Udarnik (ruski: Уда́рник) je bio naziv za visoko produktivnoga radnika u Sovjetskome Savezu, državama Istočnoga bloka i drugim komunističkim državama. Izraz dolazi od ruskoga izraza ударный труд (udarni trud) koji označava hiperproduktivni entuzijastički rad.

U Sovjetskome savezu, izraz je bio povezan s Udarnikom komunističkoga truda (ruski: Ударник коммунистического труда), sovjetskom počasnom titulom, te s Aleksejem Grigorevičem Stahanovom i pokretu nazvanom po njemu. Međutim, takva se terminologija upotrebljava i u drugim socijalističkim državama, posebice u Narodnoj Republici Kini, Sjevernoj Koreji, Narodnoj Republici Bugarskoj i Socijalističkoj Federativnoj Republici Jugoslaviji.

Ideologija koji stoji iza promicanje ideje udarnika je da će ostatak radničke snage preko socijalističkom emulacijom učiti od predvodnika.

Poznati udarnici

U Čehoslovačkoj
 Lumír Sakmar

U Jugoslaviji
 Alija Sirotanović
 Antun Bičić
 Antun Griparić

U Poljskoj
 Franciszek Apryas
 Bernard Bugdoł
 Wanda Gościmińska
 Wiktor Markiefka
 Piotr Ożański
 Wincenty Pstrowski
 Stanisław Sołdek
 Anna Walentynowicz

U Sovjetskome savezu
 Praskovja Nikitična Angelina
 Pjotr Fjodorovič Krivonos
 Makar Nikitovič Mazaj
 Aleksej Grigorevič Stahanov

Izvori

Vidi još
 Heroj socijalističkog rada
 Omladinske radne akcije
 Orden junaka socijalističkog rada
 Radna brigada

Vanjske poveznice

Sovjetska frazeologija
Gospodarstvo SSSR-a
Gospodarstvo Jugoslavije
Gospodarstvo Čehoslovačke
Ekonomska povijest

Udarnik


Sterling Publishing Company, Inc. este o editură de lucrări dintr-o gamă largă de domenii, cu mai multe mărci și mai mult de 5.000 de titluri tipărite. Fondată în 1949, Sterling publică, de asemenea, cărți pentru mai multe companii media, inclusiv AARP, Hasbro, Hearst Magazines și USA TODAY, servind, de asemenea, ca distribuitor în America de Nord pentru edituri interne și internaționale precum: Anova, Boxer Books, Brooklyn Botanic Garden, Carlton Books, Duncan Baird, Guild of Master Craftsmen, Orion Publishing Group, și a Șasea Și de Primăvară Cărți. Sterling deține și operează, de asemenea, două companii din ramuri verticale, Lark Crafts și Pixiq.

Sterling Publishing este o subsidiară deținută în întregime de Barnes & Noble, care a achiziționat-o în 2003. Pe 5 ianuarie 2012, Wall Street Journal a raportat că Barnes & Noble a scos la vânzare editura Sterling Publishing. Negocierile pentru găsirea unui cumpărător au eșuat, cu toate acestea, iar Sterling nu mai era de vânzare în martie 2012.

Autori notabili
Printre autorii notabili publicați de editură se află Colleen Houck Paul McKenna, Richard Scarry, Barton Seaver, Paul Sloane, Peter Yarrow și Kevin Zraly.

Mărci
Sterling Publishing acoperă o gamă largă de domenii, inclusiv artă și artiști, autobiografie și biografie, corp/minte/spirit, meșteșuguri, artă culinară, evenimente curente, alimentație și sănătate, grădinărit, istorie, vacanță, stil de viață, muzică, non-ficțiune, fotografie, cultură populară, puzzle-uri și jocuri, știință și natură, sport și călătorie, printre altele, și publică titluri sub următoarele mărci:
 ecosystem publică reviste și caiete școlare. Toate sunt produse în Statele Unite ale Americii pe hârtie 100% reciclabilă. Ea a fost fondată în 2009.
 Fall River Press oferă titluri pe o varietate de subiecte, inclusiv istorie, cărți academice de referință, ficțiune clasică și de gen și umor, precum și bestselleruri de non-ficțiune.
 Flashkids este o colecție de cartoane educative pentru elevii cursurilor preșcolare, elementare și gimnaziale în domenii cum ar fi citire, matematică, scriere și pregătire pentru extemporale.
 Hearst Books publică reviste ale companiei Hearst, printre care: Chapman Piloting, Cosmopolitan, Country Living, Esquire, Good Housekeeping, Harper's Bazaar, House Beautiful, Marie Claire, Popular Mechanics, Redbook, Seventeen și Town & Country. Parteneriatul a început în 2002.
 Lark Crafts și Lark Books produce ștrasuri din mărgele și bijuterii, ceramică, articole de gătit și de bucătărie, decorațiuni interioare, goblenuri, etc. pentru toate nivelurile de calificare. Lark, situată în Asheville, Carolina de Nord, a fost achiziționată de Sterling în 1999.
 Metro Books editează lucrări foarte ilustrate din domeniile artei, istoriei, călătoriilor, gătitului și divertismentului.
 Pixiq publică cărți de fotografie și ghiduri pentru folosirea aparatelor de fotografiat, inclusiv seria de lungă durată, Magic Lantern Guides.
 Puzzlewright Press creează cărți de puzzle și jocuri, printre care sudoku, integrame, șah, kakuro, wordoku, labirinturi, puzzle-uri logice, criptograme, jocuri de cazino, jocuri de cărți și trucuri de magie.
 Quamut creează ghiduri pentru învățarea unui meșteșug.
 Sandy Creek publică cărți de ficțiune și non-ficțiune pentru copii cu vârste cuprinse între 0 și 14 ani, în mai multe formate, inclusiv cărți ilustrate și enciclopedii.
 Silver Lining produce calendare de birou și de perete cu imagini de destinații de călătorie, artă, animale, natură etc. Calendarele sunt realizate pe hârtie reciclată 100% din cerneluri pe bază de soiai.
 SilverOak, deținută în coproprietate cu editura britanică Quercus, a fost fondată în 2010
 Splinter, cea mai recentă marcă a companiei Sterling, care publică ficțiune pentru adolescenți. Ea a fost fondată în 2010.
 Sterling Children's publică atât de ficțiune, cât și non-ficțiune, inclusiv cărți ale autorilor clasici, cărți ilustrate, cărți de glume, povești, precum și cărți pentru copii mici.
 Sterling Epicure publică lucrări culinare și de oenologie, cu coperți luxoase și un accent pe stilul de viață.
 Sterling Ethos tipărește cărți din domeniile wellness, dezvoltare personală, cunoaștere intuitivă, auto-descoperire și vindecare.
 Sterling Innovation creează cărți în formate alternative, precum și cărți de umor.
 Union Square Press editează cărți de non-ficțiune, istorie și noutăți. Ea a fost fondată în 2006.

Note

Legături externe
 Lark Crafts
 Pixiq
 Sterling Publishing website

Edituri din Statele Unite ale Americii

Sterling Publishing


Jeremy József Pierre Fekete (* 15. August 1960 in Oberentfelden) ist ein Schweizer Dokumentarfilmer, Autor und Regisseur.

Leben
Jeremy J.P. Fekete studierte von 1979 bis 1981 am Istituto per l'arte e il restauro, Palazzo Spinelli in Florenz (Italien) Kunstgeschichte und Restaurator für Gemälde auf Leinwand und Holz. 1984 bis 1986 folgte sein Studium der modernen Bildhauerei und Malerei an der Hochschule für Gestaltung und Kunst Luzern sowie 1987 bis 1989 an der Schule für Gestaltung Basel als Schüler von Bildhauer Johannes Burla. Von 1984 bis 1996 nahm er an Gruppen- und Einzelausstellungen teil, u. a. Art Basel, Kunstmuseum Luzern, Aargauer Kunsthaus und Kunsthalle Basel. Er gründete 1990 zusammen mit den Schweizer Künstlern Heinrich Lüber und Philippe Cuny die Kunstfirma Protoplast.

Seit 1994 arbeitet Fekete als freier Autor und Regisseur. Es entstanden u. a. Musik- und Werbevideos für die Musiksender VIVA und MTV, Beiträge für das Kulturmagazin Polylux mit Tita von Hardenberg, Kunst- und Kulturdokumentationen für Arte, Unterhaltungssendungen, Dokumentationen, Features und Biografien für die ARD und das ZDF. Für die von ihm mitentwickelte ZDF-Reihe Idole erstellte er ein Porträt über die Schauspielerin Romy Schneider, bei dem nicht die Schlagzeilen, sondern die Freundschaft zwischen zwei Frauen im Fokus stand. Für das Sendejahr 2013 schuf er Idee, Entwicklung, Konzeption und Umsetzung der Reihe Schlösserwelten Europas / L'Europe en châteaux / Castles and Palaces of Europe für Arte.

Feketes Produktionen werden seit 2005 regelmäßig auf internationalen TV und Film Festivals nominiert und ausgezeichnet. 2009 gewann er mit Im Bann des Augenblicks – Der Fotograf Robert Lebeck die Bronzene World Medal beim New York Festival 2009 in der Sparte "Documentaries" und wurde nominiert bei den 49. Rose d'Or 2009 in der Kategorie: Arts Documentary, 2014 die Silver World Medal bei den international Television & Film Awards beim New York Festivals mit der Reihe Schlösserwelten Europas in der Kategorie: Documentaries – Cultural Issues, 2016 für die Arte–Entdeckung Reihe Europas legendäre Strassen – auf den Spuren der Römer die Bronze World Medal bei den New York Festivals International Television & Film Awards und beim 49th Worldfest Houston International Film Festival den Platinum Remi Award. 2016 wurde die von ihm mitentwickelte und gestaltete Serie Tankstellen des Glücks nominiert für den 53. Grimme-Preis in der Kategorie: Unterhaltung. 2019 gewann er mit seiner Arte-Reihe Bahnhofskathedralen – Europas Reise-Paläste u. a. bei den Gold Movie Awards in London den Goddess NIKE Award als beste Dokumentation des Jahres 2018 sowie die Gold World Medal bei den New York Festivals 2019 in den USA. Am 5. August 2021 kam sein in den USA prämierter Dokumentarfilm Look Me Over – Liberace in die deutschen Kinos.

Fekete ist Jurymitglied bei den Cannes Corporate Media & TV Awards (2015, 2016, 2017, 2018) in Frankreich sowie seit 2015 Grand Jury Member bei den New York Festivals Television & Film Awards in Las Vegas, USA.

Filmografie (Auswahl arte ZDF ARD)
 1995: A Tribute to Blade Runner (Musicvideoclip Cosmic Baby)
 1998: Kreuzfahrt Berlin – Geschichten zwischen Spree und Landwehrkanal (3-teilige Reihe)
 1999: Eine Stadt zeigt Flagge – Theater der Welt in Berlin, RBB/ARTE
 2001: Kreuzfahrt Berlin, eine Schiffsreise durch die Hauptstadt
 2002: Mythos Marilyn, Männertraum aus Übersee
 2003: Les Misérables – Ein Musical für Berlin / Das Theater des Westens im neuen Rhythmus, RBB
 2003: Berliner, Filmstar, Weltenbummler – Hardy Krüger
 2003: Ein Gesicht mit Charakter – Hellmut Lange
 2003: John F. Kennedy in Berlin – 21. März 1963 (4-teilige Reihe)
 2004: Idole – Romy Schneider, ZDF
 2005: Bahnhof Zoo – Tor zum Westen, RBB
 2005: Die Potsdamer Schlösser – Hinter den Kulissen von Sanssouci
 2005: Bauen auf Vergangenheit. Ieoh Ming Pei und das Königliche Zeughaus, RBB/ARTE
 2007: Im Bann des Augenblicks – Der Fotograf Robert Lebeck, RBB/ARTE
 2009: Geschichten aus Pankow, RBB
 2011: Das Spiel mit der Erinnerung – Die Bilderwelt des Thomas Demand, RB/ARTE
 2012: Ich – Udo...staring Udo Kier a western road movie, RB/ARTE
 2012–2013: Schlösserwelten Europas (5-teilige ZDF/ARTE Reihe, mit Gero von Boehm)
 2014–2015: Europas legendäre Strassen – auf den Spuren der Römer (5-teilige ARTE G.E.I.E. Reihe)
 2016: Tankstellen des Glücks (10-teilige ZDF/ARTE Reihe, mit Friedrich Liechtenstein)
 2016: Tankstellen des Glücks – der Film (mit Friedrich Liechtenstein), ZDF/ARTE
 2017–2018: Bahnhofskathedralen – Europas Reise-Paläste (5-teilige ARTE G.E.I.E. Reihe)
 2019–2020: Look Me Over – Liberace, Kino-Dokumentarfilm, RB/ARTE
 2021–2022: Raue Welten - Wilde Schönheiten...Die Balkanhalbinsel (6-teilige ZDF/ARTE Reihe)

Auszeichnungen/Nominierungen

 1995: Finalist, Art Directors Club, ADC Deutschland, Kategorie Werbefilm
 2006: Finalist, Milano Art Doc Festival, Italien, Kategorie Architektur
 2008: Finalist, Asolo Art Film Festival, Italien, Kategorie Arte
 2008: Finalist, Milano Art Doc Festival, Italien, Kategorie Arte
 2009: Gewonnen, Bronze World Medal, New York Festivals TV & Film Awards, USA
 2009: Finalist, Rose d'Or, Schweiz, Kategorie Artdoku
 2011: Finalist, 21. deutscher Kamerapreis, Deutschland, Kategorie Schnitt
 2013: Finalist, New York Festivals TV & Film Awards, USA
 2014: Gewonnen, Silver World Medal, New York Festivals TV & Film Awards, USA
 2015: Gewonnen, Best International Documentary Award, VIII ART&TUR – International Tourism Film, Portugal
 2015: Gewonnen, 1. Prize Cultural Tourism, VIII ART&TUR – International Tourism Film, Portugal
 2016: Gewonnen, Bronze World Medal, New York Festivals TV & Film Awards, USA
 2016: Nominierung, Reykjavík international Film Festival Island, Island
 2016: Nominierung, Fernsehpreis DAFF – Deutsche Akademie für Fernsehen, Deutschland
 2016: Gewonnen, Platinum Remi Award, 49th Worldfest Houston International Film Awards, USA
 2016: Gewonnen, Best Cultural Heritage Documentary Award, IX ART&TUR – International Tourism Film, Portugal
 2017: Finalist, Best Director of a short Documentary, The international Filmmaker Festival of World Cinema, London
 2017: Finalist, Best cinematographie in a Documentary, The international Filmmaker Festival of World Cinema, London
 2017: Finalist, 53.Grimme-Preis, Kategorie Unterhaltung, Deutschland
 2017: Finalist, Best Director of a short Documentary, The international Filmmaker Festival of World Cinema, Nizza
 2017: Finalist, Best editing in a Documentary, The international Filmmaker Festival of World Cinema, Nizza
 2017: Gewonnen, Filmmaker Award, Best short Documentary, The International Filmmaker Festival of World Cinema 2017, Nizza
 2018: Gewonnen, Monthly Edition, Best Documentary of September 2018, Gold Movie Awards, London
 2018: Gewonnen, Monthly Edition, Best Director of September 2018, Gold Movie Awards, London
 2019: Gewonnen, Annual Award "Goddess NIKE", Best Documentary of the Year 2018, Gold Movie Awards, London
 2019: Gewonnen, "Hollywood International Independent Documentary Awards", Best cultural feature 2019, Los Angeles
 2019: Gewonnen, "Hollywood International Independent Documentary Awards", Best Director 2019, Los Angeles
 2019: Gewonnen, Gold World Medal, New York Festivals TV & Film Awards, USA
 2019: Gewonnen, Jury Special Award, 52nd Worldfest Houston International Film Awards, USA
 2020: Gewonnen, Silver Remi Award, 53rd Worldfest Houston International Film Awards, USA
 2021: Gewonnen, "Award of Excellence" Monthly Edition - Best Documentary Feature, Vegas Movie Awards, USA
 2021: Gewonnen, "Award of Excellence" Monthly Edition - Best Costume Design, Vegas Movie Awards, USA
 2021: Gewonnen, Bronze World Medal, New York Festivals TV & Film Awards, USA
 2022: Official Selection, 13. Green Screen - International Wildlife Filmfestival Eckernförde, Germany

Aufführungen und Ausstellungen
 2005–2008: Deutsches Historisches Museum, Berlin, "Bauen auf Vergangenheit" Ieoh Ming Pei und das Königliche Zeughaus
 2007: Guggenheim Museum, Bilbao, Architekturfilm-Ausstellung, "Bauen auf Vergangenheit" Ieoh Ming Pei und das Königliche Zeughaus
 2008/09: Martin-Gropius-Bau, Berlin, "Im Bann des Augenblicks" – Der Fotograf Robert Lebeck"
 2010: Focke-Museum, Bremen, "Im Bann des Augenblicks" – Der Fotograf Robert Lebeck"
 2011: Bayer Kulturhaus, Leverkusen, "Im Bann des Augenblicks" – Der Fotograf Robert Lebeck"
 2014: German Film Festival, Portland, "Im Bann des Augenblicks" – Der Fotograf Robert Lebeck" und "ICH-UDO...der Schauspieler Udo Kier"
 2015: Filmhauskino Köln, Köln, "Ich-Udo … der Schauspieler Udo Kier"
 2016: Willy-Brandt-Haus, Berlin, "Im Bann des Augenblicks-der Fotograf Robert Lebeck"
 2017: Kinofest Seattle, "the Documentaries of Jeremy JP Fekete"
 2020: Institut Français in Florenz, "Stazioni Europee – I Templi del Viaggio"

Weblinks
 Offizielle Website

Einzelnachweise

Dokumentarfilmer
Darstellender Künstler (Schweiz)
Drehbuchautor
Filmregisseur
Schweizer
Geboren 1960
Mann

Jeremy J. P. Fekete


Kasper Madsen (født 28. juli 1983) er en dansk fodbolddommer, der siden 2012 har dømt kampe i den danske 1. division.

Referencer

Fodbolddommere fra Danmark

Kasper Madsen


كوكبة قطعة الفرس ؛ وتدعى  .

تعتبر كوكبة قطعة الفرس من كوكبات نصف الكرة الأرضية الشمالي، ويتراءى للناظر في السماء ما بين خطي عرض 90 درجة شمالاً و70 درجة جنوباً. ويعتبر شهر أيلول من أفضل الأوقات لمراقبته.

ويعتبر النجم منير قطعة الفرس (كيتالفا)، ( ألفا قطعة الفرس) من أهم النجوم في برج قطعة الفرس.

المصادر الخارجية
 موقع الكون

مراجع

الكوكبات الشمالية
الكوكبات المدرجة من قبل بطليموس
كوكبات
كوكبة قطعة الفرس

قطعة الفرس (كوكبة)


Laktik asit, 1780 yılında Carl Wilhelm Scheele tarafından keşfedilen, formülü CH3CHOH-COOH ve kimyaca adı alfa hidroksipropanoyik asit olan, bir organik hidroksi asittir. 1881'de ticari olarak büyük ölçüde ekşimiş sütten elde edildi; bu yüzden süt asidi de denir. Sütte bulunan laktoz, laktik maya denilen bakteriler tarafından laktik aside dönüştürülür.

Her insanın vücudunda oluşan tabii bir organik bileşik olan laktik asit, kas, kan ve vücudun değişik organlarında bulunur. Laktat ile aynı anlamda kullanılır, laktat, laktik asidin sodyum (Na) ve potasyum (K) tuzudur.

Laktik asidin temel kaynağı, glikojen olarak adlandırılan, karbonhidratın yıkımı sonucu oluşan bir yan üründür. Anaerobik glikoliz sonucu pirüvat üretildiği zaman kas hücresi onu aerobik olarak enerji üretimine katmayı dener. Şayet, kas hücresi üretilen tüm pirüvatı kullanma kapasitesine (aerobik olarak) sahip değilse, pirüvat laktata dönüşür.

Gıda katkıları
Hidroksi asitler

Laktik asit


Wacken Almanya'nın kuzeyinde Schleswig-Holstein eyaletinde, Steinburg iline bağlı yerleşim yeri. 7,1 km² yüzölçüme sahiptir. Nüfusu, 30 Haziran 2005 itibarıyla 1865 olarak tespit edilmiştir. Belediye Başkanlığı Axel Kunkel tarafından yürütülmektedir. Ayrıca dünya çapındaki en büyük metal müzik organizasyonlarından biri olan Wacken Open Air'e ev sahipliği yapmaktadır.

Dış bağlantılar
 www.amt-schenefeld.de

Steinburg iline bağlı yerleşim birimleri

Wacken


Sitokin, hayvan ve bitki hücrelerince üretilen, hücrelerin birbirleriyle iletişimini sağlayan protein ve peptidlerin bir grubudur. Hücre yüzeyi sitokin reseptörleri aracılığıyla görevlerini yapar. Yangı (enflamasyon) ve bağışıklık reaksiyonlarında, aktif lenfositler, makrofajlar, endotel, epitel ve konnektif dokular tarafından oluşturulurlar. Salınımları geçicidir. Sitokinler, hücrelerdeki reseptörlere bağlanarak hücre çoğalmasını uyarırlar.

Sitokin ailesi başlıca suda çözünebilir küçük proteinlerin ve glikoproteinlerin (şeker zinciri eklenmiş proteinler) 8 ila 30 kDa'lık birimlerini içerirler. Hormonlar ve nörotransmitterler gibi işlev görürler, fakat hormonlar özgül organlardan kana salınır ve nörotransmitterler nöronlarca üretilirken, sitokinler bazı hücre tiplerince salınırlar. Bağışıklık sistemindeki temel rolleriyle sitokinler, çeşitli immün, enfeksiyon ve enflamasyon hastalıklarında salınırlar. Bununla beraber, tüm fonksiyonları bağışıklık sistemiyle sınırlı değildir, embriyogenezde bazı gelişimsel süreçlerin bazı basamaklarında da görülürler.

Bağışıklık sistemi bir patojenle savaşırken, sitokinler, T hücresi ve makrofajlar gibi bağışıklık sistemi hücrelerini sinyal verir ve enfeksiyon bölgesine gitmeleini sağlarlar. Uygulamada, sitokinler daha fazla sitokin üretmeleri için onları uyarırarak bu hücreleri etkinleştirirler.

Sitokinler oldukça çeşitli hücreler (hemopoietik ve non-hemopoietik hücrelerin hepsi) tarafından üretilirler ve hücrelerin civarlarında veya canlının bütün her yerinde etkili olabilirler. Bu etkiler bazen diğer kimyasal ve sitokinlerin bulunmasına oldukça bağlıdır.

Etkileri
Her sitokin özgül bir hücre yüzeyi reseptörüne bağlanır. Sonra hücreiçi sinyallemenin kaskadları hücre fonkisyonlarını değiştirir. Bu, diğer moleküller için reseptör yüzeylerinin sayısının artması ya da dönüt uyarılmasıyla kendi etkilerinin baskılanmasını, diğer sitokinlerin üretilmesiyle sonuçlanan bazı genlerin üst ve/veya alt düzenlemesini ve onların transkripsiyon faktörlerini içerebilir.

Hücrece verilen bir sitokinin kısmen etkisi, onun hücre dışı bolluğuna, hücre yüzeyindeki tamamlayıcı reseptörün çokluğuna ve sunumuna, reseptör bağlamasının sinyallerinin aşağıakımla etkinleştirmesine bağlıdır, bu son iki faktör hücre tipince değişebilir.
Sitokinler oldukça "fazla" olmalarıyla tanımlanırlar, bu yüzden bazı sitokinler benzer fonksiyonları paylaşıyor görünmektedir. Fonksiyonları genelleştirme sitokinklerde mümkün değildir; her şeye rağmen, etkileri şu şekilde gruplandırılabilir:
 otokrin, sitokin, onu salgılayan hücre üzerinde etkiliyse,
 parakrin, sitokin salgısının yakınları hızlı şekilde bu hareketle sınırlandırılıyorsa,
 endokrin, sitokin vücudun uzak bölgelerine farklı dokuları etkilemek amacıyla (kan ya da plazmayla taşınıp) yayılırsa.

Öyle görünüyorki, sitokinlerin antikorları bağlamasıyla oluşan bağışıklık etkisi, tek başına bir sitokinden daha güçlü olarak kısırdöngü gibi görülmektedir.

Sitokinlerin fazla uyarılması "sitokin patlaması" olarak bilinen tehlikeli bir sendromu tetikleyebilir, bu, klinikal TGN1412 duruşması sırasında bazı ters olayları nedeni olabilir.

Adlandırma
Sitokinler, lemfokinler, interlökinler ve kemokinler gibi fonkisyonlarına, salgılalamadaki hücrelere veya işlev hedeflerindeki farklılıklara göre isimlendirilmişlerdir. Çünkü sitokinler fark edilir derecede çoklukları ve pleiotropizmle ayırt edildikleri gibi, istisnalara da izin verilir, eskilerine oranla az gelişmiştir.
Sitokinler önemli ölçüde fazlalık ve pleiotropizm ile karakterize edildiğinden, istisnalara izin veren bu tür ayrımlar kullanılmamaktadır.

 İnterleukin terimi, araştırmacılar tarafından önceleri genellikle beyaz kan hücrelerine hedeflenen bu sitokinler için kullanılmıştır. Artık geniş anlamda günden güne keşfedilen daha yeni sitokin moleküllerinin tarifi ve bunların tahmin edilen işlevlerindeki küçük ilişkileri anlatmak için kullanılmaktadır. Bunların çok büyük derecesi T hücrelerince üretilmektedir.
 Kemokin terimi ise, sitokinlerin, hücreler arasında kemotaksiye aracılık eden özgül bir grubuna için kullanılmaktadır. IL-8 (interlökin-8) interlökin olarak isimlendirilmiş tek kemokindir.

Sınıflandırma

Yapı
Yapısal benzerlik kısmen fazlalığı çarpıcı derecede göstermeyen sitokinler arasında ayırt edebilir, bu yüzden 4 tip olarak gruplandılırılar:

 dört α-sarmal zincirli aile - Üyesi olan sitokinler, dört alfa sarmal zincirli üç boyutlu yapıya sahiptir. Bu aile sırayla 3 alt aileye bölünür:
 IL-2 altailesi
 interferon (IFN) altailesi
 IL-10 altailesi
Bu altailelerden ilki en büyük olan gruptur. Eritropoietin (EPO) ve trombopoietin (THPO) gibi bazı non-immünolojik sitokinleri içerir. Ayrıca, dört α-sarmal zincirli sitokinler uzun-zincirli ve kısa-zincirli olarak da gruplandırılabilirler.
 IL-1 ailesi, öncelikle IL-1 ve IL-18 içerir.
 IL-17 ailesi, henüz tam olarak tanılanmamıştır, üye sitokinler sitotokisk etkenlerin neden olduğu T hücrelerinin proliferasyonunu artırtmada özgül bir etkiye sahiplerdir.
 Kemokinler.

İşlevleri
Klinikte ve tecrübe edilmiş pratikte immünolojik sitokinlerin, proliferasyonu ve yardımcı T hücrelerinin işlevselliğini arttıranlar tip 1 (IFN-γ vb.) ve tip 2 (IL-4, IL-10, IL-13, TGF-β, vb.) olarak ayrı ayrı bölen sınıflandırmanın daha yararlı olduğu ispatlanmıştır. Bu altkümelerin birindeki sitokinlerin diğerinin etkilerini baskılamaya meyilli olarak bulunması ilginçtir. Bu eğilimin otoimmün hastalıkların patojenitesinde bir rolü olabileceği düşüncesiyle yoğun çalışma altındadır.

Sitokin reseptörleri

Geçtiğimiz yıllarda sitokin reseptörleri, kısmen önemli özelliklerinden ve kısmen savunmanın bir sitokin reseptörüyle doğrudan ilişkili olmasıyla malum bağışıklık savunma halini zayıflatmasından dolayı araştırmacılar tarafından sitokinlerin kendisinden daha fazla dikkat noktası haline gelmiştir.

Bu bakımdan ayrıca sitokinlerin çokluk ve pleiomorfizimi, gerçekte onların benzer reseptörlerinin bir sonucudur, bazı yazarlar sitokin reseptörlerinin sınıflandırılmasında daha çok klinik ve deneyimlerin kullanılmasının yararlı olduğu görüşündedirler.

Sitokinlerin bir sınıflandırılması onların üç boyutlu yapıları üzerinedir. Sınıflama, görünüşte rutindir, cazip farmakoterpotik hedefler için bazı benzersiz görüş açılarını sağlar.

 İmmünoglobulin (Ig) süper ailesi, günümüzde omurgalıların vücut ve bazı doku hücrelerinde her zaman bulunarak ve antikorlarla, hücre yapışma molekülleri ve hatta bazı sitokinlerle yapısal bir benzerliği paylaşırlar. Örneğin; IL-1 reseptör çeşitleri.
 Hemopoietik Büyüme faktörü (tip 1) ailesi, hücre dışı amino asit alanlarından saklı kesin motifler içerirler. X-SCID'in doğrudan x-bağlantılı şekli olan bazı diğer sitokinlere özgü γ-zinciri yetmezliği IL-2 reseptörü bu zincire aittir.
 İnterferon (tip 2) ailesi, üyeleri IFN β ve γ için reseptördür.
 Tümör nekroz faktörü (TNF) (tip 3) ailesi üyeleri, hücre dışı sistein-zenginleştirilmiş bağlama alanını paylaşır ve CD40, CD27 ve CD30 gibi bazı diğer non-sitokin ligandları içerirler, ligandlar TNF ailesi olarak isimlendirilirler.
 Yedi transmembran heliks ailesi, bütün hayvanlar aleminde hepsinde bulunan reseptör çeşididir. Bütün G-protein eşli reseptörler (hormonlar ve transmitterlerde) bu aileye aittir. Kemokin reseptörlerinin HIV'i bağlayan ikisi CXCR4 ve CCR5de bu ailede yer almaktadır.

Sistein-düğüm sitokinleri
Büyüme faktörünün dönüşümü beta süper ailesi üyeleri, ek olarak TGF-β1, TGF-β2 ve TGF-β3 bu gruba aittir.

Kaynakça

 Gallin J, Snyderman R (eds). Inflammation: Basic Principles and Clinical Correlates. 3rd edition, Philadelphia, Lippincott William and Wilkins, 1999.
 Janeway CA et al. (eds). Immunobiology. The immune system in Health and Disease, 4th edition, New York, Garland, 1999.
 Roitt I et al. (eds.) Immunology. 5th edition, London, Mosby, 2002.
 Science Vol. 311 No. 5769, pp. 1875 - 1876, 31 March 2006 DOI: 10.1126/science.1126030

Ayrıca bakınız
 Adipokinler
 Apoptozis
 Kemokinler
 Sitokin patlaması
 ELISA deneyi
 ELISPOT deneyi
 İnterlökinler
 İnterferon
 Granülosit-koloni uyarıcı faktörü
 Tümör nekroz farktörü

Dış bağlantılar

 microvet.arizona.edu
 www-immuno.path.cam.ac.uk - sitokinler
 www.emedicine.com
 www.copewithcytokines.de
 www.cytokines.ru

Sitokin


My Baby The Butterfly er en kortfilm fra 2012 instrueret af Jeanette Nordahl efter eget manuskript.

Handling
Det unge par, Claire og Dave, bor i en lille by på den canadiske prærie. Claire kan ikke få børn, men hun er overbevist om at hun kan ændre sin skæbne, da et tegn fra Gud forsikre hende om en graviditet. Dette leder til en del prøvelser for det unge par, som bliver fanget et sted mellem virkelighed og fantasi.

Referencer

Eksterne henvisninger

Kortfilm fra Danmark
Danske film fra 2012

My Baby The Butterfly


Cäsar von Lengerke (auch: Legerken; * 30. März 1803 in Hamburg; † 3. Februar 1855 in Elbing) war ein deutscher evangelischer Theologe und Dichter.

Leben
Der Sohn des Buchhalters Caspar Lengerke (* 23. Oktober 1770 in Hamburg; † 16. August 1852 ebenda) und dessen Frau Henriette Middeldorpf (* 26. Dezember 1778 in Hamburg; † 4. Mai 1851 ebenda), hatte für seine erste Bildung die Gelehrtenschule des Johanneums in Hamburg besucht. Im Wintersemester 1824/25 nahm er an der Universität Breslau ein Studium der theologischen Wissenschaften in Angriff, wobei Daniel Georg Konrad von Cölln (1788–1833), David Schulz (1779–1854), Hinrich Middeldorpf und Franz Passow seine prägenden Lehrer wurden. 1825 wechselte er an die Friedrichs-Universität Halle, wo er, angeleitet von Wilhelm Gesenius und Karl Christian Reisig, 1828 zum Doktor der Philosophie promovierte und sich in Breslau den akademischen Grad eines Lizentiaten der Theologie erwarb.

Ein Wechsel an die Albertus-Universität Königsberg bewirkte 1829 seine Habilitation als Privatdozent an der theologischen Fakultät derselben. Zu Neujahr 1832 ernannte man ihn in Königsberg zum außerordentlichen Professor der Theologie, er wurde im Sommer 1835 zum Doktor der Theologie berufen und im selben Jahr ordentlicher Professor an der theologischen Fakultät. In dieser Eigenschaft beteiligte er sich auch an den organisatorischen Aufgaben der Königsberger Hochschule und war im Wintersemester 1838/39 Rektor der Alma Mater. Obwohl er 1835 einen Ruf an die Universität Gießen erhalten hatte, blieb er in Königsberg.

Hier redigierte er 1832 und 1833 die in Königsberg erschienenen Ostseeblätter, gemeinsam mit Friedrich Wilhelm Schubert und Eduard von Simson. Zudem erschienen von ihm verschiedene Aufsätze in den Fachjournalen der Preußischen Provinzialblätter, dem Danziger Dampfboten und anderen literarischen Unterhaltungsblättern. Theologische Zwistigkeiten bewirkten 1843, auf Drängen von Johann Albrecht Friedrich von Eichhorn, einen Amtswechsel auf die Professur der orientalischen Sprachen. Schließlich kam es 1851 zum Bruch mit den Königsberger Theologen, als er ein antimilitaristisches Gedicht veröffentlicht hatte. Er wurde aus seiner Tätigkeit emeritiert und zog 1853 nach Elbing, wo er seinen Lebensabend beschloss.

Aus seiner am 28. November 1835 in Hamburg geschlossenen Ehe mit Bertha Maria Buek (* 24. September 1806; † 15. Februar 1852), der Tochter des Caspar Heinrich Buek und dessen Ehefrau Friedericke Henriette Voigt, stammt der Sohn Constantin Caspar Julius von Lengerke (* 14. Dezember 1838; verschollen 1863 als Forstbeamter in den USA).

Werke
 Commentatio de Ephraemo Syro, S. S. interprete, Pars I. librum primum, qui est de crKIca raiione copthiens. Halle 1824
 De Epbraemi Syri arte hermeneutica liber. Königsberg 1831
 Commentatio criticn de duplici Psalmi 18 exemplo. Königsberg 1833
 Gedichte. Königsberg 1834. 2. Aufl. 1838
 Das Buch Daniel verdeutscht u. ausgelegt. Königsberg 1834
 De studio litterarum syriacarum theologis quam maxi tue cummendandn commentatio I. et II. Königsberg 1836
 Gregorii Barhebraei aliorumque carmina syriaca e Codice manuscr. Parisiano nunc primum edita P. 1–4. Königsberg 1836–38. (Festprogramm der Universität)
 Lieder (16). Königsberg 1840
 Observationes criticae ad Vetus Testamentum. Königsberg 1841. (Weihnachtsprogramm)
 Gesammtausgabe der Gedichte. Königsberg 1843
 Bilder und Sprüche (Gedichte). Königsberg. 1844
 Eine Vision im Jubeljahr der Albertina. Königsberg 1844
 Kenaan, Volks- und Religionsgeschichte Israels. Teil 1 Kenaan, Volks- und Religionsgeschichte bis zum Tode Josua. Königsberg 1844
 Herder. Ein Gedächtniswort bei Herder's Säcularfeier in der königl. Deutschen Gesellschaft zu Königsberg am 25. August 1844 gesprochen. Königsberg 1845
 Die fünf Bücher der Psalmen, verdeutscht und ausgelegt. Königsberg 1847. 2. Bde.
 Fliegende Blätter (Gedichte). Königsberg 1847
 Ein Bauernwort (Gedicht). Königsberg 1848
 Weltgeheimnisse. Königsberg 1851
 Lebensbilderbuch (Gedichte). Königsberg 1852

Literatur
 Max Rosenheyn: Ueber Cäsar von Lengerkes Gedichte. In: Preußische Provinzial-Blätter. Band 22, Königsberg 1939, S. 364–378.
 Hans Schröder, Friedrich August Cropp, Carl R. Wilhelm Klose, A.H. Kellinghauser: Lexikon der hamburgischen Schriftsteller bis zur Gegenwart. Hamburg, 1866, Bd. 4, S. 425 (Online)

Weblinks
 Genealogischer Link

Evangelischer Theologe (19. Jahrhundert)
Hochschullehrer (Albertus-Universität Königsberg)
Rektor (Albertus-Universität Königsberg)
Casar
Deutscher
Geboren 1803
Gestorben 1855
Mann

Cäsar von Lengerke


El Porteñazo (2 de junho de 1962 - 6 de junho de 1962) foi uma rebelião militar comunista de curta duração  contra o governo de Rómulo Betancourt na Venezuela, na qual os rebeldes tentaram tomar a cidade de Puerto Cabello. A rebelião esteve em uma escala substancialmente maior do que a de El Carupanazo um mês antes.

Em 2 de junho de 1962, unidades lideradas pelos capitães da marinha Manuel Ponte Rodríguez, Pedro Medina Silva e Víctor Hugo Morales se rebelaram. O 55.º Destacamento da Guarda Nacional recusou-se a participar. A rebelião foi esmagada em 3 de junho, deixando mais de 400 mortos e 700 feridos, e em 6 de junho o reduto dos rebeldes em Fortín Solano havia caído.

Uma fotografia do capelão Luis María Padilla segurando um soldado ferido durante a rebelião ganhou o Prêmio Pulitzer de Fotografia de 1963 e a World Press Photo of the Year de 1962 para Héctor Rondón de La República.

Ver também
 El Barcelonazo
 El Carupanazo
 Levante militar de 7 de setembro de 1958 na Venezuela

Rebeliões na Venezuela
Rómulo Betancourt
Conflitos em 1962

El Porteñazo


Prodidomus sirohi est une espèce d'araignées aranéomorphes de la famille des Prodidomidae.

Distribution
Cette espèce est endémique d'Inde. Elle se rencontre au Rajasthan et au Jharkhand.

Description
La femelle holotype mesure .

Systématique et taxinomie
Cette espèce a été décrite par Platnick en 1976.

Étymologie
Son nom d'espèce lui a été donné en référence au lieu de sa découverte, Sirohi.

Publication originale
 Platnick, 1976 : « On Asian Prodidomus (Araneae, Gnaphosidae). » Acta Arachnologica, , , .

Liens externes

Notes et références

Prodidomidae
Espèce d'araignées (nom scientifique)
Faune endémique d'Inde

Prodidomus sirohi


Tabuk ( ), also spelled Tabouk, is a region of Saudi Arabia, located along the north-west coast of the country, facing Egypt across the Red Sea. It has an area of 146,072 km2 and a population of 910,030 (2017). Its capital is Tabuk. The governor is Fahd bin Sultan since 1987. In recent years, the province has received substantial media attention due to the Saudi government's futuristic Neom City project in the province.

History

The history of the Tabuk region dates back to 5,000 years ago. The region is identified with the land of Madyan. The region is traversed by the Hejaz Railway, which was a focus for attacks during the Arab Revolt of 1916-1918.
The province has traditionally been inhabited by the Howeitat tribe.

Population

Major cities
 Tabuk
 Tayma
 Duba
 Al Wajh
 Haql
 Umluj
 Al-Bad'
 Neom (under construction)
 Amaala (under construction)

Economy
Tabuk is an active commercial center, serving pilgrims passing through towards Mecca. Due to its moderate climate, it's also the site of several dairy and poultry farms. The region (Astra) exports flowers to Europe, mainly lilies, statices and gladiolas. In the past, a narrow-gauge railway (1,050 mm / 3 ft 511⁄32 in track gauge) ran from Damascus to Medina through Tabuk. Remains of the railway can be found in Tabuk, where a large station was built. The station has since been restored.

List of governors
The governors of the region since 1926 are as follows:

 Muhammad ibn Abdulziz Alshahl from 1926 to 1930
 Abdullah bin Saad from 1930 to 1931
 Abdullah bin Saad bin Abdul Mohsen Al Sudairi from 1931 to 1935
 Saud bin Hizlol bin Nasser Al Saud from 1936 to 1937
 Musaed Saud bin Abdullah bin Abdulaziz Al Saud of 1938 to 1950
 Suleiman bin Mohammed bin Sultan Al Sultan from 1950 to 1950
 Abdul Rahman bin Mohammed from 1950 to 1951
 Khalid bin Ahmed bin Mohammed Al Sudairi from 1951 to 1955
 Musaad bin Ahmed bin Mohammed Al Sudairi from 1955 to 1972
 Sulaiman bin Turki bin Suleiman Al Sudairi from 1972 to 1980
 Abdul Majeed bin Abdulaziz Al Saud from 1980 to 1986
 Mamdouh bin Abdulaziz Al Saud from 1986 to 1987
 Fahd bin Sultan Al Saud, 1987–present

Destinations
 The Fortress of Tabuk
 The Birds Garden
 The Park of Prince Fahad bin Sultan

See also

 Hejaz
 Hijaz Mountains
 List of cities and towns in Saudi Arabia

References

External links
 The-Saudi.net on Tabouk
 Saudi Arabian Information Resource on Tabouk, with pictures

Provinces of Saudi Arabia

Tabuk Province


في الرياضيات، نظام الإحداثيات الكروية هو نظام إحداثيات للفضاء ثلاثي الأبعاد حيث يتم تحديد موقع النقطة من خلال ثلاث أعداد: المسافة نصف القطرية المقاسة من نقطة ثابتة تسمى نقطة الأصل، زاوية الارتقاء أو زاوية الارتفاع للنقطة من مستوى ثابت مار بنقطة الأصل و وزاوية السمت وهي زاوية مقاسة ما بين الاسقاط الموازي للخط الواصل بين النقطة ونقطة الأصل على المستوى الثابت من جهة وبين اتجاه ثابت على نفس المستوى.

تحويل الإحداثيات الكروية إلى إحداثيات خطية ثلاثية

يمكن تحويل الإحداثيات الكروية إلى الإحداثيات الخطية الثلاثية بواسطة عمليات رياضية بسيطة. (أنظر تباين). بعض المسائل في الطبيعة يسهل حلها باستعمال الإحداثيات الخطية، وبعض المسائل يسهل حلها باستخدام الإحداثيات الكروية، مثل انتشار الأشعة حول مصباح أو انتشار الأشعة حول الشمس.

وتذكر الدوامات في المياه، فهذه حالة خاصة من الإحداثيات الكروية وتسمي الإحداثيات الدائرية، وهي تعمل بمعرفة نصف القطر ρ وزاوية واحدة θ.

كما تُستعمل الإحداثيات القطبية في الحياة اليومية لتحديد موقع مدينة على سطح الكرة الأرضية (خط الطول وخط العرض). أي مقياسان اثنان يلزمان لذلك، وهذا صحيح طالما كان نصف القطر للكرة الأرضية ثابت. مثال آخر: لمعرفة مدار المحطة الفضائية الدولية فيكون النظام الإحداثي القطبي هو الأنسب بطبيعة الحال.

مراجع

انظر أيضا
 نظام إحداثيات
 نظام الإحداثيات القطبية
 نظام الإحداثيات الأسطوانية

أنظمة إحداثيات

نظام الإحداثيات الكروية


Alfred von Scholtz (* 9. September 1850 in Dresden; † 17. März 1934 in Breslau) war ein deutscher Bauingenieur, Stadtplaner und Baubeamter. Von 1894 bis 1924 war er Stadtbaurat für Tief- und Städtebau (Planungsdezernent) in Breslau.

Leben
Über die Jugend und Ausbildung Alfred von Scholtz' ist wenig bekannt. 1874 arbeitete er in Weimar als Ingenieur beim Bau der Weimar-Geraer Eisenbahn. Bis 1886 war er in Chemnitz tätig und wurde im April dieses Jahres nach Breslau auf die Stelle des Stadtbauinspektors in der Tiefbauabteilung als Nachfolger des nach Berlin wechselnden Richard Eger berufen.

Am 28. Juni 1894 wurde er von Breslauer Stadtrat (Stadtverordnetenversammlung) zum Stadtbaurat für Tiefbau und Magistratsmitglied gewählt, nachdem das Amt seit dem Tod von Ferdinand Alexander Kaumann fast ein Jahr lang unbesetzt war. Nach der regulären zwölfjährigen Amtszeit wurde er auf eine zweite Amtszeit und dann auf eine dritte gewählt. Mit 30 Amtsjahren (zweieinhalb Amtsperioden) war er der am Längsten amtierende Bau- oder Planungsdezernent in der Breslauer Geschichte. In dieser Zeit arbeitete er mit den Stadtbauräten für Hochbau (Baudezernenten) Richard Plüddemann und Max Berg zusammen. In seiner Funktion leitete er u. a. das Geometrische Bureau, das die Fluchtlinien- und Flächenaufteilungspläne der expandierenden Stadt um die Jahrhundertwende erstellte. Somit war er für die Breslauer Stadtplanung dieser Zeit maßgeblich verantwortlich. Seine Bauleitpläne waren gestalterisch durch die Theorien Camillo Sittes beeinflusst. Sie beschränkten sich jedoch auf die Definition der Straßenräume, ohne die zulässige Art und das Maß der Grundstücksnutzung zu konkretisieren, und waren insofern weniger fortschrittlich. Des Weiteren leitete von Scholtz die Planung der städtischen Ver- und Entsorgungsinfrastruktur und nicht zuletzt plante er zahlreiche Ingenieurbauwerke, darunter mehrere Oder- und Oderkanalbrücken. Von 1897 bis 1902 beaufsichtigte er den Bau des neuen Oderhafens. 1905 saß von Scholtz im Preisgericht des Architektenwettbewerbs zur Kaiserbrücke, die er später auch konstruierte. 1921 war er neben Paul Bonatz, Max Berg, Bruno Möhring und Fritz Schumacher Fachpreisrichter im Wettbewerb zur Erweiterung der Stadt Breslau. 1918 hatte er den Vorsitz der Vereinigung der technischen Oberbeamten deutscher Städte inne. 1919 wurde seine Amtsbezeichnung auf Stadtbaurat für Städtebau verändert, somit wurde dem seit 1894 erweiterten Aufgabenverständnis Rechnung getragen.

Am 30. September 1924 wurde er auf Grund des Überalterungsgesetzes zwangspensioniert. Dies geschah wenige Monate nach dem Tod des Stadtbaurats für Maschinenbau Matthias Wirtz und des Ratsbaumeisters Karl Klimm. Anfang 1925 trat der Stadtbaurat für Hochbau Max Berg von seinem Amt zurück. Somit ergab sich binnen weniger Monate eine grundsätzliche Personalwende in den städtischen Planungsämtern. Zum Nachfolger von Scholtz' wurde sein langjähriger Mitarbeiter Günther Trauer gewählt.

Ehrungen
Im Frühling 1904 wurde Alfred von Scholtz der preußische Rote Adlerorden IV. Klasse und im Oktober 1916 der Ehrentitel Geheimer Baurat verliehen. Nach seiner Pensionierung wurde von Scholtz am 27. November 1924 die Ehrenbürgerwürde der Stadt Breslau verliehen, sowie Anfang 1926 die Ehrendoktorwürde (Dr.-Ing. E. h.) der Technischen Hochschule Breslau in besonderer Würdigung seiner ebenso umfangreichen wie segenbringenden Bautätigkeit für die Hauptstadt Breslau.

Bauten und Planungen (unvollständig)

Städtebauliche Planungen
 Fluchtlinienpläne von Breslau, in Zusammenarbeit mit Alfred Frühwirt:
 Kaiser-Wilhelm-Viertel (jetzt Południe), 1895
 Oder- und Sand-Vorstadt, 1896; Überarbeitung 1905
 Nikolai-Vorstadt, 1896
 Villenkolonie Kleinburg, 1898
 Zonenpläne von Breslau, 1904 und 1912
 Siedlung Eichborngarten (Breslau-Gräbschen), ab 1907, später in Zusammenarbeit mit Max Berg

Ingenieurbauwerke

 Passbrücke (jetzt most Zwierzyniecki), Tragwerksplanung, mit Alfred Frühwirt, Richard Plüddemann und Karl Klimm, 1897
 Gröschelbrücke (später Rathenaubrücke, jetzt most Osobowicki), Tragwerkplanung, mit Richard Plüddemann und Karl Klimm, 1897
 Kaiserbrücke (später Freiheitsbrücke, jetzt most Grunwaldzki), Tragwerkplanung, mit Martin Mayer, Robert Weyrauch und Richard Plüddemann, 1908–1910
 Hindenburgbrücke (später most Karłowicki, jetzt mosty Warszawskie Środkowy und -Wschodni), Projektoberleitung, mit Günther Trauer, 1914–1916
 Rosentaler Brücke (jetzt most Trzebnicki Północny), Projektoberleitung, mit Günther Trauer, 1914–1916

Literatur

 "P.": Die Neubauten der Hindenburg-Brücke und der Rosentaler Brücke in Breslau. In: Zentralblatt der Bauverwaltung, 36. Jahrgang 1916, Nr. 68 (vom 23. August 1916), Seite 453–454. (Digitalisat bei der Zentral- und Landesbibliothek Berlin)

Einzelnachweise

Stadtplaner (Deutschland)
Bauingenieur
Stadtbaurat (Breslau)
Ehrenbürger von Breslau
Ehrendoktor der Technischen Universität Breslau
Geheimer Baurat
Träger des Roten Adlerordens 4. Klasse
Deutscher
Geboren 1850
Gestorben 1934
Mann

Alfred von Scholtz


Utvrda Komogovina bila je srednjovjekovna utvrda izgrađena na istoimenom posjedu čije se ime pojavljuje 1334. godine kao župa Zagrebačke biskupije. Posjed Komogovina spominje se već 1312. godine u ispravi kojom dubički župan Dionizije poklanja svoj posjed Komogovinu pokraj crkve Svetoga Križa cistercitima u Topuskom. Sama utvrda izgrađena je za potrebe protuturskih ratova na brdu Gradina i izričito se spominje 1442. godine.

Povijest

U ispravi iz 1442. godine stoji kako Jelena Lipovečka daje svojem suprugu Martinu Frankopanu svoje posjede i gradove Kostajnicu i Komogovinu u trajno vlasništvo. Godinu dana kasnije Martin IV. Frankapan i Petar Zrinski se dogovaraju da će se u slučaju opasnosti podanici Petra Zrinskog skloniti u kaštel Komogovinu.

Nakon smrti Jelene Lipovečke Martin IV. Frankapan je pokušao zadržati posjede Kostajnicu i Komogovinu, koje su željeli vratiti njezini rođaci. U parnici su Komogovina, Lipovec i Kostajnica dodijeljeni rođacima preminule Jelene, ali se čini da oni nikada nisu imali dovoljno snage da zauzmu posjede.
Ovaj je kraj kralj Matija Korvin poklonio 1482. godine srpskom despotu Vuku Brankoviću. Kad je Vuk Branković 1485. godine umro, njegova udovica Barbara Frankopan udala se za Franju Berislavića, hrvatskog velikaša. Poslije su Komogovinu držali mađarski velikaši Banffy i hrvatski knezovi Zrinski. Čini se da je u vrijeme protuturskih ratova utvrda Komogovina već u vrlo lošem stanju, pa se kao važna utvrda i ne spominje.

Nakon mira u Srijemskim Karlovcima, piše se o njemu tek kao o ruševini. U Komogovini je u srednjem vijeku svakako stajala i župna crkva Svetog Križa koja se spominje u popisu iz 1334. godine.

Danas

Danas se na terenu koji se naziva Gradina jedva prepoznaju ostaci utvrde. Ipak, prema broju obrambenih jaraka vjerojatno se radilo o velikoj utvrdi smještenoj na bilu planinske kose. Komogovina se nalazi uz cestu koja povezuje Hrvatsku Kostajnicu i Petrinju, u općini Donji Kukuruzari. Udaljena je 14 km sjeverozapadno od Hrvatske Kostajnice. Iznad lijeve obale potoka Badušnica uzdiže se brdo Gradina na kome se nalaze ruševine srednjovjekovnog kaštela Komogovina.

Literatura

 M. Kruhek, Fortifikacijska arhitektura Banije s osobitim osvrtom na razdoblje njene obrambene uloge u XVI. i XVII. stoljeću (magistarski rad-neobjavljeno), zagreb 1976.,52
 Đ. Szabo, Sredovječni gradovi u Hrvatskoj i Slavoniji, Zagreb 1920,65
 M. Kruhek, Krajiške utvrde hrvatskog kraljevstva, Zagreb, 1995., 189
 Škiljan, Filip, Kulturno-historijski spomenici Banije, SNV, Zagreb,

Izvori

Utvrde u Hrvatskoj

Utvrda Komogovina


Operacija Biting ili Prepad na Bruneval je vojna operacija kojom je britanski Stožer kombiniranih operacija (Combined Operations) udario na njemačku radarsku stanicu kod Brunevala u sjevernoj Francuskoj. Operacija se odvila tijekom noći s 27. na 28. veljače 1942.

Pripreme
Početkom prosinca 1941. Britanci su aeroforo-izviđanjem utvrdili da se na rtu Antifer nalazi najmodernija njemačka radarska stanica za otkrivanje zrakoplova, upravo kraj sela Bruneval, na ravnom vrhu strme stijene. Oko same stanice i na malom pješčanom žalu, udaljenom nekih 500 m JZ izgrađeno je oko 15 strojničkih gnijezda i bunkera, a pješčano žalo bilo je opasano bodljikavom žicom. Stanicu je stalno branilo stražarsko odjeljenje (oko 20 vojnika), a satnija kojoj je bila povjerena obrana bila je udaljena više od 10 km.

Tijek operacije
Poslije brižljive pripreme Stožera kombiniranih operacija, noću 27. na 28. veljače 1942. izvršen je prepad na stanicu. Točno u ponoć s oko 100 m spuštena je satnija od 120 padobranaca. U strojničkim gnijezdima nije bilo nikoga, pa su se padobranci nesmetano spustili i okupili. U sastavu padobranske satnije nalazilo se odjeljenje inženjeraca i stručnjak za radar. Podijeljena u 3 udarne grupe, satnija je brzo savladala otpor stražara, zauzela pješčano žalo, za desetak minuta skinula glavne dijelove radara, a ostatak razorila. U međuvremenu su na žalo stigli desantno-jurišni čamci prevezeni brodom preko La Manchea u pratnji motornih topovnjača. Vodeći borbu prilikom povlačenja, padobranci su se uspjeli sa zapljenjenim materijalom ukrcati i povući uz neznatne gubitke.

Snažan zračni napad na obalne ciljeve nešto više na sjeveru, poslužio je kao diverzija i odvuklo je Luftwaffe od mjesta stvarne akcije. Njemačka satnija kojoj je bio povjeren ovaj odsjek nalazila se na borbenoj vježbi u blizini radarske stanice ali njen zapovjednik, iako pravovremeno obaviješten o napadu, nije stupio u akciju vjerujući da se radi o desantu jakih britanskih snaga kojima se s ograničenim zalihama streljiva i ostalim sredstvima nebi mogao efikasno suprotstaviti.

Literatura

 "Antifer", U: Vojna enciklopedija, sv. 1., Beograd: Izdanje redakcije Vojne enciklopedije, 1970., str. 174. – 175.
 H. Horan, Radi on Bruneval, The Navy, 3/1951.
 K. Hoffmann, Das Geheimnis RADAR, Der Frontsoldat ertählt 5/1954.

Francuska u Drugom svjetskom ratu
Njemačke bitke u Drugom svjetskom ratu
Britanske bitke u Drugom svjetskom ratu

Operacija Biting


El Faro Cabo Espíritu Santo es un faro perteneciente a la red de faros de Chile. Administrado por la Armada de Chile, y  se  ubica en el Cabo Espíritu Santo accidente geográfico,  localizado en  la costa nororiental de  Isla de Tierra del Fuego en la Región de Magallanes. en la  entrada sur de la boca atlántica del Estrecho de Magallanes,  Faro habitado.

Referencias

Cabo Espiritu Santo
Estrecho de Magallanes

Faro Cabo Espíritu Santo


نوربرت هوملت Norbert Hummelt (ولد في 1962 في نويس) هو شاعر ألماني. بصفة خاصة يكتب الشعر والمقالات ويعمل مترجما.

ولد هوملت في نويس في عام 1962 ودرس حتى عام 1990 علوم اللغتين الألمانية والإنجليزية وآدابهما في كولونيا. بدأ كمارسيل باير والذي عمل معه لفترة طويلة، شاعرا تجريبيا خلفا لرولف ديتر برينكمان وتوماس كلينج. بين عامي 1988 و 1992 ترأس ورشة كتاب كولونيا. تحول في عام 1997 مع ديوانه الثاني «رغبة في الغناء» singtrieb بشكل حاد إلى الأساليب التقليدية واقترب إلى تصورات الرومانتيكية.

عاش هوملت سنوات عدة في الأرض الجبلية ويعيش منذ عام 2006 في برلين. وهو يدرّس ضمن آخرين في معهد الأدب الألماني في لايبزج، وهو محرر مجلة «نص زائد نقد» Text + Kritik.

جوائز حصل عليها

 جائزة الأدب التشجيعية من ولاية نوردراين فيستفالن 1995
 منحة رولف ديتر برينكمان الدراسية من مدينة كولونيا 1996
 جائزة موندزيه الشعرية 1998
 منحة هيرمان لينتس الدراسية 2000
 الجائزة الادبية من نيدرراين 2007

دواوينه

 رغبة في الغناء 1993
 رسم في الثلج 2001
 منابع ساكنة 2004
 رقصة الموتى 2007

مراجع

أشخاص على قيد الحياة
أشخاص من نويس
شعراء ألمان
شعراء باللغة الألمانية
شعراء وشاعرات ألمان
كتاب من شمال الراين-وستفاليا
مواليد 1962
مواليد في نويس

نوربرت هوملت


Edward Rehatsek (* 3. Juli 1819 in Ilok; † 11. Dezember 1891 in Bombay) war ein österreichisch-ungarischer Orientalist, Lehrer für Latein und Mathematik. Er übersetzte literarische Texte aus dem Arabischen und Persischen.

Leben
Rehatsek studierte und promovierte in Budapest, verließ aber schon 1842 sein Vaterland. Nach Aufenthalten in Frankreich und den Vereinigten Staaten ließ er sich 1847 dauerhaft in Bombay nieder und arbeitete dort als Lehrer für Mathematik und Latein am Wilson College. Die Tätigkeit dort beendete er 1871 und arbeitete in den folgenden zehn Jahren an der Universität Bombay. Er bearbeitete die persischen und arabischen Inschriften in Guzerat für den Archaeological Survey of India (Bombay 1885) und veröffentlichte einen Katalog der arabischen, persischen, türkischen und Hindostani-Handschriften der Bibliothek Mulla Firuz (Bombay 1873) sowie englische Übersetzungen persischer Schriften.

Übersetzungen
 Mumtaz Farahi:  Amusing Stories and Fortune and Misfortune [1871]. 2009. ISBN 1-120145147
 Ibn Ishāq: The Life of Muhammad, Apostle of Allah. Edited by Michael Edwardes. London 2003.
Gulistan or Rose Garden of Sa'di. Ed. with a preface by W. G. Archer. New York 1966.
 (Dschāmi:)The Beharistan (Abode of Spring): A Literal Translation from the Persian. 2010. ISBN 1-141590700

Schriften
Catalogue Raisonné of the Arabic, Hindostani, Persian, and Turkish Manuscripts in the Mulla Firuz Library. [1873]. 2010. ISBN 1-164599321

Weblinks
 Eduárd Rehatsek, in: A Pallas Nagy Lexikona (ungarisch)
 SUB GÖ

English translations of the earliest life of Mohammed

Orientalist
Schullehrer
Ungar
Geboren 1819
Gestorben 1891
Mann

Edward Rehatsek


Burger King er bandarísk skyndibitakeðja sem selur hamborgara. Fyrsti veitingastaðurinn var opnaður árið 1954.

Ísland
Burger King var á Íslandi frá 2004-2008 og það voru opnaðir tveir staðir annars vegar í Smáralind og hins vegar í Reykjavík.  Burger King hætti á Íslandi vegna vandamála með innflutning á hráefni.

Tilvísanir
Bandarískar skyndibitakeðjur
Stofnað 1954

Burger King


As Igrejas Reformadas Sudanesas (em Inglês: Sudanese Reformed Churches) é a uma denominação reformada continental no Sudão e Sudão do Sul fundada em 2005, por pastores e ex-membros da Igreja Presbiteriana do Sudão do Sul e Sudão.

História
A denominação surgiu a partir do trabalho de plantação de igrejas do Rev. Patrick Jok Ding Wic, que se converteu ao Cristianismo em 1991, na Igreja Presbiteriana do Sudão do Sul e Sudão.

Após sua conversão, Patrick plantou igrejas em Cartum em 1992, em Omdurman em 1994 e posteriormente em diversas outras cidades.

Patrick ingressou na Faculdade Teologica Nilo para cursar Bacharelado em Estudos Pastorais em 1994 e formou-se em 1997. Após sua formatura, foi nomeado professor assistente no mesmo instituto, cargo que ocupou até 2002.

Devido a conflitos teológicos enfrentados pela Igreja Presbiteriana do Sudão do Sul e Sudão em 1997, um grupo de igrejas plantadas por Patrick e outros pastores decidiu formar uma nova denominação.

Sendo assim, em 31 de outubro de 2005, um grupo de 16 igrejas decidiu formar as Igrejas Reformadas Sudanesas.

Relações Inter-Eclesiásticas

A igreja é membro  da Comunhão Mundial das Igrejas Reformadas, Fraternidade Reformada Mundial, Conferência Internacional das Igrejas Reformadas e Conselho de Igrejas do Sudão.

Doutrina
A denominação subscreve o Credo dos Apóstolos, Credo de Atanásio, Credo Niceno, Confissão Belga, o Catecismo de Heidelberg e os Cânones de Dort.

Denominações reformadas continentais no Sudão do Sul
Membros da Comunhão Mundial das Igrejas Reformadas
Igrejas membras da Fraternidade Reformada Mundial

Igrejas Reformadas Sudanesas


الصورة الفوتوغرافية السالبة أو السلبية هي الصورة التي تظهر فيها المناطق المضيئة في الأصل مظلمة في الصورة، والمناطق المظلمة في الأصل مضيئة في الصورة، وتظهر فيها الألوان بدرجاتها العكسية.

تأتي الأفلام لآلات التصوير مقاس 35مم على شكل أشرطة طويلة صغيرة العرض من البلاستيك المغطى بطبقة أو أكثر من مستحلب كيميائي حساس للضوء. وكلما تم التقاط صورة جديدة بآلة التصوير على الفيلم يتم تحريك الفيلم بوسيلة ما في آلة التصوير بحيث تستبدل اللقطة المعرضة (التي تم التقاطها وتعريضها للضوء) بمساحة جديدة من الفيلم غير معرضة. وبعد الانتهاء من التصوير ومعالجة الفيلم يكون الفيلم عبارة عن شريط طويل من الصور السالبة الصغيرة، وغالبا ما يتم تقطيع هذا الشريط لأجزاء أصغر لسهولة التعامل. في آلات التصوير (الكاميرات) الأكبر قد تصل قطعة الفيلم هذه إلى مساحة ورقة كاملة وربما أكبر، مع وجود صورة مفردة ملتقطة على القطعة الواحدة. كل من هذه الصور السالبة يمكن أن تسمى نيجاتيف negative (السلبية) والشريط الكامل من الصور السالبة يمكن أن يطلق عليه السلبيات أو negatives . هذه الصور السالبة هي نسخ الصور الرئيسية والتي تصنع منها جميع النسخ الأخرى، ولهذا يتم التعامل معها بحذر وحرص.

الصورة الموجبة
الصورة الموجبة هي الصورة العادية، أما الصورة السالبة في نغمة منعكسة للصورة الموجبة، بحيث تظهر المناطق المضيئة فيها مظلمة، والعكس بالعكس. والصورة السالبة الملونة تكون بالإضافة إلى ذلك معكوسة الألوان بحيث تظهر الدرجات الحمراء كدرجات نيلي Cyan (زرقاء مخضرة) ، والخضراء كقرمزية (magenta) ، والزرقاء كصفراء.

الفيلم السالب
تنتج العديد من العمليات الفوتوغرافية صوراً سلبية: تتفاعل المواد الكيميائية عند تعرضها للضوء (المرتد من الأجسام المصورة بعد سقوطه عليها) ، وعند معالجتها يتم الإبقاء على الأجزاء التي تم تعريضها حيث تتحول إلى درجات معتمة ويتم التخلص من الأجزاء الغير معتمة أي التي لم تتعرض للضوء بغسلها.
الأجزاء التي تظهر مظلمة على الفيلم هي الأجزاء التي انعكس منها كميات ضوء أكبر من الأجسام فساهمت بشكل أكبر في تعريض المواد الكيميائية للضوء، وتكون هذه الأجزاء في الأصل صور الأجسام المضيئة، لأن المعروف أن اللون الأبيض يعكس جميع الألوان (الضوء) ولا يمتصها، واللون الأسود يمتص جميع الألوان ولا يعكسها.
وعندما يتم إنشاء صورة سالبة من صورة سالبة، تماما كما يحدث عند ضرب عددين سالبين في الرياضيات، تنتج صورة موجبة. وهذا ما جعل معظم العمليات الفوتوغرافية تتم على مرحلتين رئيسيتين.
وقد ابتكرت أنواع مخصصة من الأفلام وعمليات المعالجة يمكن معها إنشاء صور موجبة من الفيلم مباشرة، وتسمى أفلام موجبة أو شرائح، حيث يمكن استخدام الشرائح في عرضها بأجهزة عرض مباشرة.

انظر أيضاً
كاميرا

فيلم فوتوغرافي

 صور
 تحميل صور

مراجع

تجهيزات التصوير الضوئي

صورة سالبة


මහමෙවුනා  හෙවත් මහමෙවුනාව (පාලි: මහාමේඝ උද්‍යානය) යනු ශ්‍රී ලංකාවේ පුරාණ අනුරාධපුර පිහිටි උද්‍යානයක් වේ. (මහා විහාරය පිහිටි භූමිය) උද්‍යානය තැනූ මුටසීව රජු (367 - 307 BC) මෙරට ඉතිහාසය තුල උද්‍යානයක් නිර්මාණය කෙරූ පළමු රජු වශයෙන් සැළකෙන අතර ඔහු දේවානම්පිය තිස්ස රජුගේ පියාණන් වේ.

මේවාද බලන්න
 රන්මසු උයන
 නන්දන උයන

 මහා විහාරය
 අටමස්ථානය

මූලාශ්‍ර

මහමෙවුනා උයන


Czesław Malec (Krzemieniec, Polonia; hoy Krémenets, Ucrania; 26 de junio de 1941 - Assevent, Francia; 18 de julio de 2018) fue un baloncestista polaco. Consiguió dos medallas en competiciones internacionales con la selección de su país.

Muerte
Murió el 18 de julio de 2018 a los 77 años.

Referencias

Enlaces externos
Perfil en sports reference

Baloncestistas de la selección de Polonia
Baloncestistas de Polonia

Czesław Malec


Setea (; literar: Liliac) este un film de groază din 2009 scris, produs și regizat de Park Chan-wook.  Se bazează vag pe romanul Thérèse Raquin de Émile Zola.
Acest film a primit Premiul Juriului la competiția oficială de la Festivalul Internațional de Film de la Cannes în 2009.

Prezentare

Filmul prezintă povestea unui preot catolic care se îndrăgostește de soția unui prieten din copilărie după ce este transformat într-un vampir în urma unui experiment medical eșuat.

Distribuție
 Song Kang-ho ca Sang-hyun, un preot catolic care lucrează la un spital
 Kim Ok-bin ca Tae-ju
 Shin Ha-kyun ca Kang-woo
 Kim Hae-sook ca Lady Ra, soacra lui Tae-ju
 Eriq Ebouaney ca Immanuel
 Hwang Woo-seul-hye ca Fata cu fluier
 Mercedes Cabral ca Evelyn
 Song Young-chang ca Seung-dae
 Oh Dal-su ca Young-du
 Ra Mi-ran ca Sora Yu

Note

Legături externe

Vezi și
 2009 în film
 Listă de filme de groază din 2009

Filme din 2009
Filme sud-coreene
Filme în limba coreeană
Filme în limba engleză
Filme în limba franceză
Filme Focus Features
Filme CJ Entertainment
Filme de groază din anii 2000
Filme cu vampiri
Filme regizate de Park Chan-wook

Setea (film din 2009)


Maur Ametller i Paguina (Palafrugell, Gerona, 6 de agosto de 1749 - San Benito de Bages, 14 de febrero de 1833) fue un compositor de música religiosa, traductor, religioso y naturalista español. Traductor al catalán, entre otras, de Las glorias de María ("Les glòries de Maria").

Biografía
De nombre real Francesc, se inició probablemente en las primeras letras con su padre que en aquel tiempo era maestro de gramática de la Bisbal. De 1758 a 1765 estudió música con Josep Anton Martí y Benet Julià, en la Escolanía de Montserrat. Acabados sus estudios, quiso quedarse en el monasterio, pero sus padres no se lo permitieron. Realizó estudios eclesiásticos, para ser ordenado de sacerdote en el seminario de Gerona; y en 1786, con 36 años, después de la muerte de sus padres, tomó el hábito benedictino.

Tenía una magnífica voz de barítono, siendo nombrado cantor mayor. Introdujo modificaciones en la técnica del canto que dieron más suntuosidad a las funciones litúrgicas. Parece que el coro no había cantado nunca como lo hizo bajo su dirección. Compuso la Salve Regina, que era cantado a diario después de las completas, y puso música al Pange lingua y al Vexilla Regis, para la adoración de la Santa Cruz del Viernes Santo y del paso del Domingo de Ramos al Viernes Santo. Como compositor tiene escritas pasiones y piezas para clavecín y motetes para coro y orquesta, entre otras composiciones.

Hombre muy ingenioso, inventó varias máquinas hidráulicas y un instrumento de teclado, parecido al estilo del clavecín, en forma de vela de barco al que dio el nombre de velacordi. Lo presentó a la Llotja de Barcelona "on fou exposat durant molts anys i que també mostrà al rei" Carlos IV durante la visita que el monarca borbón efectuara a Montserrat, en el año 1802 También ideó una máquina sembradora y un aparejo para la extracción de arena y el dragado de puertos En 1817, ingresó a la Academia de Ciencias Naturales y Artes de Barcelona, siendo miembro de honor de la Sociedad Filarmónica de Barcelona.

También fue naturalista, realizando estudios de la fauna y la flora de Montserrat. Su celda había sido convertida en una especie de museo, visitada por casi todos los que iban al monasterio. Se encontraban recogidas las bellezas más raras en plantas e insectos que, a fuerza de trabajo y de años, había buscado él mismo y disecado en la montaña. Carlos IV y la reina María Luisa también se interesaron por sus colecciones tras una visita en el año 1802.

Durante dieciséis años, el padre Ametller salía del monasterio, en los meses de verano, para hacer sus recolectas por la montaña. También fue él quien midió por primera vez la altura del macizo de Montserrat. El padre Ametller, junto a otro monje que se llamaba Grau (y que era farmacéutico). A finales del siglo XVIII, visitaron las cuevas de Montserrat, acompañando a un magistrado de la Audiencia de Cataluña, que se supone que era Francisco de Zamora, llegando hasta un lugar donde un río les impidió seguir más adelante.

Desgraciadamente, Ametller vio como todo sus materiales, libros, pinturas y papeles se perdían cuando el Monasterio de Montserrat fue incendiado dos veces por las tropas napoleónicas, entre 1811 hasta 1812.

Pasó los últimos años de su vida en el monasterio de San Benito de Bages, donde finalmente falleció a los 83 años. Tiene una calle dedicada en Llafranch.

Honores
Miembro de
 Real Academia de Ciencias y Artes de Barcelona
 Sociedad Filarmónica de Barcelona

Referencias

Enlaces externos
 Arxius musicals de Catalunya on es conserven obres de Maur Ametller

Nacidos en Palafrugell
Fallecidos en la provincia de Barcelona
Benedictinos de España del siglo XVIII
Compositores del Clasicismo de España
Compositores de Cataluña
Clavecinistas de España
Botánicos de España del siglo XVIII
Benedictinos de España del siglo XIX
Escritores en catalán del siglo XVIII
Escritores en catalán del siglo XIX
Músicos de España del siglo XVIII
Músicos de España del siglo XIX

Maur Ametller Paguina


Olaylar
 Julia Livilla, Roma İmparatoru Caligula'nın kız kardeşi (ö. 41 / 42)
 Şikao-Joti Yabgu, Yeni Hun Kağanı oldu.

Doğumlar

Ölümler
 Herod Archelaus, Kral Hirodes'in oğlu (d. MÖ 23)
 Uluyjoti Yabgu, Hun Kağanı (d. 13)
 Yuri, Koguryo Krallığı hükümdarı

als:10er#18

18


Fabio Michey Costa Da Silva (Recife, 15 de outubro de 1980) é um ex-delegado e político brasileiro, filiado ao Progressistas (PP). É Deputado Federal por Alagoas.

Biografia
Ex-Delegado de Polícia, filiou-se ao PSB para se candidatar à vereador de Maceió nas eleições de 2020, onde foi o vereador mais votado com 12.038 votos (3,26%).

Se filiou ao Progressitas em 2022 e foi candidato à Deputado Federal por Alagoas, onde foi eleito com 60.767 votos (3,67%).

Nascidos em 1980
Naturais do Recife
Delegados de polícia do Brasil
Vereadores de Maceió
Políticos de Alagoas
Membros do Progressistas de Alagoas
Deputados federais do Brasil por Alagoas
Membros do Progressistas
Membros do Partido Socialista Brasileiro
Membros do Partido Socialista Brasileiro de Alagoas

Fabio Michey Costa da Silva


La rue du Parc   est une voie de Charenton-le-Pont, en France.

Situation et accès
La rue du Parc débute  place Henri-IV, croise la rue Labouret et se termine  avenue du Maréchal-de-Lattre-de-Tassigny.
Cette rue à sens unique comporte un double sens cyclable.
Elle est accessible par la station de métro Charenton-Écoles de la ligne .

Origine du nom

Elle est ainsi nommée parce qu'elle a été créée dans un ancien parc.

Historique
La rue du Parc a été ouverte dans le lotissement de 1828 à 1832 d'un parc entourant la Mairie.

Ce parc de 12 hectares, qui s'étendait dans un périmètre compris entre la rue de Paris de la Mairie à l'église, l'emplacement de la rue de la République, approximativement celui de l'avenue du Maréchal-de-Lattre-de-Tassigny et la rue Gabriel-Péri (ancienne rue des Quatre-Vents), était le Jardin du Cadran visible sur le plan de Roussel de 1730.

Annexes

Références

Parc

Rue du Parc (Charenton-le-Pont)


Mary Wollstonecraft (27 Nisan 1759 - 10 Eylül 1797), İngiliz yazar, filozof ve kadın hakları savunucusu. Kısa kariyeri süresince romanlar, felsefi inceleme yazılarının yanı sıra bir seyahatname, bir conduct book,  bir çocuk kitabı ve bir Fransız Devrimi tarihçesi de yazmıştır. Wollstonecraft en çok kadınların erkeklerden yaradılış icabı daha değersiz olmadığını ancak eğitimsiz oldukları için daha değersiz göründüklerini savunduğu, 1792 yılında yayımlanan Kadın Haklarının Gerekçelendirilmesi (A Vindication of the Rights of Woman) kitabıyla tanınır. Hem erkeklerin hem de kadınların akıl ve muhakeme sahibi varlıklar olarak kabul edilmelerini önerirken mantık üzerine kurulu bir toplumsal düzen tahayyül eder.

20. yüzyılın sonlarına kadar alışılmamış ve görenek dışı kişisel ilişkileri nedeniyle Wollstonecraft'ın yaşamı yazılarından daha çok ilgi gördü. Henry Fuseli ve Gilbert Imlay ile yaşadığı bahtsız ilişkilerinden sonra Wollstonecraft anarşist hareketin fikir babalarından biri olan filozof William Godwin ile evlendi. Imlay ile olan ilişkisinden bir kız çocuğu sahibi olan Wollstonecraft, Godwin ile olan evliliğinden olan kızının doğumundan on gün sonra öldüğünde ardında tamamlanmamış çok sayıda el yazması bıraktı. İkinci kızı olan Mary Wollstonecraft Godwin annesi gibi başarılı bir yazar oldu ve Frankenstein eseri ile Mary Shelley adıyla tanındı.

Dul eşi Godwin, Wollstonecraft'ın sıra dışı yaşam tarzını açığa çıkaran biyografisini 1798'de yayımladı. Bu biyografi istemeden de olsa bir yüzyıl boyunca eşinin itibarının bozulmasına neden oldu. Ancak 20. yüzyılın başında feminist hareketin ortaya çıkmasıyla birlikte Wollstonecraft'ın kadınların eşitliğini savunduğu ve geleneksel kadınlık kavramını eleştirdiği yazıları giderek daha da önem kazandı. Günümüzde Wollstonecraft feminist felsefenin kurucularından biri olarak görülmekte ve feministler onun yaşamının ve eserlerinin üzerlerinde büyük bir etkisi olduğunu belirtmektedirler.

Yaşamı

Çocukluğu ve gençliği
Wollstonecraft, Elizabeth Dixon ve Edward John Wollstonecraft'ın yedi çocuğunun ikincisi olarak 27 Nisan 1759'da Londra'da Spitalfields'ta doğdu. Çocukken ailesi müreffeh bir gelire sahipse de babası zamanla servetini spekülatif projelerle yitirdi. Bunun sonucunda ailenin ekonomik durumunun kötüleşmesi nedeniyle Wollstonecraft gençliğinde sürekli taşınmak zorunda kaldı. Ailesinin ekonomik durumu öyle kötüleşti ki babası Wollstonecraft'ın erişkin olduğunda eline geçecek olan mirası da vermeye zorladı. Üstelik babası sarhoş iken eşini döven zorba bir adam hâline geldi. Wollstonecraft annesini korumak için yatak odasının önünde uyumaya başlamıştı. Wollstonecraft yaşamı boyunca kız kardeşleri Everina ve Eliza için de benzer bir annelik rolünde bulunmuştur. Örneğin 1784 yılında muhtemelen doğum sonrası depresyondan muzdarip kardeşi Eliza'yı kocasını ve çocuğunu terk etmeye ikna etti. Eliza'nın kaçışı için tüm ayarlamaları yapan Wollstonecraft toplumsal normlara meydan okumaya yönelik istekliliğini gösterdi. Ancak bu olayın bedeli kızkardeşi için ağır oldu: Sosyal dışlanmaya maruz kalan Eliza yeniden evlenemediği için yoksulluk ve zor koşullar altında yaşamını sürdürmek zorunda kaldı.

Wollstonecraft'ın gençliğinde iki arkadaşlığının önemli etkisi oldu. Bunların ilki Beverley'de Jane Arden ile olan arkadaşlığıdır. Sık sık birlikte kitap okuyan iki arkadaş, kendi kendini yetiştirmiş bir filozof ve bilim insanı olan Arden'in babasının verdiği derslere katıldı. Ardenlerin evinde gördüğü entelektüel atmosferden oldukça büyük zevk alan Wollstonecraft Arden ile olan arkadaşlığına zaman zaman aşırı sahiplenmeye varacak kadar çok önem verdi. Wollstonecraft Arden'e şöyle yazmıştır: "Arkadaşlık hakkında romantik fikirlere sahibim;... Sevgi ve arkadaşlık konusunda fikirlerim biraz bireyci; ya ilk sırada olmalıyım ya da hiç görüşmeyelim." Wollstonecraft'ın Arden'e yazdığı mektuplarda daha sonra yaşamı boyunca görülecek olan değişken ve depresif duygular izlenebilmektedir.

İkinci ve daha önemli olan arkadaşlığı, Hoxton'da yaşayan ve Wollstonecraft için manevî ebeveyn olmuş Clare ailesi tarafından tanıştırıldığı Fanny (Frances) Blood ile olan arkadaşlığıdır. Wollstonecraft zihnini Blood ile olan arkadaşlığının açtığını söyler. Ailesi ile olan yaşantısından memnun olmayan Wollstonecraft, Bath'ta yaşayan Sarah Dawson adlı dul bir kadının yanında lady's companion  işini kabul ederek 1778 yılında ailesinin yanından ayrıldı. Ancak Wollstonecraft bu asabî kadın ile geçinmekte güçlük yaşadı ve bu deneyimini 1787 yılında yayımlanan ilk Thoughts on the Education of Daughters adlı ilk kitabında aktardı. 1780 yılında ölmek üzere olan annesine bakmak için çağrıldığı evine geri döndü. Annesinin ölümünde sonra Dawson'un yanına işin dönmek yerine Blood ailesinin yanına taşındı. Burada geçirdiği iki yıl boyunca kusursuz diye gördüğü Blood'un aslında geleneksel kadınlık değerlerine bağlı olduğunu anladı ancak yine de yaşamı boyunca hem Blood'a hem de ailesine olan bağlılığını sürdürdü. Örneğin Blood'un erkek kardeşine sık sık parasal yardımda bulundu.

Wollstonecraft Blood ile birlikte kadınlara mahsus bir ütopyada yaşamayı tahayyül ediyordu; birlikte yaşayacak bir yer kiralamak ve birbirlerini hem duygusal hem de finansal olarak desteklemek üzere planlar yaptılar ancak ekonomik gerçeklikler nedeniyle bu planları suya düştü. Geçimlerini sağlayabilmek için Wollstonecraft kız kardeşleri ve Blood ile birlikte bir Dissenter cemaati olan Newington Green'de bir okul açtılar. Kısa süre sonra nişanlanan Blood evlendikten sonra eşi ile birlikte sağlık durumunun düzelmesi için Portekiz'de Lizbon'a gitti. Mekân değişikliğine rağmen Blood'ın sağlığı hâmile kaldıktan sonra daha da kötüleşti ve 1785'te Wollstonecraft okulu geride bırakarak Blood'a bakmak için Lizbon'a gitti. Wollstonecraft'ın okulu bırakmasından sonra okul kapanmak zorunda kaldı. Blood'ın ölümünün Wollstonecraft üzerinde büyük etkisi oldu ve bu olay 1788'de yayımlanan Mary: A Fiction adlı ilk romanına esin kaynağı oldu.

"Yeni bir türün ilki"

Blood'ın ölümünden sonra arkadaşlarının yardımıyla İrlanda'da Kingsborough ailesinin kızlarına mürebbiyelik yapmak üzere iş buldu. Her ne kadar Lady Kingsborough ile iyi geçinemese de çocuklar onu ilham verici bir eğitmen olarak gördü; Margaret King sonradan Wollstoncraft'ın "zihnini tüm bâtıl inançlardan arındırdığını" söylemiştir. Wollstonecraft mürebbiyeliği sırasında yaşadığı deneyimlerin bazılarını Original Stories from Real Life adlı 1788'de yayımlanan tek çocuk kitabında aktardı.

Saygıdeğer ancak yoksul kadınlara açık kariyer seçeneklerinin sınırlı olmasından hayâl kırıklığı duyarak yalnızca bir yıl mürebbiyelik yaptıktan sonra yazar olarak yaşamını sürdürmeye karar verdi. O zamanlar çok az sayıda kadının geçimini yazarlıkla sağlayabildiği göz önüne alındığında bu kararı oldukça radikaldi. Kız kardeşi Everina'ya 1787'de yazdığı mektubunda belirttiği gibi "yeni bir türün ilki" olmaya çalışıyordu. Londra'ya taşındı ve liberal yayıncı Joseph Johnson'ın  yardımıyla yaşayacak ve çalışacak bir yer bularak geçimini sağlamaya başladı. Fransızca ve Almanca öğrendikten sonra yapmaya başladığı çeviriler arasında Jacques Necker'den yaptığı Of the Importance of Religious Opinions (Dinî Kanaatlerin Önemi Hakkında) ile Christian Gotthilf Salzmann'dan yaptığı Elements of Morality, for the Use of Children (Çocuklar İçin Ahlâk Unsurları) metinleri dikkati çeker. Aynı zamanda Johnson'un süreli yayını Analytical Review için asıl olarak romanlar üzerine olmak üzere eleştiri yazıları da yazdı. Bu süre zarfında Wollstonecraft'ın entelektüel evreni yalnızca eleştiri yazıları için okudukları sayesinde değil aynı zamanda birlikte olduğu kişiler sayesinde de genişledi. Johnson'un ünlü akşam yemeklerinde Thomas Paine ve William Godwin gibi kişilerle tanıştı. Godwin ile Wollstonecraft ilk tanıştıklarında birbirlerinden pek hoşlanmamışlardı. Godwin akşam yemeğine Paine'i dinlemek için gelmişti ancak Wollstonecraft tüm gece boyunca onu meşgul ederek hemen hemen her konuda Godwin ile fikir ayrılığına düşmüştü. Johnson'u arkadaştan daha öte gören Wollstonecraft bir mektubunda ondan bir baba ve ağabey gibi bahseder.

Londra'da bulunduğu sırada, evli olmasına rağmen ressam Henry Fuseli ile ilşkisi oldu. Fuseli'nin dehâsından, ruhunun yüceliğinden, anlayışının çabukluğundan ve sevecen sempatikliğinden etkilendiğini yazmıştır. Fuseli ve eşi ile birlikte birlikte yaşamayı teklif etti ancak eşinin bu teklif karşısında dehşete kapılmasından sonra Fuseli Wollstonecraft ile olan ilişkisini bitirdi. Fuseli'nin terk etmesinden sonra olayın mahcubiyetiyle Wollstonecraft Fransa'ya gitmeye ve 1790'da yayımlanan Vindication of the Rights of Men metni ile kutladığı devrime katılmaya karar verdi. Rights of Men metnini Edmund Burke'ün Fransız Devrimi'ni eleştirdiği muhafazakâr yazısı Fransa'daki Devrim Üzerine Düşüncelere karşı cevap olarak yazmıştı ki bu metin ile kısa sürede tanındı. Joseph Priestley ve Burke'ün yazısına karşı verilen cevaplar arasında en popüler olanını yazmış olan Thomas Paine ile kıyaslandı. Rights of Men yazısında kaleme aldığı fikirleri en tanınmış ve en etkileyici olacak olan eseri Kadın Haklarının Gerekçelendirilmesinde genişletti.

Fransa ve Gilbert Imlay

Wollstonecraft Londra'dan 1792 Aralık ayında Paris'e gitmek için ayrıldı ve XVI. Louis'nin giyotin ile infazından yaklaşık bir ay önce Paris'e vardı. Fransa kargaşa içindeydi. Helen Maria Williams gibi diğer İngiliz ziyaretçileri aradı ve şehirde onlarla birlikte kalmaya başladı. Kadın Haklarını yeni yazmıştı ve fikirlerini gerçek hayata uygulamaya kararlıydı. Fransız Devrimi'nin yarattığı teşvikkâr atmosferde o zamana kadar yaşadığı en deneyimsel romantik ilişkisine tanışır tanışmaz âşık olduğu Amerikalı macerâperest Gilbert Imlay ile girişti. Imlay'in evlenmek gibi bir niyeti yoktu ve Wollstonecraft ise Imlay'in hayâlinde canlandırdığı ideal portresine açık olmuştu. Wollstonecraft Kadın Haklarında ilişkilerin cinsel bileşenini reddetmesine rağmen Imlay onun tutkularının açığa çıkmasını sağlayarak sekse olan ilgisini artırdı. Kısa sürede hâmile kaldı ve ilk çocuğunu 14 Mayıs 1794'te doğurdu. Çocuğuna en yakın arkadaşının adını verdi : Fanny. Hamileliğinin ve yabancı bir ülkede yeni doğmuş çocuğuyla yaşamanın getirdiği zorlukların yanı sıra Fransız Devrimi'nin getirdiği kargaşaya rağmen büyük bir hevesle yazmaya devam etti. Fransa'nın kuzeyinde Le Havre şehrinde iken Londra'da 1794 yılının Aralık ayında yayımlanacak olan An Historical and Moral View of the French Revolution (Türkçe:  Fransız Devrimi üzerine Tarihî ve Ahlakî Bir Mütalâa) adlı Devrimin ilk tarihçelerinden birini yazdı.

Siyasi durumun kötüleşmesiyle birlikte Büyük Britanya Fransa'ya savaş ilân etti. Bu savaş ilânı Fransa'da yaşayan Britanya uyrukluları önemli ölçüde tehlikeye sokuyordu. Wollstonecraft'ı korumak amacıyla Imlay, evlenmemiş olmalarına rağmen 1793'te onu karısı olarak kaydettirdi. Arkadaşlarının çoğu Wollstonecraft gibi şanslı değildi, Thomas Paine gibi çoğu tutuklandı ve hatta bazıları giyotine gönderildi. Wollstonecraft'ın kız kardeşleri onun da hapise atıldığını sanmaktaydılar. Fransa'dan ayrıldıktan sonra bile çocuğunun meşruluğunu sağlamak adına kendinden "Mrs. Imlay" olarak bahsetmeye devam etti.

"Kadının ufkunu genişleterek güçlendirin aklını; körü körüne itaat sona erecektir; ancak, iktidar her zaman körü körüne itaate ihtiyaç duyduğundandır ki zorbalar ve şehvet düşkünleri, haklı olarak karanlıkta tutmaya çalışırlar kadını; çünkü bunlardan birincisinin tek istediği bir köledir, ikincisinin istediği ise elinde tutacağı bir oyuncak."

Daha önce de böyle düşünen pek çok kadın olsa da bu ve daha pek çok görüşü Kadın hakları'nın savunulmasında bu kadar açık ve dolaysız bir şekilde ve daha da önemlisi yüksek sesle söyleme cesaretini ilk defa Wollstonecraft göstermiştir.

1795'te yayımcısı aracılığıyla tanıştığı ve dönemin çok satan kitaplarından olan "Siyasi Adalet"in yazarı William Godwin'le evlendi ve otuzdokuz yaşında, ikinci kızının ( Frankenstein'nin yazarı Mary Shelley) doğumundan on gün sonra öldü.

Kitaplarından bazıları şunlardır;
 Kız çocuklarının Eğitimi Hakkında Düşünceler
 Kadın Haklarının Savunulması
 Fransız devrimi Hakkında tarihsel ve Ahlaksal Görüşler

Notlar

Kaynakça

Özel

Genel

Dış bağlantılar

1759 doğumlular
1797 yılında ölenler
İngiliz filozoflar
İngiliz yazarlar
İngiliz feministler
Feminist filozoflar

Mary Wollstonecraft


Das Dimitroff-Bataillon war ein Bataillon der Internationalen Brigaden im Spanischen Bürgerkrieg. Es war nach dem bulgarischen Kommunisten Georgi Dimitroff benannt. Ein Befehlshaber des Bataillons war Josip Broz (Pseudonym Tschapajew), der spätere jugoslawische Staatspräsident Tito.

Im Dezember 1936 wurde aus 800 Milizionären aus dem Balkan und griechischen Verbannten das 18. Bataillon formiert, darunter waren etwa 400 Bulgaren, 160 Griechen und 25 Jugoslawen.

Die Aufstellung des Dimitroff-Bataillons erfolgte im Dezember 1936 in Albacete, dem zentralen Stützpunkt und Ausbildungslager der Internationalen Brigaden. Das Bataillon wurde Teil der XIII. Internationalen Brigade. Es erhielt die Bezeichnung No 18. Am 31. Januar 1937 wurde es zudem Teil der XV. Internationalen Brigade mit dem englischen Saklatvala-Bataillon und dem französisch-belgischen Louise-Michel-Bataillon. Die XV. Internationale Brigade erhielt später den Ehrennamen "Abraham Lincoln". Der Kommandeur der Brigade war General Gal (János Gálicz). Stabschef war George Nathan.

Schlacht am Jarama
Am 11. November 1936 traf die in Albacete formierte XV. Internationale Brigade in Madrid ein und kämpfte in der Schlacht am Jarama. Die XV. Internationale Brigade rückte zu Beginn der Schlacht über durchweichte Olivenhaine vor, um die Nationalisten im Bereich der Straße von Morata de Tajuña nach San Martín de la Vega anzugreifen. Während der Schlacht erlitt das Bataillon extrem hohe Verluste, so auch die anderen Bataillone der XV. Internationalen Brigade.

Am 20. September 1937 wurde das Dimitroff-Bataillon der 45. Division zugeteilt, einer Reserveeinheit der Internationalen Brigaden. Das Bataillon wurde rekonstruiert und am 13. Februar 1938 Teil der neu gebildeten 129. Brigade, die vornehmlich aus mitteleuropäischen Brigadisten formiert wurde. Kommandant wurde Waclaw Womar, der ehemalige Bataillonskommandeur des Dąbrowski-Bataillons der XIII. Internationalen Brigade. Die 129. Brigade bestand aus 5 Bataillonen, dem Dimitroff-Bataillon, dem Masaryk-Bataillon, dem Djakovic-Bataillon und zwei spanischen Bataillonen. Das Dimitroff-Bataillon blieb bei der 129. Brigade bis zur Demobilisierung der Brigade am 5. Oktober 1938. Ihr letzter Kommandant war Josef Pavel, später tschechischer Minister während des Prager Frühlings im Jahr 1968.

Das Bataillon wurde am 5. Oktober 1938 aufgelöst.

Einheiten des Dimitroff-Bataillons
Griechische Sektion Rigas Fereosa

Weblinks
  (spanisch), abgerufen am 13. Mai 2012

Einzelnachweise

Internationale Brigaden
Bulgarische Militärgeschichte
Griechische Militärgeschichte
Georgi Dimitroff als Namensgeber
Militär (Jugoslawien)
Spanien

Dimitroff-Bataillon


Shoji Nishio (jap. 西尾 昭二; Aomori, 5. prosinca 1927. – Tokyo, 15. ožujka 2005.), japanski majstor borilačkih vještina. Izravni je učenik Moriheija Ueshibe. Nositelj je 8. Dana u aikidu, 7. Dana u iaidu, 6. Dana u judo-u, 5. Dana u karateu.

Životopis
Shoji Nishio je rođen u japanskoj prefekturi Aomori 1927. godine.

U Hombu Dojo-u je započeo vježbati aikido 1951. godine, a već 1955. godine je počeo predavati.  Nishio je prije aikida vježbao judo (6. Dan), karate (5. Dan), iaido (7. Dan) i jōdō te također Shintō Musō-ryū jōjutsu i Hōzōin-ryū sōjutsu. Vještine koje je stekao uspio je glatko spojiti u svoj vlastiti stil aikida, gdje se sve tehnike mogu izvoditi s bokkenom u ruci, kao i bez oružja, a njegovi sustavi oružja imaju malo sličnosti s uobičajenim sustavom koji potječe od Morihira Saita. Nosio je naslov
shihana, a također je stvorio novu školu iaida s oblicima iz aikida, nazvanu Aiki Toho Iaido ili Nishio-ryu Iai. Godine 2003. Nishio je dobio nagradu Budo Kyoryusho od Japanske Budo Federacije za svoj životni doprinos razvoju i širenju aikida u svijetu.

Preminuo je u Tokyou, 15. ožujka 2005. u dobi od 77 godina.

Izvori

Vanjske povezice
 Yufukan Japan - Official Nishio Organization in Japan
 Nishikaze Aikido Society of America - Official Nishio Organization in the U.S.
Yurusu Aikido Association - Official Nishio Organization in Hungary.

Japanske aikidoke
Japanski džudaši
Japanski karatisti
Iaidoke

Shoji Nishio


ගලගණ්ඩයක් හෝ කණ්ඨමාලයක් හෝ වායු ගෙඩියක්  (ඉංග්‍රීසි පදය Goitre යන්න බිඳී ඇත්තේ ලතින් gutteria, struma වෙතිනි), යනු තයිරොයිඩ ග්‍රන්ථියෙහි ඉදිමුමක් වන අතර, එය නිසා ගෙල හෝ  ස්වරාලය ඉදිමුමකට ලක් විය හැක. ගලගණ්ඩය සාමාන්‍යයෙන් ඇතිවන්නේ තයිරොයිඩ් ග්‍රන්ථිය නිවැරදි අයුරින් ක්‍රියානොකරන විටකදීය.

වර්ගීකරණය
ඒවා විවිධ ආකාරයට වර්ගීකරණය කෙරෙති:

 "විසිරි ගලගණ්ඩය"ක් යනු සමස්ත තයිරොයිඩය පුරා පැති ඇති ගලගණ්ඩයකි (මෙය  "සරල ගලගණ්ඩය"ක් හෝ, "බහුසන්ධීය ගලගණ්ඩය"ක් විය හැකිය).
 "ධූලක ගලගණ්ඩය" යනු අධි තයිරොයිඩතාව සහිත ගලගණ්ඩයයි. මෙය බහුල ලෙසින් ග්‍රේව්ස් රෝගය නිසා ඇති වන නමුත්, බහුසන්ධීයයක ප්‍රදාහය නිසා ඇති විය හැක.
 "ධූලක නොවන ගලගණ්ඩය" (සාමාන්‍ය හෝ අඩු තයිරොයිඩ් මට්ටම් ආශ්‍රිතව පවතින) යනු අන් සියළු වර්ග වෙති ( ලිතියම් නිසාවෙන් හෝ වෙන යම් ස්වයංප්‍රතිශක්ති රෝගයන් නිසාවෙන් ඇතිවන්නාවූ).

අනෙකුත් වර්ගීකරණ විධි:
 I ගණය - ස්පර්ශ පිරික්සුම් ගලගණ්ඩය - හිසෙහි සාමාන්‍ය ස්ථාපනයෙහිදී එය දැකිය නොහැකිය; ස්පර්ශ පිරික්සුමෙන් පමණක් සොයා ගත හැක.
 II ගණය - ගලගණ්ඩය පරික්සුමෙන් සොයා ගත හැකි අතර පහසුවෙන් දැකිය හැක.
 III ගණය - ගලගණ්ඩය ඉතා විශාල හා  අපරක්‍රෝඩක වෙයි; තෙරපීම යෙදූ විට එම සලකුණු පවතියි.

ආශ්‍රිත

රෝග

ගලගණ්ඩය


Kacy Catanzaro () poreclită Puternica Kacy, este un wrestler profesionist, gimnast și atletism pe bază de personalitate de televiziune Americană. Ea este prima femeie care s-a calificat  pentru finala de la televiziunea de provocări sportive American Ninja Warrior și prima, și deocamdată și singura, femeie care a terminat cursa City Finals.

Tinerețe și educație
Născută în Glen Ridge, New Jersey, Catanzaro a crescut și a urmat liceul în apropiere Belleville și este de origine italiană. Ea este o femeie mică, măsurând doar  înălțime și o greutate de numai . Ea a început gimnastica la vârsta de 5 ani. Ea a participat la Universitatea Towson în Towson, Maryland din 2009 până în 2012, care studiază educația copilăriei, aceasta având o bursă sportivă.

Cariera sportivă colegială
Catanzaro a concurat la gimnastică pentru Towson în Divizia I a National Collegiate Athletic Association și a fost numită de Sud-est Regionale Gimnasta a Anului în 2012. Ea a fost, de asemenea, numită 2012 de Est Facultate Atletic Conferință Gimnasta Anului și a fost concurenta top-clasată în acea conferință pentru acel an.

Obstacole în cariera de competitor
Ea a lucrat pentru Alfa Warrior, o cursă de obstacole de gimnastică în San Antonio, Texas, din februarie 2013.

Catanzaro a petrecut doi ani antrenându-se pentru American Ninja Warrior, alături de iubitul ei și co-concurent Brent Steffensen. Ea nu a terminat cursa de calificare în Venice, California, dar a fost invitată la finalele din 2013, unde a căzut rapid de pe Inelul Gigantic.

În 2014, Catanzaro a devenit prima femeie care a finalizat cursa de calificare pentru American Ninja Warrior (Sezonul 6), ridicându-se pe zidul deformat din a doua încercare la minutul 5:26.18 la calificările din Dallas, clasându-se pe locul 21 din 30, aceasta a fost prima femeie care a escaladat zidul deformat. Mai târziu, în 2014, Catanzaro a concurat în Dallas la finala American Ninja Warrior. Ea a fost prima femeie care a terminat cursa finală pe un oraș (și cea de-a doua femeie care a încercat, după Jessie Graff în sezonul 5), calificându-se pentru finala națională în Las Vegas, cu un timp de 8 minute, 59 de secunde. (Până în 2016, ea rămâne singura femeie care a finalizat cursa unui oraș.) Gazda comentator Akbar Gbajabiamila a remarcat: "am văzut măreția timpul carierei mele la NFL...Și am avut aprecierea oamenilor, dar eu o apreciez cu adevarat pe Kacy". Cursa a fost specială deoarece cu statura mică a acesteia unele obstacole păreau dificile. Realizarea ei a făcut-o un fenomen de social media, cursa fiind vizualizată de peste 100 de milioane de ori; de suporteri de pe Twitter cu hashtag-ul #MightyKacy.
Kacy Catanzaro nu a reușit să finalizeze prima rundă la Finala Națională din Las Vegas. Ea a trecut de primele trei obstacole, inclusiv Inelul imens și Silk Slider, înainte de a cădea a încercat Jumping Spider, unde extensia ei completă a fost prea mică pentru a-și păstra poziția.

În 2015 Houston în runda de Calificare (Sezonul 7), Catanzaro nu a reușit să finalizeze cursa după ce a căzut de pe cargo crossing. Ea a primit un wildcard în las Vegas și a eșuat din cauza unei sărituri la trambulină la Elice Bar la Etapa 1 de Finala de pe 7 septembrie.

În 2016, Catanzaro a fost invitată să concureze în cea de-a 32 ediție a concursului original, versiunea Japoneză a ANW, Sasuke. Catanzaro s-a descurcat bine, a completat 8 stagii din etapa 1 înainte de a pierde din cauza timingului greșit la the LumberJack Climb. De când cursa a început să crească în dificultate, Catanzaro a stabilit recordul pentru cea mai apropiată concurentă feminină de a termina stagiul 1 al competiției.

În 2016 Oklahoma City în runda de Calificare (Sezonul 8), Catanzaro nu a reușit să finalizeze cursul, după ce a căzut devreme datorită obstacolului, Log Runner, pe 20 iunie; cu toate acestea a primit din nou un Wild Card în Las Vegas. În Las Vegas Finala Națională, Etapa 1, a căzut de pe cel de-al doilea obstacol.

În decembrie 2016, Catanzaro a fost prezentator pentru Team Ninja Warrior College Madness al seriei de spectacole.

2017 American Ninja Warrior sezonul 9 orașul San Antonio a găzduit seriile de calificare și finala în care Catanzaro a concurat. Aceasta a căzut la al 4-lea obstacol, dar s-a descurcat destul de bine pentru a se califica pentru finala orașului. Sub noul set de reguli al show-ului. În cursa care avea să urmeze aceasta s-a descurcat cel mai bine de după 2014, și a fost calificată la Finala Națională.

În 2017, Catanzaro și-a anunțat retragerea de la American Ninja Warrior, sezonul 9 (2017) fiind ultimul ei sezon.

Cariera de wrestling profesionist

WWE (2017–prezent)
Pe 4 ianuarie 2017, Catanzaro a primit o încercare pentru WWE la WWE Performance Center. A fost anunțat pe 27 August, că Catanzaro a semnat un contract cu WWE.

Referințe

Nașteri în 1990
Americani de origine italiană
Sportivi americani în viață
Oameni din Belleville, New Jersey
Nașteri pe 14 ianuarie
Luptători
Sportive americane
Sportivi din statul New Jersey

Kacy Catanzaro


Conversas com Goethe é um livro do gênero conversa de mesa escrito por Johann Peter Eckermann, onde o autor registra suas conversas com Johann Wolfgang von Goethe durante os últimos nove anos da vida deste último, enquanto Eckermann serviu como secretário pessoal de Goethe.

Foi lançado pela primeira vez (em dois volumes) em 1836 e substancialmente aumentado (com a adição de outro volume) em 1848. Eckermann publicou o livro numa época em que a popularidade de Goethe estava diminuindo na Alemanha, e o livro inicialmente vendeu mal lá. Rapidamente tornou-se muito popular entre os leitores internacionais e, posteriormente, desempenhou um papel importante na revitalização do interesse e apreciação do trabalho de Goethe, tanto na Alemanha quanto em todo o mundo.

Algumas edições vão tão longe quanto publicar o livro como Conversas com Eckermann, com Goethe listado como o autor. Essa prática implica erroneamente que Eckermann desempenhou um papel de editor e não de autor; pelo contrário, o livro é muito franco sobre seu ponto de vista. Eckermann inclui muito material autobiográfico e afirma claramente que suas "conversas" não são transcrições palavra por palavra, mas reconstruções baseadas na memória.

Amostras
24 de novembro de 1824. Vi Goethe esta noite, antes de ir ao teatro, e o encontrei bem e alegre… Disse-lhe que propus ler com o Sr. Doolan a tradução alemã de Plutarco. Isso nos levou a falar da história romana e grega. Goethe disse: "A história romana não se adequa à nossa atual mentalidade. Temos um interesse mais geral pela humanidade e não podemos simpatizar com os triunfos de César. Nem somos muito edificados pela história da Grécia. Quando todo o povo se uniu contra um inimigo estrangeiro, então, de fato, sua história é grande e gloriosa; mas a divisão dos estados e suas guerras eternas entre si, onde gregos lutam contra gregos, são insuportáveis. Cheio de eventos importantes, as batalhas de Leipsic e Waterloo tão grandiosas, que Maratona e outros dias semelhantes são totalmente eclipsados. Nem nossos grandes homens são inferiores aos deles. Wellington, Blucher e os marechais franceses competem com qualquer um dos heróis da antiguidade."

Domingo, 11 de março de 1832 "Nós mal sabemos", continuou Goethe, "o que devemos a Lutero e à Reforma em geral. Somos libertos dos grilhões da estreiteza espiritual; nós, em consequência de nossa cultura crescente, nos tornamos capazes de voltar à fonte e compreender o cristianismo em sua pureza. Temos, novamente, a coragem de permanecer com os pés firmes na terra de Deus e nos sentir em nossa natureza humana divinamente dotada. Que a cultura mental continue avançando, que as ciências naturais continuem ganhando profundidade e amplitude, e a mente humana se expanda como pode, ela nunca irá além da elevação e cultura moral do Cristianismo enquanto brilha e resplandece no evangelho!"

Ligações externas
Conversations Of Goethe, traduzido para inglês por John Oxenford.

Referências

Livros em alemão
Johann Wolfgang von Goethe

Conversas com Goethe


Alexander Mitchell (* 13. April 1780 in Dublin; † 25. Juni 1868 in Glen Devis bei Belfast) war ein irischer Ingenieur. Mitchell, der im Alter von 22 Jahren vollständig erblindete, war ein Ziegeleibesitzer, der vielfache Erfindungen an Maschinen in diesem Bereich machte. Berühmt wurde er aber durch die Erfindung des Schraubenträgers (engl. screw pile) für Leuchttürme.

Mitchell wollte eine Methode finden, mit deren Hilfe Leuchttürme auf gefährlichen Sandbänken und in Flussmündungen errichtet werden konnten, wo der instabile Untergrund die Errichtung dieser Bauten in traditioneller Bauweise unmöglich machte. Im Sommer 1833 machte er mit der Hilfe seines Sohnes Versuche in der Bucht von Dublin, bei denen er einen Holzpfahl in den Sandboden schraubte und untersuchte, ob sich dieser durch die Gezeiten lockern würde. Die Experimente verliefen erfolgreich und der Schraubenträger wurde in London zum Patent angemeldet. 1838 wurde er durch seinen Freund, den Ingenieur James Walker, der an der Entwicklung des Hafens von Belfast arbeitete, zum Bau des Leuchtturms auf den Maplin Sands in der Mündung der Themse aufgefordert. Dies war der erste Leuchtturm (Screw-pile lighthouse) der auf der Basis der Erfindung Mitchells errichtet wurde. Mitchell arbeitete danach am Bau des Wyre Light Leuchtturms in der Mündung des River Wyre in der Morecambe Bay vor Fleetwood in Lancashire.

Das Bauprinzip wurde jetzt an einer ganzen Reihe von Leuchttürmen in Irland und England und auch der Küste Nordamerikas zum Einsatz gebracht und von Alexander Mitchells Sohn John weiterentwickelt. Alexander Mitchell erhielt 1848 die Telford Medal der British Institution of Civil Engineers und wurde ebenfalls auf der Weltausstellung in Paris 1855 für seine Erfindung geehrt.

Quellen
 Alexander Mitchell (1780 - 1868) Belfast's blind engineer auf History Ireland.
 F.J. Bigger, Alexander Mitchell, the famous blind engineer of Belfast, Belfast, 1907.
 Alan J. Lutenegger, Historical development of iron screw-pile foundations, 1836-1900 in: International Journal for the History of Engineering & Technology (Newcomen Society) 81, Januar 2011, S. 108–28.

Weblinks

Ingenieur
Ire
Geboren 1780
Gestorben 1868
Mann

Alexander Mitchell (Ingenieur)


Kapaklı, Çorum ilinin Alaca ilçesine bağlı bir köydür.

Tarihçe
Köyün 1920 yılında geçen Çerkesçe adı Alhtıkuey'dir. Köy, 1925 yılından beri aynı adı taşımaktadır.

Coğrafya
Köy, Çorum il merkezine 65 km, Alaca ilçe merkezine 14 km uzaklıktadır.

Nüfus

Kaynakça

Dış bağlantılar

Alaca belde ve köyleri

Kapaklı, Alaca


දම් පැහැති මුහුණැති ශ්‍රී ලංකා කළු වඳුරා ( Semnopithecus vetulus ), දම් පැහැති මුහුණැති කොළ වඳුරා ලෙසද හැඳින්වේ, එය ශ්‍රී ලංකාවට ආවේණික වඳුරු විශේෂයකි . මෙම සත්වයා දිගු වලිග සහිත වන අතර, බොහෝ දුරට දුඹුරු පැහැති පෙනුමක්, අඳුරු මුහුණක් (සුදුමැලි පහත් මුහුණක් සහිත) සහ ඉතා ලැජ්ජාශීලී ස්වභාවයකින් හඳුනාගත හැක. මෙම විශේෂය වරෙක ඉතා බහුල වූ අතර, කොළඹ තදාසන්න ප්‍රදේශයේ සහ "තෙත් කලාපීය" ගම්මානවල (වසර පුරා අධික උෂ්ණත්වය සහ අධික ආර්ද්‍රතාවය සහිත ප්‍රදේශ, මෝසම් කාලවලදී වැසි ගංවතුර ඇති වන), සීඝ්‍ර නාගරීකරණයට හේතුවෙන් වඳුරන්ගේ ජනගහන මට්ටමේ සැලකිය යුතු අඩුවීමක් දක්නට ලැබේ. එය සාම්ප්‍රදායිකව ට්‍රැචිපිතෙකස් ලුටුන්ග් කුලය තුළ වර්ගීකරණය කර ඇති නමුත් එය අළු ලන්ගුර්ස් සමඟ වඩාත් සමීපව සම්බන්ධ බව පෙන්නුම් කරන DNA සාක්ෂි මත පදනම්ව සෙම්නොපිතෙකස් ගණයට ගෙන යන ලදී.

ලක්ෂණ
දම්පාට මුහුණැති ලැන්ගර් වල පිරිමින් සාමාන්‍යයෙන් ගැහැණු සතාට වඩා විශාලය. පිරිමින්ගේ ප්‍රමාණය 50 to 67.1 cm (19.7 to 26.4 in)67 to 85.1 cm (26.4 to 33.5 in) සහිත හිස-ශරීරයේ දිග . කාන්තාවන්ගේ හිස-ශරීර දිග 44.7 to 60 cm (17.6 to 23.6 in) සහ වලිගය දිග 58.9 to 82 cm (23.2 to 32.3 in) . පැල්ලම සාමාන්‍යයෙන් කළු පැහැයේ සිට අළු පැහැය දක්වා වෙනස් විය හැක. මෙම විශේෂයට සුදු පැහැයේ සිට අළු දක්වා කෙටි 'කලිසම්' වටකුරු දම්-කළු මුහුණු වලින් සුදු පැති පිළිස්සුම් ඇත. පිටුපස කොටසක් සුදු පැහැති ලොම් වලින් ආවරණය වී ඇති අතර වලිගය කළු සහ සුදු මිශ්‍ර වර්ණවලින් ලොම් ද ඇත. පාද සහ අත් ද දම්-කළු වර්ණයෙන් යුක්ත වේ. උප විශේෂ අතර ප්‍රමාණය වෙනස් වේ. සාමාන්‍යයෙන් වැඩිහිටියන්ගේ බර 3.1 and 11.4 kg (6.8 and 25.1 lb) අතර වේ, සාමාන්‍යය 7.08 kg (15.6 lb) පමණ වේ . කුඩාම උප විශේෂය ( S. v. nestor ) සාමාන්යයෙන් බර 3.8 and 6 kg (8.4 and 13.2 lb) අතර වේ. .අනෙකුත් උප විශේෂවල සාමාන්‍ය බර 7.8 kg (17 lb) දක්වා වාර්තා වී ඇත කාන්තාවන් සහ 8.5 kg (19 lb) සමහර විට 18 kg (40 lb) ක් දක්වා බරින් යුත් විශාල ලැන්ගර් සහිත පිරිමින් තුළ .

ශ්‍රී ලංකාවේ ජීවත් වන ප්‍රයිමේටාවන් අතර, දම් පැහැති මුහුණැති ලැන්ගර් කාණ්ඩයේ ප්‍රමුඛ පිරිමින් බොහෝ විට වාසස්ථානවල එකට ජීවත් වූ ටෆ්ටඩ් අළු ලැන්ගර්ට වඩා විශාල වුවද, එය ටෆ්ටඩ් ග්‍රේ ලැන්ගර්ට වඩා තරමක් කුඩා ය. "වලස් වඳුරා" ( S. v. monitcola ) ලෙස හැඳින්වෙන උපවිශේෂයේ සාමාන්යයෙන් තද පැහැති කබායක් ඇති අතර සාමාන්යයෙන් බර උඩු රැවුලක් ක්රීඩා කරයි. මෙම විශේෂය තුළ, ඔටුන්නෙහි හිසකෙස් දිගේ පිටුපසට යොමු කර ඇත, විකිරණ නොවේ. එහි තුඩ සහිත අළු ලැන්ගර් වල ලාංඡනය නොමැති අතර ඔටුන්නෙහි පන්සල් සහ නේප් මත වඩා දිගු කෙස් ඇත. දම්පාට මුහුණැති ලැංගුර්ට පිරිසිදු සුදු හෝ සුදු පැහැති අළු පඳුරක් ඇත.

උප විශේෂ
ශ්‍රී ලංකාවේ ක්ෂීරපායීන්ට අනුව උප විශේෂ 4 පහත පරිදි හඳුනාගෙන ඇත.
 දකුණු පහතරට තෙත් කලාපය දම් පාට මුහුණැති ලැන්ගර්, Semnopithecus vetulus vetulus - "වර්ණය බොහෝ සෙයින් වෙනස් වේ. කළු උඩු කඳ, ලා දුඹුරු පැහැති තොප්පිය, කකුල් දක්වා විහිදෙන හොඳින් අර්ථ දක්වා ඇති රිදී පැහැයෙන් යුත් පැල්ලම. කැපී පෙනෙන සුදු රැවුල් ගස්. වලිගය ද සුදු පැහැයක් ගනී. මෙම උප විශේෂය තුළ බොහෝ සුදු මෝර්ෆ් නිරීක්ෂණය කරනු ලැබේ. ඒවා සම්පූර්ණයෙන්ම සුදු සිට අර්ධ වශයෙන් සුදු leucistic විය හැකිය."

 බටහිර දම් පාට මුහුණැති ලැන්ගර් හෝ උතුරු පහතරට තෙත් කලාපය දම් පාට මුහුණැති ලැන්ගර්, සෙම්නොපිතෙකස් වෙටුලස් නෙස්ටෝර් - "එය සියලුම උප විශේෂවලින් කුඩාම වේ. ලා අළු දුඹුරු පැහැ ලප පැල්ලමක් සහිත ඉහළ කඳ තද අළු දුඹුරු, තද අළු දුඹුරු කකුල් සහ සුදු තොප්පිය."
 ඩ්‍රයිසෝන් දම් පාට මුහුණැති ලැන්ගර්, සෙම්නොපිතෙකස් වෙටුලස් ෆිල්බ්‍රික්කි - "විශාලතම උප විශේෂය. අළු දුඹුරු කඳ, වැරදි ලෙස අර්ථ දක්වා ඇති අළු පැහැයට හුරු පැල්ලම, අඳුරු තොප්පිය. තුඩ සහිත කැපී පෙනෙන සුදු කම්මුල්. සුවිශේෂී දිගු සිහින් වලිගය."
 මොන්ටේන් දම් පාට මුහුණැති ලැන්ගර් හෝ වලස් වඳුරා, සෙම්නොපිතෙකස් වෙටුලස් මොන්ටිකෝලා - "තද අළු දුඹුරු කබාය. විශාල නමුත් වැරදි ලෙස නිර්වචනය කර ඇති අළු පැහැයට හුරු පැල්ලම. කැපී පෙනෙන සුදු කම්මුල්, ලා දුඹුරු අළු තොප්පිය. ඔවුන් ජීවත් වන වාසස්ථාන නිසා ලොම් දිගු හා රළු වේ."

පැතිරීම
දම් පැහැති මුහුණැති ලැංගූර් ශ්‍රී ලංකාවේ කඳුකරයේ සහ "තෙත් කලාපය" ලෙස හඳුන්වන රටේ නිරිතදිග කොටසේ සංවෘත වියන් වනාන්තරවල දක්නට ලැබේ. වනාන්තර සහිත ප්‍රදේශ වලින් සමන්විත වන්නේ ශ්‍රී ලංකාවෙන් 19% ක් පමණි. මෙම වාසස්ථාන 1980 දී 80% සිට 2001 දී ~ % දක්වා අඩු වී ඇත. වර්තමානයේ මෙම පරාසය 3% ට වඩා අඩු වී ඇත. මෙම පරාසය ශ්‍රී ලංකාවේ වඩාත්ම ජනාකීර්ණ පහතරට වැසි වනාන්තර ප්‍රදේශ වලින් සමන්විත වේ. වන විනාශයේ ප්‍රතිඵලයක් ලෙස ලැංගුර්ස් නිවාස පරාසය සෘජු හිරු එළියට නිරාවරණය වීමට හේතු වී ඇත. දම් පාට මුහුණැති ලැන්ගර් බොහෝ විට කුඩා හා පුළුල් ලෙස විසිරී ඇති කණ්ඩායම් වල දක්නට ලැබේ. ලැන්ගර් පරාසයෙන් සියයට අනූවක්, දැන් මිනිස් ජනාකීර්ණ ප්‍රදේශවලින් සමන්විත වේ. අඩවි තුළ සහ ඒවා අතර ජනගහනය විවේචනාත්මක ලෙස අඩුය. මෙම විශේෂයට ඇති තර්ජන අතරට වගාබිම් මගින් පරාසය උල්ලංඝනය කිරීම, තෘණ වගාව, කෘෂිකර්මාන්තය වෙනස් කිරීම, මාර්ග නිෂ්පාදනය, පාංශු විනාශය/ඛාදනය සහ වන විනාශය, භෝග වැටලීම් වැලැක්වීමෙන් විෂ වීම සහ ඖෂධ සහ ආහාර සඳහා දඩයම් කිරීම ඇතුළත් වේ.
සිංහරාජය, කිතුල්ගල, කණ්ඩලම, මිහින්තලේ, හෝර්ටන්තැන්න ජාතික වනෝද්‍යානයේ කඳුකරයේ හෝ ගාලු නගරයට ආසන්න වැසි වනාන්තරවල තවමත් දැකගත හැකි වුවද මිනිස් ආක්‍රමණය හමුවේ එහි පරාසය විශාල ලෙස සංකෝචනය වී ඇත.

ජීවන රටාව

ආහාර
දම්පාට මුහුණැති ලැංගූර් බොහෝ විට කොළ භක්ෂක වේ, නමුත් පලතුරු, මල් සහ බීජ ද පෝෂණය කරයි. ඔවුන් සාමාන්‍යයෙන් මිනිස් වාසයෙන් වැළකී සිටින අතර, කොස් ( Artocarpus heterophyllus ), රඹුටන් ( Nephelium lappaceum ), කෙසෙල් ( Musa balbisiana ) සහ අඹ ( Mangifera indica ) වැනි පලතුරු වගා කරන ප්‍රදේශවල ඔවුන්ගේ ආහාර වේලට 50% දක්වා දායක විය හැක. වනයේ දී, Dimocarpus longan සහ Drypetes sepiaria පලතුරු වැනි ආහාර ගනු ලැබේ. දම්පාට මුහුණැති ලැන්ගර් ආහාර දිරවීම විශේෂිත ආමාශ බැක්ටීරියා ආධාරයෙන්, කොළවල ඇති සංකීර්ණ කාබෝහයිඩ්‍රේට් වලින් අවශ්‍ය පෝෂ්‍ය පදාර්ථ සහ ශක්තියෙන් බහුතරයක් ලබා ගැනීමට අනුවර්තනය වේ. විශේෂයේ ආහාර දැනට වගා කරන ලද පලතුරු මත දැඩි ලෙස රඳා පවතින විට, ප්රමාණවත් පෝෂණය ලබා ගැනීමේ හැකියාව දුර්වල විය හැක. පලතුරු සෘතුමය වශයෙන් ලබා ගැනීම මෙම බලපෑම වැඩි කිරීමට උපකාරී වේ.

සන්නිවේදනය
තනි දම් පාට මුහුණැති ලැන්ගර් අතර වෙනස හඳුනා ගැනීමට බොහෝ විට ශබ්ද නගා ඇමතුම් භාවිතා කරයි. ඇමතුමක මූලද්‍රව්‍ය වර්ග තුනකට වැටේ: රළු පොත්ත, හූප් සහ අවශේෂ. ඇමතුමක් තුළ ඇති වාක්‍ය ඛණ්ඩ සහ අවශේෂ සංඛ්‍යාව අනුව පුද්ගලයන් වෙන්කර හඳුනාගත හැකිය. ඇමතුම් බොහෝ විට සිදුවන්නේ උදෑසන බොහෝ විට අසල්වැසි කණ්ඩායම් සහ භෞමික සටන් මගින් උත්තේජනය වීමෙනි. වලාකුළු සහිත කාලයට වඩා වැඩි ඇමතුම් අව්ව සහිත කාලවලදී සිදු වේ. අඩුම ඇමතුම් සවස් වරුවේ සිදු වේ. දිවා කාලයේ ඇමතුම් සාමාන්‍යයෙන් නිවාස පරාසයන් ආරක්ෂා කිරීමට උපකාරී වේ. විශේෂයෙන් උස්බිම් වල ඇති ඝෝෂාකාරී බුරන හඬ, දිවියෙකු වැනි විලෝපිකයෙකුගේ ගර්ජනාවක් ලෙස වරදවා වටහා ගත හැක. දම් පාට මුහුණැති ලැන්ගර්ගේ ඇමතුම් ඕනෑම උප විශේෂයකට වඩා වෙනස් වේ. පාරිසරික චරිත ඇමතුම් වේලාවන් මෙන්ම මානව කැළඹීම් වලටද බලපායි. විලෝපිකයන්ගේ සාමාජිකයින් දැනුවත් කිරීමට, සහකරුවන් ආකර්ෂණය කර ගැනීමට, භූමිය ආරක්ෂා කිරීමට සහ කණ්ඩායම් සාමාජිකයින් සොයා ගැනීමට කටහඬ භාවිතා කළ හැකිය. විශේෂයෙන්ම ඒවා සෘජුව නිරීක්ෂණය කිරීම ඉතා අපහසු නිසා සංරක්ෂණය සඳහා භාවිතා කිරීම සඳහා හඬ නැගීම අතිශයින් වැදගත් වේ. වැඩිහිටි පිරිමින් සමස්ත කණ්ඩායම අතර වඩාත් වාචික වේ. තීව්‍ර දෘෂ්‍ය සහ දුම්රිය එන්ජින් සංදර්ශක සමඟ ආරක්‍ෂක හූපින් ඇමතුම් ද ඇත. වර්ගීකරණ හඳුනාගැනීම නිර්ණය කිරීමේදී ද කටහඬ උපකාරී වේ. මේවාට ප්‍රතිචාර වශයෙන් නිකුත් කරන ලද අනතුරු ඇඟවීමේ ඇමතුම් සහ සමාන ටෆ්ටඩ් ග්‍රේ ලැන්ගර්ගේ දන්නා විලෝපිකයන් මත පදනම්ව, මෙම විශේෂයේ ප්‍රධාන විභව විලෝපිකයන් දිවියන් විය හැකිය, සමහර විට ඉන්දියානු පිඹුරන් සහ මග්ගර් කිඹුලන් විසින් කලාතුරකින් අනුගමනය කරනු ලැබේ. තරුණ හෝ දුර්වල ලැන්ගර් සඳහා, කළු රාජාලීන්, ලප-බඩ රාජාලි-බකමූණෝ සහ සමහර විට වෙනත් විශාල ගොදුරු පක්ෂීන් කලාතුරකින් තර්ජනයක් නොවේ. මොනිටර් කටුස්සන් දම් පැහැති මුහුණක් ඇති ලැන්ගර් ද පෝෂණය කළ හැකිය (සමහර විට තරුණ හෝ අසනීප වූ අය කුණු කසළ කිරීම හෝ නෙලීම හරහා).

සංරක්ෂණය
සමහර සංරක්ෂණ උපාය මාර්ග දැනටමත් ආරක්ෂිත ප්‍රදේශ කළමනාකරණය වැඩිදියුණු කිරීම මෙන්ම පරාසයන් තුළ නව ප්‍රදේශ සහ කොරිඩෝව ස්ථානගත කිරීම සහ ආරක්ෂා කිරීම සමන්විත වේ. ජනගහනය වැඩි කිරීමට උපකාර කිරීමට දරන උත්සාහයන් පැවැත්මට උපකාර විය හැක. මානව-ලංගුර් ගැටුම් අඩු කිරීමට එය ප්රයෝජනවත් වනු ඇත. ලැන්ගර් සඳහා ආරක්ෂිතව පරාසයන් අතර ගමන් කිරීම සඳහා ලණු පාලම් ස්ථාපිත කළ හැකි අතර එමඟින් විදුලි රැහැන් සහ මාර්ග හරස් කිරීම අඩු විය හැකිය. මෙම ලැන්ගර් විසින් සූරාකන ලද දේශීය විශේෂ සමඟ පයින් වගාවන් නැවත වගා කිරීම, සමහර විට එහි කැමති වාසස්ථාන වැඩි කළ හැකිය. දයානුකම්පාව සහ කරුණාව අවධාරණය කරමින් දේශීය ජනතාවට සංරක්ෂණය පිළිබඳ පොදු අධ්‍යාපනය මෙන්ම සමස්ත ජෛව විවිධත්වය සඳහා මෙම ක්ෂීරපායීන්ගේ වැදගත්කම සහ අවශ්‍යතාවය පැහැදිලි කිරීම.

කළු වදුරා


Anastassija Wladimirowna Baryschnikowa (; * 19. Dezember 1990 in Tscheljabinsk, Russische SFSR, Sowjetunion) ist eine russische Taekwondoin. Sie startet in der Gewichtsklasse bis 72 Kilogramm.

Ihre ersten internationalen Titelkämpfe bestritt sie bei der Europameisterschaft 2008 in Rom, wo sie bis ins Viertelfinale vordringen konnte. Im folgenden Jahr gewann sie ihre erste internationale Medaille. Bei der Weltmeisterschaft in Kopenhagen verlor sie erst im Halbfinale gegen Han Yingying und errang Bronze, bei der Junioreneuropameisterschaft in Vigo wurde sie Junioreneuropameisterin. Wiederum ein Jahr darauf gewann Baryschnikowa in Sankt Petersburg mit einem Finalsieg gegen Sandra Lorenzo auch im Erwachsenenbereich ihren ersten EM-Titel. Bei der Weltmeisterschaft 2011 in Gyeongju errang sie erneut Bronze, nach drei Siegen unterlag sie erst im Halbfinale gegen Gwladys Épangue. Bei der Europameisterschaft 2012 in Manchester wiederholte Baryschnikowa den Gewinn des EM-Titels mit einem Finalsieg über Milica Mandić.

Im Juli 2011 qualifizierte sich Baryschnikowa beim internationalen Qualifikationsturnier in Baku  in der Gewichtsklasse über 67 Kilogramm für die Olympischen Spiele in London. Dort gewann sie die Bronzemedaille, mit einem 7:6-Sieg über Lee In-jong.

Weblinks

Taekwondoin (Russland)
Europaspielesieger (Taekwondo)
Europameister (Taekwondo)
Olympiateilnehmer (Russland)
Teilnehmer der Olympischen Sommerspiele 2012
Teilnehmer der Olympischen Sommerspiele 2016
Teilnehmer an den Europaspielen (Russland)
Teilnehmer der Europaspiele 2015
Sowjetbürger
Russe
Geboren 1990
Frau

Anastassija Wladimirowna Baryschnikowa