu Svjetskog prvenstva u Pokémonu između Lancea (Kanto/Johto Super Four) i Leona (prvaka Galara), nakon pobjede potonjeg; Ash odlučuje sudjelovati na sljedećem prvenstvu s ciljem da pobijedi Leona i postane najjači trener na svijetu.

Produkcija
S obzirom na tadašnji uspjeh videoigara Pokémon Red i Blue, objavljenih u Japanu 27. veljače 1996., već 1997. godine Game Freak i Nintendo počeli su razmišljati o mogućoj anime adaptaciji. U međuvremenu, dvije tvrtke već su radile na nastavcima dviju igara: Pokémon Gold i Silver, a producent Tsunekazu Ishihara bio je uvjeren da, kako bi se osigurao uspjeh dvaju naslova, anime televizijska serija ne treba realizirati. Znajući da je prosječno trajanje televizijske emisije temeljene na videoigri između šest mjeseci i godinu dana, postojao je rizik da će anime završiti i prije objavljivanja videoigara. Konačno je anime dobio zeleno svjetlo i 1. travnja 1997. emitirana je prva epizoda.

Izvorno ime protagonista serije, Satoshija, dolazi od Satoshija Tajirija, tvorca serije Pokémon, dok je ime suparnika Shigerua počast Shigeru Miyamotu Nintendovom autoru i mentoru Tajirija u osjetljivom razdoblju razvoja Pokémona Red i Blue. Kada su tvorci animea zatražili da se kao protagonist i maskota serije pojavi određeni Pokémon, Nintendo je predložio Pikachua, relativno popularno stvorenje u usporedbi s ostalima i s ohrabrujućim izgledom, što bi moglo zadovoljiti i privući i mušku i žensku publiku. Pikachu je tako postao Satoshijev prvi Pokémon i jedini koji ga je pratio na svim svojim putovanjima, stekavši veliku popularnost.

Izvorno je anime bio planiran u trajanju od 18 mjeseci međutim do kraja tog razdoblja interes za seriju u Japanu i na Zapadu uopće se nije smanjio. Sam Nintendo, nakon objavljivanja Pokémon Gold i Silver, shvatio je da će se, kako bi se osigurao kontinuitet franšize, anime morati nastaviti, nastaveći tako korak po korak s periodičnom produkcijom igranih filmova na temu Pokémona.

Pregled serije
Pokémon je u Japanu grupiran u različite sage, koje odgovaraju jednoj ili više generacija videoigara u sagi. Trenutno je emitirano sedam cijelih saga koje su podijeljene u sezone, što signalizira bilo kakve promjene u postavljanju unutar iste sage.

 Pocket Monsters, također poznata kao "izvorna serija", koja uključuje prvu i drugu generaciju.
 Pocket Monsters Advanced Generation, bavi se trećom generacijom.
 Pocket Monsters Diamond & Pearl, bavi se četvrtom generacijom.
 Pocket Monsters Best Wishes!, bavi se petom generacijom.
 Pocket Monsters XY, bavi se šestom generacijom.
 Pocket Monsters Sun & Moon, bavi se sedmom generacijom.
 Pocket Monsters (2019), temeljena na događajima svih igara u glavnoj seriji Pokémon, uključujući naslove osme generacije.

U Americi i ostatku svijeta anime se emitirao po drugačijoj postavi epizoda, Hrvatska je pratila Američka prikazivanja.

Nova saga Pocket Monsters (2023) (ポケットモンスタ (2023)), nadolazeća 26 sezona u Americi nazvana "Pokemon Horizons", temeljena prema igri "Pokemon Scarlet and Violet ", koja se bavi devetom generacijom pokemona. Za razliku od prethodnih sezona, koje su pratile avanture Asha Ketchuma, ove sezone nastupit će dva nova protagonista, Liko, djevojka iz Paldea regije, u pratnji Sprigatita, i Roy, dječak iz Kanto regije koji posjeduje tajanstvenu Pokeloptu. Tijekom njihovih putovanja susreću Friedea, pokemon profesora čiji je pokemon partner Capetan Pikachu.

Specijali
Osim glavne serije i filmova, u anime seriji prikazani su i razni cjelovečernji specijali i TV kratki filmovi. Mnogi od ovih specijala usredotočeni su na legendarne Pokémone, jednog ili više glavnih likova koji su odvojeni od glavne glumačke ekipe tijekom odgovarajuće serije, dok se sporadično napravljene kasnije epizode sporednih priča obično emitiraju kao posebne epizode.

U siječnju 2022. godine izašao je Pokémon: The Arceus Chronicles, specijalni arc od četiri epizode iz Pokémon Ultimate Journeys, koji promovira Pokémon igru Pokémon Legends: Arceus. radnja epizoda događa se između 24. i 25. sezone, a od 23. rujna iste godine je dostupan na Netflixu sa hrvatskim podnaslovima.

Filmovi
U Hrvatskoj su sinkronizirani prva četiri filma i zadnja dva 2020. i 2021. godine,  Pokémon Prvi film: Mewtwo uzvraća udarac, Pokemon 2: Moć jednoga, Pokemon 3: Čarolija Unowna, Pokemoni zauvijek, Pokémon: Mewtwo uzvraća udarac - Evolucija i Pokemoni: Film - Tajne džungle.

Animirani filmovi

 * Dva filma slijede sličnu radnju. Oba filma prate čovjeka po imenu Damon. U Black — Victini and Reshiram, on pronalazi Zekroma, kako bi ispunio svoje ideale, dok u White — Victini and Zekrom, pronalazi Reshirama kako bi pronašao istinu. U oba filma zmaj vodi Damona da upravlja gradskim plutajućim dvorcem s moćima Victinija u pokušaju da obnovi svoje staro kraljevstvo i ponovno ujedini narod Doline.

Igrani film
Izlazak mobilne igre Pokémon Go 2016. godine ponovno je pokrenulo interes u Pokémone na zapadnom tržištu od početnog vrhunca početkom 2000-ih; razne holivudske filmske tvrtke obratile su se tvrtki Pokémon kako bi stekle filmska prava.  Na kraju su Warner Bros. Pictures i Legendary Entertainment postigli dogovor o produkciji adaptacije videoigre iz 2016. godine Detektiv Pikachu pod nazivom Pokemon Detective Pikachu, prvi službeni Pokémon igrani film.

Televizijski specijali
Ovi posebni filmovi, koji traju dulje od uobičajenih 20 minutai obično nisu podijeljeni u više od jedne epizode ni u originalu ni u sinkronizaciji, često se smatraju TV Pokémon filmovima, ne računajući se u originalne epizode anime serijala. Nikada se ne pojavljuju u kinima, već se umjesto toga emitiraju na istim televizijskim postaja na kojima se emitira redoviti anime. Iako se mogu emitirati otprilike u isto vrijeme kao i druge epizode animea, obično u normalnom vremenskom okviru animea, ne dodjeljuju im se brojevi epizoda.

 Mewtwo Returns (2001.)
 The Mastermind of Mirage Pokémon (2006.)

U Hrvatskoj je sinkroniziransamo prvi specijal pod nazivom, Pokemon: Povratak Mewtwoa. S glasovnom postavom iz prvih sezona.

Spin-off
Pokémon Chronicles je spin-off Pokémon animea u Sjedinjenim Državama. Ovo zapravo nije serija, ali je skupina izoliranih epizoda, čija radnja završava samom epizodom, usredotočena na sekundarne likove iz crtića, uključujući Garyja Oaka, Richieja ili Brockovu obitelj. Emitirana je 2005. godine s jednom sezonom i dvadeset i dvije epizode.

Emitiranje
Anime se emitira kontinuirano na tjednoj bazi, na TV Tokio kanalu od 1. travnja 1997. godine, bez prekida između kraja jedne sage i početka sljedeće, a budu identificirne jednostavnom promjenom logotipa. U prosincu 1997., nakon emitiranja epizode Dennō senshi Porygon (でんのうせんしポリゴン?) međunarodno poznat kao Electric Soldier Porygon, koji je u Japanu izazvao niz konvulzija i napadaje epilepsije kod velikog broja gledatelja (događaj poznat kao Pokémon Shock), emitiranje animea obustavljeno je na neodređeno vrijeme. Anime se vratio u eter 16. travnja 1998., četiri mjeseca kasnije.

U travnju 2020. prijenos serije ponovno je obustavljen na neodređeno vrijeme zbog pandemije COVID-19 u Japanu i mjera prevencije koje su iz nje proizašle poput socijalnog distanciranja i samoizolacije, što je dovelo do usporavanja rada na bezbroj animiranih produkcija u Japanu. Nakon otprilike mjesec i pol dana, 31. svibnja 2020., službeni Twitter račun animea najavljuje da će se prijenos epizoda nastaviti redovito od 7. lipnja 2020.

Hrvatsko izdanje
Hrvatsko izdanje animeae uredila je Nova TV koja je emitirala prvih šest sezona od 2000. do 2007. godine i četrnaestu sezonu, 2012./13. godine. Sinkronizacija je povjerena studiju Project6 pod redateljskom palicom Nikole Klobučarića (Sezone 1,2,3 i 4) i Zlatka Štimca (Sezone 5, 6 i 14).

Počevši od dvadeset i treće sezone pod nazivom "Putovanja Pokémona: Serija", koja je dostupna na Netflixu od 1. srpnja 2021., hrvatska sinkronizacija prešla je redatelju Deninu Serdareviću za studio SDI Media koja radi u sklopu Netflix Dubbing studija.

Od 2. rujna na Netflixu je dostupna dvadeset i četvrta sezona pod nazivom "Putovanja Pokémon majstora: Serija", ali samo sa hrvatskim podnaslovima., od 1. listopada 2022. dodana je sinkronizacija.

Glasovna postava
Ovo je lista glasovne postave, neki od njih su radili i neke duple sporedne likove, kroz sezone glasovna postava se mijenila za neke likove.

Uvodne špica
 Ervin Baučić (Sezona 1)
 Toni Cetinski i Jadranka Krištof (vokal) (Sezona 2)
 Đani Stipanićev i Jadranka Krištof (vokal) (Sezona 3 i 4)
 Jacques Houdek (Sezona 5 i 6)
 Jacques Houdek i Andrea Čubrić (Sezona 14)
 Dino Jelušić (Sezona 23)
 Mateja Majerle (Sezona 24)

Izvori

Vanjske poveznice
  pokemon.com
  pokemon.co.jp
  tv-tokyo.co.jp

Manga i anime
Pokémon
Japanske serije

Pokémon (anime)


Charles Frédéric Gerhardt (21 August 1816 – 19 August 1856) was a French chemist, born in Alsace and active in Paris, Montpellier, and his native Strasbourg.

Biography
He was born in Strasbourg, which is where he attended the gymnasium (an advanced academic secondary school). He then studied at the Karlsruhe Institute of Technology, where Friedrich Walchner's lectures first stimulated his interest in chemistry. Next he attended the school of commerce in Leipzig, where he studied chemistry under Otto Linné Erdmann, who further developed his interest into a passion for questions of speculative chemistry.

Returning home in 1834, he entered his father's white lead factory, but soon found that business was not to his liking, and after a sharp disagreement with his father in his 20th year he enlisted in a cavalry regiment. In a few months military life became equally distasteful, and he purchased his discharge with the assistance of the German chemist Justus von Liebig. After a short period of living in Dresden, he went to the University of Giessen in central Germany in 1836 to study and work in Liebig's laboratory. His stay at Giessen lasted 18 months, and in 1837 he re-entered the factory. Again, however, he quarrelled with his father, and in 1838 he went to Paris with introductions from Liebig.

In Paris, he attended Jean Baptiste Dumas' lectures and worked with Auguste Cahours (1813–1891) on essential oils, especially cumin, in Michel Eugène Chevreul's laboratory at the Jardin des Plantes, meanwhile earning a precarious living by teaching and making translations of some of Liebig's writings. In 1841, through the influence of Dumas, he was charged with the duties of chemistry professor at the Montpellier faculty of sciences, becoming titular professor in 1844.

In 1842 he annoyed his friends in Paris by the matter and manner of a paper on the classification of organic compounds. Later, he published Précis de chimie organique (1844–1845). In 1845 he and his opinions were the subject of an attack by Liebig, unjustifiable in its personalities but not altogether surprising in view of his wayward disregard of his patron's advice. The two were reconciled in 1850, but his faculty for disagreeing with his friends did not make it easier for him to get another appointment after resigning the chair at Montpellier in 1851, especially as he was unwilling to go into the provinces.

He obtained leave of absence from Montpellier in 1848 so that he could pursue without interruption his special investigations, and from that year until 1855 he resided in Paris. During that period he established an École de chimie pratique ("School for practical chemistry") for which he had great hopes. However, these hopes were disappointed, and in 1855, after refusing the offer of a chair of chemistry at the new Zürich Polytechnic in 1854, he accepted the professorships of chemistry at the Faculty of Sciences and the École Polytechnique at Strassburg, where he died the following year, having just completed checking the proofs for the final volume of his Traité de chimie organique (4 vols., Paris, 1853–56), his magnum opus. This latter work embodies all his ideas and his discoveries.

Work

Gerhardt is known for his work on reforming the notation for chemical formulas (1843–1846). He also worked on acid anhydrides, and synthesized acetylsalicylic acid, albeit in an unstable and impure form.

Gerhardt is usually linked with his contemporary, Auguste Laurent, with whom he shared a strong and influential interest in theories of chemical combination.

The rare mineral gerhardtite is named after him.

Death
He died on August 19, 1856, two days short of his 40th birthday, of a sudden fever.

Notes

See also
Acetic anhydride
Acetone
Acetyl chloride
Avogadro's law
Borneol
Equivalent weight
Homologous series
Quinoline
Paracetamol
Phenol
Phorone
Side chain

References

 - See Chapter 6, "Gerhardt and the Chemical Reformation - Williamson".

Further reading

External links

19th-century French chemists
Scientists from Strasbourg
French people of German descent
Academic staff of the University of Strasbourg
1816 births
1856 deaths

Charles Frédéric Gerhardt


Frederik Ahlefeldt (født 22. marts 1627 – 4. januar 1672)  var officer, som søn af Bendix Ahlefeldt til Maaslev i Sønderjylland  (død 1669) og Beate Bertramsdatter Rantzau. Efterretningerne om hans  ungdom flyde meget sparsomt og blive yderlig usikre ved den  omstændighed, at han jævnlig er blevet forvekslet og sammenblandet med  sin slægtning og navne Frederik Ahlefeldt til Gråsten og Søgaard, den senere storkansler. Først efter Freden i Roskilde 1658 kan man nøje følge hans historie. Han blev da, i marts, antagen som oberst til fods og ansat som kommandant i Nakskov. Her forblev han dog kun indtil juni måned, da han kom til København  og blev udnævnt til oberst for det nye, hovedsagelig af nordmænd,  skåninger og vendelboer bestående korps, «Regiment de Garde», der lige  skulle oprettes. Dette regiment, der almindeligere kaldtes Kongens Livregiment,  også populært gik under navnet "den røde garde", var den eneste  regulære fodfolksafdeling, der ved Carl Gustavs overfald i august var  nogenlunde komplet udrustet; det dannede derfor kernen i Københavns  forsvar og var selvskrevet til at deltage i så godt som alle de talrige  udfald, hvormed man også uden for portene søgte at byde Carl Gustav  spidsen. Ahlefeldt førte det første gang i ilden ved det store udfald ud  for Vesterport 23. august, der kronedes med en glimrende sejr og  skaffede regimentet og dets chef det bedste lov. Under det store søslag i  Øresund mellem Obdam og Carl Gustaf Wrangel var Ahlefeldt med halvdelen af sit regiment om bord i den danske admiral Jørgen Bielkes  eskadre, der de følgende dage fuldstændiggjorde Obdams Sejr; og da  efter hollændernes ankomst København blev inddelt i bestemte  forsvarsdistrikter, fik Ahlefeldt med sine folk kastellet til  bevogtning.

I efteråret 1659 blev der for at skuffe fjenden med  hensyn til det hovedangreb, som agtedes udført mod Fyn, iværksat flere  skinangreb på de af svenskerne besatte kyststrækninger, og Ahlefeldt  anførte således en ekspedition, der udgik fra Femern, mod Ystad i Skåne,  hvilket punkt han bemægtigede sig og holdt besat, indtil han i  begyndelsen af oktober blev fordreven af en overlegen styrke under Gustaf Otto Stenbock.

Efter  krigens slutning blev Ahlefeldt, der året forud var avanceret til  generalmajor og naturaliseret som dansk adelsmand, på ny kommandant i Nakskov, forlenedes med Halsted Kloster og ansattes som stiftsbefalingsmand på Lolland.  Han indtræder derhos som assessor i det nyoprettede krigskollegium.  1662 kalder kongen, til hvis mest hengivne mænd han regnes at høre, ham  tilbage til København og udnævner ham til kommandant og guvernør,  hvilken post han beklæder til sin død 4. januar 1672. I sin egenskab af  guvernør havde han at modtage og føre Leonora Christina Ulfeldt til Blåtårn, da hun 1663 førtes hertil som fange fra England.  Han behandler hende efter hendes egen, året efter hans død skrevne  beretning, med udsøgt høflighed, trøster hende, mener, at alt kan blive  godt, og anmoder om, at hans hustru må gøre hende sin opvartning, sender  også senere hilsen til hende i fængselet, men hun er ham meget ublid,  og ynkende og med spottende hentydning til, at han flere gange i  samtalens løb havde bedet hende om at hvile sig, bemærker hun: «Il  repose à présent après beaucoup de douleurs d'ame et d'esprit; il  mourait comme un désespéré.»

12. oktober 1671 blev Ahlefeldt  tillige med 20 andre af landets fornemste mænd slået til hvid ridder af  den samme år indstiftede Dannebrogordenen og kort efter udnævnt til generalløjtnant. Ahlefeldt var gift med Augusta v. d. Wisch, datter af landråd Jørgen v. d. Wisch.

Eksterne henvisninger

Kilder
 Becker, Saml. t. Frederik III's Hist.
 Danske Samlinger 2. R. I.

Officerer fra Danmark

Frederik Ahlefeldt (1627-1672)


ගොහු බණුවක් හෙවත් ශබ්ද විකාශන යන්ත්‍රයක් යනු ලව්ඩ් ස්පීකරයක් හෝ ස්පීකරයක් හෝ ලෙස දු හැඳින්වෙන, සද මවනුව රෙදෙවු, තෙලදසුන් හා විදිලි මියැසි උවාරණ තරයන සැටි වලැ ගැනෙනා අයිතමයකි.

වැඩ කරන අයුරු
රෙදෙව්වෙකින්, තෙලදසුනෙකින් හෝ විදිලි මියැසි උවාරණයකින් හෝ ලැබෙනා විදිලි සනක් සද බවට පිරිවටනුව ගොහු බණුව විදිලි හා යතකුරු හා යන මූලධර්ම දෙකම ගනියි. ගොහු බණුවෙකින් සද නිපැයෙනුව එසේ ලැබෙනා සන විදුරොන් තරයනයකට ඇමිණියැ යුතු යි.

සැමැනියෙන් ගොහු බණු සාදා ඇත්තේ තද කඩදාසි කේතුවක්, තුනී තඹ තත් දරණයක් හා කවයුරු යකතක් හා ගනිමිනි. කේතුව, තඹ තත හා යකත සැමැනියෙන් උදුකොනුයුරු ලී පිරිපැසෙකැ සවි කැරැ ඇති. තඹ තත් දරණය හරහා විදිලි සනක් ගිය, එය පෙරට හා පසුපසට හා සැලේ. තද කඩදාසි කේතුව කම්පනය වී සද පිළිනිපැයෙනුව තඹ තත් දරණය ද යකත ද හේතු වේ.

ගොහු බණුව තුළැ audio crossover වියැ හැකි.

යොදාගැනීම්
රෙදෙවු, තෙලදසුන්, සරහුරු ඇසි වයු, තැනැති පරිගණක (පරිගණක බණු), ඉස් බණු හා කන් බණු හා වැනි අටවුවලැ කුදුතර බණු දක්නට ලැබේ. නිවෙස් හයි-ෆයි සැටි (ස්ටීරියෝ), විදුරොන් මියැසි උවාරණ, රඟහල් හා ප්‍රසංග ශාලා තුළැ සද වැරැකැවීම හා ජන ඇමැතුම් සැටි හා සඳහා පුවළ, ගොසුතර බණු සැටි ගැනේ.

ඉතිහස
ඇලෙක්සැන්ඩර් ග්‍රැහැම් බෙල් 1876 දී පළමු ඇසියැ හැකි ගොහු බණුව නිමැවී යැ. එසේ ගොහු බණුවක් නිමැවූයේ සිය තෙලබණුව සඳහා සද තරයනා අටව්වෙක් ඇවැසි වූ බැවිනි. 1878 දී, ජර්මානු නව නිමැවුම්කරුවකු වූ වර්නර් වොන් සීමනස් විසින් වැඩි දියුණු කැරුණු විදු-ගතික ගොහු බණුවක් සඳහා වූ පේටන්ට් බලපත ලබා ගැනුණි.

සටහන්

යොමු

ගොහු බණුව


Street Hop es el cuarto álbum de estudio del rapero Royce Da 5'9". Fue publicado en los Estados Unidos el 20 de octubre de 2009 por el sello discográfico One Records, después de su álbum Independent's Day (2005). Tras el lanzamiento de Success Is Certain en 2011, Street Hop vendió aproximadamente 24.000 unidades en los Estados Unidos a través de HitsDailyDouble.

Lista de canciones

«Gun Harmonizing» (Con Crooked I)
«Count For Nothing»
«Soldier» (Con Kid Vishis)
«Something 2 Ride, Part II» (Con Phonte)
«Dinner Time» (Con Busta Rhymes)
«Far Away»
«The Warriors» (Con Slaughterhouse)
«...A Brief Intermission» (Skit)
«New Money»
«Shake This»
«Gangsta» (Con Trick Trick)
«Mine In Thiz» (Con Mr. Porter)
«Street Hop 2010»
«Thing For Your Girlfriend» (Con Kay Young)
«On The Run»
«Murder»
«Bad Boy» (Con Jungle Rock Jr.)
«Part Of Me»
«Hood Love» (Con Bun B y Joell Ortiz)

Referencias

Álbumes de 2009

Street Hop


Çift toynaklılar ( veya Cetartiodactyla), memelilerin eteneliler (Placentalia) infra sınıfına ait bir takım. Takım, su aygırları, domuzlar, pekariler, geyikler, koyun ve keçiler gibi karasal canlıların yanında balinaları da içerir. Yaklaşık 270 adet karada yaşayan çift toynaklı türü mevcuttur. Bunlardan özellikle boynuzlugiller familyasına ait türler,  insanlar için ticari açıdan çok önemlidir. Çift toynaklılar, günümüzün en başarılı otçul kara canlılarındanlardır.

Özellikler
Çift toynaklıların ismi 2 ya da 4 adet, yani daima çift sayıda olan toynaklarından kaynaklanmaktadır. Üçüncü ve dördüncü tırnakları (toynakları) en iyi gelişmiş olanlarıdır. Fosil kalıntıları bulunan akrabalarında başparmak tırnağıda görülmektedir, ama günümüzde var olan çift toynaklılarda yoktur. İkinci ve beşinci parmakları türden türe farklı derecede gelişmiştir: Su aygırlarında hala büyük ve kullanışlı bir haldedirler, ama çift toynaklıların çoğunda çok küçülmüş, gerilemişlerdir ve hatta yere bile değmezler. Zürafagillerde ve devegillerde hatta artık görülmeyecek kadar gerilemiştir.

Evrimsel tarih

Çift  toynaklıların en eski fosilleri Erken Eosen'e (yaklaşık 56 milyon yıl önce) kadar uzanmaktadır. Bu bulgular neredeyse aynı anda Avrupa, Asya ve Kuzey Amerika'da ortaya çıktığından, çift toynaklıların kökenini doğru bir şekilde belirlemek çok zordur. En eski fosiller, Diacodexeidae familyasına ait olarak sınıflandırılır; grubun en tanınmış ve en iyi korunmuş üyesi Diacodexisdir. Bu familyadaki hayvanlar, ince yapılı, ince bacaklı ve uzun kuyruklu, bazıları bir tavşan kadar küçük  hayvanlardı. Arka bacakları ön bacaklarından çok daha uzundu. Orta Eosen, günümüz memelilerinin çoğunun atalarının türlenmesinin meydana geldiği dönemdir.

Eosen'de yaygın olan çift toynaklı familyaları, ( şimdi soyu tükenmiş) Entelodontidae ve Anthracotheriidae idi. Entelodontlar, Avrasya ve Kuzey Amerika'da orta Eosen'den erken Miyosen'e kadar yaşadılar. Kısa bacaklı, tıknaz bir vücuda ve alt çene kemiğindeki iki tümsek ile karakterize edilen büyük bir kafaya sahipti. Anthtacotheridler, kısa bacakları ve uzun bir ağzı olan büyük, domuz benzeri bir yapıya sahipti. Bu grup Orta Eosen'de Pliyosen'e kadar olan dönemde ortaya çıktı ve Avrasya, Afrika ve Kuzey Amerika'ya yayıldı. Antrakotların su aygırlarının ataları olduğu düşünülüyor ve  muhtemelen benzer şekilde daha çok suda yaşayan yaşam tarzına sahiplerdi. Suaygırları Miyosen sonlarında ortaya çıktılar ve Afrika ile Asya'da dağıldılar.Amerika'ya ise hiç gelmediler.

Develer (Tylopoda), Senozoik'in büyük bir kısmında sadece Kuzey Amerika'da yaşıyor idi; Cainotheriidae gibi erken formlar Avrupa'da dağıldılar. Kuzey Amerika develeri arasında tıknaz ve kısa bacaklı olan Merycoidodontidae gibi gruplar vardı. İlk olarak Eosen sonlarında ortaya çıktılar ve Kuzey Amerika'da çok çeşitli türlere ayrıldılar. Sadece Miyosen sonlarında veya Pliyosen başlarında Kuzey Amerika'dan Avrasya'ya göç ettiler. Kuzey Amerika'dakilerin nesli yaklaşık 10.000 yıl önce tükendi. Domuzumsular ise  Eosenden beri buralardadır. Geç Eosen veya Oligosen'de, Avrasya ve Afrika'da iki aile kalmıştı; Eski Dünya'da nesli tükenen pek çok tür, bugün sadece Amerika'da yaşamaktadır.

Panama Kıstağı'ndaki kara köprüsünün yaklaşık üç milyon yıl önce kurulmasının ardından, Güney Amerika'ya Pliyosen'de çift toynaklılar yerleşti. Sadece pekariler, Lamalar  ve çeşitli  geyik türleri ile Güney Amerika, hiçbir yerli çift toynaklı türü bulunmayan Avustralya dışında, diğer kıtalara göre nispeten daha az çift toynaklı familyasına sahiptir.

Balinaların evrimi

Oldukça uzmanlaşmış deniz memelilerinin, 50 milyon yıl kadar erken bir tarihte fosillerden bilinen bir grup ilkel balina olan Archaeoceti'den evrimleştiği düşünülüyor. Archaeoceteler'in daha önce morfolojik özelliklere dayanan Mesonychian toynaklılarından kaynaklandığı düşünülüyordu. Bununla birlikte, en eski Mesonychian'lar, 60 milyon yıllık fosil yataklarından bilinmektedir - ilk çift toynaklılardan çok daha erken. Bu ortak karakterlerin yakınsak evrimle kazanıldığı artık genel olarak kabul edilse de, deniz memelilerinin erken fosil tarihi, çift toynaklılar evrimi ile ilgili olarak henüz tam olarak çözülmemiştir.

Sınıflandırma
Çift toynaklıların sınıflandırılmalarında midelerinin anatomisi önemli bir rol oynamaktadır. Su aygırlarının, domuzumsuların ve pekarigillerin 2 ya da 3 bölümden oluşan bir mideleri vardır ve geviş getirmeden sindirirler. Bu yüzden "gevişgetirmeyenler" olarak bir grup içinde (suina) toplanırlardı. Bunların haricinde tüm diğer çift toynaklılar geviş getirme yeteneğine sahiplerdir. Ama geviş getirme şekillerinde de farklar olduğu için devegiller asıl gevişgetirenlere dahil sayılmazlar ve topuktabanlılar olarak ayrı bir alt takıma konulurlar.

 Alt takım: Domuzumsular (Suina)
 Familya: Domuzgiller (Suidae)
 Familya: Pekarigiller (Tayassuidae)
 Alt takım: Topuktabanlılar (Tylopoda)
 Familya: Devegiller (Camelidae)
 Alt takım: Gevişgetirenler (Ruminantia)
 Familya: Cüce geyikgiller (Tragulidae)
 Familya: Zürafagiller (Giraffidae)
 Familya: Misk geyiğigiller (Moschidae)
 Familya: Amerikan antilobu (Antilocapridae)
 Familya: Geyikgiller (Cervidae)
 Familya: Boynuzlugiller (Bovidae)
 Alt takım: Whippomorpha
 Familya: Su aygırıgiller (Hippopotamidae)
 İnfratakım: Balinalar (Cetacea)

Balinalar da çift toynaklı hayvanlardan türemişlerdir. Çok farklı olan vücut yapılarından dolayı eskiden ayrı bir takıma konulsalar da, çift toynaklıların ayrıntılı bir kladogramı için balinaların da dikkate alınması gerekir. Balinalar, güncel olarak su aygırları ile birlikte Whippomorpha alt takımında sınıflanırlar.

Dış Sistematik

Filogenetik Sınıflandırma

Eski sınıflandırma

Moleküler genetik verilerle desteklenen sınıflandırma

Kaynakça

Dış bağlantılar

 Ungulate Taxonomy: A new perspective from Groves and Grubb (2011)

Richard Owen tarafından adlandırılmış taksonlar

Çift toynaklılar


E-atît de-aproape fericirea, menționat și sub formele E atît de-aproape fericirea și E atît de aproape fericirea, este un film românesc din 1978 regizat de Andrei Cătălin Băleanu. Rolurile principale au fost interpretate de actorii Albert Kitzl, Diana Lupescu și Constantin Diplan.

Rezumat

Distribuție
Distribuția filmului este alcătuită din:

 Albert Kitzl — Paul Iacomi, fost muncitor fruntaș, student în anul III la Politehnică
 Diana Lupescu — Cristina Raiu, o fată dintr-o familie bine situată social
 Constantin Diplan — ing. Petre Petrescu, șef de secție la o uzină, prietenul din copilărie al lui Paul
 Margareta Pogonat — Mimi Raiu, mama Cristinei
 Petre Gheorghiu — Gelu Raiu, tatăl Cristinei
 Gheorghe Visu — Lascăr, student, colegul de facultate al lui Paul
 Alexandru Georgescu — Ștefan, muncitor strungar, vechiul prieten al lui Paul, care-i găzduiește pe Paul și Cristina în casa lui
 Rodica Negrea — Kati, studentă, prietena cea mai bună a Cristinei
 Dana Dogaru — Eugenia, muncitoare, fosta iubită a lui Paul
 Adrian Georgescu — nenea Dumitru, maistrul de la uzină
 Horațiu Mălăele — Mihai, studentul cu ochelari care se plânge că-i e greu în fabrică
 Iulian Popescu — Vasile, muncitorul cu bască, vechi coleg de uzină al lui Paul (menționat Iuliu Popescu)
 Radu Gheorghe — Victor, studentul care cântă la chitară la festivalul artistic studențesc (menționat Gheorghe Radu)
 Radu Vaida — Sachelarie, studentul șef de grupă
 Victoria Mierlescu — mama inginerului Petrescu
 Boris Ciornei — vecinul în vârstă al ing. Petrescu, care plantează un pom în fața blocului
 Boris Petroff — profesorul universitar de la Politehnică (menționat Boris Petrof)
 Manuela Marinescu
 Dinu Neagoe
 Iulia Stan
 Cristian Tuță
 Valeriu Preda
 Pavel Sfetescu
 Gabriel Ene
 Elena Marin
 Sorina Siminiceanu
 Viorica Hodel Bubulici
 Nicolae Edulescu
 Mihai Ioniță
 Lidia Carpiuc
 Nora Meraru
 Puiu Alexandrescu
 Alexandru Naghi
 Adrian Drăgușin
 Anda Onesa — o tânără care râde la o masă de la restaurant (nemenționată)

Dublaj de voce
 Florian Pittiș — Paul Iacomi

Primire
Filmul a fost vizionat de 1.544.085 spectatori de spectatori în cinematografele din România, după cum atestă o situație a numărului de spectatori înregistrat de filmele românești de la data premierei și până la data de 31 decembrie 2014 alcătuită de Centrul Național al Cinematografiei.

Note

Vezi și
 1978 în film

Legături externe

Filme din 1978
Filme regizate de Andrei Cătălin Băleanu
Filme românești
Filme în limba română
Filme dramatice românești
Filme cu acțiunea la Marea Neagră

E-atît de-aproape fericirea


Roztoky u Jilemnice, bis 1960 Roztoky (deutsch Rostok), ist eine Gemeinde in Tschechien. Sie liegt fünf Kilometer südlich von Jilemnice und gehört zum Okres Semily.

Geographie
Roztoky befindet sich im westlichen Riesengebirgsvorland. Das Dorf erstreckt sich am Oberlauf des Baches Tampelačka im Hügelland Staropacká vrchovina. Nördlich erhebt sich der Klímentův vrch (513 m), im Nordosten die Hůra (566 m), südöstlich die Roubenka (560 m) und der Slavíkův kopec (540 m) und im Süden die Babka (541 m) und Jíva (568 m). Am westlichen Ortsrand verläuft die Bahnstrecke Velký Osek–Trutnov.

Nachbarorte sind Hnátovsko und Jilemnice im Norden, Zásadka, Martinice v Krkonoších und Bukovec im Nordosten, Amerika, Čejkovice, Rovnáčov, Studenec und Na Táboře im Osten, Nouzov, Končiny, Levínská Olešnice, Nový Svět und Žďár im Südosten, Prklín, Na Smítech, Karlov, Roškopov und Ústí im Süden, Na Vršině, Bělá, Na Žlábku, Rempl, Dolce und Tample im Südwesten, Svojek und Kruh im Westen sowie Mříčná im Nordwesten.

Geschichte
Die erste schriftliche Erwähnung des Pfarrortes Purklín erfolgte im Jahre 1360. Aus dem Jahre 1384 stammt die älteste urkundliche Nachricht über die Kirche, die sich im heutigen Unterdorf an der Stelle des jetzigen Friedhofes befand. Während der Hussitenkriege wurde das Dorf zerstört und die hölzerne Kirche niedergebrannt. Später entstand oberhalb, in Roztoky eine neue Kirche, deren Pfarrer utraquistisch waren. Bei der 1492 erfolgten Teilung der Herrschaft Stepanitz zwischen Hynko und Heinrich (Heník) von Waldstein fielen das Städtchen Purklín und das Dorf Roztoky Hynko von Waldstein und damit der neu gebildeten Herrschaft Jilemnice zu. 1522 verkaufte Hynko von Waldstein die Herrschaft an Arnošt von Újezdec und Kounice, den seine Söhne Arnošt und Záviš Jilemnický von Újezdec und Kounice beerbten. Danach erbte Záviš Tochter Anna Křinecká von Ronov den Besitz. Ihr folgte ihr Sohn Dobromysl († 1585) und nach dessen Tode sein jüngerer Bruder Albrecht Bohumír, der seiner Frau Katharina Miřkovský von Tropčice die Verwaltung des Besitzes überließ. Katharina Křinecká und ihre drei Töchter Anna, Barbara und Alena mussten die Herrschaft 1624 für 70.000 Meißnische Schock an Albrecht von Waldstein zur Bildung seines Flächenstaates Herzogtum Friedland verkaufen. Da Waldstein die Kaufsumme schuldig blieb, war Katharina Křinecká de facto auch weiterhin Besitzerin der Güter. Nach Waldsteins Ermordung verkaufte Katharina 1637 die Herrschaft für 64.000 Meißnische Schock an ihren Schwiegersohn Johann Wilhelm Harant von Polschitz und Weseritz, einen Sohn von Christoph Harant von Polschitz und Weseritz, der mit ihrer Tochter Barbara verheiratet war. Nachfolgende Besitzer waren Christoph Gottfried, Adolf Wilhelm und Franz Paul Harant von Polschitz und Weseritz. Letzterer verkaufte die Herrschaft 1701 an Bonaventura Graf Harrach, der bereits Stepanitz besaß und beide Teile zur Herrschaft Starkenbach vereinigte. 1706 erbte dessen Sohn Aloys I. Thomas Raimund Graf Harrach die Herrschaft, 1742 folgte sein Sohn Friedrich III. Graf Harrach-Rohrau, 1749 dessen Sohn Ernst V. Guido Graf Harrach-Rohrau und 1783 Johann Nepomuk XII. Graf Harrach. Johann Nepomuk verkaufte den Wiener Majoratsgarten sowie das Majoratsgut Wlkawa und übertrug das Majorat auf die vereinigte Allodialherrschaft Starkenbach. In der zweiten Hälfte des 18. Jahrhunderts wurde zu Zeiten Kaiser Josephs II. in einem Haus am alten Friedhof eine Dorfschule eingerichtet. Johann Nepomuk von Harrach ließ 1793 ein neues Schulhaus errichten, das ein Klassenzimmer für 120 Schüler bot. Zu Beginn des 19. Jahrhunderts wurde die Hausweberei zu einem der Haupterwerbszweige der Bewohner des Dorfes. Nach dem Tode von Johann Nepomuk Graf Harrach übernahm 1829 dessen Sohn Ernst Graf Harrach die Herrschaft.
Im Jahre 1834 lebten in den 136 Häusern von Roztoky 1017 überwiegend tschechischsprachige Bewohner. Davon war ein Haus mit sieben Einwohnern nach Kumburg untertänig. Die Kirche und Schule standen unter dem Patronat der Herrschaft. Zur Gemeinde gehörte der emphytheutisierte Meierhof Zasadka. Zur Lokalkirche Philippus und Jakobus waren auch die Dörfer Kruh, Martinice, Rovnáčov, Karlov und Tample eingepfarrt. Bis zur Mitte des 19. Jahrhunderts blieb Roztoky immer der Fideikommissherrschaft Starkenbach untertänig.

Nach der Aufhebung der Patrimonialherrschaften bildete Roztoky / Rostok ab 1850 eine Gemeinde in der Bezirkshauptmannschaft Starkenbach/Jilemnice. Nach dem Ende des Deutschen Krieges wurden ab 1866 Webereierzeugnisse aus Roztoky bis nach Russland exportiert. Die 1869 eingeführte Verzollung brachte das Exportgeschäft zum Erliegen. 1872 bildete sich die Freiwillige Feuerwehr. Nachdem mit dem Schulgesetz von 1868 der Ganztagsunterricht eingeführt worden war, wurde 1873 ein neues Schulhaus eingeweiht, in dem vierklassiger Unterricht erfolgte.
1871 nahm die Eisenbahn von Stará Paka nach Trautenau den Verkehr auf, im Unterdorf entstand ein Bahnhof. Mit dem Bahnanschluss war ein wirtschaftlicher Aufschwung des Dorfes verbunden. 1895 wurde eine Textilfabrik gegründet. Zur Jahrhundertwende hatte die Gemeinde 1450 Einwohner. Wegen der zunehmenden Schülerzahl erwies sich das Schulhaus als zu klein. 1913 eröffnete die Schule eine Außenstelle und nahm den sechsklassigen Unterricht auf. Im Jahre 1915 lebten in Roztoky 1513 Personen. Nach der Gründung der Tschechoslowakei mussten die Grafen Harrach im Zuge der Bodenreform Teile ihres Großgrundbesitzes abtreten, nach dem Zweiten Weltkrieg wurden sie 1945 gänzlich enteignet. Im Zuge der Aufhebung des Okres Jilemnice wurde Roztoky 1960 dem Okres Semily zugeordnet und erhielt zur Unterscheidung von der gleichnamigen Gemeinde im Altbezirk Semily die amtliche Bezeichnung Roztoky u Jilemnice.

Gemeindegliederung
Für die Gemeinde Roztoky u Jilemnice sind keine Ortsteile ausgewiesen.
Zu Roztoky u Jilemnice gehören die Ansiedlungen Amerika, Bukovec, Hnátovsko, Končiny, Nouzov, Prklín und Zásadka.

Sehenswürdigkeiten
 Barocke Kirche der Apostel Philippus und Jakobus, erbaut 1739 anstelle eines hölzernen Vorgängerbaus. Im Jahre 1763 stiftete der Müller Zajíček aus Hrabačov 9500 Gulden für die Anstellung eines Lokalisten und Kaplans in der zur Pfarre Jilemnice gehörigen Filialkirche.
 Pfarrhaus, der klassizistische Bau neben der Kirche entstand 1893 anstelle eines 1788 errichteten und 1892 abgebrannten hölzernen Vorgängerbaus
 Säule Mariä Krönung
 Statue der Immaculata
 Statue des hl. Johannes von Nepomuk
 Jan-Hus-Statue
 Wüste Feste Purklín bzw. Prklín und Sühnekreuz gegenüber dem Bahnhof auf dem Hügel Burggrün über der Einmündung der Roubenka in die Tampelačka
 Burgstall Čebříkov, südlich über dem Dorf
 gezimmerte Riesengebirgschaluppen

Einzelnachweise

Roztoky u Jilemnice


الدكتور أحمد مطلوب أحمد الناصري التكريتي أستاذ البلاغة والنقد رئيس المجمع العلمي العراقي ووزير الثقافة والإرشاد في الجمهورية العراقية عام 1967م. ولد يوم الأحد 10 شعبان 1355 هـ / 25 تشرين الأول 1936م، في تكريت بالعراق. وتوفي الساعة الخامسة والربع عصر يوم السبت الموافق 8 ذو القعدة 1439 هـ / 21 يوليو 2018م.

تعليمه
درس الابتدائية والمتوسطة في تكريت (1941-1950)، ثم درس الثانوية في كربلاء وأتمها في الكرخ ببغداد. وحصل على البكالوريوس في اللغة العربية من كلية الآداب والعلوم ببغداد (قسم اللغة العربية) بدرجة امتياز عام 1956م، وكان الأول على جميع أقسام الكلية. ثم حصل على الماجستير في علم البلاغة والنقد بدرجة جيد جدا من جامعة القاهرة عام 1961، ثم الدكتوراه في البلاغة والنقد بمرتبة الشرف الأولى من جامعة القاهرة سنة 1963.

حياته العملية
 عمل مدرساً في ثانوية كركوك عام 1957م.
 انتقل إلى العمل مدرساً في إعدادية التجارة ببغداد 57-1958.
 عمل في كلية الآداب بجامعة بغداد منذ عام 1958، معيدا فمدرسا فأستاذا مساعدا فأستاذا مشاركا ثم أستاذ.
 أصبح مديرا عاما للصحافة والإرشاد في وزارة الثقافة والإرشاد عام 1964م.
 عمل مديرا عاما للثقافة بنفس الوزارة عام 1964م.
 عمل رئيسا لقسم الإعلام بجامعة بغداد منذ سنة 1966-1969م.
 في عام 1967 صار الدكتور أحمد مطلوب وزيرا للثقافة والإرشاد في الجمهورية العراقية. ثم التحق بجامعة الكويت أستاذا منتدبا أعوام 1971 - 1978م، عمل أستاذا زائرا في معهد البحوث والدراسات العربية في القاهرة وجامعة مارتن لوثر في ألمانية الديمقراطية وجامعة وهران في الجزائر.
 أصبح عميدا لكلية الآداب بجامعة بغداد منذ عام 1984 إلى 1986م.
 أصبح أمينا عاما للهيئة العليا للعناية باللغة العربية في العراق من عام 1986 وحتى عام 2003.
 شغل عام 2007 منصب رئيس المجمع العلمي العراقي والذي يعتبر أعلى هيئة علمية في العراق، وأصبح عضواً في مجمع اللغة العربية الأردني بالإضافة إلى المجمع العلمي الأردني.

الجوائز
نال جائزة الملك فيصل العالمية في فرع اللغة العربية والأدب في حفل أقيم في الرياض، وجاء فوز مطلوب بهذه الجائزة مناصفة مع البروفيسور محمد رشاد محمد الصالح حمزاوي (التونسي الجنسية) أستاذ اللغة العربية ورئيس قسم اللغة العربية في كلية الآداب بجامعة السلطان قابوس سابقا وذلك لعام 1428 هجري.

مؤلفاته
أصدر 37 كتابا مؤلفا في البلاغة والنقد والأدب والمعاجم والتعريب. و 15 كتابا محققا من كتب التراث في الشعر وبلاغة القرآن الكريم. وقد نشر أكثر من 60 بحثا علميا في اللاغة والنقد واللغة وعلوم القرآن والتفسير والحديث وتعريب العلوم والمصطلحات العلمية. ومنها:
 أساليب بلاغية: الفصاحة - البلاغة - المعاني. عام 1981
 النحت في اللغة العربية: دراسة ومعجم.
 الأرقام العربية. عام 1983
 معجم مصطلحات النقد العربي.
 معجم الملابس في لسان العرب.
 معجم المصطلحات البلاغية وتطورها.
 ديوان ديك الجن الحمصي. بالاشتراك مع: عبد الله الجيوري.
 تحفة الأريب بما في القرآن من الغريب.
 معجم النسبة بالألف والنون.
 عبد القاهر الجرجاني.
 البحث البلاغي عند العرب. 1982(نُشر في الموسوعة الصغيرة، العدد:116).
 البلاغة العربية: المعاني والبيان والبديع. عام 1980
 البلاغة عند الجاحظ. عام 1981
 البلاغة والتطبيق. عام 1982
 القزويني وشروح التلخيص. عام 1980
 رفيقة عمري، مطبعة جامعة ديالى المركزية، عام 2015م.
 في رحاب القلم (كتاب في عدة أجزاء) صدر جزئه السادس عام 2020م.

مقالاته
وتعد بالمئات ومنها:
 البلاغة عند السكاكي، رسالة جامعية عام 1960
 الأمدي في ضوء موازنته، 1972
 البصرة في تراث الجاحظ، 1982
 الجرجاني في ضوء وساطته، 1973
 الخطيب القزويني: جهوده وأثره في البلاغة العربية. عام 1963
 اللغة العربية والحضارة. (بحث). عام 1997
 انظر أيضا فهرس المجموعة الكاملة للدكتور أحمد مطلوب، إسلام أون لاين.

المراجع

أساتذة جامعة الكويت
أساتذة جامعة بغداد
أشخاص من تكريت
أشخاص من محافظة صلاح الدين
أعضاء المجمع العلمي العراقي
أكاديميون عراقيون
حائزون على جائزة الملك فيصل العالمية في اللغة العربية والأدب
خريجو جامعة القاهرة
خريجو جامعة بغداد
عراقيون حازوا جائزة الملك فيصل العالمية
عراقيون في القرن 20
عراقيون في القرن 21
عرب
قبيلة ألبو ناصر
كتاب عرب
كتاب وكاتبات عراقيون
لغويون عراقيون
مواليد 1355 هـ
مواليد 1936
مواليد في تكريت
وزراء ثقافة العراق
وفيات 1439 هـ
وفيات 2018
وفيات في بغداد
كتاب بالعربية في القرن 20
كتاب بالعربية في القرن 21

أحمد مطلوب


22537 Meyerowitz este un asteroid din centura principală de asteroizi.

Descriere
22537 Meyerowitz este un asteroid din centura principală de asteroizi. A fost descoperit pe  la Socorro, New Mexico, în cadrul proiectului LINEAR. Asteroidul prezintă o orbită caracterizată de o semiaxă mare de 2,73 ua, o excentricitate de 0,07 și o înclinație de 4,2° în raport cu ecliptica.

Vezi și
 Lista planetelor minore: 22001-23000
 Centura de asteroizi

Referințe

Obiecte astronomice descoperite în 1998
Centura de asteroizi

22537 Meyerowitz


Korswandt er en by og kommune i det nordøstlige Tyskland, beliggende i Amt Usedom-Süd i den nordøstlige del af Landkreis Vorpommern-Greifswald. Landkreis Vorpommern-Greifswald ligger i delstaten Mecklenburg-Vorpommern.

Geografi
Korswandt er beliggende tre kilometer syd for Ahlbeck ved Bundesstraße B 110 ved Wolgastsee midt i Naturpark Insel Usedom. Øst for kommunen findes grænsen til Polen. I den vestlige del af kommunen ligger søen Gothensee, i skoven øst for landsbyen Ulrichshorst ligger  Krebssee og sydøst for Wolgastsee, den 1,5 hektar store sø Schwarzes Herz.

I kommunen findes landsbyerne Korswandt og Ulrichshorst.

Eksterne kilder og henvisninger

 Kommunens side  på amtets websted
 Befolkningsstatistik mm

Byer i Mecklenburg-Vorpommern
Kommuner i Mecklenburg-Vorpommern
Amt Usedom-Syd
Byer i Kreis Vorpommern-Greifswald

Korswandt


Abel Serdio (16. travnja 1994.), španjolski rukometni reprezntativac. Bio u užem krugu reprezentativaca za sudjelovanje na svjetskom prvenstvu 2019. godine. Ispao je iz završnog sastava 29. prosinca 2018. godine.

Izvori

Španjolski rukometaši

Abel Serdio


Andrew Ray ist der Name folgender Personen:

* Andrew Ray, Pseudonym von Andrea Aureli (1923–2007), italienischer Schauspieler
 Andrew Ray (britischer Schauspieler) (1939–2003), britischer Schauspieler

Andrew Ray