Róttæki vinstriflokkurinn (danska: Radikale Venstre) er danskur stjórnmálaflokkur sem stofnaður var árið 1905. Þrátt fyrir nafnið er flokkurinn talinn tilheyra hinni frjálslyndu miðju í dönskum stjórnmálum og hefur í gegnum árin tekið þátt í stjórnarsamstörfum og stutt minnihlutastjórnir bæði vinstri- og hægriflokka. Ein helsta hugsjón flokksins gengur út á samvinnu milli stjórnmálaflokka.

Flokkurinn er aðili að Alþjóðasambandi frjálslyndra flokka og Bandalagi frjálslyndra og demókrata fyrir Evrópu (ALDE). Meðlimir flokksins sitja með Evrópuhópnum Endurnýjum Evrópu á Evrópuþinginu.

Söguágrip
Róttæki vinstriflokkurinn varð til árið 1905 með klofningi úr frjálslynda flokknum Venstre. Klofningurinn átti sér stað þegar hernaðarandstæðingar voru reknir úr Venstre í janúar 1905. Brottreknu flokksmeðlimirnir héldu stofnfund nýja Róttæka vinstriflokksins í Óðinsvéum þann 21. maí sama ár. Auk þess að vera mótfallnir auknum ríkisútgjöldum til hernaðarmála vildu meðlimir Róttæka vinstriflokksins beita ríkisvaldinu á virkari hátt til að draga úr félagslegum ójöfnuði. Flokkurinn tilheyrði hreyfingu svokallaðrar "menningarlegrar róttækni" (d. Kulturradikalisme) og var hlynntur ákveðnum einkennum velferðarríkis í Danmörku. Jafnframt vildi Róttæki vinstriflokkurinn bæta stöðu leigubænda, sem voru meðal fyrstu stuðningsmanna flokksins.

Stjórnmálastefna flokksins var undir áhrifum frá hugmyndum hagfræðinganna Henry George og Johns Stuart Mill.

Tilvísanir

Danskir stjórnmálaflokkar

Róttæki vinstriflokkurinn


Ferimagnetizam je pojava kod koje se magnetski momenti susjednih atoma ili iona u ograničenim područjima kristala (domena), koja su feromagnetska, međusobno poništavaju, slično nizu stalnih (permanentnih) magneta nasuprotnih orijentacija. Takve tvari, ponajviše feriti, odlikuju se velikom električnom otpornošću koja je uzrokovana prelascima elektrona na granicama domena, a na temperaturama višima od Curiejeve, kao i feromagnetične, prelaze u paramagnetične tvari.

Magnetizam

Magnetizam (prema magnetu koje dolazi od lat. magnes, genitiv magnetis < grč. Μαγνῆτıς λίϑος: kamen iz Magnezije) je skup pojava povezanih s magnetskim poljem i s ponašanjem tvari u magnetskom polju. Magnetska svojstva tvari potječu od magnetskih momenta atoma i njihovih međudjelovanja koja mogu stvoriti kolektivno magnetsko uređenje. Magnetizam atoma posljedica je magnetizma elektrona i atomske jezgre i njihovih međudjelovanja. Razlikuje se orbitalni magnetski moment, zbog gibanja elektrona oko atomske jezgre, i spinski magnetski moment, kao vlastito kvantnomehaničko svojstvo elektrona i jezgre. S obzirom na ponašanje u magnetskom polju, sve se tvari odlikuju svojom magnetskom permeabilnošću. Tako se mogu razlikovati dijamagnetične, paramagnetične, feromagnetične, ferimagnetične i antiferomagnetične tvari.

Feriti

Ferit (prema lat. ferrum: željezo) je elektrokeramički tehnički materijal, mješoviti oksid koji se sastoji od spoja željeznog(III) oksida (Fe2O3), s jednim ili dva oksida nekoga najčešće dvovalentnog metala (kobalt, mangan, magnezij, kadmij, olovo, bakar, nikal, cink, barij). Feriti su izrazitih magnetskih svojstava, feromagnetični poput željeza, ali s mnogostruko većom električnom otpornošću, pa se zato u njima gotovo ne stvaraju vrtložne struje. Svojstva im ovise o sastavu, pa neki imaju malu koercitivnu silu i strmu krivulju magnetizacije (na primjer Zn, Mn-feriti), a neki veliku koercitivnu silu i remanenciju (na primjer Ba-ferit). Obično se lako magnetiziraju i demagnetiziraju, vrlo su prikladni za primjenu u tehnici visokih frekvencija i upotrebljavaju se kao magnetski materijali za memorije elektronskih računala te za jezgre zavojnica, visokofrekventnih transformatora i magnetskih antena (takozvanih feritnih antena).

Izvori

Elektromagnetizam

Ferimagnetizam


An Isotria verticillata in uska species han Liliopsida nga syahan ginhulagway ni Henry Ernest Muhlenberg ngan Carl Ludwig von Willdenow, ngan ginhatag han pagkayana nga asya nga ngaran ni Constantine Samuel Rafinesque. An Isotria verticillata in nahilalakip ha genus nga Isotria, ngan familia nga Orchidaceae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Mga sumpay ha gawas

Isotria

Isotria verticillata


An Carex zizaniifolia in uska species han Liliopsida nga ginhulagway ni Louis-Florent-Marcel Raymond. An Carex zizaniifolia in nahilalakip ha genus nga Carex, ngan familia nga Cyperaceae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Carex

Carex zizaniifolia


La Selección de baloncesto de Palestina es el equipo formado por jugadores de nacionalidad palestina que representa a la Federación palestina de baloncesto en las competiciones internacionales organizadas por la Federación Internacional de Baloncesto (FIBA) o el Comité Olímpico Internacional (COI), los Juegos Olímpicos, Campeonato mundial de baloncesto y FIBA Asia.

Inicialmente estaba afiliada a FIBA África, e incluso participó en varias ediciones del Afrobasket.

Palmarés

Afrobasket
 1 Medalla de Bronce: Casablanca 1964.

Áfrobasket

Véase también
 FIBA Asia

Baloncesto
Palestina

Selección de baloncesto de Palestina


Xosefa de Xovellanos y Xove Ramírez,  (Gijón, 4 de junho de 1745 — Alemanha, 7  de junho de 1807) foi uma poetisa espanhola, considerada uma das mais importantes autoras da língua asturiana.

Biografia
Filha de Francisco Gregorio de Xovellanos (1706-1779) e Francisca Apolinaria de Jove-Ramírez de Miranda (descendente do marquês de Santo Estêvão e dos marqueses de Valdecarzana), tinha oito irmãos e um deles era Gaspar Melchor de Xovellanos. Xosefa casou-se com Domingo González de Argandona, procurador-geral das Cortes do Principado das Astúrias, e posteriormente mudou-se para Madrid, onde teve três filhas: Vicenta, María Isabel e Gertrudis.

Em 1772 passa a residir na rua de Atocha, junto com o seu marido, sendo considerada a anfitriã da intelectualidade da corte. Xosefa era professora e realizou diversas obras de caridade no Mosteiro do Santíssimo Sacramento e da Puríssima Conceição, da Ordem das Monjas Agostinianas Recoletas, em Somió, onde ingressou a 6 de julho de 1793 com quarenta e oito anos, onde batizou-se como Xosefa de São João Batista, tendo criado a Escola Beneficente de Nossa Senhora das Dores.

Xosefa morreu a 7 de junho de 1807.

Obra
Xosefa de Xovellanos tornou-se conhecida pelos seus poemas comemorativos escritos em asturiano, nos quais aderiu às ideias do Iluminismo. Considerada a primeira autora cronológica da literatura asturiana, a sua biografia é tida como um dos exemplos de como os iluminados traziam as suas ideias para a literatura. Xosefa Xovellanos denunciou as escandalosas desigualdades que notava à sua volta.

Seus poemas são conhecidos principalmente através de uma antologia publicada por José Caveda y Nava, sob o título de Coleção de poesias no dialeto asturiano. Nesta publicação foram recolhidas, entre outros poemas, as seguintes peças: Descrição das funções com que a cidade de Gijón celebrou a nomeação do excelentíssimo senhor D. Gaspar de Xovellanos para o Ministério da Graça e Justiça (1798); Descrição das funções com que a cidade de Oviedo celebrou a coroação de Carlos IV e Às festividades que se preparavam em Oviedo para a coroação de Carlos IV. Este não é tanto um poema laudatório, mas sim um poema de crítica social.

Xosefa também lamentava o desperdício causado pelas festas que celebravam a coroação de Carlos IV quando a população local morria de fome. É considerada uma das autoras de referência da literatura asturiana, e foi criado um prémio em sua homenagem, o Prémio Xosefa Xovellanos, atribuído às melhores obras de língua asturiana, e organizado anualmente pelo Departamento de Cultura do Principado das Astúrias.

Escritores das Astúrias
Escritoras do século XVIII
Escritoras do século XIX
Espanhóis do século XVIII
Espanhóis do século XIX
Iluministas
Língua asturiana
Naturais de Gijón
Poetas do século XVIII
Poetas do século XIX

Xosefa Xovellanos


An Epidendrum warszewiczii in uska species han Liliopsida nga ginhulagway ni Heinrich Gustav Reichenbach. An Epidendrum warszewiczii in nahilalakip ha genus nga Epidendrum, ngan familia nga Orchidaceae.

Mabibilngan ini ha Costa Rica. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Mga sumpay ha gawas

Epidendrum

Epidendrum warszewiczii


Mount Isa ( ) is a city in the Gulf Country region of Queensland, Australia. It came into existence because of the vast mineral deposits found in the area. Mount Isa Mines (MIM) is one of the most productive single mines in world history, based on combined production of lead, silver, copper and zinc.

With an urban population of 18,317 in 2021 census, Mount Isa is the administrative, commercial and industrial centre for the state's vast north-western region.  Although situated in an arid area, the artificial Lake Moondarra  north of the city on the Leichhardt River provides both drinking water and an area for watersports, birdwatching and recreation. Locals often refer to Mount Isa as "The Isa".

Due to the lead production in the city, Mount Isa needs one of the most intensive air quality monitoring systems in Australia. Concerns have been raised over childhood lead contamination and air pollution within the city. The Mount Isa Mines (MIM) in particular are a source of significant lead pollution.

Geography
The Leichhardt River divides the city into areas known as "mineside" and "townside". Xstrata, the power station and the Airport are on the mineside, whilst the majority of the city, including the CBD and Base Hospital are on the townside. In recent years, population increases associated with the mining boom has increased demand for accommodation and land.  The city had spread out, with new suburbs in the south-east and north of the city being planned or developed. Planned expansions can cater for more than 40,000 people.

 Mineside
Happy Valley – includes Happy Valley State School, St Joseph's Catholic Primary School, and Captain James Cook Park
Kalkadoon – includes Mount Isa Airport and Kalkadoon Park
 Mica Creek – includes CS Energy Mica Creek Power Station
 Miles End – includes Mount Isa Civic Centre and railway station
 Parkside – Mount Isa's largest and oldest suburb. Contains the Irish Club, Parkside Flats complex, and Playway Park
 Soldiers Hill – All streets and parks named after war locations and soldiers, such as Kokoda Road and Gallipoli Park
 Hilton – More commonly known as Mineside, on the same side of the railway line as Mount Isa Mines and the Incitec Pivot Sulphuric Acid plant. Employee housing, particularly for managers and visiting staff from Xstrata, Casa Grande; a white brick mansion built for the visit of Queen Elizabeth II; now used for the annual Casa Grande Ball, and some mine operations.

 Townside
 Breakaway – Semi-rural acreages
 Fisher
 Healy – Residential suburb, site of Healy State School
 Lanskey
 Menzies – includes Buchanan Park events complex, Stables and Racecourse.
 Mornington
 Mount Isa City – The Central Business District
 Mount Isa East – has own post office and smaller shopping centres
 Pioneer – includes a campus of TAFE Queensland North, Spinifex Senior Campus and Ten-Pin Bowling complex, St Kierans Catholic Primary School
 Ryan – mostly industrial, includes army and State Emergency Service barracks, home to one company of the 51st Battalion, Far North Queensland Regiment
 Spreadborough – mostly bushland and light industry. The notable Spreadborough family still resides in the area.
 Sunset – Home to Sunset State Primary School, and some shopping facilities
 The Gap
 Townview – Home to Townview State Primary School
 Winston

History

Mount Isa is located on the traditional land of the Kalkadoon people. The endemic language of the area was Kalkatunga (also known as Kalkadoon, Kalkadunga, Kalkatungu).

They first came into contact with advancing European pastoralists and miners in the mid 1860s, following the Burke and Wills expedition to the Cape York Peninsula in 1861. As settlers and prospectors pressed further into their lands the Kalkadoon set out on one of Australia's most successful guerrilla wars, now known as the Kalkadoon Wars which took place from about 1871 to 1884. Their success continued until at Battle Mountain in 1884, when Kalkadoon people killed five Native Police and a prominent pastoralist. Only 29 Kalkadoon people survived. In response, the Queensland Government sending a large contingent of heavily armed patrols who chased surviving tribe members. It is estimated that 900 Kalkadoon people were killed during this six-year campaign. There is now a memorial near the site of the Black Mountain.

In 1923, a lone prospector, John Campbell Miles, stumbled upon one of the world's richest deposits of copper, silver and zinc during an expedition into the Northern Territory. When Miles inspected the yellow-black rocks in a nearby outcrop, they reminded him of the ore found in the Broken Hill mine that he had once worked at. Upon inspection these rocks were weighty and heavily mineralised. A sample sent away to the assayer in Cloncurry confirmed their value. Miles and four farmers staked out the first claims in the area. Taken with friend's stories of the Mount Ida gold mines in Western Australia, Miles decided upon Mount Isa as the name for his new claim.Mount Isa Post Office opened on 1 August 1924.A location for the town's hospital was chosen in 1929, with a small building completed the following year.  In 1931, a larger structure was moved to the site from the closed mining town of Kuridala.In 1970, Queen Elizabeth II, The Duke of Edinburgh and Princess Anne toured Australia including Queensland. The Queensland tour began on Sunday 12 April when the royal yacht Britannia entered Moreton Bay at Caloundra, sailing into Newstead Wharf. After visiting Brisbane and Longreach next on the tour was Mount Isa and while there the royals were driven to Kalkadoon Park where the royal couple witnessed a programmed event under the guidance of Ringmaster Mr. J. O'Shea. Kalkadoon Park was the original site of the famous Mount Isa rodeo. The following day, on 16 April, the Duke of Edinburgh was taken on an underground tour of the Mount Isa mine while Queen Elizabeth stayed above ground. The Marshalling Area around R62 Shaft Winder Tower was cleaned, and a display was set up using operational mining equipment from underground so Queen Elizabeth II could see it in action. The display was designed to demonstrate the operation of an EIMCO air powered rail mounted rocker shovel loading ore.The Mount Isa City Library opened in 1974.

In 2008, plans were made to build a massive motor sports complex on the city's north-eastern outskirts, but as of 2016 it had not been built.

In 2008 a Queensland Health report found that more than 10% of children in Mount Isa had blood lead levels above World Health Organization recommendations. The mining operator Glencore denied responsibility and stated that the town has naturally high levels of lead in the soil. However, a more recent study led by Macquarie University environmental engineers has used lead isotope analysis to show conclusively that the lead ingested had originated from smelted ore and not surface deposits.

In 2008, a rumour circulated that the ratio of males to females living in Mount Isa was five to one. Former Mayor John Molony drew international press attention in August 2008 when he told the Townsville Bulletin newspaper that Mount Isa's gender imbalance made it a good place for "not so attractive" women to live. However, the  revealed that 52.8% of residents were male and 47.2% were female.

In 2015, Mt Isa formed its own Symphony Orchestra, acclaimed as the "most remote in the world". Inaugurated on 23 July 2015, the event attracted several stars of the music world, including world-famous jazz musician James Morrison. Morrison also figured in the premiere of Matthew Dewey's 'Symphony of the Inland Sea', composed for the occasion.

On 5 March 2017, Mount Isa was chosen as a host city of the 2018 Commonwealth Games Queen's Baton Relay, along with Cloncurry, Hughenden, Winton and Birdsville. The baton passed through the Mount Isa CBD and suburbs and regions en route before the opening ceremony on the Gold Coast.

In the , the town of Mount Isa had a population of 19,226 people, housed in 9,133 dwellings, making the city the largest and most populous in Queensland's western interior, and one of the largest centres in outback Australia.

Heritage listings
Mount Isa has a number of heritage-listed sites, including:
 Camooweal Street: Underground Hospital
 Camooweal Street:  Tent House
 6–12 Fifth Avenue (): Spinifex State College Junior Campus
 Mount Isa Mining District: Bower Bird Battery
 Mount Isa Mine Lease: Mount Isa Mine Early Infrastructure
 Nettle Street: Casa Grande

Governance
Mount Isa at local level is part of the City of Mount Isa, at state level is part of the electoral district of Mount Isa in the Legislative Assembly of Queensland, and at federal level is part of the Division of Kennedy in the Australian House of Representatives. The mayor of Mount Isa, after the 2020 Local Government Elections, is Danielle Slade. The City of Mount Isa LGA jurisdiction, covering 43,188 km2 (2nd largest in Australia), is one of the largest in the world in terms of area and takes in the border town of Camooweal,  to the north-west of Mount Isa and  from the border of the Northern Territory.

Economy
Mount Isa's industry is largely dependent on mining. Glencore operates the Mount Isa Mines lease adjacent to the city, which comprises the "Enterprise" underground copper mine, X41 underground copper mine, "Black Star Open Cut" silver-lead zinc mine, and metallurgical processing facilities. Silver-lead-zinc ore is also mined  to the north at Hilton from the "George Fisher" underground mine, and the adjoining "Handlebar Hill" open cut, which is trucked back to Mount Isa for processing.

Mount Isa is in the top two of the largest copper mining and smelting operations in the country.
Copper and lead are smelted on site, with copper anodes and zinc concentrate being transported  to the city and port of Townsville on the east coast. The lead ingots are transported to a refinery in Britain where the silver is extracted. The mine is the most significant landmark in the area, with the stack from the lead smelter (built 1978), standing 270 m tall, visible from all parts of the city and up to  out.

Education

Mount Isa has eight public primary schools and three private primary schools:
 Happy Valley State School
 Healy State School
 Townview State School
 Barkly Highway State School
 Central State School
 Sunset State School
  Mount Isa School of the Air
 Mount Isa Special School
 St Kieren's (private)
 St Josephs (private)

And four high schools:
 Good Shepherd Catholic College (private)
 Mt Isa Flexible Learning Centre (private)
 Mount Isa School of the Air (to grade 10)
 Spinifex State College - Three campuses, Junior from grade 7 to grade 9, Senior from grade 10 to grade 12, and Residential; for students who don't have a high-school in their region and need to leave their place of residence to access years 7–12. Spinifex State College opened on 1 January 2003.  The Junior campus is located at the former Mount Isa State High School.  The Senior campus is located at the former Kalkadoon State High School.  The Mount Isa Education and Training Precinct campus is an amalgamation of Kalkadoon State High School and Mount Isa State High School to form Spinifex State College Precinct.
Mount Isa is also home to the School of the Air, a unique-to-Australia way of schooling isolated students in Australia's vast lightly populated country areas. The city also holds the main campus of the Mount Isa Institute of TAFE, offering courses in a wide range of fields, including mining, agriculture and trades. In addition, James Cook University has a presence, with the Mount Isa Centre for Rural and Remote Health in the Base Hospital complex.

Water infrastructure

Mount Isa's water is supplied from Lake Moondarra,  from Mount Isa, and from Lake Julius,  from Mount Isa. As it costs approximately twice as much to supply water from Lake Julius, the water is normally drawn from Lake Moondarra. However, during periods of drought, it becomes necessary to draw water supplies from Lake Julius. The three major water users are the Mount Isa Mines, Incitec Pivot and the Mount Isa City Council (which in turn supplies residents and smaller businesses).

Due to a prolonged drought, water levels in Lake Moondarra have become very low. In April 2013, it was forecast that Lake Moondarra would be reduced to 40% of capacity by July 2013, which would trigger the need to supply additional water from Lake Julius. The increased cost to the Mount Isa Council for water was estimated to be $800,000 per year ($114 each for 7000 households). Water restrictions in the town were escalated in April 2013 to reduce water consumption. Boating on Lake Moondarra would be restricted if water levels reduced to 20% for safety reasons as the lower water levels would reveal obstructions. The fish in the lake will be at risk if Lake Moondarra falls to 10% capacity.

Water has traditionally been processed using a natural filtration process involving reed beds in a large isolated lagoon, which, after disinfecting, produced water to acceptable standards under the Australian Drinking Water Guidelines. However, the prolonged drought has produced climatic conditions that have caused blooms of blue-green algae in Lake Moondarra, Lake Julius and the Clear Water Lagoon, necessitating the temporary introduction of a large filtration plant to remove the algae.

Amenities
The City of Mount Isa operates a public library in Mount Isa at 23 West Street which utilizes a high - speed ISDN Internet Connection (powered through the National Broadband Network) to both Townsville and Brisbane.

Mount Isa also has a cinema complex, situated in the inner city on Rodeo Drive, that contains three air-conditioned cinemas, a skate park/aquatic centre and a multi-purpose sporting complex for basketball and other indoor sports. Mount Isa's events complex, Buchanan Park, opened in May 2007, can hold up to 6,000 people and is used for special events such as concerts and expos. It is also the home of the city's annual show and rodeo.

The city is known for its annual Rodeo and Mardi Gras street parade every August. There is also an annual Multicultural Festival in early September.

The local theater group, the Mount Isa Theatrical Society, also known as MITS, often holds plays and musicals, at least once every few months.

Athletics, gymnastics, tennis, rugby league, field hockey, football, netball, rugby union, cricket, and Australian rules are the most common sports but shooting, squash, softball, basketball, BMX racing, and ten-pin bowling are also present. Mount Isa has a Go Kart Club situated off Duchess Road on the southern side of town.

Tourism

Attractions include the Hard Times Mine at "Outback at Isa" and The Mount Isa Rodeo and Mardi Gras (held on the same weekend) has given Mount Isa the title of "Rodeo Capital of Australia". The occasion may well triple the city's population in these few days. A memorial has been made especially for the Rodeo, down Rodeo Drive; the sidewalks have special memorials embedded in the cement.

The burial place of John Campbell Miles, the founder of Mount Isa, is on the corner of Rodeo Drive and Miles Street. His ashes are buried underneath a large statue where each panel represents a significant part of Mount Isa. Miles' ashes used to be watched over by a large clock where the statue now stands.

The World War II-era Mount Isa Underground Hospital is an historical building that has been registered on the Register of the National Estate and the Queensland Heritage Register.  It is an air-raid shelter which could function as a hospital.  It was created as a precautionary measure after Darwin was bombed in 1942.  Local miners excavated the site which remains today as the only underground health facility in Queensland which was built during World War II.

Events
The Mount Isa Rodeo has been held annually since 1959. In addition to the rodeo itself, there are associated street parties, music events, market stalls and family entertainment. The Rodeo Queen Quest raises money for charities; the Rodeo Queen is crowned at the Rodeo Ball. Rodeo school is available for aspiring bull riders.  It is the largest annual rodeo event in the Southern Hemisphere. It is organised by the combined Rotary clubs of Mount Isa. The rodeo often features guest DJing from renowned global DJs including Ste Earley from Doncaster in England who adds to the global party atmosphere. In 2009 as part of the Q150 celebrations, the Mount Isa Rodeo was announced as one of the Q150 Icons of Queensland for its role as an "event and festival".

The Mount Isa parkrun is a 5 km run in Mount Isa. It starts at 7am every Saturday and is free. The event started in 2018 and has attracted tourists from across Queensland and more. The event starts at Tharrapatha Way. As at April 2018, the largest attendance is 102. The event caters for all types of runners of all standards.

The Glencore Mount Isa Lake Moondarra Fishing Classic is held annually, and after 2011 will also be followed by a Fishing, Camping and 4x4 Expo. The Fishing Classic is the richest fresh water fishing event in Queensland. Catching the tagged barramundi fetches the greatest prize money.

Transport
Mount Isa city and surrounds are serviced by a 35 vehicle taxi service. A taxi service known as "Isa-Curry" express transports passengers to and from the neighbouring centre of Cloncurry to Mount Isa and back again, usually for shopping and medical requirements. Additionally, many of the city's clubs have courtesy buses to and from their establishments that run seven days a week and into the early hours of the morning. Mount Isa Coaches is a locally owned and operated coach company that provides tours and charter services to the local community as well as mining, sporting, school and airport transfers. Greyhound Australia has a depot in Mount Isa, with coach services to and from Townsville, Brisbane andTennant Creek.

Mount Isa Airport has regular daily services to Brisbane, Cairns and Townsville, in addition to other services to remote Outback communities in western Queensland. The primary carriers which service Mount Isa and district are Qantas/QantasLink - Brisbane and Townsville; AirNorth - Darwin and Gold Coast; Regional Express - Townsville.  In November 2009, it was announced that Skytrans and Westwing Aviation will commence flights in and out of Mount Isa to and from cities on the coast, commencing in February 2010. Regional Express (REX) also announced flights between Mount Isa and Townsville starting after December 2009. Virgin Australia (VA) began services in August 2012 and offers return services from Brisbane on weekdays.

The city is served by QR passenger train The Inlander, which travels overnight to Townsville twice a week in each direction.

Media

Radio
The following radio stations are available in the Mount Isa region:

 AM 666   4LM         (commercial)
 FM 87.6 Vision Radio (religious)
 FM 88.0 Faith FM (religious)
 FM 100.9 Mob FM      (commercial-70% country)
 FM 101.7 ABC Classic
 FM 102.5 Hit FM (commercial-formerly Hot FM)
 FM 103.3 TAB Radio   (horse racing)
 FM 104.1 ABC Triple J
 FM 104.9 ABC News Radio
 FM 105.7 Rhema FM (religious)
 FM 106.1 SBS Radio
 FM 106.5 ABC North West
 FM 107.1 ABC Radio National

Television
Five broadcast television services operate in Mount Isa — commercial stations Central Digital
Television (a Network Ten affiliate), Imparja Television (a Nine Network affiliate) and Southern Cross Seven (a Seven Network affiliate) (formerly known as ITQ, QQQ, QTV and QSTV – Queensland Satellite Regional Television), along with the Government-owned ABC and SBS. Aboriginal focused channels NITV (National Indigenous Television) and ICTV (Indigenous Community Television) broadcasts on UHF channels 36 and 37.

Digital Television transmissions have commenced in Mount Isa. New channels provided by the ABC and SBS can be received with a digital set top box or digital television. Additional channels from the commercial broadcasters that are available in most other areas of Australia are expected to commence transmission in 2011–2012. Analogue television transmissions will be switched off by 31 December 2013.

Newspapers
The North West Star is a local newspaper which is printed three times per week, Tuesday, Thursday and Saturday.  The Courier-Mail, The Sunday Mail and the Townsville Bulletin are also available.

Climate

Mount Isa experiences a hot semi-arid climate (Köppen: BSh, Trewartha: BShl). The summer/wet season is very hot with highly variable rainfall and humidity owing to the erratic influence of the monsoon. This can be almost non-existent in years like 1985/1986, where as little as  fell from December to March, or extremely intense as in 1973/1974 when  of rain fell over the same period. A typical summer includes numerous hot windy days over 40 °C with clear skies and low humidity, a few weeks of 35-40 °C temperatures with higher humidity and spectacular thunderstorms and a few days with heavy monsoon rain and cooler conditions below 30 °C. Although Mount Isa lies within the tropics, its cool winter nights provide a temperature range similar to subtropical climates.

The winter or dry season is mild to hot and almost completely rainless with median monthly rainfalls from April to September below , though nights can be quite cool and about once every three years a minimum below  is recorded. On rare occasions winter rain-bearing systems may bring heavy rain for a day or two, such as in June 2007, when  of rain was recorded; however, such occurrences happen only every 5 years or less. The lowest temperature recorded at Mount Isa is  on 7 July 1984 and the hottest is  on 29 January 1990. The wettest 24 hour period on record was  on 15 January 2004.

Notable people
 Bailey Biondi-Odo, rugby league player
 Russell Bawden, rugby league player
 Simon Black, Australian rules footballer
 Charlie Cameron, Australian rules footballer
 Lindy Chamberlain, wrongly imprisoned for the murder of her baby, which was subsequently attributed to dingo attack. Azaria was also born in Mount Isa. In the movie Evil Angels, made about the incident, Mount Isa appears at the beginning scenes of the movie as the hometown of the Chamberlain family.
 Altiyan Childs, winner of the second season of The X Factor
 Peter Crawford, basketball player
 Gerard Denton, cricketer
 Courtenay Dempsey, Australian rules footballer
 Ian Dyk, racing driver
 Nathan Fien, rugby league player
 Karen Foxlee, novelist
 Jamie Goddard, rugby league player
 Coen Hess, rugby league player
 Pat Mackie, union leader (1964/1965 dispute)
 Simmone Jade Mackinnon, actress
 Deborah Mailman, actress
 Tony McGrady, Speaker of the Legislative Assembly of Queensland and Mayor of Mount Isa
 Ricardo Moffatti, Paralympic swimmer
 Greg Norman, golfer
 Kalyn Ponga, rugby league player
 Nev Power, corporate executive
 Scott Prince, rugby league player
 Pat Rafter, tennis player
 Bill Sweetenham, Olympic swimming coach
 Carl Webb, rugby league player
 John White, squash player

See also

 Mount Isa Mines
 Mount Isa Murders
 Riversleigh

References

External links

Mount Isa City Council
 University of Queensland: Queensland Places: Mount Isa
 Isa Rodeo Website archive, State Library of Queensland

North West Queensland
Towns in Queensland
Mining towns in Queensland
Populated places established in 1923
1923 establishments in Australia
Queensland in World War II
City of Mount Isa

Mount Isa


Die Moupin-Zwergmispel (Cotoneaster moupinensis) ist ein sommergrüner, bis 5 Meter hoher Strauch mit schwarzen Früchten aus der Gruppe der Kernobstgewächse (Pyrinae). Das natürliche Verbreitungsgebiet der Art liegt in China. Sie wird häufig als Zierpflanze verwendet.

Beschreibung
Die Moupin-Zwergmispel ist ein sommergrüner, bis 5 Meter hoher, sparrig verzweigter Strauch mit schlanken und oft überhängenden Zweigen. Die Zweige sind schwarzgrau, mit auffälligen Korkporen besetzt, stielrund, anfangs striegelhaarig und allmählich verkahlend. Die Laubblätter sind in Blattstiel und Blattspreite gegliedert. Der Blattstiel ist 2 bis 4 selten bis 8 Millimeter lang und behaart. Die Nebenblätter fallen früh ab. Die Blattspreite ist einfach, oval-eiförmig bis rhombisch-eiförmig, 4 bis 12 Millimeter lang und 2 bis 4,5 Millimeter breit, zugespitzt und mit breit keilförmiger oder gerundeter Basis. Die Blattoberseite ist glänzend dunkelgrün, leicht fein behaart, runzelig, mit eingesenkten Blattadern; die Unterseite ist hellgrün und entlang der hervortretenden Blattadern behaart.

Die Blütenstände sind Schirmrispen aus 9 bis 25 Blüten mit behaarter Blütenstandsspindel. Die Tragblätter sind lanzettlich und spärlich behaart. Die Blütenstiele sind ebenfalls behaart und 2 bis 3 Millimeter lang. Die Blüten haben Durchmesser von 8 bis 10 Millimeter. Der Blütenbecher ist glockenförmig und an der Außenseite behaart. Die Kelchblätter sind dreieckig und spitz. Die Kronblätter stehen aufrecht, sie sind rosafarben, eiförmig oder rundlich, 3 bis 4 Millimeter lang und 2 bis 3 Millimeter breit, mit stumpfer Spitze. Die etwa 20 Staubblätter sind kürzer als die Kronblätter. Die Spitze des Fruchtknotens ist behaart. Die vier bis fünf freistehenden Griffel sind kürzer als die Staubblätter. Die schwarzen, runden oder verkehrt eiförmigen Früchte haben Durchmesser von 6 bis 8 Millimeter. Je Frucht werden vier oder fünf Kerne gebildet. Die Moupin-Zwergmispel blüht von Juni bis Juli, die Früchte reifen von September bis Oktober.

Die Chromosomenzahl beträgt 2n=68.

Vorkommen und Standortansprüche
Das natürliche Verbreitungsgebiet liegt in den chinesischen Provinzen Gansu, Guizhou, Hubei, Ningxia, Shaanxi, Sichuan, Xizang und Yunnan. Die Moupin-Zwergmispel wächst in artenreichen Wäldern und Gehölzgruppen in 1300 bis 3200 Metern Höhe auf mäßig trockenen bis frischen, schwach sauren bis alkalischen, nährstoffreichen Böden an sonnigen bis halbschattigen Standorten. Die Art ist wärmeverträglich, robust, stadtklimaverträglich und meist frosthart.

Systematik
Die Moupin-Zwergmispel (Cotoneaster moupinensis) ist eine Art aus der Gattung der Zwergmispeln (Cotoneaster). Sie wird in der Familie der Rosengewächse (Rosaceae) der Unterfamilie Spiraeoideae, Tribus Pyreae der Untertribus der Kernobstgewächse (Pyrinae) zugeordnet. Die Art wurde 1886 von Adrien René Franchet erstmals wissenschaftlich beschrieben.

Verwendung
Die Moupin-Zwergmispel wird häufig als Zierstrauch verwendet.

Nachweise

Literatur

 Andreas Roloff, Andreas Bärtels: Flora der Gehölze. Bestimmung, Eigenschaften und Verwendung. Mit einem Winterschlüssel von Bernd Schulz. 3., korrigierte Auflage. Eugen Ulmer, Stuttgart (Hohenheim) 2008, ISBN 978-3-8001-5614-6, S. 232.

Einzelnachweise

Weblinks

 Thomas Meyer:  Datenblatt mit Bestimmungsschlüssel und Fotos bei Flora-de: Flora von Deutschland (alter Name der Webseite: Blumen in Schwaben)

Zwergmispeln

Moupin-Zwergmispel


الخلايا المخروطية  أو المخاريط  هي خلايا مستقبلة للضوء في شبكية العين تعمل على وجه أفضل في الضوء الساطع نسبيا. إن توزع المخاريط يقل كلما اتجهنا نحو محيط الشبكية.

يبلغ عدد المخاريط حوالي 4,5 ملايين وعدد الخلايا العصوية 91 مليون في العين البشرية. الخلايا المخروطية في الواقع أقل حساسية للضوء من الخلايا العصوية (التي تعمل على وجه أفضل في ظروف الإضاءة المنخفضة)، ولكن الخلايا المخروطية تساهم في الإدراك اللوني. كما تدرك أيضا التفاصيل الأدق والتغيرات السريعة في الصور، بسبب أن زمن استجابتها للتحفيز أسرع منها في العصويات.

هناك عادة ثلاثة أنواع من المخاريط، ذات بروتينات فوتوبسين مختلفة، وهي ذات منحنيات استجابة مختلفة، ولذلك تستجيب لتغيرات اللون بطرق مختلفة، ولهذا يتمتع الإنسان عادة برؤية ثلاثية اللون. يعاني بعض البشر من عدم وجود مخاريط في شبكية العين وتسمى هذه الحالة بعمى الألوان. ويتمتع قلة من الناس بوجود أربع أنواع أو أكثر من المخاريط مما يعطيهم رؤية رباعية للون.

المراجع

اقرأ أيضا

 خلية عصوية
 خلية رؤية
 دالة لمعان
 دالة اللمعان (فلك)
 مستقبل ضوء (بيولوجيا)
 ريتينال
 شبكية العين
 التفاعلات الكيميائية في عملية النظر
 انشقاق الشبكية
 التهاب القزحية

 تطور العين
 فحص العين
 عصبون الشبكية
 بقعة الشبكية
 نقرة مركزية
 خلية أماكرين
 خلية عصبية ثنائية القطب
 قيم الحفز الثلاثي
 عين مركبة
 تكرار (وراثة)

روابط خارجية
 Cell Centered Database – Cone cell
 Webvision's Photoreceptors
 NIF Search – Cone Cell via the Neuroscience Information Framework
 Model and image of cone cell

تشريح عين الإنسان
خلايا
خلايا الإنسان
خلايا مستقبلة للضوء
رؤية اللون
عصبونات

خلية مخروطية


Der Breddewiesenbach ist ein knapp sechs Kilometer langer Zufluss der Bever in Ostbevern. "Bredde" bedeutet so viel wie Heide. Der Name rührt daher, dass der Bach in der Dorfbauerschaft die sogenannten "Breddewiesen" durchläuft, die heute Ackerland sind.

Geographie
Der Breddewiesenbach entspringt beim Lohkirchhof in der Bauerschaft Loburg. Er zieht parallel zur Wischhausstraße in Richtung Westen durch die Dorfbauerschaft. Dann umrundet er den Hof Borgmann, um nach Süden zu laufen. Im Lehmbrock nimmt er beim Hof Frönd das Wasser des Langfortsbachs auf, um im weiteren südlichen Lauf beim Hof Everwin in die Bever zu münden.

Einzelnachweise

2Breddewiesenbach
Fluss in Nordrhein-Westfalen
Fluss in Europa
Geographie (Ostbevern)

Breddewiesenbach


Zhang Jilong (; * 9. Februar 1952 in Yantai, Volksrepublik China) ist ein chinesischer Fußballfunktionär.

Zhang Jilong begann ab 1978 für die Chinese Football Association zu arbeiten. 2000 wurde er Vorsitzender des Finanzausschusses der Asian Football Confederation und 2002 wurde er zu einem der Vizepräsidenten des neuen AFC-Präsidenten Mohamed bin Hammam gewählt. Nachdem bin Hammam aufgrund von Bestechungsvorwürfen suspendiert wurde, übernahm Zhang Jilong im Juni 2011 interimistisch dessen Amt als AFC-Präsident und ab August 2011 den Sitz im FIFA-Exekutivkomitee.

Als AFC-Präsident wurde er nach eigenem Verzicht auf eine Wiederwahl im Mai 2013 durch Salman bin Ibrahim Al Chalifa ersetzt. Den Sitz als FIFA-Exekutivkomitee konnte er behalten, indem er am 30. Mai 2013 zum Nachfolger des für acht Jahre suspendierten Manilal Fernando bestimmt wurde. Im Mai 2015 schied er aus dem FIFA-Exekutivkomitee aus.

Weblinks
 ZHANG Jilong auf Webseite FIFA.com

Quellen

Fußballfunktionär (FIFA)
Präsident (Asian Football Confederation)
Chinese
Geboren 1952
Mann

Zhang Jilong


Eduardo Porcar Blanco fue un pintor extremeño nacido en Badajoz. Se formó en la Escuela de Artes y Oficios de Badajoz siendo discípulo de Antonio Juez y Adelardo Covarsí Yustas, pintores extremeños del . Su obra se centra primordialmente en el paisaje extremeño así como bodegones y marinas, sin olvidar el retrato. Su técnica es esencialmente óleo sobre lienzo y acuarelas y pastel en menor medida. Su obra se encuentra repartida por toda la geografía española.

Enlaces externos

 Cuadros de Porcar.

Pintores de Extremadura
Nacidos en Badajoz
Fallecidos en Badajoz

Eduardo Porcar Blanco


Operação Grapple foi um conjunto de quatro séries de testes de armas nucleares britânicas das primeiras bombas atômicas e bombas de hidrogênio realizadas em 1957 e 1958 na Ilha Malden e Quiritimati (Ilha Christmas) nas Ilhas Gilbert e Ellice no Oceano Pacífico (atual Kiribati) como parte do programa britânico de bombas de hidrogênio. Nove explosões nucleares foram iniciadas, culminando com o Reino Unido tornando-se o terceiro possuidor reconhecido de armas termonucleares e a restauração do relacionamento especial nuclear com os Estados Unidos na forma do Acordo de Defesa Mútua EUA-Reino Unido de 1958.

Durante a Segunda Guerra Mundial, a Grã-Bretanha tinha um projeto de armas nucleares, codinome Tube Alloys, que foi fundido com o Projeto Manhattan americano em agosto de 1943. Muitos dos principais cientistas da Grã-Bretanha participaram do Projeto Manhattan. Após a guerra, temendo que a Grã-Bretanha perdesse seu estatuto de grande potência, o governo britânico retomou o esforço de desenvolvimento da bomba atômica, agora com o codinome High Explosive Research. O teste bem-sucedido de uma bomba atômica na Operação Furacão em outubro de 1952 representou uma extraordinária conquista científica e tecnológica, mas a Grã-Bretanha ainda estava vários anos atrás dos Estados Unidos, que haviam desenvolvido as armas termonucleares mais poderosas nesse meio tempo. Em julho de 1954, o Gabinete concordou que a manutenção do estatuto de grande potência exigia que a Grã-Bretanha também desenvolvesse armas termonucleares.

O Estabelecimento de Pesquisa de Armas Atômicas da Autoridade de Energia Atômica do Reino Unido em Aldermaston produziu três projetos: Orange Herald, uma grande arma de fissão intensificada; Green Bamboo, um projeto termonuclear provisório; e Green Granite, uma verdadeira arma termonuclear. Os novos designs tiveram que ser testados para demonstrar que funcionavam, daí a Operação Grapple. A primeira série consistiu em três testes em maio e junho de 1957. No primeiro teste, Grapple 1, uma versão do Green Granite conhecida como Short Granite foi lançada de um bombardeiro Vickers Valiant pilotado pelo Wing Commander Kenneth Hubbard. O rendimento da bomba foi estimado em trezentos quilotoneladas de TNT (1.260 TJ), muito abaixo de sua capacidade projetada. Apesar disso, o teste foi saudado como uma explosão termonuclear bem-sucedida, e o governo não confirmou ou negou relatos de que o Reino Unido havia se tornado uma terceira potência termonuclear. O segundo teste, Grapple 2, foi do Orange Herald; seu rendimento de 720 a 800 quilotoneladas de TNT (3.010 a 3.350 TJ) tornou-a tecnicamente uma arma de alcance de megatoneladas e a maior já alcançada por um dispositivo nuclear de estágio único. O Grapple 3 testou o Purple Granite, uma versão do Short Granite com algumas correções; seu rendimento foi de apenas duzentas quilotoneladas de TNT (837 TJ).

Foi necessária uma segunda série de testes, que consistiu em um único teste, Grapple X, em novembro de 1957. Desta vez, o rendimento de 1,8 megatoneladas de TNT (7,53 PJ) superou as expectativas. Era uma verdadeira bomba de hidrogênio, mas a maior parte de seu rendimento veio da fissão nuclear, e não da fusão nuclear. Em uma terceira série com um único teste, Grapple Y, em abril de 1958, outro projeto foi testado. Com um rendimento explosivo de cerca de 3 megatoneladas de TNT (12,6 PJ), continua sendo a maior arma nuclear britânica já testada. O projeto do Grapple Y foi notavelmente bem-sucedido porque grande parte de seu rendimento veio de sua reação de fusão termonuclear, em vez da fissão de uma adulteração pesada de urânio-238 — o material denso ao redor do núcleo que manteve a massa reativa unida para aumentar sua eficiência. Seu rendimento foi previsto de perto, indicando que seus projetistas entenderam o processo. Uma série final de quatro testes em agosto e setembro de 1958, conhecida como Grapple Z, testou técnicas para aumentar e tornar bombas imunes à predetonação causada por explosões nucleares próximas. Dois desses testes foram detonações de balões. Uma moratória nos testes entrou em vigor em outubro de 1958, e a Grã-Bretanha nunca retomou os testes nucleares atmosféricos.

Contexto
Durante a primeira parte da Segunda Guerra Mundial, a Grã-Bretanha tinha um projeto de armas nucleares, codinome Tube Alloys. Na Conferência de Quebec em agosto de 1943, o primeiro-ministro Winston Churchill e o presidente dos Estados Unidos, Franklin Roosevelt, assinaram o Acordo de Quebec, que fundiu a Tube Alloys com o Projeto Manhattan americano para criar um projeto combinado britânico, americano e canadense. O Hyde Park Aide-Mémoire de setembro de 1944 estendeu a cooperação comercial e militar no período pós-guerra. Muitos dos principais cientistas da Grã-Bretanha participaram do Projeto Manhattan.

O governo britânico confiava que os Estados Unidos continuariam a compartilhar tecnologia nuclear, que considerava uma descoberta conjunta. Em 16 de novembro de 1945, os sucessores de Churchill e Roosevelt, Clement Attlee e Harry S. Truman, assinaram um novo acordo que substituiu a exigência do Acordo de Quebec de "consentimento mútuo" antes de usar armas nucleares por uma "consulta prévia", e lá era para ser "cooperação plena e efetiva no campo da energia atômica", mas isso foi apenas "no campo da pesquisa científica básica". A Lei de Energia Atômica dos Estados Unidos de 1946 (Lei McMahon) encerrou a cooperação técnica. A revelação de uma quadrilha de espionagem canadense que incluiu o físico britânico Alan Nunn May enquanto o projeto de lei estava sendo preparado fez com que o Congresso dos Estados Unidos acrescentasse a pena de morte por compartilhar "dados restritos" com nações estrangeiras. Os esforços para restaurar o relacionamento especial nuclear com os Estados Unidos na década seguinte foram perseguidos por repetidos escândalos de espionagem, incluindo a prisão de Klaus Fuchs em 1950, e a deserção de Guy Burgess e Donald Maclean em 1951. Temendo um ressurgimento do isolacionismo americano e a Grã-Bretanha perdendo seu estatuto de grande potência, o governo britânico reiniciou seu próprio esforço de desenvolvimento, agora de codinome High Explosive Research.

O teste bem-sucedido de uma bomba atômica na Operação Furacão em outubro de 1952 representou uma extraordinária conquista científica e tecnológica. A Grã-Bretanha tornou-se a terceira potência nuclear do mundo, reafirmando o estatuto do país como uma grande potência, mas as esperanças de que os Estados Unidos ficariam suficientemente impressionados para restaurar o relacionamento especial logo foram frustradas. Em novembro de 1952, os Estados Unidos conduziram Ivy Mike, o primeiro teste bem-sucedido de um verdadeiro dispositivo termonuclear ou bomba de hidrogênio, uma forma muito mais poderosa de armas nucleares. A Grã-Bretanha, portanto, ainda estava vários anos atrasada em tecnologia de armas nucleares. O Comitê de Política de Defesa, presidido por Churchill e composto pelos membros seniores do gabinete, considerou as implicações políticas e estratégicas em junho de 1954 e concluiu que "devemos manter e fortalecer nossa posição como potência mundial para que o governo de Sua Majestade possa exercer um poder influência nos conselhos do mundo." Uma reunião do gabinete em 27 de julho aceitou esse argumento e instruiu o Lorde Presidente a prosseguir com o desenvolvimento de armas termonucleares.

O Estabelecimento de Pesquisa de Armas Atômicas da Autoridade de Energia Atômica do Reino Unido em Aldermaston em Berkshire foi dirigido por William Penney, com William Cook como seu vice. Os cientistas em Aldermaston não sabiam como construir uma bomba de hidrogênio, mas produziram três designs de megatoneladas: Orange Herald, uma grande arma de fissão nuclear com adulteração de urânio enriquecido; Green Bamboo, um design termonuclear provisório no qual a fusão ocorreu em camadas de deutereto de lítio-6 que se alternavam com camadas de urânio-235; e Green Granite, um verdadeiro design termonuclear no qual a maior parte do rendimento veio da queima termonuclear. Os projetistas de bombas britânicas usaram os termos "Tom" e "Dick" para os estágios primário e secundário da bomba, respectivamente. O Tom seria uma bomba de fissão. Produziria radiação para implodir o Dick. Implícito na criação de uma bomba de hidrogênio estava que ela seria testada. Anthony Eden, que substituiu Churchill como primeiro-ministro após a aposentadoria deste último em 5 de abril de 1955, fez uma transmissão de rádio na qual declarou: "Você não pode provar uma bomba até que ela tenha explodido. Ninguém pode saber se é eficaz ou não até que tenha sido testado."

Bibliografia

Ligações externas

História militar do Reino Unido no século XX
1957 na história militar
1958 na história militar
1957 no Reino Unido
1958 no Reino Unido

Operação Grapple


Ventspils (rus. Vindava, njem. Windau, polj. Windawa), grad i luka na utoku rijeke Vente u Baltičko more na sjeverozapadu Latvije. Prema prekrcanom teretu druga je najveća latvijska pomorska luka kroz koju prolazi 20% svjetskog prometa potašom, a značajna je i kao izvozna luka za rusku naftu te amonijak, jer je naftovodom povezana s naftnim poljima u Rusiji. Luka se ne zaleđuje i ima stalne trajektne veze sa Švedskom (Nynäsham), Njemačkom (Rostock) i Estonijom (Möntu).

Prvi spomen potječe iz 1290. u kojem se Ventspils spominje kao hanzeatski grad sa snažno razvijenim ribarstvom. Ime grada označava "Dvorac na Venti" te se odnosi na dvorac iz 18. stoljeća koji su izgradili pripadnici viteškog Livonskog reda, koji je kasnije služio i kao kaznionica. U gradu su razvijene drvna, elektronička i prehrambena industrija, a kao negdašnji ribarski grad bio je poznat po konzerviranju ribe.

Zanimljivo je da je u Ventspilsu zabilježena najviša temperaturna vrijednost (37,8 °C u kolovozu 2014.) u povijesti meteoroloških praćenja vremena u Latviji. Grad ima međunarodnu zračnu luku, željezničku prugu, zvjezdarnicu na gradskoj plaži, gradsko kazalište, muzej i knjižnicu te odsjeke Riškog tehničkog sveučilišta. Grad ima oko 39.000 stanovnika uz značajnu rusku (27%), ukrajinsku i bjelorusku manjinu (obje oko 4%), što je posljedica povijesne pripadnosti grada Ruskom Carstvu još od Treće podjele Poljske 1795. pa sve do Raspada Sovjetskog saveza krajem 20. stoljeća. Gotovo stoljeće prije Podjele Poljske, grad je bio uništavan u Poljsko-švedskom i Velikom sjevernom ratu, nakon kojega je 1711. zarazni val kuge prepolovio stanovništvo.

Gradski košarkaški prvoligaš višestruki je državni prvak i osvajač Sjevernoeuropske lige 2001. godine, dok je istoimeni nogometni prvoligaš osvojio nacionalno prvenstvo 2008. godine. Gradski Olimpijski park uključuje košarkašku dvoranu, atletsko i nogometno igralište te bazene.

Gradske znamenitosti

Izvori
 Natuknica Ventspils u mrežnom izdanju LZMK Hrvatske enciklopedije (enciklopedija.hr)

Vanjske poveznice
 ventspils.lv Službene mrežne stranice grada

Gradovi u Latviji

Ventspils


Das New Sound Studio ist ein Schweizer Musikstudio. Es befindet sich in der Gemeinde Pfäffikon SZ. Spezialisiert ist das Studio auf alle Produktionsschritte bei einer Musikproduktion, es werden also sowohl die Aufnahmen als auch die Abmischung und das Mastering durchgeführt. Betrieben wird das Studio von Tommy Vetterli, der dort als Musikproduzent und Toningenieur arbeitet. Die Hauptkundschaft besteht aus Metal-Bands, darüber hinaus wird das Studio aber auch von Bands anderer Genres und für Radiowerbung und andere Audioaufzeichnungen gebucht.

Geschichte
Das Studio wurde 1980 von Peter Hirt gegründet. Konzipiert wurde das Studio von dem renommierten Akustiker Helmuth Kolbe. 2005 übernahm es der Schweizer Musiker Tommy Vetterli von Hirt.

Beschreibung
Kern des Studios bildet der 80 m² grosse Aufnahmeraum des Studio A. Aufgrund seiner Grösse eignet sich dieser auch für Orchester und Chöre. Integriert in diesen Raum sind zwei akustisch abtrennbare Kabinen, die das Liveaufnehmen unterschiedlich lauter Instrumente parallel ermöglichen. Zum Studio A gehört auch ein eigener Regieraum. Das Studio B besteht aus einem kleineren Aufnahmeraum und verfügt ebenfalls über einen eigenen Regieraum.

Darüber hinaus verfügt das New Sound Studio auch über einen Aufenthaltsraum mit Sofas, TV, einer Spielkonsole und einer Küche.

Bekannte Kunden und Werke
Die folgende Tabelle gibt eine Auswahl Alben wieder, die im New Sound Studio aufgenommen wurden.

Weblinks
 Offizielle Website (deutsch, englisch)

Einzelnachweise

Tonstudio (Metal)
Medienunternehmen (Schweiz)
Musikwirtschaft (Schweiz)
Pfäffikon SZ
Unternehmen (Freienbach)

New Sound Studio


Paolo Grassini (* 13. April 1954 in Orvieto) ist ein italienischer Filmregisseur und Drehbuchautor.

Leben
Grassini begann mit unabhängig produzierten Filmen Ende der 1970er Jahre; sein Erstling aus dem Jahr 1979, Doppio movimiento, gelangte in die Kinos. Nach Aufenthalten in Rom und Amsterdam, wo er den nach Edgar Allan Poe entstandenen kurzen L'uomo della folla drehte, arbeitete er mit seiner eigenen Produktionsgesellschaft "Videoset" vornehmlich für die RAI. Mit Italo Spinelli als Koregisseur entstand 1989 der Spielfilm Roma-Paris-Barcellona, der wie alle seine Filme nach eigenem Drehbuch entstand und für den italienischen "Globo d'oro" nominiert war. In den Folgejahren widmete sich Grassini ausschließlich dem Dokumentarfilm zu kontroversen Themen wie der ETA, über Afghanistan und Pakistan.

Filmografie (Auswahl)
 1979: Doppio movimiento
 1989: Roma-Paris-Barcellona (Ko-Regie)

Weblinks

 Grassini bei mymovies (italienisch)

Einzelnachweise

Filmregisseur
Drehbuchautor
Dokumentarfilmer
Italiener
Geboren 1954
Mann

Paolo Grassini


Télesphore-Damien Bouchard (December 20, 1881 – November 13, 1962) was a politician in Quebec, Canada.

Born in Saint-Hyacinthe, Quebec, he was the mayor of the municipality from 1917 to 1930 and from 1932 to 1944 and president of the Federation of Canadian Municipalities in 1918. He also founded the Union des municipalités de la province du Québec (Federation of municipalities in the province of Quebec) in 1919. He served as Liberal leader of the Opposition in the Legislative Assembly of Quebec from 1936 to 1939, after Liberal leader Adélard Godbout lost the 1936 election and also narrowly lost his own seat. Bouchard served as opposition leader while Godbout remained leader of the Liberal Party.

After the Liberals returned to power in the 1939 election, he served in Godbout's cabinet. Resigned in 1944 when he was appointed to the Senate, where he remained until his death. Overall, he was the MLA for the district of Saint-Hyacinthe from 1912 to 1919 and from 1923 to 1944.

A leading campaigner for public ownership of electric utilities, he became first president of Hydro-Québec in April 1944. Two months later he was fired by Premier Godbout, after Bouchard made a series of anticlerical statements.

Biography

 GUTTMAN, Frank Myron, The Devil from Saint-Hyacinthe: Senator Télesphore-Damien Bouchard, A Tragic Hero, iUniverse Books, New York, 2007, 405 p.

See also
Politics of Quebec
Quebec general elections
List of Quebec leaders of the Opposition
Timeline of Quebec history

References

External links

1881 births
1962 deaths
Canadian senators from Quebec
Liberal Party of Canada senators
Mayors of places in Quebec
Quebec Liberal Party MNAs
Presidents of the National Assembly of Quebec
Hydro-Québec
Vice Presidents of the National Assembly of Quebec

Télesphore-Damien Bouchard


«I Got You» —en español: «Te tengo»— es una canción rhythm and blues & Pop interpretada por la cantante británica Leona Lewis y producida por Arnthor Birgisson como segundo sencillo del segundo álbum de estudio, Echo.

Duranter el primer trimestre del 2010, «I Got You» fue lanzada por el sello Syco Records, en el Reino Unido, y por el sello J Records, en Estados Unidos, como el segundo sencillo de Echo.

Escritura, producción y lanzamiento

Fue escrita por Arnthor Birgisson, Max Martin, Savan Kotecha y producida por Birgisson. La canción fue grabada en los estudios Westlake Recording Studios, Los Ángeles, California, EE.UU. y The Vault, Estocolmo, Suecia. Su mezcla fue realizada por Phil Tan en Soapbox Studios en Atlanta, Georgia, y Damien Lewis ayudó como asistente de ingeniero. La ayuda vocal, está realizada por Vicky Sandström y en la guitarra por Esbjörn Öhrwall. La canción presenta ritmos rhythm and blues & Pop.

En los Estados Unidos, «I Got You» fue lanzado en Contemporary hit radio el 8 de diciembre del 2009. En Europa fue lanzado como un A-side y B-side, con «Heartbeat» como sencillo B-side. Su publicación para la descarga digital fue realizada el 19 de febrero del 2010 en Bélgica, Francia, Italia, Alemania, Países Bajos, España y Reino Unido.

Composición
«I Got You» es una balada pop con una duración de 3 minutos con 49 segundos. La canción fue compuesta con la llave de G mayor usando el tiempo 104 Beats per minute. Lewis utiliza un rango vocal de dos octavos, desde la nota G3 hasta A5. La canción incorpora elementos de género adult contemporary music y contemporary R&B. La instrumentación consiste en guitarras y synthesizers. Fraser McAlpine de la BBC comparó «I Got You» con la estructura de la versión de Snow Patrol «Run».

Promoción

Lewis presentó por primera vez «I Got You» en un concierto privado en el "Hackney Empire" de Londres, Reino Unido, el 2 de noviembre del 2009. El 2 de diciembre del 2009, la cantante presentó la canción en el "The National Lottery Draws". Al día siguiente, Lewis asistió al BBC Radio 2 show Live Sessions con Ken Bruce y como parte del setlist, incluyó las canciones «Bleeding Love», «Better in Time», «Happy» y su propio cover de la canción «Stop Crying Your Heart Out» de la banda Oasis. El 15 de diciembre del 2009, para hacer coincidir el lanzamiento de la canción en las emisoras radiales de Estados Unidos, presentó la canción en el Late Show with David Letterman.

El 21 de enero del 2010, Lewis hizo una aparición en la BBC Radio 1's Live Loung donde interpretó «I Got You» y la versión de la banda Oasis «Stop Crying Your Heart Out». El 6 de febrero del 2010, Lewis presentó «I Got You» en la semi-final de "So You Think You Can Dance". Lewis también quiso coincidir el estreno del sencillo en Reino Unido, presentándose en "GMTV" el 22 de febrero del 2010. La promoción de la canción, finalizó con una presentación y entrevista en "The Alan Titchmarsh Show" el 26 de febrero del 2010. En mayo del 2010, la canción fue incluida en el repertorio de la primera gira de lewis, The Labyrinth Tour.

Video musical

El video musical de la canción fue rodado el día 21 de diciembre de 2009 en Venice Beach, California, fue dirigido por Dave Meyers y estrenado el 12 de febrero de 2010 en la página oficial de la cantante. El video retrata las historias amorosas de variadas parejas que en ellas presentan peleas, amor y odio, mientras vemos a Leona cantar delante de un corazòn en llamas.

Formatos

Posicionamiento en las listas

Historial de Lanzamientos
{|class="wikitable"
|+Lista de fechas con lanzamiento, mostrando al país, sello discográfico, y su formato respectivo.
|-
! País
! Fecha
! Formato
! Sello
! Ref.
|-
|
| rowspan="6"|19 de febrero de 2010
| rowspan="7"|Descarga digital
| rowspan="6"|Sony Music Entertainment
|
|-
|
|
|-
|
|
|-
|
|
|-
|
|
|-
|
|
|-
|rowspan="2" |
| 21 de febrero de 2010
| rowspan="2"|Syco Music
|
|-
| 22 de febrero de 2010
| Sencillo en CD
|
|-
|
| 23 de febrero de 2010
| Descarga digital
| rowspan="2"|Sony Music Entertainment
|
|-
|
|9 de abril de 2010
| Sencillo en CD
|

Referencias

Canciones de Leona Lewis
Sencillos de 2010
Baladas pop
Canciones en inglés
Videos musicales dirigidos por Dave Meyers

I Got You (canción de Leona Lewis)


Gubernia Erevan (în ; în ) a fost una dintre guberniile Viceregatului Caucazian din Imperiul Rus, cu centrul în Erevan. Avea o suprafață de 27.830 de kilometri pătrați. Teritoriul ei corespundea aproximativ cu ceea ce este acum cea mai mare parte a Armeniei centrale, provincia Iğdır a Turciei și exclava Nahicevan din Azerbaidjan. La sfârșitul secolului al XIX-lea se învecina cu Gubernia Tiflis la nord, Gubernia Elisabethpol la est, Oblastul Kars la vest, și Persia și Imperiul Otoman la sud.

În 1828, hanatele Erevan și Nahichevan au fost anexate de la Persia de către Imperiul Rus, în conformitate cu Tratatul de la Turkmenchay. Ele au fost incluse într-o singură unitate administrativă numită Oblastul Armean. În 1850 regiunea a fost reorganizat într-o gubernie și prin 1872 era formată din șapte uezduri. Louis Joseph Jérôme Napoleon (1864-1932), nepotul lui Napoleon I, a fost numit guvernator în 1905 pentru a contribui la pacificarea guberniei după conflictele armeano-tătare.

Diviziuni administrative
Gubernia Erevan a fost formată din următoarele uezduri:

Demografie
Potrivit recensământului rus din 1897, Gubernia Erevan avea 829.556 locuitori. 56% din populația guberniei era formată din armenii, 37,5% erau tătari (actualii azeri). Azerii locuiau în majoritate în uezdurile Erevan, Nahichevan, Șarur-Daralagioz și Surmali; alte trei uezduri erau predominant armene. Alte minorități etnice ale guberniei erau kurzi (5.9%), ruși (2.1%), precum și un număr mai mic de asirieni, greci, georgieni, evrei, polonezi și țigani.

Grupuri etnice în 1897
Grupurile etnice din Gubernia Erevan erau următoarele potrivit recensământului rus din 1897.

Guvernatori
Lista guvernatorilor Guberniei Erevan.
 1849 - 1859 Ivan Nazarov
 1860 - 1862 Mihail Astafev
 1862 - 1863 Nikolai Koliubakin
 1863 - 1865 Aleksei Haritonov
 1869 - 1873 Nikolai Karmalin
 1873 - 1880 Mihail Roslavlev
 22 martie 1880 - 22 decembrie 1890 Mihail Șalikov
 2 februarie 1891 - 16 noiembrie 1895 Aleksandr Frese
 20 februarie 1896 - 1916 Vladimir Tiesenhausen
 1905 Louis Joseph Jérôme Napoleon
 1905 - 1906 Maksud Alihanov-Avarski
 1916 - 1917 Arkadi Strelbițki
 14 martie 1917 - noiembrie 1917 V. A. Harlamov
 noiembrie 1917 Avetis Agarian
 1917-1917 Sokrat Tiurosian

Note

Lectură suplimentară

Erevan
Ani din secolul al XX-lea în Azerbaidjan
Istoria contemporană a Azerbaidjanului

Gubernia Erevan


Stockholm () ya da Stokholm, Stockholm ilinin merkezi ve İsveç'in başkentidir. 2008 verilerine göre Stockholm metropol alanı, tüm İsveç nüfusunun %21'inin yaşadığı ve tüm İsveç'in sanayisinin %35'inin bulunduğu bir merkezdir. Stockholm 810.120'lik kent nüfusu, 1,3 milyonluk çevre nüfusu ve toplamda 2 milyonluk nüfusuyla İsveç'in en büyük kentidir.

Stockholm, 13. yüzyıldan beri bir İskandinavya kültür, siyaset, medya ve ekonomi merkezidir.

Kent, anakara dışında on dört adaya ve Mälaren Gölü'nün denizle birleştiği kanala sahiptir. Stockholm Takımadaları tarihsel olarak da önemlidir. Kentin adalara ve kanallara yayılmış olması, ona Kuzeyin Venediği sıfatını kazandırmıştır.

Stockholm; yapıları, parkları, tarihî merkezleri, yeşil alanları ve eğitim merkezleriyle oldukça ileri bir Avrupa şehridir. Euromonitor'e göre Stockholm, yıllık 1 milyonun üzerindeki turist sayısıyla İskandinavya'da en çok ziyaretçi alan şehirdir.

Tarihi
Kentin kurulduğu alan tarihte Agnafit gibi Norveç sagalarında geçmektedir. Bölgenin efsanevî kralı Agne de bu sagalarda bulunmaktadır. Yazılı kaynaklarda bilinen ilk Stockholm tarifi ise 1252'ye kadar uzanmaktadır. Bu tarih, Stockholm'ün yakınlarındaki Bergslagen kentinde yapılan demir madenciliği ile yakın zamana denk gelmektedir. Kentin adı İsveççe kütük, Eski Almanca sağlamlaştırma anlamına gelen Stock ve adacık anlamına gelen holm kelimelerinden türemiştir. Kentin Birger Jarl tarafından, İsveç'i yabancı düşman donanmalarından kurtarmak için kurulduğu düşünülmektedir.

Stockholm'ün merkezi olan ve günümüzde Eski Kent olarak bilinen Gamla Stan, Helgeandsholmen'in yanındaki merkez adada 1300'lerden 1500'lere kadar kent olarak kalmıştır. Kent bu süreçte bir Baltık ticaret ortaklığı olan Hansa Birliği'nin ilgisini çekti. Kent bu dönemde Lübeck, Hamburg, Danzig, Visby, Reval (Tallinn) ve Riga ile yakın ilişkiler kurdu. 1296 ve 1478 yılları arasında kent meclisi 24 üyeye sahipti. Bunların yarısı ise Hansa Birliği'nin temsilcisiydi.

Stratejik ve ekonomik önemi, kenti kısa sürede Danimarka krallarının ve 15. yüzyıldaki bağımsızlık çalışmalarının bir ilgi merkezi yaptı. Danimarka kralı II. Christian kente 1520 yılında girdi. 8 Kasım 1520'de kent bir kan gölüne döndü. Bu katliam Kalmar Birliği adındaki bir diğer örgütü de yıktı. İsveç kralı Gustav Vasa'ın 1523'te kente yeniden girişiyle beraber kraliyet gücü yükseldi ve kent hızla büyümeye başladı. Bu sayede Stockholm 1600 yılında 10,000'lik nüfusu geçti. 17. yüzyılda şehir Avrupa ortalamalarına göre çok daha hızlı büyüdü. 1610'dan 1680'e kadar nüfus altı kat arttı. 1634'te Stockholm, İsveç İmparatorluğu'nun resmî başkenti oldu. Ticaret ise kenti önemli kılmaya başladı.

1710'da kentte veba salgınları yayılmaya başladı. Bu salgının bir de Büyük Kuzey Savaşı'nın ardından yaşanınca, kent birden durakladı. Nüfus artışı dururken, ekonomik büyüme yavaşladı. Ancak zamanla III. Gustav'ın katkılarıyla kent hızla toparlandı. Kraliyet Operası ise bu dönemin ünlü bir mimarî yapısıdır.

19. yüzyılın ikinci yarısından itibaren kent ekonomik rolünü iyice etkinleştirdi. Yeni sanayi dallarına destek verilirken kent baştan sona bir ticaret ve hizmet merkezi oldu. Kent nüfusu göçler ve sık doğumlar sayesinde ivmeli olarak arttı. Yüzyılın sonlarına doğru ülkede doğanların %40'ından biraz daha azı Stockholm doğumluydu. Yine kentteki bu hızlı büyüme, ek olarak şehri de genişletti. 19. yüzyılda kentte birçok sanayi ve bilim merkezi açıldı. Üniversiteler ve güzel sanatlar okulları bunların başında yer alır.

20. yüzyıla gelindiğinde kent tamamen çağdaş, teknolojik donanımlı ve etnik farklılıklara sahip bir kent oldu. Birçok tarihî bina yıkılarak yeni gereksinimleri karşılayan çağdaş binalar yapıldı. Bu yüzyıl boyunca tüm sanayi alanları ve organize sanayi bölgeleri kent dışına taşındı. Kent nüfusça gelişimini sürdürdü ve bu nedenle yeni bölgeler yerleşime açıldı. Bu yeni yerleşmelerin arasında Rinkeby ve Tensta da yer almaktadır.

Coğrafya

Konum
Stockholm, İsveç'in orta-güneydoğu kuşağında, Mälaren Gölü'nün Baltık Denizi ile birleştiği bölgede kuruludur. Kent merkezi Stockholm takımadalarını takip eden on dört adayı kapsar. Coğrafî kent merkezi su üzerinde olup Riddiarfjärden Körfezi'nde yer almaktadır. Şehrin alanının onda üçü su yollarıyla kaplı olduğu gibi, bir diğer onda üçlük kısmı parklar ve yeşil alanlarla örülüdür. Bu yeşil alanlar sayesinde Stockholm, Avrupa başkentleri arasında en temiz havaya sahip şehirlerden biridir.

Stockholm belediyeleriyle bilinen bir kenttir. Kentin kuzeyinde Järfälla, Solna, Täby, Sollentuna, Lidingö, Upplands Väsby, Österåker, Sigtuna, Sundbyberg, Danderyd, Vallentuna, Ekerö, Upplands-Bro, Vaxholm ve Norrtälje bulunmaktadır. Güney Stockholm'de ise Huddinge, Nacka, Botkyrka, Haninge, Tyresö, Värmdö, Södertälje, Salem, Nykvarn ve Nynäshamn bulunmaktadır.

Stockholm Belediyesi

Stockholm Belediyesi, net coğrafî sınırlarla çevrili bir yönetim birimidir. Belediyenin bir diğer yarı resmî adı Stockholm kenti (İsveççe: Stockholms stad) şeklindedir. Bir belediye olarak Stockholm, bölgelere ayrılmış durumdadır. Bu alt birimler eğitimden, toplumsal yaşamdan ve kültürel hizmetlerden sorumludurlar. Belediye çoğunlukla üç bölge altında incelenir:
 Stockholm Kent Merkezi (Innerstaden)
 Güney Stockholm (Söderort)
 Batı Stockholm (Västerort)

İklim

Stockholm, nemli kıta iklimine sahiptir. Kentin çok kuzeyde yer alması gündüzlerin yazın 18, kışın 6 saat yaşanmasına neden olmaktadır. Ancak konumuna rağmen kent, yıl boyunca ılık ve yumuşak bir iklime sahiptir. Bu ılımlı iklimin sebebi Gulf Stream adlı sıcak su akıntılarıdır. Kent yılda ortalama 1.981 saat güneş görmektedir.

Kent yazları bir kuzey ülkesine göre sıcaktır. Bu mevsimde şehir en fazla 20 - 23 °C, en az 15 °C değerlerine ulaşır. Ancak kimi sıcak rüzgârlar kenti 25 °C+ üzerine çıkarabilmektedir. Kışları ise kent soğuktur. Bu mevsimde sıcaklıklar en fazla -3 ilâ 1 °C, en düşük −10 °C değerlerindedir. Bahar mevsimleri ise genelde serin ile ılık arasındadır. Yıllık yağış 539 mm kadardır. Yıl boyunca kentte ortalama 164 yağışlı gün bulunmaktadır. Yağışlar baharda ve yazın yağmur olarak düşerken, kışın genelde kar şeklindedir.

Siyaset ve yönetim
Belediyeler, yönetimin istediği görevleri yapmakla yükümlüdür. Yine mecliste alınan kararlar tüm belediyeleri ilgilendirmektedir. Kentin belediye başkanı Nisan 2008 itibarıyla Ilımlılar'dan Sten Nordin'dir. 2010 yılındaki yerel seçimlerde aşağıdaki partiler çoğunluklu oyları almıştır:

Ekonomi

Stockholm'de işçi halkının onda sekizinden fazlası hizmet sektöründe çalışmaktadır. Sanayi merkezlerinin kent dışında olması kenti temiz bir başkent yapmaktadır. Özellikle, son yıllarda kentteki sanayi merkezlerinin hemen hemen hepsi yüksek teknolojiye sahip, temiz fabrikalardan ibarettir. Kentte sanayi merkezlerinde yer alan en büyük şirketler IBM, Ericsson ve Electrolux'tür.

Stockholm İsveç'in finans merkezidir. Merkez İsveç bankaları olan Swedbank, Handelsbanken ve Skandinaviska Enskilda Banken gibi bankaların merkezi Stockholm'dedir. Yine büyük sigorta şirketleri olan Skandia ve Trygg-Hansa buradadır. Stockholm Borsası (Stockholmsbörsen), Avrupa'nın en önemli borsalarından biridir. Ünlü H&M adlı giyim şirketinin de merkezi Stockholm'de yer almaktadır. Son yıllarda şehirde turizm de önemli bir yer tutmaktadır. 1991–2004 yılları arasında yıllık turistik ziyaret sayısı 4 milyondan 7.7 milyona yükselmiştir.

İşçi sayısının fazlalığına göre kentteki en büyük şirketler aşağıdaki gibidir.
 Ericsson - 8,430
 Posten - 4,710
 Skandinaviska Enskilda Banken (SEB) - 4,240
 Swedbank - 3,610
 Södersjukhuset - 3,610
 Nordea - 2,820
 Handelsbanken - 2,800
 IBM Svenska - 2,640
 Capgemini - 2,500
 Securitas AB - 2,360
 Connex - 2,300
 ISS - 2,000
 Sveriges Television - 1,880
 Sodexho - 1,580

Eğitim

Stockholm'de deneye ve ileri düzey bilime dayanan eğitim atılımları 18. yüzyılda başladı. Stockholm Gözlemevi de bunlardan biridir. Kent ilk defa 1811'de Karolinska Institutet adlı enstitünün kurulmasıyla tıp eğitimine başladı. Kraliyet Teknik Üniversitesi (Kungliga Tekniska Högskolan veya KTH) ise 1827 yılında kurulmuş olup, 13.000 öğrencisiyle İskandinavya'nın en büyük eğitim merkezidir. 1878 yılında kurulan Stockholm Üniversitesi, 1960'ta resmî üniversite olarak tanındı. Bu eğitim kurumunda 2008 yılı verilerine göre 52,000 öğrenci öğrenim görmektedir.

Güzel sanatlar alanında Stockholm'de en kayda değer eğitim kurumlarından biri de Kraliyet Müzik Fakültesi'dir. Bu fakültenin geçmişi 1771 yılına kadar uzanmaktadır. Kentte bunların yanında Kraliyet Pandomim ve Oyunculuk Akademisi ve Greta Garbo tarafından kurulan Kraliyet Dramatik Tiyatrosu yer almaktadır. 1844 yılında kurulan Konstfack adlı okul ve Opera Okulu da kentin önemli eğitim yapılarındandır.

Diğer yüksek eğitim kurumları aşağıdaki gibidir:

 Karlberg Askerî Akademisi; dünyanın ilk kurulduğu yerde bulunan en eski okuludur.
 Ersta Sköndal Üniversitesi
 Teologiska Högskolan
 Gymnastik- och idrottshögskolan

Nüfus
Stockholm bölgesi, İsveç'in toplam nüfusunun beşte birinden fazlasının yaşadığı bir bölgedir. Aynı şekilde toplam ülke sanayisinin onda üçünden fazlası Stockholm'dedir. Coğrafî olarak sürekli yeri başka yerlere kayan Stockholm, 19. yüzyılda bugünkü merkezinin bulunduğu yere doğru gelişmeye başladı. Peşi sıra gelen yıllarda ise Brännkyrka ve Spånga gibi belediyelerle birleşerek nüfusunu arttırdı. Günümüz belediye sınırları ise 1971 yılında belirlenmiştir.

2004 yılı verilerine bakıldığında 765,044'lük nüfusun 370,482 kadarı erkek, 394,562 kadarı kadındır. Ortalama yaş 39.8 olup, nüfusun %40.5 kadarı 20 ve 44 yaş arasındadır. 15 yaş üstü nüfusun onda dördü evli değilken, onda üçü evlidir. Aynı şekilde bu nüfusun onda biri de boşanmış insanlardan oluşmaktadır. Kent halkının %28'i Stockholm'lü değildir. Kentte en çok konuşulan diller İsveççe, İngilizce, Arapça, Türkçe, Kürtçe, Fince, Farsça, İspanyolca ve Sırpça'dır.

Tarihte nüfus
Aşağıda 1570 yılından günümüze, kentin nüfus verileri bulunmaktadır:

2007 verilerine göre Stockholm kentsel bölgesinin 1,252,020'lik bir nüfusu vardır. Bu nüfusa oranla, Huddinge'nin 90,182; Järfälla'nın 62,342; Solna'nın 61,717; Sollentuna'nın 77,553; Botkyrka'nın 77,553; Haninge'nin 72,956; Tyresö'nün 41,476; Sundbyberg'in 33,868; Nacka'nın 82,421; Danderyd'in 30,492'lik nüfusları vardır. Tüm Stockholm kentsel bölgesinde ve 26 belediyesinde nüfus 2 milyonu aşmaktadır.

Kültür

Stockholm, diğer birçok kültürel merkezden uzak oluşuyla ve bir ülkenin başkenti oluşuyla birçok kültürel ögeyi içinde barındırmaktadır. 1998 yılında Avrupa Kültür Başkenti seçilen Stockholm'de UNESCO tarafından korumaya alınan iki bölge vardır:
 Drottningholm Sarayı
 Skogskyrkogården

Edebiyat
Stockholm, İsveç Edebiyatı'nın önemli yazarlarını yetiştiren bir kenttir. Bunlardan birkaçı şair Carl Michael Bellman (1740-1795), roman yazarı August Strindberg (1849-1912) ve yazar Hjalmar Söderberg (1869-1941)'dir. Diğer önemli edebiyatçılar ise Nobel Edebiyat Ödülü sahibi Eyvind Johnson (1900-1976) ve şair/besteci Evert Taube (1890-1976) gibi önemli isimlerdir. Roman yazarı Per Anders Fogelström (1917-1998) da kentten çıkan önemli bir başka yazardır.

Mimarî

Kentin eski merkezi olan Gamla Stan, günümüzde hâlen bulunmaktadır ve Ortaçağ'ın tüm İskandinav mimarîsinin izlerini taşımaktadır. Alman Kilisesi (Tyska kyrkan), Riddiarhuset, Bonde Sarayı, Tessin Sarayı ve Oxenstierna Sarayı, buradaki birkaç önemli yapıdır. Kentteki en eski yapı ise Riddiarholmskyrkan adlı kilisedir. Bu kilise de 13. yüzyıldan kalmadır. 1697'deki bir yangında özgün kent kalesi yıkıldı. Ancak yerine barok tarzda Stockholm Sarayı inşa edildi.

15. yüzyıl başlarında kent, o zamanki sınırlarının dışına taşmaya başladı. Södermalm adlı yerde, bu dönemden kalma eski yapılar hâlen bulunmaktadır. 19. yüzyılda kentte yükselen sanayi, mimarîde de kendini gösterdi. Bu yeni binalar, Avrupa'nın diğer büyük başkentleri olan Berlin ve Viyana'dan esinlenerek tasarlandı. Kraliyet Opera Binası bu dönemin en önemli eseridir.

20. yüzyılda milliyetçi bir akım belirdi. Bu dönemde İsveç mimarî örnekleri çok ileri düzeye çıktı. 1930'larda çağdaşlaşma sayesinde yeni alanlar konuta çevrildi. Sanayi merkezleri yapıldı. Stockholm metrosu da bu yıllarda yapıldı. Yeni yüksek binalar yapılmaya başlandığında birçok kesim tarafından eleştirildi.

Büyüme sürerken birçok eski bina yıkılarak veya yeniden düzenlenerek çağdaş hâle getirildi. Bunların arasında Norrmalmsregleringen ve Sergels Torg bulunmaktadır. 1980'lerde özellikle çağdaş kent tasarımı gündeme geldi ve sanayi merkezleri şehir dışına alındı. Bacalı fabrikalar, yerini temiz yüksek teknolojili fabrikalara bıraktı.

Müzeler

Stockholm, dünyanın en büyük müze-kentlerinden biridir. Kentte yılda 1 milyon insan tarafından ziyaret edilen 100 kadar müze yer almaktadır. En bilinen müze ise 30,000 el sanatı eserinin ve 16,000 tablonun bulunduğu Nationalmuseum adlı ulusal müzedir. Müzelerin temelleri de yine 16. yüzyılda Gustav Vasa tarafından atıldı. O dönemde Rembrandt ve Antoine Watteau gibi sanatçıların eserleri toplanarak sergileniyordu.

Çağdaş Sanatlar Müzesi veya İsveççe adıyla Moderna Museet, İsveç'in ulusal sanat müzesidir. Bu müzede Picasso ve Salvador Dalí gibi isimlerin çalışmaları yer almaktadır.

Diğer kayda değer müzeler:
 Stockholm Kent Müzesi
 Skansen
 İskandinav Müzesi
 Kraliyet Para Müzesi
 Vasa Müzesi

Varoşlar

Stockholm varoşları ve mahalleleri farklı kültürlerin bir sentezidir. İçte yer alan varoşların büyük bir kısmı göçlerle ülkeye gelen halklar tarafından kurulmuştur. Kente yerleşen yabancı kökenli halkların büyük kısmı Orta Doğu ve Avrasya'dan gelen göçmenlerdir. En bilinen göçmenler ise Suriyeliler, Türkler, Kürtler ve Sırplardır. Ancak kentte Afrika, Güneydoğu Asya ve Latin Amerika'dan gelen insanlar da mevcuttur.

Tiyatrolar

Stockholm tiyatrolarıyla da ünlü bir kenttir. Şehirdeki Kraliyet Dramatik Tiyatrosu (Kungliga Dramatiska Teatern) Avrupa'nın en bilinen tiyatroları arasındadır. Yine Kraliyet İsveç Operası da 1773 yılında açılan eski bir opera binasıdır. Stockholms stadsteater, Folkoperan, Moderna dansteatern, Chinateatern, Göta Lejon, Mosebacke ve Oscarsteatern  diğer kayda değer tiyatrolardır.

Eğlence merkezleri
Gröna Lund, Djurgården adasının üzerinde kurulmuş olan bir eğlence merkezidir. Bu merkezde otuzdan fazla parkur ve lokanta mevcuttur. Bu merkeze her gün binlerce insan gelmektedir. Nisandan eylüle kadar açık olan park, Noel zamanı da mağazalarla açıktır. Gröna Lunda ayrıca bir konser merkezidir.

Medya
Stockholm İsveç'in medya merkezidir. Kentte dört ulusal günlük gazete yayımlanmaktadır. Ayrıca kentte yer alan SR, İsveç'in ulusal radyo kanalıdır. Yine SVT adlı televizyon kanalı, İsveç'in ulusal televizyonudur. Bunların dışında kentte özel birtakım kanallar mevcuttur. TV3, TV4, TV5, TV6 bunların başında gelir. İsveç'te yayımlanan başlıca dergilerin büyük bir kısmı da burada basılır. Bonnier adlı basımevi buradadır.

Spor

Kentte en çok izleyiciye sahip spor dalları futbol ve buz hokeyidir.
Kentin üç büyükleri AIK, Djurgårdens IF ve Hammarby IF adlı takımlardır.

Tarihsel olarak kent, 1912 Yaz Olimpiyatları'nın ev sahibidir. O günlerdeki Stockholm Olimpiyat Stadyumu, defalarca geliştirildi ve birçok karşılaşmaya ev sahipliği yaptı. Råsunda Stadyumu, Ulusal Stadyum ve ünlü Ericsson Globe da kentteki bir diğer stadyumlardır. Kent yine İskandinav oyunlarına da ev sahipliği yapmıştır.

Mutfak

Stockholm, mutfağıyla da ünlüdür. Göçler nedeniyle birçok mutfağı çatısı altında birleştiren kent, farklı lokantalarıyla bilinmektedir. Her ne kadar Amerikan hazır besin sanayisi çok revaçtaysa da, kentte Asya, İtalya, Fransa, Türk, Yunan, İskandinavya, İspanyol ve Orta Doğu mutfaklarından örnekler mevcuttur. Kafeteryalar ise kentin herhangi bir yerinde bulunabilmektedir.

Yıllık olaylar

 Stockholm Caz Festivali - Temmuz
 Stockholm Karnavalı - Temmuz
 Stockholm Maratonu - Haziran
 Nobel Ödülleri - 10 Aralık

Bazı ünlü yapılar

Ulaşım

Genel ulaşım

Stockholm, geniş bir genel ulaşım hattına sahiptir. Bu hatta Stockholm metrosu (Tunnelbana), iki demiryolu hattı olan Roslagsbanan ve Saltsjöbanan, üç hafif demir yolu hattı olan Nockebybanan, Lidingöbanan ve Tvärbanan'ı içermektedir. Bunların dışında otobüs hatları, şehir içi bot hatları ve geniş bir kara yolu ağı kentin ulaşımında önemli yerlere sahiptir. Kentte havalimanına giden otobüsler hariç tüm otobüs hatları SL tarafından, yine bot trafiği Waxholmsbolaget tarafından yönetilmektedir.

SL, tüm Stockholm'de bilindik bir bilet sistemine sahiptir. Kentteki biletler seyahat kartları ve tek bilet olarak ikiye ayrılmaktadır. 1 Nisan 2007'den başlayarak yeni bir bölgede de tekli bilet geçmektedir. Biletlerin satıldığı birçok farklı nokta mevcuttur. Kentte toplu ulaşım yaygındır. Stockholm'de geçerli olan 30 günlük kartlar 790 İsveç Kronu (73 Euro; 115 Amerikan doları) ücretindedir. Biletler 20 yaş altı ve 65 yaş üstü kullanıcılar için indirimlidir.

Yollar
Stockholm, Avrupa karayolu hatlarının önemli bir merkezidir. E4, E18 ve E20 hatları buradan geçmektedir. Kentin tüm çevresinde geniş ve güvenli karayolu hatları mevcuttur. Özellikle kentin batısında ve güneyinde ulaşım daha çok karayolu hattıyla sağlanmaktadır.

Trafik sıkışıklığı cezası

Stockholm'de trafik sıkışıklığı cezası adı verilen bir sistem bulunmaktadır. Bu sistem 1 Ağustos 2007 tarihinden beri uygulanmaktadır. Stockholm merkezinde de bu uygulama yapılmaktadır. Tüm kent noktalarında ve kapılarda plaka tanıyan ve sıkışıklığı kontrol eden bir sistem bulunmaktadır. Sıkışıklık tespit edilen bir bölgeye giren her araç günün saatine göre 10–20 SEK (1.09–2.18 Euro, 1.49–2.98 Amerikan doları) ödemek zorundadır. Ödemeler kontrol noktalarına yapılabilmektedir.

Feribotlar

Stockholm'den Finlandiya'daki Helsinki ve Turku'ya, Estonya'daki Tallinn'e, Letonya'daki Riga'ya ve Åland'a düzenli feribot seferleri mevcuttur. Ancak 1998'den beri eskiden olduğu gibi bu kentten Rusya'daki St. Petersburg'a direkt ulaşım sağlanamamaktadır. Bunun için Helsinki'de aktarma yapılması zorunludur.

Havalimanları

Stockholm-Arlanda Havalimanı, 2007 itibarıyla taşıdığı 18 milyon yolcuyla İsveç'in en büyük havalimanıdır. Bu havalimanı kentin 40 km kuzeyindedir.

 Uluslararası ve ülke içi:
 Stockholm-Arlanda Havalimanı, kentin 40 km kuzeyindedir.
 Stockholm-Bromma Havalimanı, kentin 8 km batısındadır.
 Sadece uluslararası:
 Stockholm-Skavsta Havalimanı, kentin 100 km güneyindedir.
 Stockholm-Västerås Havalimanı, kentin 110 km batısındadır

Şehir içi demiryolu

Stockholm Merkez İstasyonu, İsveç'in hemen hemen tüm şehirlerine, Oslo'ya ve Kopenhag'a düzenli demiryolu ulaşımı fırsatı tanımaktadır. Ünlü X 2000 hizmeti sayesinde Göteborg kentine üç saatte ulaşılabilmektedir. SJ AB ise kentteki trenleri yöneten kurumdur.

Uluslararası dereceler
Stockholm birçok defa uluslararası olarak derecelerde gösterilmektedir. Bazıları aşağıdaki gibidir:

 Dennis Craythorn ve Rich Hanna tarafından yazılan The Ultimate Guide to International Marathons (1997) adlı kitapta Stockholm Maratonu, dünyanın en iyi maratonu olarak gösterildi.
 2002 yılındaki bir Robert Huggins Associates raporuna göre Stockholm, 90 kent arasından iş gücünü en iyi işe çeviren 22. kent seçildi. Stockholm, bu dereceyi Amerikan kentlerinden sonra alan ilk kenttir. Ayrıca New York, Londra, Tokyo, Hamburg ve Hong Kong gibi dünya şehirleri Stockholm'ün altında yer almıştır.
 2006'da Maastricht Yenilik ve Teknoloji'de Ekonomik Araştırma Enstitüsü (MERIT) adlı kuruluşun düzenlediği Avrupa Yenilikler Puanlaması'na göre Stockholm Avrupa'nın en yenilikçi kenti seçildi.
 Uluslararası Rekabet Merkezi'nin düzenlediği 2008 Dünya Bilgi Rekabeti Dizini'ne göre Stockholm dünyanın en rekabetçi altıncı kenti olup, ABD dışındaki birinci kenttir.
 Jones Lang LaSalle tarafından düzenlenen 2006 Avrupa Yerel Büyüme Dizini'ne göre (E-REGI), Stockholm Avrupa'da beşincidir.
 Cushman & Wakefield tarafından düzenlenen 2007 Avrupa Kentleri Monitörü'ne göre Stockholm, iş alanında en iyi İskandinav kentidir. Aynı rapora göre Stockholm, Avrupa'da en çevre dostu kent olmuştur.
 Çevresel ekonomist Matthew Kahn'ın Reader's Digest dergisi adına yaptığı bir incelemeye göre Stockholm, dünyanın en yeşil ve en yaşanabilir kenti seçildi.
 Yine Reader's Digest dergisinin bir araştırmasına göre, Stockholm, Avrupa'daki en dürüst birinci, dünyadaki en dürüst dördüncü kent oldu.
 National Geographic Traveler dergisinin 2008 yılı araştırmasına göre, eski kent merkezi olan Gamla Stan, dünyanın en otantik ve en iyi korunmuş altıncı turistik merkezi seçildi.
 Foreign Policy dergisinin 2008 yılı incelemelerine göre Stockholm, dünyanın en küresel 24. kenti oldu.

Kaynakça ve notlar

Ayrıca bakınız
 Avrupa'daki büyük şehirler listesi
 Stockholm sendromu

Dış bağlantılar

 Stockholm Ziyaretçi Rehberi - Wikivoyage
   - Resmî site
 Stockholm Ziyaretçi Rehberi - Resmî ziyaretçi rehberi
 Stocholm Kaynağı
 Feribot ve gemi yolculukları üzerine
 Stockholm'deki Faaliyetler
 Stockholm (Sverige)

Hansa Birliği üyeleri

Stockholm


إعادة التسلح النازي  كان مجهودا ضخما بقيادة الحزب النازي في أوائل الثلاثينيات في انتهاك واضح لمعاهدة فرساي، خلال الصراع من أجل السلطة والوعد باسترداد الكرامة الضائعة للوطن. وتم اتخاذ هذا القرار بإعادة تسليح الجيش بدعوى أن معاهدة فرساي كانت مجحفة لألمانيا.

وكانت عملية إعادة التسلح إلى حد كبير عملية سرية، نفذت معظمها في جو من التعتيم من خلال مجموعة من المنظمات السرية المشاركة في العملية.

بعد اكتشاف تلك العملية، تسبب ذلك في وضع سياسة لإعادة التسلح في المملكة المتحدة، والتي تصاعدت بعد انسحاب ألمانيا من عصبة الأمم ومؤتمر نزع السلاح في جنيف في عام 1933.

الخلفية التاريخية
وقعت ألمانيا بعد هزيمتها في الحرب العالمية الأولى معاهدة فرساي والتي قيدت عدد الجيش الألماني بما لا يزيد عن سبعة فرق مشاة و3 فرق خيالة وبعدد جنود لا يزيد عن 100,000 جندي و 4,000 ضابط. وحددت المعاهدة حجم المخزون العسكري الألماني بما لا يزيد عن 102,000 بندقية وألغاء التجنيد وتحريم صنع أو امتلاك الدبابات أو مركبات القتال الحربية، ومنع الجيش الألماني من إعادة بناء سلاح الجو الألماني إضافة إلى تحديد حجم البحرية الألمانية بما لا يزيد عن 15,000 جندي.

برنامج التسلح الأول
بدأت عملية إعادة التسلح في ألمانيا في فترة ما بعد الحرب العالمية الأولى بالفعل عندما قام المستشار الألماني هيرمان مولر، الذي ينتمي إلى الحزب الديمقراطي الاشتراكي، بسن قوانين سرية في مجلس الوزراء تسمح بإعادة التسلح.

وقد بدأ برنامج التسلح الأول في 29 سبتمبر 1928 من قبل رئاسة الأركان الألمانية والذي تم قبوله من قبل مجلس الوزراء الألماني في 18 أكتوبر من نفس العام يهدف البرنامج الذي يعد الأول من نوعه في رفع المستوى التسليحي للجيش الألماني عن طريق تسليح 16 فرقة بالجيش بالسلاح وزيادة عتاد وذخيرة القوات المسلحة ضمن برنامج متكامل مدته خمس سنوات ويخصص للبرنامج 350 مليون رايخ مارك ألماني تستقطع من ميزانية الجيش البالغة 726,5 رايخ مارك (8,6 % من الموازنة العامة) ويوفر مبلغ الـ 350 مليون ما يبلغ 70 مليون سنويا للبرنامج طيلة السنوات الخمسة للخطة.

برنامج التسلح الثاني

بدأ برنامج التسلح الثاني في عام 1932، حيث قام وزير الحرب الألماني فيلهم غرونر الذين عين في منصبه عام 1928 بالاعداد لخطة تسلح مدتها 5 سنوات تبدأ من شهر أبريل 1932 حتى مارس 1938، البرنامج شمل تجهيز وإعداد القوات الألمانية بالعتادة والذخيرة وزيادة أعداد الفرق الألمانية في وقت السلم لتصل إلى 21 فرقة مشاة، إضافة إلى إنشاء القوة الجوية الألمانية.

كانت هذه الخطة هي الأساس الذي قامت عليه برامج التسلح التي تمت خلال عهد الرايخ الثالث في سنوات 1933 و 1939 وبمقتضى الخطة كان يجب تشكيل جيش مكون من 21 فرقة وتجهيز الفرق بالمعدات اللازمة من سلاح وذخيرة بما يكفي للقتال لمدة ستة أسابيع، تبلغ التكلفة المادية للخطة نحو 484 مليون رايخ مارك، يخصص من هذا المبلغ 110 مليون لإنشاء سلاح الجو الألماني الذي سوف يتم تجهزه بـ 150 طائرة عسكرية، ونظرا للصعوبات المالية فقد تقرر أن تمتد الخطة حتى العام 1938، تم إضافة تعديلات للبرنامج الأصلي في نوفمبر 1932 من أجل زيادة تعداد القوات البرية.

الرايخ الثالث 1933 - 1939

بعد وصول النازيين إلى السلطة وتعيين هتلر مستشارًا لألمانيا عام 1933 ازدادت وتيرة التسلح خلال عهد الرايخ الثالث حيث أصبحت عملية إعادة التسلح ذات أولوية قصوى للحكومة الألمانية. وأصبحت التوسعات في الإنتاج الصناعي والمدني مع تولي أدولف هتلر قمة السلطة في ألمانيا هي الأفضل على الإطلاق.

كان كل من فيلهيلم فريك وزير داخلية ألمانيا، والاقتصادي النازي هيلمار شاخت، الذي قام بعرض تشكيلة واسعة من المخططات من أجل معالجة آثار الكساد العظيم الذي كانت فيه ألمانيا، هما المسئولين الرئيسيين في برنامج إعادة التسلح الألماني.

تأسست شركات وهمية مثل MEFO من أجل تمويل إعادة التسلح. كما أنشأت منظمات سرية مثل '''Verkehrsfliegerschule''' أنشئت تحت ستار المدنية من أجل تدريب الطيارين تدريبًا عسكريًا.

أحدثت عملية إعادة التسلح انتعاشة مفاجئة في الحالة المادية لكثير من المصانع في ألمانيا. ونقلت كثير من الصناعات من هوة الأزمة العميقة التي أحدثها الكساد العظيم. بعض الشركات الصناعية الكبرى، التي كانت حتى ذلك الحين متخصصة في منتجات تقليدية معينة، بدأت في تنويع وابتكار أفكار جديدة في نمط الإنتاج. أحواض بناء السفن، على سبيل المثال، إنشاء فروع جديدة بدأت في تصميم وبناء الطائرات. وبالتالي أصبحت عملية إعادة التسلح الألماني فرصة للتطوير، والتحسينات التكنولوجية في بعض الأحيان، وخاصة في مجال الملاحة الجوية.

كانت الحرب الأهلية الإسبانية 1936-1939 فرصة مثالية لاختبار كفاءة الأسلحة الجديدة التي تنتجها المصانع الألمانية خلال سنوات إعادة التسلح. كثير من أساليب القصف بالطائرات تم اختبارها من قبل قوات التدخل السريع الألمانية ضد حكومة الحزب الجمهوري على الأراضي الإسبانية وذلك بإذن من الجنرال فرانسيسكو فرانكو. هتلر أصر مع ذلك، أن تصاميمه كانت سلمية على المدى البعيد، ووضع إستراتيجية وصفت بأنها زهرة الحرب .

الجيش
ازدادت أعداد الجيش الألماني مرات عديدة ليتجاوز تعداد أفراده حاجز المليون جندي من بعد أن كانت اتفاقية فرساي قد قلصت حجمه بما لا يزيد عن 100 ألف فرد ومنعت التجنيد الإلزامي، وفيما يلي تعداد الجيش الألماني في أوقات السلم.
 خريف 1934: 250.000 فرد (21 فرقة مشاة و 3 فرق خيالة)
 خريف 1935: 400.000 فرد (24 فرقة مشاة و 3 بانزر و 2 فرق خيالة)
 خريف 1936: 520.000 فرد (36 فرقة مشاة و 3 فرقة بانزر)
 خريف 1937: 550.000 فرد (32 فرقة مشاة و 4 فرقة آلية و 3 فرق بانزر)
 خريف 1938: 570.000 فرد
 صيف 1939: 730.000 فرد

حينما اندلعت الحرب العالمية الثانية عام 1939 كان تعداد الجيش الألماني مع الاحتياط يبلغ 2.758 مليون جندي، وبحسب خطة أغسطس كان يفترض أن يتألف الجيش في وقت السلم من 43 فرقة إلا أن فرق الجيش الألماني بلغت 52 فرقة في صيف عام 1939 حيث ألحقت الفرق والوحدات العسكرية النمساوية بالجيش الألماني بعد ضم النمسا لألمانيا عام 1938.

وقد توزعت الفرق الـ 52 للجيش الألماني عام 1939 على النحو التالي:
 35 فرقة مشاة.
 6 فرق بانزر.
 4 فرق آلية.
 4 فرق خفيفة.
 3 فرق جبلية.

انظر أيضًا
 معاهدة فرساي
 الحزب النازي
 الحرب العالمية الثانية
 سباق التسلح النووي
 سباق تسلح
 مؤتمر نزع السلاح العالمي

المصادر

وصلات خارجية
 NAZI Rearmament Program

اقتصاد ألمانيا النازية
اقتصاد جمهورية فايمار
تاريخ ألمانيا العسكري
عتاد ألمانيا العسكري
عسكرية ألمانيا النازية
عسكرية جمهورية فايمار
فيرماخت

إعادة تسلح الرايخ الثالث


Olaylar

Doğumlar

Ölümler
 29 Ağustos - I. Basileios, gaspçı Bizans imparatoru (d. y. 811)
 tarihi bilinmeyen
 Ebu Ma'şer el-Belhi, Batı dünyasında Albumasar diye bilinen Fars astronom (d. ?. 785)

886


Glo es el tercer álbum de estudio de la banda de rock Delirious? Fue lanzado en el año 2000 solo un año después de su álbum anterior Mezzamorphis. Es uno de los discos más emblemáticos de la banda y se caracteriza por mantener un sonido electrónico similar al de Mezzamorphis.

Fue considerado por Amazon.com como el mejor álbum cristiano del año 2000 comentando: "El 2000 fue un año sublime para los amantes de la música cristiana... nuestra lista refleja el enorme crecimiento de la adoración basada en la corriente principal pop y el talento impresionante de la música cristiana contemporánea" y agregó "Glo es nada más y menos que una representación perfecta de la expresión de la adoración del nuevo milenio".

Grabación y producción
La grabación del álbum tuvo lugar en un estudio de Londres el 11 de mayo de 2000. Fue producido por Tedd T quien ya había producido el disco anterior de la banda. Como aporte adicional alrededor de 100 fanes fueron invitados a la sesión de coros de algunas de las canciones incluyendo "Awaken the Dawn", "My Glorious", "God You Are My God" y "The Years Go By".

Lista de canciones
 «God You Are My God»
 «Glo in the Dark (Pt. 1)»
 «God's Romance»
 «Investigate»
 «Glo in the Dark (Pt. 2)»
 «What Would I Have Done?»
 «My Glorious»
 «Everything»
 «Hang on to You»
 «Intimate Stranger»
 «Awake the Dawn»
 «Glo in the Dark (Pt. 3)»
 «The Years Go By»
 «Jesus' Blood»
 «Glo in the Dark (Pt. 4)»

Posicionamiento

Referencias

Álbumes de 2000
Álbumes en inglés

Glo


Two destroyers of the British Royal Navy have been named HMS Lookout.

 The first , a  destroyer, was in service 1914–1922.
 The second  was in service 1940–1948.

Royal Navy ship names

HMS Lookout


Arch / Matheos ist eine US-amerikanische Progressive-Metal-Band aus Hartford, Connecticut, die im Jahr 2010 gegründet wurde.

Geschichte
Die Band wurde im Jahr 2010 von Gitarrist Jim Matheos (Fates Warning, OSI) und Sänger John Arch (ex-Fates Warning) gegründet. Kurze Zeit später kamen Bassist Joey Vera, Schlagzeuger Bobby Jarzombek und Gitarrist Frank Aresti zur Band. Am 12. Januar nahmen sie die Tonspur für das Schlagzeug auf. Die weiteren Aufnahmen fanden im März statt, wobei Jim Matheos als Produzent tätig war. Viele Lieder des Albums waren ursprünglich für Fates Warning gedacht.

Das Debütalbum Sympathetic Resonance wurde im Jahr 2011 über Metal Blade Records veröffentlicht.

Stil
Die Band spielt klassischen, anspruchsvollen Progressive Metal. Besonders charakteristisch dabei ist der Wechsel zwischen akustischer und elektrischer Gitarre. Die Musik der Band wird mit den Werken von Fates Warning, aber auch Dream Theater verglichen.

Diskografie
Studioalben:
 2011: Sympathetic Resonance
 2019: Winter Ethereal

Weblinks
 Homepage der Band

Einzelnachweise

Progressive-Metal-Band
US-amerikanische Band

Arch / Matheos


First Spell drugi je EP norveškog black metal-sastava Gehenna. EP je 1994. godine objavila diskografska kuća Head Not Found.

Popis pjesama

Osoblje

Gehenna
 Dolgar – vokali
 Sanrabb – gitara
 Svartalv – bas-gitara
 Dirge Rep – bubnjevi
 Sarcana – klavijature

Ostalo osoblje
 Beastus – fotografija
 Mori – fotografija
 T. Refsnes – produkcija, inženjer zvuka

Izvori

EP
Albumi iz 1994.
Norveški glazbeni albumi

First Spell


Christian Ritter ist der Name folgender Personen:

*Christian Ritter (Komponist) (1645/1650–nach 1725), deutscher Organist und Komponist
 Christian Ritter (Mediziner) (* 1974), deutscher Radiologe und Hochschullehrer
 Christian Ritter (Autor) (* 1983), deutscher Slam-Poet und Moderator
 Christian Ritter, Geburtsname von Christian Kramer (Triathlet) (* 1983), deutscher Triathlet
 Christian Ritter (Fußballspieler) (* 1984), deutscher Fußballspieler

Christian Ritter


Râul roșu (titlul original: în ) este un film western american, realizat în 1948 de regizorul Howard Hawks și Arthur Rosson, pe baza povestirii Blazing Guns on the Chisholm Trail publicat în anul 1946 în The Saturday Evening Post de Borden Chase. Mai târziu acesta a prelucrat materialul pentru a-l publica într-un roman western. Titlul filmului este inspirat de râul cu același nume, care mai este denumit și Red River of the South.

Protagoniști filmului sunt actorii John Wayne, Montgomery Clift, Walter Brennan, Joanne Dru.

Conținut

Distribuție

 John Wayne - Thomas "Tom" Dunson
 Montgomery Clift - Matthew "Matt" Garth
 Joanne Dru - Tess Millay
 Walter Brennan - "Groot" Nadine
 Coleen Gray - Fen
 Harry Carey - Mr. Melville
 John Ireland - Cherry Valance
 Noah Beery - Buster McGee
 Harry Carey Jr. - Dan Latimer
 Căpetenia Yowlachie - Quo
 Paul Fix - Teeler Yacey
 Hank Worden - Simms Reeves
 Mickey Kuhn - Matt (copil)
 Ray Hyke - Walt Jergens
 Wally Wales - Old Leather

Premii și nominalizări
În 1949 filmul a primit două nominalizări Oscar la categoria cea mai bună poveste originală cât și pentru cel mai bun montaj.

Regizorul Howard Hawks a fost nominalizat pentru Directors Guild of America Award iar Borden Chase și Charles Schnee pentru scenariul filmului, nominalizați la Writers Guild of America Award

În anul 1990 filmul Red River a fost inclus în National Film Registry.

Referințe

Vezi și
 Listă de filme străine până în 1989

Legături externe

Filme din 1948
Filme regizate de Howard Hawks
Filme regizate de Arthur Rosson
Filme în limba engleză
Filme alb-negru
Filme western

Râul roșu


O Rede de Pesquisa Empírica em Direito (REED) é uma organização não governamental brasileira que reúne professores e pesquisadores envolvidos com a pesquisa empírica aplicada ao Direito, fundada em 2011 durante um encontro científico realizado na Faculdade de Direito do campus de Ribeirão Preto da Universidade de São Paulo (USP), que vem contribuindo para o desenvolvimento da pesquisa jurídica no Brasil.

Desde sua criação, em 2011, a REED organiza e promove encontros e congressos sobre ensino e pesquisa jurídica sob a abordagem empírica.

A partir de 2013, a rede se organiza como uma associação com o nome de Instituto Rede de Pesquisa Empírica em Direito e têm como objetivo a articulação de investigadores(as) brasileiros(as) e estrangeiros(as), de forma descentralizada e horizontal, visando promover a divulgação de dados, estudos e reflexões sobre pesquisas empíricas aplicadas ao campo jurídico, especialmente na análise e na capacitação em métodos e técnicas empíricas adaptadas a esse campo.

Além de seus eventos acadêmicos, a REED edita um periódico especializado em pesquisa empírica aplicada ao Direito chamado de Revista de Estudos Empíricos em Direito, classificada pelo SCImago Journal Rank no Quartil 2.

Administração
São órgãos de administração do instituto REED:
 Diretoria Executiva;
 Conselho Fiscal.

Além desses órgãos, a REED possui um Conselho Científico composto por três membros. Os ocupantes desses órgãos exercem mandato por dois anos.

Revista de Estudos Empíricos em Direito

A Revista de Estudos Empíricos em Direito é um periódico editado pela REED que é especializado na publicação de artigos e trabalhos acadêmicos baseados em metodologias que envolvem a pesquisa empírica aplicada ao Direito.

O propósito deste periódico seria estimular uma reflexão do direito como um fenômeno social a ser explicado por meio de observações sistemáticas e metodologicamente fundadas, contemplando tanto as pesquisas quantitativas, quanto qualitativas, sem optar por uma hierarquização entre ambas, na linha do defendido por Marc Galanter.

O primeiro número do periódico foi publicado em 2014, estando atualmente classificada pelo SCImago Journal Rank no Quartil 2..

Em 2023, o Comitê Executivo da REED era composto pelos pesquisadores Alexandre dos Santos Cunha (IPEA), Ana Gabriela Mendes Braga (UNESP Franca), Bernardo Abreu de Medeiros (IPEA), Diogo Rosenthal Coutinho (FD-USP), Fernando de Castro Fontainha (UERJ), José Roberto Franco Xavier (FND-UFRJ), Maíra Rocha Machado (FGV), Paulo Eduardo Alves Silva (USP Ribeirão Preto), Rebecca Forattini A. M. L. Igreja (UNB), Riccardo Cappi (UNEB).

Ver também
 Pesquisa em Direito
 Empirismo
 Metodologia
 Epistemologia

Direito do Brasil
Academias e sociedades científicas do Brasil
Instituições de pesquisa do Brasil

Rede de Pesquisa Empírica em Direito


Clementina foi uma nobre bizantina do . Vivia na Campânia, aparentemente em Nápoles. Patrícia, foi destinatária de três epístolas do papa Gregório, o Grande  e lhe escreveu sobre a morte de Eutério, seu provável marido. Em 592, Gregório instruiu o retor do patrimônio papal na Campânia a investigar o papel dela e seus servos num assalto ao visitante da sé de Nápoles, o bispo Paulo de Nepete. Em 600, o papa a informou sobre a eleição do novo bispo de Sorrento.

Bibliografia

Patrícios do Império Bizantino do século VI
Mulheres do Império Bizantino do século VI

Clementina (patrícia)


Les Royal Air Force Air Cadets (RAFAC) sont une organisation de jeunes volontaires et militaires parrainée par la Royal Air Force qui gère à la fois les sections de Air Training Corps (ATC) et de la Combined Cadet Force. L'organisation est dirigée par un ancien officier de la RAF en service, le commandant des Cadets de l'air.

Historique
Avant le , le RAFAC s'appelait Air Cadet Organisation (ACO). Au , l'ACO comptait 53.360 cadets et volontaires adultes de la force des Cadets. Les cadets sont âgés de 12 à 17 ans à leur entrée dans l'organisation et peuvent rester jusqu'à l'âge de 18 ans, ou avec une autorisation spéciale, jusqu'à l'âge de 20 ans.

Composition
Le RAFAC est composé de :
Quartier général des cadets de l'air à RAF Cranwell
Deux centres nationaux d'entraînement par l'aventure des cadets de l'Air
Plus de 900 escadrons de l'Air Training Corps au Royaume-Uni et à l'étranger
Environ 200 contingents de la RAF de la Force combinée des cadets

Voir aussi

Notes et références

Liens externes
  Site officiel de la Royal Air Force
   Site RAFAC Officiel

Unité de la Royal Air Force
Unité ou formation militaire créée en 1941

Royal Air Force Air Cadets