(2006) Polonskaya es un asteroide perteneciente al cinturón de asteroides descubierto por Nikolái Stepánovich Chernyj desde el Observatorio Astrofísico de Crimea, en Naúchni, el 22 de septiembre de 1973.

Designación y nombre
Polonskaya se designó al principio como .

Posteriormente fue nombrado en honor de la astrónoma soviética Elena Kazimirtchak-Polonskaïa.

Características orbitales
Polonskaya está situado a una distancia media del Sol de 2,324 ua, pudiendo acercarse hasta 1,875 ua y alejarse hasta 2,773 ua. Su inclinación orbital es 4,919 grados y la excentricidad 0,1933. Emplea 1294 días en completar una órbita alrededor del Sol.

Características físicas
La magnitud absoluta de Polonskaya es 12,9 y el periodo de rotación de 3,118 horas.

Véase también
 Lista de asteroides del (2001) al (2100)
 Cuerpo menor del sistema solar

Referencias

Enlaces externos

Asteroides del cinturón principal
Objetos astronómicos descubiertos por Nikolái Chernyj
Objetos astronómicos descubiertos desde el Observatorio Astrofísico de Crimea
Objetos astronómicos descubiertos en 1973
Wikiproyecto:Asteroides/Artículos de asteroides

(2006) Polonskaya


Les Championnats de France de ski alpinisme sont des championnats nationaux organisés par la Fédération française de la montagne et de l'escalade. Ils ont lieu tous les ans, généralement entre le mois de janvier et le mois de mars. Ils se composent de trois disciplines: une épreuve d'individuel, de vertical race, de sprint et de course par équipe.

Format de la compétition
Pour chaque discipline le titre de champion de France ou championne de France est décerné dans les catégories U16, U18, U20, U23 et Séniors.

Les différentes épreuves

 Le sprint est une discipline d'une courte durée de 3 à 4 minutes environ. Cette épreuve physique regroupe toutes les techniques du ski alpinisme: la montée, le portage et la descente avec plusieurs passages dans des zones permettant d'effectuer des transitions rapides pour passer de la montée à la descente.

L'épreuve débute avec une partie où les athlètes partent avec les skis aux pieds et passent la plupart du temps dans des losanges pour imiter le geste des conversions. Ensuite les athlètes passent dans une zone appelée « portage » où ils portent les skis sur le sac, enfin une courte descente pour aller jusqu'à l'arrivée.

L'épreuve est divisée en quatre temps: un passage individuel de qualification, les quarts de finale, les demi-finales et la finale.

 L'individuelest l'épreuve reine du ski alpinisme reprend les aspects de la course par équipe avec au moins trois montées et trois descentes et un passage avec les skis portés sur le sac. Le parcours est de 1300 à 1500 de dénivelé pour les seniors femmes et de 1500 à 1900 pour les seniors hommes.

 La vertical race s'effectue sur une montée sèche qui ne dépasse pas 700 mètres de dénivelé. Le principe est de gravir le plus rapidement possible la montée.

Tous les coureurs partent en même temps en mass-start.

 La course par équipe est une course historique du ski alpinisme qui s'effectue par équipe deux. Cette dernière reprend le format des courses individuelles avec des montées des descentes et des sections où les coureurs portent leurs skis sur le sac. Le dénivelé peut varier entre 1600 m et 3000 m.

Palmarès

Championnats de France par équipe

Hommes

Dames

Championnats de France individuel

Hommes

Dames

Championnats de France de Vertical Race

Hommes

Dames

Championnats de France de Sprint

Hommes

Dames

Références

Compétition de ski alpinisme

Championnats de France de ski-alpinisme


Güllük, Zonguldak ilinin Karadeniz Ereğli ilçesine bağlı bir köydür.

Tarihçe
Köy, 1903 yılından beri aynı adı taşımaktadır.

Coğrafya
Köy, Zonguldak il merkezine 91 km, Karadeniz Ereğli ilçe merkezine 41 km uzaklıktadır.

Nüfus

Kaynakça

Dış bağlantılar

Karadeniz Ereğli belde ve köyleri

Güllük, Karadeniz Ereğli


Die Auszeichnung Fußballer des Jahres wurde auf den Färöern in der Vergangenheit von verschiedenen Institutionen ausgelobt. Die bedeutendste wird seit mehr als zehn Jahren regelmäßig von der färöischen Tageszeitung Sosialurin ermittelt, wobei die Kapitäne und Trainer der zehn Erstligateilnehmer sowie Pressemitglieder ihre Stimmen zur Wahl abgeben. Zuvor wird die Auswahl von einer Expertengruppe auf jeweils drei Kandidaten pro Kategorie eingegrenzt.

Preisträger

Bei den Spielern konnte Fróði Benjaminsen die Auszeichnung viermal gewinnen, ebenfalls mehrfach erfolgreich war Łukasz Cieślewicz mit zwei Titeln. Bei den Torhütern war Jákup Mikkelsen viermal siegreich, 2005 wurde er zudem zusätzlich zum Spieler des Jahres gewählt. Den Titel als besten Nachwuchsspieler gewann Jón Rói Jacobsen zweimal und somit ebenfalls als einziger mehrfach.

Rangliste der Vereine nach Titeln

Weitere Auszeichnungen
Im Jahr 2000 wurden zusätzlich zu den oben genannten Auszeichnungen der beste Verteidiger, Mittelfeldspieler und Stürmer gewählt. Dies waren Predrag Živković (VB Vágur), Rúni Nolsøe (HB Tórshavn) und Marcello Marcelino (B68 Toftir). 2001 gab es eine Wahl des Fernsehsenders Sjónvarp Føroya zum besten Spieler, die Fróði Benjaminsen, der auch von der Tageszeitung Sosialurin ausgezeichnet wurde, sowie Hans Fróði Hansen (beide von B68 Toftir) für sich entscheiden konnten. 2003 ergab die Wahl der Tageszeitung Dimmalætting Albert Sævarsson, der bereits von Sosialurin als bester Torhüter ausgezeichnet wurde, Arnbjørn Danielsen und Øssur Hansen (alle von B68 Toftir) als Sieger.

Auch 2012 wurden wieder der beste Verteidiger, Mittelfeldspieler und Stürmer gewählt. Diese Wahl gewannen Marni Djurhuus (EB/Streymur), Hallur Hansson (HB Tórshavn) sowie Clayton Nascimento, der bereits von der Tageszeitung Sosialurin als bester Spieler ausgezeichnet wurde. Ebenfalls wurde 2012 erstmals eine Elf des Jahres gewählt.

2013 wurden Jóhan Troest Davidsen (HB Tórshavn) als bester Verteidiger, Fróði Benjaminsen (HB Tórshavn) als bester Mittelfeldspieler und Páll A. Klettskarð (KÍ Klaksvík) als bester Stürmer ausgezeichnet, 2014 ging die Auszeichnung erneut an Jóhan Troest Davidsen (HB Tórshavn) sowie an Łukasz Cieślewicz (B36 Tórshavn) und Adeshina Lawal (B36 Tórshavn). 2015 gewann Odmar Færø die Auszeichnung als bester Verteidiger, Łukasz Cieślewicz wurde als bester Mittelfeldspieler gewählt und Klæmint A. Olsen als bester Stürmer.

Einzelnachweise

Faroer

Färöische Auszeichnung
Sportliche Auszeichnung (Königreich Dänemark)

Fußballer des Jahres (Färöer)


Dubravka Ugrešić (Kutina, 27 de março de 1949 – Amesterdão, 17 de março de 2023) foi uma escritora nascida na ex-Jugoslávia. Ugrešić tem sido reconhecida pela sua obra focada no exílio e na Europa após a queda do Muro de Berlim. Recusou identificar-se como croata e viveu radicada em Amesterdão desde 1996.

Publicou vários trabalhos de ficção e ensaios. Entre outros reconhecimentos, recebeu o Prémio Literário Internacional Neustadt em 2016, o prémio do estado austríaco para a literatura europeia em 1998. Também foi finalista do Man Booker Prize International em 2009.

Ugrešić morreu em 17 de março de 2023, aos 73 anos, em Amesterdão.

Bibliografia selecionada

 In the Jaws of Life (1981). Trad. Celia Hawkesworth e Michael Henry Heim (Virago, 1992)
 Reeditado como In the Jaws of Life and Other Stories (Northwestern University Press, 1993), a coleção de contos Steffie Cvek in the Jaws of Life, compilando a novela Life Is a Fairy Tale (1983), bem como "A Love Story"  (da coleção de contos de 1978 Poza za prozu ) e "The Kharms Case" (1987).
 Reeditado novamente como Lend Me Your Character (Dalkey Archive, 2005), tradução revisada por Damion Searls e compilando a novela Steffie Cvek in the Jaws of Life, the short story collection Life Is a Fairy Tale (1983), and "The Kharms Case" (1987).
 Fording the Stream of Consciousness (1988). Trad. Michael Henry Heim (Virago, 1991; Northwestern University Press, 1993)
 American Fictionary (1993). Trad. Celia Hawkesworth and Ellen Elias-Bursác (Open Letter, 2018)
 Tradução revisada de Have a Nice Day: From the Balkan War to the American Dream. Trad. Celia Hawkesworth (Jonathan Cape, 1994; Viking, 1995)
 The Culture of Lies (1996). Trad. Celia Hawkesworth (Weidenfeld and Nicolson, 1998; Penn State University Press, 1998)
 The Museum of Unconditional Surrender (1997). Trad. Celia Hawkesworth (Phoenix House, 1998; New Directions, 2002)
 Thank You for Not Reading (2002). Trad. Celia Hawkesworth and Damion Searls (Dalkey Archive, 2003)
 The Ministry of Pain (2004). Trad. Michael Henry Heim (SAQI, 2005; Ecco Press, 2006)
 Nobody's Home (2005). Trad. Ellen Elias-Bursác (Telegram/SAQI, 2007; Open Letter, 2008)
 Baba Yaga Laid an Egg (2007). Trad. Ellen Elias-Bursác, Celia Hawkesworth e Mark Thompson (Canongate, 2009; Grove Press, 2010)
 Karaoke Culture (2011). Trad. David Williams (Carta aberta, 2011)
 Europe in Sepia (2013). Trad. David Williams (Carta aberta, 2014)
 Fox (2017). Trad. Ellen Elias-Bursać e David Williams (Carta aberta, 2018)
 The Age of Skin (2019). Trad. Ellen Elias-Bursać (Carta aberta, 2020)

Links externos

 Dubravka Ugrešić - complete review
 Dubravka Ugrešić entrevista por Svetlana Boym em BOMB Magazine, 2002
 Ugrešić at Open Letter Books

!Mais Teoria da História na Wiki (Mulheres)
Escritoras

Dubravka Ugrešić


Jaqueline Mourão (* 27. Dezember 1975 in Belo Horizonte) ist eine brasilianische Sportlerin. Sie nahm an acht Olympischen Spielen teil, bei drei Sommerspielen im Radsport und bei fünf Winterspielen im Skilanglauf und Biathlon und ist damit brasilianische Rekordteilnehmerin (Männer und Frauen). Sie war 2014 und 2022 Fahnenträgerin des brasilianischen Teams.

Radsport
Jaqueline Mourão wuchs in Belo Horizonte auf und versuchte sich in verschiedenen Sportarten. Im Alter von 15 Jahren bekam sie ihr erstes Mountainbike und bestritt ein Jahr später ihre ersten Rennen. Erste internationale Meisterschaften waren die Mountainbike-Weltmeisterschaften 1997 in Château-d'Oex. Im folgenden Jahr hatte sie kurz vor den nationalen Meisterschaften einen Unfall, bei dem sie sich schwer verletzte. Nach ihrer Genesung beschloss sie, sich in Zukunft auf Radsport, Triathlon und Langstreckenlauf zu konzentrieren.
Neben dem aktiven Sport studierte und arbeitete Mourão an der Universidade Federal de Minas Gerais. Sie schloss ihr Studium der Trainingswissenschaften mit dem Master ab. 2002 arbeitete sie mit Hilfe eines Stipendiums des Olympic Solidarity Program für zwei Jahre am UCI World Cycling Center in Aigle als Assistenztrainerin.

Während ihres Aufenthaltes in Europa nahm Jaqueline Mourão an Mountainbike-Wettbewerben auf dem Kontinent teil und betrieb ihren Sport nahezu professionell. In der folgenden Saison wurde sie in der Jahres-Endabrechnung in der UCI-Weltrangliste Neunte, bei den Mountainbike-Marathon-Weltmeisterschaften 2003 erreichte sie Platz acht. Es folgte 2004 in Athen ihre erste Teilnahme an Olympischen Sommerspielen, wo sie 18. im Querfeldein-Mountainbikrennen wurde. 2005 gewann sie in Mont Sainte-Anne als erste Brasilianerin überhaupt ein Weltcuprennen – vor der Doppelolympiasiegerin Paola Pezzo. Mourão wurde 2005 auch erstmals brasilianische Querfeldein-Meisterin und wiederholte diesen Erfolg im folgenden Jahr sowie 2008. Einzig 2007 musste sie sich binnen vier Jahren Adriana Dos Santos Nascimento geschlagen geben. 2007 verpasste sie als Viertplatzierte bei den Panamerikanischen Spielen in Rio de Janeiro eine Medaille. Bei den Olympischen Spielen 2008 in Peking belegte sie den 19. Rang im Mountainbike. National nimmt sie auch weiterhin an Mountainbike-Rennen teil. Bei den Olympischen Spielen 2020 nahm sie im Alter von 45 Jahren erneut teil und erreichte den 35. Rang von 38 Starterinnen.

Wintersport
Nach den Olympischen Spielen konzentrierte sich Mourão nur noch auf ihre Karriere im Wintersport. Durch ihre Heirat mit einem Kanadier – das Paar hat ein Kind – hatte sie im Alter von 27 Jahren ihre erste Begegnung mit Schnee. Da sie ihr Rad während des stürmischen Winterwetters nicht benutzen konnte, begann sie mit dem Skilanglauf. Im Dezember 2005 bestritt die Brasilianerin in St. Ulrich am Pillersee ihr erstes FIS-Rennen und wurde über Fünf-Kilometer-Klassisch Zehnte. Nur wenig später startete sie nach mehreren weiteren FIS- und Alpencup-Rennen bei den Olympischen Winterspielen 2006 in Turin, wo sie über Zehn-Kilometer-Klassisch zum Einsatz kam und den 67. Rang belegte. Ein Jahr später zu den Nordischen Skiweltmeisterschaften 2007 in Sapporo folgten weitere internationale Einsätze. Im Klassik-Sprint erreichte Mourão Rang 67 und über Zehn-Kilometer-Freistil Platz 68. Danach folgten vor allem Rennen im Nor-Am Cup und der US Super Tour.

Nächstes Großereignis wurden die Nordischen Skiweltmeisterschaften 2009 in Liberec. Dort wurde die Brasilianerin 76. des Freistil-Sprints, wurde in der Verfolgung überrundet und kam somit nicht ins Ziel und erreichte über 30-Kilometer-Klassisch den 54. Platz. In der Saison 2009/10 bestritt sie in Beitostølen ihr erstes Rennen im Weltcup und wurde 90. über Zehn-Kilometer-Freistil. Es folgte in Davos einzig ein weiteres Rennen über dieselbe Distanz, in dem sie 80. wurde. In Vancouver nahm sie an ihren zweiten Olympischen Winterspielen und ihren insgesamt vierten Olympischen Spielen teil und wurde beim Zehn-Kilometer-Freistil-Rennen im Whistler Olympic Park 66. 2011 startete sie am Holmenkollen in Oslo zum dritten Mal bei einer Nordischen Ski-WM. Im Freistil-Sprint erreichte Mourão den 72., über 10-Kilometer-Klassisch den 62. Platz. Bei den Nordischen Skiweltmeisterschaften 2013 im Fleimstal kam sie auf den 75. Platz über 10 km Freistil. In Lahti errang sie bei den Nordischen Skiweltmeisterschaften 2017 den 68. Platz über 10 km klassisch und den 46. Platz im 30-km-Massenstartrennen. Bei den Olympischen Winterspielen 2018 in Pyeongchang lief sie auf den 74. Platz über 10 km Freistil.

Seit 2010 betreibt Mourão zusätzlich zum Skilanglauf auch Biathlon. Nachdem ihre Schwangerschaft im Anschluss an die Olympischen Spiele von Vancouver Radsport und Skilanglauf unmöglich machte, begann sie mit dem Schießen und fand Gefallen an der Biathlon-Kombination. Als Abschluss ihrer Karriere strebt sie nun an, als erste Brasilianerin in Sotschi an Olympischen Winterspielen im Biathlon teilzunehmen. Gegen Ende der Saison 2010/11 gab sie ihr internationales Debüt in Annecy im IBU-Cup, wo sie 46. eines Sprints wurde. In der Folgesaison nahm sie regelmäßig am IBU-Cup teil und gewann in Canmore als 31. eines Sprints bei den erstmals außerhalb Europas ausgetragenen Wettkämpfen der Rennserie Punkte. Bei einem weiteren Sprint konnte sie in ihrer kanadischen Zweitheimat ihre beste Leistung bis auf einen 18. Platz verbessern und dabei mehrere russische, französische und kanadische Athletinnen hinter sich lassen, die stärker einzuschätzen waren. Auch im Biathlon-NorAm-Cup der Saison konnte sie als Fünftplatzierte in La Patrie eine gute Platzierung erreichen. Höhepunkt der Saison wurde die erste Teilnahme an den Biathlon-Weltmeisterschaften 2012 in Ruhpolding. Mourão war die erste brasilianische Biathletin, die an Biathlon-Weltmeisterschaften teilnahm. Im Einzel wurde sie 88., im Sprint 108. Bei den Weltmeisterschaften im folgenden Jahr in Nové Město errang sie den 108. Platz im Sprint und den 102. Platz im Einzel. Bei den Olympischen Winterspielen 2014 in Sotschi startete sie im Biathlon und im Skilanglauf. Im Biathlon belegte sie den 77. Platz im Sprint und den 76. Rang im Einzel. Beim Skilanglauf kam sie auf den 65. Platz im Freistilsprint.

Bei den Olympischen Winterspielen 2022 in Peking startete Mourão im Langlauf. Über 10 km Klassisch wurde sie 82., im Sprint 84. und 23. im Team Sprint.

Mourão lebt in Québec und trainiert mit dem kanadischen Biathlonkader.

Weblinks

 Homepage (englisch/portugiesisch)

 Brasilianerin Mourao sorgt für exotisches Flair
 Interview: After Four Olympic Appearances in Two Sports, Brazil's Mourão Hopes For One More – In Biathlon

Einzelnachweise

Radsportler (Brasilien)
Skilangläufer (Brasilien)
Biathlet (Brasilien)
Olympiateilnehmer (Brasilien)
Teilnehmer der Olympischen Sommerspiele 2004
Teilnehmer der Olympischen Winterspiele 2006
Teilnehmer der Olympischen Sommerspiele 2008
Teilnehmer der Olympischen Winterspiele 2010
Teilnehmer der Olympischen Winterspiele 2014
Teilnehmer der Olympischen Winterspiele 2018
Teilnehmer der Olympischen Sommerspiele 2020
Teilnehmer der Olympischen Winterspiele 2022
Teilnehmer an den Panamerikanischen Spielen (Brasilien)
Brasilianischer Meister (Radsport)
Mountainbikefahrer
Brasilianer
Geboren 1975
Frau

Jaqueline Mourão


Hrvatski frazeološki rječnik rječnik je koji obrađuje frazeme u hrvatskome jeziku. Njegovi su autori Antica Menac, Željka Fink Arsovski i Radomir Venturin, a prvi je put objavljen 2003. u izdanju Naklade Ljevak.

O rječniku
Budući da je takvu rječniku prethodio samo Frazeološki rječnik hrvatskoga ili srpskog jezika Josipa Matešića iz 1982., koji je pokrivao frazeme prikupljene iz građe hrvatskih i srpskih književnika, Hrvatski frazeološki rječnik danas se smatra prvim frazeološkim rječnikom koji obrađuje samo hrvatske frazeme.

Objavljen je u dvama izdanjima; prvo izdanje sadrži 2258 frazema, a drugo, objavljeno u studenome 2014., obrađuje više od njih 4000. Razlog toj promjeni u kvantiteti jest taj što su autori u prvome izdanju odlučili popisati samo one frazeme koji "imaju široku uporabu u suvremenom hrvatskom jeziku" i izostaviti one "arhaične i naglašeno stilski ili emocionalno obilježene", a u drugo izdanje unijeli su i "manje frekventne frazeme" kako ne bi prešli u "pasivni fond".

Izvori

Hrvatski rječnici

Hrvatski frazeološki rječnik


Canalul este numele purtat de două filme:

 Canalul (film din 1957), regizat de Andrzej Wajda
 Canalul (film din 2014), regizat de Cornel Mihalache

Canalul


Explozia de la Comănești a fost o detonație puternică de sursă necunoscută care a avut loc în zona Comănești la data de 20 aprilie 2006 în jurul orei locale 09:15–09:20 dimineața și al cărei vuiet s-a auzit puternic pe teritoriul județelor Bacău, Neamț, Harghita și Covasna.

Explozia
În urma zgomotului puternic petrecut în dimineața zilei de joi, ora 09:20, cetățenii localităților Comănești, Onești, Dărmănești, Asău, Palanca, Agăș (de pe Valea Trotușului) și Moinești, Tescani, Bacău, Lucăcești (de pe Valea Tazlăului Sărat) și altele au intrat în stare de panică, autoritățile locale și cele naționale demarând verificarea tuturor obiectivelor industriale din Județul Bacău, zona fiind survolată timp de 105 minute de un elicopter militar IAR 330 Puma din cadrul Serviciului de Luptă și Intervenție Umanitară al Bazei aeriene 95 Bacău, dar nu s-a descoperit nimic care să explice fenomenul petrecut.

Teorii
La scurt timp după explozie s-a realizat verificarea perimetrului exploatării miniere Comănești, exploatării petrolifere Moinești, zona industrială a Platformei Petrochimice Borzești, șantierului unui pod în construcție la Berzunți în scopul căutării urmelor unei eventuale explozii dar și pădurea pentru a găsi cratere ale unui posibil meteorit ce a explodat în aer sau a unui avion militar ori satelit militar prăbușit. De asemenea au fost chestionați comandantul Bazei aeriene 95 Bacău în vederea aflării zborurilor avioanelor din dotare în ziua respectivă, angajații releului de Radio-Televiziune Lapoș ca martori oculari și conducerea Institutului Național de Cercetare-Dezvoltare pentru Fizica Pământului pentru a se afla dacă la acel moment s-a petrecut o mișcare seismică.

În urma negăsirii unor dovezi palpabile în aceste zone cercetate, la exploatarea minieră R.A.L. Comănești programul de lucru în vederea detonării unor amenajări fiind închis, iar celelalte obiective raportând rezultate negative, au început să se vehiculeze zvonuri pe plan local conform cărora ar fi putut fi un experiment militar, un obiect zburător neidentificat sau un avion militar invizibil ce ar fi trecut bariera sunetului.

Dan Mitruț, vicepreședintele Societății Astronomice Române la acea dată, a susținut varianta exploziei în atmosferă a unui meteorit de masă mică. Această teorie nu este pe deplin acceptată deoarece alți specialiști cred că ar fi lăsat totuși urme la sol, așa cum s-a întâmplat la Tunguska, Siberia în anul 1908. De asemenea, varianta experimentului militar nu este totuși realistică deoarece suprafața acoperită a fost de cel puțin 15.500 kilometri pătrați iar teoria spargerii barierei sunetului a fost privită cu scepticism, din aceleași considerente.

Impactul media
Pe plan local agențiile de presă au relatat și dezbătut intens incidentul.

Alte explozii
În ziua de 29 august 2008 după-amiaza s-au auzit trei explozii consecutive de intensitate mare tot în zona Comănești.

Note

Incidente OZN
Controverse
2006 în România
Comănești
Istoria județului Bacău
Mistere

Explozia de la Comănești


آري باروسو (Ary Barroso) أو آري إيفانغيليستا باروسو (7 نوفمبر 1903 في ضواحي ميناس جيرايس - 9 فبراير 1964 في ريو دي جانيرو) كان مراسل رياضة، وواحد من أكثر الملحنين والمغنين الأكثر شعبية في البرازيل في فترة الأربعينات والخمسينات من القرن الماضي.

حياته
درس باروسو البيانو الكلاسيكي، ثم عمل كشاب في أوركسترا رقص في ريو دي جانيرو للحصول على النقود من أجل زواجه. ألف أغنية «دا نيلا» لتقديمها في مهرجان الأغنية في كرنفال عام 1930 في ريو. فازت هذه الأغنية بالجائزة الأولى وأصبح باروسو ملحن منتظم لمسيرات الكرنفال والسامبا. ألف وكتب المئات عن من السامبا والقصص أيضًا، وبشكل كبير للمغنية البرازيلية كارمن ميراند.

ألف باروسو عام 1939 أغنيته المعروفة أكواريلا دو برازيل، وفي عام 1941 سمع هذه الأغنية المنتج الأمريكي الراحل والت ديزني لدى أحد زياراته للبرازيل، وقرر أن يتخذها في الفيلم الكرتوني ثلاثة أصدقاء في حمى السامبا. رُشح باروسو عام 1944 لجائزة الأوسكار.

دعا والت ديزني باروسو للمجيء إلى هوليوود لكنه رفض هذا العرض. لكن مع ذلك قدم لديزني العديد من الأعمال الموسيقية بشكل متواصل، مثل المقطوعة (باهيا - Bahia) وغيرها.

توفي آري باروسو عام 1964 إثر تلف في الكبد.

وصلات خارجية

 فهرس أعمال آري باروسو مع النص

مراجع

مشيخيون برازيليون
ملحنون برازيليون
ملحنون في القرن 20
مواليد 1903
وفيات 1964
وفيات بسبب التشمع
وفيات في ريو دي جانيرو
أشخاص من أوبا
الثقافة في ميناس جيرايس

آري باروسو


Jógvan A. Olafsson Durhuus (født 19. februar 1938 i Vestmanna) er en tidligere færøsk postmand og politiker (TF). Han var lagtingsmedlem i perioderne 1970–1980, 1984–1990 og 1994–2002 for Norðurstreymoy. Han var derefter 1. suppleant for Niklái Petersen frem til 2004.
Durhuus var landbrugs-, skole-, energi- og sundhedsminister fra 1985 til 1988, og derefter landbrugs-, skole- og sundhedsminister fra 1988 til 1989. I løbet af denne periode var han også vicelagmand, og Øssur av Steinum mødte på Lagtinget for ham. Durhuus var medlem af Vestnordisk Råd fra 1996–2001, og var rådets formand fra 1999 til 2000.

Durhuus er gift med Hervør Hanusardóttir Durhuus (født Høgadalsá), datter af Hanus við Høgadalsá.

Referencer

Litteratur
 Løgtingið 150 – Hátíðarrit, bind 2 (2002), s. 274. (PDF )

Eksterne henvisninger
 Jógvan Durhuus hos Lagtinget

Lagtingsmedlemmer fra Færøerne
Vicelagmænd fra Færøerne
Politikere fra Tjóðveldi
Skoleministre fra Færøerne
Landbrugsministre fra Færøerne
Sundhedsministre fra Færøerne
Energiministre fra Færøerne
Personer fra Strømø

Jógvan Durhuus


An Warczewiczella lipscombiae in uska species han Liliopsida nga syahan ginhulagway ni Robert Allen Rolfe, ngan ginhatag han pagkayana nga asya nga ngaran ni Jack Archie Fowlie. An Warczewiczella lipscombiae in nahilalakip ha genus nga Warczewiczella, ngan familia nga Orchidaceae.

Mabibilngan ini ha Panamá. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Warczewiczella

Warczewiczella lipscombiae


Sesbania,  rod mahunarki smješten uvlastiti tribus Sesbanieae, dio potporodice Faboideae. Pripada mu 61 priznata vrsta.

Vrste

 Sesbania aculeata (Schreb.) Pers.
 Sesbania benthamiana Domin
 Sesbania brachycarpa F.Muell.
 Sesbania brevipeduncula J.B.Gillett
 Sesbania burbidgeae C.L.Gross
 Sesbania campylocarpa (Domin) N.T.Burb.
 Sesbania cannabina (Retz.) Poir.
 Sesbania chippendalei N.T.Burb.
 Sesbania cinerascens Welw. ex Baker
 Sesbania coccinea (L.f.) Poir.
 Sesbania coerulescens Harms
 Sesbania concolor J.B.Gillett
 Sesbania dalzielii E.Phillips & Hutch.
 Sesbania drummondii (Rydb.) Cory
 Sesbania dummeri E.Phillips & Hutch.
 Sesbania emerus (Aubl.) Urb.
 Sesbania erubescens (Benth.) N.T.Burb.
 Sesbania exasperata Kunth
 Sesbania formosa (F.Muell.) N.T.Burb.
 Sesbania goetzei Harms
 Sesbania grandiflora (L.) Poir.
 Sesbania greenwayi J.B.Gillett
 Sesbania herbacea (Mill.) McVaugh
 Sesbania hirtistyla J.B.Gillett
 Sesbania javanica Miq.
 Sesbania kapangensis Cronquist
 Sesbania keniensis J.B.Gillett
 Sesbania leptocarpa DC.
 Sesbania longifolia DC.
 Sesbania macowaniana Schinz
 Sesbania macrantha Welw. ex E.Phillips & Hutch.
 Sesbania macroptera Micheli
 Sesbania madagascariensis Du Puy & Labat
 Sesbania melanocaulis Bidgood & Friis
 Sesbania microphylla E.Phillips & Hutch.
 Sesbania mossambicensis Klotzsch
 Sesbania muelleri C.L.Gross
 Sesbania notialis J.B.Gillett
 Sesbania oligosperma Taub.
 Sesbania pachycarpa DC.
 Sesbania paucisemina J.B.Gillett
 Sesbania procumbens Wight & Arn.
 Sesbania punicea (Cav.) Benth.
 Sesbania quadrata J.B.Gillett
 Sesbania rogersii E.Phillips & Hutch.
 Sesbania rostrata Bremek. & Oberm.
 Sesbania sericea (Willd.) Link
 Sesbania sesban (L.) Merr.
 Sesbania simpliciuscula F.Muell. ex Benth.
 Sesbania somalensis J.B.Gillett
 Sesbania speciosa Taub. ex Engl.
 Sesbania sphaerocarpa Welw.
 Sesbania subalata J.B.Gillett
 Sesbania sudanica J.B.Gillett
 Sesbania tetraptera Hochst. ex Baker
 Sesbania tomentosa Hook. & Arn.
 Sesbania transvaalensis J.B.Gillett
 Sesbania uliginosa (Roxb.) G.Don
 Sesbania vesicaria (Jacq.) Elliott
 Sesbania virgata (Cav.) Poir.
 Sesbania wildemannii E.Phillips

Izvori

Faboideae

Sesbania


Ostatci američkog aviona Ford B-24H-15-FO S "Liberator" (serijski broj: 42-52655, ime: The Feather Merchant) iz Drugoga svjetskog rata nalaze se u pomorju grada Vrsara, na dubini od 30 metara.

Nalazište se sastoji od dijelova zrakoplova razasutih na širem predmetnom području. Koherentni dio nekadašnjeg zrakoplova sastoji se od krila sa stajnim trapom i kotačem, te dijelovima motora.

Povijest
Ovaj američki zrakoplov pripadao je 484. bombarderskoj grupi, 824. bombarderske brigade koja je bila stacionirana u zračnoj bazi Toretta u Italiji. Dana 13. lipnja 1944. poletio je na bombardersku misiju prema Münchenu (Njemačka) koja je radi čvrste obrane zamijenjena za sekundarnu metu grad Insbruck u Austriji. U letu zrakoplov je djelovanjem protuavionske obrane oštećen te je napustio misiju. Pri povratku u bazu u 12.00 sati srušio se u more ispred Vrsara. Pri padu zrakoplova poginuli su Vincent Willour (19 god.) iz Bostona, Nathan Y. Conn (27 god.) iz Gulfporta, Leonard E. Long (23 god.) iz Chicaga.

Zaštita
Pod oznakom P-6070 zavedeno je kao nepokretno kulturno dobro - pojedinačno, arheološka baština, pravna statusa preventivno zaštićena kulturnog dobra, klasificirano kao "arheološka baština ".

Povezani članci
 ostatci zrakoplova B-24 u Neretvanskom kanalu
 ostatci zrakoplova B-24 kod Visa

Izvori

Zaštićene podvodne arheološke zone i nalazišta u Splitsko-dalmatinskoj županiji
Podmorski ostatci američkih bombardera iz Drugog svjetskog rata u Hrvatskoj

Ostatci zrakoplova B-24 kod Vrsara


ChemCar ist ein seit 2006 jährlich stattfindender in Deutschland ausgetragener Wettbewerb, bei welchem Studenten aus den Bereichen der Verfahrenstechnik und der Chemie mit selbst entwickelten, reaktions-betriebenen Fahrzeugen gegeneinander antreten. Ziel dieses Rennens ist die möglichst präzise Auslegung des Reaktionssystems, sodass das ChemCar eine festgelegte Strecke mit einer Zuladung möglichst genau zurücklegen kann. Der ChemCar-Wettbewerb wird durch die kreativen jungen Verfahrensingenieure (kjVI), die VDI-Gesellschaft Verfahrenstechnik und Chemieingenieurwesen (VDI-GVC) und die DECHEMA organisiert.

Geschichtliche Entwicklung
Der erste deutsche ChemCar-Wettbewerb wurde am 27. September 2006 zu den GVC/DECHEMA-Jahrestagungen in Wiesbaden durchgeführt. Das erste in einem ChemCar-Wettbewerb gestartete Fahrzeug stammte von der Technischen Universität Dresden (Team Conficon DD), während der Sieger des ersten ChemCar-Wettbewerbs das Team Playmobil der Technischen Universität Clausthal war.

Die nachfolgende Tabelle gibt einen Überblick zu den bis 2022 stattgefundenen ChemCar-Wettbewerben:

Platzierungen

Rangliste

Regelwerk
Seit seiner Einführung wird das Reglement des ChemCar-Wettbewerbes jährlich erweitert oder korrigiert. Die jeweils aktuelle Version ist auf der Chemcar Website zu finden.

Dotierung
Der 1. Platz im ChemCar-Wettbewerb ist mit einem Preisgeld von 2000,00 € und dem ChemCar-Pokal dotiert, während der Preis für den 2. Platz 1000,00 € und für den 3. Platz 500,00 € beträgt.

Teilnahmeberechtigung
Für den ChemCar-Wettbewerb sind Studenten aus allen Studienrichtungen ohne akademischen Abschluss zugelassen. Jedes Team hat einen Teamleiter zu wählen und sollte einen Betreuer mit einem akademischen Abschluss aus dem Bereich der Verfahrenstechnik, des Maschinenbaus, der Chemie oder dergleichen haben.

Fahrzeugkriterien
Die Energiequelle für den Fahrzeugantrieb darf nur eine chemische Reaktion sein. Die Verwendung kommerziell erhältlicher Batterien für den Fahrzeugantrieb ist untersagt. Es dürfen keine Vorrichtungen verwendet werden, die es ermöglichen, das Fahrzeug fernzusteuern. Das Fahrzeug muss bestimmten Größen- und Gewichtslimitierungen entsprechen und so ausgelegt sein, dass ein Zusatzgewicht von bis zu 30 % von seiner Leerlast transportiert werden kann.

Konzeptphase

In der ersten Phase erarbeiten die studentischen Teams ein Konzept zum Aufbau und Betrieb ihres Fahrzeugs. Die eingereichten Konzepte werden dann hinsichtlich der Erfüllung der genannten Anforderungen und der Originalität bewertet und die besten 9 für den eigentlichen Wettbewerb ausgewählt. Die zugelassenen Teams müssen dann ein ausführliches Sicherheitskonzept erstellen, in dem sie die vom Fahrzeug ausgehenden Gefahren beschreiben und bewerten.

Wettbewerb
Der eigentliche Wettbewerb gliedert sich in zwei Teile. Der erste Teil beinhaltet eine Posterpräsentation, bei welcher die jeweiligen Fahrzeuge und ihr Antrieb einer Jury aus Industrievertretern vorgestellt werden. Erst im Anschluss findet das eigentliche Rennen statt, bei welchem unmittelbar vor Beginn die zurückzulegende Fahrstrecke und das Zuladungsgewicht bekannt gegeben werden. Zusätzlich findet eine ausführliche Sicherheitsbeurteilung statt, die ebenfalls in die Wertung eingeht. Für die Teilnahme am Rennen ist das erfolgreiche Absolvieren dieser Sicherheitsbeurteilung zwingend erforderlich. Das endgültige Ranking setzt sich zusammen aus der Bewertung der Posterpräsentation, der Sicherheitsbewertung sowie der Platzierung beim Rennen.

Weblinks
 www.chemcar.de

Einzelnachweise

Verfahrenstechnik
Wettbewerb in Deutschland
Erstveranstaltung 2006
Chemiepreis
Technikwettbewerb
Wissenschaftswettbewerb

ChemCar


Vand fra Eufrat er en virksomhedsfilm instrueret af Theodor Christensen efter eget manuskript.

Handling
I Syrien har man gennem tusinder af år kæmpet for at skaffe vand. Hvor der er vand, er der liv, men ørkenen er en sejg og mægtig modstander. Romerne anlagde sindrige vandingsanlæg og fravristede ørkenen mange kvadratkilometer frugtbar jord, men efter deres tid forfaldt brønde og kanaler. Alt gik i stå, kun primitive vandhjul sørgede for utilstrækkelige forsyninger af det livgivende vand. Rige byer og vældige templer tørrede hen, smuldrede væk, kun sten og sand er tilbage. I de senere år har den syriske regering projekteret og udført flere store vandforsyningsanlæg. Et af de interessante er et anlæg, der pumper vand fra Eufrat 100 kilometer gennem ørkenen til Aleppo. Det er B & W motorer, der leverer kraften til at bringe Eufrats vand til den tørstende by i ørkenen.

Referencer

Eksterne henvisninger

Danske film fra 1956

Virksomhedsfilm fra Danmark

Vand fra Eufrat


Stærstu deildarsigrar og töp íslenskra karlaliða í knattspyrnu er tafla yfir metsigra og -tapleiki íslenskra karlaliða í knattspyrnu. Taldar eru viðureignir liðanna í deildarkeppni KSÍ.

A-deild

Handknattleiksfélag Kópavogs
 Stærsti sigur:
9:0 gegn Boltafélaginu Bruna, D-deild 2001
 Stærsta tap:
0:13 gegn  Breiðabliki, B-deild 1998

Fimleikafélag Hafnarfjarðar
 Stærstu sigrar:
10:2 gegn  Reyni Sandgerði B-deild 1979

8:0 gegn  Breiðabliki B-deild 1965

8:0 gegn  Selfossi, B-deild 1974

8:0 gegn ÍBÍ, B-deild 1979

8:0 gegn  Grindavík, A-deild 2008

8:0 gegn  Fylki, A-deild 2012

 Stærsta tap:
1:8 gegn  Val, A-deild 1991

Fylkir
 Stærstu sigrar:
13:0 gegn  Leikni, C-deild 1974

13:0 gegn  Leikni, C-deild 1975
 Stærsta tap:
0:8 gegn  FH, A-deild 2012

Íþróttabandalag Akraness
 Stærstu sigrar:
10:1 gegn  Breiðabliki, A-deild 1973

10:1 gegn  Víkingum, A-deild 1993

9:0 gegn  Keflavík, A-deild 1959

9:0 gegn  Haukum, B-deild 1991

 Stærsta tap:
0:9 gegn  Val, A-deild 2017

Knattspyrnufélag Akureyrar
 Stærsti sigur:
13:0 gegn  Skallagrími, B-deild 1986
 Stærstu töp:
0:6 gegn  Fjölni, B-deild 2007

0:6 gegn  Víkingi Ólafsvík, B-deild 2007

Knattspyrnufélag Reykjavíkur
 Stærsti sigur:
9:1 gegn  Val, A-deild 1992
 Stærstu töp:
0:7 gegn  Fram, A-deild 1922

0:7 gegn  FH, A-deild 2003

Íþróttafélagið Vestri
 Stærsti sigur:
14:0 gegn  Snæfelli, D-deild 2007

 Stærstu töp:
0:6 gegn  ÍA, B-deild 2012

0:6 gegn  ÍA, B-deild 2014

Knattspyrnufélagið Fram
 Stærsti sigur:
12:2 gegn Þrótti, A-deild 1954
 Stærsta tap:
0:8 gegn  Val, A-deild 1930

Knattspyrnufélagið Valur
 Stærsti sigur:
13:1 gegn  Knattspyrnufélagið Víkingur, A-deild 1934
 Stærsta tap:
0:9 gegn  Fram, A-deild 1919

Knattspyrnufélagið Víkingur
 Stærsti sigur:
16:0 gegn  Völsungi, B-deild 2013
 Stærsta tap:
1:13 gegn  Valur, A-deild 1934

Ungmennafélagið Breiðablik
 Stærsti sigur:
13:0 gegn  HK, B-deild 1998
B-deild 1998
 Stærstu töp:
1:10 gegn  ÍA, A-deild 1973

0:9 gegn Þróttur, B-deild 1963

Ungmennafélagið Stjarnan
 Stærsti sigur:
9:0 gegn Ungmennafélaginu Víkverja, C-deild 1988
 Stærsta tap:
1:7 gegn  Fylki, C-deild 1984

B-deild

Grótta
 Stærsti sigur:
15:1 gegn Létti, D-deild 1991

 Stærsta tap:
1:18 gegn  ÍR, D-deild 1983

Keflavík
 Stærsti sigur:
8:0 gegn  Breiðabliki B-deild 1957
 Stærsta tap:
0:9 gegn  ÍA, A-deild 1959

Íþróttafélagið Leiknir
 Stærsti sigur:
15:0 gegn Knattspyrnufélaginu Hvatberum, D-deild 1993
 Stærstu töp:
0:13 gegn  Fylki, C-deild 1974

0:13 gegn  Fylki, C-deild 1975

Ungmennafélagið Fjölnir
 Stærsti sigur:
10:0 gegn  Hamri, D-deild 1993
 Stærsta tap:
0:10 gegn Dalvík, C-deild 1998

Íþróttabandalag Vestmannaeyja
 Stærsti sigur:
11:0 gegn  Selfossi, B-deild 1976

 Stærstu töp:
1:7 gegn  ÍA, A-deild 1992

1:7 gegn  Keflavík, B-deild 1957

0:6 gegn  Víkingi, A-deild 1991

0:6 gegn  Víkingi, A-deild 2023

Njarðvík
 Stærsti sigur:
13:0 gegn Knattspyrnufélaginu Hvatberum, D-deild 1993
 Stærstu töp:
0:8 gegn  Víði, C-deild 1972

0:8 gegn  Þrótti Reykjavík, B-deild 1986

Ungmennafélag Grindavíkur
 Stærsti sigur:
13:2 gegn  Aftureldingu, C-deild 1987
 Stærsta tap:
0:10 gegn  Njarðvík, C-deild 1971

Ungmennafélagið Afturelding
 Stærsti sigur:
12:0 gegn Hrafna-Flóka, D-deild 1983
 Stærsta tap:
0:11 gegn  Grindavík, C-deild 1987

Þór Akureyri
 Stærstu sigrar:
8:0 gegn  Fjarðabyggð, B-deild 2010

8:0 gegn KVA, C-deild 2000
 Stærsta tap:
0:8 gegn  Fram, B-deild 1998

Knattspyrnufélagið Þróttur
 Stærsti sigur:
10:0 gegn  Víkingi, B-deild 1962
 Stærsta tap:
2:12 gegn  Fram, A-deild 1954

Dalvík/Reynir
 Stærsti sigur:
9:0 gegn  KFS, C-deild 2012

 Stærsta tap:
0:7 gegn  Knattspyrnufélagi Fjallabyggðar,  C-deild 2015

Íþróttafélag Reykjavíkur
 Stærsti sigur:
16:1 gegn  Gróttu, D-deild 1983

 Stærstu töp:
1:8 gegn  Aftureldingu, C-deild 1976

0:7 gegn  KA, B-deild 1993

0:7 gegn  FH, B-deild 2000

C-deild

Ungmennafélag Selfoss
 Stærsti sigur:
10:0 gegn  Þór Þorlákshöfn, C-deild 1978
 Stærsta tap:
0:11 gegn  ÍBV, B-deild 1976

Ægir Þorlákshöfn
 Stærsti sigur:
17:0 gegn Kóngunum, E-deild 2019

 Stærstu töp:
1:10 gegn  Haukum,  D-deild 1988

0:9 gegn  Reyni Sandgerði,  D-deild 2003

30px Höttur/Huginn
 Stærstu sigrar:
5:0 gegn  Reyni Sandgerði, C-deild 2022

5:0 gegn KFA, C-deild 2022

5:0 gegn Neista Djúpavogi, D-deild 2002

 Stærstu töp:
1:6 gegn  Þrótti Nes., D-deild 2000

1:6 gegn  Leikni Fásk., D-deild 2002

Knattspyrnufélag Austfjarða
 Stærsti sigur:
6:1 gegn  Knattspyrnufélagi Fjallabyggðar, C-deild 2023

 Stærsta tap:
0:5  Höttur/Huginn, C-deild 2022

Reynir Sandgerði
 Stærsti sigur:
13:0 gegn Árvakri, D-deild 1992
 Stærstu töp:
2:10 gegn  FH, B-deild 1979

0:8 gegn  KS, B-deild 1965

0:8 gegn  ÍR, B-deild 1997

0:8 gegn  Fjölni, B-deild 2007

Knattspyrnufélag Fjallabyggðar
 Stærstu sigrar:
8:1 gegn  Skallagrími, D-deild 2019

7:0 gegn Dalvík/Reyni, C-deild 2015

 Stærsta tap:
0:7 gegn  Grindavík, B-deild 2013

Knattspyrnufélag Garðabæjar
 Stærsti sigur:
13:0 gegn Ísbirninum, E-deild 2015

 Stærsta tap:
0:7 gegn  ÍH, D-deild 2012

Knattspyrnufélagið Haukar
 Stærstu sigrar:
14:0 gegn Hrafna-Flóka, D-deild 1983

14:0 gegn Skotfélagi Reykjavíkur, D-deild 1986

 Stærstu sigrar:
0:9 gegn  ÍA, B-deild 1991

Víkingur Ólafsvík
 Stærsti sigur:
15:1 gegn  Skautafélagi Reykjavíkur, D-deild 1996
 Stærstu töp:
0:11 gegn  Breiðabliki B-deild 1975

0:11 gegn  Aftureldingu, D-deild 1998

Kormákur/Hvöt
 Stærsti sigur:
9:0 gegn Afríku, E-deild 2019

 Stærstu töp:
1:10 gegn Hvíta riddaranum, E-deild 2016

0:9 gegn Létti, E-deild 2016

Völsungur
 Stærsti sigur:
11:0 gegn  Skallagrími, B-deild 1986

 Stærsta tap:
0:16 gegn  Víkingum,  B-deild 2013

Þróttur Vogum
 Stærsti sigur:
17:0 gegn  Snæfelli, D-deild 2012

 Stærstu töp:
0:8 gegn  Ungmennafélagið Fjölnir, D-deild 2000

0:8 gegn Boltafélaginu Bruna, D-deild 2000

D-deild

Íþróttafélag Hafnarfjarðar

 Stærstu sigrar:
15:1 gegn Kóngunum, E-deild 2015

14:0 gegn  Snæfelli, E-deild 2016

 Stærsta tap:
0:11 gegn  Haukum, D-deild 2000

Kári
 Stærsti sigur:
16:1 gegn Afríku, D-deild 2007

 Stærstu töp:
0:9 gegn  HK, D-deild 2001

0:9 gegn  Fjarðabyggð, D-deild 2013

Magni Grenivík
 Stærsti sigur:
19:0 gegn Austra Raufarhöfn, D-deild 1990

 Stærsta tap:
1:9 gegn Reynir Árskógsströnd, C-deild 1974

Víðir Garði
 Stærsti sigur:
18:0 gegn Afríku, D-deild 2007

 Stærsta tap:
0:8 gegn  Fylki, B-deild 1995

Sindri, Höfn
 Stærsti sigur:
19:0 gegn Stjörnunni Berufirði, D-deild 1986

 Stærsta tap:
0:12 gegn  Þrótti Nes.,  C-deild 1983

Augnablik
 Stærsti sigur:
13:0 gegn Stál-úlfi, D-deild 2011

 Stærsta tap:
0:13 gegn  KFS, D-deild 2009

Knattspyrnufélag Vesturbæjar
 Stærstu sigrar:
8:1 gegn  Skallagrími, D-deild 2019

7:0 gegn Knattspyrnufélagi Rangæinga, D-deild 2008

7:0 gegn KFK, D-deild 2009

9:2 gegn KFK, D-deild 2009

 Stærsta tap:
0:7 gegn Berserkjum, D-deild 2008

E-deild

KFS
 Stærsti sigur:
19:0 gegn Kóngunum, E-deild 2019

 Stærsta tap:
0:7 gegn Elliða, D-deild 2021

Lið sem hætt hafa starfsemi

Kórdrengir
 Stærsti sigur:
15:1 gegn  Snæfell/UDN, E-deild 2017

 Stærsta tap:
1:9 gegn  Álftanesi, E-deild 2017

knattspyrna á Íslandi


Diese Diskografie ist eine Übersicht über die musikalischen Werke des US-amerikanischen Musikproduzenten Phil Spector. Bei der Musik war Spector hauptsächlich als (Co-)Produzent beteiligt. Den Quellenangaben und Schallplattenauszeichnungen zufolge hat er bisher mehr als 760.000 Tonträger verkauft, davon alleine in seiner Heimat über 500.000. Seine erfolgreichste Veröffentlichung ist das Album Back to Mono (1958–1969) mit über 500.000 verkauften Einheiten.

Albumproduktionen

Singleproduktionen

Auszeichnungen für Musikverkäufe

Weblinks
 Diskografie auf Spectropop.com (englisch) Abgerufen am 10. November 2012.
 Diskografie auf Discogs.com (englisch) Abgerufen am 10. November 2012.
 Arbeiten auf Musicbrainz.org (englisch) Abgerufen am 10. November 2012.
 Singleauflistung au 4.big (englisch) Abgerufen am 10. November 2012.
 Easy Rider auf IMDB Abgerufen am 10. November 2012.

Spector, Phil

Phil Spector/Diskografie


Daniil Lider est un metteur en scène ukrainien, né à Viktorfeld, dans la région de Rostov, le , et décédé à Kiev le .

Biographie
À partir de 1933, il étudie à l'école d'art de Rostov et, après avoir obtenu son diplôme en 1937, il entre à l'Académie des arts de Leningrad. Avec le début de la guerre germano-soviétique, après l'occupation des régions occidentales de l'URSS par la Wehrmacht, il travaillait sur le front du travail - d'abord un mineur, puis un artiste de confiance " Emanzhilinskugol" dans la région de Tcheliabinsk de la RSFSR. À partir de 1946, il était l'artiste en chef du théâtre dramatique de Tcheliabinsk du nom de S. Zwilling. À partir de 1955, il travaille comme artiste dans les théâtres de Leningrad. En 1956, il est diplômé de l'Institut de peinture, de sculpture et d'architecture de Leningrad I. Répine.

En 1962, il s'installe à Kiev. À partir de 1963, il travaille au Théâtre de l'opérette de Kiev. À partir de 1965, il a occupé le poste d'artiste en chef du théâtre dramatique ukrainien I. Franko Kyiv. En tant qu'artiste, il a collaboré avec d'autres théâtres de Kiev. Parallèlement, de 1973 à 1980, il enseigne au Département de peinture et de composition de l'Institut d'art de Kiev. En 1975-1980, il dirigeait le studio de théâtre de l'Institut d'art de Kiev. En 1979-1990, il a de nouveau travaillé au théâtre dramatique ukrainien I. Franko Kyiv.

Depuis 1990, il est enseignant (en même temps chef d'atelier) et depuis 1994, il est professeur au Département de peinture et de composition de l'Académie ukrainienne des arts. Il fonde sa propre école de scénographie. Ses étudiants étaient un certain nombre de scénographes ukrainiens, dont Andrew Alexandrovich-Dochevsky, Vladimir Karashevsky, Maria Levitskaya, Sergei Masloboyshchikov, Igor Nesmiyanov, Oleg Lunyov.

Il est l'auteur de nombreuses publications sur des questions créatives dans des périodiques. Son travail théorique est présenté dans la collection " Théâtre pour vous-même " (concept auteur et compilateur Olga Ostroverkh), qui contient des essais philosophiques et théâtraux de l'artiste. Il est décédé à Kiev le 29 décembre 2002. Il a été enterré le  au cimetière Baïkov.

Œuvres

Références

Voir aussi

Bibliographie

Articles connexes

Liens externes

Metteur en scène ukrainien
Décès à Kiev

Daniil Lider


Walram 1. af Luxemburg, herre af Ligny (fransk: Waléran Ier de Luxembourg-Ligny) (død 5. juni 1288), var herre af Ligny, La Roche-en-Ardenne og Roussy.

Walram 1. var søn af Henrik 5., greve af Luxembourg.

Walram 1. blev far til Walram 2. af Luxemburg, herre af Ligny.

Kilder

Franske hertuger af Luxembourg

Walram 1. af Luxemburg, herre af Ligny


Omul cu valize (franceză: L'Homme aux valises) este o piesă de teatru scrisă în limba franceză de Eugen Ionescu.  Piesa a fost compusă în anul 1975.  Prima reprezentție a avut loc la Théâtre de l'Atelier în octombrie 1975 fiind pusă în scenă de Jacques Mauclair.

Prezentare

Personaje

Adaptări

Traduceri în limba română

Vezi și
 Listă de piese de teatru românești
 Listă de piese de teatru franceze

Note

Legături externe

Piese de teatru franceze
Eugen Ionescu

Omul cu valize


David Immanuel Dunér er født i 1970 på Lidingö udenfor Stockholm, og er en svensk idéhistoriker. I 2012 blev han professor i idé- og lærdomshistorie ved Lunds Universitet, hvor han også er en del af Centrum för kognitiv semiotik.

Dunér har undervist i idé- og lærdomshistorie siden 1997. I 2004 forsvarede han sin prisbelønnede afhandling Emanuel Swedenborg, Världsmaskinen. Afhandlingen blev blandt andet tildelt Kungl. Vitterhetsakademiens pris for "förtjänstfullt vetenskapligt arbete" samt Pro Lingua-priset af Riksbanken/STINT.

Dunér har især publiceret videnskabelige artikler om 1700-tallets Sverige, videnskabshistorie og medicinhistorie.

Bibliografi
 Den matematiska punkten. Skandinaviska Swedenborgsällskapet, Stockholm 2004.
 Världsmaskinen. Emanuel Swedenborgs naturfilosofi.Nya Doxa, Nora 2004. (Doktorsavhandling).
 Tankemaskinen: Polhems huvudvärk och andra studier i tänkandets historia. Nya Doxa, Nora 2012.
 Natural Philosophy of Emanuel Swedenborg: A Study in the Conceptual Metaphors of the Mechanistic Worldview. Springer 2013.
 "Den kognitiva vändningen. Idéhistoria och det mänskliga tänkandets historia", Ny Idéhistorie, I Slagmark 2013, s. 49-76.
 Extrema världar : om sökandet efter liv i rymden, Pufendorfinstitutet, Lunds universitet 2013.

Historikere fra Sverige

David Dunér


كان دييغو دي ألماغرو (بالإسبانية: Diego de Almagro، ) (وُلد في عام 1475 تقريبًا – توفي في الثامن من يوليو من عام 1538)، يُعرف أيضًا باسم إيل أديلانتادو وإيل فييخو، كونكيستدورًا إسبانيًا اشتُهر بمآثره في غرب أمريكا الجنوبية. شارك مع فرانثيسكو بيثارو في الفتح الإسباني للبيرو. في الفترة التي جرى فيها إخضاع إمبراطورية الإنكا، وضع حجر الأساس لمدينتي كيتووتروخيو بوصفهما مدينتين إسبانيتين في الإكوادور والبيرو الحاليتين على التوالي. قاد ألماغرو أول حملة عسكرية إسبانية من البيرو إلى تشيلي الوسطى. بالعودة إلى البيرو، اندلع نزاع طويل الأمد مع بيثارو حول السيطرة على عاصمة الإنكا السابقة، كوسكو، إلى حرب أهلية بين فريقين من الكونكستدورات. في معركة لاس ساليناس في عام 1538، هُزم ألماغرو على أيدي الأخوة بيثارو وأُعدم بعد أشهر.

السنوات الأولى

ما زالت أصول دييغو دي ألماغرو مُبهمة. وُلد في عام 1475 في قرية ألماغرو، في ثيوداد ريال، حيث حصل على كنيته من كونه الابن غير الشرعي لخوان دي مونتينيغرو وإلفيرا غيتيريث. بغية الحفاظ على شرف الأم، أخذ أقرباؤها رضيعها ونقلوه إلى بلدة بولانوس دي كالاترافا المجاورة، ونشأ في هذه

البلدة وفي ألديا ديل ري، التي تديرها سانشا لوبيز ديل بيرال.

عاد إلى ألماغرو وقتما بلغ الرابعة من عمره، ليصبح تحت وصاية خال له اسمه هيرنان غيتيريث إلى أن بلغ الخامسة عشر، حيث هرب من المنزل بسبب قسوة خاله. ذهب إلى منزل أمه، التي كانت تعيش مع زوجها الجديد وقتها، ليقص عليها ما حدث وليخبرها أنه سيسافر حول العالم، طالبًا منها بعض الخبز لمساعدته على العيش في خضم هذا البؤس. منحته أمه، ملتاعةً، قطعة من الخبز وبعض العملات المعدنية وقالت: «خذ يا بني، ولا تضغط عليّ أكثر من ذلك، واذهب، وليساعدك الله في مغامرتك».

ذهب إلى إشبيلية، وربما بعد أن احترف السرقة ليعيش، أصبح الصبي «كريادو» أو خادمًا ورباه الدون لويس دي بولانكو، الذي كان واحدًا من محافظي الملكان الكاثوليكيان الأربعة ومستشارهما لاحقًا، وكان محافظ المدينة. أثناء تأديته مهامه بصفة خادم، طعن ألماغرو خادمًا آخر بسبب بعض الخلافات، وسبب له إصابات خطيرة لدرجة أنهم حرضوا على إقامة محاكمة ضده.

نظره لكونه مطلوب للعدالة، تمكن الدون لويس دي بولانكو، مستخدمًا نفوذه، من حمل الدون بيدرو آرياس دي أفيلا على السماح له بركوب واحدة من السفن التي قدر لها الذهاب إلى العالم الجديد من ميناء شلوقة. طالب بيت التجارة الرجال المتوجهين لعبور الأطلسي بأن يحملوا أسلحتهم، وملابسهم، ومعدات الزراعة الخاصة بهم، وقد زود الدون بولانكو خادمه بذلك.

وصوله إلى أمريكا
وصل دييغو دي ألماغرو إلى العالم الجديد في يوم 30 يونيو من عام 1514، ضمن البعثة التي أرسلها فرناندو الثاني تحت إشراف بيدرو آرياس دي أفيلا. هبطت البعثة مدينة سانتا ماريا لا أنتيغوا ديل داريين، بنما، حيث كان قد نزل بالفعل العديد مِن مَن صاروا كونكيستدورات بعدها، ومن بينهم فرانثيسكو بيثارو.

لا يوجد الكثير من التفاصيل حول نشاطات ألماغرو خلال هذه الفترة، لكن من المعروف أنه رافق عدة بحارة غادروا مدينة داريين بين عامي 1514 و1515. عاد ألماغرو في نهاية المطاف إلى داريين واستقر فيها، حيث مُنح إقطاعية. بنى منزلًا وكسب عيشه من الاشتغال بالزراعة.

انظر أيضًا
 ألونسو مارموليخو

مراجع

أشخاص أعدمتهم إسبانيا بقطع الرأس
بيروفيون في القرن 16
أشخاص من مقاطعة ثيوداد ريال
الرئاسة العامة لتشيلي
إسبان معدومون
إعدامات القرن 16 في إسبانيا
بريطانيون بإعاقات
جنرالات إسبان
مستعمرة بيرو
مستكشفو تشيلي
مستكشفون إسبان من أمريكا الجنوبية
مواليد 1475
مواليد عقد 1470
مواليد في الماجرو (سيوداد ريال)
مؤسسو مدن
وفيات 1538
وفيات في كوسكو

دييغو دي ألماغرو


مدينة سيدي عيش بلدية ودائرة تحمل نفس الاسم بولاية بجاية بالجزائر تم تأسيس المدينة الحديثة سنة 1874 ميلادية وتعد المدينة أشهر مدن وادي الصومام وتشكل الدائرة في المجمل عرش آث وغليس التاريخي الذي أخرج عدة علماء ومصلحين مثل الشيخ عبد الرحمن الوغليسي المتوفي سنة 786 هجرية وغيره من العلماء والأولياء الذين انتشروا في بلدان المغرب العربي وكونوا تلاميذ ومريدين، وهذا العرش مشهور بزواياه ومعاهده القرآنية في منطقة القبائل والقطر الجزائري بشكل عام بحيث يتوافد إليه الطلبة من كل حدب وصوب.

الجغرافيا

الموقع
تقع بلدية سيدي عيش بوادي الصومام في القبائل الصغرى على مسافة 46 كلم غرب مدينة بجاية، وتضم دائرة سيدي عيش عدة بلديات وهي : بلدية لفلاي بلدية تينابدار بلدية سيدي عياد بلدية تيفيرا.

أعلام
 رفيق بولعنصر

انظر أيضا
 نفق سيدي عيش

مواضيع ذات صلة
 بلديات ولاية بجاية
 دوائر ولاية بجاية

مراجع

بلديات ولاية بجاية

سيدي عيش (ولاية بجاية)


Çankırı Büyük Camii veya Sultan Süleyman Camii, Mimar Sinan dönemi yapılarından olup, Kanuni Sultan Süleyman'ın emri ile Sadık Kalfa tarafından inşa edilmiştir.

Kitabesi
Sülüs Hat'la yazılı kitabesinde;

"Buyurdu yapmağa isna yılında Bunu Sultan Süleyman tali-ül hayr Münadi görecek hayretle hatmin Didi tarihi ya cami-ul hayr"

dörtlüğü yazılıdır. 1522 yılında başlayan inşaatın 1558 yılında tamamlandığı bilinmekle birlikte neden bu kadar uzun sürdüğü konusunda bilgi bulunmamaktadır.

Mimarisi

Kare planlı olan Cami üzerinde ortada bir büyük tam kubbe ile bu kubbenin dört tarafında birer yarım kubbe bulunmaktadır. Bu kubbeler dört paye ve duvarlar arasındaki kemerlere oturmaktadır. Duvarları ve minaresi kesme taş, kubbe üstleri kurşunla kaplıdır. Cami'nin içi rokoko üslubu ile süslenmiş, bunların araları hat örnekleriyle bezenmiştir. Mihrab istalaktidlidir. Minberi taştan yapılmıştır. Kürsüsü köşeli ve gövdesi yuvarlaktır. Kapı söveleri mermer olup kemerleri kilit taşı, içleri oluklu konsol halinde çıkarılmıştır. Son cemaat yeri, dört sütuna dayanan üç kubbe ile örtülü ve iki tarafında istalaktidli mihrap nişleri bulunmaktadır.

Restorasyonlar
Merkez İlçe Mimar Sinan Mahallesinde bulunan Cami 1992 yılında Vakıflar Genel Müdürlüğü tarafından restore ettirilmiştir.
2012 yılında tekrar Vakıflar Genel Müdürlüğü tarafında restore çalışmaları başlamış ve 2016 yılında restorasyon çalışmaları sona ermiş, ibadete açılmıştır.

Çankırı'daki camiler
Buyuk Camii
Türkiye'deki Osmanlı camileri
1558'de tamamlanan yapılar

Çankırı Ulu Camii


إفطار رمضان أو الإفطار في رمضان هو قطع الصوم بتعاطي مفطر، فالصوم هو الإمساك عن المفطرات، والإفطار هو قطع الصوم إما بإفساد الصوم قبل حلول زمن الإفطار ــ وله أحكام مفصلة في علم الفقه ــ وإما بالتحلل من الصوم وقت غروب الشمس، وقد يطلق لفظ «الإفطار» على الوجبة التي يتناولها المسلم؛ ليفطر بعد صيام نهار شهر رمضان ويدخل وقته بتحقق غروب الشمس الذي يرفع بعده أذان المغرب مباشرة.

الإفطار
الإفطار هو تعاطي مفطر كالطعام والشراب، ويطلق على ما يتعاطاه الشخص بعد الإمساك، وقد يستعمل بمعنى وجبة الإفطار التي يتناولها الشخص في أول النهار؛ لأنها تكون غالبا بعد إمساك عن الأكل والشرب.

إفطار الصائم
إفطار الصائم حال كونه متلبسا بعبادة الصوم هو قطع الصوم بتعاطي مفطر، فالصوم بالمعنى الشرعي هو الإمساك عن المفطرات من طلوع الفجر إلى غروب الشمس سواء كان في رمضان أو في غيره، والإفطار هو قطع هذا الصوم، بتعاطي مفطر من مفطرات الصوم.

أحكام الإفطار
إفطار الصائم (أي: المتلبس بالصوم بعد الشروع فيه بالنية) هو قطع الصوم، والخروج من حال الإمساك، إما أن يكون في رمضان أو في غيره، وفي الحالين إما أن يكون وقت حلول الوقت أو قبله.

الإفطار عند حلول الوقت
هو الإفطار بعد انتهاء الوقت المحدد شرعا للصوم، بتحقق غروب الشمس، وهو بمعنى: التحلل من العبادة، والخروج من الحالة التعبدية، فكما أن التحلل في الصلاة يحصل بالتسليم، والتحلل في الحج أو غيره من العبادات يحصل بشيء مخصوص، كذلك التحلل من الصوم يحصل بالإفطار بعد غروب الشمس، وتعاطي مفطر بعد الغروب قد لا يكون حتميا في كل الأحوال؛ لأن الإفطار حينئذ مستحب إلا إذا تعمد مواصلة الصيام، أو قصد به التعبد، فيلزمه تعاطي مفطر؛ للنهي عن الوصال وهو للتحريم (وللكراهة عند الجمهور).

الإفطار في نهار الصوم
الإفطار قبل حلول وقته بغروب الشمس، بمعنى: قطع الصوم.
 في غير رمضان: لا يحرم قطعه إن كان تطوعا.
 في نهار رمضان: يحرم إبطال الصوم إلا لعذر.

المستحب في الإفطار
البداية يكون الإفطار على الرطب ثم التمر ثم الماء.

الحكمة من الإفطار على التمر والماء
قال رسول الله : .
.
 فاختيار الرسول  للرطب والتمر والماء ليفطر عليها الصائم فيه

نظرة ثاقبة وتوافق تام مع النصائح الطبية وهذا لم يكن ليتأتى لولا إلهام الله سبحانه وتعالى لنبيه الكريم {{صلى الله عليه
 وسلم}} بهذا الاختيار، فمن المعروف أن الصائم عند نهاية صومه يكون في أشد الحاجة لعاملين مهمين أولهما مصدر

غذائي لتوليد الطاقة بصورة عاجلة جداً والثاني تأمين مصدر مائي لتعويض النقص، وهذا العاملان متوفران في الرطب

والتمر. فالرطب يحتوي على نسبة عالية من السكريات الأحادية والثنائية الجلوكوز والسكروز بما لا يقل عن ربع إلى

نصف وزن الحبة الواحدة من الرطب و65-70% ماء ونسبة بسيطة من الألياف والبروتينات ونسبة زهيدة جداً من

الدهنيات النباتية، والتمر يختلف قليلاً عن الرطب بزيادة نسبة السكر فيه والتي تصل من نصف إلى ثلاثة أرباع وزن حبة

التمر وقلة نسبة الماء التي تصل إلى ربع الوزن تقريباً. يتضح جلياً من ذلك أن الرطب والتمر بهما نسبة كبيرة من

السكريات ومن الماء وسكر التمر من السكريات البسيطة السهلة والسريعة الامتصاص أي أنه خلال دقائق يمتص السكر

ويصل إلى الدم عكس السكريات المركبة أو المستخلصة من النشاء وهذا يعني تحسين مستوى السكر في الدم بسرعة،

لأنه لو عوضنا ذلك مثلاً بالخبز أو الرز فهذا يحتاج وقتاً أطول لاستخلاص وتحويل السكريات إلى مركبات بسيطة بمعنى

أن وقت الصوم قد طال حتى لو كان الصائم قد أفطر وملأ بطنه، ولا ننسى ما يحتويه الرطب والتمر من ألياف غذائية

طبيعية تساعد حركة الأمعاء وتقاوم الإمساك. أما الماء فهو ضروري جداً لإعادة الحياة إلى الأنسجة الجافة، كذلك فهو

يعادل الدم المركز ويمنع بإذن الله حدوث التخثر كما أنه يفيد من لديه قابلية لتكون حصوات الكلى بإذابة الأملاح ومنع

ترسبها.

الاكتفاء بإفطار خفيف قبل الصلاة

تنوع الإفطار
بعد الإفطار بالتمر والماء وهو الذي يتفق عليه المسلمون في أنحاء الأرض. يكون هناك تنوع كبير بين الأقطار الإسلامية وحسب ثقافة البلاد الغذائية.

مصادر

أطعمة الإفطار
الصوم في الإسلام
الطعام والشراب في الدين
مصطلحات إسلامية
وجبات

إفطار رمضان


An Festuca flacca in uska species han Liliopsida nga ginhulagway ni Eduard Hackel ngan E.B.Alekseev. An Festuca flacca in nahilalakip ha genus nga Festuca, ngan familia nga Poaceae. Ginklasipika han IUCN an species komo harani ha karat-an.

Mabibilngan ini ha Ecuador. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Festuca

Festuca flacca


Bash, Brian Fox tarafından GNU Projesi için Bourne kabuğuna özgür yazılım alternatifi olarak yazılmış, Unix ve benzeri işletim sistemlerinde kullanılan komut satırı kabuğu ve bu kabuğun betik dilidir. GNU Tasarısı'nın parçasıdır ve birçok GNU/Linux dağıtımında ön tanımlı kabuk olarak gelir. Ayrıca bir versiyonu Windows 10 için Linux İçin Windows Alt Sistemi aracılığıyla mevcuttur. Solaris 11'in de varsayılan kullanıcı betiğidir. Bash ayrıca 2019 öncesinde çıkan tüm MacOS sürümlerinde varsayılan kabuktu.

Bash, genellikle yazı pencerelerinde çalışan bir komut istemcisidir. Kullanıcıların pencerede yazdığı komutlar bu istemci tarafından eyleme dökülür. Bash ayrıca kabuk betik dili denilen dosyaları okuyup çalıştırabilir.

İsmi, Bourne kabuğunun yerine geçtiğini belirten bir kelime oyunu olan "Bourne-again shell" kelimelerinin kısaltılmasıyla oluşmuştur.

Tarihçe

Brian Fox, Richard Stallman'ın aynı amacı güden bir proje üzerine çalışan yazılımcının yavaşlığından memnuniyetsiz olması üzerine 10 Ocak 1988'de Bash'i kodlamaya başladı. Stallman ve Özgür Yazılım Vakfı (FSF), BSD ve GNU yazılımlarını kayda değer kılmak ve tam anlamıyla özgür işletim sistemleri olabilmeleri için özgür bir kabuğun gerekliliğini dillendiriyorlardı, ve Fox da bu amaçla FSF'de işe alındı. Fox, Bash'in ilk beta sürümü olan versiyon .99'u 8 Haziran 1989'da yayınladı ve 1992-1994 arasına kadar proje yöneticiliğini sürdürdü. FSF'den ayrılışının ardından makamını Chet Ramey isimli bir erken geliştiriciye devretti.

Zamanla Bash, Linux kullanıcıları arasında en çok tercih edilen kabuk haline geldi ve Linux dağıtımlarının varsayılan kabuğu oldu. Bash ayrıca Microsoft Windows'a taşındı ve Cygwin, MinGW ve DJGPP aracılığıyla DOS'a, GNV projesi aracılığıyla Netware ve OpenVMS'ye, çeşitli yazılımlar aracılığıyla ArcaOS ve Android gibi ortamlara dağıtıldı.

Özellikleri

Bash, orijinal Unix Bourne kabuğundan esinlendiği için sh ile uyumludur. Dizin yönetimi, iş kontrolü, alias'lar gibi Korn ve C kabuğunun önemli özelliklerini içermektedir. Bash tek kelimeden oluşan komut satırı seçenekleriyle (-a, -b, -c, -i, -l, -r, vs.) veya --debugger, --help, --login vs. gibi çok karakterli seçeneklerle uyarılabilir. Başlatıcı dosyaları, Bash'in açılırken okuyup çalıştırdığı dosyalardır. Bash kişiselleştirilebilir birçok kısayoldan oluşur. Ayrıca Bash ortam güvenliği için kısıtlı bir mod içerir. Kabuk, --restricted veya bash -r opsiyonlarıyla ya da oturumun rbash olarak adlandırılması durumunda kısıtlı moda geçir.

Başlatıcı betikler

Bash başlatıldığı zaman çeşitli dot dosyalarındaki komutları okuyup çalıştırır. Bash kabuk dosyalarından farklı olarak dot dosyaları çalıştırma iznine sahip değildir veya başlarında #!/bin/bash gibi bir derleyici yönergesi yoktur.

Bash başlatıcı komut örneği

[ -r ~/.profile ] && . ~/.profile             # ortamı hazırlas
if [ -n "$PS1" ] ; then                       # biz interaktif miyiz?
   [ -r ~/.bashrc     ] && . ~/.bashrc        # interaktif kabuklar için tty/prompt/function kurulumu
   [ -r ~/.bash_login ] && . ~/.bash_login    # yalnızca giriş kabukları için at-login görevleri
fi                                            # "if" bloğunun sonu

Sürüm geçmişi

Ayrıca bakınız

 sh
 csh
 ksh
 tcsh
 zsh

Kaynakça

Özgür yazılım
Araştırma projeleri
Unix
Betik dilleri
Metin tabanlı programlama dilleri
GNU Projesi yazılımları
1989 yazılımları
Ücretsiz çapraz platform yazılımları
C ile programlanmış ücretsiz yazılımlar

Bash


Porsche 961, Alman otomobil üreticisi Porsche tarafından WEC (World Endurance Cahmpionship/Dünya Dayanıklılık Şampiyonası) yarışlarında Grup C'de yarışmak için üretilen, modifiye edilmiş bir 959 Grup B otomobilidir.

FIA'nın 1985 yılı sonunda pist yarışlarında Grup B otomobilleri yasaklamasından sonra, 959 modeli 961'e geliştirilerek IMSA GTX şampiyonasında 1986 Le Mans 24 Saat yarışında yarışması sağlandı. Modelin Le Mans dışında bitirdiği tek diğer yarış 1987 Daytona 24 Saat yarışıdır. Aracın üçüncü yarışı olan 1987 Le Mans 24 Saat öncesinde yanması, kısa kariyerinin sonu oldu. Porsche tarafından müşteri otomobili olarak geliştirilmeine karşılık; 325.000 dolarlık fiyat etiketi yüzünden çok daha ucuz olan 962 modeli karşısında tercih edilmedi ve proje terk edildi.

Dış bağlantılar
Porsche 961 hakkında bilgiler (İngilizce)
1986 Le Mans 24 Saat Yarışı
1986 Daytona 24 Saat Yarışı
1987 Le Mans 24 Saat Yarışı

961
1986'da tanıtılan otomobiller
Boksör motorlu taşıtlar

Porsche 961


Inger Christensen (Vejle, 16. siječnja 1935. – Kopenhagen, 2. siječnja 2009.) bila je danska pjesnikinja, romanopisac, esejist i urednica. Smatra se najistaknutijim danskim poetskim eksperimentalistom svoje generacije.

Život i djelo
Rođena je u gradu Vejle, na istočnoj obali Jutlanda u Danskoj. Christensenin otac bio je krojač, a majka kuharica. Nakon što je diplomirala u Gimnaziji Vejle, preselila se u Kopenhagen, a kasnije u Århus, gdje je studirala na Učiteljskom koledžu. Diplomirala je 1958. U istom razdoblju, Christensen je počela objavljivati pjesme u časopisu Hvedekorn, a vodio ju je poznati danski pjesnik i kritičar Poul Borum (1934. – 1995.), za kojeg se udala 1959. i razvela 1976. godine.

Predavala je u Visokoj školi za umjetnost u Holbeku od 1963. do 1964., a nakon toga posvetila se pisanju s punim radnim vremenom, objavljujući svoje dvije velike rane zbirke, Lys (1962.) i Gres (1963.), obje ispitujući granice vlastitog znanja i ulogu jezika u percepciji. Njeno najcjenjenije djelo 1960-ih, međutim, bilo je It, koje je, na jednoj razini, istraživalo društvena, politička i estetska pitanja, ali je dublje istraživalo velika filozofska pitanja i značenja. Djelo, gotovo zamamnog tona, suprotstavlja se pitanjima kao što su strah i ljubav, moć i nemoć.

Christensen je u ovom razdoblju objavila i dva romana, Evighedsmaskinen (1964.) i Azorno (1967.), kao i kraću fikciju o talijanskom renesansnom slikaru Mantegni, predstavljenu iz kuta različitih pripovjedača (Mantegninog sekretara Marsilia, turske princeze Farfale i Mantagnijevog mlađeg sina), Det malede Verelse (1976), prevedenu na engleski kao The Painted Room od strane Harvill Pressa (2000.).

Veliki dio Christenseninog rada bio je organiziran na "sistemskim" strukturama u skladu s njenim uvjerenjem da poezija nije istina, pa čak ni "san" istine, već "je igra, možda tragična igra – igra koju igramo sa svijetom koji igra svoju igru sa nama."

U zbirci poezije Alfabet iz 1981. godine, Christensen je koristila abecedu (od a ["marelice"] do n ["noći"]) zajedno sa Fibonaccijevim matematičkim nizom u kojem je sljedeći broj zbroj prethodna dva (0, 1, 1, 2, 3, 5, 8, 13, 21, 34...). Kako je objasnila: "Brojčani omjeri postoje u prirodi: način na koji se poriluk obavija iznutra i glava visibabe su zasnovani na ovom nizu." Njen sustav se završava na n, sugerirajući mnoga moguća značenja uključujući "n" značenje kao bilo koji cijeli broj. Kao i kod It, uprkos svojim visoko strukturiranim elementima, ovo djelo je poetski evokativna serija koja se bavi opozicijama kao što je izljev radosti svijeta suprotstavljenog strahovima i silama spremnim za njegovo uništenje.

Sommerfugledalen iz 1991. (Dolina leptira: Rekvijem, 2004.) istražuje kroz sonetsku strukturu krhkost života i smrtnosti, završavajući svojevrsnom transformacijom.

Christensen je također pisala djela za djecu, drame, radio komade i brojne eseje, od kojih su najznačajniji prikupljeni u njenoj knjizi Hemmelighedstilstanden (Stanje tajnosti) 2000. godine.

Nagrade i priznanja
Godine 1978. imenovana je u Kraljevsku dansku akademiju; 1994. godine postala je član Académie Européenne de Poésie ("Europska akademija poezije"); 2001. član Akademije umjetnosti u Berlinu. Osvojila je Grand Prix des Biennales Internationales de Poésie 1991; Dobila je nagradu Rungstedlund 1991. godine. Austrijska državna nagrada za europsku književnost 1994; 1994. godine dobila je nordijsku nagradu Švedske akademije, poznatu kao 'mali Nobel'; Europska nagrada za poeziju 1995. godine; Američka nagrada 2001; njemački Siegfried Unseld Preis 2006. i brojna druga priznanja. Djela su joj prevedena na nekoliko jezika, a često je spominjana kao kandidat za Nobelovu nagradu za književnost.

Bibliografija
 1962: Lys: digte ("Svjetlo"), pjesme
 1963: Græs: digte ("Trava"), pjesme
 1964: Evighedsmaskinen, ("Mašina vječnosti"), roman
 1967: Azorno, roman
 1969: det, ("to"), pjesme 1969
 1972: Intriganterne ("The Schemming"), drama
 1976: Det malede værelse ("Oslikana soba: Priča o Mantovi"), roman
 1979: Brev i april ("Pismo u aprilu"), pjesme
 1979: Den historie der skal fortelles
 1981: Alfabet, 1981 - "Abeceda", pjesme
 1982: Del af labyrinten ("Dio labirinta"), eseji
 1982: Den store ukendte rejse ("Veliko nepoznato putovanje"), knjiga za djecu
 1987: En vinteraften i Ufa og andre spil ("Zimsko veče u Ufi"), predstave
 1989: Digt om døden ("Poema o smrti")
 1989: Lys og Græs ("Svjetlo i trava"), poezija
 1990: Mikkel og hele menageriet (ilustrirala Lillian Brøgger) knjiga za djecu
 1991: Sommerfugledalen, ("Dolina leptira: Rekvijem"), pjesme
 1998: Samlede digte ("Sabrane pjesme")
 2000: Hemmelighedstilstanden ("Stanje tajnosti"), eseji

Izvori

Danski književnici
Pjesnici

Inger Christensen


Peter Fröhlicher (* 3. September 1949 in Zürich) ist ein Schweizer Romanist.

Fröhlicher promovierte 1981 mit einer Arbeit über Guillaume Apollinaire. 1989 habilitierte er an der Universität Zürich mit einer Arbeit über Julio Cortázar. Von 1991 bis 1996 war er Professor für Französische und Spanische Literatur an der Universität Konstanz. Er war von 1996 bis 2001 Präsident der Schweizerischen Gesellschaft für Semiotik und ist Gründungsmitglied des Zürcher Kompetenzzentrum für Hermeneutik. Seit 2008 ist er Mitglied des Schweizerischen Wissenschafts- und Technologierates, seit 2009 Vizedekan, seit 2011 Dekan der Philosophischen Fakultät der Universität Zürich.

Weblinks

Einzelnachweise

Romanist
Literaturwissenschaftler
Hochschullehrer (Universität Konstanz)
Hochschullehrer (Universität Zürich)
Schweizer
Semiotiker
Geboren 1949
Mann

Peter Fröhlicher


Lassociation des banques de l'Afrique de l'Ouest (ABAO) ou la West african bankers association (WABA) en anglais est une association professionnelle de services et d'institutions bancaires et financières en Afrique de l'Ouest. Elle a son siège et des bureaux au Bénin,  au Burkina Faso, au Cap-Vert, en Gambie,  au Ghana, en Guinée, en Guinée-Bissau, en Côte d'Ivoire, au Liberia, au Mali, au Niger, au Nigeria, au Sénégal, en Sierra Leone et au Togo.

Historique
L'ABAO a été créée le 10 août 1981 à Accra au Ghana dans la perspective de renforcer la coopération entre les banques commerciales et les banques d'affaires de la sous-région ouest-africaine en vue de promouvoir la libéralisation du commerce.

Références

Finance

Association des banques de l'Afrique de l'Ouest


Ari Barokas (17 Temmuz 1971), Duman grubunun bas gitaristliğini yapmış Yahudi kökenli Türk müzisyen. Duman'dan önce kuzeni de olduğu Yakup Trana ve Kaan Tangöze ile Mad Madame & Fly gruplarında cover çalmıştır.

Şişli Terakki Lisesi'ndeki eğitiminden sonra İstanbul Üniversitesi Devlet Konservatuvarı'na girdi. Lise öğreniminin ardından, Kaan Tangöze ile birlikte kurduğu Mad Madame adlı müzik grubuyla faaliyet gösterdi. Konservatuvarı yarıda bırakmıştır. Ardından İstanbul Üniversitesi'nde gazetecilik bölümüne girmiş ve orayı da yarım bırakmıştır. 2013 yılında Asu Emre ile evlenmiş ve Aslan adında bir çocukları olmuştur.

Müziğe ise 15 yaşında başladı. Ülker, Mitsubishi, Perwoll ve Sabancı Holding'in reklam müziklerini yaptı.

Geçmişte, 1995 yılında kurulan "Serüven Azizleri" adıyla kurulan topluluğun Kenan Vural ile çekirdek kadrosunu oluşturan Ari Barokas, yayınladıkları albümün ardından grubun dağılması ile birlikte Duman Grubuna geçmiştir. Duman Grubunda bas gitar çalıp, geri vokal yapmaktadır. Aynı zamanda Kaan Tangöze'den sonra grubun ikinci söz yazarı ve bestecisi sayılabilir. Seni Kendime Sakladım adlı albümünde yer alan "Aman Aman" ve "Sayın Bayan", Duman II albümünde yer alan "Senin Marşın" ve "Tövbe", Duman I albümünde yer alan "Sor Bana Pişman mıyım?" ve "Hayvan", Darmaduman albümünde yer alan "Yürek" ve "Gözleri Kanlı" adlı parçaların da hem söz yazarı hem de bestecisidir. Ayrıca Lori Barokas'ın abisidir.

2018 yılının Şubat ayında ilk solo çalışması olan "Lafıma Gücenme" albümü yayınlanmıştır.

Kaynakça

1971 doğumlular
İstanbul doğumlu müzisyenler
İstanbul Üniversitesi Devlet Konservatuvarında öğrenim görenler
İstanbul Üniversitesi İletişim Fakültesinde öğrenim görenler
Türk gitaristler
Türk bas gitaristler
Türkiye Yahudileri
Yahudi asıllı Türk müzisyenler
Yaşayan insanlar
Resim aranan müzisyenler
Türk rock müzisyenleri
Türk protest müzik şarkıcıları
Duman üyeleri

Ari Barokas


Rasmus Kiilerich Kragh (født 3. april 1989 i Skive) er en dansk bjergbestiger, bjergløber og orienteringsløber der er født og opvokset i Skive.

Kragh var i nogle år en stærk orienteringsløber for Skive Atletik- og Motionsklub. Han var juniordanmarksmester og i tre år med på juniorlandsholdet i orienteringsløb. Har var som ung også med i den nationale elitegruppe i langdistanceløb.
Efter studentereksamen fra Skive Gymnasium og HF var han tre år i Forsvaret som sergent. 2013 rejste han til Lofoten i det nordlige Norge for at gå på Lofoten folkehøgskole med fokus på friluftsliv, skiløb, klatring og bjergbestigning. Han blev i Norge i to år.

Kragh lykkedes 23. maj 2019 som den første dansker nogensinde at nå toppen af verdens højeste bjerg, Mount Everest, uden brug af kunstig ilt. Han havde to gange tidligere forsøgt at bestige bjerget, men måtte dog begge gange opgive 250 højdemeter fra toppen blandt andet på grund af dårlige vejrforhold.
Kragh besteg Mount Everests 8848 meter fra bjergets sydside og i alt stod han på toppen af bjerget i ti minutter.
Fra 1995 og frem til 2019 har 18 andre danskere besteget Mount Everest, alle med hjælp fra medbragt ilt. Kragh var nummer 212, der har besteget bjerget uden medbragt ilt og i alt har flere end 9000 besteget bjerget.

Kragh har også besteget Lobuche East 6119 meter i 2015, Khan Tengri  i Kirgistan 6995 meter i 2015, Cho Oyu i Himalaya i Tibet 8201 meter i 2016 og Mount Elbrus i Rusland 5641 meter 2019.

Referencer og noter

Eksterne links
 Rasmus Kiilerich Kragh's profil
 Athlete profile: Rasmus Kiilerich Kragh

Bjergbestigere fra Danmark
Orienteringsløbere fra Danmark
Personer fra Skive
Foredragsholdere fra Danmark
Atleter fra Skive AM
Langdistanceløbere fra Danmark
Studenter fra Skive Gymnasium og HF
Klatrere, der har besteget Mount Everest

Rasmus Kragh


Hakkâri, (Kürtçe: Colemêrg) Hakkâri ilinin merkezi olan şehirdir. Türkiye'nin en güneydoğusundadır.

Hakkâri Merkez, 1 belde, 36 köy, 22 mahalle; bu yerleşim birimlerinde de şehir merkezlerinde 59.465, kırsal kesimde 19.051, toplam 78.516 nüfus bulunmaktadır. Yörenin %87,6'sı dağlık, %10,3'ü platoluk, %2,1'i ovalıktır.

Hakkâri konumu ve coğrafi yapısı itibarıyla pek çok medeniyete ev sahipligi yapmıştır. Hakkâri; Med, Pers, Selevkos, Abbâsi, Selçuklu, Moğol, Karakoyunlu, Akkoyunlu ve Osmanlı hâkimiyetini görmüştür. Unesco tarafından dünya mirâsı içine alınmıştır. Ters lalesi ile ünlüdür. Hakkâri ili balcılık alanında ülke geneline katkı sağlamaktadır. Ayrıca şehir merkezine yakın mesafede Hakkâri Kayak Merkezi bulunmaktadır.

İklim
Hakkâri'de karasal iklim görülür. Yazlar kurak ve sıcak, kışlar soğuk ve kar yağışlı geçer. Kış döneminde ortalama sıcaklık −5 °C, yaz döneminde ise 25 °C'dir. Kaydedilen en düşük sıcaklık −22.7 °C, kaydedilen en yüksek sıcaklık 37 °C'dir.

Yerel yönetim

18 Ekim 2019 tarihinde Hakkari Belediye Başkanı Cihan Karaman "terör örgütü üyeliği" ve "terör örgütü propagandası yapmak" suçlarından tutuklandı. Karaman'ın yerine Hakkari Valisi İdris Akbıyık kayyım olarak atandı.

Nüfus

Kardeş şehirler
Hakkâri'nin 10 kardeş şehri vardır;
  Mostar, Bosna-Hersek
  Banja Luka, Bosna-Hersek
  Dubrovnik, Hırvatistan
  Kraslava, Letonya
  Oyam, Uganda
  Boden, İsveç
  Sidney, Avustralya
  Lublin, Polonya
  Edde, Lübnan
  Lubumbashi, Kongo DC

Kaynakça

Dış bağlantılar
 Hakkâri Valiliği

Hakkâri


Takahisa Nishiyama (født 11. juli 1985) er en japansk tidligere professionel fodboldspiller.

Han har spillet for flere forskellige klubber i sin karriere, herunder Kawasaki Frontale, Yokohama FC, Vegalta Sendai og Fujieda MYFC.

Eksterne henvisninger

Fodboldspillere fra Japan

Takahisa Nishiyama


Soda bread is a variety of quick bread traditionally made in a variety of cuisines in which sodium bicarbonate (otherwise known as "baking soda", or in Ireland, "bread soda") is used as a leavening agent instead of the traditional yeast. The ingredients of traditional soda bread are flour, baking soda, salt, and buttermilk. The buttermilk in the dough contains lactic acid, which reacts with the baking soda to form tiny bubbles of carbon dioxide. Other ingredients can be added, such as butter, egg, raisins, or nuts. An advantage of quick breads is their ability to be prepared quickly and reliably, without requiring the time-consuming skilled labor and temperature control needed for traditional yeast breads.

Preparation
Soda bread is made with coarse flour (either white or whole meal), or a mix of the two depending on the recipe. High protein flour is not needed for this bread as the texture is described as being "moist and crumbly". Other whole grains (such as rolled oats) may be added to create different varieties. This bread does not have to be kneaded and bakers caution that kneading can toughen the dough.

Buttermilk or sour milk is traditionally the liquid ingredient due to its reaction with the soda.

Some recipes may add olive oil or eggs, or sweeteners like molasses, sugar, treacle, or honey, but these are not part of the basic recipe.

Origin

Ireland

Traditional Irish bread was historically cooked on a griddle as flatbread because the domestic flours did not have the properties needed to rise effectively when combined with yeast. Baking soda offered an alternative, but its popularity declined for a time when imported high-gluten flours became available. Brown soda bread (served with smoked salmon) reappeared on luxury hotel menus in the 1960s. Modern varieties can be found at Irish cafes and bakeries, some made with Guinness, treacle, walnuts, and herbs, but the sweetened version with caraway and raisins is rarely seen anymore. Soda bread made with raisins is colloquially called "Spotted Dog" or "Spotted Dick".

In Ireland, the flour is typically made from soft wheat, so soda bread is best made with a cake or pastry flour (made from soft wheat), which has lower levels of gluten than a bread flour. In some recipes, the buttermilk is replaced by live yogurt or even stout. Because the leavening action starts immediately (compared to the time taken for yeast bread to rise), bakers recommend the minimum amount of mixing of the ingredients before baking; the dough should not be kneaded.

Various forms of soda bread are popular throughout Ireland. Soda breads are made using wholemeal, white flour, or both. In Ulster, the wholemeal variety is usually known as wheaten bread and is normally sweetened, while the term "soda bread" is restricted to the white savoury form. In the southern provinces of Ireland, the wholemeal variety is usually known as brown bread and is almost identical to the Ulster wheaten. In some parts of Fermanagh, the white flour form of the bread is described as fadge.

The "griddle cakes", "griddle bread" (or soda farls in Ulster) take a more rounded shape and have a cross cut in the top to allow the bread to expand. The griddle cake or farl is a more flattened type of bread. It is cooked on a griddle, allowing it to take a more flat shape, and it is split into four sections. The soda farl is one of the distinguishing elements of the Ulster fry, where it is served alongside potato bread, also in farl form.

Scotland
In Scotland, varieties of soda breads and griddle sodas include bannocks and farls (Scots: , "a fourth"), "soda scones", or "soda farls", using baking powder or baking soda as a leavening agent giving the food a light and airy texture.

Bannocks are flat cakes of barley or oatmeal dough formed into a round or oval shape, then cooked on a griddle (Scots: ). The most authentic versions are unleavened, but from the early 19th century bannocks have been made using baking powder, or a combination of baking soda and buttermilk or clabbered milk. Before the 19th century, bannocks were cooked on a bannock stone (Scots: ), a large, flat, rounded piece of sandstone, placed directly onto a fire, then used as a cooking surface. Several varieties of bannock include Selkirk bannocks, beremeal bannocks, Michaelmas bannock, Yetholm bannock, and Yule bannock.

The traditional soda farl is used in the full Scottish breakfast along with the potato scone (Scots: ).

Serbia

In Serbian tradition, soda bread is prepared by various rules and rituals. A coin is often put into the dough during the kneading; other small objects may also be inserted. At the beginning of Christmas dinner, the česnica is rotated three times counter-clockwise, before being broken among the family members. The person who finds the coin in their piece of the bread will supposedly be exceptionally lucky in the coming year. Before baking, the upper surface of the loaf may be inscribed with various symbols, such as a Christogram, or stars, circles, and impressions of keys or combs.

United States of America
During the early years of European settlement of the Americas, settlers used soda or pearl ash, more commonly known as potash (pot ash) or potassium carbonate, as a leavening agent (the forerunner to baking soda) in quick breads. By 1824, The Virginia Housewife by Mary Randolph was published containing a recipe for Soda Cake.

In 1846, two American bakers, John Dwight and Austin Church, established the first factory in the United States to produce baking soda from sodium carbonate and carbon dioxide.

Modern American versions of Irish soda bread often include raisins or currants, and caraway seeds.

See also

 Proziaki
 List of breads
 List of Irish dishes
 List of quick breads

References

External links

 Society for the Preservation of Irish Soda Bread
History of and recipes for Irish Soda bread at European Cuisines.com

Quick breads
Irish cuisine
Irish breads
Northern Irish cuisine
Christmas food
Serbian cuisine
Bulgarian cuisine
Scottish breads

Soda bread


Re Lear  (título original en italiano; en español, El rey Lear) es un libreto operístico en italiano en cuatro actos escrito por Antonio Somma para Giuseppe Verdi, basado en El rey Lear, "la obra de Shakespeare con la que Verdi luchó durante muchos años, pero sin éxito".

El proyecto Re Lear es ampliamente considerado paradigmático de la larga y compleja fascinación de Verdi por Shakespeare. Verdi encargó el libreto primero a Salvatore Cammarano, quien murió en 1852 antes de poder terminarlo, señalando en una carta de 1850:
"A primera vista, Lear es tan amplio, tan intrincado, que parece imposible sacar una ópera de él. Sin embargo, después de examinarlo con cuidado, me parece que las dificultades, aunque son sin duda grandes, no resultan insuperables. Sabes que no necesitamos transformar Lear en un drama del tipo que ha sido acostumbrado hasta ahora. Tenemos que tratarlo en una moda totalmente nueva, amplia, sin ninguna consideración por las convenciones."

En su última carta a Cammarano, el 19 de junio de 1852, Verdi escribió "Alégrate, Cammarano, tenemos que hacer este Re Lear que será nuestra obra maestra" y sobrevive un detallado esbozo.

Tras la muerte de Cammarano, Antonio Somma, que más tarde sería decisivo al escribir de forma anónima el libreto original de Gustavo III - que se convertiría en Un ballo in maschera - se dirigió a Verdi con otras ideas. Sin embargo, en su carta a Somma del 22 de abril de 1853, Verdi señaló algunas de las razones para no gustarle los temas que Somma había propuesto, señalando sus reservas sobre repetir áreas temáticas que él ya había tratado y observando que "preferieron a Shakespeare antes que el resto de dramaturgos, sin exceptuar los griegos". Pidió al libretista que echase una ojeada al Rey Lear y le pregunta lo que piensa.

En una carta posterior a Somma un mes después (tras de haber leído la obra de nuevo), Verdi detalla su concepto de cómo debe construirse la ópera. Específicamente, sólo vio a Lear, Cordelia, los hermanos Edgar y Edmund, y el Loco como los personajes principales, mientras que, como "Papeles secundarios: Goneril, Regan, Kent, etc. (y) los otros, (serían) papeles muy subordinados".

Como se documenta a través de la extensa correspondencia y con la supervisión detallada del conjunto por Verdi, se prepararon dos versiones del libreto terminado, que aún se conservan, una de 1853 y otra de 1855. Muchas de las cartas posteriores del compositor (aquellas del 29 de junio, 30 de agosto, 9 de septiembre de 1853), y muchas otras, hasta abril de 1856 y constantemente demuestran la detallada supervisión de Verdi.

La posterior correspondencia con Somma hasta 1859 se centra ante todo en los problemas que Verdi tenía con los censores por la ópera Un Ballo in Maschera. Pero el proyecto Re Lear siguió acosando a Verdi hasta el final de su vida. En 1896, ofreció su material Lear a Pietro Mascagni quien preguntó "Maestro, ¿por qué no musicaste esto?". Según Mascagni, "suave y lentamente él replicó 'la escena en la que el rey Lear se encuentra en el monte me aterraba'".

Notas

Referencias
 Carrara Verdi, G. (ed.), Giuseppe Verdi - Antonio Somma, Per il Re Lear,  Parma, Istituto Nazionale di Studi Verdiani, 2002
 Chusid, Martin, Verdi's Middle Period 1849-1859: Source Studies, Analysis, and Performance Practice, 1997, ISBN 0-226-10658-6
 Schmidgall, Gary, "Verdi's King Lear Project", 19th-Century Music, Vol. 9, No. 2 (1985), pp. 83-101
 Springer, Christian, Re Lear - Shakespeare bei Verdi in Verdi-Studien, 2005, Praesens Verlag ISBN 3-7069-0292-3.
 Werfel, Franz and Stefan, Paul (ed. & selec.; trad. Edward Downes), Verdi: The Man and His Letters, Nueva York: Vienna House, 1973 ISBN 0-8443-0088-8

Ópera
Óperas de Giuseppe Verdi
Óperas de Italia
Óperas en italiano
William Shakespeare
Óperas inacabadas

Re Lear


Die evangelisch-lutherische Stadtkirche St. Nicolai ist eine dreischiffige gotische Hallenkirche in  der niedersächsischen Kleinstadt Bodenwerder. Sie gehört zur ev.-luth. Kirchengemeinde Bodenwerder-Kemnade im Kirchenkreis Holzminden-Bodenwerder der Landeskirche Hannover.

Lage und Bauform

Die denkmalgeschützte Kirche ist quer zum straßenartigen Marktplatz (Fußgängerzone) angelegt und schließt diesen nach Süden ab.

Als dreischiffige Hallenkirche mit drei Jochen ist sie auf fast quadratischem Grundriss errichtet. Das Mauerwerk besteht aus gebrochenem Rotsandstein, das Dach ist mit Sandsteinplatten gedeckt. Durch einen Anbau wurde die Bauform um 1900 verändert (s. u.). Über dem mittleren Westjoch steht der im 15. Jahrhundert erbaute Turm. Dieser schließt mit einem Satteldach ab, auf dem dachreiterartig eine Turmspitze aufsitzt.

Das Innere der Kirche ist eingewölbt. Das Kreuzrippengewölbe über Kreuzpfeilern ist noch romanischen Formen verhaftet. Der Boden wurde nach Überschwemmungen infolge von Hochwasser aufgehöht. Er lag ursprünglich 1,75 Meter niedriger als heute. Daher wirkt der Innenraum gedrungener als im Ursprungszustand.

Geschichte
Für die Stadt Bodenwerder wird im Jahre 1245 eine Kapelle mit dem Patrozinium des Heiligen Nikolaus erwähnt.

Im 14. Jahrhundert stellte Egbert von Frenke ein Grundstück zum Bau einer Kirche mit Friedhof zur Verfügung, auf dem der heutige Kirchenbau entstand. Dieser übernahm das Patrozinium des Heiligen Nikolaus, die heute noch erhaltene Kapelle erhielt dafür das der Heiligen Gertrud.

Die Reformation kam mit Anton Corvinus nach Bodenwerder, der am 26. April 1543 den ersten evangelischen Gottesdienst hielt.

Da die Bewohnerzahl stetig wuchs, wurde 1899/1900 eine Vergrößerung der Kirche erforderlich. Dazu wurde am südlichen Seitenschiff ein neuer Altarraum angebaut, sowie östlich davon eine Sakristei. Die Kirche bekam dadurch eine Nord-Süd-Ausrichtung mit Eingang im Norden und Altar im Süden, wodurch die ursprüngliche dreischiffige Ausrichtung nicht mehr zu erkennen ist.

Von 1960 bis 1962 wurde die Kirche modernisiert. Das Gestühl, die Emporen sowie die barocke Orgel wurden entfernt und die Kirche erhielt eine neue Einrichtung.

Ausstattung

Mit der Umgestaltung in den sechziger Jahren erhielt die Kirche viele moderne Ausstattungsgegenstände, welche größtenteils durch Bruno Schmitz aus Kirchbrak geschaffen wurden.
Einige alte Gegenstände, darunter mehrere Grabplatten und Epitaphe, blieben aber erhalten. Am nördlichen Gurtbogen vom Mittelschiff ist eine Inschrift der Schneidergilde von 1612 erhalten.

Epitaphe
Epitaphe vom Anfang des  17. Jahrhunderts ehren zwei Bodenwerder Bürgermeister und den Stadtschreiber Franz Just.
Abgebildet sind:
 das Epitaph des Bürgermeisters Antonius Bötticher und seiner Ehefrau Catharina Koppers von 1617
 das Epitaph des Bürgermeisters Hans Thumb und seiner Ehefrau Anna Wedemeier von 1619

Taufstein
Der Taufstein aus farbig gefasstem grauen Sandstein ist einer der ältesten Ausstattungsgegenstände. Er ist eine Steinmetzarbeit aus dem Jahr 1608, der Stilepoche der Renaissance. An den sechs Seiten sieht man das Jesuskind mit Weltkugel, den Heiland mit Weltkugel mit der Beischrift SALVATOR MUNDI (Erlöser der Welt) und die vier Evangelisten mit ihren Attributen.

Bruno Schmitz schuf für den Taufstein 1961 eine neue Schale mit Deckel aus Bronze. Auf dem Boden der Schale ist eine Taube zu sehen. Die Umschrift aus dem Buch Hiob lautet: Und auch dich lockt er aus dem Rachen der Angst in weiten Raum, da keine Bedrängnis mehr ist; dazu zeigt der Deckelknauf die Gestalt des Fisches, der Jona aus dem Rachen speit.

Chorfenster
Das Chorfenster wurde vom Glasmaler Heinz Lilienthal in einer Bleirutenverglasung gestaltet. Es zeigt Christus mit seinen Jüngern beim letzten Abendmahl.

Ott-Orgel
Die Orgel wurde 1966 durch Paul Ott gebaut. Sie hat zwei Manuale und Pedal mit insgesamt 24 Registern. 1989/90 wurde sie durch die Firma Gustav Steinmann (Vlotho) restauriert und am 14. Oktober 1990 wieder eingeweiht.

Gedenksteine auf dem Kirchhof

Auf dem südlichen Kirchhof sind zwei Gedenksteine aus dem 15. Jahrhundert aufgestellt. Sie hatten ursprünglich jeweils einen anderen Standort, weisen aber stilistische Ähnlichkeiten auf. Die Steine tragen Inschriften in gotischer Minuskel.
 Der Gedenkstein für Dietrich Busel besteht aus rotem Sandstein. Er zeigt den Gekreuzigten. Davor kniend der Verstorbene, über ihm ein geschwungenes Spruchband mit der Inschrift  here erb(ar)me • di • over • mj • (Herr, erbarme dich über mich.)

 Auf der Rahmenleiste steht umlaufend die Inschrift   anno • d(omi)n[i m]cccc • xxix • / an • deme • grone • donersdaghe /• [do slogen de van / h]amele • dot • diderike • bvsel   (Im Jahr des Herrn 1429 am Gründonnerstag schlugen die aus Hameln Dietrich Busel tot.)

 Der zweite Gedenkstein weist einen dreiteiligen Aufbau auf: ein rechteckiger Sockel, ein trapezförmiger Mittelteil und ein kreisrunder Oberteil. Im Mittelteil ist der Verstorbene kniend dargestellt, die runde Scheibe darüber zeigt die Kreuzigung Jesu mit Maria und Johannes. Die umlaufende, unvollständig erhaltene Inschrift lautet:  anno • d(omi)ni • m • cccc •xlv • obi[it] [...enbert](us) • seni[.]ed) [cui(us)] a(n)i(m)a req(ui)escat. (Im Jahr des Herrn 1445 starb ...enbert (...), dessen Seele ruhe.)

Literatur
 Dehio-Handbuch der Deutschen Kunstdenkmäler, Bremen, Niedersachsen. Deutscher Kunstverlag, München / Berlin 1992, ISBN 3-422-03022-0, S. 236.

Weblinks

 Kirchengemeinde Bodenwerder-Kemnade
 Nachgründung der Kirche St. Nikolai in Bodenwerder

Einzelnachweise

Bodenwerder
Bodenwerder
Bodenwerder
Bauwerk in Bodenwerder
Baudenkmal im Landkreis Holzminden
Bodenwerder
Bodenwerder
Bodenwerder
Bodenwerder

St. Nicolai (Bodenwerder)


An Leptaspis tararaensis in uska species han Liliopsida nga ginhulagway ni Pieter Jansen. An Leptaspis tararaensis in nahilalakip ha genus nga Leptaspis, ngan familia nga Poaceae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Leptaspis

Leptaspis tararaensis


Agrilus mutabilis é uma espécie de inseto do género Agrilus, família Buprestidae, ordem Coleoptera.

Foi descrita cientificamente por Waterhouse, em 1889.

Referências

mutabilis

Agrilus mutabilis


Thomas Stanley Holland () este un actor și dansator britanic, cunoscut pentru rolul lui Lucas Bennett în filmul The Impossible, Thomas Nickerson în In the Heart of the Sea și Spider-Man în cele mai recente filme ale Universului Marvel (printre care:Spider-Man:Far from home,Spider-Man:Homecoming si Spider-Man:No Way Home)

Biografie

Anii de început și educația
Tom Holland s-a născut în Kingston upon Thames, Londra la 1 iunie 1996. Este fiul lui Nicola Elizabeth, o fotografă și Dominic Holland, un comedian și autor al cărții  Eclipsed. Are trei frați mai mici: gemenii Sam și Harry Holland, cu trei ani mai tineri și care apar în filmul Diana, și Patrick "Paddy" Holland, cu opt ani mai tânăr. Bunicii lui s-au născut pe Insula Man și Irlanda.

Holland a fost educat la Donhead, o școală pregătitoare catolică la Wimbledon, în sud-vestul Londrei, urmată de Colegiul Wimbledon, o școală globală asistată catolică de iezuiți catolici (de asemenea la Wimbledon), până în decembrie 2012. În decembrie 2012 a urmat școala BRIT. La vârsta de 7 ani a fost diagnosticat cu dislexie.

Carieră
Holland a început să studieze dansul "Hip Hop" la Școala de Dansuri Nifty Feet din Wimbledon (Londra). Mai târziu, potențialul său a fost descoperit de coregraful Lynne Page (care îl cunoștea pe Peter Darling, coregraful lui Billy Elliot Musical), în timp ce Holland a acționat într-o reprezentare școlară în 2006.

La 28 iunie 2008, Holland a debutat, jucând rolul lui Michel, cel mai bun prieten al lui Billy în Billy Elliot Musical; după 8 etape ale audițiilor și doi ani de formare. În septembrie 2008, a avut o apariție cu Tanner Pflueger (co-starul său în muzică) de pe Channel Five, unde și-a dat primul interviu. Mai târziu, în 2009, Tom a avut din nou o apariție publică la spectacolul "The Feel God Factor", în care a acoperit una dintre coregrafiile muzicale împreună cu ceilalți doi "Billy Elliot", Tanner Pflueger și Layton Williams. După aceea, Tom a fost intervievat de Mylenne Kass.

Holland s-a întors la televizor pe 11 martie 2010, împreună cu ceilalți Billys, la emisiunea Alan Titchmarsh de la ITV1. În data de 8 martie 2010, pentru a comemora cea de-a cincea aniversare a lui Billy Elliot, jucătorii rolului lui Billy au fost invitați la 10 Downing Street pentru a se întâlni cu premierul Gordon Brown. Tom a fost ales pentru actul comemorativ al celei de-a cincea aniversări a muzicalului, pe 31 martie 2010. Elton John, autorul coloanei sonore a muzicalului, a numit spectacolul lui Holland "impresionant" și a spus că a fost "uimit".

De la începutul operei, Holland a apărut până când a devenit un personaj obișnuit, fiind rolul său degilmore, pe care urma să o împărtășească, până la sfârșitul lui, pe 29 mai 2010.

Televiziune
În 2015, Holland a apărut în cele șase episoade ale seriilor de televiziune Wolf Hall, înterpretând-ul pe Gregory Cromwell, fiul protagonistului Thomas Cromwell, interpretat de Mark Rylance, împreună cu actorul britanic Thomas Brodie-Sangster.

Film
La două luni după terminarea muzicii, Tom a fost prezentat la turnarea filmului The Impossible, regizat de Juan Antonio Bayona. Pe baza adevăratei povestiri a unei familii spaniole care a supraviețuit tsunami-ului în Thailanda în 2004, Lo Imposible este interpretată de Naomi Watts, Ewan McGregor și Tom. A avut premiera la Festivalul de la Toronto din 9 septembrie 2013. Interpretarea sa a fost subliniată de unele media precum The Telegraph, The Guardian, Screen Daily, The Hollywood Reporter și Entertainment Maven.

În 2011, Tom Holland a făcut parte din distribuția versiunii animate a filmului Karigurashi no Arriety. A pus vocea la unul dintre personajele principale: Sho. Ulterior, a lucrat la filmul How I Live Now din 2013.

Pe 23 iunie 2015, Marvel a anunțat că Holland ar fi noul Spider-Man al universului său cinematografic.

Filmografie

Film

Televiziune

Referințe

Legături externe

Nașteri în 1996
Nașteri pe 1 iunie
Actori de film englezi
Oameni în viață

Tom Holland


Charles Hedger (n. 18 septembrie 1980) este un chitarist englez, fostul chitarist al formației engleze de metal extrem, Cradle of Filth. În prezent, el cântă cu formația norvegiană de black metal Mayhem, sub numele de Ghul.

Tinerețe

Hedger a arătat un interes muzical de la o vârstă fragedă. La vârsta de 13 ani, fratele său i-a dat o copie a unei casete de la o bandă locală pe care unii dintre prietenii săi o purtau, banda demo a fost numită "The Principle of Evil Made Flesh", dintr-o lansare a trupei britanice de heavy metal, Cradle of Filth. După ce a învățat să cânte la chitară, la 19 ani, Hedger a decis să-și ia chitara în serios și s-a mutat la Londra, unde a fost acceptat la Institutul de Chitară din Londra pentru a studia un curs de muzică "Music Popular Performance BMus". A absolvit în anul 2004.

În anul următor fratele său a murit, iar Hedger a devenit puternic influențat să-și continue cariera de chitară în onoarea fratelui său. Apoi și-a început propria trupă, End of Invention, în care a interpretat chitara și vocalele. De asemenea, a început să predea lecții de chitară la Institutul Colchester și a studiat orchestrarea și compoziția.

Cradle of Filth

În anul 2005, Hedger a fost rugat să completeze chitara bas în locul lui Dave Pybus, care a fost în concediu din turneul Cradle of Filth din 2005. La revenirea lui Pybus, Hedger a cântat la chitară împreună cu Paul Allender.

Pe lângă Cradle of Filth, Hedger are propria sa trupă, Imperial Vengeance, cântă la chitară cu Mayhem, compune și pentru televiziune și film și a scris articole de școlarizare pentru revista "Terrorizer".

Discografie

Cu Cradle of Filth

Albume de studio
 Thornography (2006)
 Godspeed on the Devil's Thunder (2008)

Cu Imperial Vengeance

EP-uri

 Death: August and Royal (2008)

Albume de studio

 At The Going Down of The Sun (2009)
 Black Heart of Empire (2011)

Cu Mayhem

Albume de studio
 Esoteric Warfare (2014)

Albume live
 Live in Zeitz (2016)
 De Mysteriis Dom Sathanas Alive (2016)

Referințe

Britanici în viață
Nașteri în 1980
Nașteri pe 18 septembrie
Muzicieni britanici
Muzicieni black metal

Charles Hedger