Oryol Oblast (), also known as Orlovshchina (), is a federal subject of Russia (an oblast). Its administrative center is the city of Oryol. Population:

Geography

It is located in the southwestern part of the Central Federal District, in the Central Russian Upland.

In terms of area, at  it is one of the smallest federal subjects. From north to south, it extends for more than , and from west to east—for over .

Kaluga Oblast border it to the north-west; Tula Oblast is located to the north; Lipetsk Oblast — to the east; Kursk Oblast — to the south, and Bryansk Oblast is to the west.

There are  of black earth soils (chernozems) in the oblast, which amounts to three-quarters of the world chernozem reserves.

Climate
The climate is temperate (Köppen: Dfb). The winter is moderately cold, with an average January temperature from . Summers are warm and humid, with an average July temperature from . Rainfall averages , and snow cover averages 120 days.

Hydrography
On the territory of the Oryol region there are more than 2 thousand rivers and streams with a total length of , but there are no navigable water ways. The rivers of the region belong to the basins of three rivers: Volga, Don, Dnieper.

The Oka river, one of Europe's largest rivers, flows through the oblast for part of its course (190 km) and the source of it is in the south of the region. Main tributaries: Zusha (with tributary Neruch), Vytebet, Nugr, Tson, Orlik, Rybnitsa, Kroma.

Sosna flows in the eastern part of the region. Main tributaries: Trudy, Tim, Lyubovsha, Kshen, Olym.

In the west of the region originate rivers Nerussa, Navlya, Swapa.

1100 lakes and artificial reservoirs of the region cover a total area of about  (0,22%).

History

In the 12th century, chronicles mention Mtsensk, known as Novosil then. Then modern Orlovschina was part of the Chernigov Principality. After the death of Mikhail of Chernigov Novosil Principality was formed on these territories. By the end of the 15th century it had disintegrated into four separate principalities and, along with all the other fragments of the Chernigov principality, became a part of Grand Duchy of Lithuania. In the 16th century, the fortress town of Oryol was founded, and the town of Livny, destroyed in the 13th century, was restored. In the 16th and 17th centuries, the territory of modern Oryol was the borderland of the Tsardom of Russia, with many fortifications of the Great Abatis Line . With the reduction of the threat posed by the Tatars, agricultural activity of the area had intensified.
It was created in 1937 by uniting a selection of territories of three other oblasts: Kursk Oblast, Western Oblast, and Voronezh Oblast. It also included present Bryansk Oblast between 1937 and 1944.

Politics

During the Soviet period, the high authority in the oblast was shared between three persons: The first secretary of the Oryol CPSU Committee (who in reality had the biggest authority), the chairman of the oblast Soviet (legislative power), and the Chairman of the oblast Executive Committee (executive power). Since 1991, CPSU lost all the power, and the head of the Oblast administration, and eventually the governor was appointed/elected alongside elected regional parliament.

The Charter of Oryol Oblast is the fundamental law of the region. The Oryol Oblast Council of People's Deputies is the province's standing legislative (representative) body. The Legislative Assembly exercises its authority by passing laws, resolutions, and other legal acts and by supervising the implementation and observance of the laws and other legal acts passed by it. The highest executive body is the Oblast Government, which includes territorial executive bodies such as district administrations, committees, and commissions that facilitate development and run the day to day matters of the province. The Oblast administration supports the activities of the Governor of Oryol Oblast, who is the highest official and acts as guarantor of the observance of the oblast Charter in accordance with the Constitution of Russia.

The head of administration of Oryol Oblast between 1993 and 2009 was Yegor Stroyev. Stroyev led the region for more than 20 years. In 1985 he became the first secretary of the regional committee of the CPSU, and after three years (in 1989-1991 he worked as secretary of the Central Committee of the CPSU), in 1991 he returned to Oryol, worked as the director of the Institute of Horticultural Crops Selection, and later was elected governor. On February 16, 2009 Russian President Dmitry Medvedev accepted Stroyev's voluntary retirement and nominated Alexander Kozlov as his replacement, which was approved by the Oryol Regional Council of People's Deputies.

Administrative divisions

 3 cities under the oblast's jurisdiction
 24 districts
 13 urban-type settlements
 223 rural settlements

Economy
The main industries in Oryol Oblast are the food and light industries, engineering and metalworking, and ferrous and nonferrous metallurgy. The engineering and metalworking industries manufacture production equipment for various industries, forklift trucks, construction and agricultural equipment, and machinery for municipal services. Numerous companies in the instrument-making and electronics sectors maintain high scientific and technical potential with the latest high-end technologies and experienced specialists. First digital telephone exchange was introduced in the oblast in 1998.

Agriculture
Most of the oblast's agricultural land is used for plant cultivation. Grain growing is very important, with winter wheat and rye being the main crops. Buckwheat, oats, barley, and potatoes are also grown, and sugar beets are in great demand. The area planted in feed grains is increasing due to the expansion of livestock farming, which includes beef and dairy cattle farming, pig farming, sheep farming for meat and wool, poultry farming, and horse breeding.

Transport
Pipelines and power transmission lines are routed through the region's largest oil-trunk pipeline Druzhba (202 km in area). In the southwestern part of the area lies a small section of the Urengoy - Pomary - Uzhgorod pipeline.

Oryol is a major hub of pipelines exporting to Belarus, Western Ukraine and the Baltic states, with branches passing through Bryansk and Kursk.

Automotive

As of 2016, the motorization level of the area was of 314 cars per 1000 people, which is the 15th of any region of Russia and above the national average (285).

Main roads of the region:
  "Crimea" (152 km through Mtsensk, Oryol, Kromy, Trosna)
  Oryol — Tambov (151 km through Livny)
  Oryol — Vitebsk (57 km through Naryshkino)
  Kaluga — Oryol (67 km through Bolkhov)
  Trosna — Kalinovka (12 km)
 54А-1 Oryol — Yefremov (158 km through Zalegoshch, Novosil)

Railway

The main line is the double track electrified main line Moscow - Kharkiv - Simferopol (136 km through Mtsensk, Oryol, Zmievka and Glazunovka).

Other lines:
 Oryol — Yelets (130 km through Zalegoshch, Verkhovye, Khomutovo and Krasnaya Zarya)
 branch in Livny and Dolgoye
 historical Riga — Oryol (64 km through Naryshkino and Khotynets)
 Oryol — Dmitriyev (83 km through Kromy)
 Kursk Oblast — Kolpna (20 km)

Demographics

Population:

Vital statistics for 2022:
Births: 4,973 (7.0 per 1,000)
Deaths: 12,247 (17.2 per 1,000)

Total fertility rate (2022):
1.21 children per woman

Life expectancy (2021):
Total — 68.97 years (male — 64.04, female — 73.81)

{{nobr|Ethnic composition (2010)'}}
Russians - 96.1%
Ukrainians - 1%
Others - 2.9%
17,468 people were registered from administrative databases, and could not declare an ethnicity. It is estimated that the proportion of ethnicities in this group is the same as that of the declared group.

According to a 2012 survey, 40.9% of the population of Oryol Oblast adheres to the Russian Orthodox Church, 5% are unaffiliated generic Christians, 1% are Orthodox Christian believers who don't belong to church or belong to non-Russian Orthodox churches, 1% are adherents of the Rodnovery (Slavic native faith) movement, and 1% are Old Believers. In addition, 34% of the population declares to be "spiritual but not religious", 8% is atheist, and 9.1% follows other religions or did not give an answer to the question.

References

External links

 Overview of Oryol Oblast (Kommersant'' newspaper)
 Central Eurasian Information Resource: Images of Oryol Oblast - University of Washington Digital Collection

States and territories established in 1937
1937 establishments in the Soviet Union

Oryol Oblast


روبن هود  هو فيلم أنتج عام 1973 وهو فيلم رسوم متحركة مستوحى من الأسطورة الشعبية ويعد أشهر ما اقتبست منه الحكاية من رسوم، حيث تجري أحداثه في فترة غياب الملك ريتشارد قلب الأسد في الحملة الصليبية حكم أخيه جون في غيابه، فكان يرهق الناس بالضرائب. وكان روبن هود يعيش في غابة شيروود ويغير بين الحين والآخر على موظفي الملك ومن بينهم ريف نوتنغهام لكي يعطي الفقراء.

ما يميز الفيلم بشكل أساسي هو التصوير البشري للحيوانات، فمثلا تم جعل روبن هود وماريان ثعالب، بينما جعل ليتل جون دبا، وكان الأمير جون أسدا والراهب تاك غريرا.

شخصيات الفيلم
 روبن هود (ثعلب)
 اللايدي ماريان (ثعلبة)
 ألان أديل المغني الجوال (ديك)
 الأمير جون (أسد)
 سير هيس (ثعبان)
 ليتل جون (دب)
 الراهب تاك (غرير أمريكي)
 شريف نوتنغهام (ذئب)

أسماء مؤدو اصوات الشخصيات

أصوات النسخة العربية الفصحى
 عبدو حكيم - روبن هود
 بيان أبو شقرا - ألان
 مازن لطفي - جون الصغير
 خالد السيد - السيد تاك
 إيمان بيطار - لايدي كلاك
 حسني بدر الدين - الشرطي
 نسرين مسعود - ماريان
 عمر الشماع - ناتسي
 حسان حمدان - هيس
 جمال حمدان - الأمير جون
 سعد حمدان - كركدايل
 شادي شمص
 نور عباس
 جمانة الزنجي
 غدي حكيم

مراجع

وصلات خارجية
 الموقع الرسمي

أفلام استديوهات والت ديزني للرسوم المتحركة (كاليفورنيا)
أفلام أصدقاء أمريكية
أفلام أمريكية
أفلام أمريكية في عقد 1970
أفلام إنتاج 1973
أفلام باللغة الإنجليزية
أفلام باللغة الإنجليزية في عقد 1970
أفلام تضم شخصيات مؤنسة
أفلام تقع أحداثها في العصور الوسطى
أفلام تقع أحداثها في إنجلترا
أفلام تقع أحداثها في قلاع
أفلام تقع أحداثها في نوتنغهام
أفلام حولت إلى قصص مصورة
أفلام رسوم متحركة
أفلام رسوم متحركة 1973
أفلام رسوم متحركة أطفال فانتازيا أمريكية
أفلام رسوم متحركة أطفال كوميدية أمريكية
أفلام رسوم متحركة أطفال مغامرات أمريكية
أفلام رسوم متحركة أطفال موسيقية أمريكية
أفلام رسوم متحركة أمريكية عقد 1970
أفلام رسوم متحركة تقع أحداثها في العصور الوسطى
أفلام رسوم متحركة تقع أحداثها في إنجلترا
أفلام رسوم متحركة تقع أحداثها في غابات
أفلام رسوم متحركة تقع أحداثها في قلاع
أفلام رسوم متحركة عن الثعالب
أفلام رسوم متحركة عن الحيوانات
أفلام رسوم متحركة عن الرفاق
أفلام رسوم متحركة عن الزواحف والبرمائيات
أفلام رسوم متحركة عن أرانب وقواعات
أفلام رسوم متحركة عن أسود
أفلام رسوم متحركة عن أمراء
أفلام رسوم متحركة عن دبيات
أفلام رسوم متحركة عن ملكيون
أفلام رسوم متحركة عن وولفرهامبتون واندررز
أفلام رسوم متحركة كوميدية
أفلام رسوم متحركة للأطفال في عقد 1970
أفلام رسوم متحركة مغامرة
أفلام رسوم متحركة موسيقية
أفلام رفاق كوميدية أمريكية
أفلام روبن هود
أفلام سجلها جورج برانز
أفلام عن أمراء
أفلام فانتازيا كوميدية أمريكية
أفلام فانتازيا كوميدية في عقد 1970
أفلام فانتازيا مغامرات في عقد 1970
أفلام كوميدية 1973
أفلام كوميدية موسيقية عقد 1970
أفلام مغامرات كوميدية أمريكية
أفلام مغامرات كوميدية في عقد 1970
أفلام موسيقية كوميدية أمريكية
أفلام والت ديزني
تصوير ثقافي عن جون ملك إنجلترا
تصوير ثقافي عن ريتشارد الأول ملك إنجلترا
لبسة الجنس الآخر في أفلام أمريكية

روبن هود (فيلم 1973)


Gülüm Benim / Gülümse Biraz, İbrahim Tatlıses'in 1986 yılında satışa sunulan stüdyo albümüdür. Bayar Müzik etiketiyle çıkan albümün arabesk parçaları içeren A yüzünün müzik yönetmenliğini Burhan Bayar; Türk halk müziği parçaları içeren B yüzünün müzik yönetmenliğini ise Arif Sağ üstlenmiştir. Albümde yer alan Gülüm Benim, Dertli Dertli, Gülümse Biraz, Sevmeyi Sevme, Yıkılmışım Ben öne çıkanlar şarkılardır. Bu albüm 6.2 milyon satarak Tatlıses'in en çok satan ikinci albümüdür.

Şarkı listesi

Künye

 Yapımcı Firma: Bayar Müzik Üretim
 Grafik Dizayn: Sibel Arcan
 Baskı: Meya Basım

Kaynakça

İbrahim Tatlıses albümleri
1986 albümleri
Bayar Müzik albümleri
Arabesk albümleri
Türkçe albümler

Gülüm Benim / Gülümse Biraz


Google Gruplar, () Google tarafından ücretsiz olarak sağlanan çevrimiçi gruplar ve mail listesi servisi. Google Gruplar kullanarak, ilgi alanlarına göre gruplar bulunabilir ve üye olunabilir. Grup sayfasına mesaj bırakılabildiği gibi, grup mail adresini kullanarak tüm liste üyelerine mail de atılabilir. Ayrıca, isteyen kendi grubunu kurabilir.

Geçmişi
Şubat 2006'da Google, Google Gruplar'a yeni birkaç özellik ekledi. Bu özellikler gelişmiş kullanıcı arabirimleri, profiller ve rating postalardı.

Google servisleri

Gruplarda arama yapmak
Google Gruplar, kullanıcıların Google Arama kullanımına olanak sağlar ve kullanıcıların üstte bulunan arama kutusunu kullanarak kolaylıkla gruplarda arama yapabilmelerine yardımcı olur. Arama sonucunda ulaşmak istediğiniz postalar belirlemiş olduğunuz arama kriteri doğrultusunda size ulaştırılacaktır ve eğer arama kriteriniz herhangi bir grup ismi ile eşleşmiş ise arama sonucunda eşleşmiş grupları da arama sonuçlarının üstünde Google Gruplar dizinlerine giden linkler olarak görebileceksiniz.

Yeni bir başlık açarken bu başlığın daha önce yazılmış olabilme ihtimaline karşı online olarak yazdığınız başlığı kontrol edebilirsiniz. Bu özelliği bir kutu içinde bulunan "Have you looked at these messages?" bölümünden kullanabilirsiniz.

Dizinler
Hemen hemen tüm Google ve Usenet grupları dizinlere sahiptir. Bazı grup yöneticileri gruplarının dizinlerde görünmesini engellemiş olabilirler. Dizin bu gruplara göre organize edilir.

Profiller
Kullanıcılar kendi isimlerinden, takma isimlerinden, bulundukları bölgeden, unvanlarından, çalışma alanlarından, web sitelerinden, blog'larından herkese açık profiller oluşturabilirler. Bu profillerin yanında bulunan "Profil Göster" linkine tıklanarak herkes tarafından görüntülenebilir.

Gruba katılma/üyelik
Gruba üye olmanız durumunda aşağıdaki avantajlara sahip olacaksınız:
 Gruba gönderilen postalar üyenin mail adresine gönderilecektir.
 Çoğu grup, postalara cevap yazabilmeniz için üyelik zorunluluğu koyar. Bazı gruplarda grup üyeliği, arşivlerini okumanız için zorunludur.
 Üye kendi takma adını seçmekte özgürdür. Bu takma ad gönderilen postaların yanında görünecektir. Eğer kullanıcı, üye olmadan posta gönderirse mail adresi gönderilen postanın yanında görünecektir. Bu durum mail adresini spamcılar için savunmasız bırakacaktır.

Üyelik için 4 seçenek vardır:
 E-mail: Her zaman gruba gönderilen posta, üyenin mail adresi üzerinden yönlendirilecektir.
 Özet E-mail: Gruba gönderilmiş olan her 25 adet posta için, üye mesajları içeren bir mail alacaktır.
 Kısaltılmış E-mail: Grup içindeki aktivitelerin özeti, kaç adet posta ve başlık gönderildiği, en çok ilgi gören başlıkların listesi günlük olarak üyeye gönderilecektir.
 No E-mail: Üye, gruptan hiçbir mail almayacaktır.

Gruplardaki arşivleri okumak/konuları listelemek
Google Gruplar arabirimi ile "Sadece başlıkları göruntüle" özelliğini kullanabilirsiniz. Konuların listesini görüntülemek için iki seçenek vardır. Öntanımlı olarak "Mesaj içeriği ile görüntüle" gelir ve bu seçenek konuların başlığını gösterir. Mesajin ilk birkaç satırı yazar, mesaj sayısı, tarihi ve izlneme oranını gösterir. Konular oluşturulmuş oldukları tarihe göre sıralı olarak gelirler ve en son oluşturulmuş olan konu en üstte belirir. "Sadece başlıkları göruntüle" seçeneği iki adet alt seçenek içerir. İlk seçenek konu oluşturulduğunda başlık, izlenme, mesaj sayısı, yazar ve tarih bilgilerini gösterir. Diğer seçenek ise son zamanlarda oluşturulmuş mesajları tarih sırasına göre sıralar. (Sağdaki ekran çıktısını görebilirsiniz), başlık, rating, mesaj sayısı, her konu için isim ve son eklenen resimler, tarih ve saat bilgisi bütün eklenen mesajlar için gösterilir.

Başlıklara yıldız vermek
Oluşturulmuş her konunun yanında yıldız bulunur. Yıldıza tıklandığında rengi sarı olur, konu yıldızlanmış olur ve kullanıcının "Yıldızladığım konular" listesi altında belirir.

Resmi Google Grupları
Google, servisleri için birçok resmi yardım grupları oluşturmuştur. Bu gruplar içinde, kullanıcı ilgili Google servisi hakkında soru sorabilir ya da cevaplayabilir. Tüm resmi gruplarda, gelen isteklere cevap verilebilmesi amacıyla Google'ın temsilcisi bulunur. Google'ın temsilcilerinin takma isimlerinin içinde yeşil "G" harfi bulunur.

Teknik

Bir grubun URL ve e-mail adresi
Yeni bir grup oluştururken grup ismi belirtmek zorundasınız. Bu grup ismi ayrıca grubun mail adresinin ilk adı olarak kullanılacaktır. Kullanıcı adını sonradan değiştirme hakkınız vardır. (Bakınız: Grupları Yönetmek)

"benimgrubum" isimli bir grup için;

Grubu için link "http://groups.google.com/group/benimgrubum" şeklinde,

grubun mail adresi "firstname.lastname@example.com" şeklinde,

grup için erişim adresi "http://groups.google.com/group/benimgrubum" şeklinde,

grubun mail adresi ise "email@example.com" şeklinde olacaktır.

Eleştiriler
Google Gruplar defalarca güvensiz olmakla suçlandı. Spamcılar, hackerlar ve birçok kötü niyetli kişiler Google Gruplar'a katılıp yönetici yetkileri istediler. Sonrasında da tüm yetkili oldukları grupları sildiler. Bu kişiler hakkında devam eden davalar vardır. Bu sorunla mücadele etmek için bir sorun masası kuruldu.

16 Ekim 2003'te, John Wiley & Sons kendisine ait ve telif hakları saklı olan kitabının Google Gruplar'da yayınlandığını ve indirilebilir durumda olduğunu görunce Google Gruplar'a uyarı mektubu gönderdi. Yazarın şikayeti ise Google Gruplar'da Bilgisayar Güvenlikli Yazı Kontrolü uygulanması yönünde idi.

Kaynakça

Dış bağlantılar
 Google Groups
 Google Groups (beta)
 Google Groups Yardım Merkezi

Gruplar

Google Gruplar


A franchise agreement is a legal, binding contract between a franchisor and franchisee. In the United States franchise agreements are enforced at the State level.

Prior to a franchisee signing a contract, the US Federal Trade Commission regulates information disclosures under the authority of The Franchise Rule.  The Franchise Rule requires a franchisee be supplied a Franchise Disclosure Document (FDD) (originally called Uniform Franchise Offering Circular (UFOC)) prior to signing a franchise agreement, a minimum of fourteen days before signing a franchise agreement.

Once the Federal ten-day waiting period has passed, the Franchise Agreement becomes a State level jurisdiction document.  Each state has unique laws regarding franchise agreements.

A franchise agreement contents can vary significantly in content depending upon the franchise system, the state jurisdiction of the franchisor, franchisee, and arbitrator.

It overall provides the investor with a product, a branded name and recognition, and a support system.

A typical franchise agreement contains
 Franchise Disclosure Document (FDD)
 Disclosures required by state laws
 Parties defined in the agreement
 Recitals, such as Ownership of System, and Objectives of Parties
 Definitions, such as
Agreement, Territory Area, Area Licensee, Authorized deductions, Gross Receipts, License Network, The System Manual, Trademarks, Start Date, Trade name, Termination, Transfer of license.
 Licensed Rights, such as
Territory, Rights Reserved, Term and Renewal, Minimum Performance Standard
 Franchisors Services, such as
Administration, Collections and Billing, Consultation, Marketing, Manual, Training and Vendor Negotiation
 Franchisee Payments, such as
Initial Franchise Fee, Training Fees, Marketing Fund, Royalties, Renewal fee, and Transfer fee
 Franchisee Obligations, such as
Use of Trademarks, Financial Information, Insurance, Financial and Legal responsibility
 Relationship of Parties, such as
Confidentiality, Indemnification, Non-Compete clauses
 Transfer of License, such as
Consent of franchisor, Termination of license, Termination by licensee
 Other provisions
 Governing law
 Amendments
 Waivers
 Arbitration
 Severability

See also
American Association of Franchisees and Dealers
Franchise consulting
Franchise Disclosure Document
Franchise fraud
Franchise termination
Franchising
List of franchises
The Franchise Rule
U.S. Securities and Exchange Commission

References
Terms and conditions of franchise agreement

External links

International Franchise Association
American Association of Franchisees and Dealers
Franchise Brokers Association
FTC Franchise FAQ Page

Contract law

Franchise agreement


Zămoșița de Siria (Hibiscus syriacus), sau hibiscusul de grădină aparține genului Hibiscus din familia Malvaceae A. L. Juss. Este o specie exotică, originară din Asia Mică, India, China, folosită frecvent ca plantă lemnoasă decorativă, mai ales în regiunile cu climă caldă, deși rezistă bine până în regiunile montane, înflorește însă mai puțin bogat și suferă de înghețuri timpurii.

Este foarte mult apreciat ca arbust ornamental, mai ales pentru florile sale mari, ce apar îndelungat, până la sfârșitul verii. Prezintă numeroase forme cu flori variat colorate, de la albe la violet-închise.

Poze

Plante de grădină
Plante descrise în 1753
Plante ornamentale

Zămoșiță de Siria


Hans Jacobs (30 April 1907 in Hamburg - 24 October 1994) was a German sailplane designer and pioneer.  He had been taught sailplane design by Alexander Lippisch, designer of many gliders during the 1920s and the  1930s. As the head of the  Deutsche Forschungsanstalt für Segelflug (DFS - German Research Institute for Sailplane Flight) at Darmstadt in the years before World War II, he was responsible for a number of highly successful designs, including the DFS Rhönsperber, DFS Rhönadler, DFS Habicht, DFS Weihe, DFS Kranich, and the DFS 230 assault glider. Hans also designed a glider-seaplane, the "Sea Eagle", test flown by Hanna Reitsch. In 1936, Hans developed self-operating dive brakes, on the upper and lower surface of each wing, for gliders. He designed the DFS 230 used in the Battle of Fort Eben-Emael.

The DFS Olympia Meise was selected in 1939 as the glider for the 1940 Summer Olympics, but the games were cancelled.  The design was taken up after the war and produced in large numbers in the UK by Elliotts of Newbury, in France by Nord Aviation, in the Netherlands and in Switzerland.

When the prohibition on German aviation under the Allied occupation ended in 1951, Jacobs designed and marketed a significantly different, updated version of the Kranich.

In 1932 Jacobs authored a seminal work on sailplane design, Werkstattpraxis für den Bau von Gleit- und Segelflugzeugen ("Workshop Practice for the Construction of Gliders and Sailplanes").  Updated in several editions, this "became and remains the standard work" on the construction of wooden gliders. In July 2016 the Vintage Sailplane Association published an English translation of this work.

Jacob's glider designs

From Sailplanes 1920-1945
Hols der Teufel (1928-9)
Poppenhausen (1929)
Rhönadler (1932)
Rhönbussard (1933)
Rhönsperber (1935)
Kranich (1935)
Sperber Senior (1936)
Sperber Junior (1936)
Habicht (1936)
Seeadler (1936)
Reiher (1937)
DFS 230 (1937)
Weihe (1938)
Meise (Olympia) (1939)
DFS 331 (1942)
Kranich 3 (1952)

References

German aerospace engineers
1907 births
1994 deaths
Engineers from Hamburg

Hans Jacobs


Le régiment immortel (en , Bessmertny polk) est un événement social en Russie et dans d'autres pays pour célébrer le Jour de la Victoire. Ses participants se rassemblent pour une marche commémorative, portant les photos des membres de leur famille qui ont combattu pendant la Grande Guerre patriotique.

Historique

Une initiative de la société civile ...
A l'origine en 1965, des écoliers ont défilé avec des photos d'anciens combattants à Novossibirsk. A la base cette initiative apolitique de la société civile a pour objectif de « préserver, au sein de chaque famille, la mémoire de la génération qui a vécu la "Grande Guerre patriotique" », nom de la la Seconde Guerre mondiale pour l'hitoriographie soviétique puis russe, et de ses 27 Millions de victimes.

À l'époque de la Perestroïka (1985 à 1991) de Mikhaïl Gorbatchev, les citoyens prennent l'habitude de suivre les défilés militaires officiels en exhibant des portraits des membres de leur famillle ayant combattu dans les rangs de l'Armée rouge.

Dans sa forme actuelle, l'événement a débuté en 2007 dans la ville de Tioumen, en Sibérie occidentale, sous le nom de . D'autres villes s'y joignent les années suivantes, notamment Kemerovo, Kazan, Novossibirsk et, en 2010, Moscou ou l'idée est reprise en 2010 par l'adjointe au maire de la capitale.

Elle est popularisée en 2011 par une couverture par trois journalistes de la ville sibérienne de Tomsk lui offrent enfin de la visibilité en baptisant cette marche « le régiment immortel ».

Sous le nom actuel, l'action a eu lieu pour la première fois à Tomsk en 2012.

... montant en puissance
Le 9 mai 2010, 5 000 personnes défilent à Moscou ou la marche a lieu après le défilé du Jour de la Victoire sur la Place Rouge et dans les rues de la ville.

En 2013, le mouvement prend de l'ampleur avec un défilé dans 120 villes russes, en Ukraine, au Kazakhstan et en Israël puis dans les années suivantes dans les pays ou une communauté russe est présente.

En 2014, l'évènement a lieu dans 120 villes (dont certaines en Ukraine et au Kazakhstan),

En 2015, pour le  Anniversaire de la victoire, l'action a eu lieu en Russie, en Autriche, en Azerbaïdjan, en Biélorussie, en Allemagne, en Israël, en Irlande, au Kazakhstan, au Kirghizistan, en Mongolie, en Norvège, aux États-Unis, en Ukraine et en Estonie et plus de 500 villes.

En 2015, selon les forces de l'ordre,  personnes étaient présentes, dont le président Vladimir Poutine, portant le portrait de son père, ancien combattant de la Seconde Guerre mondiale. Il fait de même en 2022 au milieu de la foule à Moscou.

Instrumentalisée par le pouvoir politique
A partir de 2015, cette initiative de la société civile est récupérée par le pouvoir politique russe et plus spécifiquement par le régime dirigé par Vladimir Poutine à la tête de l'état russe depuis 2000 qui va apporter le soutien et l'encadrement de l'Etat.

A partir des années suivantes, l'instrumentalisation par le pouvoir russe va aller en grandissant pour mettre cet évènement au service de ses objectifs politiques et de sa propagande ultra-nationaliste.

En 2017, 8 millions de personnes défilent.

En 2018, Jean Luc Mélenchon, le leader de la France Insoumise participe au défilé à Moscou.

En 2019, 14 millions de participants en Russie prennent part au défilé du régiment immortel et des manifestations se déroulent en parallèle dans près de 80 pays à travers le monde notamment sous l'impulsion des ambassades russes.

En 2022, dans le contexte de guerre avec l'Ukraine, plusieurs pays interdisent le régiment immortel, à l'instar des États-Unis ou du Royaume-Uni.

Organisation
A l'origine, l'organisation est prise en charge le mouvement public historico-patriotique « Régiment immortel ». Le but de la marche est d'honorer un membre de la famille qui a participé à la Seconde Guerre mondiale. L'affichage de tout message commercial ou politique est interdit. Les drapeaux rouges et les portraits de Staline sont également interdits.

Toutefois à partir de 2017, les portraits de Staline sont en tête du cortège et visibles, car glorifié désormais comme l'architecte de la Victoire (malgré les 27 millions de morts que le conflit engendra réduit par la propagande à 7 millions et l'ordre 227 signé par ce dernier le 28 Juillet 1942 interdisant tout pas en arrière sous peine pour le soldat soviétique d'être fusillé par les troupes de la police politique, le NKVD, futur KGB).

Le défilé fait désormais partie du programme officiel des commémorations en Russie et bénéficie de subventions de l'État. Pour l'historienne franco russe, Galia Ackerman, la spontanéité des débuts a laissé place à une "organisation millimétrée, digne de l'époque soviétique".

De plus, lors du défilé du régiment immortel, il est désormais fréquent de voir de jeunes enfants russes portant l'uniforme de l'Armée rouge ou des mères familles revêtues de l'uniforme de l'Armée Rouge. Elle indique la militarisation des consciences, et des jeunes en particulier, qui va en augmentant. 800 000 jeunes russes sont en effet encadrés par le mouvement "Jeune Armée" pour se préparer à la guerre future contre l'Occident que la propagande présente comme imminente.

Analyses
La récupération de l'initiative civile du Régiment Immortel s'inscrit dans la logique froide et calculatrice du régime russe d'instrumentaliser la mémoire de la Deuxième guerre mondiale pour fortifier son propre pouvoir.

A la différence des pays européens ou la déconstruction des romans nationaux est devenu la norme et ou le récit historique s'inscrit sous le signe de la culpabilité et de la repentance, à l'inverse, en Russie, le régime politique russe mobilise toute la gamme de la mythologie nationaliste pour célébrer la grandeur du peuple, un destin exceptionnel et des droits particuliers.

Galia Ackerman précise : "C'est une supériorité morale qui donnent le droit à la Russie actuelle de défendre ses intérêts et de continuer le même combat sacré ad vitam aeternam". L'immense sacrifice de 27 millions de vies de tous les peuples de l'URSS qui ont combattu dans les rangs de l'armée Rouge et pas seulement la population russe seule, lui conférerait donc idéologiquement du point de vue du pouvoir russe, le droit de d'imposer ses propres lois partout où les intérêts du Kremlin sont en jeu. Ce phénomène est basé sur l'idéologie russe datant de 1453 que la Russie est le dernier royaume chrétien après la chute de Constantinople en 1453 et Moscou la troisième Rome (mythe importé par le moine Philothée) participant au sentiment russe d'une forteresse assiégée face à un Occident vu comme décadent.

Cette rhétorique est aujourd'hui reprise pour légitimer l'invasion en Ukraine démarrée en Février 2022 avec narratif russe d'une Ukraine dirigée par un pouvoir nazi sans aucune preuve, sachant qu'en parallèle la Russie participe au financement des partis d'extrême droite à travers toute l'Union Européenne et également cherche à perturber le processus démocratique en Europe et aux Etats-Unis. L'Ukraine, de par sa volonté d'indépendance et velléité pro-européenne, se révèle, en réalité en opposition aux ambitions du pouvoir russe qui veut reconstituer sa sphère d'influence et la qualifie en retour de fasciste pour mieux rendre légitime aux yeux de sa propre population une intervention armée en instrumentalisant le souvenir traumatique de la Seconde Guerre Mondiale.

Le génie du régime politique russe est d'utiliser la victoire contre le nazisme en 1945 pour rendre aux Russes la fierté de leur passé soviétique, en occultant ses côtés sombres comme la signature du pacte germano soviétique d'Août 1939 qui dura 2 ans jusqu'en Juin 1941, le partage de la Pologne avec l'Allemagne nazie en Septembre 1939 qui en découla, le massacre de Katyn, l'annexion des pays baltes en 1940 ou la guerre d'Hiver contre la Finlande dans son expansion territoriale en Europe de l'Est. Dans cette glorification, le peuple russe qui a gagné la guerre contre le Mal, devient logiquement et naturellement l'incarnation du Bien vision qui n'est pas partagée par les autres pays européens et notamment ceux du bloc de l'Est qui furent placés sous la coupe de l'URSS de manière forcée de 1945 à son effondrement en 1991.

En effet, la fin de l'URSS, provoque l'appauvrissement de la Russie qui, en pleine débâcle sociale, politique et économique pour des causes internes, voit une nouvelle fois la fin de son empire, élément constitutif essentiel de sa mythologie, après celui lors de la chute du Tsar en 1917, contribuant en interne à nouvelle humiliation traumatique existentielle.

Au travers du Régiment Immortel, et de la militarisation de la société civile, c'est le passé de la Russie et de l'Union soviétique, qui est héroïsé et qui est mobilisé au service du pouvoir et de ses ambitions.La conscience nationale russe devient sacralisée et l'objectif est de convaincre le peuple russe que tous les agissements du régime, quelle que soient leur nature (agressions contre l'Ukraine en 2022 et la Géorgie, abolition de la liberté d'expression et de réunion, assassinats des opposants politiques) sont légitimes, les actes les plus condamnables des dirigeants dont Staline en tête, sont en parallèle oubliés, seule comptant la victoire contre le nazisme et malgré la répression qui suivit dans les pays placés sous la direction de l'URSS.

En prévision du défilé de 2022, l'historienne franco-russe Galia Ackerman analyse à ce sujet que : "Je m'attends à ce qu'il y ait beaucoup de monde car c'est très important pour le régime russe de montrer que cette guerre est approuvée par le peuple".

Notes et références

Liens externes

 Site officiel (russe)
 Immortal Regiment - Moscou (russe)

Défilé
Mémoire de la Seconde Guerre mondiale

Régiment immortel


Yangpu District is one of the 16 districts of Shanghai. It is located in northeastern part of downtown Shanghai, bordering the Huangpu River on the east and south, Hongkou District on the west, and Baoshan District on the north. The southern part of Yangpu District is  away from the Bund, a major tourist attraction. It is predominantly composed of residential communities, with a total area of  and a population of 1.313 million as of 2010. The district administers 12 subdistricts.

Name
The name Yangshupu, formerly romanized as Yangtzepoo or Yangtszepoo, is Chinese for "poplar bank" and refers to the creek () running through the area beside present-day Lanzhou Rd (formerly Lay Road) from the Qiu River in the north to the Huangpu River in the south. Yangshupu District was established in 1945, but the Shanghai Municipal Government contracted the name to Yangpu in 1950.

History
As with most of modern Shanghai, the territory of Yangpu has been formed by sediments deposited by the Yangtze River over many centuries. It was probably in the shallows of the East China Sea as late as the Tang Dynasty. During the Northern Song, the Wuyu River () entered the sea somewhere around modern Wujiaochang (). Daoist and Buddhist temples are known to have been established in the vicinity around this time. In 1404, the Huangpu River shifted to its present course, entering the Yangtze River around Wusong. Toward the end of the Ming Dynasty, villages along the river flourished, engaging in agriculture, banking, textiles and water-borne trade.

In 1842, the Treaty of Nanking opened Shanghai as a treaty port, and in 1863, part of present-day Yangpu District was included in the Shanghai Concession. Beginning in the 1880s, the area of contemporary Yangpu District began industrializing, with the Shanghai Machinery and Papermaking Office () opening in 1882, and the Yangshupu Waterworks opening in 1883. In 1890, the Shanghai Machine Weaving Office (), one of China's first modern textile weaving factories, was established. In 1899,  of what is now the south of modern Yangpu District was partitioned to become part of the International Settlement. Additional factories were constructed soon after in the area, especially along Yangshupu Road. Textile, paper-making, and shipbuilding industries were established by the early 20th century in what was then organized as part of Hongkew (now Hongkou). By the early 1920s, journalist turned revolutionary Chen Duxiu remarked in the New Youth magazine that the area of Yangshupu had become industrialized. By 1927, the area hosted 57 foreign factories, and a thriving textile industry. In 1929, the Wujiaochang farmers' market ("Pentagon Plaza") was constructed in the north. Later, during the Japanese occupation from 1937 to 1945, barracks and houses were built in the area. The inland part of the former International Settlement in the area made up part of the Shanghai Ghetto. In December 1944, Yangshupu District was established with an area of .

Following the Communist conquest of Shanghai in 1949, the area was developed. Yangpu District's boundaries expanded in 1956, 1960, and 1984. The area was especially used for heavy industries. The district's present territory west of the river was formed after the incorporation of Wujiaochang District from Baoshan County in 1984. In 1992, Yangpu's territories south of the Huangpu River were designated part of the Pudong New District.

Education

A number of prominent universities are situated in Yangpu District, such as Fudan University, Tongji University, the Shanghai University of Finance and Economics, the Shanghai University of Electric Power, the University of Shanghai for Science and Technology, Second Military Medical University, the Shanghai University of Sport, and Shanghai Ocean University.

Both the Lycée Français de Shanghai and German School Shanghai share a "Eurocampus" in Yangpu District, which opened in 2019.

Economy
Since the beginning of the 21st century, Yangpu District has increasingly developed away from labor-intensive industry towards commerce and high technology: the area around Wujiaochang now boast ten large commercial centers and the research and development zone on Dalian Road hosts the regional headquarters of Siemens and Continental AG.

Subdistricts
As of 2020, Yangpu District administers 12 subdistricts.

Transportation

Yangpu District is connected to the neighbouring Pudong New Area across the Huangpu River by one bridge, three tunnels, and six ferry lines. These include the Yangpu Bridge, the , the , and the . A fourth tunnel, the Yinhang Road Tunnel is currently under construction.

The Inner Ring Road and Middle Ring Road traverse through Yangpu District.

The industrial wharves along the Huangpu River which service the industrial centres of Yangpu are being phased out by residential developments on the waterfront. Yangpu District has 15.5 kilometers of bank along Huangpu River, which is the longest among all districts in Puxi. As of July 2019, 5.5 kilometers of jogging and cycling lane has been built along the bank.

Metro
Yangpu is currently served by four metro lines operated by Shanghai Metro: Line 4, Line 8, Line 10, Line 12 and Line 18.

 - Dalian Road , Yangshupu Road
 - Shiguang Road, Nenjiang Road, Xiangyin Road, Huangxing Park, Middle Yanji Road, Huangxing Road, Jiangpu Road , Anshan Xincun, Siping Road
 - Siping Road  Tongji University, Guoquan Road , Wujiaochang, Jiangwan Stadium, Sanmen Road, East Yingao Road, Xinjiangwancheng, Guofan Road
 - Dalian Road , Jiangpu Park , Ningguo Road, Longchang Road, Aiguo Road, Fuxing Island
 - Danyang Road, Pingliang Road, Jiangpu Park , Jiangpu Road , Fushun Road, Guoquan Road , Fudan University, Zhengli Road

Sports
Jiangwan Stadium is located in Yangpu District.

Parks and recreation
Yangpu District is home to Gongqing Forest Park.

The Fudan University Museum (), a public display of historical artefacts in possession of Fudan University, is located on the university's campus in Yangpu District.

See also

 Districts of Shanghai

References

External links

 Official English-language website

Districts of Shanghai

Yangpu, Shanghai


Calatrava, a Velha — antiga cidade islâmica e primeira sede da Ordem de Calatrava
Castelo de Calatrava, a Nova — fortaleza que sucedeu a anterior no

Desambiguações de topônimos

Castelo de Calatrava


Lara Gut () este o schioară elvețiană ce participă la Cupa Mondială de Schi Alpin. Ea concurează în toate probele și este specializată în cele de viteză: coborâre și Super-G.

Carieră

Născută în Sorengo, Ticino, Gut a participat la primul ei concurs FIS la vârsta de 15 ani, în decembrie 2006. La Campionatul Mondial Alpin de Tineret din 2007 la Altenmarkt, Austria, a câștigat argintul la coborâre. În același an a devenit campioana națională a Elveției la super-G, a doua cea mai tânără campioană din toate timpurile. În sezonul 2007, Gut a terminat a doua în clasamentul la coborâre al Cupei Europa.

La sfârșitul lunii decembrie 2007, Gut a debutat la Cupa Mondială într-un slalom uriaș la Lienz, Austria. În ianuarie 2008, la Caspoggio, a câștigat patru curse consecutive în Cupa Europa. La prima ei cursă la coborâre de la Cupă Mondială în 2 februarie 2008, Gut a urcat pe locul al treilea la St. Moritz, în ciuda căderii de pe finalul traseului și a alunecării pe spate până la linia de sosire; a terminat doar cu 0,35 de secunde în urma câștigătoarei. A continuat Cupa Mondiala la probele de viteză, cu un loc cinci la super-G în ziua următoare.

La începutul primul ei sezon complet, Gut a câștigat prima ei cursă de Cupa Mondială, la 20 decembrie 2008, un super-G la St. Moritz, terminând cu 0,63 secunde în fața locului al doilea Fabienne Suter. Gut a devenit cea mai tânără schioară care câștigă o cursă de super-G la Cupa Mondială la 17,65 ani (17 ani, 237 zile).

La Campionatele Mondiale din 2009 de la Val-d'Isère, Franța, Gut a câștigat medalii de argint la coborâre și super combinată, cu mai mult de două luni înainte de a împlini 18 ani.

La 29 septembrie 2009, Gut a căzut în timpul antrenamentului la Saas-Fee, Elveția, și și-a dislocat un șold. A fost transportată cu elicopterul la un spital din Visp. Federația Elvețiană de schi a anunțat inițial că Gut va fi în afara competiției pentru cel puțin o lună. În ianuarie 2010, s-a anunțat că Gut va rata Jocurile olimpice de iarnă din 2010 de la Vancouver, din cauza recuperării lente șoldului accidentat. A ratat întregul sezon 2010, dar a revenit pentru sezonul 2011 și s-a clasat de patru ori pe podium, incluzând o victorie în super-G la Altenmarkt-Zauchensee, în ianuarie.

Gut a schimbat furnizorii de schi după sezonul 2011, părăsind pe Atomic pentru a semna un contract de trei ani cu Rossignol. Deși ea a avut șapte clasări în top zece la trei discipline în timpul Cupei Mondiale din 2012, nu a obținut nici un podium, cel mai bun rezultat fiind clasarea de trei ori în primele cinci.

În decembrie 2012, Gut a câștigat prima ei coborâre la Cupa Mondială la Val-d'Isère, Franța. A terminat înaintea americancei Leanne Smith (0,16 sec) și a colegei de națională Nadja Kamer (0.5 sec).

Gut a câștigat prima ei medalie olimpică la coborâre în 2014, la Soci. A obținut bronzul cu 0,10 secunde în spatele Tinei Maze și a colegei elvețiene Dominique Gisin, care au câștigat ambele aurul. La Cupa Mondială, a câștigat titlul la Super-G și a terminat pe locul al treilea la general în 2014.

După patru ani cu Rossignol, Gut a schimbat furnizorii în mai 2015 trecând la Head.

Rezultate Cupa Mondială

Clasări pe sezoane

Clasări pe podium
 18 victorii – (6 Coborâre, 8 Super-G, 2 Slalom Uriaș, 1 Combinata alpină)
 30 podiumuri – (10 Coborâre, 11 Super-G, 8 Slalom Uriaș, 1 Combinata alpină)

Rezultate Campionate Mondiale

Rezultate Jocuri Olimpice

Note

Legături externe
 Site-ul oficial

Schiori elvețieni
Schi alpin
Elvețieni în viață
Competitori la Jocurile Olimpice de iarnă din 2014
Competitori la Jocurile Olimpice de iarnă din 2018
Competitori la Jocurile Olimpice de iarnă din 2022

Lara Gut-Behrami


Peistel ist der Familienname folgender Personen:

 Carl von Peistel (1862–1930), deutscher Verwaltungsjurist im Königreich Preußen und im Freistaat Preußen
 Carl Heinrich von Peistel (1704–1782), deutscher Hymnograph und Pietist

Peistel


La U.S. Route 6 o Ruta Federal 6 (abreviada US 6) es una autopista federal ubicada en el estado de Nebraska. La autopista inicia en el Oeste desde la  en la línea del estado de Colorado hacia el Este en la  en la línea del estado Iowa. La autopista tiene una longitud de 600,4 km (373.07 mi).

Mantenimiento
Al igual que las carreteras estatales, las carreteras interestatales, y el resto de rutas federales, la U.S. Route 6 es administrada y mantenida por el Departamento de Carreteras de Nebraska por sus siglas en inglés NDOR.

Cruces
La U.S. Route 6 es atravesada principalmente por la  cerca de Culbertson y Hastings en McCook  en Arapahoe  en Holdrege  en Hastings  en Fairmont  en Lincoln  en Lincoln  en Omaha.

Véase también

Referencias

Enlaces externos

 Página oficial del NDOR
 Lista de ciudades servidas por autopistas federales}
 Lista de Autopistas por estado en AARoads.com

Carreteras federales de Nebraska

U.S. Route 6 (Nebraska)


Općinska "B" nogometna liga Zadar je predstavljala drugi stupanj općinske nogometne lige u organizaciji NSO Zadar u sezoni 1977./78., te liga šestog stupnja nogometnog prvenstva Jugoslavije.  Sudjelovalo je 11 klubova, a prvak lige je bio "Borac" iz Smilčića.

Ljestvica

  Filipjakov – tadašnji naziv za Sveti Filip i Jakov

Rezultatska križaljka

 Izvori:

Unutarnje poveznice
 A liga NSO Zadar 1977./78.

Vanjske poveznice

Izvori
 Marko Marin: NK Raštane : 1976. – 2016. : ponos sela i Ravnih kotara : / a tek nam je 40 godina, Zadar, 2017., , str. 11
 arhiv.slobodnadalmacija.hr, "Slobodna Dalmacija", Godina 1977.
 arhiv.slobodnadalmacija.hr, "Slobodna Dalmacija", Godina 1978.
 arhiv.slobodnadalmacija.hr, "Slobodna Dalmacija", br. 10324, god. XXXVI, izdano 15. lipnja 1978., str. 10 (22. kolo, ljestvica), pristupljeno 26. listopada 2020.

1977-78 Zadar
Zadar
1977-78 Zadar

Općinska "B" nogometna liga Zadar 1977./78.


Liang Yanfen (en ), née le , est une athlète handisport chinoise concourant en T12 pour les athlètes ayant une déficience visuelle. Elle remporte une médaille de bronze aux Jeux de 2020.

Carrière
Lors des Jeux paralympiques d'été de 2020, Liang termine sur la  marche du podium du 100 m T12 en 12 s 51 derrière la Cubaine Omara Durand (11 s 49) et l'Ukrainienne Oksana Boturchuk (12 s 03).

Palmarès

Jeux paralympiques

  médaille de bronze du 100 m T12 aux Jeux paralympiques d'été de 2020 à Tokyo

Références

Liens externes

Athlète handisport chinoise
Coureuse de 100 mètres
Sportif aveugle
Aveugle chinois
Médaillée de bronze paralympique chinoise
Athlète (femme) aux Jeux paralympiques d'été de 2020
Naissance en septembre 2000

Liang Yanfen


Mikkel Kaufmann Sørensen (født 3. januar 2001 i Hjørring) er en dansk fodboldspiller, der spiller for den tyske klub FC Union Berlin.

Klubkarriere
Kaufmann startede sin karriere i Hjørring IF, hvor han spillede, inden han som U/14-spiller skiftede til AaB.

AaB
Kaufmann fik sin første kamp i Reserveholdsligaen den 12. september 2017, da han erstattede Yann Rolim efter 70 minutter i en kamp, som AaB vandt 0-1 over Randers FC's reserver. Han blev topscorer i U/17 Ligaen 2017-18 med 24 mål og en assist i sit andet U/17-år, hvilket var fire mål bedre end Muamer Brajanac fra Brøndby IF og seks bedre end Anders Fæster fra AGF. AaB blev nummer tre i sæsonen.

Han fik sin debut i Superligaen den 6. august 2018 som 17-årig, da han blev skiftet ind i det 87. minut i stedet for Wessam Abou Ali i en 0-1-sejr ude over Vendsyssel F.F., selvom han da stadig var U/19-spiller. Samtidig med sine præstationer på førsteholdet blev han delt nummer to på topscorerlisten i 2018-19-udgaven af U/19 Ligaen med 15 mål.

Sammen med fire andre ungdomsspillere blev han forfremmet til at være en permanent del af AaB's førsteholdstrup i sommeren 2019.

F.C. København
Han blev i januar 2020 købt af F.C. København på en aftale, hvor han skulle spille forårssæsonen færdig i AaB, men umiddelbart efter blev han købt fri til straks at skifte til FCK. Kauffmann blev dog skadet allerede i februar 2020 i en kamp mod Celtic FC, og blev som følge heraf holdt ude en længere periode, og havde efter skaden svært ved at spille sig til en plads i startopstillingen, og der blev derfor indgået en lejeaftale med den tyske 2. Bundesliga-klub Hamburger SV for 2021/22-sæsonen. Efter udløbet af lejeaftalen i HSV, blev indgået en ny lejeaftale med Karlsruhe. Efter udløbet af lejeaftalen i Karlsruhe blev Kaufmann solgt til den tyske bundesligaklub 1. FC Union Berlin.

1. FC Union Berlin
Den 12. juni 2023 blev det offentliggjort, at Union Berlin havde indgået aftale om køb af Mikkel Kaufmann, der fik trøje nr. 9 i klubben.

Landsholdskarriere
Han fik sin debut for et landshold under Dansk Boldspil-Union den 7. oktober 2017 for U/17-fodboldlandsholdet, da han startede inde og spillede de første 70 minutter, inden han blev erstattet af Nikolas Dyhr i et 3-4-nederlag hjemme. Han blev efterudtaget til tre kvalifikationskampe til U/17 Europamesterskabet i fodbold 2018, hvor holdkammaraterne Thomas Albert Christiansen, Jeppe Pedersen og Mathias Ross Jensen alle i forvejen var udtaget. Han spillede 2. og 3. kamp ved denne kvalifikation, i hvilke han begge startede inde og spillede fuld tid. Han nåede i alt at spille seks kampe for U/17-landsholdet.

For U/18-landsholdet var han blandt andet udtaget i september 2018 i forbindelse med to venskabskampe mod Island. Han fik dog ej spilletid her. I stedet fik han sin debut for U/18-landsholdet i forbindelse med to testkampe mod Ukraine i november 2018. Han fik sin debut herfor den 16. november 2018, da han startede inde og spillede hele kampen i et 2-1-nederlag ude til Ukraine. Samtidig scorede han også i sit første landsholdsmål i denne kamp efter 56 minutter til stillingen 1-1. Sin anden og sidste kamp for U/18-landsholdet spillede han tre dage senere.

Referencer

Eksterne henvisninger

Fodboldspillere fra Danmark
Fodboldspillere fra AaB
Fodboldspillere fra FC København
Fodboldspillere fra Hamburger SV
Fodboldspillere fra Karlsruher SC
Fodboldspillere fra 1. FC Union Berlin

Mikkel Kaufmann


Minerva, rod crvenih algi u porodici Bangiaceae. Jedina je vrsta morska alga M. aenigmata u vodama Novog Zelanda

Vanjske poveznice

Izvori

Bangiaceae

Minerva (biljni rod)


Hulki Saner, (24 Temmuz 1925, İstanbul - 20 Temmuz 2005, İstanbul), Türk senarist, yönetmen, film yapımcısı, oyuncu, film dağıtımcısı, film müzikçisi, söz yazarı ve bestecidir.

Yaşamı
Saner, 1925 yılında İstanbul'da doğdu. Kimya Fakültesini bitirdi ve 1944'te ABD'ye giderek bir yıl kimya ihtisası yaptı. Yurda dönüşünde İstanbul Belediye Konservatuvarı Şan Bölümüne girip mezun oldu. İstanbul Operası'nda ses sanatçısı olarak görev aldı, besteler yaptı. "Tosca" operasında "Scardia" rolünü oynadı. 1956 yılında, "Kalbimin Şarkısı" ve "Beş Hasta Var" filmlerine fon müzikleri hazırlayarak sinemaya girdi. Aynı yıl, "Sanat Film"i kurarak yapımcılığa geçti ve "Pusu" filmini yaptı. Daha sonra; "Arı Film", "Bronz Film" ve son olarak "Saner Film" şirketini kurdu. 1958'de "Sevmek Günah mı?" filmiyle yapımcılığının yanı sıra yönetmen de oldu. Çoğunlukla müzikal komedi filmlerini yönetti. Türk sinemasının en çok film çeken yönetmenlerinden biri olmasına karşın, belirli bir kalitenin üstüne çıkıp ilginç filmlere imzasını atamadı. Seyirciyi sadece güldüren ve vakit geçirten konulu filmleri yönetti. Yönettiği filmlerin çoğunun senaryosunu kendi yazdı. Ara ara Ertem Göreç ile çalıştı. Bazı filmlerinde kendisine de küçük roller verip cameo olarak göründü. Saner Film şirketi olarak film dağıtımcılığı da yaptı.

Sadri Alışık'ın başrol oynadığı "Turist Ömer" serisi filmler ile büyük başarı kazandı. Emel Sayın'ın rol aldığı, Gülüzar, Feride, Süreyya, Hicran ile Gülden Karaböcek'in rol aldığı Dilek Taşı, Ajda Pekkan'ın rol aldığı "Yabancı Olduk Şimdi" ve Erol Büyükburç'un rol aldığı "Kızılcıklar Oldu mu" gibi başarılı müzikal filmlere de yapımcı olarak imza atmıştır. Aynı zamanda Emel Sayın'ın seslendirdiği "Rüyalar Gerçek Olsa" adlı şarkının söz yazarı ve bestecisidir. Yapımcılığını yaptığı "Rüyalar Gerçek Olsa" adlı sinema filminde Engin Çağlar, Esen Püsküllü, Hulusi Kentmen gibi başarılı oyuncular rol almıştır.

Filmografisi

Ödüller
 2002: 39. Altın Portakal Film Festivali - Yaşam Boyu Onur Ödülü

Kaynakça

Dış bağlantılar
 Beyazperde'de Hulki Saner
 IMDb'de Hulki Saner
 Sinemalar.com'da Hulki Saner
 SinemaTürk'te Hulki Saner
 TSA'de Hulki Saner

1925 doğumlular
İstanbul doğumlular
Türk sinemacılar
2005 yılında ölenler
Sahrayıcedid Mezarlığı'na defnedilenler

Hulki Saner


NK Bugojno Zug 94 je amaterski hrvatski nogometni klub iz Zuga. Okuplja hrvatske iseljenike iz Bugojna. Klub je osnovan 1994. godine. Klub ima sekcije juniora, aktivnih i seniora. Organiziraju malonogometni turnir "Bugojanski turnir", nogometne turnire i Bugojansku večer.

Izvori

Vidi još
 Popis hrvatskih nogometnih klubova u dijaspori

Vanjske poveznice
Službene stranice
Facebook NK Bugojno Zug

Bugojno
Hrvati u Bosni i Hercegovini
Bugojno

NK Bugojno Zug 94


Une bouteille peut être un instrument de musique : soit elle résonne lorsque de l'air est soufflé dans le goulot et elle est un instrument à vent, soit elle est frappée et c'est un instrument de percussion.

Instrument à vent
L'idée sous-jacente est que toutes les structures tubulaires avec une seule ouverture peuvent être soufflées comme elles le sont avec une flûte, y compris les bouteilles. Le son est produit par une colonne d'air mise en vibration par de l'air soufflé, qui vibre jusque dans la bouche. Les bouteilles peuvent être accordées en ajoutant par exemple de l'eau ou du sable. Plus la cavité est petite, plus le son produit est aigu. Comme pour la flûte de Pan - dont le son est similaire, notamment en raison du bruit d'attaque - mais qui se compose d'une série fixe de tubes permettant de produire des sons de différentes hauteurs ; pour jouer avec des bouteilles, elles sont généralement assorties de manière appropriée pour les morceaux requis.

Les bouteilles sont parfois utilisées dans la musique populaire. Il existe quelques ensembles.

La "bouteille soufflée" (en anglais blown bottle) se voit attribuer le numéro 76 ou 77 (selon qu'on numérote en partant de 0 ou de 1) dans l'attribution des emplacements de programme de General MIDI (GM).

Des bouteilles fréquemment utilisées sont des bouteilles de bière.

Exemples
Début de l'Allegro de la Petite musique de nuit de Mozart sur l'instrument "Bouteille soufflée" (, GM 76) :

Percussion

Dans ce cas-là, la bouteille est un idiophone.

Articles connexes

Sifflet à nez

Références

Bibliographie
Wenham, Martin (2000). '200 Science Investigations for Young Students: Practical Activities for Science 5 - 11. SAGE.  .
McGregor, Harriet (2010). Sound. The Rosen Publishing Group.  .
Rossing, Thomas D.; Wheeler, Paul A.; Moore, F. Richard; Wesley, Addison (2002). The science of sound.  .
Hopkin, Bart (1996). Musical Instrument Design: Practical Information for Instrument Making. See Sharp Press.  .
Alvey, R. Gerald (1992). "Folk Instruments". In Kleber, John E. (ed.). The Kentucky Encyclopedia. University Press of Kentucky.  .
Rothstein, Joseph (1995). Midi: A Comprehensive Introduction. A-R Editions, Inc.  .

Instrument de musique improvisé
Instrument à vent
Idiophone
Bouteille

Bouteille (instrument de musique)


Kraljevstvo Kongo (kikongo: Kongo dya Ntotila ili Wene wa Kongo, portugalski: Reino do Congo), bivša monarhija koja je obuhvaćala velika područja središnje i zapadne Afrike.

Povijest

Korijeni

Negdje početkom nove ere, koju stotinu godina prije ili kasnije, započela je u središnjoj Africi seoba naroda. Crnačka Bantu plemena iz visokih savana središnjeg dijela doline rijeke Benue, u današnjem graničnom području između Kameruna i Nigerije, napustila su svoju dotadašnju domovinu i tijekom prvog tisućljeća nakon Krista postupno selila prema jugu i jugoistoku, šireći se i postajući prevladavajući narod na južnoj trećini afričkog kontinenta.

Osnovne kulture u staroj domovini bile su sudanski proso i sorgum, a mlaćenje i spaljivanje bili su jedina tehnika prikupljanja ljetine. Tako je došlo do naglog porasta stanovništva, pa su se kroz nekoliko naraštaja Bantu crnci našli suočeni s ozbiljnim nedostatkom obradive zemlje. Formirali su se pojedini rodovi i odvajali od glavne plemenske zajednice, sve dok nije bila naseljena cijela savana i dok plemena u svom kretanju nisu stigla do kišnih prašuma bazena rijeke Kongo koje se prostiru duž južnih granica visoravni. Prašuma, u koju su bili prisiljeni zakoračiti, uz svu svoju bujnu vegetaciju pokazala se veoma negostoljubivim mjestom. Sudanski proso i sargum, koji su davali tako obilne ljetine na visokoj otvorenoj savani, nisu mogli rasti u zagušljivoj i vlažnoj sredini.

Struja migracije kretala se dalje, instiktivno slijedeći rijeke i rječice, pritoke Konga, dok najzad konačno nije izbila iz prašume i našla se na platou Katanga (ili Šaba), visokoj savani neobično sličnoj onoj koja je ostala iza njih u starom kraju. Za 100 ili 200 godina opet je došlo do bujanja pučanstva pa je narod Bantu morao opet krenuti dalje šireći se preko platoa Šaba i naseljavajući današnju Zambiju, Zimbabve i Mozambik, sve do obala Indijskog oceana. U blizini ušća rijeke Zambezi naišli su na biljke s hranjivim plodovima podrijetlom iz jugoistočne Azije. To su bile prvenstveno banane, azijski jam i taro, za koje se pretpostavlja kako su ih donijeli i ostavili u Africi pomorci s područja današnje Indonezije, u 3. ili 4. stoljeću.

Uvođenje azijskih biljaka u afričku poljoprivredu blagotvorno je djelovalo na način života Bantu naroda. Rečene su biljke uspijevale u toploj, vlažnoj klimi, tamo gdje sudanski proso i sargum nisu bili ni od kakve koristi. To je omogućilo plemenima širiti se u dotad nepovoljne oblasti istočne Afrike, oko velikih jezera u današnjoj Tanzaniji, Keniji i Ugandi, a zatim, u 10. stoljeću, i u bazen rijeke Kongo kroz koji su prošli prije tisućinjak godina. Do 12., najkasnije 13. stoljeća, plemena Bantu naselila su gotovo cijelu prašumu u slivu Konga i asimilirajući ili potiskujući u najzabačenije krajeve domoroce Pigmeje, uspostavila svoje plemenske zajednice. Iz jedne takve zajednice nastalo je Kraljevstvo Kongo.

Nastanak

O kraljevstvu nema nikakvih zapisa iz vremena prije kontakta s Portugalcima, pa je sve što se zna o njegovom nastanku preuzeto iz usmene predaje. Prema jednoj od legendi koju su Portugalci čuli nakon dolaska, a misionari zapisali, začetnik kraljevstva je bio legendarni Nimi a Lukeni, sin poglavice malog Bantu plemena Vungu ili Bungo koje je živjelo na obali Konga u blizini današnjeg Stanleyjeva jezera. Željan vlasti, ali s malo izgleda postati poglavica, s nekoliko naoružanih sljedbenika napustio je selo i ulogorio se kraj jednog gaza na rijeci tražeći da mu plate svi koji žele prijeći na drugu stranu. Jednog dana je Nimi a Lukenijeva tetka došla do gaza i pozivajući se na povlastice koje ima kao poglavičina sestra odbila zahtjev platiti prelazak na drugu stranu. Kad se, ne plativši, uputila pregaziti rijeku, Nimi a Lukeni je potrčao za njom i rasporio ju nožem. Tim okrutnim činom, ubojstvom člana obitelji, prekršio je sve što je bilo sveto i pogazio sve tradicije. Proglasio je sebe bićem oslobođenim stega plemenskih zakona, iznimnim bogolikim čudovišnim i moćnim bićem koje će po legendi postati osnivačem Kraljevstva Kongo. Nimi a Lukeni postao je prvi ManiKongo (portugalski izgovor kikongoanskog naslova Mwene a Kongo).

Prvi ManiKongo osvojio je nakon niza ratnih pohoda oblast u kojoj su živjela plemena Mbundu i Mbwela, južno od ušća Konga u današnjoj Angoli i tu je na jednom visokom brdu udaljenom oko 150 km od rijeke podigao svoj mbaji ili mbanzu, dvorac sa sudnicom i vijećnicom. Talijanski misionar franjevac Giovanni Antonio Cavazzi piše u 17. stoljeću kako se puk odnosio prema tom dvorcu u prašumi s takvim strahopoštovanjem da su se bojali pogledati u tom pravcu, misleći kako će ostati na mjestu mrtvi. Nakon što su Nimi a Lukenija, prema legendi, napali grčevi, njegovi sljedbenici odlučili su se obratiti svećeniku pokorenog naroda. Svećenik je pristao poći s njima do svoga poglavice, a nakon izliječenja ManiKongo je zapečatio mir s prvobitnim stanovnicima zemlje uzevši poglavičinu kćer za prvu suprugu. Tako je nastalo stabilno kraljevstvo.

Za oko 150 godina od tada do dolaska Portugalaca, u Mbanzi je vladalo pet do osam ManiKonga koji su svi bili potomci mitskog Nimi a Lukenija. Oružanim osvajanjem i vjerskim savezništvom postupno su proširili granice svoje države tako da je zauzimala površinu od preko 500 000 km2 i imala između 4 000 000 i 5 000 000 stanovnika. Na vrhuncu moći prostirala se od rijeke Ogooue na sjeveru, u današnjem Gabonu, do danas angolske rijeke Cuanza na jugu, te od Atlantskog oceana na zapadu do Stanleyjeva jezera, platoa Bateke i rijeke Kwango u današnjem DR Kongu na istoku. U vrijeme dolaska Portugalaca kraljevstvo je bilo nešto manje, jer su se neki narodi na sjevernom i južnom dijelu zemlje odvojili i osnovali vlastita kraljevstva koja su eventualno još kao vazalne države plaćala danak ManiKongu. On je pod svojom vlašću tada držao samo područje između rijeka Kongo na sjeveru, Kwango na istoku, Dande na jugu i Atlantskog oceana na zapadu.

Ustroj prije dolaska Portugalaca

ManiKongo je vladao poput svakog srednjovjekovnog europskog kralja. Smatran je polubožanskim svetim bićem i živio okružen plemićima, dvorjanima, robovima, suprugama i kraljevskim protokolom nimalo jednostavnijim od onih na onodobnim europskim dvorovima. Oni koji su mu željeli prići morali su pasti ničice i četveronoške puzati prema njemu. Smrtna kazna bila je predviđena za one koji bi ga gledali kako jede i pije. Kad bi kralj to poželio, rob bi udario jednom željeznom šipkom o drugu i svi prisutni bi se bacili na tlo, s licem prema zemlji. Putovao je samo u nosiljci, uvijek u pratnji tjelesne straže, a tamo gdje bi se zaustavio tlo je čišćeno metlama i prekrivano prostirkama kako njegove noge ne bi dodirnule golu zemlju. Platežno sredstvo u kraljevstvu, školjke nzimbu vađene s morskog dna duž obale Atlantika, bilo je njegov monopol, a podanici su mu morali plaćati porez.

Portugalci su zatekli kraljevstvo podijeljeno na šest zasebnih provincija ili kneževina: Soyo, Mpemba (u njoj se nalazila prijestolnica), Mbamba, Mpangu, Mbata i Nsundi. Svaka od njih imala je vlastitog poglavicu, uživala veliki stupanj autonomije i zadržala vrlo snažan osjećaj plemenskog identiteta. Svaka je bila podijeljena na oblasti, a oblasti na sela i gradove. Poglavice provincija bili su feudalno plemstvo. Zaklinjali su se na vjernost ManiKongu, priznavali njegovu vrhovnu vlast, skupljali porez za njegovu kraljevsku blagajnu, podizali vojsku kad bi poveo rat i služili kao dvorjani na njegovu dvoru ili ministri u njegovu kabinetu. Istodobno, raspolagali su svojim bazama moći i nije bila nepoznata pojava da se otvoreno suprotstavljaju kralju ili da se čak pobune protiv njega.

U kraljevstvu je kopana i taljena željezna ruda, a dobiveno željezo je dobro konstruiranim čekićima, nakovanjima i mijehovima prerađivano u oružje, alate, ukrase, glazbala i druge predmete. Pleme Bakongo talilo je bakar i poznavalo postupak lijevanja s voštanom jezgrom kojim su izrađivane razne figure, fetiši i nakit. Kongoanci su uz to bili izvanredni tkači, služeći se za proizvodnju tkanina uglavnom biljnim vlaknima dobivanim preradom listova rafije. Pleli su košare, mreže i dijelove namještaja od loze i pruća, rezbarili drvo i bjelokost, proizvodili razno posuđe od pečene gline i štavili kože za izradu odjevnih i raznih kućanskih predmeta.

Uzgajali su jam i banane što su njihovi preci donijeli u prašumu, skupljali povrće i voće koje je raslo samo u prašumi i vješto rabili domaće palme od kojih su dobivali ulje, opojno vino, ocat i neku vrstu kruha. Od domaćih životinja uzgajali su koze, svinje i goveda i s pomoću mreža, vrša i osti lovili ribu u Kongu i njegovim pritokama. Prozvodnja viškova za prodaju ili razmjenu, međutim, nije postojala. Nije bilo kalendara, nikakvog sustava mjerenja vremena ni kotača. Kroz prašumu su bile prokrčene mnogobrojne staze, a preko rijeka i provalija podignuti viseći mostovi od čvrstih lijana. Nije bilo prijevoznih sredstava osim drvenog konja i nosiljke, a oba su funkcionirala tako da su putnika nosili robovi. Unatoč nedostacima, Kraljevstvo Kongo bilo je tada zemlja s najrazvijenijom uljudbom na zapadnoj afričkoj obali.

Dolazak Portugalaca i kršćanstva

Portugalski istraživači su tijekom zadnjih desetljeća 15. stoljeća obilazili zapadnu afričku obalu, a 1482. godine Diogo Cao otkrio je rijeku Kongo. Tada je njegova posada stupila u kontakt s narodom Bakongo, te doznala kako negdje jugoistočno od rijeke usred kišne prašume leži prijestolnica. Nisu se usudili zaći u nepoznate vlažne kišne prašume, te je Cao samo poslao četvoricu pokrštenih robova s darovima i uputio ih u Mbanzu u pratnji mjesnih vodiča.

Do idućeg kontakta proći će skoro desetljeće. Zapovjedništvo nad flotom od tri karavele dobio je Goncalo de Sousa. Na brodove je ukrcano desetak svećenika, odred tesara, tiskara, poljoprivrednika i raznih obrtnika, žena vičnim kućanskim poslovima, crkvenim predmetima, uresima, darovima i građevinskim materijalom. S Nsakuom i ostalim kongoanskim plemićima koji su proveli u Portugalu dvije godine, ekspedicija u prosincu 1490. isplovila je sa zadatkom uspostave diplomatskih odnosa s Kraljevstvom Kongo. Tijekom putovanja od kuge je umrlo dosta članova posade, uključujući Nsakua i Goncala de Sousu. Zapovjedništvo je povjereno nećaku Ruiju de Sousi, koji je krajem ožujka 1491. godine uplovio u ušće rijeke Kongo. Brodovi su se usidrili u blizini sela Mpinda, gdje je danas angolska luka Santo Antonio do Zaire. Tada je tamo bio glavni grad provincije Soyo. Poglavar provincije, ManiSoyo, radosno je sa svojom pratnjom dočekao Portugalce i krenuli su na trotjedno putovanje do prijestolnice.

Portugalci opisuju Mbanzu kao grad neravnih ulica, uskih staza kroz visoku travu, slamnatih kuća bez vanjskih ukrasa, ali prostirki s ornamentima u njima. Na sjevernoj strani planina je bila prekrivena tamnom šumom u kojoj su sahranjeni umrli kraljevi, uključujući samog Nimi a Lukenija. Na južnoj strani nalazio se prostrani trg pod nazivom mbasi a nkanu, sudnica. Na tom velikom mjestu oko jedne velike divlje smokve narod se okupljao primiti kraljev blagoslov ili promatrati plesove i trijumfalni defile ratnika. Nedaleko od tog trga bila je kraljeva rezidencija, ograđena koljem vezanim lijanama. Ispred vratiju nalazilo se nekoliko stražara i trubača, a unutar ograde prostiralo se veliko dvorište. Samu kraljevu kuću, do koje se stizalo kroz labirint, okružvala je palisada.

ManiKongo je dočekao portugalske izaslanike na izlazu iz labirinta. Ime mu je bilo Nzinga a Nkuvu, imao je oko 60 godina i sjedio je na drvenom prijestolju s intarzijama od bjelokosti, koje je bilo postavljeno na uzdignutoj platformi. Bio je ogrnut plaštem od obrađene svjetlucave kože urešene leopardovim i cibetkinim krznom, a oko remena nosio je komad europskog damasta koji mu je Diogo Cao poslao prije skoro 10 godina. Na rukama je nosio bakrenu narukvicu, preko ramena mu je visio zebrin rep, u krilu je držao drvenu palicu, luk i strijele, a na glavi nosio kapu od palmine tkanine s izvezenim likom zmije.

Rui de Sousa prišao je ManiKongu i po europskom običaju kleknuo pred njim i poljubio mu ruku. Ovaj je uzvratio tako što je uzeo šaku zemlje i pritisnuo ju najprije sebi na srce, a zatim na Portugalčeve grudi. Nosači koje je zatim pozvao Rui de Sousa uručili su ManiKongu darove. Svitke satena, svile, lanenog platna, brokata i baršuna, srebrni i zlatni nakit, pehare, tanjure i jato crvenih golubova. Kralj je potom ustao s prijestolja pokazavši riječima i držanjem svoju veliku radost zbog dolaska kršćana, a narod je po završetku govora počeo pjesmom, plesom i na druge načine iskazivati gostoprimstvo.

Nakon toga, uz pomoć jednog od kongoanskih plemića koji se vratio iz Lisabona i preuzeo ulogu prevoditelja, Rui de Sousa izložio je ManiKongu cilj svoje misije. Kanio je ispuniti želju kralja Joaoa II. da ManiKongo i njegov narod prime kršćanstvo i stupe u savezništvo s Kraljevinom Portugal. De Sousa je objašnjavao prednosti kršćanstva i opisivao čuda portugalske uljudbe, ilustrirajući svoje predavanje raznim alatima, spravama i crkvenim predmetima koje je donio. Čak je naredio vojnicima ispaliti plotun iz pušaka.

ManiKongo, duboko zadivljen izlaganjem Ruija de Souse, bio je svjestan kako je došao u dodir s nadmoćnom uljudbom. Ako s njom uspostavi savezništvo, on i njegov narod mogu izvući velike koristi, a kao neprijatelj im došljaci mogu nanijeti velike štete. Stoga je idućeg dana pozvao sve Portugalce u privatnu audijenciju dogovoriti se o načinu na koji će se obaviti pokrštenje kralja i masovni prelazak naroda na kršćanstvo. Najprije se ima podići crkva, a u međuvremenu će se pristupiti podučavanju kralja i dvorjana istinama kršćanske vjere. Tisuću domorodaca pridružili su se portugalskim zidarima, tesarima i obrtnicima na izgradnji crkve, donoseći kamen, kreč i drvenu građu s udaljenosti od preko 15 km. Prvog tjedna u svibnju položen je kamen temeljac, a gradnja je dovršena već dva mjeseca kasnije.

Stotinjak tisuća ljudi okupilo se u Mbanzi prisustvovati pokrštenju. ManiKongo je uzeo kršćansko ime Joao, njegova žena Eleanor, a njegov sin i nasljednik Mbemba a Nzinga postao je Affonso. Kršćanstvo su primili i neki poglavari provincija i poglavice. Rui de Sousa predao je ManiKongu zastavu s izvezenim križem, koju je navodno blagoslovio sam papa Inocent VIII. U ManiKongovoj gardi bilo je oko 20 000 vojnika, a u svakom je trenutku mogao dići pod oružje 100 000 podanika.

Kongoanci su prethodno vjerovali u jednog velikog boga, svemoćno biće koje su zvali Nzambi ampungu i držali su ga tvorcem svega na svijetu. Međutim, vjerovali su kako je taj bog zbog svoje uzvišenosti beskrajno daleko, nedokučiv za čovjeka, pa je prema tome potpuno beskorisno klanjati mu se ili moliti ga za nešto. Sa svakodnevnim životom intimnije su povezani niži bogovi, a kultova duhova prirode, duhova predaka i sablasti svih vrsta, magije i čarobnjaštva, vračeva i zazivača duhova, fetiša, idola i tajanstvenih obreda narod Bakongo nije se htio odreći bez obzira na formalni prelazak na kršćanstvo. Portugalci su držali kako su dužni prisiliti ih odreći se starih vjerovanja, pa su počeli bičevati pojedince, paliti fetiše, uništavati idole i domorodačka svetišta.

Posebno su bili zgroženi seksualnim životom domorodaca, koji su bili poligamni. U narodu Bakongo silovanje, incest i preljub bijahu strogo kažnjavani, za razdjevičenje djevice plaćala se njenoj obitelji visoka naknada, rječnik seksualnih pojmova bio je neizravan i uvijen, udvaranje složeno i dostojanstveno, a bračni obred neobično složen i ozbiljan. Portugalci nisu uspijevali uvjeriti domoroce da svatko odabere samo jednu ženu i otpusti sve ostale. Kako su beskompromisno inzistirali na poštovanju crkvene doktrine, raslo je nezadovoljstvo novom vjerom i jačala protukršćanska frakcija koju je predvodio drugi ManiKongov sin Mpanza a Nzinga. ManiKongo je najzad 1495. protjerao sina Mpembu a Nzingu (Affonsa) i Portugalce, odbacivši kršćanstvo.

Nakon smrti ManiKonga 1506. godine, Affonso se s kršćanskom vojskom vratio iz provincije Nsundi u koju je bio protjeran. Njegovih 10 000 vojnika, domorodaca kršćana i Portugalaca, sukobilo se i pobijedilo brojniju protukršćansku vojsku koju je činilo 200 000 ljudi. Ključno u pobjedi male vojske nad većom bilo je posjedovanje vatrenog oružja. Affonsova pobjeda nad polubratovom vojskom bila je pobjeda Portugalaca i kršćanstva, sile čiji je saveznik bio novi ManiKongo, kralj Affonso.

Kršćansko kraljevstvo

Evangelizacija Konga odvijala se brzo. Već 1509. godine u Mbanzi su otvorene misionarske škole za 400 učenika među kojima je bilo i djevojaka. Svećenik Rui d'Aguiar u svom izvješću iz 1516. piše da se u prijestolnici školuje više od 1 000 učenika, "plemićkih sinova" koji uče čitati i pisati i izučavaju slovnicu, društvene i tehničke znanosti, kao i "našu vjeru". Tijekom prvih godina Affonsove vladavine, svakim portugalskim brodom koji bi svratio u ušće Konga putovali bi u Lisabon novi mladi Kongoanci na školovanje u Santo Eloiju. Mbanza je ograđena zidinama, a portugalska četvrt i kraljevski dvor odvojeni zidovima od ostalog dijela grada. Sagrađeno je nekoliko crkvi, trasirane su ulice i obrubljene drvoredima, podignute su mnoge kamene zgrade. Grad se proširio na oko 50 km2, a broj stanovnika premašio 100 000.

Portugalci su Kongoancima iz domovine donijeli guavu, limun i naranču, a iz Brazila i azijskih zemalja kukuruz, manioku i šećernu trsku. Dovozili su razne alatke i oružja, sablje i mačeve, muskete i mužare, a dvorjani su preuzeli europski stil odijevanja. Nevolje za domoroce počet će intenziviranjem trgovine robljem. Portugalci su, naime, 1470. godine otkrili otok Svetog Tomu, a početkom 1490-ih počeli ga naseljavati. Otvaranjem pomorskog puta za Indiju postao je važna luka u koju su svraćali brodovi, a broj stanovnika skoro je dosegao 10 000. Podignute su plantaže šećerne trske i kave, a za rad na njima počeli su se kupovati robovi duž Beninske obale.

Kad je kolonizacija Amerike dovela do povećane potražnje za robovima, otočni trgovci širili su oblast svojih akcija sve dalje prema jugu, dok početkom 16. stoljeća nisu započeli djelovati i na ozemlju Kraljevstva Kongo. Guverner otoka Sveti Toma, Fernao de Mello, drsko je ignorirao naređenja krune i željeznom rukom vladao svojom kolonijom propalica i probisvijeta koji su huškali plemena jedno na drugo i na otkazivanje poslušnosti ManiKongu, kako bi došli do robova koje će otpremiti u Brazil. Lisabon je bio predaleko da bi tamošnji dvorjani nadzirali Fernaoovo ponašanje, a Affonsova očajnička pisma portugalskom kralju su ignorirana i odbacivana.

Bezobzirni lov na robove nastavljen je bez zastoja, a oko 1530. godine samo je iz Mpinde otpremano oko 5 000 robova godišnje. Uvođenjem prostitucije u Mbanzi pojavile su se venerične bolesti koje su kosile crno stanovništvo kao što su tropske bolesti kosile bijelo. Kraljevstvo je propadalo i tonulo u kaos sukoba raznih frakcija i masovnog odvođenja žitelja u roblje. Odmah nakon Affonsove smrti 1542. ili 1543. godine, rasplamsala se borba za prijestolje između Nkanga Bembe, krštenog Pedro, za kojeg se vjerovalo da je najstariji Affonsov sin, i nekog Nkumbi Mpudi a Nzinge, krštenog Diogo, za kojeg se tvrdilo da mu je drugi sin ili nećak. Pedro je vladao kratko i neslavno, a Diogo je prikupio snage i nakon dviju godina krvavih borbi zbacio Pedra i započeo šesnaestogodišnju vladavinu.

Tijekom prva četiri mjeseca po dolasku isusovaca, prvih svećenika poslanih iz Lisabona nakon desetak godina, obavljeno je 2 100 obreda pokrštavanja, sagrađena je škola za 600 učenika i tri nove crkve od kojih je najveća posvećena Spasitelju. Tako je Mbanza dobila novo ime koje su joj dodijelili isusovci, Sao Salvador. Diogo je, ne slažući se sa svim kršćanskim učenjima, protjerao isusovce. Portugalci su reagirali bojkotiravši Mpindu i sagradivši vlastitu luku za ukrcavanje robova, Mbomu. Nedaleko zatim, nadirući sve dalje prema jugu, podigli su grad Luandu, danas metropolu Angole. Uspostavili su savezništvo s najvažnijim ManiKongovim vazalom na jugu, ngolom, najvišim poglavicom Ndonga od čijeg naslova vuče podrijetlo riječ Angola. Nahuškali su ga na rat protiv ManiKonga i u bici na rijeci Dande 1556. ngola je potukao Diogovu vojsku. Nakon tog poraza i drugi krenuše za primjerom ngole i u vrijeme Diogove smrti 1561. godine poglavari provincija, poglavice pojedinih plemena i starješine pojedinih naselja sklapali su posebne sporazume o isporuci robova Portugalcima, odbijajući se dalje pokoravati ManiKongu.

Portugalci su ubili princa kojeg je Diogo odredio za prijestolonasljednika i okrunili njegovog nećaka koji je sebi dao ime Affonso II. Njega je u borbi za vlast ubio brat Bernando, koji je nedugo zatim poginuo pokušavajući u borbi kod Stanleyjeva jezera ugušiti pobunu vazalne države Bateke. Nasljednik Henrique također uskoro gine u ratu protiv jedne vazalne države, a 1568. godine prijestolje preuzima Alvaro. Tada dolazi još strašnija pošast, pošto iz mračnih prašuma na istoku i jugu nadiru na zemlju ratničke horde Jaka, ljudoždera. Jake ili Jage su narod koji je sredinom 16. stoljeća izbio na zapadnoafričku scenu, a nakon otprilike stotinu godina ispunjenih jezivim pokoljima tajanstveno su iščezli. Danas ne postoji narod ili pleme tog imena, a opširnih podataka ili isprava o Jakama nema. Najpoznatiji izvor podataka o njima je kronika engleskog mornara Andrewa Battela.

Jake su nagrnuli iz prašuma duž jugozapadne granice kraljevstva, prešli rijeku Kwango i nastavili nadirati prema sjeveru pljačkajući i ubijajući. ManiKogo Alvaro, njegova crna i bijela svita i narod pobjegli su do rijeke Kongo i sklonili se na jedan od otoka u njenom donjem toku. Jake su zauzeli Mbanzu, spalili ju, poklali i pojeli sve koji su ostali u gradu. Nakon toga su podijelili vojsku u više odreda i nastavili napredovati ka unutrašnjosti koljući stanovnike, paleći polja i pljačkajući sela. Izbila je epidemija žljezdane kuge i pokosila na tisuće izbjeglica zbijenih na otocima. U tom kaosu profitirali su lovci na robove.

Godine 1571. Francisco de Gouvea iskrcao se na ušću Konga s vojskom od oko 600 vojnika i krenuo u krvavi pohod protiv Jaka. Ljudožderi su protjerani iz zemlje, a Alvaro vraćen na prijestolje u Mbanzi. 1614. je umro, a u idućih 27 godina izredalo se osam ManiKonga. Poglavari provincija ratovali su jedan protiv drugog i kovali urote protiv kraljeva, koji su se često smjenjivali. Tada Portugalci gube monopol i na zapadnoafričku obalu dolaze Englezi, Francuzi i Nizozemci. Godine 1641. Nizozemci svladavaju Portugalce, uplovljavaju u ušće rijeke Kongo i zauzimaju luku Mpinda.

ManiKongo Garcia II. Affonso staje na stranu Nizozemaca, koji su mahom protestanti, pa u strahu za katoličanstvo papa šalje u Kongo prve svećenike koji nisu Portugalci, talijanske franjevce. Nizozemci preusmjereni na trgovinu s Indijom, kolonizaciju Azije i ovladavanje Rtom dobre nade, veoma brzo gube interes i već 1648. napuštaju Kongo u koji se 1665. vraćaju Portugalci. Portugalom vlada nova dinastija Braganza, u osobi Joaoa IV., te slijedi otvoreni napad na kraljevstvo i vraćanje nadzora silom. Kod mjesta zvanog Ambouila, u blizini gornjeg toka rijeke Bengo, 25. listopada portugalska vojska uništava kongoansku, ubija ManiKonga i slavodobitno mu odsjeca glavu. Od tada kraljevstvo je strogo nadzirano iz Lisabona.

Pojavljuje se Kimpa Vita, krštena Beatriz, mlada Kongoanka koja propovijeda svoju inačicu kršćanstva koja je početkom 18. stoljeća poznata kao sekta antunovaca. Ona propovijeda kako je Kongo zapravo sveta zemlja, da je Krist rođen u Mbanzi i kršten u rijeci Nsundi, da je Bogorodica "kći robinje ili sluškinje markiza Nzimbe Npanghija" i da je sveti Franjo pripadao "klanu markiza od Vunde". Proglašava poligamiju zakonitom, odbacuje neke kršćanske dogme i propovijeda kako će sva bogatstva bijelih ljudi pripasti njenim sljedbenicima. Tijekom vladavine ManiKonga Pedra IV., marionete u rukama Portugalaca, Kimpa Vita je osuđena zbog krivovjerja i živa spaljena zajedno s djetetom 2. srpnja 1706. godine. Time jenjava svaki domorodački otpor i Kongo dalje opstaje kao država pod čvrstim nadzorom Portugalaca.

Literatura

 Peter Forbath-Rijeka Kongo, preveo Nikola Kršić, "Otokar Keršovani-Rijeka", Opatija 1977.

Bivše monarhije
Povijest Afrike
Povijest Angole
Povijest Demokratske Republike Kongo
Povijest Republike Kongo

Kraljevstvo Kongo


Urriðafoss er et vandfald i floden Þjórsá i det sydvestlige Island og er det mest vandrige vandfald i Island. Vandfaldets er 6 meter højt. Opstrøms i Þjórsá er der flere vandfald, der næsten alle er højere, men Urriðafoss er det største med en vandmængde på 360 m³/s. Om vinteren kan der være et 20 meter tykt lag is ved vandfaldet, den såkaldte Urriðafosshrnn.

Vandfaldet er beliggende omkring 16 kilometer øst for byen Selfoss, og et par hundrede meter nord (opstrøms) for vandfaldet føres vejen Hringvegur over floden. På trods af vandfaldets størrelse er det ret ukendt og nævnes sjældent.

Planer om udnyttelse til vandkraft

Fossafélagið Títan firmaet, der blev stiftet i 1927, fik tilladelse til at bygge et kraftværk i Urriðafoss i forbindelse med en jernbane til Reykjavík fra vandfaldet.
Dette skete ikke, men nu har Landsvirkjun planer om at bygge vandkraftværker i den nederste del af Þjórsár floden, ved Urriðafoss og Núpur.

Det planlagte Urriðafoss Kraftværk forventes at få en kapacitet på ca 125 MW og en el-produktionskapacitet på 930 GWh per år. Kraftværket vil blive placeret under jorden, og en tunnel fra kraftværket, vil munde ud i floden Þjórsá nedenfor Urriðafoss vandfald. Vandfaldet forventes at forsvinde, hvis kraftværket bliver bygget. Lokale beboere i området protesterer mod byggeriet, i et forsøg på at redde Urriðafoss.

Referencer

Eksterne henvisninger

 Nýjar virkjanir í Þjórsá - English summary
 Map of proposed power plant in Urriðafoss
 Faults and fractures of the South Iceland Seismic Zone near Þjórsá

Vandfald i Island

Urriðafoss


El Seminario Teológico Fuller es una institución educativa cristiana evangélica  interdenominacional que tiene su casa matriz en Pasadena, California y varias sedes en el oeste de Estados Unidos.

Historia

El Seminario teológico Fuller fue fundado en 1947 por Charles E. Fuller, un evangelista radial conocido por su programa "Old Fashioned Revival Hour" y por Harold Ockenga, pastor de la Iglesia de Park Street en Boston. La motivación de sus fundadores era reformar el fundamentalismo cristiano de la postura divisionista (y a veces anti-intelectual) que lo caracterizó en las décadas de 1920 a 1940. Fuller imaginaba que el seminario se iba a convertir en una especie de "Caltech (Instituto de Technología de California) para el mundo evangélico." A finales de la década de 1940, los teólogos evangélicos del Seminario defendieron la importancia cristiana del activismo social.

La mayoría de los primeros profesores sostenían puntos de vista teológicamente y socialmente conservadores, aunque profesores con otras visiones llegaron en las décadas de 1960 y 1970.
Esto ocasionó tensiones a fines de los cincuenta y comienzos de los sesenta cuando algunos miembros del grupo académico se comenzaron a sentir incómodos con profesores y estudiantes que no estaban de acuerdo con la inerrancia bíblica La escuela ha tenido una influencia considerable en el movimiento neo-evangélico y la teología  moderada.

Dr. Richard J. Mouw ha ejercido como presidente del seminario desde 1993. Un artículo del Los Angeles Times lo catalogó como "uno de los líderes nacionales evangélicos".

En 2019, la escuela ocupó el cuarto lugar entre los seminarios evangélicos en los Estados Unidos por inscripción con 1.257 estudiantes a tiempo completo.

Para el curso 2021-2022 contó con 2.191 alumnos.

Teología y académicos

El Seminario Fuller está acreditado en la "Association of Theological Schools in the United States and Canada" y la "Western Association of Schools and Colleges". Tiene cerca de 4.000 estudiantes, de más de 70 países y cerca de 100 denominaciones.

Los académicos de Fuller han sido citados como defensores de una perspectiva diferente sobre el debate liberal-conservador: "Necesitamos ser la voz de una tercera alternativa que surge de los valores bíblicos, en lugar de comprar una ideología política de derecha o de izquierda".

Escuelas y grados académicos

El Seminario Teológico Fuller está organizado en tres escuelas: de Teología, de Psicología y de Estudios Interculturales. El Seminario enfatiza la integración de las tres escuelas y muchos estudiantes toman cursos en más de una escuela.

Escuela de Teología

La Escuela de Teología es la más antigua de Fuller y combina la teología académica con el entrenamiento práctico ministerial. La mayoría de los egresados de la escuela de teología sirven como pastores, maestros o ministros laicos en iglesias de casi cada denominación a través de Estados Unidos y del mundo.

La Escuela de Teología ofrece, entre otros, los siguientes títulos: Maestría en Divinidad, Maestría en Teología, Maestría en Liderazgo Cristiano, Maestría en Teología y Ministerio, Doctorado en Ministerio y Doctorado en Teología.

Escuela de Psicología

La Escuela de Psicología abrió en 1965. El programa de psicología está acreditado en la American Psychological Association. La Escuela de Psicología consiste en dos diferentes departamentos: Psicología Clínica y, Matrimonio y Familia. Las investigaciones en la Escuela de Psicología son realizados en el contexto del Instituto de Investigación Travis, denominado en honor de su fundador Dr. Lee Edward Travis.

Se han establecido centros distintivos para investigaciones en el área biopsicosocial; el estudio de estrés, trauma y recuperación; investigación en psicoterapia y religión; e investigación del desarrollo de niños y adolescentes.

La escuela de psicología ofrece los siguientes títulos: Maestría en Estudios de la Familia, Maestría Terapia Matrimonial y Familiar, Doctorado de Psicología en Psicología Clínica y Doctorado en Psicología Clínica.

Escuela de Estudios Interculturales

La Escuela de Estudios Interculturales fue fundado como la Escuela para la Misión Mundial en 1965. La escuela equipa a los estudiantes para servir en ministerios y organizaciones con un enfoque multicultural. Más de 3.500 egresados sirven en más de 150 países en contextos multiculturales y en áreas de trabajo que incluyen misiones, organizaciones no gubernamentales, fundación de iglesias y ministerio pastoral, educación, y desarrollo internacional.

La Escuela de Estudios Interculturales ofrece, entre otros, los siguientes títulos: Maestría en Estudios Interculturales (en idioma inglés y coreano), Maestría en Liderazgo Global, Maestría en Misiología (en idioma inglés y coreano), Doctorado en Ministerio en Ministerios Globales (en idioma coreano), Doctorado en Misiología y Doctorado en Estudios Interculturales.

Facultades

En mayo del 2009, Fuller inauguró la biblioteca David Allan Hubbard con una superficie de  que incorporó el edificio de la ex biblioteca McAlister en su sede principal en Pasadena (California).

Además de su sede principal en Pasadena, el Seminario Teológico Fuller imparte sus carreras en varias sedes regionales ubicadas en el Oeste de Estados Unidos: Fuller Noroeste (Seattle), Fuller California Norte (Área de la Bahía y Sacramento), Fuller California Costa, Fuller Suroeste (Phoenix), Fuller Colorado (Colorado Springs), y Fuller Texas (Houston). Además el Seminario ofrece varios cursos de aprendizaje a distancia por medio de Internet.

Referencias

Enlaces externos
 Sitio Web Oficial (en inglés).
 Sitio Web Latino.

Instituto de teología evangélica

Seminario Teológico Fuller


Donald "Don" Eugene Chambers (* 23. November 1930; † 18. Juli 1999 in El Paso, Texas; Spitzname: Mother) war ein US-amerikanischer Rocker und der Gründer des Motorcycle Clubs Bandidos. Nach seiner Rückkehr aus dem Vietnamkrieg gründete er 1966 den Club  in San Leon, Texas. Später wurde er wegen Mordes an zwei Drogendealern verurteilt und verbüßte bis zu seiner Haftentlassung 1983 eine lebenslange Freiheitsstrafe.

Leben
Chambers diente als Marine im Vietnamkrieg. Als er nach dem Krieg nach Texas zurückkehrte, wurde er Mitglied mehrerer Motorcycle Clubs, die jedoch seinem Geschmack nach zu harmlos waren. Chambers gründete daher im März 1966 in San Leon seinen eigenen Club, die Bandidos. Die Farben Rot und Gold wählte er als Reminiszenz an seine Zugehörigkeit zum Marine Corps. Zwei Jahre später gründete er das zweite Chapter in Corpus Christi (Texas).

1972 entführte Chambers zusammen mit Jesse "Deal" Fain und Ray Vincente die beiden Drogendealer Marley Leon und Preston LeRay Tarve in El Paso, Texas. Die beiden hatten den Bandidos Natriumcarbonat anstelle von Methamphetaminen verkauft. Sie fuhren die beiden Dealer in die Wüste nördlich von El Paso und zwangen sie, ihr eigenes Grab zu schaufeln. Anschließend erschossen sie die beiden Männer mit Schrotflinten und steckten ihre Leichen in Brand. Chambers, Deal und Vincente wurden des Mordes angeklagt und alle drei durch Zeugenaussagen als Täter identifiziert. Alle drei Männer erhielten lebenslange Freiheitsstrafen.

Nachdem Chambers ins Gefängnis kam, wurde Ronald Jerome Hodge, ebenfalls ein Ex-Marine, zum Nationalpräsidenten der Bandidos ernannt. Hodge war vorher als "Mr. Prospect" bekannt, weil er erst einen Monat zuvor Vollmitglied wurde. In Anlehnung an Chambers Spitznamen "Mother" (deutsch 'Mutter') wurde er nach der Ernennung "Stepmother" (deutsch 'Stiefmutter') genannt.

1983 wurde Chambers aus seiner Haft entlassen und verließ den Club. Er ließ sich in El Paso nieder, wo er am 18. Juli 1999 verstarb.

Literatur

Einzelnachweise

Bandidos
Militärperson (United States Marine Corps)
Person im Vietnamkrieg (Vereinigte Staaten)
Person (Mordfall)
Kriminalfall 1972
Kriminalfall in den Vereinigten Staaten
US-Amerikaner
Geboren 1930
Gestorben 1999
Mann

Donald Eugene Chambers