Margaret Dumont (born Daisy Juliette Baker; October 20, 1882 – March 6, 1965) was an American stage and film actress. She is best remembered as the comic foil to the Marx Brothers in seven of their films; Groucho Marx called her "practically the fifth Marx brother."

Early life
Dumont was born Daisy Juliette Baker in Brooklyn, New York, the daughter of William and Harriet Anna (née Harvey) Baker. Her mother was a music teacher and encouraged Daisy's singing career from an early age.

Career
Dumont trained as an operatic singer and actress in her teens and began performing on stage in the US and Europe, at first under the name Daisy Dumont and later as Margaret (or Marguerite - French for Daisy) Dumont. Her theatrical debut was in Sleeping Beauty and the Beast at the Chestnut Theater in Philadelphia; in August 1902, two months before her 20th birthday, she appeared as a singer/comedian in a vaudeville act in Atlantic City. The dark-haired soubrette, described by a theater reviewer as a "statuesque beauty," attracted notice later that decade for her vocal and comedic talents in The Girl Behind the Counter (1908), The Belle of Brittany (1909), and The Summer Widower (1910).

In 1910, she married millionaire sugar heir and industrialist John Moller Jr and retired from stage work, although she had a small uncredited role as an aristocrat in a 1917 film adaptation of A Tale of Two Cities. The marriage was childless.

After her husband's sudden death during the 1918 influenza pandemic, Dumont reluctantly returned to the Broadway stage, and soon gained a strong reputation in musical comedies. She never remarried. Her Broadway career included roles in the musical comedies and plays The Fan (1921), Go Easy, Mabel (1922), The Rise of Rosie O'Reilly (1923/24), and The Fourflusher (1925); she had an uncredited role in the 1923 film Enemies of Women.

With the Marx Brothers
In 1925, Dumont came to the attention of theatrical producer Sam H. Harris who recommended her to the Marx Brothers and writer George S. Kaufman for the role of the stuffy rich widow, Mrs. Potter alongside the Marxes in their Broadway production of The Cocoanuts. In the Marxes' next Broadway show, Animal Crackers, which opened in October 1928, Dumont again was cast as foil and straight woman Mrs. Rittenhouse, another wealthy, high society widow. She appeared with the Marxes in the screen versions of both The Cocoanuts (1929) and Animal Crackers (1930).

In the Marx Brothers films, Dumont invariably portrayed rich widows whom Groucho would alternately insult and romance for their money:

 The Cocoanuts (1929) as Mrs. Potter
 Animal Crackers (1930) as Mrs. Rittenhouse
 Duck Soup (1933) as Mrs. Gloria Teasdale
 A Night at the Opera (1935) as Mrs. Claypool
 A Day at the Races (1937) as Mrs. Emily Upjohn
 At the Circus (1939) as Mrs. Susanna Dukesbury
 The Big Store (1941) as Martha Phelps

Her role as the excitable, hypochondriacal Mrs. Upjohn in A Day at the Races brought her a Best Supporting Actress Award from the Screen Actors Guild; film critic Cecilia Ager suggested that a monument be erected in honor of Dumont's courage and steadfastness in the face of the Marx Brothers' antics. Groucho once said that because of their frequent movie appearances, many people believed they were married in real life.

An exchange from Duck Soup:

Groucho: I suppose you'll think me a sentimental old fluff, but would you mind giving me a lock of your hair?
Dumont: A lock of my hair? Why, I had no idea you ...
Groucho: I'm letting you off easy. I was gonna ask for the whole wig.

Dumont also endured dialogue about her characters' (and thus her own) stout build, as with these lines also from Duck Soup:
Dumont: I've sponsored your appointment because I feel you are the most able statesman in all Freedonia.
Groucho: Well, that covers a lot of ground. Say, you cover a lot of ground yourself. You'd better beat it; I hear they're going to tear you down and put up an office building where you're standing.

and:

Groucho: Why don't you marry me?
Dumont: Why, marry you?
Groucho: You take me and I'll take a vacation. I'll need a vacation if we're going to get married. Married! I can see you right now in the kitchen, bending over a hot stove. But I can't see the stove.

Or her age (in their last film pairing, The Big Store):

Dumont: ...I'm afraid after we're married awhile, a beautiful, young girl will come along and you'll forget all about me.
Groucho: Don't be silly. I'll write you twice a week.

Dumont's character would usually give a short, startled or confused reaction to these insults, but always appeared to forget them quickly.

In his one-man show at New York's Carnegie Hall in 1972, Groucho mentioned Dumont's name and got a burst of applause. He falsely informed the audience that she rarely understood the humor of their scenes and would ask him, "Why are they laughing, Julie?" ("Julie" being her nickname for Julius, Groucho's birth name). Dumont was so important to the success of the Marx Brothers films, she was one of the few people Groucho mentioned in his short acceptance speech for an honorary Oscar in 1974. (The others were Harpo and Chico, their mother Minnie, and Groucho's companion Erin Fleming. Zeppo and Gummo Marx, who were both alive at the time, were not mentioned, though Jack Lemmon, who introduced Groucho, mentioned all four brothers who appeared with Dumont on film.)

In most of her interviews and press profiles, Dumont preserved the myth of her on-screen character: the wealthy, regal woman who never quite understood the jokes. However, in a 1942 interview with the World Wide Features press syndicate, Dumont said, "Scriptwriters build up to a laugh but they don't allow any pause for it. That's where I come in. I ad lib—it doesn't matter what I say—just to kill a few seconds so you can enjoy the gag. I have to sense when the big laughs will come and fill in, or the audience will drown out the next gag with its own laughter. ... I'm not a stooge, I'm a straight lady. There's an art to playing straight. You must build up your man, but never top him, never steal the laughs from him."

For decades, film critics and historians have theorized that because Dumont never broke character or smiled at Groucho's jokes, she did not "get" the Marxes' humor. On the contrary, Dumont, a seasoned stage professional, maintained her "straight" appearance to enhance the Marxes' comedy. In 1965, shortly before Dumont's death, The Hollywood Palace featured a recreation of "Hooray for Captain Spaulding" (from the Marxes' 1930 film Animal Crackers) in which Dumont can be seen laughing at Groucho's ad-libs—proving that she got the jokes.

Writing about Dumont's importance as a comic foil in 1998, film critic Andrew Sarris wrote "Groucho's confrontations with Miss Dumont seem much more the heart of the Marxian matter today than the rather loose rapport among the three brothers themselves."

Dumont's acting style, especially in her early films, reflected the classic theatrical tradition of projecting to the back row (for example, trilling the "r" for emphasis). She had a classical operatic singing voice that screenwriters eagerly used to their advantage.

Other roles
Dumont appeared in 57 films, including some minor silent work beginning with A Tale of Two Cities (1917). Her first feature was the Marx Brothers' The Cocoanuts (1929), in which she played Mrs. Potter, the role she played in the stage version from which the film was adapted. She also made some television appearances, including a guest-starring role with Estelle Winwood on The Donna Reed Show in the episode "Miss Lovelace Comes to Tea" (1959).

Dumont, usually playing her dignified dowager character, appeared with other film comedians and actors, including Wheeler and Woolsey and George "Spanky" McFarland (Kentucky Kernels, 1934); Joe Penner (Here, Prince 1932, and The Life of the Party 1937); Lupe Vélez (High Flyers, 1937); W.C. Fields (Never Give a Sucker an Even Break, 1941, and Tales of Manhattan 1942); Laurel and Hardy (The Dancing Masters, 1943); Red Skelton (Bathing Beauty, 1944); Danny Kaye (Up in Arms, 1944); Jack Benny (The Horn Blows at Midnight, 1945); George "Gabby" Hayes (Sunset in El Dorado, 1945); Abbott and Costello (Little Giant, 1946); and Tom Poston (Zotz!, 1962).

Turner Classic Movies' website says of High Flyers: "The surprise... is seeing [Dumont] play a somewhat daffy matron, more Billie Burke than typical Margaret Dumont. As the lady who's into crystal gazing and dotes on her kleptomaniac bull terrier, she brings a discreetly screwball touch to the proceedings."

She also appeared on television with Martin and Lewis in The Colgate Comedy Hour (December 1951).

Dumont played dramatic parts in films including Youth on Parole (1937), Dramatic School (1938), Stop, You're Killing Me (1952), Three for Bedroom C (1952), and Shake, Rattle & Rock! (1956).

Her last film role was that of Shirley MacLaine's mother, Mrs. Foster, in What a Way to Go! (1964).

On February 26, 1965, eight days before her death, Dumont made her final acting appearance on the television program The Hollywood Palace, where she was reunited with Groucho, the week's guest host. They performed material from Captain Spaulding's introductory scene in Animal Crackers, including the song "Hooray for Captain Spaulding." The taped show was broadcast on April 17, 1965.

Death
Dumont died from a heart attack on March 6, 1965. She was cremated and her ashes were interred at the Chapel of the Pines Crematory in Los Angeles. She was 82, although many obituaries erroneously gave her age as 75.

In 2023, her remains were removed from non-public vaultage in the basement to a publicly accessible niche in the chapel columbarium.

Partial filmography

 Enemies of Women (1923)
 The Cocoanuts (1929) as Mrs. Potter
 Animal Crackers (1930) as Mrs. Rittenhouse
 The Girl Habit (1931) as Blanche Ledyard
 Duck Soup (1933) as Mrs. Gloria Teasdale
 Fifteen Wives (1934) as Sybilla Crum
 Gridiron Flash (1934) as Mrs. Fields
 Kentucky Kernels (1934) as Mrs. Baxter
 A Night at the Opera (1935) as Mrs. Claypool
 Anything Goes (1936) as Mrs. Wentworth
 Song and Dance Man (1936) as Mrs. Whitney
 A Day at the Races (1937) as Mrs. Emily Upjohn
 The Life of the Party (1937) as Mrs. Penner
 Youth on Parole (1937) as Mrs. Abernathy
 High Flyers (1937) as Martha Arlington
 Wise Girl (1938) as Mrs. Bell-Rivington
 Dramatic School (1937) as Pantomime teacher
 At the Circus (1939) as Mrs. Suzanna Dukesbury
 The Big Store (1941) as Martha Phelps
 For Beauty's Sake (1941) as Mrs. Franklin Evans
 Never Give a Sucker an Even Break (1941) as Mrs. Hemogloben
 Sing Your Worries Away (1942) as Landlady Flo Faulkner
 Born to Sing (1942) as Mrs. E.V. Lawson
 Rhythm Parade (1942) as Ophelia MacDougal
 The Dancing Masters (1943) as Louise Harlan
 Up in Arms (1944) as Mrs. Willoughby
 Seven Days Ashore (1944) as Mrs. Croxton-Lynch
 Bathing Beauty (1944) as Mrs. Allenwood
 The Horn Blows at Midnight (1945) as Mme. Traviata/Miss Rodholder
 Diamond Horseshoe (1945) as Mrs. Standish
 Sunset in El Dorado (1945) as Aunt Dolly/Aunt Arabella
 Little Giant (1946) as Mrs. Henrickson
 Susie Steps Out (1946) as Mrs. Starr
 Three for Bedroom "C" (1952) as Mrs. Agnes Hawthorne
 Stop, You're Killing Me (1952) as Mrs. Harriet Whitelaw
 Shake, Rattle & Rock! (1956) as Georgianna Fitzdingle
 Auntie Mame (1958) Uncredited role
 Zotz! (1962) as Persephone Updike
 What a Way to Go! (1964) as Mrs. Foster

Notes

References

Further reading
 Chris Enss and Howard Kazanjian: Straight lady : the life and times of Margaret Dumont, "the fifth Marx Brother"; foreword by Vicki Lawrence, Guilford, Connecticut : Lyons Press, 2022,

External links

1882 births
1965 deaths
20th-century American actresses
American film actresses
American women comedians
American silent film actresses
American stage actresses
Burials at Chapel of the Pines Crematory
Actresses from Brooklyn
Vaudeville performers
Marx Brothers
20th-century American comedians

Margaret Dumont


An Orinus tibeticus in uska species han Liliopsida nga ginhulagway ni Nan Xian Zhao. An Orinus tibeticus in nahilalakip ha genus nga Orinus, ngan familia nga Poaceae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Orinus

Orinus tibeticus


Die BNP Paribas Open 2009 waren ein Tennisturnier der WTA Tour 2009 für Damen und ein Tennisturnier der ATP World Tour 2009 für Herren in Indian Wells, welche zeitgleich vom 11. bis 22. März 2009 stattfanden.

Titelverteidiger im Einzel war Novak Đoković bei den Herren sowie Serena Williams bei den Damen. Im Herrendoppel waren die Paarung Jonathan Erlich und Andy Ram, im Damendoppel die Paarung Katarina Srebotnik und Ai Sugiyama die Titelverteidiger.

Herrenturnier
→ Hauptartikel: BNP Paribas Open 2009/Herren

→ Qualifikation: BNP Paribas Open 2009/Herren/Qualifikation

Damenturnier
→ Hauptartikel: BNP Paribas Open 2009/Damen

→ Qualifikation: BNP Paribas Open 2009/Damen/Qualifikation

Weblinks und Quellen
 Offizielle Homepage des Turniers

Turnier der ATP World Tour 2009
Turnier der WTA Tour 2009
Tennisturnier in Indian Wells

BNP Paribas Open 2009


La transformée sans parfum est une méthode permettant de calculer les statistiques d'une variable aléatoire qui subit une transformation non linéaire .

Elle est fondée sur l'idée qu'il est plus facile d'estimer une distribution gaussienne que d'approcher une fonction non linéaire .

Contexte
Considérons le système non linéaire , avec   une variable aléatoire de moyenne   de covariance  et  une variable aléatoire de statistique à déterminer. Un ensemble de points est choisi de manière déterministe telle que sa moyenne et sa covariance soient respectivement   et .

Ces points nommées "points sigma" capturent la forme de la densité de probabilité de  .

La fonction non linéaire   est appliquée à chacun de ces points afin d'obtenir un nuage de points transformés de moyenne   et covariance .

La densité de probabilité de la variable aléatoire x de dimension n, de moyenne  et de covariance  est approchée par  points pondérés donnés par :

où ,  est la  ligne ou colonne de la matrice racine carrée de   et  est le poids associé au  point.

Procédure

La procédure de transformation est la suivante :

 Transformer chaque point  par la fonction non linéaire   afin d'obtenir l'ensemble des points transformés :
 La moyenne  est donnée par la moyenne pondérée des points transformés :
 La matrice de covariance   est donnée par :

Références

Méthode mathématique

Transformée sans parfum


La P4000 es un servidor de terminal de bajo costo producido por Lantronix a mediados de los 90. Al ser el primer servidor de terminal compacto, encontró un mercado de clientes en tiendas que buscaban un método de bajo costo para acceder  a servidores DEC VAX. Como característica destacada figura la existencia de una pantalla LCD de indicación de estado, siendo el primer servidor de terminal en poseerla.

Minicomputadoras
Terminal de computadora

P4000


أندرونيقوس الأول بابا الإسكندرية وبطريرك الكنيسة القبطية رقم 37 (616م - 623م).
 المدينة الأصلية له	:	 الأسكندرية
 الاسم قبل البطريركية	:	 أندرونيقوس
 تاريخ التقدمة	:	 24 كيهك 332 للشهداء - 20 ديسمبر 616 للميلاد
 تاريخ النياحة	:	 8 طوبه 339 للشهداء - 3 يناير 623 للميلاد
 مدة الإقامة على الكرسي	:	 6 سنوات و14 يوما
 محل إقامة البطريرك	:	 الأنجيليون بالأسكندرية
 محل الدفن	:	 المرقسية بالإسكندرية
 الملوك المعاصرون	:	 هيرقل الأول
 من عائلة عريقة في المجد، تعلم وتهذب ودرس الكتب المقدسة وبرع في معرفة معانيها، ونظراً لعلمه وتقواه وتصدقه على الفقراء رسموه شماسا ثم اتفق الرأى على اختياره بطريركاً.
 نالت الكنيسة في عصره اضطهادات كثيرة لأن الفرس قد غزوا البلاد وقتلوا الكثيرين من المسيحيين وخاصة الرهبان... إلى أن انتصر عليهم هرقل وطردهم من البلاد.
 سار البابا سيرة فاضلة إلى أن أكمل سعيه بعد ست سنين على الكرسي المرقسى فتنيَّح بسلام.
تعيد الكنيسة بنياحته في الثامن من شهر طوبه.
صلاته تكون معنا آمين.
 السيرة كما ذكرت في كتاب السنكسار

نياحة البابا اندونيقوس ال37 (8 طوبة)

في مثل هذا اليوم من سنة 617 م تنيَّح الاب القديس الأنبا أندرونيقوس بابا الإسكندرية السابع والثلاثون. كان هذا الاب من عائلة عريقة في المجد. وكان ابن عمه رئيسا لديوان الإسكندرية، فتعلم وتهذب ودرس الكتب المقدسة وبرع في معرفة معانيها. ونظرا لعلمه وتقواه وتصدقه علي الفقراء رسموه شماسا، ثم اتفق الرأي علي اختباره بطريركا. وان لم يسكن الديارات كما فعل السلف الصالح، وظل في الإسكندرية طوال أيام رئاسته، غير مهتم بسطوة الملكيين. ولكن الجو لم يصف له لان الفرس قد غزوا بلاد الشرق وجازوا نهر الفرات، واستولوا علي حلب وإنطاكية وأورشليم وغيرها، وقتلوا واسروا من المسيحيين عددا كبيرا. ثم استولوا علي مصر وجاءوا إلى الإسكندرية وكان حولها ستمائة دير عامرة بالرهبان فقتلوا من فيها ونهبوها وهدموها. فلما علم سكان الإسكندرية بما فعلوا فتحوا لهم أبواب المدينة ورأي قائد المعسكر في رؤيا الليل من يقول له قد سلمت لك هذه المدينة فلا تخربها، بل اقتل أبطالها لأنهم منافقون. فقبض علي الوالي وقيده. ثم أمر أكابر المدينة أن يخرجوا إليه رجالها من ابن ثماني عشرة سنة إلى خمسين سنة، ليعطي كل واحد عشرين دينارا وبرتبهم جنودا للمدينة. فخرج إليه ثمانون آلف رجل. فكتب أسماءهم ثم قتلهم جميعا بالسيف. وبعد ذلك قصد بجيشه الصعيد فمر في طريقه بمدينة نقيوس وسمع أن في المغائر التي حولها سبعمائة راهب فأرسل من قتلهم. وظل يعمل في القتل والتخريب إلى أن انتصر عليه هرقل وطرده من البلاد. أما الاب البطريرك فانه سار سيرة فاضلة. وبعد ما اكمل في الرئاسة ست سنين تنيَّح بسلام.
 السيرة بحسب "سير القديسين والشهداء في الكنيسة القبطية الأرثوذكسية"

كان شماسًا في كنيسة الإنجيليين بالإسكندرية، عائلته من مقدمي الشعب، وكان تقيًا محبًا للفقراء وعالمًا. جلس على كرسي مار مرقس الرسول بعد البابا أنسطاسيوس عام 614م، في عهد هرقل قيصر، وبقيّ على الكرسي حوالي ست سنوات. بسبب شرف عائلته لم يستطع الملكيون منعه من الدخول إلى الإسكندرية، فكان حَر الحركة، لم يقطن في دار البطريركية الملحق بالكنيسة وإنما اكتفى بالسكنى في قلاية ملحقة بكنيسة الإنجيليين، عاش فيها كل أيام باباويته، وقد تمتعت الكنيسة في بدء سيامته بالسلام حتى استولى كسرى ملك الفرس على مصر عام 620م في نهاية حياته، فرأى البابا ما حلَ بالمصريين من ضيق بيد الفرس، فكان يئن مع أنات شعبه، ينتقل بينهم يواسي الحزين، يضمد جراح المكلوم. متاعب الفرس إذ حلَ الجيش الفارسي بالبلاد كان يهيم ليخرب بلا هدف سوى الخراب في حد ذاته، فقد هاجموا الأديرة المحيطة بالإسكندرية وحطّموها تمامًا، وشتّتوا الرهبان القاطنين فيها. بعد ذلك اتجهوا إلى الإسكندرية حيث أعلن كسرى ملك الفرس أنه يود التفاهم مع المصريين، فجمع 80.000 من الشباب والرجال، ما بين الثمانية عشرة والخمسين ثم أحاط بهم الجيش وأبادهم تمامًا. انطلق الجند يقتلون الناس ويحطمون البيوت ويخربون القرى، ولم يقف الأمر عند هذا فقد أراد الملك أن يتدخل في الكنيسة وهو من عباد الشمس فطلب من المسيحيين أن يعتنقوا النسطورية التي حرمها مجمع أفسس المسكوني (راجع البابا كيرلس الكبير)، وإذ رفض الأقباط ذلك صار يضطهدهم. تنيح في 8 شهر طوبة.
 معلومات إضافية

جلس على الكرسي بعد البابا انسطاسيوس في أمشير 332 ش وسنة 616 م في عهد هرقل قيصر. وكان عالِما غنيا جدا، محبا للصدقة، شماسا في كنيسة الإنجيليين. وكان أهله من مقدمى المدينة. ومن اجل قوة سلطانه لم يقدر الهراطقة أن يخرجوه من الإسكندرية إلى الأديرة، فأذنت له الحكومة بالبقاء في الإسكندرية بغاية ما يكون من الحرية، فجلس في قلاية في بيعة الإنجيليين أيامه كلها. ولذلك عَمَّ السلام أروقه على الكنيسة المصرية طول حياته.

وفي نهاية فترته عرف شخص يدعى بنيامين من دير قنوبوس، وكان بنيامين يتزايد كل يوم في الفضيلة حتى كان وجهه يتلألأ كوجه ملاك، ولكثرة إعجاب معلمه به أخذه ومضى به إلى البابا أندرونيقوس. فلما رأى البابا نعمة السيد المسيح عليه أبقاه لديه، ثم رسمة قسيسا وصَيَّره وكيلا له، وفرح به فرحا عظيما؟ ولما دنت نياحته أوصى أن يكون بعده، ثم تنيَّح البابا أندرونيقوس بعد ما قضى على كرسي البطريركية ست سنين، ورأى اضطهاد الفرس الكريه للمسيحيين، وصبر على ما حل به. وتنيَّح شيخا وهو حافظ الأمانة الأرثوذكسية المستقيمة أمانة أبائه وكانت نياحته في 8 طوبة سنة 338 ش وسنة 622 م.

باباوات الإسكندرية
بيزنطيون في القرن 7
سنة الولادة غير معروفة
قديسون أقباط أرثوذكس
قديسون مسيحيون في القرن 7
وفيات 1 هـ
وفيات 623
أساقفة بيزنطيون في القرن 7

أندرونيقوس (بابا الإسكندرية)


Alexander James Neuberger (Cottage Grove, Minnesota, 27 de noviembre de 1992) es un actor estadounidense. Su primer papel fue en la película de 2006 Running Scared, un thriller protagonizado por Paul Walker. Neuberger interpretaba al personaje "Nicky Gazelle", el hijo del personaje de Walker. Su siguiente papel fue en Underdog (2007) de Walt Disney Pictures.

Filmografía
Michael Green

Premios y nominaciones

Enlaces externos

Actores de Minnesota

Alex Neuberger


VisitNordsjælland er en sammenslutning af de 4 nordsjællandske kommuners turismemarkedsføring og turisthåndtering. VisitNordsjælland er ejet af Halsnæs Kommune, Gribskov Kommune, Fredensborg Kommune og Hillerød Kommune. Formålet med VisitNordsjælland er, at samle og udvikle turismeindustrien i Nordsjælland.

VisitNordsjælland er en non-profit organisation, der finansieres af indtægter fra kommuner samt salg af annoncer i turismemarkedsføringmaterialet. I bestyrelsen sidder repræsentanter udpeget fra kommunerne.

Kampagner og Brands
 Den Danske Riviera (Den nordsjællandske kyststrækning med attraktive badestrande og idyllisk natur.)
 Kongernes Nordsjælland

Referencer

Eksterne henvisninger
 Den officielle hjemmeside for VisitNordsjælland.

Organisationer fra Danmark
Markedsføringsvirksomheder i Danmark
Turisme i Danmark
Etableret i 2009

VisitNordsjælland


Talana (sardinski: Talàna) je grad i općina (comune) u pokrajini Nuoru u regiji Sardiniji, Italija. Nalazi se na nadmorskoj visini od 682 metra i ima 1 027 stanovnika. Prostire se na 118,68 km². Gustoća naseljenosti je 9 st/km².Susjedne općine su: Baunei, Lotzorai, Orgosolo, Triei, Urzulei i Villagrande Strisaili.

Izvori

Gradovi na Sardiniji

Talana


Guglielmo Barnabò (* 11. Mai 1888 in Ancona; † 31. Mai 1954 ebenda) war ein italienischer Schauspieler.

Leben
Barnabòs Karriere als Schauspieler begann 1921 neben Annibale Ninchi am "Teatro Greco" in Siracusa. In den Folgejahren spielte er in zahlreichen herausragenden Ensembles gewichtige Rollen, so mit Alda Borelli, Luigi Almirante, Maria Melato, Marta Abba und Sergio Tofano. 1939 war er in einem Meilenstein des italienischen Theaters zu sehen, als er für Was ihr wollt neben Gino Cervi, Andreina Pagnani, Rina Morelli und Paolo Stoppa unter der Regie von Pietro Sharoff spielte, später in Die lustigen Weiber von Windsor und Il quieto vivere. Anschließend wurde er von Luigi Cimara und Laura Adani verpflichtet.

Im Kino gab er 1926 sein Debüt im Stummfilm La bellezza del mondo, kam aber mit dem Tonfilm und vor allem ab 1935 richtig in Schwung; bis zu seinem Tode umfasst sein Schaffen über einhundert Filme, in denen er egoistische Politiker, windige Industrielle, warmherzige Ehrenmänner und ehrenhafte Dicke spielte. Gelobt wurden seine Leistungen, vor allem seine Vaterrollen in Assenza ingiustificata mit Alida Valli, Maddalena, ein Mädchen mit Pfiff mit Carla Del Poggio und Verliebte Unschuld mit Irasema Dilian – auch in Fuga a due voci spielten beide 1943 zusammen – und sein bösartiger Kapitalist in Das Wunder von Mailand aus dem Jahr 1951.

Von 1935 an nahm er auch regelmäßig an Radiosendungen teil.

Barnabò war mit der Schauspielerin Vittorina Benvenuti verheiratet, die oftmals neben ihm auftrat.

Filmografie (Auswahl)
 1926: La bellezza del mondo
 1937: Scipione l'Africano
 1939: Reingefallen (Lo vedi come sei… Lo vedi come sei?)
 1940: Maddalena, ein Mädchen mit Pfiff (Maddalena… zero in condotta)
 1941: Prinzessin Aschenbrödel (Cenerentola e il signor Bonaventura)
 1941: Verliebte Unschuld (Teresa Venerdì)
 1944: Närrisches Quartett (Quartetto pazzo)
 1951: Das Wunder von Mailand (Miracolo a Milano)
 1953: Brot, Liebe und Fantasie (Pane, amore e fantasia)
 1954: Gran varietà

Weblinks

 Barnabò bei mymovies ()

Einzelnachweise

Stummfilmschauspieler
Filmschauspieler
Theaterschauspieler
Italiener
Geboren 1888
Gestorben 1954
Mann

Guglielmo Barnabò


Grønnegade i Aarhus ligger mellem Langelandsgade og Åboulevarden. Den kan føres tilbage til 1400-tallet.

I 1473 hed den sydlige strækning Sct. Karens Gade, senere - og så sent som i starten af 1800-tallet - Skidensig, Skidenstræde og Skidengyde. I 1500-tallet hed den del, der lå bag Vor Frue Kirkes kloster, sammen med Klostergade, Bag Klosteret. Gaden hørte til byens fattigste kvarterer. En del af gaden er også blevet kaldt Vestre Møllesti.

I 1912 blev Grønnegade forlænget, så den nu også strakte sig fra Nørre Allé til Samsøgade - Grønnegade og Samsøgade blev dog første forbundet i 1953.

Området tilhørte grosserer Otto Langballe, der på grunden havde et stort teglværk, der var i drift indtil 1917. Omkring 1920 blev gaden også hjemsted for en møbelfabrik tegnet af Axel Høeg-Hansen og en skotøjsfabrik tegnet af C.F. Møller.

Området nord for Grønnegade - indtil vejen blev forlænget i slutningen af 1960'erne - var hjemsted for en række kolonihavehuse. Med Grønnegades forlængelse blev Grønnegade 105-123, Klostervangen, opført i 1970.

Kilder og henvisninger

Gader i Aarhus

Grønnegade (Aarhus)


Winifred May Watkins (* 6. August 1924 in Shepherd´s Bush, London; † 3. Oktober 2003) war eine britische Biochemikerin, bekannt für ihren Beitrag zur Aufklärung der chemischen Natur der Blutgruppen-Antigene.

Ausbildung und Tätigkeit in der Lehre
Watkins besuchte die Godolphin and Latymer Girl School in Hammersmith und machte mitten im Zweiten Weltkrieg 1942 ihren Abschluss. Aufgrund des Krieges konnte sie nicht Medizin studieren und nahm als Teil eines Kriegsfreiwilligendienstes einen Laborposten am Lister Institut unter Leitung von Walter Morgan (1900–2003) an. Gleichzeitig studierte sie abends am Chelsea Polytechnic der Universität London Chemie mit dem Bachelorabschluss 1947. Vorher erschienen aber 1944 ihre ersten wissenschaftlichen Veröffentlichungen – da sie keinen Abschluss hatte mit Sondergenehmigung des Institutsdirektors. 1947 verließ sie das Institut, um an der Medical School des St. Bartholomew´s Hospital der Universität London zu studieren, wo sie 1950 bei dem Immunchemiker Arthur Wormall promoviert wurde. Danach kehrte sie zu Morgan in die Blutgruppen-Forschungsgruppe des Lister Instituts zurück. 1960/61 war sie mit einem Stipendium des Wellcome Trust bei William Hassid an der University of California, Berkeley. Später war sie Professor für Biochemie an der Medical School des Imperial College (Hammersmith Hospital) und zeitweise Fakultätsvorstand.

Forschungstätigkeit
Am Lister Institut (das 1975 geschlossen wurde) begann während des Kriegs die jahrzehntelange Zusammenarbeit von Morgan und Watkins zur Charakterisierung der Antigene (bei denen es sich um Glykoproteine handelt), die für die Blutgruppen verantwortlich waren. Sie benutzten dazu damals teilweise neue chemische Techniken und nahmen die in der Flüssigkeit von Eierstock-Zysten gelösten Substanzen als Ausgangsbasis. Sie leisteten damit Pionierarbeit bei der Untersuchung von Glykoproteine an Zelloberflächen, die in den 1990er Jahren unter anderem (neben ihrer Rolle in der Immunologie) wegen ihrer Rolle in der Zell-Zell-Kommunikation, bei Krebsmetastasierung und bei Entzündungsprozessen Gegenstand intensiver Forschung wurden.

Auszeichnungen
1969 erhielt sie mit Anne-Marie Staub und Hiroshi Nikaidō den Paul-Ehrlich-und-Ludwig-Darmstaedter-Preis (wie ein Jahr zuvor Morgan). Sie war Fellow der Royal Society (1969) und gewann 1988 deren Royal Medal. Sie erhielt die Franz Oehleckler Medaille der Deutschen Gesellschaft für Transfusionsmedizin (1989) und den Phillip Levine Award der American Society of Chemical Pathologists (1990). Außerdem war sie Mitglied der Königlich Schwedischen Akademie der Wissenschaften (1988) und der Polnischen Akademie der Wissenschaften (1988). Sie war Ehrenmitglied der British Blood Transfusion Society und der International Society of Blood Transfusion (1983), Fellow der Academy of Medical Sciences, Ehrenmitglied der Biochemical Society und der Japanischen Biochemischen Gesellschaft, Fellow des Royal College of Physicians und des Royal College of Pathologists. 1967 erhielt sie den Karl Landsteiner Memorial Award der American Association of Blood Banks und 1986 erhielt sie den Kenneth Goldsmith Award der British Blood Transfusion Society. Sie war Ehrendoktor der Universität London (D. Sc. 1963) und der Universität Utrecht (1990).

Literatur
 Nachruf in The Biochemist, Juni 2004, von Robin D. Marshall

Einzelnachweise

Biochemiker
Mitglied des Royal College of Pathologists
Träger des Paul-Ehrlich-und-Ludwig-Darmstaedter-Preises
Geboren 1924
Gestorben 2003
Brite
Frau
Transfusionsmediziner

Winifred Watkins


Konstitutivni heterokromatin je transkripcijski inaktivan kromatin. Nakon kromosomskog C-pruganja vidljive su C-pruge, tj. konstitutivni heterokromatin. Smješten je u centromerima.  DNK je na tom području satelitna (GC-bogata) i visoko ponavljajuća. Za vrijeme interfaze je kondenziran. Genetički je inaktivan.

Izvori

Stanična biologija
Deoksiribonukleinska kiselina

Konstitutivni heterokromatin


Fremad igen er en dansk reportagefilm fra 1945, der er instrueret af Gunnar Wangel.

Handling
Reportage fra militærets feltbane ved Bramsnæs Vig.

Referencer

Eksterne henvisninger

Danske film fra 1945

Reportagefilm fra Danmark

Fremad igen


Weferlingen ist ein kleines Dorf im Landkreis Wolfenbüttel in Niedersachsen und ein Ortsteil von Dettum.

Geografie
Weferlingen liegt am nördlichen Talrand der Altenau zwischen den Orten Dettum, Mönchevahlberg, Groß Vahlberg, Eilum und Gilzum und den Höhenzügen Elm und Asse. Die Niederung der Altenau liegt auf etwa , die Kirche auf .

Geschichte

Urkundlich wird Weferlingen 965 erstmals als Weiverlingi 965 erwähnt, 1266 als Weferlinge, 1300 als castrum Weferlinge und 1338 als Wevelinghe. Vermutet wird, dass der Ortsname von einem ehemaligen Treffpunkt der Weber stammt, aber auch nachgebendes und schwankendes Gelände wird so genannt.

In Weferlingen stand die Burg Weferlingen, deren Reste heute aus einer Grabenanlage und einem hohen Doppelwall bestehen. Die Burg derer von Weferlingen entstand vermutlich wegen der 1400 ausgebaute Handelsstraße von Hildesheim, die von da an in zwei Richtungen ostwärts fortgeführt werden sollte. Die südlichere lief über die nördlichen Uferhöhen der Altenau an Wendessen, Ahlum, Dettum, Eilum und Bansleben vorbei.

Früher gab es auch ein Gasthaus am Ortsende. Das Dorf Klein Weferlingen, das neben Weferlingen lag, wurde vermutlich im Dreißigjährigen Krieg zerstört.

Weferlingen besaß 1802 eine Kirche und Schule, einen Schriftsassenhof, drei Ackerhöfe, zwei Halbspännerhöfe, zwei Kothöfe und einige Brinksitzerstellen. Der Schriftsassenhof besaß Erbzinsland und Wiesen. Ferner gab es eine Mahlmühle im Dorf.

Während des Zweiten Weltkriegs kam es am 15. März 1944 zu einem Angriff US-amerikanischer Bomber auf das Dorf. Vermutlich hielten die Angreifer die rechteckigen Konturen der früheren Burgstelle für ein Munitionslager. Dabei zerstörten Fliegerbomben den romanischen Kirchenbau des Ortes, der Ende 1957 nach dem Wiederaufbau eingeweiht wurde.

Am 1. März 1974 wurde Weferlingen in die Gemeinde Dettum eingegliedert.

Wappen

Einzelnachweise

Ort im Landkreis Wolfenbüttel
Dettum
Ehemalige Gemeinde (Landkreis Wolfenbüttel)
Gemeindeauflösung 1974

Weferlingen (Dettum)


Jean-Joseph Rabearivelo (4 March 1901 or 1903 – 22 June 1937), born Joseph-Casimir Rabearivelo, was a Malagasy poet who is widely considered to be Africa's first modern poet and the greatest literary artist of Madagascar. Part of the first generation raised under French colonization, Rabearivelo grew up impoverished and failed to complete secondary education. His passion for French literature and traditional Malagasy poetry (hainteny) prompted him to read extensively and educate himself on a variety of subjects, including the French language and its poetic and prose traditions. He published his first poems as an adolescent in local literary reviews, soon obtaining employment at a publishing house where he worked as a proofreader and editor of its literary journals. He published numerous poetry anthologies in French and Malagasy as well as literary critiques, an opera, and two novels.

Rabearivelo's early period of modernist-inspired poetry showed skill and attracted critical attention but adhered strictly to traditional genre conventions. The surrealist poetry he composed beginning in 1931 displayed greater originality, garnering him strong praise and acclaim. Despite increasing critical attention in international poetry reviews, Rabearivelo was never afforded access to the elite social circles of colonial Madagascar. He suffered a series of personal and professional disappointments, including the death of his daughter, the French authorities' decision to exclude him from the list of exhibitors at the Universal Exposition in Paris, and growing debt worsened by his philandering and opium addiction. Following Rabearivelo's suicide by cyanide poisoning in 1937, he became viewed as a colonial martyr.

The death of Rabearivelo occurred just prior to the emergence of the Négritude movement, by which time the poet had established an international reputation among literary figures such as Léopold Sédar Senghor as Africa's first modern poet. The Government of Madagascar declared Rabearivelo its national poet upon independence in 1960. The legacy and influence of his works continue to be felt and his works are a focus of ongoing academic study. Modern Malagasy poets and literary figures including Elie Rajaonarison have cited him as a major inspiration. A street and a high school in Antananarivo have been named after him, as has a dedicated room in the National Library of Madagascar.

Biography

Childhood
Jean-Joseph Rabearivelo, born Joseph-Casimir on 4 March 1901 or 1903 in Ambatofotsy (north of Antananarivo), Madagascar, was the only child of an unwed mother descended from the Zanadralambo ("sons of Ralambo") caste of the Merina andriana (nobles). When the French colonized Madagascar in 1897, Merina nobles including Rabearivelo's mother lost the privileges, prestige, and wealth to which they had been entitled under the former monarchy, the Kingdom of Imerina. Madagascar had been a French colony for less than a decade when Rabearivelo was born, situating him among the first generation of Malagasy to grow up under the colonial system. He first studied at the Frères des Écoles Chrétiennes school in the affluent neighborhood of Andohalo, then transferred to the prestigious Collège Saint-Michel, where he was expelled for lack of discipline, poor academic performance, and his reluctance to become religiously observant. He ended his studies at École Flacourt in 1915. He is believed to have published his first poems at age 14 in the literary review Vakio Ity under the pen name K. Verbal.

After leaving school, he worked a variety of low-skilled jobs, including as a lace designer, an errand boy, and a secretary and interpreter to a district administrator. During this period he developed a passion for French 19th and 20th century literature and refined his fluency in the French language; he also began teaching himself English, Spanish, and Hebrew. He changed his name to Jean-Joseph Rabearivelo to have the same initials as Jean-Jacques Rousseau, while continuing to occasionally use pseudonyms, including "Amance Valmond" and "Jean Osmé". He was particularly attracted to poets and writers who were outcasts in their own society, including Baudelaire and Rimbaud.

Early period
In 1920, Rabearivelo was hired as an assistant librarian at the Cercle de l'Union social club. That same year he drafted his first book, a short novel written in the Malagasy language. He began to correspond with a wide range of writers around the world, including André Gide, Paul Valéry, Jean Amrouche, Paul Claudel, and Valery Larbaud, and spent large sums to buy books and ship them to Madagascar. By these means he amassed a diverse collection that constituted the richest library on the island. In 1924 he took a job as a proofreader at the publishing house Imprimerie de l'Imerina, a position he would continue to occupy for the rest of his life. In 1921 he befriended high-level French colonial bureaucrats who shared his passion for French literature, including Robert Boudry, the colony's financial manager, and Pierre Camo, Madagascar's postal magistrate and founder of the literary magazine 18° Latitude Sud.

He published his first collection of poems, La coupe de cendres ("The Cup of Ashes") in 1924; the same year he also translated twelve previously unpublished Malagasy language poems into French and published them in literary magazines, including 18° Latitude Sud in Antananarivo and La Vie in Paris. This publication launched him into the intellectual and cultural circles of Antananarivo high society, where he established himself as Madagascar's leader not only in poetry and prose, but as an esteemed journalist, art critic, translator, and writer of essays and plays.

In 1925 he published a historical novel called L'Aube Rouge ("The Red Dawn") about the last years of the Kingdom of Imerina and the beginning of the Franco-Hova wars. The novel specifically pays tribute to Rainandriamampandry, the governor of Toamasina who was executed by the French in 1896 for his suspected role in the Menalamba rebellion. Rabearivelo published his second and third poetry anthologies, Sylves ("Woodlands") and Volumes, in 1927 and 1928 respectively. He also published his second historical novel in 1928, L'interférence ("Interference"), which depicts the life of a noble family from the last years of the Imerina monarchy before French colonization. Throughout the 1920s, he translated the works of foreign poets and writers into Malagasy, including Baudelaire, Rimbaud, Laforgue, Rilke, Whitman, and Góngora; he also translated traditional Malagasy kabary (oratory) into French for publication in French-language literary reviews.

In 1926, Rabearivelo married Mary Razafitrimo, the daughter of a local photographer, with whom he would have five children.

Late period
Throughout the 1930s, Rabearivelo joined with other Malagasy poets and writers in an emerging literary movement termed "Hitady ny Very" ("The Search for Lost Values"), which sought to promote the traditional literary and oral arts of Madagascar. Together with fellow artists Charles Rajoelisolo and Ny Avana Ramanantoanina, in August 1931 he founded a literary journal called Ny Fandrosoam-baovao ("New Progress") to promote Malagasy-language poetry. He published two more anthologies of thirty poems each: Presque-Songes ("Dream Images") (1931) and Traduit de la nuit ("Translated from the Night") (1932). As an experiment, he wrote Malagasy and French versions of each poem in these two books; the French versions were published in 1934 and 1935 respectively. For the remainder of his life he focused primarily on the translation of hainteny (traditional Malagasy poetry) into French, work which was published posthumously. He also wrote Madagascar's first and only opera, Imaitsoanala (1935), named for the legendary heroine mother of King Ralambo; it was set to music composed by Andrianary Ratianarivo and was performed by Ratianarivo's Troupe Jeanette at the Municipal Theater of Isotry in Antananarivo.

In 1933, his three-year-old daughter Voahangy became ill and died. Rabearivelo was deeply affected by this loss and was plunged into grief from which he never recovered. His last daughter, who was born in 1936, he named Velomboahangy ("Voahangy Alive"). The theme of death became prominent and recurrent in his works and journal.

The colonial high society of Antananarivo showcased Rabearivelo's work as evidence of the success of the French assimilation policy and the beneficial effects of colonialism in Africa. In his journals, the poet wrote that he felt "used" by the French authorities in Madagascar. Governor Montagné awarded him an affiliation (membre correspondant) with the Académie Malgache in 1932. But in 1937, Rabearivelo's trust in the assimilation messages and gestures of Antananarivo's colonial high society was betrayed. He was imprisoned for three days for failing to pay taxes, a penalty from which he should have been exempted due to his status as a low-ranking employee of the colonial administration. He had also been promised that he would represent Madagascar at the 1937 Universal Exposition in Paris, but in May 1937 the colonial authorities informed him that he would not be part of the island's delegation. Consequently, Rabearivelo became embittered toward France and its colonial message of assimilation, a sentiment strongly expressed in his journals. He was likewise rejected by Malagasy high society, who condemned his unconventional behavior and views, particularly in light of his role as husband and father. His compatriots also held him in contempt for his perceived eagerness to embrace the French colonial rule and culture.

Rabearivelo was deeply troubled by these disappointments and his worsening chronic financial troubles, in addition to the continuing grief he felt for the death of his daughter. On 19 June 1937, a French friend informed him that his ambition to hold a higher official role within the administrative authority could never materialize as he was largely self-educated and lacked the required diplomas. Having staked his future on a government career, Rabearivelo began to muse about his own death in his journal, writing "Perhaps one needs to die to be found sincere."

Death
Rabearivelo committed suicide by cyanide poisoning on the afternoon of 22 June 1937. He may have been seriously ill with tuberculosis at the time. The morning of his suicide, Rabearivelo completed several unfinished works; he then took fourteen 250-milligram quinine capsules with water at 1:53 pm, followed at 2:37 pm by ten grams of potassium cyanide. Before dying he wrote a final poem and burned the first five volumes of his personal journal, the Calepins Bleus ("Blue Notebooks", 1924–1937), leaving four volumes of approximately 1,800 pages that document his life after 4 January 1933. In his final journal entries he recorded the detailed experience of his suicide, concluding with his final entry at 3:02 pm. At the time of his death, only half of his twenty literary works had been published; the remainder were printed posthumously.
His tomb is found in Fieferana.

Style and influences

Rabearivelo's first poetic work, La coupe de cendres (1924), demonstrates the evident mastery of meter and rhythm in his earliest works, despite an absence of innovation on the classic models of poetry he uses. The works that follow this initial effort can be broadly clustered into two phases, the first being highly influenced by the symbolist and romantic schools of poetry, and the second reflecting greater creativity and individuality in personal expression, and with a recurrent interest in reconciling a mental image of a "mythic past" with an "alienating modernity".

In the romantic period, typified by Sylves (1927) and Volumes (1928), Rabearivelo's poems are shorter and reflect a purer form of traditional models. He identified himself and his work as post-symbolist in the early part of his artistic career. Regarding Rabearivelo's works from this period, editor Jacques Rabemananjara acknowledged the poet's evident talent but critiqued his over-adherence to form and poetic conventions at the expense of innovation and genuine self-expression.

Beginning in 1931, his works begin to change in tone and show the influences of surrealism and modernism. His poems become more daring, free, and complex, while also reflecting greater doubt. According to academic Arnaud Sabatier, this change reflects "the rediscovery and embrace of the sound and images of traditional Malagasy poetry, from which he had previously distanced himself or which he had subjected to the colonial language and culture." These later works are described by academic Claire Riffard as "his strangest, evoking rural and commonplace images alongside unexpected dreamlike visions, superimposing the new and the forgotten ..." His break from convention in this period offered greater freedom to reconcile his conflicted identity, such as through his bilingual creations, Presque-Songes (1931) and Traduit de la nuit (1932).

Legacy

Rabearivelo has long been considered the first modern poet of Africa. Academic Arnaud Sabatier identifies him as "one of the most important writers of the twentieth century". He has also been described by Radio France Internationale journalist Tirthankar Chanda as "the founder of the African francophonie" and "the enfant terrible of French literature". Rabearivelo is the most internationally famous and influential Malagasy literary figure. Jeune Afrique described him as "Madagascar's greatest poet", a sentiment echoed by Léopold Sédar Senghor, first president of Senegal and founder of the Négritude movement, who called him the "prince of the Malagasy poets". He was described by academic Claire Riffard as "one of the principal founders of contemporary Malagasy literature", and following national independence in 1960, the government of Madagascar affirmed his cultural contributions by promoting him as the island's national writer.

Rabearivelo struggled throughout his life to reconcile his identity as Malagasy with his aspiration toward French assimilation and connection with the greater universal human experience. He has been depicted as a martyr figure as a result of his suicide following the refusal of French authorities to grant him permission to go to France. He has been the subject of a significant number of books and conferences; on the fiftieth anniversary of his death, his work was commemorated at events organized in North America, Europe and Africa, including a week-long conference at the University of Antananarivo. Recent scholarship has questioned Rabearivelo's elevation as a colonial martyr, arguing that the poet was by and large an assimilationist who did not view himself as African.

The Lycée Jean-Joseph Rabearivelo was inaugurated in central Antananarivo on 21 December 1946 in honor of the poet. A room has been dedicated to the poet in the National Library of Madagascar, located in the capital city.

He was included in the seminal volume of poetry of the Négritude movement, Léopold Senghor's Anthologie de la nouvelle poesie negre et malgache ("Anthology of New Black and Malagasy Poetry"), published in 1948. He has inspired many Malagasy writers and poets after him, including Elie Rajaonarison, an exemplar of the new wave of Malagasy poetry.

The Francophone University Agency and Madagascar's National Center for Scientific Research collaborated to publish the entirety of Rabearivelo's works in three volumes. The first volume, comprising his journal and some of his correspondence with key figures in literary and colonial circles, was printed in October 2010. The second volume, a compilation of all his previously published works, was released in July 2012. The remaining 1,000 pages of materials produced by Rabearivelo have been published in digital format. The first complete English translation of his masterpiece Translated from the Night was published by Lascaux Editions in 2007.

Works
Complete anthologies:
Oeuvres complètes, tome I. Le diariste (Les Calepins bleus), l'épistolier, le moraliste. Edited by Serge Meitinger, Liliane Ramarosoa and Claire Riffard. Paris: Éditions du CNRS, 2010.
Oeuvres complètes, tome II. Le poète, le narrateur, le dramaturge, le critique, le passeur de langues, l'historien. Edited by Serge Meitinger, Liliane Ramarosoa, Laurence Ink and Claire Riffard. Paris: Éditions du CNRS, 2012.

Poetry:
La Coupe de cendres. Antananarivo: G. Pitot de la Beaujardière, 1924.
Sylves. Antananarivo: Imprimerie de l'Imerina, 1927.
Volumes. Antananarivo: Imprimerie de l'Imerina, 1928.
Presque-songes. Antananarivo: Imprimerie de l'Imerina, 1934.
Traduit de la nuit. Tunis: Éditions de Mirage, 1935; Paris: Éditions Orphée La Différence, 1991; Paris: Éditions Sépia / Tananarive: Tsipika, 2007.
Chants pour Abéone. Antananarivo: Éditions Henri Vidalie, 1936.
Lova. Antananarivo: Imprimerie Volamahitsy, 1957.
Des Stances oubliées. Antananarivo: Imprimerie Liva, 1959.
Poèmes (Presque-songes, Traduit de la nuit). Antananarivo: Imprimerie officielle, 1960.
Amboara poezia sy tononkalo malagasy. Antananarivo: Éditions Madagasikara, 1965.
Vieilles chansons des pays d'Imerina. Antananarivo: Éditions Madprint, 1967.
Poèmes (Presque-songes, Traduit de la nuit, Chants pour Abéone). Paris: Hatier, 1990.

Theatrical plays:
Imaitsoanala, fille d'oiseau: cantate. Antananarivo: Imprimerie officielle, 1935.
Aux portes de la ville. Antananarivo: Imprimerie officielle, 1936.
Imaitsoanala, zana-borona. Antananarivo: Imprimerie nationale, 1988.
Eo ambavahadim-boahitra. Antananarivo: Imprimerie nationale, 1988.
Resy hatrany. Antananarivo: Imprimerie nationale, 1988.

Prose:
L'Interférence, suivi de Un conte de la nuit. Paris: Hatier, 1988.
Irène Ralimà sy Lala roa. Antananarivo: Imprimerie nationale, 1988.
L'Aube rouge. Paris: Bouquins, 1998.

Miscellaneous:
Enfants d'Orphée. Mauritius: The General Printing, 1931.
Ephémérides de Madagascar. Edited by M. Eugene Jaeglé. Antananarivo: 1934.
Tananarive, ses quartiers et ses rues. Edited by E. Baudin. Antananarivo: Imprimerie de l'Imerina, 1936.

Audio recordings:
"Jean-Joseph Rabearivelo". Audio archives of African and Indian Ocean literature. Radio France Internationale, in cooperation with Radio Télévision Malagasy. December 1990.

See also

 Esther Razanadrasoa
 Ny Avana Ramanantoanina
 Jacques Rabemananjara
 Dox Razakandrainy
 Elie Rajaonarison
 Aimé Césaire
 Léon Damas
 Harlem Renaissance

Notes

References

1900s births
1937 suicides
1937 deaths
Malagasy male poets
Malagasy dramatists and playwrights
Malagasy male writers
People from Antananarivo
Suicides by cyanide poisoning
Suicides in Madagascar
French-language poets
Malagasy novelists
20th-century Malagasy poets
20th-century dramatists and playwrights
20th-century novelists
People from Vatovavy-Fitovinany
Merina people
20th-century male writers
French-language writers from Madagascar
African poets
20th-century poets

Jean-Joseph Rabearivelo


An Habenaria schomburgkii in uska species han Liliopsida nga ginhulagway ni John Lindley ngan George Bentham. An Habenaria schomburgkii in nahilalakip ha genus nga Habenaria, ngan familia nga Orchidaceae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Habenaria

Habenaria schomburgkii


ශ්‍රී ලංකා ගුවන් හමුදාව, ශ්‍රී ලංකාවේ ත්‍රිවිධ හමුදාවන්ගෙන් එකකි. ගුවන් හමුදාවක් ලංකාවේ මුලින්ම ස්ථාපිත කරන ලද්දේ රාජකීය ලංකා ගුවන් හමුදාව නමින් 1951 මාර්තු 1 වනදාය. ශ්‍රි ලංකාව ජනරජයක් බවට පත්වීමෙන් අනතුරුව ශ්‍රි ලංකා ගුවන් හමුදාව ලෙස පාර්ලිමේන්තු ව්‍යවස්ථානවේ ව්‍යවස්ථා ගත විය. රාජකීය ලංකා ගුවන් හමුදාවේ ප්‍රථම ගුවන් හමුදාපති බවට පත්වූයේ, ගුවන් කොමදෝරු ජී. සී. බේලේඩන් මහතාය. ශ්‍රි ලංකා ගුවන් හමුදාවේ ප්‍රථම ගුවන් හමුදාපති බවට පත්වූයේ, එයාර් මාෂල් ජී. එම්. මෙන්ඩිස් ය. ආරම්භයේ සිට අද දක්වා ගුවන්හමුදාව තුළින් ලංකාවේ ආරක්ෂක කටයුතු වෙනුවෙන් ඉතා විශාල මෙහෙයක් ඉටු කෙරිණි. විශේෂයෙන් ශ්‍රි ලංකා යුධ හමුදාව සහ ශ්‍රි ලංකා නාවික හමුදා මෙහෙයුම් උදෙසා ගුවන්හමුදාවෙන් අති විශාල මෙහෙයක් ඉටු කෙරේ.

ඉතිහාසය

මහා බ්‍රිතාන්‍යය රාජකීය ගුවන් හමුදාව
1914 දී පළමුවන ලෝක සංග්‍රාමය හේතුකොට ගෙන ලොව රටවල් ගණනාවක් එකිනෙකට විරුද්ධව යුද වදින ලදී. එලෙසම සංග්‍රාමයට සක්‍රීයවම දායක වීමට මහා බ්‍රිතාන්‍යයට සිදුවූ අතර, තමන් සතුව සවිමත් ගුවන් හමුදාවක් නොතීබීම හේතුවෙන් විවිධ අපහසුතා විඳීමට සහ පසුබෑම් වලට ලක්වීමට සිදුවිය. මෙම අඩුව මනා ලෙස තේරුම් ගත් මහා බ්‍රිතාන්‍යය 1948-04-01 දින ස්වාධීන හමුදාවක් ලෙස රාජකීය ගුවන් හමුදාව (Royal Air Force) පිහිටුවන ලදී.

ශ්‍රී ලංකාව වසර 450 කට අධික කාලයක් පෘතුගීසීන් ලන්දේසීන් හා ඉංග්‍රීසීන්ගේ යටත් විජිතයක් ලෙස පැවතුනි. බ්‍රිතාන්‍යයන් හෙවත් ඉංග්‍රීසීන් යටතේ ලංකාව පාලනය වන සමයේ දෙවන මහා ලෝක යුද්ධය ආරම්භ විය. 1939 දී දෙවන මහා ලෝක යුද්ධය ඇතිවන විට සතුරු බෝම්බ ප්‍රහාර හමුවේ ලංකාව ආරක්ෂා කිරිම බ්‍රිතාන්‍ය අවශ්‍යතාවක් විය. ලංකාව උපායමාර්ගිකව වැදගත් ස්ථානයක පිහිටා තිබීම එයට හේතුව යි. මේ අවශ්‍යතාව මනා ලෙස තේරුම් ගත් එංගලන්ත මහ රජු විසින් ජෙෂ්ට් ඩේකන් නැමැති නිළධාරියාගේ ප්‍රධානත්වයෙන් බ්‍රිතාන්‍ය ලංකාවේද රාජකීය ගුවන් හමුදා කඳවුරු පිහිටුවන ලදී. මොවුන් මුල දී කොළඹ, කටුනායක, චීන වරාය, මන්නාරම, කොග්ගල, මින්නේරිය සහ සීගිරිය යන ස්ථානවල තම ගුවන් කටයුතු ආරම්භ කළ අතර පසු කලෙක චීන වරාය හා කටුනායක යන ස්ථානවල ස්ථිර ගුවන් කඳවුරු පිහිටුවන ලදී.

රාජකීය ලංකා ගුවන් හමුදාව
1948 දී ලද නිදහසෙන් පසුව ශ්‍රි ලංකාවට ස්වදේශීය ආරක්ෂක හමුදාවක් ලෙස ගුවන් හමුදාවක් ස්ථාපිත කිරීමේ අවශ්‍යතාව විශාල ලෙස දැනුනි. මේ අතර මෙය අවබෝධකරගත් එවක සිටි පාලකයින් එතෙක් පැවැති ආරක්ෂක හමුදාව, ලංකා යුධ හමුදාව, රාජකීය ලංකා හමුදාව ලෙස 1949 දී පනත් අංක 41 මගින් පාර්ලිමේන්තුවේ නීතිගත කරන ලදී, එහෙත් රාජකීය ලංකා ගුවන් හමුදාව ආරම්භ වූ දිනය ලෙස සැලකෙන්නේ, 1951 මාර්තු පළමුවනදාය.

පියාසර පාඨමාලාව හා වර්තමානයේ භාවිතා වන ගුවන් යානා
රාජකීය ලංකා ගුවන්හමුදාවේ මූලික පුහුණු පියාසර කටයුතු රාජකීය ගුවන් හමුදාව මගින් සිදුකරන ලදී. පසුකලෙක මෙම පුහුණූ කටයුතු කටුනායක ගුවන් හමුදා කඳවුරේ දී සිදුකරන ලදී. මේ සඳහා මුලදී චීප්මන්ක් (chipmunk) ගුවන් යානා යොදාගන්නා ලදී. රාජකීය ලංකා ගුවන් හමුදාවේ ඇතිවූ දියුණුවත් සමග පහත ඇති ගුවන් යානා පියාසර කටයුතු සඳහා යොදාගන්නා ලදී.

අවුරුදු 50 ක කාලයක් තුළ සීඝ්‍ර දියුණුවක් ලද රාජකීය ලංකා ගුවන් හමුදාව හා පසු කලෙක එම තත්වයට පත්වූ ශ්‍රි ලංකා ගුවන් හමුදාව වර්තමානයේ භාවිතා කරන ගුවන්යානා හා හෙලිකොප්ටර් යොදාගෙන ඇත. එම වර්තමානයේ භාවිතා වන ගුවන්යානා හා හෙලිකොප්ටර් පහත දැක්වේ.

1951 වසරේ මුල්භාගයේ දී රාජකීය ගුවන් හමුදාවේ ප්‍රථම උසස් නිලධාරීන් හා ආධුනික නිලධාරී පිරිස කොමිෂන් නිලධාරීන් බවට පත්කරන ලද අතර ඔවුන්ගේ පුහුණුවීම් කටයුතු සඳහා මහා බ්‍රිතාන්‍යයට පිටත්කර හරින ලදී. 1952 වසරේ දී ප්‍රථම පියාසර ආධුනික නිලධාරීන් පුහුණු කරන ලදී. මෙලෙස පුහුණු කරන ලද නිලධාරීන් 1953 අගෝස්තු 01 දින එවකට සිටි අග්‍රාමාත්‍ය ජෝන් කොතලාවලගේ ප්‍රධානත්වයෙන් පැවැති උත්සවයේ දී තම දක්ෂතා එළි දක්වන ලදී. ප්‍රථම නිලධාරී කණ්ඩායමේ මූලික යුධ පුහුණු කටයුතු රාජකීය ලංකා ගුවන් හමුදා කඳවුරේ දී සිදුකරන ලදී.

ගුවන් හමුදාවේ ආරම්භයේ සිට සිටි හමුදාපතිවරු

 {| class="wikitable"
 |-
 ! නම
 !  නිලයේ සිටි කාලය

 |-
 | ගුවන් කොමදෝරු ජී. සී. බ්ලේඩන්
 | 1950-1958

 |-
 | එයාර් වයිස් මාර්ෂල් ජේ. එල්. බාකර්
 | 1958-1961

 |-
 |එයාර් වයිස් මාර්ෂල් ඊ. ආර්. අමරසේකර
 | 1961-1970

 |-
 |  එයාර් වයිස් මාර්ෂල් ජී. එම්. මෙන්ඩිස්
 |  1970-1976

 |-
 | එයාර් වයිස් මාර්ෂල් බී. එච්. එස්. ගුණතිලක
 | 1976-1981

 |-
 | එයාර් වයිස් මාර්ෂල් සී. සී. පෙරේරා
 | 1981-1985

 |-
 |එයාර් වයිස් මාර්ෂල් ඒ. ඩබ්. ප්‍රනාන්දු
 |1985-1990

 |-
 |  එයාර් වයිස් මාර්ෂල් එම්. ජේ. එස්. ගුනවර්ධන
 |1990-1994

 |-
 |එයාර් වයිස් මාර්ෂල් ඩී. එම්. රණසිංහ
 | 1994-1998

 |-
 |එයාර් මාර්ෂල් ජයලත් වීරක්කොඩි
 |1998-2002

 |-
 |එයාර් මාර්ෂල් ඩොනල්ඩ් පෙරේරා
 |2002-2006

 |-
 |මාර්ෂල් ඔෆ් ද එයාර් ෆෝස් රොෂාන් ගුණතිලක
 | 2006-2011

 |-
 |එයාර් මාර්ෂල් හර්ෂ දුමින්ද අබේවික්‍රම
 | 2011-2012

|-
 |එයාර් චීෆ් මාර්ෂල් ගගන් බුලත්සිංහල
 |2012-2016

|-
 |එයාර් චීෆ් මාර්ෂල් කපිල ජයම්පති
 |2016-2019

|-
|එයාර් චීෆ් මාර්ෂල් සුමංගල ඩයස්
|2019-2020

|-
|එයාර් මාර්ෂල් සුදර්ශන පතිරණ
|2020 සිට

ශ්‍රි ලංකා ගුවන් හමුදාවේ වර්තමාන කඳවුරු හා ඒකක

ශ්‍රී ලංකා ගුවන් හමුදා ව්‍යුහය

 විධායක මාන්ඩලික නිලධාරී - එයාර් වයිස් මාර්ෂල ඩී.එල්.එස් ඩයස් RSP and Bar, MSc (Def Strat Stu), ndc, psc

 උප විධායක මාණ්ඩලික නිළධාරී - එයාර් වයිස් මාර්ෂල් ඒ.එම් ද සොයිසා ndc, psc, ctf-ndu(USA), MSc(Def-Ind), MSc(NSW-Pak)

 ගුවන් මෙහෙයුම් අධ්‍යක්ෂක - එයාර් වයිස් මාර්ෂල් එස් කේ පතිරණ RWP and Bar, RSP and three Bars, USP, MSc (MOA), MSc (Def Stu) in Mgt, M Phil, ndc, psc, qfi, MIM(SL)

 මෙහෙයුම් භූමි අධ්‍යක්ෂක - එයාර් වයිස් මාර්ෂල් කේ.එෆ්.ආර් ප්‍රනාන්දු RSP, USP, MDS, psc, ctf-ndu

 ගුවන්යානා ඉංජිනේරු අධ්‍යක්ෂ - එයාර් වයිස් මාර්ෂල් එල් එච් ඒ සිල්වා USP,MAIAA, AMRAeCS, EDBA, PGDiplE, DipQM, psc,z

 සාමාන්‍ය ඉංජිනේරු අධ්‍යක්ෂක - එයාර් කොමඩෝර් එම්.ඩී රත්නායක MSc (Def Stu) in Mgt, MDS, psc

 විද්‍යුත් හා විදුලි සංදේශ අධ්‍යක්ෂක - එයාර් වයිස් මාර්ෂල් ජේ පී වනිගතුංග USP, BSc, MSc(Def Stu) in Mgt, psc

 සැපයුම් අධ්‍යක්ෂක - එයාර් වයිස් මාර්ෂල් එච්.එම්.එස්.කේ.බී කොටකදෙනිය WWV, RWP, RSP, USP, MSc (Def Strat Stu), psc, fndu

 පාලන අධ්‍යක්ෂ - එයාර් වයිස් මාර්ෂල් සී පී වැලිකල USP

 සිවිල් ඉංජිනේරු අධ්‍යක්ෂක - ගුවන් කොමදෝරු එම් ආර් කේ සමරසිංහ, B.Sc. (Def Stu)

 සෞඛ්‍ය සේවා අධ්‍යක්ෂක - එයාර් කොමඩෝර් එල් ආර් ජයවීර MBBS (SL), Dip Av Med (USA), MSc (D & SS), psc

 පුහුණු අධ්‍යක්ෂක - එයාර් වයිස් මාර්ෂල් ඒ එම් ද සොයිසා ndc, psc, ctf-ndu(USA), MSc(Def-Ind), MSc(NSW-Pak)

 සුභසාධක අධ්‍යක්ෂක - එයාර් වයිස් මාර්ෂල් එච් එම් එස් කේ බී කොටකදෙනිය WWV, RWP, RSP, USP, MSc(Def Strat Stu), psc, fndu

ගුවන් නිලයන්

ගුවන් නිලයන් හදුනාගැනීම

පහළ ගුවන් නිලයන් (අධිකාරී නොලත් නිලයන්)
 ගුවන් භට (Aircraftsman)
 නායක ගුවන්භට (Leading Air Craftsman),
 කෝප්‍රල් (Corporal),
 සාජන්ට් (Sergeant),
 බලපන්ති සැරයන් (Flight Sergeant),
 බලලත් නිලධාරි (Warrant Officer),
 ප්‍රධාන බලලත් නිලධාරි (Master Warrant Officer).

ඉහළ ගුවන් නිලයන් (අධිකාරී ලත් නිලයන්)

 නියමු නිලධාරි (Pilot Officer),
 පියාසර නිළධාරි (Flying Officer),
 බලපන්ති ලුතිනන් (Flight Lieutenant),
 බලඝන නායක (Squadron Leader),
 පක්ෂාංග අණ ෙදණ නිළධාරි (Wing Commander),
 සමූහ කපිතාන් (Group Captain),
 ගුවන් කොමදෝරු (Air Commodore),
 එයාර් වයිස් මාර්ෂල් (Air Vice Marshal),
 එයාර් මාර්ෂල් (Air Marshal),
 එයාර් චීෆ් මාර්ෂල් (Air Chief Marshal).

ගුවන් නිලයන් අතර සම්බන්ධය
ආරක්ෂාව හා සම්බන්ධ සියලු කටයුතුවල දී නිලයන් අතර සම්බන්ධය ඉතා වැදගත් වේ. ඒ අතර අරමුණු කිහිපයක් ද වේ. වගකීම සුපරික්ෂාකාරීව බෙදා ගැනීම, ඉහළ නිලයන්ට වගකීමට බැදී සිටීම, පොදු පරමාර්ථ ඉටුකරගැනීමට උදව්වීම යනාදිය වේ. නිලයන් අතර මෙසේ සම්බන්ධයක් ඇතිකිරීම මඟින් බලාපොරොත්තු වනුයේ, වගකීම් හා යුතුකම්වලින් පරිපූර්ණ වූ ආරක්ෂක සේනාංකයකි.

ගුවන් හමුදා භටයකු සතු වගකීම
ගුවන් භටයකු යනු ශ්‍රි ලංකාවේ ගුවන් හමුදාවේ ඉදිරි කාර්යන් සාර්ථක කරගැනිමට බඳවාගන්නා ලද පුද්ගලයෙකි. මොහු ශ්‍රි ලංකා නිතියට අනුව බඳවා ගන්නා ලද පුද්ගලයෙකු වේ. සියලුම විනය හා ගුවන් හමුදාවේ ඉදිරි අනාගතය සාර්ථකව ගෙනයාමට මූලික විනය පුහුණුව ලත් පුද්ගලයෙකු ලෙස ගුවන් හමුදා භටයෙකු යනු ඉතා සුවි‍ශේෂී පුද්ගලයෙකි. මේ අනුව ගුවන් හමුදා භටයෙකු ලෙස තමා ලබා සිටින වෘත්තීමය දැනුම තුළින් තම සේවා ස්ථානයේ ඉදිරි පැවැත්මට කටයුතු කරන පුද්ගලයෙක් ගුවන් භටයකු වේ.ගුවන් භටයකු සෑම මොහොතකම පවතින රජයට රාජ පාක්ෂික විය යුතුය. පැය 24 පුරා දිවයිනේ ඕනෑම ප්‍රදේශයක සේවය කිරීමට බැඳී සිටීම, රට දැය උදෙසා විනය ගරුකව සේවය කිරීම, උසස් නිළයන්ට ගරු කිරීම ,ගුවන් හමුදාවේ රහස්‍ය තොරතුරු රැකගැනීම, සාමාන්‍ය ගුවන් හමුදා නීතියට හා සිවිල් නීතියට ගරු කිරීම, යන වගකීම් ගුවන් හමුදා භටයකු සතු වගකීම් වේ.

ගුවන් හමුදා නීතිය
කිසියම් රාජ්‍යයක හෝ සංවිධානයක බලයේ සිටින පුද්ගලයෙකු හෝ පිරිසක් විසින් නියම කරනු ලබන කාර්‍යයන් "නීතිය" ලෙස හදුන්වයි. යුධ නාවික හෝ ගුවන් හමුදාවන් වෙනම සේවාවක් ලෙස පිහිට වූ පසු එම සේවාවල විනය නිසි අයුරින් පවත්වාගෙන යාමට 1948 අංක 01 දරණ ගුවන් හමුදා ආඥා පනත සම්මත කරන ලදී. ගුවන් හමුදා නීතියට අනුව ගුවන් හමුදා භටයකු සාමාන්‍ය නීතියට ද අනිවාර්යයෙන් යටත් වේ. ගුවන් හමුදා නීතිය සාමාන්‍ය නීතිය ද රටේ ස්ථාවර නිති පද්ධතියේ කොටසකි. රටේ සාමාන්‍ය අපරාධ නීතිය මෙන් ම ගුවන් හමුදා නීතිය ද සාක්ෂි මත පදනම් වූවකි. ගුවන් හමුදා නීතියක් තිබීමේ අරමණු කිහිපයකි. එනම් අධිකාරියක් මගින් දැඩිවිනයක් පවත්වාගෙන, යාම ගුවන් හමුදාවේ නීතිගරුකබව රැක ගැනීම, නීතියට පටහැනි අපරාධ සඳහා ගුවන් හමුදාව මඟින් දඬුවම් ලබාදීම යනාදිය වේ. ගුවන් හමුදා අධිකරණ වර්ග දෙකකි. එනම්

 . පරීක්ෂණ අධිකරණ
 . පුනරීක්ෂණ අධිකරණ

නඩු විභාග වර්ග: ගුවන් හමුදා නීතියේ 40 වන වගන්තියට යටතේ නඩු විභාග ගුවන් හමුදාපතිතුමාට යවයි. අනදෙණ නිළධාරී විසින් පත්කරන ලද නිළධාරියෙකු විසින් ඉහත කාර්යයට පෙර පරීක්ෂණ සිදුකරයි. ගුවන් හමුදා නීතියට අනුව අයත් නොවන වැරදි සම්බන්ධව ක්‍රියාකිරීම (සිවිල් වැරදි) යුද හමුදා නීතියේ 123-i වගන්තිය යටතේ සිදුකරයි.

උදා:මිනී මැරුම් ,ස්ත්‍රි දූෂන

ගුවන් හමුදා නීතිය තුළ මූලිකවම අඩංගු වන්නේ ගුවන් හමුදා භටයෙකු විසින් අනුගමනය කළ යුතු නිසි ක්‍රියාමාර්ගයන් අනුගමනය නොකළ විට පැනවිය හැකි දඬුවම් ක්‍රම ආදිය වේ.
ශ්‍රීලංකා ගුවන් හමුදා විශේෂ බළකායන්.(Y.W.B).
===================================

1.ශ්‍රීලංකා ගුවන් හමුදා විශේෂ ගුවන් මෙහෙයුම් බලකාය-වි.ගු.මෙ.බ
Sri Lanka Air Force Special Air Borne Force-(SABF).
==================================================

විශේෂ ගුවන් මෙහෙයුමි බලකාය යනු කුමක්ද...?.
=====================================

1990 දී ආරම්භ කරන ලදි.

ගුවන් හමුදාව තුළ පිහිටවූ පළමු විශේෂ බලකායයි(මීට පෙර 80 දශකයේ මුල් කාර්තුවේ කුඩා කමාන්ඩෝ අනුකණ්ඩයක් ගුවන් හමුදාව තුළ පිහිටවූ නමුත් එය එහි පුරෝගාමීන්ගේ සමු ගැනීමත් සමගම ටික කලෙකින්ම ඉබේටම අක්‍රීය තත්ත්වයට පත් වුණි.එනිසා එය බලකායක් ලෙස වර්ග නොකෙරේ).

1990 දී පිහිටවූ නමුත් අනෙකුත් හමුදාවන්හී හා පොලීසියේ විශේෂ බලකායන් තරම් කරළියට ආවේ හෝ ප්‍රශිද්ධ වූයේ නැත.2003 දී පිහිටවූ රෙජිමේන්තු විශේෂ බලකාය පිළිබදව ප්‍රසිද්ධියක් ලැබුණු නමුත් මෙම බලකාය ප්‍රසිද්ධ වූයේ නැත.කොටින්ම ගුවන් හමුදාව තුළ පවා මම බලකාය පිළිබදව ප්‍රචාරය වූයේ නැත.

විශේෂ ගුවන් මෙහෙයුමි පුහුණුව.
=========================

විශේෂ ගුවන් මෙහෙයුමි පාඨමාලාව ගොඩබිම,ගුවන සහ දියඹේ ඇති  ඕනෑම ක‍්‍රියාන්විතයකට මුහුණ දිය හැකි අයුරින් දීර්ඝ කාලීන අති දුෂ්කර පුහුණුව

දේශීය විදේශීය  ප‍්‍රභූූවරුන්ගේ ආරක්‍ෂාව සඳහා විශේෂ පුහුණුවක් ලබා ඇත.

මූලික පුහුණුවෙන් පසුව වැඩිදුර පුහුණුව වෙනත් හමුදාවන් හී විශේෂ බලකායන්ගෙන් හා විදේශයන්ගෙන් ලබා දේ.

කාර්යය භාරය.
=============

මූලිකම කාර්යය වන්නේ ගුවන් හමුදාවේ ඉහළම නිලයන්ට ප්‍රභූ ආරක්ෂාව සැපැයීමයි.

ගුවන් හමුදාවේ ජ්යෙෂ්ඨ නිලධාරීන්ට ආරක්ෂාව සැපයිම.

ගුවන් යානයක් සතුරැ ග්‍රහණයනට පත්වුවහොත් ක්ෂනිකව නැවත මුදා ගැනිම.

ගුවන් යනා හෝ ගුවන් නියමුවන්/භටයන් සතුරැ ග්‍රහණයනට පත්වුවහොත් ක්ෂනිකව නැවත ඔවුන්ව මුදවාගැනීමේ මෙහෙයුම් ක්‍රියාත්මක කිරිම.

ප්‍රාණ ඇපකරුවන් මුදා ගැනීම හෙවත් ප්‍රති පැහැර ගැනීම්.

වෙනත් හමුදාවන්හී විශේෂ බලකායන් සමග තෝරාගත් විශේෂ මෙහෙයුම් වලට සම්බන්ධ වීම.(Y.W.B).

2.ශ්‍රීලංකා ගුවන් හමුදා රෙජිමේන්තු විශේෂ බලකාය-රෙ.වි.බ.
Regiment Special Force-RSF .(Y.W.B).

==============================================

රෙජිමේන්තු විශේෂ බලකාය යනු කුමක්ද...?.
====================================

ශ්‍රීලංකා ගුවන් හමුදා රෙජිමේන්තුවේ කොටසක් වන අතර ගුවන් හමුදාවෙ විශේෂ ක්‍රියාන්විත ඒකකය වේ.

මෙය 2003 ජූලි 7 වන දින ගුවන් හමුදා කඳවුරැ ආරක්ෂා කිරිමෙ හා මුදවාගැනීමේ බලඝණය ලෙස ස්ථාපිත කරන ලද අතර මෙම ගුවන් හමුදා ඒකකය පිහිටුවිමට මුලිකම හේතුව වුයේ කොටි සංවිධානය විසින් 2001දි බණ්ඩාරනායක ගුවන් තොටුපොළ වෙත එල්ලකරන ලද දරැණු ප්‍රහාරයයි.

 එ්කකයේ පුධාන කර්තව්යයන් සහ කාර්යභාරය.
======================================

• ගුවන් කඳවුරක් සතුරැ ග්‍රහණයනට පත්වුවහොත් ක්ෂනිකව නැවත මුදා ගැනිම.

• සතුරැ ප්‍රහාරයකදි ක්ෂනික විහිදුම් බලකායක් ලෙස යොමු කරනු ලබන ඔනෑම ස්ථානයකට ආරක්ෂාව ලබා දීමට ක්රියා කිරිම.

• සතුරැ හෝ මිතුරැ ප්‍රදේශයන් වෙත කඩා වැටුනු ගුවන් යනා හෝ ගුවන් නියමුවන්/භටයන් මුදවාගැනීමේ මෙහෙයුම් ක්‍රියාත්මක කිරිම.

• ගුවන් හමුදාවේ ජ්යෙෂ්ඨ නිලධාරීන්ට ආරක්ෂාව සැපයිම.

• ජාතික ආපදා හෝ හදිසි තත්වයකදි සිවිල් බලධාරීන්ට සහාය වීම.(Y.W.B).

අඩවියෙන් බැහැර පිටු
 Sri Lanka Air Force ශ්‍රී ලංකා ගුවන් හමුදා නිල වෙබ් අඩවිය

ශ්‍රී ලංකා ගුවන් හමුදාව

ශ්‍රී ලංකා ගුවන් හමුදාව


An Actinoschoenus yunnanensis in uska species han Liliopsida nga syahan ginhulagway ni Charles Baron Clarke, ngan ginhatag han pagkayana nga asya nga ngaran ni Yan Cheng Tang. An Actinoschoenus yunnanensis in nahilalakip ha genus nga Actinoschoenus, ngan familia nga Cyperaceae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Actinoschoenus

Actinoschoenus yunnanensis


Amonyak, formülü NH3 olan; azot atomu ve hidrojen atomundan oluşan renksiz, keskin ve rahatsız edici kokulu bir bileşiktir. OH- iyonu içermediği hâlde suda zayıf baz özelliği gösterir. Bir amonyak molekülü, bir azot ve üç hidrojen atomundan oluşur. Oda sıcaklığında gaz hâlde bulunan bileşiğin ticari formu sulu çözeltiyi içermektedir.

Yapısı
Amonyak, kovalent bağlı bir bileşiktir. Molekülleri polar olduğundan su içinde yüksek oranda çözünür. Amonyak molekülleri kendi aralarında olduğu gibi su molekülleri ile de zayıf hidrojen bağı oluşturur ve suda çözünür.

 Yaptığı bileşikte, sp3 hibritleşmesi yapmıştır.
 Bağ yapmamış bir çift elektronu olduğundan molekül şekli üçgen piramittir, bu yüzden polar bir moleküldür.
 Gazlaşma gizli ısısı çok yüksektir, bu nedenle sanayi tesislerinde soğutucu madde olarak da kullanılır.

Sudaki çözünürlüğü
 Oda koşullarında doymuş amonyak çözeltisi %34'lük olup, yoğunluğu 0,88 g/ml'dir.
 1 atm basınç ve 0 °C de 1300 litre, 1 atm basınç ve 20 °C'de 700 litre amonyak çözünür.
 1 atm basınçta kaynama noktası -33,33 °C (239,82 K)'dir. -77,73 °C (195,42 K) donduğundan, oda koşullarında gaz hâlinde bulunur.

Geçmişi
İsmin kökeni Eski Mısır'a dayanır. Amon tapınağını ısıtmada kullanılan deve tezeklerinden çıkan gazlardan, tapınağın duvarlarında, tavanında sofra tuzu gibi beyaz kristaller hâlindeki amonyum klorür yani nişadır birikmiştir. Buna da o dönemde "Amon'un Tuzu" denilmiştir.

Günlük hayatta kullanımı
Amonyak, gübre, ilaç, boya, parfüm gibi maddelerin sentezlenmesinde ilk aşamada kullanılmaktadır. Amonyak canlılar için zehirli bir maddedir, kullanılırken dikkat edilmesi gerekir. Piyasada amonyak adı altında satılan maddeler amonyağın sulu çözeltisi olan amonyum hidroksittir.

Kullanım alanları
Temizlik malzemelerinde, patlayıcı ve gübre yapımında, kimya sanayiinde, nitrik asidin, boyaların, parfümlerin, plastiklerin ve ürenin üretiminde ve endüstriyel soğutma sistemlerinde kullanılır.

Kaynakça

Amonyum bileşikleri
Bazlar
Çözücüler

Amonyak


ජෛව නාශක () යනු කුමන ආකාරයක හෝ හානිකර ජීවීන් විනාශ කිරීමට, පාලනය කිරීමට හෝ ඔවුනට බාධා කිරීමට භාවිතා කරන  ක්ෂුද්‍ර ජීවීන් (microorganism) හෝ රසායනික ද්‍රව්‍යය (chemical substance) වේ.

"ජෛව නාශක" (biocides) සහ "කෘමිනාශක" (pesticides) බොහෝවිට හුවමාරු වන පද දෙකකි.

ආශ්‍රිත
 Non-pesticide management
 Ecological pesticides

මූලාශ්‍ර

භාහිර සබැඳි
 European Commission Directorate General on Environment
 US EPA Office of Pesticide Programs
 European Chemicals Agency Biocides Product Regulation website
 EFSA European Food Safety Authority
 Organisation for Economic Co-operation and Development (OECD) Biocides website
 US Food and Drug Administration

පළිබෝධ නාශක
Pharmaceutical microbiology
Biological pest control
Biological pest control agents

ජෛව නාශක


King of Fools es el álbum debut de la banda británica de rock Delirious?, publicado en junio de 1997. Estilísticamente maneja similitudes marcadas del álbum de la banda U2 The Joshua Tree, una influencia que fue destacada por varios críticos en el lanzamiento. King of Fools alcanzó el puesto número trece en la lista de álbumes del Reino Unido, una buena recepción para la banda que editó tres sencillos. El segundo sencillo "Deeper" alcanzó el puesto número veinte en la lista de sencillos del Reino Unido el 11 de mayo de 1997. También incluye la que es posiblemente una de sus canciones más populares "History Maker", que fue tocada con regularidad a lo largo de toda su carrera.

Trasfondo
En agosto de 1995 un accidente de tránsito involucro al vocalista Martin Smith, su esposa Anna, y al bajista Jon Thatcher, siendo Smith el más afectado tras ser hospitalizado con lesiones de gravedad. Smith paso por un periodo de depresión antes de ser inspirado por el libro de Bill Flanagan U2: En el Fin del Mundo, que lo llevó a tomar la decisión de llevar a la banda a tiempo completo. Ese año los miembros grupos deciden renunciar a sus respectivos trabajos y convertirse en músicos profesionales. Delirious? pronto comenzaría a trabajar en las canciones de su primer álbum de estudio.

Grabación y lanzamiento
Después de haber compuesto más de doce canciones para el álbum la banda monto un equipo de grabación en el Beltwood House de la ciudad Londres. El álbum fue producido por Andy Piercy y grabado entre el 1 de diciembre de 1996 y el 28 de enero de 1997 utilizando un radar Otari. Previo al lanzamiento la banda lanzó dos sencillos en la corriente principal "White Ribbon Day" y "Deeper", los cuales debutaron en las listas británicas en el #41 y #20 respectivamente. El álbum fue lanzado el 16 de junio de 1997 debutando en el #13 del UK Albums Chart.

Sencillos
Su primer sencillo «White Ribbon Day«, fue una canción inspirada en la situación política que ocurría en Irlanda del Norte por ese momento. Fue lanzado para la corriente principal del Reino Unido en febrero de 1997 debutando fuera del Top 40, debido en parte a problemas de distribución. A la semana siguiente se mantuvo dentro del Top 75 de las listas, alcanzado el #75 exactamente.

En mayo la banda lanzó Deeper el cual sorprendió a la banda entrando en el Top 20 del UK Singles Chart. El día del anuncio del conteo la BBC Radio 1 denominó a Delirious? como: "El secreto mejor guardado del pop". A la semana siguiente la canción se mantuvo dentro del Top 40 alcanzando el #39 y en la tercera se mantuvo dentro del Top 75 colocándose en el puesto #65.

La banda opto por planear un tercer sencillo después del lanzamiento del álbum en junio. En julio "Promise" fue lanzado como un sencillo de dos discos. Esta técnica dirigida a aumentar las ventas, fue utilizada con frecuencia por la banda en los años posteriores. El sencillo entró en las listas en el número #20 antes de caer al #48 en su segunda semana.

Recepción
King of Fools fue recibido positivamente en la corriente principal. Crosswalk elogio el álbum afirmando que: "…si estas buscando algo manso y falto de originalidad, entonces ¡estás en el lugar equivocado!". Cross Rhymths calificó el álbum con una puntuación diez de diez y argumentó la gran versatilidad de la banda. Muchos críticos resaltaron las influencias marcadas de U2 en el álbum. Por ejemplo MTV señaló que: "King of Fools recordó la época ochentera de U2, acentuando las letras cristianas de Bono, creando un disco de rock moderno que empalma con la espiritualidad" mientras que la revista HM nombrÓ al álbum como: "El proyecto que los fans de U2 estaban esperando".

D:Tour
Delirious? promocionó el álbum con una gira de diez fechas por el Reino Unido en octubre y noviembre de 1997 bajo el título de ''D:Tour'' el cual recorrió las ciudades de Folkstone, Leicester, Grimsby, Manchester, Londres, Leeds, Wolverhampton, Cornualles, y Exeter antes de terminar ante una multitud en Southampton Guildhall, cerca de la ciudad natal de la banda Littlehampton. El concierto en Southampton fue grabado para el segundo álbum en vivo de la banda D Tour 1997 Live at Southampton, lanzado en 1998.

Lista de canciones

UK
 "Sanctify"
 "Deeper"
 "Revival Town"
 "All the Way"
 "August 30th"
 "Promise"
 "King or Cripple"
 "Hands of Kindness"
 "White Ribbon Day"
 "King of Fools"
 "History Maker"
 "What a Friend I've Found"

US
 "Sanctify"
 "Deeper"
 "Revival Town" (Remix)
 "All the Way"
 "August 30th"
 "Promise"
 "King or Cripple"
 "Hands of Kindness"
 "Louder Than the Radio" (Remix)
 "White Ribbon Day"
 "King of Fools"
 "History Maker"
 "What a Friend I've Found"

Posicionamiento

Referencias

Álbumes de 1997
Álbumes en inglés

King of Fools


පර බ්‍රහ්මන් (IAST: Para Brahman; / සංස්කෘත දී: परब्रह्मन्) යනු සියලු වර්ණනයන්, සංකල්පීකරණයන් පරයන විශ්වයේ පරම තත්වයයි. එය විශ්වයේ නිර්මාණයට පැවැත්මට සහ විනාශය මුඛ්‍ය වන අන්ත කාරණාවයි. එය විශ්වයේ සියලු නියමයන් පරයන් විශ්වය දරා සිටින සර්ව උත්තරීතර සර්ව ව්‍යාප්ති මූලයයි.

බ්‍රහ්මන් අකාර ත්‍රිත්වයක් ඔස්සේ දැක්විය හැකිය. එනම් සත් (සත්‍ය) - චිත් (විඥානය) - ආනන්ද (ප්‍රමෝදය) ලෙසිණි. එය කිසිදා නොවෙනස් වන නමුත් සියලු වෙනස් වීම් වල මූලය එයයි. බ්‍රහ්මන් යන්නෙන් අදහස් කරන්නේ පාරභෞතික සංකල්පයක් ලෙස විශ්වයේ පවතින සියලු විවිධත්වයන් පිටුපස ඇති තනි බැඳීමයි.

බ්‍රහ්මන් යනු වෛදික වාක්‍යකි. බ්‍රහ්මන් වේදයේ යතුර ලෙසද දැක්වෙන අතර මුල් කාලීන උපනිෂද් තුළ එය පුළුල් ලෙස සාකච්ඡා කෙරේ. වේදයන් තුළ බ්‍රහ්මන් විශ්වීය මූලධර්මය ලෙස සංකල්පනය කරත්  උපනිෂද් තුළ එය පරම සත්‍ය, පරම විඥානය සහ පරම ප්‍රමෝදයට ලෙසත් එසේම ආකාරයක් සහිත සහ වෙනස් නොවන, ස්ථිර, ඉහළම යථාර්ථය ලෙස දක්වා ඇත.

බ්‍රහ්මන් හින්දු ග්‍රන්ථවල ආත්මන් යන සංකල්පය සමඟ සාකච්ඡා කරත් විවිධ ගුරු සම්ප්‍රදායන් සමඟ වෙනස් වේ. ද්වෛත වේදාන්ත දර්ශනයට අනුව බ්‍රහ්මන් සෑම ජීවියෙකු තුළම ආත්මයට වඩා වෙනස් ය. අද්වෛත වේදාන්ත දර්ශනයට අනුව බ්‍රහ්මන් ආත්මයට සමාන ය, බ්‍රහ්මන් සෑම ජීවියෙකු තුළම සහ සෑම තැනකම පැතිර පවතින අතර, පැවැත්මේ සියලු කොටස් එකතු කරන ඒකීයත්වයයි.

නිරුක්තිය සහ සබැඳි නියමයන්
බ්‍රහ්මන් (ब्रह्म) යනු පුරුෂ ස්වරූපයකින් සිටින ත්‍රිමූර්තියේ මැවුම්කරු වන බ්‍රහ්මයා සමඟ වෙන් කොට හඳුනාගත යුතු අලිංගික නාමයකි. (එනම් බ්‍රහ්මන්ට ලිංගයක් නැත.) බ්‍රහ්මන් යනු ලිංග බේදය ඉක්මවන අතිමහත් අපෞරුෂත්වයක් ගම්‍ය වන සංකල්පයකි.  බ්‍රහ්මන් උත්තරීතර ආත්මය ලෙස හැඳින්වේ. රාමක්‍රිෂ්න පුලිගන්ද්ල එය හඳුන්වනු ලබන්නේ ලෝකය ඉක්මවා පවතින වෙනස් නොවන යථාර්ථය ලෙසයි.

සංස්කෘත තුළ:

 බ්‍රහ්ම (ब्रह्म), බ්‍රහ්මන් (ब्रह्मन्) යනු  හින්දු ආගමේ උත්තරීතර හා ය අවසාන යථාර්ථය, උත්තරීතර විශ්වීය ආත්මය යන සංකල්පයයි.
 බ්‍රහ්මා (ब्रह्मा) යනු ප්‍රජාපති බ්‍රහ්මා දෙවියන්ය. ඔහු ත්‍රිමූර්තිය තුළ සිටින නිර්මාණ කාර්යය භාරව සිටින පුරුෂ ස්වරූපයයි. එනමුත් බ්‍රහ්ම දෙවියන් වටා ගෙතුනු වන්දනයක් ඉන්දියාව තුළ නැත, මන්ද නිර්මාණ කාර්‍ය බාරව සිටින බ්‍රහ්මාගේ ආයුෂ දීර්ඝ වුවත් ඔහුද සදාකාලික නොවන බැවිනි. ඔහුද කල්ප අවසානයේ පරම පුරුෂ සමඟ එක් වන අතර නව කල්ප ආරම්භයේදි නැවත ජන්මය ලබයි.
බ්‍රාහ්මණ (ब्राह्मण) යනු වෛදික මන්ත්‍ර පිළිබඳ ගද්‍ය විවරණයකි
බ්‍රාහ්මණ (ब्राह्मण) යනු පූජකයන් වේ.
ඊශ්වර යනු අද්වෛතය අනුව පරම සත්‍ය හෙවත් අවසාන යථාර්ථය වන බ්‍රහ්මන් ගේ අර්ධ ලෞකික ප්‍රකාශනයක් ලෙස හඳුනාගෙන ඇත.

ඉතිහාසය සහ සාහිත්‍යය
බ්‍රහ්මන් යනු වෛදික සංහිතා තුළ පවතින සංකල්පයකි. බ්‍රහ්මන් සංකල්පය වේදයන්හී සිය ගණනක ගීතිකා වල සඳහන් වේ.

උපනිෂද්
මුල් කාලීන උපනිෂද් වල මූලික අවධානය යොමු වී ඇත්තේ බ්‍රහ්මන්ගේ සහ ආත්මන් පිළිබඳ දැනුම එනම්, බ්‍රහ්මවිද්‍යාව සහ ආත්මවිද්‍යාව කෙරෙහිය.

උපනිෂද් තුළ බ්‍රහ්මන් සංකල්පය පිළිබඳව මහා වාක්‍යන් කිහිපයක් අඩංගු වේ.

උපනිෂද් විවිධ ආකාරවලින් බ්‍රහ්මන්ගේ පාරභෞතික සංකල්පය සාකච්ඡ චොන්දෝග්‍ය උපනිෂද් අවධාරණය කරන්නේ ආත්මය (අභ්‍යන්තර සාරය) පවතින බවත්, බ්‍රහ්මන් එම ආත්මය හා සමාන බවත්ය.

ආශ්‍රේයයන්

ග්‍රන්ථ නමාවලිය

හින්දු ආගම

බ්‍රහ්මන්


Grupa C de la Campionatul European de Baschet Masculin din 2017 și-a desfășurat meciurile la Cluj-Napoca, România.

Etapa I
</div>

</div>

</div>

Etapa a II-a
</div>

</div>

</div>

Etapa a III-a
</div>

</div>

</div>

Etapa a IV-a
</div>

</div>

</div>

Etapa a V-a
</div>

</div>

</div>

Legături externe

Programul Grupei C a Campionatul European de Baschet Masculin din 2017

Campionatul European de Baschet Masculin din 2017
baschet
2017 în sport

Campionatul European de Baschet Masculin din 2017 - Grupa C


Courteney Cox  (d. 15 Haziran 1964, Birmingham, Alabama), Amerikalı oyuncudur. 10 yıl boyunca yayınlanan Friends adlı dizide ve Çığlık (Scream) korku filmi serisinde oynayan oyuncu.

Biyografi
Courteney Cox, Richard Cox ve Courteney Copeland'ın 4. çocukları olarak dünyaya geldi ve Alabama'da büyüdü. Mountain Brook High School'dan mezun olduktan sonra, marangozluk okumak üzere Mount Vernon College'a gitti. Bir yılın sonunda Ford mankenlik Ajansı'yla yaptığı anlaşma sonucunda okulu bıraktı ve mankenlik kariyerine devam edebilmek için New York'a gitti. mankenlik yaptığı dönemde aynı zamanda oyunculuk dersleri aldı ve böylece güney aksanından kurtuldu.

1984 yılında Bruce Springsteen'in "Dancing in the Dark" adlı şarkısının klibinde rol aldıktan sonra (sahnede Springsteen ile birlikte dans etti), içlerinde Masters of the Universe (1987), Cocoon: The Return (1988) ve Blue Desert (1991) adlı filmlerinde bulunduğu birçok projede yer aldı.

Kısa süren televizyon dizisi Misfits of Science (1985) ve daha sonra (1987 - 1989) yılları arasında gösterimde kalan televizyon dizisi Family Ties'''da rol aldı.

Courteney Cox, en çok Friends dizisindeki (1994 - 2004) Monica Geller rolüyle tanınır. Friends dizisinin Emmy Ödülü'ne aday gösterilmeyen tek oyuncusudur. Ayrıca Hayvan Dedektifi (1994), Çığlık (1996), Çığlık 2 (1997), Çığlık 3 (2000) ve 3000 Miles to Graceland (2001) gibi birçok Hollywood filminde rol almıştır.Çığlık (Scream) filminin setinde tanıştığı aktör David Arquette ile 12 Haziran 1999'da evlendi. Çiftin evliliğinden 13 Haziran 2004'te Coco Riley Arquette adlı bir kız çocukları oldu. Çift 2010 yılında ayrılma kararı aldı. İkili Mayıs 2013'te boşandı.

2007 yılında FOX tarafından yayınlanan ve Türkiye'de de e2 tarafından yayınlanan Dirt dizisinde oynadı. 2009 ve 2015 arası Cougar Town adlı komedi dizisinde oynamıştır. Dizi 2010 yılında Altın Küre Ödülleri'''ne aday gösterildi.

Kişisel hayat

Hareketli bir aşk hayatı olan Cox'un evlilik önceki erkek arkadaşları arasında rock organizatörü Ian Copeland, aktör Michael Keaton ve Counting Crows'tan şarkıcı Adam Duritz yer alıyor.

Cox, 12 Haziran 1999'da San Francisco'daki Grace Katedrali'nde, 1996'da Çığlık filminin setinde tanıştığı aktör David Arquette ile evlendi. Çiftin Haziran 2004'te Coco isimli kızları dünyaya gelmiştir. Friends dizisindeki rol arkadaşı ve o zamandan beri yakın dostu olan Jennifer Aniston, Coco'nun vaftiz annesi olmuştur. Cox, çocuğunun doğumundan altı ay sonra doğum sonrası depresyondan mustarip olduğunu açıkladı. 11 Ekim 2010'da Cox ve Arquette, birlikte kurdukları yapımcılık şirketi olan Coquette Productions'ta hâla yakın bir dostluk ve devam eden bir iş ilişkisi sürdürmelerine rağmen ayrıldıklarını açıkladılar. Haziran 2012'de Arquette, Cox'tan yaklaşık iki yıl ayrı kaldıktan sonra boşanma davası açtı. Boşanma Mayıs 2013'te kesinleşti.

Cox, 2013 yılının sonlarında Snow Patrol grubu üyesi Johnny McDaid ile çıkmaya başladı. Çift, Haziran 2014'te nişanlandıklarını açıkladı. Kısa bir süre sonra nişanı atmalarına rağmen bir çift olarak kalmaya devam etmektedirler.

Cox, ayrıca Budokan karateyle iştigal etmektedir.

Filmografi

Kaynakça

Dış bağlantılar
 IMDb - Courteney Cox

1964 doğumlular
Alabama doğumlular
Arquette ailesi
20. yüzyılda Amerikalı kadın oyuncular
21. yüzyılda Amerikalı kadın oyuncular
Amerikalı kadın sinema oyuncuları
Amerikalı kadın dizi oyuncuları
Amerikalı kadın modeller
Ekran Oyuncuları Derneği Ödülü sahipleri
Yaşayan insanlar
Amerikalı film yapımcıları

Courteney Cox


Die Berliner Turnerschaft Korp. e.V. (kurz BT) ist ein seit 1863 existierender Turn- und Sportverein in Berlin.

Vereinsgeschichte

Entstehungsgeschichte
Nachdem bereits im letzten Drittel des 18. Jahrhunderts Pädagogen darüber diskutierten, welche Erziehungs- und Schulziele mit welchen Lerninhalten zum Wohle des Individuums und der Gesellschaft zu fördern seien, geriet auch die körperliche Bildung immer häufiger ins Blickfeld. Unter den zahlreichen Nationalerziehungsplänen ragte der von Friedrich Ludwig Jahn 1810 als Deutsches Volkstum vorgelegte Entwurf vor allem durch ein hohes Maß an konkreten Vorstellungen hervor. Besonders die Einbeziehung der Leibesübungen, wie Jahn sein Turnen damals noch nannte, und sein leidenschaftliches Engagement führten sein Modell zumindest zu einem zeitlich begrenzten Erfolg.
Und so ist das von Jahn im Sommer 1811 in der Berliner Hasenheide initiierte öffentliche Turnen, zu dem auch Laufen, Werfen, Springen sowie Ringen, Fechten, Schwimmen, Wandern und viele Spiele gehörten, eine der Wurzeln des heutigen vielfältigen Sporttreibens.
Nach Ablauf der für das gesamte Deutsche Turnwesen sehr hemmenden Turnsperre von 1819 bis 1842 – sie war Antwort der Herrschenden auf den zu großen Freiheitsdrang und Einheitswillen der deutschen Jugend nach der Befreiung von Napoleon – riefen Berlins turnbegeisterte Bürger dazu auf, zu Ehren und zur ständigen Erinnerung an Friedrich Ludwig Jahn ihm ein großartiges Denkmal zu setzen.
Die Grundsteinlegung in der Hasenheide erfolgte 1861, eingeweiht wurde es 1872.
Zu dieser Zeit (1861) gab es in Berlin 33 Männerturnvereine und 6 Knabengenossenschaften, die zum größten Teil Vereinigungen wie dem "Berliner Turnrath" oder der Turngemeinde in Berlin angehörten. Immer wieder kam aus den verschiedensten Erwägungen heraus der Wunsch nach einer Vereinigung aller Berliner Turner in einer straffer geführten Organisation auf, doch man kam zu keiner Einigung. So kam es, dass 13 der damals größten Berliner Vereine aus dem "Berliner Turnrath" austraten und am 16. Mai 1863 die Berliner Turnerschaft gründeten.
800 erwachsene Mitglieder traten der Berliner Turnerschaft bei. Zunächst behielten sie ihre Vereinsnamen und turnten auch weiterhin in ihren bisherigen Turnsälen. Erst einige Zeit später erfolgte die Nummerierung der Abteilungen.
Zu den Männern der ersten Stunde zählten Dr. Eduard Angerstein, Fritz Siegemund und Dr. Ferdinand Strassmann. Unter ihrer Leitung gab sich der Verein eine Verfassung, die dafür sorgte, dass der Turnbetrieb geordneter verlief und die Verwaltung strenger geregelt wurde.
Die Vereinsmitglieder Carl Schuhmann und Hermann Weingärtner belegten bei den Olympischen Spielen 1896 die Plätze 1 und 2 in der Gesamtwertung.
Der Vereinsvorstand erkannte schon bald, wie wichtig die Ausbildung jüngerer Turner war, die nun einmal zur Weiterentwicklung des Vereins erforderlich sind. Also wurden auch die 6 Knabengenossenschaften von der Berliner Turnerschaft übernommen und aus ihnen Schüler- und Jugendabteilungen gebildet.
30 Jahre sollte es allerdings noch dauern, bis auch den Frauen das Turnen im Verein gestattet wurde und die erste Mädchen-Abteilung eröffnet werden konnte. Durch den enormen Mitgliederzuwachs zählte die Berliner Turnerschaft schon bald zu den größten Turnvereinen Deutschlands und sollte es Jahrzehnte über bleiben.

Geschichte ab 1863
Am 16. Mai 1863 erfolgte die Gründung der Berliner Turnerschaft. Am 3. Deutschen Turnfest im August in Leipzig beteiligte sich der Verein zahlreich.
Am 3. November 1863 erfolgte die Gründung der 1. und 2. Jugendabteilung. 12. September 1876: Um eine Spende von 15.000 Mark entgegennehmen zu können, bemühte sich der Verein um die Korporationsrechte, d. h. die Rechte einer juristischen Person, die durch königliche Verfügung erteilt wurde. Der Verein nannte sich nun "Berliner Turnerschaft Korporation".
Wegen der umfangreicher werdenden Geschäfte des Vereins wurde auf der Hauptversammlung am 6. Mai 1885 beschlossen, ein "Nachrichten- und Anzeigenblatt" herauszugeben, das ab 1894 allen Mitgliedern kostenlos zur Verfügung stand.

Zum 25-jährigen Jubiläum (16. Mai 1888) gehörten dem Verein 4.003 Mitglieder an. Diese turnten in 9 Männer-Abteilungen, außerdem in 9 Lehrlings- und 9 Schülerabteilungen. Am 15. November 1894 feierte man die Eröffnung der ersten Frauen-Abteilung. Bemühungen, den Frauen das Turnen im Verein zu gestatten, hatten 1893 begonnen. Am 1. April 1895 wurde die Eröffnung der ersten Mädchen-Abteilung verzeichnet. Die Vertretung der Deutschen Turnerschaft geschieht mit einer Riege auf dem 3. Italienischen Bundesturnfest 1895 in Rom. Die Idee des Barons de Coubertin, die Olympischen Spiele wieder aufleben zu lassen, wurde 1896 mit der Durchführung der 1. Olympischen Spiele der Neuzeit in Athen umgesetzt. Deutschland stellte sechs Sieger, vier davon gehörten der Berliner Turnerschaft Korporation an: Hermann Weingärtner, A. Flatow, Carl Schuhmann und K. Neukirch.

Unter dem Vorsitz von Carl Alfred Müller bestand die Berliner Turnerschaft Korporation am 16. Mai 1903  aus 42 Abteilungen mit 6.092 Mitgliedern. Mit dem Plan, ein eigenes Vereinsheim zu bauen, beschäftigten sich mehrere Hauptversammlungen. 1905 wurde ein entsprechender Ausschuss gegründet. Die 50-Jahrfeier am 16. Mai 1913 wird mit der Ausgabe einer 260-seitigen Festschrift begangen. In 58 Abteilungen turnten derzeit 6.232 Mitglieder. Das Anwachsen der Sportbewegung hatte zur Folge, dass nach heftigen Diskussionen 1910 die erste Sportabteilung im Verein gegründet wurde. Um sich den Bestimmungen der Leichtathletik anpassen zu können, gewann der Wunsch nach einem vereinseigenen Sportplatz immer mehr an Bedeutung. Am Bahnhof Baumschulenweg konnte ein Gelände gepachtet werden, aus dem nach Umgestaltung für 20 Jahre eine brauchbare Anlage und ein Treffpunkt der Mitglieder wurde. Das BT-Abzeichen wurde geschaffen. Von nun an sprach man in der Öffentlichkeit und allmählich auch im Verein nur noch von der "BT". 1911 wurden im oberen Teil der städtischen Turnhalle in der Prinzenstraße 90 mehrere Räume gemietet und dort die Geschäftsstelle, die Hauptbücherei und das Archiv untergebracht. Durch die erhöhten Ausgaben für den Spielplatz Baumschulenweg wurde 1914 zum ersten Mal eine Beitragserhöhung erforderlich. Der Beitrag erhöhte sich von 75 Pfennig auf 1 Mark monatlich.

Im Ersten Weltkrieg verloren 534 BT-Mitglieder durch Kriegseinwirkung ihr Leben. 1921 behauptete die BT wieder ihren Platz als größter deutscher Turnverein. 1923 (16. Mai) bestand der Verein aus 67 Abteilungen, in denen sich 6.541 Mitglieder bewegten. Zum Ende der Inflation war das BT-Vermögen verloren. Die von den Nationalsozialisten 1933 erlassenen Verordnungen und Richtlinien wurden auch in der Berliner Turnerschaft rigoros umgesetzt. Durch den "Arierparagraphen" verlor die BT ca. 60 jüdische Turnerinnen und Turner, die ihren Verein verlassen mussten oder ausgeschlossen wurden. Sie hatten ihrem Verein jahrzehntelang die Treue gehalten und der BT durch hervorragende turnerische und sportliche Leistungen zu Ruhm und Ehre verholfen. 1932 verkündete das vereinseigene Nachrichtenblatt: "Die Berliner Turnerschaft auf eignen Grund und Boden". In Berlin-Köpenick erwarb der Verein ein ca. 43.000 m² großes Gelände von der Firma Spindler AG für 213.000 RM. Mit viel Idealismus gingen die Mitglieder tatkräftig ans Werk, um aus dem Gelände ihr "Kleinod an der Spree" zu schaffen. Als der Sportplatz am 13. Mai 1934 eingeweiht wurde, zogen 3.000 Turner im Festzug durch Köpenick. Die Schüler- und Schülerinnen-Abteilungen wurden aus der BT zwangsweise ausgegliedert und von der Hitlerjugend übernommen. Am 27. November 1934 wurden sie in einer Feierstunde verabschiedet.

Anlässlich der 75-Jahrfeier am 16. Mai 1938 beteiligten sich 750 Teilnehmer an einer Turnschau in der Prinzenhalle, der letzten Großveranstaltung der BT vor dem Krieg. Der Ausbruch des Zweiten Weltkrieges im September 1939 brachte alle Planungen des Vereins zum Erliegen. Hunderte von Mitgliedern wurden sofort einberufen, so dass es an Vorturnern mangelte. Soweit es ging, übernahmen die Frauen die Aufgaben. Viele Turnhallen in der Stadt wurden zweckentfremdet oder zerstört. Dadurch ging der Turnbetrieb immer mehr zurück, dennoch konnte er den Umständen entsprechend durchgeführt werden. Die Erweiterungsbauten in Spindlersfeld konnten nicht mehr verwirklicht werden. Das 80. Stiftungsfest, mit einem Schauturnen im kleineren Rahmen, fand am 16. Mai 1943 im Kuppelsaal des Reichssportfeldes statt. Am 3. Februar 1945 wurde die Turnhalle Prinzenstraße mit Geschäftsstelle und Archiv bei einem Bombenangriff restlos vernichtet. Auch das Vereinsbanner verbrannte. Ein Vereinsleben fand nicht mehr statt; das Nachrichtenblatt musste sein Erscheinen einstellen.
Nach Kriegsende war ein Verbot aller Organisationen, insbesondere der Turn- und Sportvereine, eine der ersten Anordnungen der Siegermächte. Alle Vereine mussten daraufhin aufgelöst werden. Der Kontakt innerhalb der Abteilungen und zum gesamten Verein riss trotzdem niemals ganz ab. Nach und nach fanden sich in der zerstörten Stadt Berlin immer mehr BTer ein. Sie trafen sich in Lokalen ihres Bezirks und tauschten Erinnerungen aus, darauf hoffend, dass der Turnbetrieb wieder erlaubt wird.

Ab 1947 ließen die Besatzungsmächte vereinzelt wieder Vereine zu. Auch die BT bemühte sich um die Wiederzulassung, alle Anträge wurden aber zunächst abgewiesen. Im amerikanischen Sektor hatte der Antrag auf Zulassung Erfolg. Mit Schreiben des Bezirksamtes Kreuzberg von Groß-Berlin erfolgte am 9. Februar 1949 die offizielle Anerkennung als nichtpolitische Organisation. Die erste Mitgliederversammlung war am 20. März 1949. Dem Aufruf zur Neugründung folgten 534 Mitglieder, die sich aus den Turn-, Leichtathletik- und Sportabteilungen zusammensetzten. Zum Vorsitzenden wählte die Versammlung Kurt Zameitat, der das Amt bis 1965 ausübte. Dem Vorstand gehörten außerdem an: 2. Vorsitzender: Heinz Andrae; 3. Vorsitzende: Else Weiß; Hauptkassenwart: Werner Müller; Hauptturnwart: Fritz Hoffmann; Jugendwart: Hans Hoppe für das Kinderturnen; Gerhard Ziethe für das Jugendturnen. Am 30. Juli 1949 erfolgte die Bestätigung der amtlichen Zulassung der Berliner Turnerschaft Korporation in den Westbezirken der Stadt durch den Magistrat von Berlin.

Angebote und Veranstaltungen

Folgende Sportarten werden derzeit im Verein angeboten: Allgemeines Turnen, Gerätturnen, Eltern-Kind/Kleinkinderturnen, Gymnastik/Fitness, Tanzen und Show, Rhönradturnen, Leichtathletik, Schwimmen, Faustball, Floorball (Unihockey), Handball, Volleyball und Rudern. Jährlich organisiert die Berliner Turnerschaft – neben ihren wöchentlichen Angeboten – zahlreiche zusätzliche Veranstaltungen, u. a. den Wedding Cup, das größte Faustballturnier der Welt, Freizeiten für Kinder und Jugendliche sowie den "Frühlingsball des Sports". Während des Frühlingsball des Sports wird in jedem Jahr das "Goldene Band" verliehen – die älteste deutsche Sportauszeichnung. 2012 wurde Heiner Brand für seine Verdienste um den Handball mit dem "Goldenen Band" ausgezeichnet.
Die Berliner Turnerschaft Korporation Turn- und Sportverein e. V. feierte am 16. Mai 2013 ihr 150-jähriges Bestehen.

Durch die Fusion der Berliner Turnerschaft mit dem Berliner Ruderclub "Astoria" im Jahr 2006 steht allen Mitgliedern inzwischen ein Bootshaus am Kleinen Wannsee zur Verfügung, welches ebenfalls eine Gastronomie vorweisen kann. Seit der Fusion ist die Bezeichnung für die Ruderabteilung "Astoria" Rudergemeinschaft (in der Berliner Turnerschaft).

Seit einigen Jahren bietet die Berliner Turnerschaft in der "Gymwelt" in der Sporthalle Ohlauer Straße (ehemals Gerhart-Hauptmann-Schule) in Berlin-Kreuzberg Sport-, Fitness- und Gesundheitskurse an. Seit Sommer 2018 betreibt die "BT" das Turnzentrum am Vorarlberger Damm und bietet auch dort Sportkurse an. Außerdem betreibt sie die Turntalentschule Salto Berlin und bildet Nachwuchsturnerinnen und -turner aus.

Vereinsstruktur (Gremien)
 Vorsitzender: Markus Nitsch
 Stellvertreter des Vorsitzenden: Reinhard Delbrouck
 Schatzmeister: Jens Richter
 Vertreter der Fachbereichsleiter: Tillmann Fischbach
 Vertreter der Jugend: Markus Nitsch
 1. Beisitzerin: Kim Methner
 2. Beisitzer: Nikolai Deus-von Homeyer

Literatur und Quellen
 Geschichte des Vereins Berliner Turnerschaft (Korporation.) – Festschrift zur Feier des Fünfundzwanzigsten Stiftungs-Feste / herausgegeben vom Vorstande. W. Pormetter, Berlin 1888; zlb.de

Weblinks
 Offizielle Homepage der Berliner Turnerschaft
 Homepage des Wedding-Cups
 Homepage der Gymwelt in der Ohlauer Straße ("Die Turnhalle")

Einzelnachweise

Turnverein aus Berlin
Gegründet 1863

Berliner Turnerschaft


البحيرات هي إحدى الدوائر الثمانية بمدينة كيبك يدل اسمه على تواجد ثلاث بحيرات هي بحيرة سانت شارل وبحيرة لوريت وبحيرة بيرجي. تحتل الدائرة المركز الجغرافي للمدينة.

الاحياء
 فانييه
 نوفشاتيل شرق لوبورغ نوف
 دي بيرجي لي سول

المنشات

المصانع
 المركب كيبك التكنولوجي
 مجموعة مصانع Armand-Viau
 مجموعة مصانع Cardinal
 مجموعة مصانع  Carillon
 مجموعة مصانع  Duberger
 مجموعة مصانع  Carrières
 مجموعة مصانع Frontenac
 مجموعة مصانع Métrobec
 المنطقة الصناعية Lebourgneuf
 المنطقة الصناعية Carrefour du commerce

المراكز التجارية
 المركز التجاري  Galeries de la Capitale
 المنطقة التجارية Lebourgneuf
 ساحة Fleur de Lys

اماكن ثقافية ودينية
 مكتبة Aliette-Marchand
 مكتبة Jean-Baptiste-Duberger
 مكتبة Lebourgneuf
 مكتبة Les Saules
 مكتبة Saint-André
 كنيسة Notre-Dame-de-Recouvrance
 كنيسة Saint-Eugène
 كنيسة Sainte-Monique-des-Saules
 قاعة المملكة Témoins de Jéhovah

حدائق واماكن للترفيه
 ملعب  Duberger
 ملعب Les Saules
 ملعب Patrick Poulin
 المركز المجتمعي Michel-Labadie
 Corridor des cheminots
 حديقة Chauveau
 حديقة l'Escarpement
 حديقة l'Accueil
 حديقة Frère-Frédéric
 حديقة Petit-Bois
 حديقة Émile-Nelligan
 حديقة Antoine-Masson
 حديقة Saint-Francois-Xavier
 حديقة Prévert
 حديقة Saint-André
 Parc-école Apprenti-Sage
 حديقة des Brumes
 حديقة Louis-Latulippe
 حديقة Duberger
 حديقة Sainte-Monique
 مسبح Jos-A.-Lachance
 ساحة  L'Islet-La Montée
 مركب Jean-Paul-Nolin

مراجع

مدينة كيبك

مناطق إدارية في مدينة كيبك

البحيرات (مدينة كيبك)


Nerja () is a municipality on the Costa del Sol in the province of Málaga in the autonomous community of Andalusia in southern Spain. It is part of the comarca of La Axarquía. It is on the country's southern Mediterranean coast, about 50 km east of Málaga.

Under Muslim rule, its name was Narixa, which means "abundant source" and is the origin of the current name.

History
Nerja has a long history, evidenced by the primitive paintings found in its famous Nerja caves, discovered in 1959. These caves are now believed to be just one entrance to a linked series of sinkholes stretching many miles into the mountains between Nerja and Granada, and which may yet prove to be one of the most extensive unexplored systems in Europe. Visitors to the caves will be able to view the remains of one of the ancient inhabitants of Nerja.

The Romans built three settlements here, including Detunda, of which now large remains can be seen. The area was later taken over by the Arabs in the early 8th century. Under the Moors, the town was known as  Narixa, which means "abundant spring", from which the present name derives.

Its agricultural and silk products are said to have been famed throughout the Muslim world and in the markets of Damascus as early as the 10th century.

The Balcón de Europa, a mirador or viewpoint which gives views across the sea, is in the centre of the old town. Its name is popularly believed to have been coined by King Alfonso XII, who visited the area in 1885 following a disastrous earthquake and was captivated by the scene. Local folklore says that he stood upon the site where the Balcón now stands, and said "This is the balcony of Europe". Local archive documents are said to show that its name predated this visit, but this has not prevented the authorities from placing a life-sized (and much photographed) statue of the king standing by the railing.

The Balcón area was originally known as La Batería, a reference to the gun battery which existed there in a fortified tower. This emplacement and a similar tower nearby were destroyed during the Peninsular War. In May 1812, the British vessels Hyacinth, Termagant and Basilisk supported Spanish guerrillas on the coast of Granada, against the French. On 20 May, Termagant or Hyacinth opened fire and the forts were destroyed. Two rusty guns positioned at the end of the Balcón are reminders of these violent times. The huge lumps of rock, the remains of La Batería, visible in the sea at the end of the Balcón, are further evidence of this action.

Main sights
 Caves of Nerja
 Sierras of Tejeda, Almijara and Alhama Natural Park
 Navachica, highest peak in the Sierra de Almijara
Balcón de Europa
The Aqueduct, built in the 19th century
Baroque Hermitage of las Angustias (17th century)
Church of El Salvador, in Baroque and Mudéjar style (17th century)
Maro, a coastal village within Nerja's municipal term
Chillar River
 Frigiliana, a village on the nearby mountain

Beaches

 Burriana
 Carabeillo
 Carabeo
Chucho
Torrecilla
El Salón
Playazo
Calahonda
Caletilla

Sports
 Enrique López Cuenca Sports Stadium -
Combined Rugby and Athletics stadium, home to the local rugby (union) side Club Nerja Rugby. Local semi-professional soccer team  C.D Nerja  (Club Deportivo Nerja) used to play at the stadium but now have a purpose built ground behind the Medico.

 Watersports

Sea-Kayaking and Scuba-diving are based at Burriana beach

 Racket Sports
Padel and Tennis are based at Club de Tenis y Padel la Raqueta a short walk from the centre of town

Public transport

Nerja is not integrated in the Málaga Metropolitan Transport Consortium.

As well as two local bus routes, around town (from the Riú Mónica Hotel), there are buses from the top of the High Street by the Alsa ticket office to Málaga, Caves of Nerja, Frigiliana, Maro, Almuñécar, Vélez-Málaga, Torre del Mar, Granada, Córdoba, Seville, Almería and Motril.

Twin towns

 Pescia, Italy
 San Juan, Argentina

Cultural references

Nerja has been a source of inspiration for expatriate writers and artists, such as Scottish novelist Joan Lingard and French-born author André Launay; Jorge Guillén and Federico García Lorca were long-time visitors and residents of the town.
The town was also the main setting for the filming of Verano azul, a popular Spanish television series later exported to several countries, a replica of the boat featured in the series can be found in a park of the same name (as the series), near the centre of town.

In popular fiction
The Enigmatic Mr Phelps (pub.1997-2003-2005), which combines the first two international crime fiction novels in a continuing series along with a screenplay Mr Phelps (2016 - co-written by Award-winning Canadian Film Director and screenwriter Jason C. Bourque), created for a motion picture adaptation by Canada-based English international crime writer David B. Green, are set in Nerja during the mid 1990s. The stories include many references to Nerja and the Axarquia region and focus upon a fictional bar/restaurant located on c/Carabeo. The fictional character of "Phelps" is often confused with the real life of the author who himself lived in Nerja between 1995 and 1998.

Media
The town has a  commercial Spanish-language pop radio station Radio Nerja

See also
 Caves of Nerja
 Verano azul

References

External links

 Nerja
 Cueva de Nerja The Nerja Caves (Spanish only)
 Malaga Area Metropolitan Transport Consortium

Nerja


دَبّابة الأرجَنتِين المُتوسطة (بالإسباني:Tanque Argentino Mediano، تانكيه أرجنتينو مديانو. تختصر TAM، تام) هي دبابة متوسطة من تصميم ثيسن هنستشل الألمانية بوساطة تعاقد أرجنتينيّ في 1974 لتصميم وتطوير دبابة متوسطة جديدة وعربة مشاة قتالية.

مصادر

مراجع

العلاقات الألمانية الأرجنتينية
دبابات ألمانيا
دبابات قتال رئيسية في الحرب الباردة
دبابات قتال رئيسية ما بعد الحرب الباردة
دبابات متوسطة
مركبات ظهرت في 1983
مركبات عسكرية 1980–1989
معدات عسكرية 1980-1989

دبابة الأرجنتين المتوسطة