Halmahera, formerly known as Jilolo, Gilolo, or Jailolo, is the largest island in the Maluku Islands. It is part of the North Maluku province of Indonesia, and Sofifi, the capital of the province, is located on the west coast of the island.

Halmahera has a land area of ; it is the largest island of Indonesia outside the five main islands. It had a population of 162,728 in 1995; by 2010, it had increased to 449,938 for the island itself (excluding the tip which is considered part of the Joronga Islands, but including Gebe and Ju islands) and 667,161 for the island group (including all of South Halmahera and Tidore, but not Ternate). Approximately half of the island's inhabitants are Muslim and half are Christian.

History

Sparsely-populated Halmahera's fortunes have long been closely tied to those of the smaller islands of Ternate and Tidore, both off its west coast. These islands were both the sites of major kingdoms in the era before Dutch East India Company colonized the entire archipelago.

During World War II, Halmahera was the site of a Japanese naval base at Kao Bay.

In 1999 and 2000, Halmahera was the site of violence that began as a purely ethnic dispute between residents of (mainly Christian) Kao and (entirely Muslim) Malifut sub-districts and then took on a religious nature as it spread through much of the North Moluccas, called the Maluku sectarian conflict. Thousands of people on Halmahera were killed in the fighting between religious militias. In June 2000, about five hundred people were killed when a ferry carrying refugees from the fighting on Halmahera sank off the northeast tip of Sulawesi island. Conspiracy theories about this event abound. A memorial to this tragedy can be found in Duma village in North Halmahera district.

Today, much transportation to the rest of Indonesia is through connections on the provincial capital, Ternate island although Tobelo, the largest town on Halmahera, also has direct ferry and cargo sea links to Surabaya and Manado.

Particularly, since the inauguration of the first ever directly elected Bupati (Regent or District Head), Tobelo is undergoing rapid development and is aiming at rivaling Ternate's historical dominance. As it is surrounded by flat land, Tobelo has the potential for expansion. Ternate is limited by its size, being a small island which can be driven around in forty-five minutes. Also, in 2010, the provincial government has moved the provincial capital from Ternate City to Sofifi, a small village on the Halmahera coast opposite Tidore island.

North Maluku Province consists of eight regencies and two municipalities (cities); five of the regencies and one municipality include a part of Halmahera island. The regencies are North Halmahera, West Halmahera, East Halmahera, Central Halmahera, South Halmahera, Morotai, Sula Islands and Taliabu, while the municipalities are Ternate and Tidore Islands. Only Ternate Municipality, and Morotai, the Sula Islands and Taliabu regencies do not include any part of Halmahera.

Uncontacted members of the Hongana Manyawa people are being threatened by a massive Indonesian mining project to produce nickel for electric car batteries.

Geology

The volcanic island lies on an island arc that includes the Raja Ampat Islands, all uplifted by the northward migration of the continent of Australia and subduction of the Pacific Plate. Dukono is an active volcano at the north end of the island. Mount Ibu is an active volcano on the island's northwest coast.

Ecology

The flightless invisible rail is endemic to the island. The recently discovered palm tree Jailoloa halmaherensis is also endemic to Halmahera.

The naturalist Alfred Russel Wallace visited Halmahera, as described in his 1869 book The Malay Archipelago. He considered the standardwing bird of paradise, Semioptera wallacii, to be his greatest prize. It was in February 1858, on the island of Ternate (or perhaps while on Halmahera itself), between bouts of fever, that Wallace came to the idea of natural selection via the survival of the fittest. Wallace wrote his ideas during the next couple of days, and sent the historical letter to Darwin.

Mining

Halmahera is the site of several mining projects.

PT Weda Bay Nickel operates a nickel and cobalt mining project in North and Central Halmahera Regencies, the Weda Bay Industrial Park.

Image gallery

References

External links

Folk Orientation in Halmahera

Islands of the Maluku Islands
Landforms of North Maluku
Populated places in Indonesia
Islands of Indonesia

Halmahera


Laegerdorf, Almanya'nın kuzeyinde Schleswig-Holstein eyaletinde, Steinburg iline bağlı yerleşim yeri. 5,96 km² yüzölçüme sahiptir. Nüfusu, 30 Eylül 2006 itibarıyla yaklaşık 2681 olarak tespit edilmiştir. Belediye Başkanlığı Uwe Gaetje tarafından yürütülmektedir.

Dış bağlantılar
 www.amt-breitenburg.de

Steinburg iline bağlı yerleşim birimleri

Lägerdorf


Cățelul Pat (în ) este un serial de animație franco-italiano-belgian pentru copii, creat de Patrick Ermosilla și co-produs de mai multe companii, printre care Animoka Studios și Toon Factory. Acesta se bazează pe jocul pentru telefoanele mobile cu numele Space Dog de către Sylvain Seynhaeve.

Serialul și-a făcut debutul în Belgia pe canalul La Trois, pe 3 aprilie 2017. În România premiera a fost inițial propusă pentru 26 august 2017, dar datorită unor probleme tehnice serialul a fost mutat de mai multe ori, urmând ca premiera oficială să fie pe 2 decembrie 2017, pe canalul Boomerang.

Premisă
Personajul principal este Pat, un câine mic de statură dar cu un mare talent la crearea de idei trăsnite. În fiecare zi el trebuie să o salveze pe Lola, stăpâna sa de 10 ani, de toate problemele în care ea se bagă. Lola crede că Pat este doar un câine obișnuit care vrea să se joace, dar de fapt el este un adevărat erou ce salvează ziua fie față de Victor, vecinul răutăcios de vis-a-vis, de păsările Guano neastâmpărate sau de Tank, câinele cel mare. Iar pentru asta Pat creează tot felul de mașinării din fiarele din magazie, care merg tot timpul.

Personaje
 Pat - Personajul principal al serialului este un câine inteligent, curajos, bun la suflet și cu înclinații mecanice. Acesta va bate și cele mai lungi drumuri pentru a-i proteja pe cei dragi lui, chiar dacă asta înseamnă să o facă și în cel mai trăznit și în același timp inteligent mod posibil.
 Lola - Lola este stăpâna lui Pat. Aceasta are o legătură strânsă și specială cu câinele ei, dar de cele mai multe ori habar nu are de aventurile trăsnite în care acesta se bagă.
 Capișon (en. Hoodie) - Capișon este celălalt animal de companie al Lolei, o pisicuță albă care poartă pe cap (după cum sugerează și numele) o mică bonetă albastră. Are o curiozitate destul de mare, ceea ce o duce de obicei în cele mai multe buclucuri, din care aproape tot timpul Pat trebuie să o scoată. Însă tot ce face Capișon o face doar din pură inoncență.
 Victor - Victor este vecinul de vis-a-vis al Lolei și principalul antagonist al serialului. Este de vârsta Lolei, și este foarte neascultător și arogant. Îi urește foarte mult pe Lola și Pat, și uneori încearcă planuri pentru a-i sabota. Dar când acesta are nevoie de ajutor, uneori se mai aliază cu Lola pentru a-l ajuta.
 Tank - Tank este un câine mare, gras și albastru, și animalul de companie al lui Victor. Este foarte leneș și lent, și de obicei ar face orice doar pentru mâncare. Uneori Victor îl pune să facă ceva iar el va refuza, ceea ce îi dă de obicei acestuia bătăi de cap.
 Păsările Guano - sunt un trio de păsări Guano ce locuiesc în cartier și care îi dau tot timpul bătăi de cap lui Pat. De obicei ele cred că Pat le deranjează din odihna lor și acesta este motivul pentru care vor să îl enerveze și să îl tortureze. Ce le place să să facă este să o prindă pe Capișon întotdeauna și să o pună într-o cutie sau în cușcă.
 Mama și tata lui Lola - sunt părinții Lolei.
 Mama și tata lui Victor - sunt părinții lui Victor. Fețele lor sunt nevăzute și sunt enervați de acesta.
 Lucy - este cea mai bună prietenă a Lolei
 Hugo - este un alt prieten de-al Lolei, un băiețel care poartă ochelari și este cam împiedicat.
 Puișor - este o găină lucrătoare care doar cotcodăcește și poartă pantofi.

Episoade

Legături externe

Seriale de televiziune din 2017
Seriale de animație
Seriale franceze
Seriale de comedie
Boomerang
Desene animate
Personaje de desen animat

Cățelul Pat


Actidesmium, rod slatkovodnih zelenih algi iz porodice Characiaceae, sa svega jednom priznatom vrstom, Actidesmium hookeri.

Nije verificirano
 Actidesmium ehrenbergianum (Nägeli) Kuntze
 Actidesmium globosum (Richter) Kuntze
 Actidesmium globosum Steinecke
 Actidesmium reniforme (Bulnheim) Kuntze

Sinonimi
 Actidesmium hitchcockii (Wolle) Kuntze =  Cosmocladium hitchcockii (Wolle) G.M.Smith
 Actidesmium pulchellum (H.D.Wood) Kuntze = Mucidosphaerium pulchellum (H.C.Wood) C.Bock, Proschold & Krienitz

Izvori

Characiaceae

Actidesmium


Carlos Tomás Rodríguez-Pastor Persivale (Lima, 11 de abril de 1959) es un empresario peruano, líder de Intergroup Financial Services Corp, propietario del Grupo Intercorp. Es considerado el hombre más rico del Perú. Cuenta con una fortuna calculada (para febrero de 2022) de US$5,10 mil millones y se encuentra en el puesto 529 en ranking mundial de multimillonarios de la revista Forbes.

Biografía
Hijo del político y empresario Carlos Rodríguez Pastor Mendoza y de la pintora Haydée Persivale Serrano.

Estudió en el Colegio Inmaculado Corazón hasta los 9 años. El golpe de Estado de 1968, perpetrado por Juan Velasco Alvarado obligó a su padre, director ejecutivo del Banco Central de Reserva, a exiliarse al año siguiente, primero a Ecuador y luego a California.

Ingresó a la Universidad de California en Berkeley y consiguió una licenciatura en Estudios Sociales. Obtuvo una maestría en Administración de Empresas en el Dartmouth College de Hanover, Nuevo Hampshire.

En 1989, se mudó a Nueva York, en donde trabajó para el conglomerado bancario Citigroup y, en 1993, estableció una sucursal de fondos de cobertura del Banco Santander con el nombre «Inversiones Nuevo Mundo».

En 1994, regresó al Perú y trabajó junto a su padre, que había comprado, junto a inversionistas estadounidenses, el Banco Internacional del Perú (en ese entonces bajo el nombre comercial «Interbanc») meses después murió su padre y se hizo cargo de la empresa, a la cual le cambió de nombre comercial a «Interbank».

Con el tiempo logró consolidar el Grupo Interbank y para 1998 se fundó Urbi. Propiedades.

En 2003, adquirió a Royal Ahold NV Supermercados Santa Isabel y se formó Supermercados Peruanos. Ese mismo año fue fundada la cadena hotelera Casa Andina. En 2006, se reestructuró IFH Perú Ltd. (Grupo Interbank) y se fundó el holding Intergroup Financial Services Corp., uniéndose el banco a la aseguradora Interseguro.

En agosto de 2011, Bloomberg consideró a Rodríguez-Pastor como uno de los 8 "multimillonarios ocultos" del mundo, hasta que, en marzo de 2012, la revista Forbes, lo colocó en la lista de los más ricos. Ese mismo año fundó InRetail, holding que administra supermercados (Supermercados Peruanos), centros comerciales (Real Plaza) y farmacias (InkaFarma).

Referencias

Nacidos en Lima
Familia Rodríguez Pastor
Banqueros de Perú
Empresarios de Perú

Carlos Rodríguez Pastor Persivale


Ronnie R. Brown (born November 8, 1946) is a Canadian poet who lives and writes in Ottawa, Ontario.

Born in Brockton, Massachusetts, Brown has spent most of her adult life in Canada, living first in Montreal and then in Ottawa. She was awarded both the Board of Governors' and the Graduate Students' Award for excellence in poetry. Brown is now teaching creative writing at both Concordia and Carleton Universities, and produces and co-hosts the FM arts programme Sparks II.

The author of several collections of poetry, Brown's work has also appeared in over 100 magazines in Canada, the U.S. and Australia, and in numerous anthologies. In 1986, a staged adaptation of her poetry series, On Falling Bodies, was presented in three "sold out" performances at the atelier of Ottawa's National Arts Centre. Brown has been a winner or finalist in many literary competitions, including The Ray Burrell (1st place - 2001, HM - 2003) and the Sandburg-Livesay Competition (first place - 1989). Her 2000 collection, Photographic Evidence, was short-listed for the Archibald Lampman Award in 2001.

Bibliography
Re Creation (1987),
Decisive Moments (1988),
Photographic Evidence (2000),
States of Matter (2005),
Night Echoes (2006),

References

1946 births
Living people
20th-century Canadian poets
21st-century Canadian poets
Canadian women poets
Writers from Brockton, Massachusetts
Writers from Ottawa
20th-century Canadian women writers
21st-century Canadian women writers

Ronnie R. Brown


NGC 7814 je spiralna galaktika u zviježđu Pegazu. Poznata je i po nazivu "Mali sombrero", zato što podsjeća na galaksiju Messier 104, odnosno na neki način ova galaksija je minijaturna verzija Messier 104.

Izvori

Vanjske poveznice

  Hartmut Frommert: Revidirani Novi opći katalog
  Izvangalaktička baza podataka NASA-e i IPAC-a
  Astronomska baza podataka SIMBAD
   VizieR
 DSS-ova slika NGC 7814
  Auke Slotegraaf: NGC 7814 Deep Sky Observer's Companion
  NGC 7814 DSO-tražilica
  Courtney Seligman: Objekti Novog općeg kataloga: NGC 7800 - 7849

7814

NGC 7814


An Culcasia orientalis in uska species han Liliopsida nga ginhulagway ni Simon Joseph Mayo. An Culcasia orientalis in nahilalakip ha genus nga Culcasia, ngan familia nga Araceae. Ginklasipika han IUCN an species komo kulang hin datos. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Culcasia

Culcasia orientalis


හෝමෝ සැපියානුවන් නැගෙනහිර අප්‍රිකාවෙහි පළමු පහලවීම පෙන්නුම් කිරීමත් සමග ඇරඹෙන අප්‍රිකාවේ ඉතිහාසය, වර්තමානය දක්වා පැවතඑන්නේ ප්‍රකීර්ණක සහ දේශපාලනමය ලෙසින් ප්‍රවර්ධනය වෙමින් පවතින ජාතික රාජ්‍යයන් මාලාවක ඇටවුමක් ලෙසිනි.

උප-සහරානු අප්‍රිකාවෙහි විශාල කොටස් වලදී මුහුණදීමට සිදුව ඇති ලිඛිත මූලාශ්‍රයන්හී දුර්ලභත්වය හේතුවෙන් අප්‍රිකානු අධ්‍යයන ක්ෂේත්‍රයෙහි පර්යේෂකයන්හට අප්‍රිකාවේ ඉතිහාසය යන්න මහත් අභියෝගයක් බවට පත්ව ඇත. වාචික ඉතිහාසය ලේඛන ගතකිරීම, ඓතිහාසික වාග් විද්‍යාව, පුරා විද්‍යාව සහ ප්‍රවේණි විද්‍යාව වැනි ශාස්ත්‍රීය ශිල්පක්‍රම ඉතා වැදගත් වී ඇත.

අප්‍රිකාවේ ඉතිහාසය නැගෙනහිර අප්‍රිකාවේ හෝමෝ සේපියන්ස් ගේ නැඟී ඒමත් සමඟ ආරම්භ වන අතර විවිධ හා දේශපාලනික වශයෙන් වර්ධනය වන ජාතික රාජ්‍යයන් රැසකගෙන් අණ්ඩ දමන ලද සිතියමක් සේ දිස්වන වර්තමානය දක්වා පැවතේ. ශිෂ්ටාචාරයේ  වාර්තාගත ඉතිහාසය ඇරඹෙන ලද්දේ කුෂ් රාජධානියේ තුළ වන අතර ඉන් පසුව පුරාණ මිසරය, සහේලය, මාඝ්‍රෙබ්, හා අප්‍රිකා ශෘංගය තුළ ද වේ. මධ්‍ය යුගයේ (ක්‍රි.ව. 5-15 සියවස්) දී, ඉස්ලාමය අරබියාවෙන් බටහිර දෙස ඊජීප්තුවටත් මාඝ්‍රෙබ් හා සහේලය දෙසටත් පැතිරුණි. යුරෝපීය යටත් විජිතකරණයට පෙර වැදගත් අප්‍රිකානු රාජ්‍යයන් අතර අජුරාන් අධිරාජ්‍ය, දා'අමත්, ඇඩල් සුල්තානය, වෝර්සැන්ගාලි සුල්තානය, න්රි (එරි?) රාජධානිය, නොක් සංස්කෘතිය, මාලි අධිරාජ්‍යය, සොන්ඝායි අධිරාජ්‍ය, අෂාන්තී අධිරාජ්‍යය, ඝානා අධිරාජ්‍යය, මොසි රාජධානි, මුතාපා අධිරාජ්‍යය, මපුන්ගුබ්වේ රාජධානිය, සයින් රාජධානිය, සෙන්නාර් රාජධානිය, සලූම් රාජධානිය, බෙයෝල් රාජධානිය, කෙයෝර් රාජධානිය, සිම්බාබ්වේ රාජධානිය, කොන්ගෝ රාජධානිය, කබූ අධිරාජ්‍යය, පුරාණ කාතේජය, නුමීදියාව, මෞරිටේනියාව, එක්සම් අධිරාජ්‍ය වේ.

7 වන සියවස මැද සිට රාශිදුන් කලීෆය හා මකුරියා රාජධානිය අතර ක්‍රි.ව. 652 දී දෙවන දොන්ගෝලා සටනට පසුව ඇති වූ සටන් විරාමයෙන් පසුව අරාබි වහල් වෙළඳාමෙහි දී මුස්ලිම් අරාබීන් විසින් අප්‍රිකානුවන් වහල්ලු ලෙස අල්ලා ගන්නා ලදී. ආසියාතිකයින් හා යුරෝපීයයන් ද සමඟ ඔවුන් රතු මුහුද, ඉන්දියානු සාගරය, හා සහරා කතර හරහා ප්‍රවාහනය කරන ලදී.

15 වන සියවස අග සිට, පෘතුගීසීන් අත්ලාන්තික වහල් වෙළඳාමේ කොටසක් වශයෙන් මුලින්ම වෙළඳාම හරහාත් පසුව බලහත්කාරයෙනුත් වහලුන් ලබා ගැනීමත් සමඟ යුරෝපීයයන් වහල් වෙළඳාමට එක් විය. ඔවුන් විසින් වහල් සේවයට අල්ලා ගන්නා ලද බටහිර, මධ්‍යම, හා දක්ෂිණ අප්‍රිකානුවන් එතෙර රටවලට ප්‍රවාහනය කරන ලදී.

19 වන සියවස අග හා 20 සියවස මුල, අප්‍රිකාව සඳහා පොර වැදීමත් සමඟ අප්‍රිකාවේ යුරෝපීය යටත් විජිතකරණය සීඝ්‍රයෙන් දියුණු විය. යටත් විජිතකරණයට පෙර අප්‍රිකාවේ විශේෂ්‍ය භාෂා හා ගති පැවතුම් සහිත විවිධ රාජ්‍යයන් හා ස්වාධීන ඒකක 10,000ක් දක්වා පමණ තිබූ බව බොහෝ දෙනාගේ විශ්වාසයයි. නිදහස සඳහා මහාද්වීපයේ විවිධ පැතිවලින් ඇති වූ අරගලත් දෙවන ලෝක යුද්ධයෙන් පසු දුර්වල වූ යුරෝපයත් නිසා 1960 අප්‍රිකාවේ වර්ෂයෙන් සංක්‍රාන්තියට පැමිණි යටත් විජිතහරණය සිදු විය.

මහාද්වීපයේ විශාල කොටසක ලිඛිත මූලාශ්‍ර හිඟ වීම හේතුවෙන්, විශේෂයෙන්ම වැදගත්ම ටිම්බක්ටූ අත්පිටපත් වලින් බොහොමයක් විනාශ වීම නිසා, අප්‍රිකානු අධ්‍යයන ක්ෂේත්‍රයේ අප්‍රිකාවේ ඉතිහාසය ගවේෂණය කිරීම අභියෝගාත්මක වී ඇත. එහි දී මුඛ ඉතිහාස වාර්තා, ඓතිහාසික වාග් විද්‍යාව, පුරාවිද්‍යාව, සහ ජාන විද්‍යාව වැනි උපක්ෂේත්‍රයන් තීරණාත්මක වේ.

ප්‍රාග් ඉතිහාසය

පුරාණ ශෛල (පැලියොලිතික) යුගය
හඳුනාගෙන ඇති පළමු හොමිනීඩයන් (මනුජයන්) අප්‍රිකාව තුළ විකාශනය විය. පාෂාණීය ධාතු විද්‍යාවට අනුව, මුල් හොමිනීඩයන්ගේ හිස් කබල ව්‍යුවහය, අප්‍රිකාව තුළම විකාශය වූ මහා වානරයන් වන ගෝරිල්ලන් හා චිම්පන්සීන්ගේ එම ව්‍යුවහයට සමාන වන නමුත් හොමිනීඩයෝ ඔවුන්ගේ දෑත් නිදහසේ තබා ගැනීමට ඉඩ ලබා දුන් දෙපා සංචරණ ක්‍රමයකට හුරු වී සිටියහ. අප්‍රිකාව වියැළී යමින් සවානා බිම් වනාන්තර අතික්‍රමණය කරමින් පැවති කාලයක, මෙය ඔවුන් හට වනාන්තර පෙදෙස් වල මෙන්ම විවෘත සැවානා වල ද වාසය කළ හැකි වන තීරණාත්මක වාසියක් සලසන ලදී. මෙය සිදුවන ලද්දේ අවුරුදු මිලියන 10ත් 5ත් අතර කාලයකට පෙරයි.

වසර මිලියන 4ක් පෙර වන විට, ඔස්ට්‍රලෝපිතකස් හොමිනීඩ විශේෂයන් කිහිපයක් දක්ෂිණ, නැගෙනහිර, හා මධ්‍යම අප්‍රිකාව පුරා විකසනය වී පැවතුණි. ඔවුන් මෙවලම් භාවිතා කරන්නන් වූ අතර මෙවලම් තනන්නන් ද විය. ඔවුන් මස් සොයමින් සැරිසැරූ අතර සර්ව භක්ෂකයින් විය.

ආසන්න වශයෙන් වසර මිලියන 3.3ක් වන විට, අනෙකුත් විලෝපිකයින් විසින් මරන ලද ගොදුරු පැහැර ගැනීමට හා ඒවායේ අස්ථිවලින් පුතිමාංස හා මිදුළු වෙන් කර ගැනීමට ප්‍රාථමික ගල් මෙවලම් පළමු වරට යොදා ගන්නා ලදී. දඩයම් කිරීමේ දී, හෝමෝ හැබිලිස් විශාල විලෝපිකයින් හා සටන් කරන්නට අසමත් වන්නට ඇති අතර දඩයම්කරු වනවාට වඩා තවදුරටත් බොහෝ විට ගොදුර බවට පත් වන්නට ඇත. හෝ. හැබිලිස් කැඳැලි වලින් බිත්තර සොරකම් කරන්නට ඇති අතර කුඩා සතුන් දඩමසට අල්ලා ගැනීමටත් දුර්වල වූ වඩා විශාල සතුන් (පැටවුන් සහ මහලු සතුන්) අල්ලා ගැනීමටත් සමත් වන්නට ඇත. එම මෙවලම් ඔල්ඩෝවන් ලෙස වර්ග කර ඇත.

වසර මිලියන 1.8කට පමණ පෙර, පළමු වරට හෝමෝ අර්ගෑස්ටර් අප්‍රිකාවෙන් ෆොසිල වාර්තාවේ දක්නට ලැබුණි. වසර මිලියන 1.5කට පෙර හෝමෝ අර්ගෑස්ටර්ගෙන් හෝමෝ ඉරෙක්ටස් විකාශනය විය. මෙම විශේෂයේ මුල් සාමාජිකයින්ගෙන් සමහරක්, හැබිලිස්ට වඩා සමීපතා දක්වමින්, තරමක් කුඩා මොළ සහිත වූ අතර ප්‍රාථමික මෙවලම් භාවිතා කරන්නන් විය. මොළය ප්‍රමාණයෙන් වර්ධනය වූ අතර, හෝ. ඉරෙක්ටස් ක්‍රමක්‍රමයෙන් ආශූලියන් ලෙස හඳුන්වන වඩාත් සංකීර්ණ ගල් ආයුධ තාක්ෂණයක් දියුණු කර ගන්නා ලදී. පළමු දඩයක්කාරයන් වන්නට ද ඉඩ ඇති, හෝ. ඉරෙක්ටස් ගින්දර නිපදවා ගැනීමේ කලාව මැනවින් ප්‍රගුණ කරන ලද අතර අප්‍රි-යුරාසියාවේ වැඩි ප්‍රමාණයක් ජනාවාස කිරීමට හා සමහර විට පසු කලෙක හෝමෝ ෆ්ලොරෙසියෙන්සිස් බිහි වීමට මූලික වූ අප්‍රිකාවෙන් පිටතට ගිය පළමු මනුජයා ද වේ. සමහර මෑත කාලීන රචකයන් හෝමෝ ජ්‍යෝර්ජිකස් අප්‍රිකාවෙන් පිටත විසූ පළමු හා වඩාත් ප්‍රාථමික මනුජයා ලෙස යෝජනා කරන නමුත් බොහෝ විද්‍යඥයන් හෝ. ජ්‍යෝර්ජිකස්,  හෝමෝ ඉරෙක්ටස් විශේෂයේ මුල් හා ප්‍රාථමික සාමාජිකයෙකු ලෙස සලකනු ලබයි.

අවම වශයෙන් වසර 200,000-150,000කට පෙර හෝමෝ සේපියන්ස් දක්ෂිණ හා නැගෙනහිර අප්‍රිකාවේ විසූ බව ෆොසිල වාර්තාව පෙන්වයි. ("අප්‍රිකාවෙන් පිටතවාදය"ට අනුව ) වසර 40,000කට පමණ පෙර, අප්‍රිකාවෙන් පිටතට එම විශේෂයේ පැතිරීම නවීන මානවයා විසින් ලොව ජනාවාස කිරීම සඳහා මඟ පාදන ලදී. ක්‍රි.පූ. 10,000 වන විට හෝමෝ සේපියන්ස් අප්‍රි-යුරාසියාවේ බොහෝ පෙදෙස් වල පැතිර සිටියේය. ඔවුන්ගේ විසිරයාම භාෂාමය, සංස්කෘතීමය, සහ ප්‍රවේණි සාක්ෂි වලින් සොයා යා හැක. තාරකා විද්‍යාව කටයුත්තක වල මුල්ම සාක්ෂිය හමුවන්නේ ඉෂන්ගෝ කි.පූ. 23,000 හා 18,000 අතරට දාතම කරනු ලබන ලද ඉෂන්ගෝ අස්ථිය මත දිස්වන චන්ද්‍ර දින දර්ශනයෙනි.

මානවයාගේ ප්‍රාග් ඓතිහාසික අතීතය පුරාවටම රණකාමය නොතිබෙන්නට ඇති බවත් එය ඔත් ජීවන රටාව, ගොවිතැන, හා වඩාත් සංකීර්ණ දේශපාලනික පද්ධති නැඟී ඒමත් සමඟ ආරම්භ වුණු බවට විද්වතුන් තර්ක කර ඇත. කෙසේ වෙතත්, කෙන්යාවේ ටර්කානා පළාතේ නටාරුක් භූමියෙන් සොයා ගන්නා ලද, වසර 10,000කට පෙර වෙනත් කණ්ඩායමක් විසින් හිතාමතා කළ පහර දීමක් හේතුවෙන් මියගිය 27 දෙනෙකුගේ ශේෂ කොටස්, කණ්ඩායම් අතර ගැටුම් වලට වඩා දිගු ඉතිහාසයක් ඇති බව පෙන්වයි.

කෘෂිකර්මාන්තය පහළ වීම
ක්‍රි.පූ. 16,000ට ආසන්න කාලයේ, රතු මුහුදු කඳු වල සිට උතුරු ඉතියෝපියානු උස්බිම් දක්වා, ගෙඩි, තෘණ හා අල වර්ග ආහාර සඳහා රැස් කරන ලදී. ක්‍රි.පූ. 13,000-11,000 වන විට, මිනිස්සු කැලෑ ධාන්‍ය රැස් කිරීම ඇරඹූහ. මෙය බටහිර ආසියාව දක්වා පැතිරුණු අතර එහි දී එහි තිබූ කැලෑ ධාන්‍ය වර්ග වන තිරිඟු සහ යව ගෘහස්තකරණයට ලක් විය. ක්‍රි.පූ. 10,000 සහ 8,000 අතර, ඊසානදිග අප්‍රිකාව තිරිඟු සහ බාර්ලි වගා කරන්නට සහ නිරිතදිග ආසියාවෙන් ගෙනෙන ලද බැටළුවන් හා හරක් ඇති කරන්නට විය. අප්‍රිකාවේ පැවති තෙත් දේශගුණ අවධියක් විසින් ඉතියෝපියානු උස්බිම්, කඳුකර වනාන්තරයක් බවට හරවන ලදී. ක්‍රි.පූ. 6500-5500 ආසන්නයේ ඔමොටික භාෂා කතාකරන්නන් විසින් එන්සෙත් ශාකය ගෘහස්තකරණය කර ගන්නා ලදී. ක්‍රිතපූ. 7000 ආසන්නව, ඉතියෝපියානු උස්බිම් වල පදිංචිකරුවන් විසින් බූරුවන් ගෘහස්තකරණය කර ගන්නා ලද අතර ක්‍රි.පූ. 4000 වන විට ගෘහස්තකරණය වූ බූරුවන් නිරිතදිග ආසියාවට පැතිර තිබුණි. කුෂිටික් භාෂා කතා කරන්නන් ගව පාලනයෙන් තරමක් ඈත් වෙමින්, ක්‍රි.පූ. 5500 හා 3500 අතර ටෙෆ් හා කුරක්කන් ගෘහස්තකරණය කරගන්නා ලදී.

වයඹදිග අප්‍රිකාවේ සහේලය හා සහරා වල සැවානා හා ස්ටෙප්ස් (පතන?) තුළ, නයිලී-සහරීය භාෂා කතාකරන්නන් සහ මන්ඩේ ජනවර්ග ක්‍රි.පූ. 8000ත් 6000ත් අතර කැලෑ මෙදේරි (තණහාල්), අප්‍රිකානු වී, සහ ඉදල් ඉරිඟු එකතු කිරීම හා ගෘහස්තකරණය ඇරඹූහ. පසුව අලාබු, පත්තක්කා, එඬරු, සහ කපු ද එකතු කර ගෘහස්තකරණය කරන ලදී. මිනිසුන් කැලෑ හරක් වෘත්තාකාර කටුවැට වලින් වටකර තබන ලද අතර එමඟින් උන් හීලෑ (ගෘහස්තකරණය) විය. තවද ඔවුහු කුඹල් භාණ්ඩ සෑදීම හා ගලින් ජනාවාස (ටිෂිට් හා වලෙතා බලන්න) සෑදීම ද ඇරඹූහ. අස්ථි-තුඩැති මණ්ඩා භාවිතා කොට මසුන් ඇල්ලීම, වැඩි ව තිබූ වර්ෂාවෙන් සෑදුණු දියපහර හා විල් ගණනාවක් තුළම ප්‍රධාන කාර්යයක් විය.

බටහිර අප්‍රිකාව තුළ, තෙත් අවධිය සමඟින් සෙනෙගාලයේ සිට කැමරූනය දක්වා පැතිරුණු වැසිවනාන්තරය හා කැලෑබද සැවානා පරිසරයක් පහළ විය. ක්‍රි.පූ. 9000 හා 5000 අතර, නයිජර්-කොංගෝ භාෂා කථකයකින් අප්‍රිකානු තාල වර්ගයේ කටුපොල් හා රාෆියා ශාක ගෘහස්තකරණය කරන ලදී. පළමුව, බීජ ශාක වන කවුපි හා අප්‍රිකානු රටකජු යන දෙක ද පසුව බණ්ඩක්කා හා  කෝලා ද ගෘහස්තකරණයට ලක් විය. බොහෝ ශාක වැඩුණේ වනාන්තර තුළ වූ හෙයින් නයිජර්-කොංගෝ කථකයන් විසින් කැලෑ පැහැයීම සඳහා ඔපදමන ලද ගල් පොරොවන් නිපදවන ලදී.

දක්ෂිණ අප්‍රිකාවෙන් වැඩි කොටසක්, දඩයම හා රැස් කිරීමෙහි නිරත වූ පිග්මි ජනවර්ග හා ඛොයිසාන්වරුන්ගෙන් ජනාවාසව තිබුණි. පැරණිතම ගල් කලා වලින් සමහරක් ද ඔවුන් විසින් නිපදවන ලදී.

සහාරාව කාන්තාරකරණය වීමට යන්තම් පෙර, ඊජිප්තුවේ දකුණුදෙස (වත්මන් සුඩානය) වර්ධනය වූ ප්‍රජාවෝ නවශිලා විප්ලවයට පූර්ණව සහභාගී වූවෝ වූ අතර, ගෘහස්තකරණය වූ සතුන් හා ශාක සමඟ පදිංචි හා අර්ධ-එඬේර ජීවන රටාවක් අනුගමනය කළහ. නබ්තා ප්ලායා වලින් සොයාගෙන ඇති මහශිලාවන්, ස්ටොන්හෙන්ජ් ස්මාරකයට වඩා අවුරුදු 1,000ක් පමණ පෙර කලකට දිවෙමින් ලොව පැරණිතම පුරාතාරකාවිද්‍යා උපකරණ වලට උදාහරණ වන බව යෝජනා වී ඇත. නබ්තා ප්ලායාහි දක්නට ඇති සමාජය තුළ විවිධ මට්ටමේ අධිකාරීන් පැවතීම මඟින් දැක්වෙන සමාජසංස්කෘතීමය සංකීර්ණභාවය නිසා එය නවශෛලමය නබ්තා සමාජය හා පුරාණ ඊජීප්තු රාජධානිය යන දෙකෙහිම පදනම වන්නට ඇතැයි යෝජනා වී ඇත. ක්‍රි.පූ. 5000 වන විට, අප්‍රිකාව වියළි අවධියකට එළැඹි අතර සහරා පෙදෙසේ දේශගුණය ක්‍රමයෙන් වඩා වියළි විය. ජනගහනය සහාරාව අතහැර, ඔවුන් ස්ථිර හෝ අර්ධ ස්ථිර ජනාවාස තනාගත් නයිල් ගඟේ දෙවන දහර ඇල්ලට පහළ නයිල් නිම්නය ද ඇතුළුව, සෑම දෙසටම ගමන් කළහ. මධ්‍යම හා පෙරදිග අප්‍රිකාව තුළ තද හා අප්‍රපතන වර්ෂා අඩු කරමින් ප්‍රධාන දේශගුණික අවපාතයක් සිදු විය. එතැන් පටන්, පෙරදිග අප්‍රිකාව තුළ වියළි තත්ත්වයන් පැවත ඇත.

මධ්‍යම අප්‍රිකාව
මධ්‍යම අප්‍රිකාවෙන්, අවුරුදු 100,000කටත් පෙර කාලයට අයත් අයත් පුරාවිද්‍යා සොයාගැනීම් කර ඇත. චෑඩ් විලට කි.මී. 60ක් (සැත. 37ක්) පමණ නිරිතදිගින් වන චෑඩ්හි (ද්)සිලූම් වලින්, ක්‍රි.පූ. පළමු සහස්‍ර වර්ෂ කාලය දක්වා දිවෙන, විශාල ලෙස පැතිරී ඇති බිත්ති සහිත ඉදිකිරීම් කලාප හා ජනාවාස මෑතක දී සොයාගෙන ඇත.

 වෙළඳාම හා වැඩි දියුණු වූ කෘෂිකාර්මික ක්‍රම වඩාත් නවීන සමාජයන්ට රුකුල් දුන් අතර සඕ, කානෙම්, බෝර්නු, ෂිලූක්, බගියර්මි, සහ වදායි මුල් ශිෂ්ටාචාරයන්ට මඟ පාදන ලදී.

ක්‍රි.පූ. 1000 ආසන්නයේ, බන්ටු සංක්‍රමණිකයන් මධ්‍යම අප්‍රිකාවේ මහා විල් පෙදෙසට පැමිණ තිබුණි. ක්‍රි.පූ. පළමු සහස්‍රය මැද වන විට දී, බන්ටු ජනවර්ග වර්තමාන ඇන්ගෝලාව දක්වාම දකුණු දෙසට වන්නට පදිංචිව සිටියහ.

ලෝහ කර්මය

අප්‍රිකාවේ ක්‍රි.පූ. 4 වන සහස්‍රය තුළ විරවනය කරන්නට යෙදුණු පළමු ලෝහ වනුයේ ඊයම්, තඹ, හා ලෝකඩයි.

පූර්වවාංශික කාලයේ දී, ඊජීප්තුවේ තඹ විරවනය කෙරුණු අතර අවම වශයෙන් ක්‍රි.පූ. 3000ට පසු වැඩි කලක් යන්නට මත්තෙන් ඊජීප්තුවේ හා නූබියාවේ ලෝකඩ භාවිතයට පැමිණියේ ය. නූබියාව තඹ මෙන්ම රත්රන් සඳහා ද ප්‍රධාන ප්‍රභවයක් විය. ඊජීප්තුවේ රත්රන් හා රිදී භාවිතය පූර්වවාංශික කාලය දක්වා දිවේ.

ඈයර් කඳු, වර්තමාන නයිජර්, තුළ ක්‍රි.පූ. 3000 හා 2500 අතර, නයිල් නිම්නයේ වූ වර්ධනයන්ගෙන් වෙන්ව ස්වාධීන ලෙස තඹ විරවනය කරන ලදී. එහි දී භාවිතා කරන ලද ක්‍රියාවලිය එම ප්‍රදේශයට ආවේණික වන්නේ එය ප්‍රදේශයට පිටතින් රැගෙන ආවක් නොවන බව දක්වමින් වන අතර එය ක්‍රි.පූ. 1500 පමණ වඩාත් පරිණත භාවයට පත්විය.

ක්‍රි.පූ. 1 වන සහස්වස වන විට, යකඩ කර්මාන්තය වයඹදිග අප්‍රිකාව, ඊජීප්තුව, හා නූබියාවට හඳුන්වා දී තිබුණි. සන්ගේටෝ අන් හෝල්ට අනුව, මධ්‍යම අප්‍රිකා ජනරජයේ හා කැමරූන්හි,  ක්‍රි.පූ. 3000 සිට 2500 දක්වා අතර කලක පමණ විය හැකි, යකඩ විරවනය කළ බවට සාක්ෂි ඇත. ක්‍රි.පූ. 670 දී, ඇසිරියානුවන් විසින් යකඩ ආයුධ භාවිතයෙන් නූබියානුවන් ඊජීප්තුවෙන් ඉවතට තල්ලු කර දමනු ලැබුණු අතර ඉන් පසු නයිල් නිම්නයේ යකඩ භාවිතය පුළුල්ව පැතුරුණි.

මෙරෝඒ නූබියානු නගරය හරහා යටි-සහරීය අප්‍රිකාවට යකඩ පැතිරීමේ කල්පිතය තවදුරටත් බහුලව පිළි නොගනී. බටහිර අප්‍රිකාවේ ලෝහ කර්මාන්තය, නයිජර්හි ටර්මිට් වලින් බටහිරදෙස පිහිටි එගාරෝ වල ක්‍රි.පූ. 2500 තරම් පෙර කලකට දාතම කර ඇති අතර එහි යකඩ කර්මාන්තය ක්‍රි.පූ. 1500 වන විට එහි තිබී ඇත. මධ්‍යම අප්‍රිකාව තුළ, ක්‍රි.පූ. 3 වන සහස්වස තරම් පෙර කලක පවා යකඩ කර්මාන්තය තිබුණු බවට සාක්ෂි ඇත. යකඩ විරවනය ඊජීප්තුවට ළඟා වීමට පෙර ක්‍රි.පූ. 1000 හා 600 අතර කාලයේ චෑඩ් විල හා අප්‍රිකානු මහා විල් අතර පෙදෙසේ වැඩිදියුණු විය. ක්‍රි.පූ. 500ට පෙර, ජොස් නිම්නයේ නොක් සංස්කෘතිය ඒ වන විටත් යකඩ විරවනය කරමින් සිටියහ.

පුරාතන යුගය
උතුරු අප්‍රිකාවේ පුරාණ ඉතිහාසය වෙන් කළ නොහැකි සේ පැරණි ආසන්න පෙරදිග පුරාණ ඉතිහාසයට බැඳී පවතී. මෙය පුරාණ මිසරය හා නූබියාවට විශේෂයෙන් ම සත්‍ය වේ. අප්‍රිකා ශෘංගය තුළ එක්සුම් රාජධානිය විසින් වර්තමාන එරිත්‍රියාව, උතුරුදිග ඉතියෝපියාව, සහ අරාබි අර්ධද්වීපයේ බටහිරදිග කොටසේ වෙරළ ප්‍රදේශය පාලනය කරන ලදී. පුරාණ මිසර වැසියෝ පන්ට් (ප්වෙනෙට්?) දේශය සමඟ ක්‍රි.පූ. 2350 දී සබඳතා ඇති කර ගත්හ. පන්ට්, පුරාණ මිසරයේ වෙළඳ හවුල්කරුවෙක් වූ අතර එය වර්තමාන සෝමාලියාව, ජිබූටි හෝ එරිත්‍රියාවේ පිහිටා තිබෙන්නට ඇති බව විශ්වාස කෙරේ. කාතේජය වැනි ෆිනීෂියානු නගර මධ්‍යධරණී යකඩ යුගයේ හා සම්භාව්‍ය පුරාතන යුගයේ පාර්ශවකරුවන් විය. යටි-සහරීය අප්‍රිකාව එම කාලයේ අඩු හෝ වැඩි වශයෙන් ස්වාධීන ලෙස වර්ධනය විය.

පුරාණ ඊජීප්තුය (මිසරය)

සහරාව කාන්තාරීකරණයෙන් පසුව, ජනාවාස නයිල් නිම්නය වටා සංකේන්ද්‍රණය වූ අතර එහි පූජ්‍ය ප්‍රභූධානි ගණනාවක් ඇති විය. වඩාත්ම ජනගහන පීඩනයක් තිබූ කලාප පැවතියේ පහළ ඊජීප්තුවේ නයිල් ඩෙල්ටා කලාපයේ, ඉහළ ඊජීප්තුවේ, සහ නූබියාවේ නයිල් නදියේ දොන්ගෝලා පැතිරුමේ දෙවන හා තුන්වන දහර ඇලි පෙදෙස දිගටත් ය. මෙම ජනගහන පීඩනය හා වර්ධනය ඇති කරන ලද්දේ, තිරිඟු හා බාර්ලි ඇතුළු නිරිතදිග ආසියා භෝග වගා කිරීමත් බැටළුවන්, එළුවන්, හා හරක් ඇති කිරීමත් විසිනි. ජනගහන වර්ධනය වගා විම් සඳහා තරඟයක් සහ වගාවන් නිසි ලෙස නියාමනය කරගෙන යාමේ අවශ්‍යතාව මතු විය. පූජ්‍ය ප්‍රභූධානි අතර නිලතන්ත්‍ර ඇති කිරීමෙන් නියාමනය කිරීම සිදු කරන ලදී. ප්‍රභූධානි අතර පළමු සහ බලවත්ම ප්‍රභූධානිය, ටා-සෙටි, ක්‍රි.පූ. 3500 දී පිහිටුවන ලදී. පූජ්‍ය ප්‍රභූධානි සංකල්පය ඉහළ හා පහළ ඊජීප්තුව පුරාම පැතිර තිබුණි.

පසු කාලයේ, ඉහළ හා පහළ ඊජීප්තුවේ, ප්‍රභූධානි වඩා පුළුල් දේශපාලනික දේහයන් බවට සම්පිණ්ඩය වීමට පටන් ගත් අතර, ක්‍රි.පූ. 3100 දී නාර්මර් (මීනීද්ස්) විසින් මිසරය එක් දේශපාලන දේහයක් ලෙස එක්සත් කිරීමත් සමඟ එය සංක්‍රාන්තියට පත් විය. පූජ්‍ය ප්‍රභූවරයෙක් ලෙස පෙනී සිටීම වෙනුවට ඔහු දිව්‍යමය රජෙකු ලෙස පෙනී සිටියේය. ඉහළ හා පහළ ඊජීප්තුවේ පූජ්‍ය ප්‍රභූධානි තුළ පැවති සමේෂ්වරවාදය හෙවත් බහුදේවවාදයක් තුළ එක් දෙවියෙක් පමණක් වන්දනා කිරීම, බහුදේවවාදී පුරාණ ඊජීප්තියානු ආගම බවට පත් විය. නිලතන්ත්‍ර පාරාවෝවරු වටා වඩාත් මධ්‍යගත බවට පත් වූ අතර විද්සියර්වරු, ආණ්ඩුකාරවරු, බදු රැස්කරන්නන්, ජෙනරාල්වරු, කලාකරුවන්, සහ තාක්ෂණ ශිල්පීන් විසින් මෙහෙයවනු ලැබුණි. ඔවුහු බදු එකතු කිරීම, ප්‍රධාන පොදු කටයුතු සඳහා ශ්‍රම සංවිධානය කිරීම, සහ වාරිමාර්ග පද්ධති, පිරමීඩ, පූජස්ථාන, ඇළ මාර්ග ඉඳිකිරීම යන කාර්යයන්හි නිරත වූහ. සතර වන වංශ කාලයේ (ක්‍රි.පූ. 2,620-2,480), නැගෙනහිර මධ්‍යධරණී කලාපය සමඟ දැව, නූබියාව සමඟ රත්රන් හා සම්, පන්ට් සමඟ කට්ටකුමංජල්, හා එමෙන්ම බටහිර ලිබියානු පෙදෙස් සමඟ ද දිගු දුර වෙළඳාම වර්ධනය විය. පැරණි රාජධානිය පුරාවටම ඊජීප්තුව ඇගේ මූලික පද්ධති, ආයතන, සහ සංස්කෘතිය, සෑමවිටම මධ්‍යගත නිලතන්ත්‍ර සහ පාරාවෝ දේවත්වය හරහා සංවර්ධනය කරන ලදී.

ක්‍රිස්තු පූර්ව සතරවන සහස්වසින් පසුව, ඊජීප්තුව ඇගේ දක්ෂිණදිග හා බටහිරදිග අසල්වැසියන් වෙත සෘජු යුධමය හා දේශපාලන බලපෑම් එල්ල කරන්නට විය. ක්‍රි.පූ. 2200 වන විට, පාරාවෝ ගේ බලයට අභියෝග කළ නෝමවල ආණ්ඩුකාරයන් අතර ප්‍රතිවාදී බව සහ නයිල් ඩෙල්ටාව තුළට ආසියාතිකයන්ගේ ආක්‍රමණ නිසා පැරණි රාජධානියේ ස්ථාවරත්වය අඩපණ ව තිබුණි. ඉන් දේශපාලනිකව බෙදීම සහ අස්ථාවර බව සහිත කාලයක් වූ පළමු අතරමැදි කාලය ආරම්භ විය.

ප්‍රාග් ඉතිහාසය

ආශ්‍රිත

 පුරාතන අප්‍රිකානු රාජධානි
 Economic history of Africa
 African historiography
 Historians of Africa
 List of history journals#Africa
 පූර්ව-යටත් විජිත අප්‍රිකාවේ රාජධානි ලැයිස්තුව
 අප්‍රිකාව තුළ ස්වෛරී රාජ්‍ය සහ පරායත්ත භූමිප්‍රදේශ ලැයිස්තුව
 Outline of Africa#History of Africa
 Africa-Europe relations
 Africa-United States relations
 Africa–China relations
 Soviet Union-Africa relations

සටහන්

භාහිර සබැඳි
 "Race, Evolution and the Science of Human Origins" by Allison Hopper, Scientific American (5 July 2021).
 Worldtimelines.org.uk – Africa The British Museum. 2005
 The Historyscoper.
 The Story of Africa BBC World Service.
 Wonders of the African World, PBS.
 African Art Metropolitan Museum of Art.
 African Kingdoms, by Khaleel Muhammad.
 Mapungubwe Museum at the University of Pretoria
 Project Diaspora .
 Kush Communications | Media Production Company London.

අප්‍රිකාවේ ඉතිහාසය


نادي فيليز سارسفيلد الرياضي  هو نادي كرة قدم أرجنتيني تأسس سنة 1910 م .
له العديد من الألقاب أهمها كوبا ليبرتادوريس مرة واحدة عام 1994 كما فاز بلقب كأس الإنتركونتيننتال 1994 على حساب ميلان الإيطالي. وهو من أحد أنجح الأندية الأرجينتينية لو تتويجات عديدة تأسيسه وأصوله ايطالية.

مراجع

أندية كرة قدم أسست في 1910
أندية كرة قدم في الأرجنتين
أندية كرة قدم في بوينس آيرس
أندية متعددة الرياضات في الأرجنتين
أندية هوكي حقل أرجنتينية
تأسيسات سنة 1910 في الأرجنتين
فرق كرة سلة في بوينس آيرس
منتخبات كرة طائرة وطنية أرجنتينية
أندية هوكي حقل في بوينس آيرس

فيليز سارسفيلد


Ingliste (deutsch Haehl) ist ein Dorf (estnisch küla) in der Landgemeinde Kehtna (Kehtna vald). Es liegt im Kreis Rapla (Ost-Wierland) in Estland.

Beschreibung und Geschichte
Das Dorf hat 230 Einwohner (Stand 1. Januar 2011). Es liegt acht Kilometer von der Stadt Rapla (Rappel) entfernt am Oberlauf des Keila-Flusses (Keila jõgi).

Gut von Ingliste
Das historische Gut von Ingliste wurde erstmals 1526 urkundlich erwähnt. Das Herrenhaus befindet sich inmitten eines Parks am Ufer des Keila-Flusses. Es wurde ursprünglich im 18. Jahrhundert errichtet. Die Gewölbekeller stammen noch aus dem Mittelalter.

Von 1724 bis zur Enteignung im Zuge der estnischen Landreform 1919 stand das Gut im Eigentum der adligen deutschbaltischen Familie Staal.

Besonders der Gutsherr Carl Friedrich von Staal (1721–1789) ließ das Herrenhaus ab der Mitte des 18. Jahrhunderts ausbauen. Ingliste war unter anderem für seine reichhaltigen Tischlerarbeiten aus den 1770er und 1780er Jahren berühmt. Sie sind wahrscheinlich die Arbeiten des aus Juuru stammenden Meisters Johan Christian Schönrock. Auffallend am Herrenhaus war der barocke Turmhelm über dem Hauptportal, der um 1750 entstand. Er war der einzige seiner Art in Estland.

Ernst von Staal ließ 1796 den Saal im Westflügel ergänzen. Ende des 19. Jahrhunderts wurde die breite Steinterrasse im Stil des Historismus an der Rückseite des Gebäudes vollendet und das Gut um Nebengebäude vergrößert. Im Park ließen die Eigentümer kleine Pavillons und Brückchen errichten. Erhalten sind heute neben dem Herrenhaus die Schnapsbrennerei, das Verwalterhaus, eine Wassermühle, das Kutschenhaus sowie einige Ställe.

Zwei schwere Brände während der Revolution 1905 und 1984 haben das Gebäude stark in Mitleidenschaft gezogen. Dabei gingen die prunkvolle barocke Inneneinrichtung und das Stuckdekor größtenteils verloren.

Das renovierte Herrenhaus befindet sich heute in Privatbesitz. Etwas davon entfernt befindet sich der ehemalige Privatfriedhof der Familie von Staal. Er ist heute in schlechtem Zustand und weitgehend überwuchert.

Söhne und Töchter des Ortes
 Carl Friedrich von Staal (1721–1789), Großgrundbesitzer, russischer Brigadier im Dienst Katharina II.
 Georg von Staal (1777–1862), russischer Generalmajor

Literatur
 Ivar Sakk: Eesti mõisad. Reisijuht. Tallinn 2002 (ISBN 9985-78-574-6), S. 78
 Beschreibung des Gutshauses von Ingliste (estnisch)

Weblinks
 Beschreibung und Geschichte (estnisch)
 Facebook-Auftritt des Dorfes

Einzelnachweise

Ort in Estland
Kehtna

Ingliste


Ást er plata með íslenska tónlistarmanninnum Bubba Morthens sem kom út árið 2005. Stuttu eftir að platan Tvíburinn kom út, haustið 2004 nánar tiltekið, skildu þau Bubbi Morthens og kona hans til 16 ára, Brynja GunnarsdóttirÞegar fréttin um skilnað þeirra Bubba og Brynju barst út í gær var sem þögn slægi á þá sem heyrðu. Konur gripu fyrir andlit, karlmenn hristu höfuðið og barn grét. "Þetta átti ekki að geta gerst" sagði gamall aðdáandi Bubba.

Í opnugrein í DV 27. nóvember 2004Skilnaðurinn náði hámarki í fjölmiðlum þegar að vikuritið Hér og nú frétti af honum. 16. júní 2005 birtist mynd á forsíðu ritsins af Bubba í bíl sínum með "Bubbi fallinn" í stórum stöfum rétt fyrir ofan höfuð Bubba. Inni í blaðinu mátti svo sjá opnu með sömu fyrirsögn og fleiri myndum sem teknar voru af Bubba í bílnum, og svo textarammi þar sem kemur fram að Bubbi sé byrjaður að reykja aftur. Eftir að ritið setti á forsíðu frétt um meint framhjáhald Brynju viku eftir Bubbi fallinn fréttina fór Bubbi í mál við Garðar Örn Úlfarsson, ritstjóra Hér og nú, og 365 prentmiðlum, en Bubbi var starfsmaður 365 ljósvakamiðla á þessum tíma.

Bubbi lýsti því svo þannig að hann hafi skyndilega verið kominn "í kjallaraholu í Vesturbænum" í þunglyndi og hættulegu ástandi með hugsunum um að svipta sig lífi. Til að sigrast á örvæntingunni og hugsununum með því að semja lög og lagði drög að nýrri plötu sem hann vildi vinna með Barða Jóhannsyni. Eiður Arnarsson segir að það hafi verið andstæða við það innan Skífunnar að fá Barða til verksins, en Fallegur dagur, sem Bubbi vann með Barða ári áður og varð algjör hittari, eytti allri andstæðu. Barði rekur söguna svo að hann hafi hitt Bubba og fengið hjá honum nokkur lög og upprunalega hugmyndin væri að gera eina plötu.Síðan byrjaði hann að hringja í mig á hverjum einasta morgni: Barði, ég er kominn með nýtt lag, nú verð ég að hætta þessu, en þetta er besta lag sem ég hef samið.Fljótlega urðu lögin á annan tug og þá ákveðið að gera plötuna tvöfalda, því þeim báðum fannst erfitt að henda út einhverjum laganna. Síðan var hætt við hugmyndinna að gera plötuna tvöfalda og, í staðinn, gefið út tvær plötur: Ást eins vegar, og ...í sex skrefa fjarlægð frá paradís. Báðar plötur komu út á fertugasta og níunda afmælisdegi Bubba, 6. júní 2005, og heimildarmynd um gerð þeirra fylgdi með þeim.Hann hefur tjáð og túlkað með orðum og söng eitt það sorglegasta og erfiðasta sem hent getur mann í lífinu. Hann hefur sent frá sér plötur sem eru einstakar á höfundarferli hans. Vonandi þarf hann ekki að gera fleiri svona plötur. Og vonandi líður honum skár.

Gunnar L. Hjálmarsson, gagnrýnandi DV

Lagalisti
 Ástin mín
 Þú ert
 40 ár
 Varnarlaust flón
 Nafnið þitt
 Fallegur dagur
 Stór pakki
 Hvað þá
 Verður að sleppa
 Þú
 Hvað sem verður

Bubbi Morthens
Hljómplötur gefnar út árið 2005

Ást (breiðskífa)


කල්ලඩි පාලම ශ්‍රී ලංකාවේ නැගෙනහිර පළාතේ මඩකලපුව ඉදි කොට ඇති පාලමක් වේ. පාලම A4 මාර්ගයේ ඉදිකොට ඇත.

මේවාද බලන්න
ශ්‍රී ලංකාවේ පාලම් ලැයිස්තුව

ආශ්‍රිත

කල්ලඩි පාලම


An Andropogon imerinensis in uska species han Liliopsida nga ginhulagway ni Jean Marie Bosser. An Andropogon imerinensis in nahilalakip ha genus nga Andropogon, ngan familia nga Poaceae.

Mabibilngan ini ha Madagascar. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Andropogon

Andropogon imerinensis


إدريس الملياني شاعر ومترجم وناقد أدبي وروائي مغربي ولد بمدينة فاس سنة 1945، حاصل  جائزة المغرب للكتاب في الإبداع الشعري سنة 2001.

سيرته
تلقى تعليمه الابتدائي والثانوي بمدينة الدار البيضاء. ثم التحق بجامعة دمشق لمتابعة دراسته الجامعية. حاصل على شهادة الإجازة في الأدب العربي من كلية الآداب والعلوم الإنسانية بفاس. درس اللغة الروسية والأدب الروسي بموسكو. عمل بسلك التدريس بمدينة الدار البيضاء منذ عام 1970.

المناصب

 محرر  ومشرف بالملحق الثقافي لجريدة بيان اليوم
 عضو مؤسس لجمعية رواد القلم
 نائب رئيس اتحاد كتاب المغرب
 عضو بيت الشعر
 عضو مجلس إدارة دار الشعر بتطوان ومراكش

الجوائز

 جائزة المغرب في الإبداع الشعري 2001.
 وسام ملكي للمكافأة الوطنية من درجة ضابط.

مؤلفاته
حظيت تجربته الشعرية بعدة دراسات نقدية وكانت موضوعا لكثير من الأبحاث الجامعية وبعض الأعمال المسرحية والتشكيلية والموسيقية، كما أقيمت له عدة حفلات تكريمية. تُرجمت بعض أشعاره إلى الفرنسية والإسبانية والروسية والإنجليزية، وصدرت في عدة أنطولوجيات عربية وأجنبية. شارك في عدة مهرجانات شعرية وملتقيات ثقافية مغربية وعربية ودولية. صدرت له الأعمال الشعرية الكاملة عن وزارة الثقافة والعديد من الأعمال الشعرية والنقدية الروائية والترجمات عن الروسية والفرنسية داخل وخارج المغرب.

كتب
 أشعار للناس الطيبين، ديوان مشترك مع الصغير المسكيني وأحمد هناوي الشظيامي، الدار البيضاء، منشورات (رواد القلم) 1967.
 في مدار الشمس رغم النفي، فاس،مطبعة النهضة 1974.
 في ضيافة الحريق، الدار البيضاء، مطبعة النجاح الجديدة 1994

ترجمات
 رواية (مذكرات من البيت الميت) للاديب الروسي فيودور دوستويفسكي، نشر المركز الثقافي العربي بالدار البيضاء.
 العمق الرمادي سيرة ذاتية للشاعر الروسي يفغيني يفتوشينكو، ترجمة وتقديم عن دار أزمنة، عمان، الأردن (2005).
 أزهار من بستان الشعر العالمي (ترجمة) عن منشورات بيت الشعر في المغرب (2010).
 التراجيديات الصغيرة / بوشكين، ترجمة ومقدمة عن أعماله الدرامية الكاملة. دار التكوين دمشق سوريا (2011).
 رواية (مذكرات من البيت الميت)  للاديب الروسي فيودور دوستويفسكي، نشر المركز الثقافي العربي بالدار البيضاء. (2014).
 رسم السيرة الذاتية / بوريس باسترناك ، ترجمة وتقديم، عن دار رؤية / القاهرة (2015). العمق الرمادي: سيرة ذاتية للشاعر الروسي يفتوشينكو ترجمة وتقديم الطبعة الثانية دار رؤية   القاهرة (2015).
 قرية ستيبانتشيكوفو وسكانها  من مذكرات مجهول_دوستويفسكي  ترجمة وتقديم عن المركز الثقافي العربي (2016).
 الليالي البيضاء _دوستويفسكي  ترجمها عن الروسية عن المركز الثقافي العربي بيروت/الدار البيضاء (2016).
 زوجة رجل آخر وزوج تحت السرير وتليها رواية في تسع رسائل  دوستويفسكي ترجمهما عن الروسية عن المركز الثقافي العربي بيروت- الدار البيضاء (2016).
 نيتوتشكا نيزفانوفا رواية دوستويفسكي، ترجمها عن الروسية، عن المركز الثقافي للكتاب /بيروت - الدار البيضاء (2018).
 حلم رجل مضحك وقصص أخرى ترجمة عن الروسية المركز الثقافي للكتاب (2019).
 غزلان الليل  -كتاب الدوحة _ترجمة عن الفرنسية حكايات أمازيغية مجلة الدوحة يناير 2019.
 بطل من زمانِنا  رواية ميخائيل ليرمونتوف ترجمة عن الروسية المركز الثقافي للكتاب بيروت/الدار البيضاء (2021).
 المعطف، يوميات مجنون، الأنف، ثلاث قصص لنيكولاي غوغول  ترجمة عن الروسية  المركز الثقافي للكتاب  بيروت/الدار البيضاء (2021).
 توربينا أشعار من مدونة حياتي  ترجمة وتقديم  الشارقة الإمارات العربية المتحدة_ دائرة الثقافة (2022).

دواوين

 أشعار للناس الطيبين . 1967( ديوان مشترك).
 في مدار الشمس رغم النفي. 1974.
 في ضيافة الحريق. 1994.
 زهرة الثلج. 1998 (عن دار الثقافة).
 حدادا علي. 2000 (عن دار الثقافة وبدعم من وزارة الثقافة).
 مغارة الريح. مطبعة النجاح الجديدة. 2002. ( جائزة المغرب في الإبداع الشعري). النظام القياسي الدولي لترقيم الكتب 9981-9774-1-12001
 بملء الصوت. 2005.
 تانّيرتْ" ألواح أمازيغية" . 2005 (عن المعهد الملكي للثقافة الأمازيغية).
 بعيدا عن كثب.  2007 (عن دار الثقافة).
 نشيد السمندل ( عن مؤسسة  شرق -غرب بغداد). 2009
 الأعمال الشعرية الكاملة: في جزئين عن وزارة الثقافة. 2009.
 قيثارة القصب ويليه أزهار أولى. 2011 (عن دار الثقافة).
 أبياتي آياتي. (مطبعة صناعة الكتاب الدار البيضاء). 2016.
 أعراس الميادين. 2018 عن (مقاربات للنشر والصناعات الثقافية) فاس.
 سنيغوروتشكا،عروس الثلج. 2020 عن (مقاربات للنشر والصناعات الثقافية) فاس.
 عقدة السحر. 2021 (مزينا برسوم داخلية تشكيلة للفنان ع. الله لغزار).
 كل شيء سيكون بخير. 2021 عن (مقاربات للنشر والصناعات الثقافية) فاس.
 غمة الكمامة: شثريات. proêmes  2022 عن (دار النشر سوماغرام الدار البيضاء).
 عروس إله المطر، تيسليت أنزار(عن دار فضاءات  الأردن  عمان). 2022-2023.

السرد
 فتاة الثلج، محكيات/ منشورات اتحاد كتاب المغرب 2011.
 ماتريوشكات "عرائس روسية"  رواية عن منشورات دال  دمشق/سوريا 2015.
 كازانفاcasanfa   _ رواية_ عن دار العين _ القاهرة 2016.
  الدار الحمراء   رواية عن منشورات حنظلة  الرباط 2016.

النَّقد
 سنديانة الشعراء   _ قراءات وشهادات  2003 عن دار الثقافة.
 من ثمار براري النثر وبحار الشعر _2014  منشورات اتحاد كتاب المغرب.
 سراج العين _ قراءات في الشعر المغربي الحديث  منشورات بيت الشعر في المغرب 2016.
 هناك في الأعالي _ تازة في الشعر المغربي الحديث  منشورات سليكي أخوين_ طنجة 2016.
 متى نخرج من مقدمة ابن خلدون  عن المركز الثقافي للكتاب بيروت/الدار البيضاء 2019.
 من دروس الأدب الروسي  عن المركز الثقافي للكتاب 2022 بيروت/الدار البيضاء.

كتب جماعية
_ "أحمد المجاطي، شاعر المغرب" عن منشورات الرابطة بالرباط.

_ " ديوان الحي" عن جمعية الدار البيضاء كريان سنطرال فرع الحي المحمدي2009.

_ " محمد بنطلحة، شاعر الأعالي" مقاربات نقدية، إعداد عزيز الحاكم، فاس، منشورات نادي الكتاب 2010.

متاهة تحت العين، مقاربات نقدية لتجربة الشاعر محمد بنطلحة ، تنسيق محمد الداهي، منشورات وزارة الثقافة ،سلسلة ندوات 2011.

المنازل الأولى/ شهادات أدباء مغاربة حول كتبهم الأولى/ منشورات وزارة الثقافة 2012.

شهادات: إعداد: المسكيني الصغير_ جمعية الدار البيضاء كريان سنطرال فرع الحي المحمدي 2012.

المثقفون والانتفاضات العربية /وجهات نظر مغربي حوارات إعداد وتقديم: أنور المرتجي ، منشورات كلية الآداب، الرباط 2014.

فلسطين ذاكرة مغربية  شهادات وزارة الثقافة  2015.

عم مساء عمر: أربعون سنة على اغتيال الشهيد عمر بنجلون_شهادات حية دار النشر المغربية 2015.

أعلام مغربية 2 محمد منيب البوريمي وأثره الأدبي  مركز الدراسات والبحوث الإنسانية والاجتماعية بوجدة. 2019.

الطفل الذي كنته تكريما للرئيس المؤسس لحركة الطفولة الشعبية: الفقيد الطيبي بنعمر  إعداد: المصطفى لعراقي 2021.

المراجع

أشخاص على قيد الحياة
شعراء مغاربة في القرن 20
مواليد 1945
شعراء مغاربة في القرن 21
أشخاص من فاس
مواليد في فاس
خريجو جامعة دمشق
مترجمون من الروسية إلى العربية
مترجمو القرن 20
شعراء بالعربية في القرن 20
شعراء بالعربية في القرن 21
روائيون مغاربة
مترجمون مغاربة

إدريس الملياني


An Axonopus zuloagae in uska species han Liliopsida nga ginhulagway ni Gir.-cañas. An Axonopus zuloagae in nahilalakip ha genus nga Axonopus, ngan familia nga Poaceae.

Mabibilngan ini ha Colombia. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Axonopus

Axonopus zuloagae


Vækstpunktet er den yderste spids i en plantes stængler eller rødder, hvor nydannelsen af celler foregår og dermed sikrer vækst i længden.

Se også
 Meristem

Planter

Vækstpunkt


Das Geschlecht der Grafen von Luckner stammt aus Cham in der Oberpfalz und ist bürgerlichen Ursprungs. Es wurde 1778 in den dänischen  Freiherrenstand und 1784 in den dänischen Grafenstand erhoben.

Geschichte
Stammvater des Geschlechts ist Johann Jacob Luckner, Bürger, Hopfenhändler und Stadtkämmerer in Cham, der 1681 urkundlich erwähnt wurde und in Cham im Jahre 1707 verstarb. Mit ihm beginnt die ununterbrochene Stammreihe der Familie. Sein Sohn war der Chamer Gastwirt, Bierbrauer und Hopfenhändler Samuel Luckner.

Den Aufstieg in den Adel verdankt das Geschlecht dessen Sohn Johann Nikolaus Luckner, der unter Erteilung der dänischen Adelsnaturalisation am 22. April 1778 in den dänischen Freiherrenstand erhoben wurde. Er hatte sich nach Militärdiensten zunächst in der kurbayerischen, dann der kurhannoverschen und schließlich in der französischen Armee bis zum Marschall von Frankreich hochgedient. Nachdem er in Holstein mehrere Güter erworben hatte, wurde er am 31. März 1784 in den erblichen dänischen Grafenstand erhoben. Der katholische Luckner hatte eine protestantische Niederländerin (geb. de Cypres) geheiratet, wodurch die Familie evangelisch wurde. Am 31. August 1787 wurden Luckners Bruder Franz Luckner und der Neffe Sebastian Luckner in den Kurfürstlich pfalzbayerischen Adelsstand erhoben.

Die Familie besaß in Schleswig-Holstein die Güter Blumendorf (1761–1827) und Schulenburg (seit 1763, mit dem 1803 verkauften Gut Krummbek) bei Oldesloe sowie Depenau bei Preetz (1783–1838). Das Gut Schulenburg befindet sich noch im Besitz der Familie, jedoch wurde das 1912 errichtete Herrenhaus 1968 verkauft.

Außerdem besaßen Familienmitglieder ab 1850 Rittergüter in Sachsen: Großdittmannsdorf, Altfranken sowie einen Gutshof in Pennrich. Auf diesem verbrachte der später als "Seeteufel" bekannt gewordene Felix Graf v. Luckner seine Kindheit.

Wappen
Das Wappen von 1784 ist geviert und belegt mit von Schwarz und Blau gespaltenem Herzschild, darin ein goldener Sparren und im Schildfuß 6 aufeinanderliegende eiserne Kugeln; Felder 1 und 4 in Silber ein aufrecht gestellter natürlicher Geschützmörser, 2 und 3 in Rot ein silberner Löwe, in den Pranken eine Danebrogfahne an der Stange haltend.

Bekannte Namensträger

 Graf Johann Nikolaus von Luckner (1722–1794), Marschall von Frankreich, guillotiniert 1794
 Graf Johann Heinrich Wilhelm von Luckner (1805–1865), königlich-dänischer Kammerherr, Hofjägermeister, Botschaftsattache in Paris und Generalkonsul der Hansestädte, Bauherr des Schlosses Altfranken bei Dresden
 Graf Nikolaus Rudolf Gustav Felix von Luckner (1849–1902), königlich-sächsischer Kammerherr, Oberstleutnant
 Julius Ludwig Ferdinand Nikolaus Graf Luckner (1859–1893)
 Felix Graf von Luckner (1881–1966), Marineoffizier und Schriftsteller
 Heinrich Graf von Luckner (1891–1970), Maler, Professor an der Hochschule für bildende Künste Berlin
 Nikolaus Graf von Luckner (1894–1966) Generalmajor
 Wolf Graf von Luckner (1896–1971), Generalmajor
 Ernst-Günther von Luckner (1919–1993), Klosterprobst in Uetersen
 Hubertus Graf von Luckner (* 1954), Kommendator der Johanniterordens, Klosterprobst in Uetersen

Weblinks

Literatur
 Werner Fritzsche: Aus der Familiengeschichte der Grafen Luckner. Dresden 2010.
 Genealogisches Handbuch des Adels, Adelslexikon Band VIII, Band 113 der Gesamtreihe, S. 83–84, C. A. Starke Verlag, Limburg (Lahn) 1997,

Einzelnachweise

Dänisches Adelsgeschlecht
Schleswig-holsteinisches Adelsgeschlecht

Luckner (Adelsgeschlecht)


Fugle i naturen er en dansk dokumentarserie i 17 afsnit fra 1966-1971, der er instrueret af Tue Ritzau. Serien viser en række forskellige fugle i deres naturlige miljø.

Afsnit

Eksterne henvisninger

Noter

Danske film fra 1966
Dokumentarserier fra Danmark
Naturfilm fra Danmark

Fugle i naturen


أندريا دوسينا ، من مواليد 11 سبتمبر 1981 في لودي في إيطاليا ، لاعب كرة قدم إيطالي سابق ومدرب حالي.

بدأ مسيرته الكروية مع نادي هيلاس فيرونا ثم تنقل بين نادي تريفيزو ونادي أودينيزي ، و شارك مع أودينيزي في 63 مباراة و سجل 2 هدف ، و منذ عام 2008 و هو يلعب مع نادي ليفربول الإنجليزي.

وقد بدأ باللعب مع منتخب إيطاليا لكرة القدم في عام 2007.

مسيرته الكروية
لعب أندريا دوسينا خلال مسيرته الاحترافية مع 9 أندية في سبعة عشر موسمًا وسجل خلالها 10 أهداف ضمن 336 مباراة. حيث فاز في موسم واحد بالكأس ولم يفز بأي دوري.

خاض أندريا دوسينا مسيرته مع نادي هيلاس فيرونا في موسم 2001–02 ليلعب معه أربعة مواسم، مشاركًا في 99 مباراة سجل خلالها 3 أهداف. ثم انتقل إلى نادي تريفيزو في موسم 2005–06 لمدة موسم واحد، حيث شارك في 21 مباراة ولم يسجل أي هدف. لينتقل بعدها إلى نادي أودينيزي في موسم 2006–07 ولمدة موسمين، مشاركًا في 63 مباراة سجل خلالها هدفين. ثم انتقل إلى نادي ليفربول في موسم 2008–09 ولمدة موسمين، مشاركًا في 18 مباراة سجل خلالها هدفًا واحدًا. هذا وانتقل لاحقًا إلى نادي نابولي في موسم 2009–10 ليلعب معه أربعة مواسم، مشاركًا في 83 مباراة سجل خلالها 3 أهداف. ثم انتقل بعدها إلى نادي باليرمو في موسم 2012–13 لمدة موسم واحد، مشاركًا في 11 مباراة ولم يسجل أي هدف. ليعود وينتقل من جديد، لكن هذه المرة إلى نادي سندرلاند في موسم 2013–14 لمدة موسم واحد، مشاركًا في 7 مباريات ولم يسجل أي هدف أيضًا. لينتقل بعدها إلى نادي ليتون أورينت في موسم 2014–15 لمدة موسم واحد، مشاركًا في 15 مباراة سجل خلالها هدفًا واحدًا. ثم لعب في نادي كياسو في موسم 2015–16 لمدة موسم واحد، مشاركًا في 19 مباراة ولم يسجل أي هدف.

روابط خارجية

مراجع

أجنحة كرة قدم
أشخاص على قيد الحياة
أشخاص من لودي
رياضيون إيطاليون مغتربون في المملكة المتحدة
رياضيون إيطاليون مغتربون في إنجلترا
رياضيون من لودي
فائزون بميداليات فضية في الألعاب المتوسطية لإيطاليا
فائزون بميداليات في الألعاب المتوسطية في كرة القدم
لاعبو الدوري الإنجليزي الممتاز
لاعبو الدوري الإيطالي
لاعبو الدوري الإيطالي الدرجة الثانية
لاعبو أودينيزي
لاعبو باليرمو
لاعبو بياتشينزا
لاعبو دوري التحدي السويسري
لاعبو دوري الدرجة الأولى الإنجليزي
لاعبو سندرلاند
لاعبو كأس القارات 2009
لاعبو كرة قدم إيطاليون
لاعبو كرة قدم إيطاليون مغتربون
لاعبو كرة قدم رجالية إيطاليون
لاعبو كرة قدم رجالية إيطاليون مغتربون
لاعبو كرة قدم رجالية مغتربون في إنجلترا
لاعبو كرة قدم رجالية مغتربون في سويسرا
لاعبو كرة قدم مغتربون في إنجلترا
لاعبو كرة قدم مغتربون في سويسرا
لاعبو كرة قدم من لومبارديا
لاعبو ليفربول
لاعبو منتخب إيطاليا لكرة القدم
لاعبو منتخب إيطاليا لكرة القدم للشباب
لاعبو نابولي
لاعبو نادي تريفيزو
لاعبو نادي كياسو
لاعبو نادي ليتون أورينت
لاعبو هيلاس فيرونا
مدافعو كرة قدم رجالية
مدربو الدوري الإيطالي الدرجة الثالثة
مدربو كرة قدم إيطاليون
مدربو نادي برو فيرتشيلي
مدربو نادي رافينا
منافسون في ألعاب البحر الأبيض المتوسط 2001
مواليد 1981
مواليد في لودي

أندريا دوسينا


Hamilton Ricard (født 12. januar 1974) er en tidligere colombiansk fodboldspiller.

Colombias fodboldlandshold

|-
|1995||3||1
|-
|1996||1||0
|-
|1997||13||3
|-
|1998||2||0
|-
|1999||6||1
|-
|2000||2||0
|-
!Total||27||5
|}

Eksterne henvisninger

Fodboldspillere fra Colombia
Deltagere ved verdensmesterskabet i fodbold 1998

Hamilton Ricard


Sergio Azzolini (Bolzano, 1967) es un fagotista y director de orquesta italiano.

Vida y trabajo
Sergio Azzolini estudió desde 1978 hasta 1985 en  el Conservatorio Monteverdi de Bolzano y luego en la Universidad de Música, Teatro y Medios de Comunicación de Hannover, con Klaus Thunemann, con quien estudió hasta 1989. En esta época ya era solista de la Joven Orquesta de la Comunidad Europea. Ganador en Ancona, Praga, Belgrado, Martigny, Bonn y Múnich, ha grabado varias producciones de Música de Cámara con EMI records. Concentra su actividad artística con su conjunto Il Proteo y es miembro de Ma'alot Quintetts, Sabine Meyer Bläserensemble, Maurice Bourgue Trio y varios grupos de música antigua con instrumentos originales. Ha sido profesor de la Hochschule de Stuttgart y desde 1998 es profesor en el Conservatorio de Basilea.

Referencias

Fagotistas de Italia
Músicos clásicos del siglo XX de Italia
Directores de orquesta de Italia
Músicos clásicos del siglo XXI de Italia

Sergio Azzolini


A Rush of Blood to the Head is the second studio album by British rock band Coldplay. It was released on 26 August 2002 by Parlophone in the United Kingdom, and a day later by Capitol Records in the United States. The album was produced by the band and Ken Nelson, and makes greater use of the electric guitar and piano than the band's debut album Parachutes (2000).

Recording of the album began after the band achieved worldwide popularity with Parahchutes, and one of its singles in particular, "Yellow". The album topped the UK Albums Chart upon its first week of release in the United Kingdom, and became the eighth biggest-selling album of the 21st century in the UK. The British Phonographic Industry has since certified the album 10× Platinum for its accumulated sales of over 3 million units in the UK, while over 17 million copies were sold worldwide. The album spawned the hit singles "In My Place", "The Scientist", and "Clocks". "God Put a Smile upon Your Face" was also released, but was significantly less successful.

A Rush of Blood to the Head has been critically acclaimed, and the band received three Grammy Awards for the album; the 2003 Grammy for Best Alternative Album, which was the band's second win in a row, the 2003 Grammy for Best Rock Performance with the song "In My Place", and the 2004 Grammy for Record of the Year with the song "Clocks". In 2020, it was ranked number 324 on Rolling Stones "500 Greatest Albums of All Time" list. It was also among ten albums nominated for the best British album of the previous 30 years by the Brit Awards in 2010, ultimately losing to (What's the Story) Morning Glory? by Oasis. The same year, it was one of ten classic album covers from British artists commemorated on a UK postage stamp issued by the Royal Mail. Authors and reviewers have praised A Rush of Blood to the Head as one of the best albums of the 21st century.

Recording
Coldplay started recording A Rush of Blood to the Head in London on 17 September 2001, but later relocated to Liverpool, where they had recorded some of the songs on their debut album Parachutes (2000). Lead singer Chris Martin said that once there they "became obsessed with recording". "In My Place" was the first song recorded for the album during this period, and the one that the band released as the album's lead single because it was the song that made them want to do a second album. It kept them going and made them think they could still write songs, following a strange period of not really knowing what they were doing three months after the success of Parachutes.

The opening track "Politik" was recorded two days following the September 11 attacks in 2001. According to an interview with lead singer Chris Martin, "I wrote the song on 9/11 and we recorded it on 9/13. We were all, like everyone else, I suppose, a little confused and frightened. I get off tour and had a rest for one or two days. But then I get antsy again. I want to write songs and do things, 'cause you never know what might happen." The band wrote more than twenty songs in the months following for the album and some of those, including "In My Place" and "Animals", were performed live during the tours promoting Parachutes. The album's title was revealed through a post on the band's official website.

During initial recording sessions in Liverpool, Martin and guitarist Jonny Buckland worked alone, and only on weekends. Each Monday, they would present the song ideas that they had developed to their bandmates. With A Rush of Blood to the Head nearly completed, Martin went into the studio late one night and wrote a piano riff that he has stated "just came out". The band recognised that this early version of the song, that would become "Clocks", was special the first time Martin played it to them. Reasoning that it was too late to include the song on the album, they recorded a demo version and included it on a CD marked "Songs for #3", featuring unfinished tracks they intended to work on for their third studio album.

By June 2002, the band had completed A Rush of Blood to the Head, but thought their output sounded "rubbish" and reached an agreement with the label to postpone the release of the album until they were completely satisfied. Subsequently, many songs were discarded because they sounded like they could have been on Parachutes. Martin has claimed that it would have been uninteresting: "It would have shown that we're happy to sit back on what we'd done, and we're not. For us, it was important to progress and try to improve upon our abilities as musicians." Such ambitions put the band under strain: "sometimes practice sessions ended abruptly with one or more members of Coldplay threatening to quit".

After headlining the 2002 Glastonbury Festival, Coldplay returned to the studio and worked on some tracks from the "Songs for #3" CD they had produced earlier. Phil Harvey, the band's manager, heard "Clocks" and urged them to rework it immediately: "No, you must do that song now 'cause you're going on [in the lyrics] about urgency, and you're talking about keeping this song back. That doesn't make sense."

Composition

Production of the album began quickly with the writing of the track "Politik", which was a song seen as a reflection of the world at the time, giving the band a renewed perspective on their lives and society. Many of the song lyrics on the album relate strongly to the theme of urgency. Martin has commented that previous songs were more relaxed since they were in a comfortable state of mind: "Perhaps there's a bit more urgency on some of these songs. And that's born from all the places we've been and the things we've experienced." Martin has explained. In relation to the theme of urgency, Martin has also stated that the album's title means "doing something on impulse".

Several songs on the album are about the themes of love and relationships. These tracks are based on reality, but according to Martin, they were written with a fictional twist: "Songs are like fairy tales: they have a beginning and an end and you can make it all work perfectly. Real life doesn't work like that".

The album includes ballads and acoustic songs featuring extensive use of guitar and piano. The U2-esque "epic rock" of the album's opening track "Politik", the piano-driven "Clocks", the loud guitars of "A Whisper", and the country rock-inspired guitar in "Warning Sign" were seen as an extension of the band's musical range. Chris Martin has also stated that the album's title track is an homage to American singer-songwriter Johnny Cash, whom he considered one of "the greatest ... men with just guitars". The title track is about uncertainties faced in life.

According to Martin, the song "Green Eyes" was composed for two individuals: An "American friend" (speculated to be a woman of Chris' romantic desire), and bandmate Jonny Buckland.

Artwork
The album cover for A Rush of Blood to the Head was designed by photographer Sølve Sundsbø. Sundsbø had been hired by fashion magazine Dazed & Confused in the late 1990s to produce a shot with a "technological feel, something all white", according to himself. As an artist, Sundsbø attempted to do a unique original piece, creating a shot that had never been seen before; He suggested taking shots using a three-dimensional scanning machine – used to measure head sizes for USAF fighter jet helmets – to fulfil his vision.

The model for the shots, named Mim, wore all-white cosmetic makeup, along with a coloured twill cape, to aesthetically produce optimal and desired results. The scanner could not properly identify some of the colors on the cape, so they were replaced with digital spikes, and the head in the image was chopped as the machine was unable to scan more than about thirty centimeters in height at a time. At first, Sundsbø had mixed feelings about the image, stating that when he first saw the result, he was terrified. "I thought it was so beautiful, but I was sure the magazine was never going to run it." The editor of the magazine, however, absolutely loved the image, and eventually featured it in one of their publications. After seeing the image in a publication of the magazine, Chris Martin approached Sundsbø for proper permission to use the image as the cover of A Rush of Blood to the Head. For the album's singles, Martin asked Sundsbø for any ideas; Sundsbø suggested scanning the head of each member of the band.

The album booklet contains only two photos; One with Coldplay in a location that was rumoured to be a forest, and one with the band in a recording studio. The album cover was among the ten chosen by the Royal Mail for a set of "Classic Album Cover" postage stamps issued in January 2010.

Release
A Rush of Blood to the Head was released on 26 August 2002 by Parlophone in the United Kingdom, and a day later 27 August 2002 by Capitol Records in the United States. The album was completed and originally ready to hand over to the record company and released in June 2002, however, after recording a demo of "Clocks" intended for the third album, the band delayed release by two months to allow them to work it into a finished track and include it on A Rush of Blood to the Head. Capitol released a remastered version of the album in 2008 on a 180-gram vinyl record as part of its "From the Capitol Vaults" series.

Critical reception

Upon release, A Rush of Blood to the Head received positive reviews from contemporary critics. Review aggregating website Metacritic reports a normalised score of 80 out of 100 based on 25 reviews, indicating "generally favorable reviews". This makes A Rush of Blood to the Head Coldplay's highest-scoring album on the website as of 2023. Many reviewers felt that it built upon Parachutes. Alexis Petridis of the newspaper The Guardian wrote that the band's "new assurance is everywhere ... the timidity of Parachutes is nowhere to be found". He concludes, "It sounds like an album ready to take on the world, and win."

Kelefa Sanneh of The New York Times praised the album, commenting that it is "one of the year's best albums" and describing it as "sparser, stranger and even catchier than its predecessor". Rolling Stones Rob Sheffield said that "A Rush of Blood to the Head is a nervier, edgier, thoroughly surprising album", adding, "where Parachutes was the clumsy diary of a high-strung kid, A Rush of Blood sounds more like a band with the confidence to test its own limits." Ted Kessler of NME lauded the album, calling it "an album of outstanding natural beauty, an organic, wholesome work." MacKenzie Wilson of AllMusic echoed the above comments, saying that it is a "strong album". Wilson, who compliments Martin for his "sharpened" falsetto and refined "haunting delivery" and Buckland for his "riveting guitar work", notes that "regardless of the band still being in their mid-twenties, they've made an amazing record". Emma Pearse of the American newspaper The Village Voice has the same sentiments, stating that it is "a little edgier, trancier, and more conversational" compared to Parachutes. Conversely, Robert Christgau gave the album a one-star honorable mention () and quipped "Let Green Eyes dump him for real and we'll see how long he hums in the void."

In 2012, it was ranked number 466 on Rolling Stones list of the 500 greatest albums of all time, with its ranking climbing to number 324 in the 2020 update. In 2013, the album topped a BBC Radio poll ahead of Hopes and Fears by Keane, Rio by Duran Duran and The Dark Side of the Moon by Pink Floyd. It was also included in 1001 Albums You Must Hear Before You Die.

Rankings

Accolades

Commercial performance
A Rush of Blood to the Head topped the charts of 11 countries around the world. It debuted at number-one on the UK Albums Chart selling 273,924 copies. The British Phonographic Industry has since certified the album 10× Platinum for accumulated sales of over 3 million copies. With the subsequent release of "Clocks" and "The Scientist", the album spent over one year on the chart. A Rush of Blood to the Head has been placed at number seven on the list of United Kingdom's 20 biggest-selling albums of the 21st century, published by the British trade paper Music Week. In July 2011, A Rush of Blood to the Head climbed from No. 176 back to No. 44 in the album's 250th charting week there. As of October 2021, the album has sold over 3 million copies in the UK, making it Coldplay's best-selling studio album. It is the tenth best-selling album of the 21st century.

In the United States, A Rush of Blood was Coldplay's first venture into the top 5 with 144,000 copies sold initially, stronger than its predecessor, Parachutes, which debuted at number 189 in December 2000. A Rush of Blood debuted at number-one on the Canadian Albums Chart, selling 28,200 copies in its first week. The album has been certified 4x times platinum by the Canadian Recording Industry Association for shipments of over 400,000. It has been certified 7× platinum by the Australian Recording Industry Association, having accumulated shipments of over 490,000 units.

Track listing
All tracks written and co-produced by Coldplay (Guy Berryman, Jonny Buckland, Will Champion, and Chris Martin). All tracks produced by Ken Nelson.

Personnel

Credits adapted from AllMusic.

 Chris Martin – lead vocals, piano, acoustic guitar, rhythm guitar (tracks 8–9)
 Jonny Buckland – lead electric guitar, backing vocals (tracks 1 and 6), acoustic guitar (track 4), twelve-string slide guitar (track 6)
 Guy Berryman – bass guitar
 Will Champion – drums, percussion, backing vocals

Technical and additional personnel
 Coldplay – producer, string arranger, mixer, art direction
 Andrea Wright – assistant engineer
 Ann Lines – string performer
 Audrey Riley – string arranger and performer
 Ben Thackeray – assistant engineer
 Blue Source – art direction
 Chris Tombling – string performer
 Dan Green – string performer
 Dan Keeling – century, published by the British trade paper Music Week. A&R
 Danton Supple – mixer (track 2, 3, 6, 8, 10)
 Dave Holmes – manager
 Estelle Wilkinson – manager
 George Marino – mastering
 Jon Bailey – assistant engineer
 Jon Withnal – assistant engineer
 Ken Nelson – producer, engineer, mixer
 Laura Melhewish – string performer
 Leo Payne – string performer
 Mark Phythian – additional production, mixer
 Nettwerk – management
 Peter Lale – string performer
 Richard George – string performer
 Rik Simpson – additional engineering
 Sølve Sundsbø – cover art
 Susan Dench – string performer
 Tom Sheehan – photographer
 Zed Nelson – photographer

Charts

Weekly charts

Year-end charts

Decade-end charts

All-time charts

Certifications

Notes

References

Further reading

External links

2002 albums
Coldplay albums
Good articles
Albums produced by Ken Nelson (British record producer)
Capitol Records albums
Parlophone albums
Grammy Award for Best Alternative Music Album
Brit Award for British Album of the Year

A Rush of Blood to the Head


Garwoodia, manji rod zelenih algi u porodici Codiaceae, dio reda Bryopsidales. Postoje dvije priznate fosilne vrste

Rod je opisan 1941.

Vrste
 Garwoodia bardosi O.Dragastan
 Garwoodia fluegelii O.Dragastan

Izvori

Codiaceae

Garwoodia


Mary Cristy (* 21. Juli 1952 in Differdingen als Maria Christina Ruggeri) ist eine französische Schlager- und Chansonsängerin und spätere Theaterschauspielerin.

Als junge Luxemburgerin sang sie unter dem Namen Marie-Tina und später Marie-Christina deutschsprachigen Schlager. Sie kam Anfang der 1970er Jahre nach Paris und sang als Mary Cristy dann französische Chansons. Durch den Hörfunksender Radio Europe 1 wurde sie zum Beitrag Monacos für den Eurovision Song Contest 1976 in Den Haag ernannt. Mit dem Chanson Toi, la musique et moi erreichte sie den dritten Platz. Nach Ablauf ihres Plattenvertrags Ende der 1970er Jahre wurde sie unter dem Namen Marie Ruggeri überwiegend als Theaterschauspielerin aktiv.

Weblinks

 Diskografie bei encyclopedisque.fr
 Homepage

Einzelnachweise

Musiker (Frankreich)
Chansonsänger
Interpret eines monegassischen Beitrags beim Eurovision Song Contest
Franzose
Geboren 1952
Frau

Mary Cristy


العوامة 70 فيلم مصري من إخراج خيري بشارة .شفيع شلبي وسلامته الياس

الابطال

 تيسير فهمي
 أحمد زكي
 كمال الشناوي
 أحمد بدير
 محمد شوقى
 كمال شيخون
 حمدى الوزير
 شفيع شلبي

أفلام كمال الشناوي
أفلام مصرية إنتاج 1982
أفلام أحمد زكي

العوامة 70 (فيلم)


تعداد الولايات المتحدة 1880 كان عاشر تعداد للسكان يجرى في الولايات المتحدة، وهو أول تعداد سكاني تشارك فيه المرأة في عملية الإحصاء. تم تقدير العدد الكلي للسكان بحوالي 50,189,209 منهم بزيادة 32.2% عن التعداد السابق في 1870م. مركز السكان كان في مقاطعة بوون بولاية كنتكي.

مراجع

وصلات خارجية
 بيانات تاريخية لتعداد سكان الولايات المتحدة

الولايات المتحدة في 1880
تعداد سكان الولايات المتحدة
تعداد السكان في 1880

تعداد الولايات المتحدة 1880


Sinningia elatior é uma espécie de planta do gênero Sinningia e da família Gesneriaceae.

Taxonomia
A espécie foi descrita em 1990 por Alain Chautems.
Os seguintes sinônimos já foram catalogados:
 Gesneria elatior  Kunth.
 Corytholoma fragile  (Poepp.) Decne.
 Corytholoma igneum  (Mart.) Fritsch
 Corytholoma igneum villosum  Fritsch
 Corytholoma paludosum  Rusby
 Corytholoma strictum  (Hook. & Arn.) Decne.
 Gesnera stricta  Hook. & Arnott.
 Gesneria fragilis  Poepp.
 Gesneria sceptroides  Hanst.
 Gesneria sceptrum igneum  Mart.
 Gesneria sceptrum rubrum  Mart
 Gesneria stricta  Hook & Arnott.
 Rechsteineria ignea  (Mart.) Fritsch
 Rechsteineria ignea anomala  Hoehne
 Rechsteineria ignea loefgrenii  Hoehne
 Rechsteineria ignea villosa  (Fritsch) Fritsch
 Rechsteineria sceptroides  (Hanst.) Kuntze
 Rechsteineria sceptrum rubra  (Mart.) Hoehne
 Rechsteineria stricta  (Hook. & Arn.) Kuntze
 Rechsteineria stricta parvifolia  Hoehne
 Rechsteineria tenera  Fritsch
 Sinningia stricta  (Hook. & Arn.) Wiehler
 Corytholoma elatius  (Kunth) Fritsch
 Rechsteineria elatior  (Kunth) Kuntze

Forma de vida
É uma espécie terrícola e herbácea.

Descrição

É uma planta com 40-150 centímetros de altura, crescendo muitas vezes em terreno encharcado, caule raramente ramificado,
cálice com lacinias brevemente soldadas na base, corola tubulosa, algo achatada nas laterais, vomlobos dorsais formando uma galea, laranja salmão ou raramente amarela.

Conservação
A espécie faz parte da Lista Vermelha das espécies ameaçadas do estado do Espírito Santo, no sudeste do Brasil. A lista foi publicada em 13 de junho de 2005 por intermédio do decreto estadual nº 1.499-R.

Distribuição
A espécie é encontrada nos estados brasileiros de Amazonas, Bahia, Distrito Federal, Espírito Santo, Goiás, Minas Gerais, Mato Grosso do Sul, Mato Grosso, Pará, Piauí, Paraná, Rio Grande do Sul, Santa Catarina, São Paulo e Tocantins.
A espécie é encontrada nos  domínios fitogeográficos de Floresta Amazônica, Cerrado, Mata Atlântica e Pampa, em regiões com vegetação de  campo limpo, cerrado e floresta ombrófila pluvial.

Notas
Contém texto em CC-BY-SA 4.0 de Araujo, A.O.; Chautems, A.; Rossini, J. Sinningia  in Flora e Funga do Brasil.

Ligações externas
 Sinningia elatior no projeto Flora e Funga do Brasil
 Sinningia elatior no portal do Centro Nacional de Conservação da Flora (Brasil)

Sinningia
Plantas descritas em 1990
Flora do Espírito Santo (estado)
Espécies citadas na Lista Vermelha de Ameaça da Flora Brasileira
Espécies citadas na Lista de Espécies da Flora Ameaçadas do Espírito Santo

Sinningia elatior


Die Ludwig war der erste Dampfer mit eisernem Rumpf auf dem Bodensee.

Geschichte

Bau und Stapellauf
Nach den guten Erfahrungen auf dem Zürichsee mit dem Dampfer Minerva, dem ersten eisernen Raddampfer auf einem mitteleuropäischen Gewässer, beschloss man im Königreich Bayern auch ein Eisenschiff in der Bodenseeschifffahrt einzusetzen. Dazu wurde am 29. März 1836 eine Dampfboot-Actien-Gesellschaft in Lindau gegründet, welche "zum Betriebe der Dampfschifffahrt auf dem Bodensee ein Königlich Bayerisches Privilegium auf zehn Jahre, vom 19. März 1836 an beginnend" erhielt.

Die Ludwig wurde in der Maschinenfabrik William Fairbairn in Millwall bei Manchester gebaut und in Einzelteilen an den Bodensee gebracht. Bis Mannheim konnte der künftige Dampfer auf dem Wasserweg transportiert werden, die Strecke durch den Schwarzwald nach Ludwigshafen wurde mit Pferde- und Ochsengespannen bewältigt, und den letzten Abschnitt der Reise von Ludwigshafen nach Lindau legte die noch nicht zusammenmontierte Ludwig auf Segelschiffen zurück. Den Zusammenbau in Lindau leitete der Mechanikermeister Lämmlin aus Rapperswil.

Das Schiff erhielt den Namen des bayrischen Königs und sollte am 6. September 1837 vom Stapel laufen. Dabei brach jedoch der aus Holz gebaute Stapelschlitten zusammen, ehe das Schiff zu Wasser gelassen werden konnte. Es blieb mit dem Heck auf dem Festland hängen und musste von der Helvetia ins Wasser geschleppt werden. Zu diesem Zeitpunkt war die Maschine noch nicht montiert. Die Monteure bedienten die Schaufelräder von Hand, um das Schiff bis zum Ausrüstungskai zu bringen.

Zum Jahresbeginn 1838 nahm die Ludwig ihre Kursfahrten auf.

Unglücksfälle
Am 18. Juli 1841 kam es fast zu einer Katastrophe, als Mitglieder mehrerer Lindauer Vereine eine "Lustfahrt" nach Konstanz unternahmen. Da die Gruppe zu groß war, wurde der Schleppkahn Merkur mit 70 Passagieren an die mit 400 Personen besetzte Ludwig angehängt. Unterwegs gerieten sie in einen zweistündigen orkanartigen Sturm. Das Schlepptau riss und der Kahn wurde durch die Wellen mit dem Bug auf den rechten Radkasten der Ludwig geschleudert. Obwohl beide Schiffe beschädigt waren, gelang es der Mannschaft, den treibenden Kahn wieder anzuleinen und die Fahrt fortzusetzen.

Am 11. März 1861 stieß der Dampfer Stadt Zürich auf der Höhe der heutigen alten Rheinmündung mit der Ludwig zusammen. Fast genau ein Jahr zuvor war die Stadt Zürich schon mit der Königin von Württemberg kollidiert; damals waren zum Glück keine Personenschäden zu verzeichnen gewesen. Die Ludwig sollte am Tag des Unglücks den Querverkehr zwischen Lindau und Rorschach versehen. Kapitän Gerber hatte die Abfahrt wegen eines Sturmes auf den späten Nachmittag verschoben und ließ das Schiff gegen 17 Uhr in Lindau ablegen. An Bord waren  hauptsächlich Viehhändler, die Richtung St. Gallen unterwegs waren; auf dem Vordeck waren ihre Tiere angebunden. Die Mannschaft war bis auf den Gepäckkondukteur Sebastian Hinterhuber, der die Abfahrt des Dampfers wegen eines Kneipenbesuchs verpasst hatte, vollzählig. Nach Eintritt der Dunkelheit und dem Aufkommen eines Schneesturmes konnte nur noch nach Kompass gefahren werden. Als etwa um 18.15 Uhr ein weißes Licht in südwestlicher Richtung in Sicht kam, nahm man an, schon vor dem Rorschacher Hafen zu sein, den die Ludwig gegen 18.30 Uhr erreichen sollte. Gleich darauf jedoch wurde die Ludwig von einem Dampfer gerammt, der ebenso schnell wieder in der Dunkelheit verschwand, wie er aufgetaucht war. Kapitän Gerber ließ die Maschinen stoppen und befahl, das Rettungsboot zu Wasser zu lassen und die Passagiere zu retten. Da jedoch durch die Kollision sämtliche Lampen an Bord zerstört worden waren und durch eindringendes Wasser Panik ausgelöst wurde, rettete sich von den Passagieren niemand in das Boot. Die Besatzung des Dampfers, der die Ludwig gerammt hatte, hatte offenbar den Zusammenstoß nicht registriert und hörte auch das Läuten der Schiffsglocke nicht, mit der man auf der Ludwig Hilfe herbeizurufen suchte. Sie bemerkte jedoch das abgeknickte Bugspriet und stellte fest, dass Wasser in die Stadt Zürich eindrang. Der Kapitän ließ deshalb das Schiff umkehren und in einer Fahrt von zehn Minuten nach Rorschach zurückkehren. Auch hierbei wurde das Drama auf der Ludwig nicht bemerkt. Innerhalb weniger Minuten sank diese über das Heck. Kapitän Gerber, Steuermann Lanz und Matrose Riesch bestiegen im letzten Moment das Rettungsboot und gelangten nach einigen Stunden nach Altenrhein. 13 Menschen und elf Stück Vieh kamen beim Untergang der Ludwig um.

Die drei Überlebenden wurden von jeder Schuld freigesprochen, da sie in der chaotischen Situation nicht mehr hätten tun können, um die Passagiere zu retten. Eine Folge des Untergangs der Ludwig war eine Verbesserung der internationalen Signalordnung; zu dem weißen Buglicht kamen das grüne Steuerbord- und das rote Backbordlicht.

Der bayerische Marineingenieur Wilhelm Bauer konnte die Ludwig 1863 mit Hilfe von zwölf Ballons aus einer Tiefe von elf Metern heben. Die Schäden an dem Schiff wurden repariert und es kam als Rorschach wieder in Fahrt. Das Lastschiffunternehmen Gebrüder Helfenberger, das das Schiff jetzt nutzte, konnte jedoch der Konkurrenz der anderen Dampfschifffahrtsanstalten nicht standhalten und musste die Arbeit im Linienverkehr bald aufgeben. Aus der Rorschach ex Ludwig wurden Maschine und Kessel ausgebaut; der Rumpf wurde als antriebsloses Lastschiff weitergenutzt. Später erhielt er eine Besegelung. Das Schiff geriet in den 1870er Jahren vor Lochau in einen schweren Sturm und sank, beladen mit Baumaterialien für die Eisenbahnlinie Bregenz-Lindau, erneut. Es wurde ein zweites Mal gehoben, erwies sich aber als nicht mehr reparabel und wurde daher verschrottet. Die Schiffsglocke der Ludwig blieb erhalten und befindet sich im Eingangsbereich des Gemeindehauses Stedi in Nonnenhorn.

Das "Teufelsschiff"

Nachdem die Ludwig aus dem Linienverkehr ausgeschieden war, wurde als Ersatz die Jura angeschafft. Diese wurde 1864 – ebenfalls von der Stadt Zürich – gerammt und sank innerhalb weniger Minuten. Die Stadt Zürich hatte längst den Ruf eines "Teufelsschiffes". Bei einem Manöver im Lindauer Hafen schlitzte sie der Stadt Lindau den Radkasten auf; später kollidierte sie noch mit dem Schraubendampfer Buchhorn. Ein bayerischer Korrespondent stellte schließlich fest, die Stadt Zürich solle besser an die Dänen verkauft werden, da sie mehr deutsche Schiffe versenkt habe als die dänische Kriegsflotte.

Literatur
 Karl F. Fritz: Abenteuer Dampfschiffahrt auf dem Bodensee, 2. Auflage, Hinze, Meersburg 1990, ISBN 3-927484-00-8, S. 20 ff.
 Werner Deppert: Mit Dampfmaschine und Schaufelrad. Die Dampfschiffahrt auf dem Bodensee 1817–1967, Stadler, Konstanz 1975, ISBN 3-7977-0015-6.

Weblinks

 Kurzbeschreibung des Schiffes
 Bild des gehobenen Schiffes von 1863

Fußnoten

Passagierschiff (Deutschland)
Passagierschiff (Bodensee)
Radschiff
Dampfmaschinenschiff
Schifffahrt (Lindau (Bodensee))
Binnenschiff (Deutschland)

Ludwig (Schiff, 1837)


An Aloe viguieri in uska species han Liliopsida nga ginhulagway ni Joseph Marie Henry Alfred Perrier de la Bâthie. An Aloe viguieri in nahilalakip ha genus nga Aloe, ngan familia nga Xanthorrhoeaceae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Mga sumpay ha gawas

Aloe

Aloe viguieri


P.A. Heiberg er en dansk dokumentarfilm fra 1992 instrueret af Jørgen Roos efter manuskript af ham selv og Ib Rehné.

Handling
Hans skæbne er dig bekendt står der på en gravsten på Paris' nordlige kirkegård, Montmartre. Stenen står over danskeren Peter Andreas Heiberg, der blev født 1758 i Vordingborg og døde 1841 i Paris. Men er hans skæbne os bekendt i dag? P.A. Heiberg var skuespilforfatter, politisk satiriker og en af tiden mest frisindede intellektuelle, der i år 1800 blev landsforvist for sin kamp for pressefrihed. "Ordener hænger man på idioter", skrev Heiberg, der aldrig genså Danmark, men fik et nyt liv i Paris som embedsmand for Napoleon, og som tolk deltog han i alle Napoleontidens store slag og begivenheder. Filmen trænger bag P.A. Heibergs facade og fanger både et fascinerende menneske og periodens, oplysningstidens, ånd.

Medvirkende

 Ib Rehné

Referencer

Eksterne henvisninger

Dokumentarfilm fra Danmark
Danske film fra 1992

P.A. Heiberg (dokumentarfilm)


إنت الحب هي أغنية ألفها أحمد رامي ولحنها محمد عبد الوهاب وغنتها أم كلثوم عام 1965.

الأغنية

 بعد أن التقى عبد الوهاب مع أم كلثوم بدأ التعاون في أغنية إنت عمري عام 1964 قررت أم كلثوم أن تسند تلحين الكلمات الجديدة التي كتبها أحمد رامي إلى محمد عبد الوهاب، ولم يكن شعر رامي غريباً على عبد الوهاب، حيث ألف رامي لعبد الوهاب أشعاراً كثيرة في الفترة الأولى من حياته، كما التقيا عام 1960 في أغنية هان الود، ناهيك عن أن رامي كان صديقاً لعبد الوهاب أيام الشباب.
 استخدم عبد الوهاب آلة الجيتار بشكل محدود كما فعل في أغنية إنت عمري، حيث استخدمه في المقدمة الموسيقية فقط، ومع ذلك كان ذلك شيئاً مختلفاً لعدم تعود جمهور أم كلثوم سماع هذه الآلة في أغانيها.
 اسم الأغنية لم يكن أول كلمة تذكر فيها، كما لم يكن أكثر عبارة ذكرت فيها، كما هي العادة في تسمية الأغاني، وإنما ذكر في المقطع الأخير من الأغنية.
 من الأبيات المشهورة في الأغنية البيت الذي يقول:
واحشني وإنت قصاد عيني...وشاغلني وإنت بعيد عني
 رغم جمال الأغنية وكونها مصورة في التلفزيون، إلاّ أنها شهرتها أقل من أغاني أم كلثوم الأخرى، وربما يرجع ذلك إلى أنها لم تغنيها ضمن أغانيها المعروفة التي غنتها في الدول العربية بعد حرب 1967.
 كانت هذه آخر أغنية يلحنها عبد الوهاب من كلمات أحمد رامي.
 يبدو أن أم كلثوم غنت هذه الأغنية في نفس الليلة التي غنت فيها قصيدة أراك عصي الدمع بلحن رياض السنباطي كما يُلاخظ من الحفلة التلفزيونية.

كلمات الأغنية
ياما قلوب هايمة حواليك.... تتمنى تسعد يوم برضاك

وانا اللي قلبي ملك ايديك... تنعم وتحرم زي هواك

الليل عليّ طال... بين السهر والنوح

واسمع لوم العذّال.... اضحك وانا المجروح

وعمري ما اشكي من حبك.... مهما غرامك لوعني

لكن أغير من اللي يحبك.... ويصون هواك أكتر مني

———————————–

أول عيني ما جت في عينيك.... عرفت طريق الشوق بينا

وقلبي لما سألته عليك.... قالي دي نار حبك جنة

صدقت قلبي باللي قالولي

لكن غرامك حيرني.... وليل بعادك سهرني

تجري دموعي وأنت هاجرني.... ولا ناسيني ولا فاكرني

وعمري ما اشكي من حبك.... مهما غرامك لوعني

لكن أغير من اللي يحبك.... ويصون هواك أكتر مني

———————————–

أهواك في قربك وفي بعدك.... واشتاق لوصلك وارضى جفاك

وان غبت احافظ على عهدك.... وأفضل على ودي وياك

يورد على خاطري.... كل اللي بينا اتقال

ويعيش معاك فكري.... مهما غيابك طال

واحشني وأنت قصاد عيني.... وشاغلني وأنت بعيد عني

والليالي تمر بيا.... بين أماني وبين ظنون

وأنت يا غالي عليا.... كله في حبك يهون

واحشني وأنت قصاد عيني.... وشاغلني وأنت بعيد عني

وعمري ما اشكي من حبك.... مهما غرامك لوعني

لكن أغير من اللي يحبك.... ويصون هواك أكتر مني

———————————–

ولما اشوف حد يحبك.... يحلالي اجيب سيرتك وياه

واعرف جراله إيه في حبك.... وقد إيه صانه ورعاه

أسأله إن غبت عنه يا حبيبي يشتاق إليك قدي أنا

وان جافيته يا حبيبي يسهر الليل ويناجيك زيي أنا

ألاقي قلبي أنا.... حبه ما جه على بال

لا عن هواك له غنى.... ولا يوم لغيرك مال

إنت الأمل اللي احيا بنوره.... عمره ما يبعد يوم عن عيني

وأنت الشوق اللي اسمع صوته.... لما تغيب عني يناديني

وأنت الحب اللي مفيش غيره.... لو يسعدني أو يشقيني

وعمري ما اشكي من حبك.... مهما غرامك لوعني

لكن أغير من اللي يحبك.... ويصون هواك أكتر مني

وصلات خارجية

مراجع

أغان مصرية
أغاني 1965
أغاني أم كلثوم

إنت الحب


Ivaiporã es un municipio brasileño del estado de Paraná. Posee un área de 432,470 km² representando el 0,217 % del estado, 0,0767 % de la región y 0,0051 % de todo el territorio brasileño. Se localiza a una latitud 24°14'52" sur y a una longitud 51°41'06" oeste, estando a una altitud de 692 m. Su población estimada en 2005 era de 29.213 habitantes.

Historia

La región del municipio de Ivaiporã inició su ciclo colonizador alrededor de la década de 40, cuando las tierras, consideradas las más fértiles del país, atrajeron la atención de leñadores que vinieron de todas las regiones brasileñas. Fue creado a través de la Ley Estatal nº 4245, del 25 de julio de 1960, e instalado el 19 de noviembre del año siguiente, separado de Manoel Ribas.

Demografía
Datos del Censo - 2010

Población total: 31.816
 Urbana: 27.438
 Rural:4.378
 Hombres: 15.420
 Mujeres: 16.396

Índice de Desarrollo Humano (IDH-M): 0,764

 IDH-M Salario: 0,673
 IDH-M Longevidad: 0,774
 IDH-M Educación: 0,846

Administración
 Prefecto: Cyro Fernandes Correa Júnior (2009/2012)
 Viceprefecto: Luiz Antonio Duarte
 Presidente de la cámara: Ademar Soares de Souza (2009/2012)

Referencias

Enlaces externos

Localidades de Paraná

Ivaiporã


مطار باماكو موديبو كيتا الدولي (إياتا: BKO، إيكاو: GABS)، كان يسمى سابقاً بمطار باماكو سينو الدولي، إلى غاية دجنبر 2015.

هو المطار الرئيسي لدولة مالي ويقع في عاصمتها باماكو. ويبعد حوالي 15 كلم عن وسط مدينة باماكو، ويعتبر أيضا القاعدة الجوية الأولى للقوات الجوية المالية.

تاريخ
تم افتتاح المطار عام 1974، وتم تحديثه في الفترة ما بين 2007 و2012.

شركات الطيران

الركاب

الشحن

حوادث
عام 1971، طائرة من نوع DC3 المرقمة 6V-AAP والتابعة لشركة إير إيفوار، تحطمت بعد وقت قصير من إقلاعها. وقتل جميع من كان بها وعددهم ستة أشخاص.

مراجع

تأسيسات سنة 1974 في مالي
مبان ومنشآت في باماكو
مطارات أسست في سنة 1974
مطارات مالي

مطار باماكو موديبو كيتا الدولي


بيندر   هي مدينة داخل حدود مولدوفا، ولكنها تتبع لسيطرة جمهورية ترانسنيستريا (غير المُعترف بها) منذُ عام 1992.

توأمة
لبيندر (مولدوفيا) اتفاقيات توأمة مع كل من:
 بيرا
 كافرياجو
 دوباساري
 مونتيسيلفانو
 أوشامشير

معرض الصور

أعلام

 ليف بيرغ
 سيرهي ستوليرينكو
 يفجيني فيدوروف
 علي باشا البندرلي
 إميل كونستانتينسكو

مراجع

أماكن مأهولة في دنيستر
بلديات مولدوفا
حصون في مولدوفا
مدن ترانسنيستريا
مدن مولدوفا
نزاعات إقليمية في أوروبا
عواصم مقاطعات في بيسارابيا
قلاع في مولدوفا

بيندر (مولدوفا)


Baron Arlington is a title in the Peerage of England which was created, on 14 March 1665, for Sir Henry Bennet, younger brother of John Bennet, 1st Baron Ossulston. In 1672, he was made Earl of Arlington and Viscount Thetford, and was regranted the title of Baron Arlington, with a special remainder allowing it to pass to both male and female descendants, rather than only heirs male, as was customary with most peerages.  Its territorial designation is the birthplace of its first holder Harlington, London, which was also known as Arlington.

The 11th Baroness Arlington was the last woman to take her seat in the House of Lords under the provisions of the Peerage Act 1963. She became a member of the Lords on 27 May 1999 and remained in the House until 11 November 1999, when the House of Lords Act 1999 took effect.

Co-descent with the dukedom of Grafton
The first Earl of Arlington died, as anticipated, without male heirs so the titles went to his daughter Isabella.  At age five, Isabella was engaged to Henry FitzRoy, the illegitimate son of Charles II of England and his mistress Barbara Villiers. Henry would be created Duke of Grafton in 1679.

Because Henry was an illegitimate son of King Charles II, he took the Norman-style surname Fitzroy, derived from the Norman French term for "son of the king". Upon the death of his parents, Henry FitzRoy inherited the Arlington and Grafton substantive titles.

The two titles continued united until the death of the 9th Duke in a high-speed racecar accident in 1936.

Separation from Dukedom
The Grafton dukedom passed to a cousin yet the three Arlington/Thetford titles fell into abeyance under the principle of moieties between his two sisters, neither of whom petitioned the Sovereign to terminate this.  After the death of the elder sister, her eldest child Jennifer petitioned the Sovereign, and the abeyance of the barony of Arlington was terminated in her favour, restoring it upon her, rather than her aunt's descendants.  The earldom of Arlington, however, remains abeyant, along with the viscountcy of Thetford.

Abeyance of senior titles
Of peerages in the United Kingdom, the earldom of Arlington and the viscounty of Thetford are rare examples of a title with a higher rank than baron falling into abeyance, another case being that of the earldom of Cromartie in 1893.

Barons Arlington (1672)

Henry Bennet, 1st Earl of Arlington (1618–1685)
Isabella FitzRoy, Duchess of Grafton, 2nd Countess of Arlington (c. 1668–1723)
Charles FitzRoy, 2nd Duke of Grafton, 3rd Earl of Arlington (1683–1757)
Augustus Henry FitzRoy, 3rd Duke of Grafton, 4th Earl of Arlington (1735–1811)
George Henry FitzRoy, 4th Duke of Grafton, 5th Earl of Arlington (1760–1844)
Henry FitzRoy, 5th Duke of Grafton, 6th Earl of Arlington (1790–1863)
William Henry FitzRoy, 6th Duke of Grafton, 7th Earl of Arlington (1819–1882)
Augustus Charles Lennox FitzRoy, 7th Duke of Grafton, 8th Earl of Arlington (1821–1918)
Alfred William Maitland FitzRoy, 8th Duke of Grafton, 9th Earl of Arlington (1850–1930)
John Charles William FitzRoy, 9th Duke of Grafton, 10th Earl of Arlington (1914–1936) (abeyant 1936)
Jennifer Jane Forwood, 11th Baroness Arlington (b. 1939) (abeyance terminated 1999)
The heir apparent is the present holder's elder son Patrick John Dudley Forwood (b. 1967)
The next heir-in-line is his younger brother James Roland Nelson Forwood (b. 1969).

Co-heirs to the earldom of Arlington and the viscountcy of Thetford (in abeyance)
Jennifer Forwood, 11th Baroness Arlington (b. 1939)
Sir Frederick Sebastian Cholmeley (b. 1968)
Linda Jane Auriol Williams (b. 1947)

See also
Baron Ossulston
House of Lords

References

External links
 Burke's Peerage & Baronetage
 www.parliament.uk

Baronies in the Peerage of England
1665 establishments in England
Peerages created with special remainders
Noble titles created in 1665

Baron Arlington


"Buffy vs. Dracula" (ya da Türkçe adıyla Buffy, Drakula'ya Karşı), The WB kanalında yayınlanan, Joss Whedon tarafından oluşturulan bir fantastik dizi olan Buffy the Vampire Slayer televizyon dizisinin beşinci sezonunun birinci bölümü.

Özet

Rutin devriyeleri sırasında, mezarlıkta Dracula'yı gören Buffy ve diğer Scooby Gang, adeta bir film starı görmüş gibi şaşırır. Buffy onun etkisi altına girmeden bir an önce onu durdurmanın bir yolunu bulmak zorundadır, ancak Dracula, hepsinin sandığından çok daha kuvvetlidir. Joyce Summers, bilmeden Dracula'yı eve davet eder. Böylece Dracula akşam Buffy'nin odasına girer. Buffy'nin önceden ısırıldığını bilir. Ardından kendisi Buffy'yi tekrar ısırır. Giles'ın evinde Buffy'nin arkadaşları araştırma yaparken, Willow, Dracula'nın birini ısırdığı zaman rüyalarına girebileceğini, ısırdığı kişiyi kontrol edebileceği ile ilgili konuşmaktadır. Riley, boynunda eşarbı olan Buffy'nin ısırıldığını görür. Xander, Buffy'yikorumak için onun evine gidebileceklerini söyler. Anya ve Buffy, Xander'ın evindeyken, Xander saati sorar ve ardından Anya'yı dolaba kilitler. Buffy'i Dracula'nın evine götürür. Dracula, Buffy'ye içinde kötülük gördüğünü söyler. Dracula'nın kanından içmesini söyler. Buffy bunun, onu vampir yapacağını bilir. Dracula ise ona, vampir olunabilmesi için ölüme yakın olunması gerektiğini söyler. Buffy, Dracula'nın kanından içer ve birkaç anını hatırlar. İçmeyi bırakır ve Dracula'yı öldürür. Arkadaşları geldiğinde onlarla konuşur. Herkes gidince Buffy geri döner Dracula tekrar canlanır ve Buffy de ona 'Filmlerini izlemediğimi mi sandın? Hep geri dönersin zaten.' der. Biraz zaman geçince Dracula tekrar canlanmaya çalışır ve Buffy 'Ben hala burada duruyorum.' der.

Dış bağlantılar

Buffy the Vampire Slayer (sezon 5) bölümleri
2000 televizyon bölümleri
Drakula filmleri
Drakula

Buffy vs. Dracula


Değişken (İng. variable), bilgisayar ve matematik biliminde sembolik bir ifade veya bir niceliği (miktarı) ifade etmek için kullanılan semboldür. Matematikte, değişken, sık sık bilinmeyen bir niceliğin (potansiyel değişiminin) tanımlanması için; bilgisayar biliminde ise, niceliğin depolanabileceği bir yer, alan ifade eder. Değişkenler, sıklıkla bilinen ve sabit olan değerlerle mukayase edilir.

Terim, fizik ve mühendislik biliminde de benzer bir anlama sahiptir. Bir sistemin işletilmesi esnasında, bir deneyin gidişatı doğrultusunda, değişebilir olan değerlerin niceliğini ifade eder. Değişkenler genel olarak, parametrelerden farklıdır, bununla beraber bir bağlamdaki değişken, bir diğeri için parametre olabilir.

İstatistik uygulamalarında, değişken, kendi arasındaki veya zamanla değişimi beklenen, ölçülebilir bir faktör, karakteristik veya birey, bir şey veya bir sistemin özelliğini ifade eder.

Genel kullanım
Değişkenler yazıda cümleler içinde kullanılır. Örneğin, formül içinde: ,  burada "bilinmeyen" sayıyı ifade eden bir değişkendir. Değişkenler sıklıkla Latin alfabesi rakamları ile ifade edilirler, fakat bunun yanında diğer alfabelere ait rakam ve sembollerle de ifade edilir. (Örn: Yunan alfabesi)

Bunun yanı sıra, değişkenler bazı alanlarda (matematik, dilbilimi vb.) "boşluk doldurma" şeklinde de kullanılabilmektedir.

Programlama dillerinde değişken tanımlama örnekleri

ASP
  dim Degisken
  Degisken = 'Değişken'
    response.write(Degisken)
    'çıktısı Değişken

C#
  string degisken = "Değişken";
    Console.WriteLine(degisken);
    #çıktısı Değişken

JavaScript
  var Degisken = 'Değişken';
    alert(Degisken);     //İçinde Değişken yazan uyarı penceresi açar

PHP
  $Degisken = 'Değişken';
    echo $Degisken;
    #çıktısı Değişken

Python
 >>> degisken = "Değişken"
 >>> print degisken
 Değişken

Matematikte değişkenlerin formülü

 ise 'dir bunun anlamı 'nın grafiği verilir ve 'nin grafiği verilirse 'nin grafiği rahatça çizilebilir.

eğer  ise 'dir.

Kurallar
 Eğer fonksyonları ve eğimleri eşit olmayan iki doğrunun fonksyonları biribirine bölünürse veya çarpılırsa ortaya çıkacak yeni fonksyon bir eğrinin olacaktır.
 Eğer fonksyonları eşit iki doğru biribirine bölünürse ortaya çıkacak olan fonksyon sabit fonksyon olacaktır.

Örnek
Soru
 (hızın ivme ve zamandan hesaplanması)

ise ve  zamana bağlı olarak  fonksyonuyla değişiyor ise  nasıl olur?

Çözüm
 burada ordinatı (y eksenini),  ise apsisi (x eksenini) belirtir. Buna göre 'dir.

 ise zamana bağlı olarak her zaman  fonksyonuyla değişir.

O zaman 'dir.

 olur.

Kaynakça

Dış bağlantılar
 24 Ekim 2006 tarihli İngilizce Wikipedia Değişken maddesi

Sayısal analiz

Değişken (bilgisayar bilimi)


Eshleman ist der Familienname folgender Personen:

 Clayton Eshleman (* 1935), US-amerikanischer Dichter, Herausgeber und Übersetzer
 David Eshleman (* 1947), US-amerikanischer Rennfahrer und Politiker
 Edwin Duing Eshleman (1920–1985), US-amerikanischer Politiker
 John Morton Eshleman (1876–1916), US-amerikanischer Rechtswissenschaftler und Politiker
 Von R. Eshleman (1924–2017), US-amerikanischer Elektroingenieur und Astronom

Siehe auch:
 Eshelman

Eshleman


تيلستار (Telstar) كان أول قمر للاتصالات المدنية. كان عبارة عن مشروع جماعي مشترك بين ناسا وشركة الاتصالات الأمريكية AT&T ومكتب البريد البريطاني ومكتب البرق والبريد الفرنسي, مع الأخذ بعين الاعتبار أن القمر كان ينتمي إلى شركة AT&T.

في 10 يوليو 1962 تم إطلاق تيلستار 1 من كيب كانافيرال، وفي نفس الشهر تم نقل أول بث مباشر بين أوروبا والولايات المتحدة الأمريكية.

روابط خارجية
 IMS موزع خدمة معتمد

مراجع

الولايات المتحدة في 1962
أقمار اصطناعية
أقمار اصطناعية مهجورة تدور حول الأرض
مركبات فضائية أطلقت في 1962

تيلستار


Karl Marten Barfuß (* 1938 in Leer, Ostfriesland) ist ein deutscher Wirtschaftshistoriker.

Biografie

Barfuß studierte von 1960 bis 1965 an der Universität Hamburg und war seit 1968 zunächst als Dozent, später als Professor für Volkswirtschaftslehre an der Hochschule Bremen tätig. Von 1994 bis 2000 war er Konrektor dieser Hochschule.

Leistungen
Barfuß verfasste mehrere für die Wirtschaftsgeschichtsschreibung Nordwestdeutschlands wichtige Werke. Er förderte darüber hinaus die museale Präsentation der nordwestdeutschen Industriegeschichte als Vorsitzender des Wissenschaftlichen Beirates des Nordwestdeutschen Museum für Industriekultur (Nordwolle) in Delmenhorst.

In seiner Zeit als Konrektor der Hochschule Bremen förderte Barfuß den internationalen Austausch, insbesondere mit Osteuropa.

Schriften

 Bevölkerungsentwicklung, Siedlung und gewerbliche Entfaltung im nordwestdeutschen Geestrandgebiet, in: Oldenburger Jahrbuch, Bd. 81 (1981)
 "Gastarbeiter" in Nordwestdeutschland, 1884-1918 (1986)
 Der Wiederaufbau der bremischen Häfen nach dem Zweiten Weltkrieg aus technischer, hafenwirtschaftlicher und hafenpolitischer Sicht, in: Bremisches Jahrbuch, Bd. 69 (1990)
 Foreign Workers in and around Bremen, 1884–1918. In: Dirk Hoerder und Joerg Nagler (Hrsg.):  People in Transit. German Migration in Comparative Perspective, 1820–1930. Publications of the  German Historical Institute Washington D. C., Cambridge University Press, Cambridge (1. Aufl. 1995, 2. Aufl. 2002), S. 201–225, ISBN 978-0521521925.
  Geschichte der Freien Hansestadt Bremen von 1945 bis 2005 (2010) (Autor und Mitherausgeber)
 Karl Marten Barfuß und Eike Hemmer, "»Gastarbeiter« und »Migranten« in Bremen: Triebkräfte, Wirkungen und politische Herausforderungen der Zuwanderung aus dem Ausland am Beispiel der Bremer Stahlindustrie", in: Bremisches Jahrbuch, Bd. 91 (2012), S. 244–269.

Literatur

 Hans-Heinrich Bass (Hrsg.): Facetten volkswirtschaftlicher Forschung. Festschrift für Karl Marten Barfuß. Lit-Verlag, Berlin 2004, ISBN 978-3-8258-7441-4.

Weblinks

Einzelnachweise

Wirtschaftshistoriker
Hochschullehrer (Hochschule Bremen)
Deutscher
Geboren 1938
Mann
Ehrenbürger der Hochschule Bremen

Karl Marten Barfuß