What If, sometimes stylized as What If…?, is a comic book anthology series published by Marvel Comics whose stories explore how the Marvel Universe might have unfolded if key moments in its history had not occurred as they did in mainstream continuity. Since What If debuted in 1977, the comics have been published in 13 series as well as occasional stand-alone issues.

In 2021, an animated series based on the What If comics premiered on Disney+, set in the Marvel Cinematic Universe's multiverse.

Format
The stories of the inaugural series (1977–1984) feature the alien Uatu, the Watcher as a narrator. From his base on the Moon, Uatu observes both Earth and alternate realities.

Most What If stories begin with Uatu describing an event in the mainstream Marvel Universe, then introducing a point of divergence in that event and then describing the consequences of the divergence. Some stories diverge from another divergence, such as What If Vol 1 #43 (Conan the Barbarian remains in the modern era), which diverges from #13 (Conan travels to then returns from the modern era).

Uatu was used similarly in the second series (1989–1998) until a point where, in the Fantastic Four comic book, Uatu was punished for destroying another Watcher. This made the use of Uatu improbable, so the character was phased out to its last appearance in issue #76. Without a framing device, the stories themselves became the focus.

In later series, some writers chose to introduce alternative narrators. For example, in volume 3, in What If Karen Page Had Lived?, What If Jessica Jones Had Joined the Avengers? and in Daredevil (2005), Brian Michael Bendis, the writer himself, makes a cameo as narrator. In the early 2006 series, a hacker, whose online alias is "the Watcher", opens each of the six issues.

Marvel has given several What If stories official numerical designations to make them contiguous with the Marvel Multiverse and differentiate them from the main Marvel Universe of Earth-616.

Marvel Comics occasionally issued backup features, Untold Tales from the Marvel Universe. These stories explained the origins of some of Marvel's superhuman species.

Publication history

Volume 1
The initial 47-issue series ran from February 1977 to October 1984. The first What If story was "What If Spider-Man had Joined the "Fantastic Four?". It presented an alternate version of events seen in The Amazing Spider-Man #1 (1963). What If #24, which is titled "What If Gwen Stacy had lived?" and focuses on the consequences of Spider-Man's secret identity being publicly exposed, is one of the most highly regarded What If stories.

List of What If? stories

Special
Following the cancellation of the original series, Marvel published a one-shot What If? Special (June 1988) with the story "What If Iron Man Had Been a Traitor?". It is collected in What If? Into the Multiverse Omnibus Vol 1.

Volume 2
From July 1989 to November 1998, Marvel published 115 monthly What If issues (114 issues plus a #-1 issue) the second series revisited and revised ideas from volume 1. In volume 2, stories could span multiple issues (every issue of volume 1 contained a complete story). Also, sometimes, the volume 2 stories would offer multiple plots and endings and the reader could decide which one to adopt. For example, in What If the War Machine had not destroyed the Living Laser?, three endings were offered.

The humorous aspect of volume 1 was retained through volume 2, particularly in issue #34, an all-humor issue containing a number of single-page gags and two complete stories.

Starting with issue #87, the issue titles stopped being questions that were answered by the story, and instead the covers were presented as "What If? Starring…" whatever character was being highlighted in the given issue.

In issue #105, What If introduced Spider-Girl (Mayday Parker); the new character was popular enough for a spin-off series. From this, the MC2 line of publications were developed.

For a brief period between 1995 and 1996, all What If? stories were labeled as Marvel Alterniverse which included the likes of Ruins, The Last Avengers Story and Punisher Kills the Marvel Universe.

List of What If? (vol. 2) stories

Volume 3
In February 2005, Marvel published a further six issues of What If. They were all in the "one-shot" format. The editor, Justin Gabrie, attributed the publication of volume 3 to a suggestion from C. B. Cebulski.

Marvel published a single parody edition called Wha...Huh?!? in August 2005.

 What If Jessica Jones Had Joined The Avengers?
 What If Karen Page Had Lived?
 What If Aunt May Had Died Instead Of Uncle Ben?
 What If Dr. Doom Had Become The Thing?
 What If Magneto Had Formed The X-Men With Professor X?
 What If General Ross Had Become The Hulk?

Volume 4
In February 2006, publication of volume 4 began. Again, there were six issues in the "one-shot" format. However, rather than follow What if tradition of using a divergence from a specific plot point, Volume 4 more closely resembled the DC Comics equivalent, Elseworlds, which presents stories that are continuities based on alternate versions (in time or place) of canon (for example, Superman: Red Son is a story in which Superman was raised in the Soviet Union instead of the United States) all but one of the volume 4 issues uses this format, explained by Uatu the Watcher having discovered historical documents from an alternative dimension. From the Japanese feudal era, the divergence of a shared alternate universe, Earth-717, begins. This divergence is the time when a Daredevil hero known as "the Devil Who Dares" appears. It is also the realm where characters are given alternative life histories and where they proceed in alternative historical periods.

Examples from volume 4 include Captain America battling the "White Skull" during the American Civil War; Wolverine taking on the role of the Punisher and fighting mobsters in 1920s Prohibition-era Chicago; Namor the Sub-Mariner being raised by his father on the surface during World War II; Thor becoming a herald of Galactus; and a Soviet version of the Fantastic Four, known as the "Ultimate Federalist Freedom Fighters" (consisting of Rudion Richards, Colossus, Magik and the Widow Maker), during the Cold War.

 What If...Captain America fought in the Civil War?
 What If...the Fantastic Four were Cosmonauts?
 What If...Daredevil lived in feudal Japan?
 What If...Namor grew up on land?
 What If...Thor was a herald of Galactus?
 What If...Wolverine was Public Enemy No. 1 in mob-ridden 1920s Chicago?

Volume 5
In 2006, Marvel published another set of What If? issues, including one based on the Spider-Man story "The Other".

 What If? Avengers Disassembled #1: "Witchhunt: What if the Scarlet Witch hadn't acted alone?"
 What If? Spider-Man The Other #1: "What if Spider-Man had rejected the Spider? Poison Selves"
 What If? Wolverine Enemy of the State #1: "What if Wolverine was never Deprogrammed? Bite the Hand that Feeds"
 What If? X-Men Age of Apocalypse #1: …What If Legion Had Killed Xavier and Magneto?"
 What If? X-Men Deadly Genesis #1: "What If Xavier's Secret Second Team Had Survived?"

Volume 6
Volume 6 consists of five issues (2007–2008). A sixth, "What If: This Was the Fantastic Four", featuring Spider-Man, Wolverine, Ghost Rider and Hulk, was to be released in November 2007, but it was withheld due to the death of Mike Wieringo. What If: This Was the Fantastic Four was released as a tribute to Wieringo in June 2008 as a 48-page special. All its proceeds went to the Hero Initiative.

The other issues were:

 What If?: Planet Hulk (October 2007)
 What If?: Annihilation (November 2007)
 What If?: Civil War (December 2007)
 What If? X-Men: Rise and Fall of the Shi'ar Empire (December 2007)
 What If? Spider-Man vs. Wolverine (January 2008)

These issues were collected into a trade paperback, What If...? Civil War.

Volume 7
In December 2008, Marvel published five What If specials which appeared weekly. They included: Fallen Son: The Death of Captain America, House of M, Spider-Man: Back in Black, and Secret Wars. A new "Fantastic Four" consisted of the Hulk, Spider-Man, Iron Man, and Wolverine. In addition, a story line featuring the Runaways as the Young Avengers ran throughout Volume 7.

 What If? House of M #1: "What If...Scarlet Witch Ended the 'House of M' By Saying, 'No More Power?'" (February 2009)
 What If? Fallen Son #1: "What If...Iron Man Had Died?" (February 2009)
 What If? Newer Fantastic Four #1: "What If...Newer Fantastic Four?" (February 2009)
 What If? Spider-Man Back in Black #1: "What If...Mary Jane Had Been Shot Instead of Aunt May?" (February 2009)
 What If? Secret Wars #1: "What If Doctor Doom Kept the Beyonder's Power?" (February 2009)

Volume 8
In December 2009, a new series was published. Volume 8 focused on three recent events in the Marvel Universe, including the Spider-Man: House of M miniseries and the "World War Hulk" and "Secret Invasion" story lines. There was also an edition focusing on the Astonishing X-Men series and a classic What If? about Daredevil and Elektra. With the exception of this last issue, each comic in Volume 8 featured two alternatives for the event.

 What If? Secret Invasion #1: "What if the Skrulls succeeded in their Secret Invasion?" (February 2010)
 What If? World War Hulk #1: "What If The Heroes Lost World War Hulk?" (February 2010)
 What If? Daredevil Vs. Elektra #1: "What If Daredevil Died Saving Elektra?" (February 2010)
 What If? Astonishing X-Men #1: "What If Ord Resurrected Jean Grey Instead of Colossus?": (February 2010)
 What If? Spider-Man: House of M #1: "What If... Gwen Stacy Survived The House of M?" (February 2010)

Volume 9
In September 2010, Marvel announced a ninth series of five What If issues in the one-shot format, to be released in December 2010. The second to fifth issues of volume 9 were not numbered.

 What If? Iron Man: Demon in an Armor #1: "What If Tony Stark Had Become Doctor Doom?" (February 2011)
 What If? Wolverine: Father #1: "Wolverine: Father" (February 2011)
 What If? Spider-Man #1: "What If? Spider-Man Killed Kraven the Hunter?" (February 2011)
 What If? Dark Reign #1 (February 2011)
 Venom/Deadpool: What If? #1 (April 2011)

What If? #200 was an extra-sized edition featuring two stories. It presented an alternative for the Siege Marvel Universe event, asking what might have happened if the Sentry had not lost control and Norman Osborn had conquered Asgard. The second story examined "The Galactus Trilogy", and was written by Stan Lee, the author of the original.

Volume 10
On March 22, 2013, Marvel's editor-in-chief Axel Alonso revealed to Comic Book Resources that What If…? was coming back with What If…? Avengers vs. X-Men, a four-issue limited series written by Jimmy Palmiotti and illustrated by Jorge Molina.

Volume 11
In April 2014, Marvel released the five-issue series What If? Age of Ultron, which spun out of the 2013 event and examined the consequences of Wolverine going back in time to kill Hank Pym before he created Ultron. Each issue explored what a new universe would be like which arose from the removal of another core Avenger, with the Wasp in #1, Iron Man in #2, Thor in #3 and Captain America in #4. The series was concluded in #5 with a world where Hank Pym never created Ultron in the first place and thus, a universe without Ultron's creation of the Vision.

Volume 12
In October 2015, Marvel released another five-part series of stories under the What If? banner, this time focused on the 2013 story line "Infinity", which saw the Avengers, the Guardians of the Galaxy, the Inhumans and other groups dealing with a combined threat of a universal incursion by the race the Builders, and an attack on Earth by Thanos and his forces. Each issue is a self-contained story, and the first four explore a different outcome to the event. The fifth, What If? Infinity: Dark Reign, presents a world in which Norman Osborn and the Dark Avengers had acquired the Infinity Gauntlet during the 2008 - 09 "Dark Reign" story line.

 What If? Infinity: Thanos
 What If? Infinity: Inhumans
 What If? Infinity: X-Men
 What If? Infinity: Guardians Of The Galaxy
 What If? Infinity: Dark Reign

Volume 13
In October 2018, Marvel released six more one-shots under the What If? banner, as well as several $1.00 True Believer reprints of classic What If? issues.

 What If? Spider-Man Vol. 2 (2018)
 What If? X-Men Vol. 1 (2018)
 What If? The Punisher Vol. 1 (2018)
 What If? Ghost Rider Vol. 1 (2018)
 What If? Thor Vol. 1 (2018)
 What If? Magik Vol. 1 (2018)

Spider-Man: Spider's Shadow
In 2021, Marvel published a five-issue miniseries titled Spider-Man: Spider's Shadow, detailing what if Peter Parker fully accepted the alien symbiote and became Venom. While it did not have the title of What If?, it did have the branding on the cover.

Volume 14
In 2022, Marvel published a five-issue miniseries exploring what would happen if Miles Morales had acquired the powers of different Marvel super-heroes. The first four issues saw him become Captain America, Wolverine, Hulk, and Thor, and the final issue was a team-up of the four divergent Miles.

What If...? Dark
In 2023, Marvel published four one-shots under the title What If... Dark?, which revisited iconic Marvel stories with a darker twist.

 What If...? Dark: Loki #1: "What if Loki wielded Mjolnir??" (July 2023)
 What If...? Dark: Spider-Gwen #1: "What if Gwen Stacy didn't die on the bridge that day, but Spider-Man did?" (July 2023)
 What If...? Dark: Venom #1: "What If Ben Grimm became Venom?" (August 2023)
 What If...? Dark: Moon Knight #1: : "What if Moon Knight did not survive his battle with Bushman?" (August 2023)

Bibliography

Collected editions

In other media
The What If comic series has been adapted several times throughout the Marvel Cinematic Universe (MCU):
 The TV series Agents of S.H.I.E.L.D. season 4 features a story arc which is loosely inspired by the What If series, with the first episode of the arc being called "What If…". The scenario is a virtual creation, called the Framework, by Holden Radcliffe and his A.I. assistant AIDA. In this case, it depicts the drastically different lives of the S.H.I.E.L.D. team members.
 In 2021, Marvel Studios produced an animated series based on the comics titled What If…?, premiering on Disney+. Various MCU actors reprise their roles, with the series being narrated by the Watcher (voiced by Jeffrey Wright).

See also
 Canon (fiction)
 Elseworlds
 Multiverse (Marvel Comics)
 Intercompany crossover
 What The--?!
 Not Brand Echh

References

External links

Marvel Comics dimensions
1989 comics debuts
1977 comics debuts
Comics by Roy Thomas
Comics about multiple time paths

What If (comics)


Dreamtrip to Denmark er en dansk turistfilm fra 1960 med instruktion og manuskript af Henning Ørnbak.

Handling
Turistrundrejse i Danmark, som den opleves i drømme af en lille udenlandsk dreng, der er faldet i søvn i toget på vej til København.

Referencer

Eksterne henvisninger

Danske film fra 1960

Turistfilm fra Danmark

Dreamtrip to Denmark


Olaylar
 1297 - Monako bağımsızlığını kazandı.
 1499 - Fransa'da XII. Louis, Anne de Bretagne ile evlendi.
 1610 - İtalyan astronom Galileo Galilei, Jüpiter'in iki uydusunu (İo ve Europa) tespit etti.
 1784 - Osmanlı Devleti, Rusya'nın Kırım'ı ilhakını bir "sened" ile resmen tanıdı.
 1835 - ABD'nin ulusal borcu ilk ve son kez olarak 0 (sıfır) oldu.
 1916 - İtilaf Devletleri, Osmanlı Ordusu'nun Çanakkale direnişini kıramadılar. Yenilgiye uğrayarak Gelibolu Yarımadası'ndan çekilmeye başladılar. Başarısızlığı nedeniyle İngiliz Deniz Kuvvetleri Komutanı, Amiral Winston Churchill görevinden istifa etti.
 1918 - Amerika Birleşik Devletleri Başkanı Woodrow Wilson, Temsilciler Meclisi ve Senato'nun ortak toplantısında, Avrupa'da kalıcı barışın sağlanması için, kendi adıyla anılacak olan 14 prensibi ortaya attı.
 1920 - Kuvâ-yi Milliye komutanlarından Yahya Kaptan, Gebze'de İstanbul Hükûmeti'nin adamlarınca öldürüldü.
 1933 - Birinci Beş Yıllık Kalkınma Planı kabul edildi.
 1940 - Türkiye, İngiltere ve Fransa ile 2 yıl süreyle krom satış antlaşması imzaladı.
 1941 - İstanbul'da 401 ilkokulda 1846 öğretmen ve 74.488 öğrencinin öğrenim yaptığı açıklandı.
 1942 - II. Dünya Savaşı: Doğu Cephesi'nde Sovyetler Birliği ile Almanya arasında Rjev Muharebeleri başladı.
 1943 - Yoksullara ucuz ekmek verilmesine ilişkin kararname yayımlandı.
 1945 - İskenderun Limanı hizmete açıldı.
 1946 - Celâl Bayar, Demokrat Parti (DP) Genel Başkanı oldu.
 1958 - 14 yaşındaki Bobby Fischer, Amerika Birleşik Devletleri satranç şampiyonu oldu.
 1959 - Charles de Gaulle, Beşinci Fransa Cumhuriyeti'nin ilk Başkanı olarak görevine başladı.
 1960 - Kızılırmak üzerindeki Hirfanlı Barajı ve Hidroelektrik Santrali açıldı.
 1962 - Hollanda'da tren kazası: 93 kişi öldü.
 1965 - DSİ, Keban Barajı Hidroelektrik Santrali inşaatını ihaleye çıkardı.
 1973 - İşçilere verilmekte olan mesken kredisinin tutarı 60 bin liradan 75 bin liraya çıkarıldı.
 1976 - Türkiye'den geçen TIR kamyonlarından karayolu ücreti alınmaya başlandı.
 1977 - Cumhuriyet Halk Partisi lideri Bülent Ecevit, Milletvekillerine yapılan zamlara tepki gösterdi; maaş zammını kabul etmeyeceğini açıkladı.
 1979 - İlk çocuk haber programı "Gökkuşağı" yayımlanmaya başladı.
 1980 - Akaryakıt yokluğu nedeniyle fabrikaların %80'i üretimi durdurdu.
 1982 - Yılmaz Güney, "komünizm propagandası yapmaktan" gıyabında 7,5 yıla mahkûm edildi.
 1983 - Kültür ve Turizm Bakanlığı, "Talih Oyunları Yönetmenliği"ni yürürlüğe koydu.
 1984 - Başbakan Turgut Özal, Türk Parasını Koruma Kanunu'nun herkesin başına bela olduğunu söyledi.
 1986 - 8 sanatçıya Yükseköğretim Kurulu (YÖK) tarafından "profesörlük" unvanı verildi. Unvan verilen sanatçılar arasında, Yıldız Kenter, Hikmet Şimşek ve Nevit Kodallı da vardı.
 1986 - Hacker manifestosu, ABD'de duyuruldu.
 1986 - Henry Miller'in Oğlak Dönencesi adlı romanı, müstehcen olduğu gerekçesiyle toplatıldı.
 1987 - Cumhurbaşkanı Kenan Evren'in Çukurova Üniversitesi'nde öğrencilere tavsiyesi: "Gericilerle komünistler birleşme hâlindedirler, buna dikkatli olun."
 1988 - Bülent Ersoy'un sahneye çıkma yasağı kaldırıldı. Operasyonla cinsiyet değiştiren Bülent Ersoy'un sahneye çıkmasına, Emniyet Genel Müdürlüğü 7 yıldır izin vermiyordu.
 1988 - Türkiye Emlak Bankası kuruldu.
 1989 - Birleşik Krallık'ta East Midlands Havaalanı yakınlarında Boeing 737 tipi bir yolcu uçağı, karayolu üzerine düştü: 46 kişi öldü, 80 kişi yaralı kurtuldu.
 1991 - Hükûmetle anlaşan maden işçileri, eylemlerine son vererek Zonguldak'a geri döndüler.
 1992 - Ankara'da bir depoda kilitli tutulan "yasak" kitaplar Kültür Bakanlığı'nda sergilenmeye başladı. Kitaplar ileride oluşturulacak Demokrasi ve İnsan Hakları Müzesi'ne konulacak.
 1993 - Aziz Nesin, "12 Eylül'de 5 deli bir kuyuya taş attı, 60 milyon insan çıkaramıyor." dedi.
 1993 - Devlet Bakanı Orhan Kilercioğlu ile görüşmesinin ardından Saraybosna Havaalanı'ndan şehre doğru giden Bosna Hersek Başbakan Yardımcısı Hakija Turajlić, Fransız BM askerlerinin eşliğinde ve bir BM zırhlı aracı içinde bulunduğu halde Sırp Cumhuriyeti Ordusu tarafından öldürüldü.
 1996 - Antonov An-32 tipi bir kargo uçağı, Kinşasa'da (Zaire) bir pazar yerine düştü: 350 kişi öldü.
 1996 - Evrensel gazetesi muhabiri Metin Göktepe, Polis tarafından gözaltına alındıktan sonra, Eyüp Spor Salonu yanındaki parkta ölü bulundu.
 1997 - Vehbi Koç'un çalınan naaşı, Zincirlikuyu Mezarlığı'nda boş bir mezarda bulundu ve çalanlar yakalandı. Koç'un naaşı, 10 Ocak'ta ikinci kez toprağa verildi.
 1998 - Karşıyaka Müftüsü Nadir Kuru'nun, İzmir'de Dr. Tibet Kızılcan'ın cenaze namazını kıldırırken; "İsteyen hanımlar namaza gelebilir" sözleri üzerine, kadınlar ilk kez erkeklerle saf tutarak cenaze namazı kıldı.
 2001 - Marmara Üniversitesi İlahiyat Fakültesi Dekanı Prof. Dr. Zekeriya Beyaz, fakültede katıldığı toplantıda, türban konusunun tartışıldığı sırada çıkan karışıklıkta bıçaklandı.
 2002 - Cumhurbaşkanı Ahmet Necdet Sezer, "Tütün Yasası"nı onayladı.
 2003 - Amerika Birleşik Devletleri, Afganistan'da askeri üsler kurmaya başladı.
 2003 - THY'nin İstanbul-Diyarbakır seferini yapan RC-100 tipi uçağı, Diyarbakır'a inişi sırasında düştü: 74 kişi öldü, 3 kişi yaralanarak kurtuldu.
 2004 - Milli Güvenlik Kurulu Genel Sekreterliği Yönetmeliği'nin gizliliğini kaldıran yasanın ardından hazırlanan yeni yönetmelik de yürürlüğe girdi. MGK Genel Sekreterliği yönetmelikte, Başbakan'a bağlı bir kuruluş olarak tanımlandı.
 2008 - Orhan Alkaya, İstanbul Şehir Tiyatroları Genel Sanat Yönetmenliği'ne getirildi.
 2010 - Halep ile Gaziantep arasında konulan yolcu treni ilk seferini yaptı.
 2011 - Başbakan Erdoğan, Kars Cumhuriyet Meydanı'nda düzenlenen açılış töreninde, kentteki "İnsanlık Anıtı"nı, "ucube" olarak nitelendirdi. Anıt, daha sonra alınan kararla yıkıldı.
 2016 - Başbakanlık tarafından, Cuma namazı ile öğle tatilinin ibadet hürriyetini engellemeyecek şekilde kullanılabilmesine olanak sağlayan genelge, Resmi Gazete'de yayımlandı.
 2020 - İran'da Ukraine International Airlines'e ait yolcu uçağı düştü, 176 kişi hayatını kaybetti.
 2021 - Türksat 5A uzaya fırlatıldı.

Doğumlar
 1037 - Su Shi, Çinli şair, ressam, akademisyen ve devlet adamı (ö. 1101)
 1345 - Kadı Burhâneddin, Türk devlet adamı, alim ve Azerbaycan Edebiyatı ve Divan Edebiyatı şairi (ö. 1398)
 1556 - Uesugi Kagekatsu, Japon samuray (ö. 1623)
 1583 - Simon Episcopius, Hollandalı teolog (ö. 1643)
 1601 - Baltasar Gracián, İspanyol Cizvit rahip ve yazar (ö. 1658)
 1632 - Samuel von Pufendorf, Alman filozof (ö. 1694)
 1763 - Edmond-Charles Genêt, Fransız diplomat (ö. 1834)
 1793 - Ludwig Reichenbach, Alman bitki bilimci ve ornitolog (ö. 1879)
 1822 - Carlo Alfredo Piatti, İtalyan çellist ve besteci (ö. 1901)
 1823 - Alfred Russel Wallace, İngiliz doğa bilimci, antropolog ve biyolog (ö. 1913)
 1836 - Lawrence Alma-Tadema, Hollandalı ressam (ö. 1912)
 1849 - Stepan Makarov, Rus koramiral ve okyanus bilimci (ö. 1904)
 1862 - Frank Nelson Doubleday, Amerikalı yayımcı (ö. 1934)
 1863 - Ellen Churchill Semple, Amerikalı coğrafyacı (ö. 1932)
 1864 - Albert Victor, Galler Prensi (ö. 1892)
 1867 - Emily Greene Balch, Amerikalı ekonomist ve yazar (ö. 1961)
 1881 - Claud Buchanan Ticehurst, İngiliz ornitolog (ö. 1941)
 1885 - Archibald Cochrane, İskoç siyasetçi ve deniz subayı (ö. 1958)
 1885 - John Curtin, Avustralyalı politikacı (ö. 1945)
 1889 - Erhard Raus, Alman asker (ö. 1956)
 1891 - Walther Bothe, Alman matematikçi, kimyacı, fizikçi ve Nobel Fizik Ödülü sahibi (ö. 1957)
 1894 - Vilmos Tkálecz, Macar-Sloven eğitimci ve politikacı (ö. 1950)
 1896 - Manuel Rojas Sepúlveda, Şilili romancı ve kısa öykücü (ö. 1973)
 1899 - Mabel Strickland, Maltalı gazeteci, gazete sahibi ve politikacı (ö. 1988)
 1899 - Solomon Bandaranaike, Sri Lanka Başbakanı (ö. 1959)
 1902 - Carl Rogers, Amerikalı psikolog (ö. 1987)
 1902 - Georgi Malenkov, Sovyet devlet adamı (Jozef Stalin'in yakın mesai arkadaşı ve Stalin'in ölümünden sonra SSCB Başbakanı) (ö. 1988)
 1904 - Karl Brandt, Alman hekim ve Nazi savaş suçlusu (ö. 1948)
 1905 - Carl Gustav Hempel, Alman filozof (ö. 1997)
 1908 - William Hartnell, İngiliz aktör ve Doctor Who dizisinin ilk doktoru (ö. 1975)
 1909 - José Ferrer, Porto Rikolu oyuncu ve yönetmen (ö. 1992)
 1916 - Emin Bilgiç, Türk akademisyen ve sümerolog (ö. 1996)
 1917 - Peter Taylor, Amerikalı romancı, kısa öykü ve oyun yazarı (ö. 1994)
 1919 - Edward Robert Harrison, Britanyalı gök bilimci ve kozmolojist (ö. 2007)
 1921 - Leonardo Sciascia, İtalyan yazar ve siyasetçi (ö. 1989)
 1922 - Artemio Franchi, İtalyan futbol adamı (ö. 1983)
 1923 - Larry Storch, Amerikalı aktör
 1924 - Ron Moody, İngiliz oyuncu (ö. 2015)
 1927 - André Manaranche, Fransız rahip, ilahiyatçı ve yazar (ö. 2020)
 1927 - Gabriel Gascon, Kanadalı tiyatro ve sinema oyuncusu (ö. 2018)
 1928 - Bab Christensen, Norveçli aktris (ö. 2017)
 1928 - Slade Gorton, Amerikalı siyasetçi ve hukukçu (ö. 2020)
 1929 - James Ferguson-Lees, Britanyalı kuş bilimcisi (ö. 2017)
 1932 - Michel Gentot, Fransız hukukçu
 1933 - Juan Marsé, İspanyol romancı, senarist ve gazeteci (ö. 2020)
 1933 - Meryem Fahreddin, Mısırlı aktris (ö. 2014)
 1934 - Jacques Anquetil, Fransız bisikletçi (ö. 1987)
 1934 - Jan Kirsznik, Polonyalı saksafoncu (ö. 2018)
 1934 - Phạm Văn Rạng, Güney Vietnamlı millî futbolcu (ö. 2008)

 1935 - Elvis Presley, Amerikalı şarkıcı, müzisyen ve oyuncu (ö. 1977)
 1936 - Robert May, Avustralyalı bilim insanı ve akademisyen (ö. 2020)
 1937 - Louis Le Pensec, Fransız siyasetçi
 1937 - Meral Niron, Türk tiyatro, sinema ve dizi oyuncusu (ö. 2020)
 1937 - Shirley Bassey, Galli şarkıcı
 1939 - Nanda, Hint oyuncu (ö. 2014)
 1940 - Sid Ganis, Amerikalı film yapımcısı
 1941 - Graham Chapman, İngiliz komedyen ve oyuncu (ö. 1989)
 1942 - Gülcan Tunççekiç, Türk balerin (ö. 1992)
 1942 - Junichirō Koizumi, Japonya Başbakanı
 1942 - Stephen Hawking, İngiliz teorik fizikçi (patlayan kara delikler teorisiyle görelilik teorisi ve kuantum mekaniğinde çığır açan) (ö. 2018)
 1943 - Jacques Huntzinger, Fransız diplomat
 1943 - Norodom Buppha Devi, Kamboçyalı prenses, siyasetçi, aktivist ve balerin (ö. 2019)
 1944 - Terry Brooks, Amerikalı fantastik kurgu roman yazarı
 1945 - Francisco Villar y Ortiz de Urbina, İspanyol diplomat
 1945 - Kadir Topbaş, Türk mimar ve İstanbul Büyükşehir Belediye Başkanı (ö. 2021)
 1946 - Félix Gallardo, Meksikalı uyuşturucu baronu
 1946 - Fritz Künzli, İsviçreli millî futbolcu (ö. 2019)
 1946 - Robby Krieger, Amerikalı rock gitaristi ve söz yazarı
 1947 - Ashura Hara, Japon profesyonel güreşçi ve rugby oyuncusu (ö. 2015)
 1947 - David Bowie, İngiliz şarkıcı ve sinema oyuncusu (ö. 2016)
 1947 - Samuel Schmid, İsviçreli politikacı
 1947 - Şansal Büyüka, Türk gazeteci ve spor yazarı
 1947 - William Bonin, Amerikalı seri katil (ö. 1996)
 1948 - Arkadaş Zekai Özger, Türk şair (ö. 1973)
 1949 - Anne Schedeen, Amerikalı oyuncu
 1949 - Aykut Işıklar, Türk gazeteci (ö. 2019)
 1949 - Kozo Kinomoto, Japon futbolcu (ö. 2017)
 1949 - Nuri Kurtcebe, Türk çizgi-romancı ve karikatürist
 1953 - Gülistan Okan, Türk ses sanatçısı
 1957 - Ron Cephas Jones, Amerikalı aktör ve Emmy Ödülü sahibi (ö. 2023)
 1958 - Rey Mysterio, Sr., Amerikalı güreşçi ve oyuncu
 1961 - Jérôme Bonnafont, Fransız bürokrat ve diplomat
 1966 - Gökhan Gedikali, Türk futbolcu
 1967 - R Kelly, Amerikalı R&B şarkıcı
 1969 - Jeremy Davies, Amerikalı oyuncu
 1969 - Laura Novoa, Arjantinli aktris
 1971 - Pascal Zuberbühler, İsviçreli millî kaleci
 1972 - Burak Aydos, Türk şarkıcı
 1972 - Giuseppe Favalli, İtalyan futbolcu
 1972 - Paul Clement, İngiliz futbolcu, futbol antrenörü ve teknik direktör
 1975 - Elena Grushina, Ukraynalı buz patenci
 1975 - Vatan Şaşmaz, Türk oyuncu, sunucu ve yazar (ö. 2017)
 1976 - Bora Sancar, Türk basketbolcu
 1977 - Amber Benson, Amerikalı oyuncu
 1977 - Erdal Bibo, Türk basketbolcu
 1977 - Manuela Arcuri, İtalyan model ve aktris
 1978 - Marco Fu, Hong Konglu snooker oyuncusu
 1979 - Adrian Mutu, Rumen futbolcu
 1979 - Seol Ki-hyeon, Güney Koreli millî futbolcu ve teknik direktör
 1979 - Stipe Pletikosa, Hırvat millî kaleci
 1979 - Sarah Polley, Kanadalı oyuncu, yapımcı, yönetmen, senarist ve En İyi Uyarlama Senaryo Akademi Ödülü sahibi
 1983 - Chris Masters, Amerikalı profesyonel güreşçi
 1983 - Felipe Colombo, Meksikalı dizi oyuncusu
 1983 - Kim Jong-un, Kuzey Kore Devlet Başkanı
 1985 - Karina Ocasio, Porto Rikolu voleybolcu
 1986 - David Silva, İspanyol futbolcu
 1988 - Adrián López Álvarez, İspanyol futbolcu
 1988 - Alex Tyus, ABD kökenli İsrailli millî profesyonel basketbolcu
 1988 - Michael Mancienne, İngiliz futbolcu
 1990 - Sara Vulovic, Sırp model ve yönetmen
 1991 - Stefan Johansen, Norveçli futbolcu
 1991 - Stefan Savić, Karadağlı futbolcu
 1992 - Koke, İspanyol futbolcu
 1999 - Damiano David, İtalyan şarkıcı ve söz yazarı
 2000 - Noah Cyrus, Amerikalı oyuncu ve şarkıcı

Ölümler
 307 - Hui, Çin'de Jin Hanedanı'nın ikinci imparatorudur (d. 259)
 1198 - III. Celestine, 21 Mart 1191 tarihinden ölümüne kadar Papalık yapmıştır (d. 1106)
 1324 - Marco Polo, İtalyan seyyah (d. 1254)
 1337 - Giotto di Bondone, İtalyan ressam ve mimar (d. 1267)
 1642 - Galileo Galilei, İtalyan fizikçi, matematikçi ve astronom (d. 1564)
 1704 - Lorenzo Bellini, İtalyan doktor ve anatomist (d. 1643)
 1713 - Arcangelo Corelli, İtalyan besteci (d. 1653)
 1825 - Eli Whitney, Amerikalı mucit ve sanayici (d. 1765)
 1854 - William Beresford, İngiliz-İrlandalı asker ve politikacı (d. 1768)
 1878 - Nikolay Nekrasov, Rus şair ve gazeteci (d. 1821)
 1896 - Paul Verlaine, Fransız şair (d. 1844)
 1916 - Rembrandt Bugatti, İtalyan heykeltıraş (d. 1884)
 1920 - Yahya Kaptan, Türk Kuvâ-yi Milliye komutanlarından (d. ?)
 1921 - Leonid Pozen, Rus-Ukraynalı heykeltıraş ve avukat (d. 1849)
 1925 - George Bellows, Amerikalı ressam (d. 1882)
 1935 - Rauf Yekta, Türk müzisyen, müzikolog ve besteci (d. 1871)
 1937 - Felix Körling, İsveçli bestecisi (d. 1864)
 1939 - Charles Eastman, Amerika yerlisi hekim, fizikçi ve sosyal reformcu (d. 1858)
 1941 - Robert Baden-Powell, Britanyalı asker, İzci lideri ve izciliğin kurucusu (d. 1857)
 1946 - Dion Fortune, İngiliz okültist ve yazar (d. 1890)
 1948 - Ahmet Sungur, Türk siyasetçi (d. 1894)
 1948 - Kurt Schwitters, Alman resim ve heykel sanatçısı (d. 1887)
 1949 - Yoshijirō Umezu, Japon asker (d. 1882)
 1950 - Abdullah Sabri Aytaç, Türk müderris ve siyasetçi (d. 1870)
 1950 - Joseph Alois Schumpeter, Avusturyalı iktisatçı ve siyaset bilimci (d. 1883)
 1953 - Charles Edward Merriam, Amerikalı siyaset bilimci (d. 1874)
 1961 - Yaşar Doğu, Türk Dünya şampiyonu güreşçi (d. 1913)
 1963 - Kay Sage, Amerikalı şair ve ressam (d. 1898)
 1963 - Temel Karamahmut, Türk film yönetmeni, senarist ve oyuncu (d. 1916)
 1964 - Julius Raab, Avusturyalı politikacı (d. 1891)
 1964 - Karekin Deveciyan, Türk-Ermeni zoolog ve yazar (d. 1868)
 1967 - İlhan Tarus, Türk savcı, yargıç ve hikâye, oyun ve roman yazarı (d. 1907)
 1967 - Walter Bruno Henning, Doğu Prusya doğumlu Alman dilbilimci (d. 1908)
 1975 - Richard Tucker, Amerikalı tenor (d. 1913)
 1976 - Zhou Enlai, Çin Başbakanı (d. 1898)
 1982 - Reta Shaw, Amerikalı oyuncu (d. 1912)
 1983 - Gerhard Barkhorn, Alman pilot asker (d. 1919)
 1983 - Hüseyin Alp, Türk basketbolcu (d. 1935)
 1985 - Vladimir Maneyev, Rus güreşçi (d. 1932)
 1986 - Mehmet İzmen, Türk siyasetçi ve bürokrat (d. 1909)
 1986 - Pierre Fournier, Fransız çellist (d. 1906)
 1988 - Duygu Aykal, Türk balerin ve koreograf (d. 1943)
 1990 - Georgie Auld, Amerikalı saksofon ve klarnet müzisyeni (d. 1919)
 1990 - Kasım Emre, Türk siyasetçi (d. 1934)
 1990 - Terry-Thomas, İngiliz oyuncu ve komedyen (d. 1911)
 1991 - Steve Clark, İngiliz gitarist (d. 1960)
 1992 - Nicolas Schöffer, Fransız sanatçı (d. 1912)
 1994 - Sri Chandrasekharendra Saraswathi, Hint dini lider ve aziz (d. 1894)
 1996 - François Mitterrand, Fransız sosyalist siyasetçi ve Fransa Cumhurbaşkanı (d. 1916)
 1996 - John Hargreaves, Avustralyalı aktör (d. 1945)
 1996 - Metin Göktepe, Türk gazeteci (d. 1968)
 1997 - Melvin Calvin, Amerikalı biyokimyacı ve Nobel Kimya Ödülü sahibi (d. 1911)
 1998 - Marie-Madeleine Dienesch, Fransız siyasetçi ve diplomat (d. 1914)
 1998 - Michael Tippett, Britanyalı opera ve klasik müzik bestecisi (d. 1925)
 2000 - Sohban Koloğlu, Türk sinema dekoratörü, yönetmen ve oyuncu (d. 1918)
 2002 - Aleksandr Prohorov, Sovyet fizikçi (d. 1916)
 2005 - Jacqueline Joubert, Fransız televizyon yapımcısı, yönetmen ve sunucu (d. 1921)
 2005 - Raif Aybar, Türk siyasetçi (d. 1915)
 2006 - Özdemir Birsel, Türk film yönetmeni, senarist ve yapımcı (d. 1929)
 2007 - Yvonne De Carlo, Kanadalı-Amerikalı oyuncu, şarkıcı ve dansçı (d. 1922)
 2011 - Oleg Grabar, Fransız asıllı Amerikalı sanat tarihçisi ve arkeolog (d. 1929)
 2012 - Françoise Christophe, Fransız oyuncu ve komedyen (d. 1923)
 2014 - Armen Mazmanyan, Ermeni yönetmen ve oyuncu (d. 1960)
 2014 - Madeline Gins, Amerikalı ressam, mimar ve şair (d. 1941)
 2014 - Selçuk Uluergüven, Türk sinema, tiyatro ve dizi oyuncusu (d. 1941)
 2015 - Andraé Crouch, Amerikalı gospel şarkıcısı, besteci ve söz yazarı (d. 1942)
 2015 - Kep Enderby, Avustralyalı siyasetçi ve yargıç (d. 1926)
 2016 - German Moreno, Filipinli TV sunucusu, aktör ve menajer (d. 1933)
 2016 - Hamdi Ahmed, Mısırlı aktör, gazeteci ve siyasetçi (d. 1933)
 2016 - Maria Teresa de Filippis, İtalyan otomobil yarışçısı (d. 1926)
 2016 - Oscar Fritschi, İsviçreli siyasetçi ve diplomat (d. 1939)
 2016 - Otis Clay, Amerikalı blues, gospel ve soul müzisyeni ve şarkıcı (d. 1942)
 2017 - Buddy Bregman, Amerikalı müzik yapımcısı, film yönetmeni, müzisyen ve besteci (d. 1930)
 2017 - Dominique Appia, İsviçreli ressam (d. 1926)
 2017 - Haşimi Rafsancani, İranlı devlet adamı ve İran'nin 4. Cumhurbaşkanı (d. 1934)
 2017 - James Mancham, Seyşelli gazeteci, avukat, yazar ve siyasetçi (d. 1939)
 2017 - Jovanka Nikolić, Sırp yazar ve şair (d. 1952)
 2017 - Miriam Goldberg, Amerikalı muhabir (d. 1916)
 2017 - Peter Sarstedt, İngiliz pop-folk şarkıcısı (d. 1941)
 2017 - Svennik Høyer, Norveçli siyaset bilimci, akademisyen ve araştırmacı (d. 1931)
 2017 - Zacharie Noah, Kamerunlu futbolcu (d. 1937)
 2018 - Denise LaSalle, Amerikalı blues şarkıcısı ve şarkı sözü yazarı (d. 1939)
 2018 - Donnelly Rhodes, Kanadalı aktör (d. 1937)
 2018 - Hans Aabech, Danimarkalı millî futbolcu (d. 1948)
 2018 - George Maxwell Richards, Trinidad ve Tobago Cumhuriyeti'nin 4. Cumhurbaşkanı (d. 1931)
 2018 - Juan Carlos García, Honduraslı millî futbolcu (d. 1988)
 2018 - Vojtěch Lindaur, Çek gazeteci, eğitimci ve müzik yapımcısı (d. 1957)
 2018 - Yvonne Englich, Alman kadın güreşçi (d. 1979)
 2019 - Armando Bortolaso, İtalyan Roma Katolik piskopos (d. 1926)
 2019 - Arturo Rojas de la Cámara, İspanyol çizgi roman sanatçısı ve karikatürist (d. 1930)
 2019 - Larry Langford, Amerikalı siyasetçi (d. 1946)
 2019 - Khosro Harandi, İranlı satranç oyuncusu (d. 1950)
 2019 - Susanne Humphrey, Amerikalı kütüphaneci ve yazar (d. 1944)
 2020 - Buck Henry, Amerikalı oyuncu, senarist, film yönetmeni (d. 1930)
 2020 - Edd Byrnes, Amerikalı oyuncu ve şarkıcı (d. 1932)
 2020 - Pilar, İspanyol Hanedan Üyesi (İspanya Kralı I. Juan Carlos'un ablası) (d. 1936)
 2020 - Zhu Yuli, Çinli siyasetçi ve iş insanı (d. 1934)
 2021 - Afolabi Olumide, Nijeryalı akademisyen ve cerrah (d. 1939)
 2021 - Cástor Oswaldo Azuaje Pérez, Venezuelalı Roma Katolik piskoposu (d. 1951)
 2021 - Diana Millay, Amerikalı aktris (d. 1935)
 2021 - Ed Bruce, Amerikalı country müzik şarkıcısı, söz yazarı ve aktör (d. 1939)
 2021 - Eve Branson, İngiliz dansçı, hayırsever ve çocuk hakları aktivisti (d. 1924)
 2021 - Květa Eretová, Çek satranç oyuncusu (d. 1926)
 2021 - Michael Shaw, Baron Shaw of Northstead, İngiliz siyasetçi (d. 1920)
 2021 - Steve Carver, Amerikalı film yapımcısı, yönetmen ve fotoğraf sanatçısı (d. 1945)
 2021 - Steve Lightle, Amerikalı çizgi roman sanatçısı (d. 1959)
 2021 - Vladimir Tretyakov, Rus matematikçi ve akademisyen (d. 1936)
 2022 - Nina Roçeva, Sovyet-Rus kayaklı koşucudur (d. 1948)
 2023 - Sietse Bosgra, Hollandalı politik aktivist (d. 1935)
 2023 - Roberto Dinamite, Brezilyalı millî futbolcudur (d. 1954)
 2023 - Bernard Kalb, Amerikalı gazeteci, sunucu, medya eleştirmeni, öğretim görevlisi ve yazar (d. 1922)
 2023 - Aleksey Slapovski, Sovyet-Rus roman yazarıdır (d. 1957)
 2023 -  Keshari Nath Tripathi, Hintli siyasetçi (d. 1934)
 2023 - Adriaan Vlok, Güney Afrikalı siyasetçi (d. 1937)

Tatiller ve özel günler
 Hatay'ın Erzin ilçesinin Fransız işgalinden kurtuluşu (1922)
 Fırtına: Zemheri Fırtınasının Başlangıcı

Kaynakça

0108
08

8 Ocak


Waterton Lakes National Park er en nationalpark i det sydvestlige hjørne af provinsen Alberta i  Canada og grænser til Glacier National Park i Montana, USA. Waterton var Canadas fjerde nationalpark. Den blev oprettet i 1895 og har sit navn efter Waterton Lake. Parken har et areal på 505 km².

Nationalparken administreres af  Parks Canada og er åben året rundt, men hovedsæsonen  er juli og august. Den eneste kommercielle facilitet i parken ligger i byen Waterton Park. Parkens højde varierer fra 1.290 moh. ved byen til 2.910 moh. på toppen af Mount Blakiston. Waterton Lakes National Park har mange sceneriske vandreruter, deriblandt Crypt Lake trail. I 2004, havde Waterton Lakes National Park 367.500 besøgende.

Historie
I 1932 oprettedes Waterton Glacier International Peace Park af nationalparkerne Waterton og Glacier. Den var tilegnet  verdensfreden af Sir Charles Arthur Mander for Rotary International. Trods at parken har en stor variation  gennem sin størrelse, er det vigtigste hovedområde Waterton Lake — den dybeste af søerne i Canadian Rockies som man har udsyn over fra Prince of Wales Hotel, udpeget som National Historic Site.

Biosfærereservat
I 1979 fik Waterton og den tilgrænsende  Glacier National Park i USA status som biosfærereservat, da de er med til at bevare bjergenes, præriens, søerne og vådområdeernes økosystem. Habitater der er repræsenteret i parken omfatter: præriegræsmarker, aspelunde, alpin tundra/højt beliggende enge, subalpine skove, løv- og nåleskov.

Verdensarv
Waterton Glacier International Peace Park, som nationalparken er en del af, blev i 1995 udpeget til verdensarv  bl.a. for områdets flotte landskab, smukke udsigter og mangfoldige flora og fauna.

Fotogalleri

Eksterne kilder/henvisninger

 Parks Canada
 Travel Guide for Waterton Lakes Park in Alberta, Canada
 Waterton Activities & Accomodation Guide in Alberta, Canada
 Waterton Lakes National Park Accomadations Alberta, Canada
 Waterton Lakes National Park from Canadianrockies.net
  Prince of Wales Hotel
  A brief history of the Park
 Hiking Trails in Waterton National Park

Alberta
Biosfærereservater i Canada
Nationalparker i Canada
Grænseoverskridende beskyttede områder

Waterton Lakes National Park


"Machu Picchu" es una canción de la banda The Strokes.

Pertenece al cuarto disco de estudio de la banda, Angles, publicado en marzo del 2011. Producida por Gus Oberg, Joe Chicarelli y The Strokes, la letra fue escrita por Julian Casablancas y Nick Valensi. La canción también fue lanzada como sencillo promocional en agosto de 2011 y forma parte de la banda sonora del videojuego FIFA 12.

La banda Foster the People realizó una versión de este tema con un toque de reggae y jazz.

Referencias

Canciones de 2011
Canciones de The Strokes

Machu Picchu (canción)


An Graphephorum melicoides in uska species han Liliopsida nga syahan ginhulagway ni André Michaux, ngan ginhatag han pagkayana nga asya nga ngaran ni Nicaise Auguste Desvaux. An Graphephorum melicoides in nahilalakip ha genus nga Graphephorum, ngan familia nga Poaceae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Mga sumpay ha gawas

Graphephorum

Graphephorum melicoides


The ayllu, a family clan, is the traditional form of a community in the Andes, especially among Quechuas and Aymaras. They are an indigenous local government model across the Andes region of South America, particularly in Bolivia and Peru.

Ayllus functioned prior to Inca conquest, during the Inca and Spanish colonial period, and continue to exist to the present day – such as the Andean community Ocra. Membership gave individual families more variation and security on the land that they farmed. Ayllus had defined territories and were essentially extended family or kin groups, but could include non-related members. Their primary function was to solve subsistence issues, and issues of how to get along in family, and the larger community. Ayllus descended from stars in the Inca cosmogony, and just like stars had unique celestial locations, each ayllu had a terrestrial location defined by the paqarina, the mythical point of emergence of the lineage huaca.

Current practice
Ayllu is a word in both the Quechua and Aymara languages referring to a network of families in a given area, often with a putative or fictive common ancestor.
The male head of an ayllu is called a mallku which means, literally, "condor", but is a title which can be more freely translated as "prince".

Ayllus are distinguished by comparative self-sufficiency, commonly held territory, and relations of reciprocity. Members engage in shared collective labor for outside institutions (mit'a), in reciprocal exchanges of assistance () as well as community labor tribute (mink'a, ).

"Ayllu solidarity is a combination of kinship and territorial ties, as well as symbolism. (Albo 1972; Duviols 1974; Tshopik 1951; and Urioste 1975). These studies, however, do  not explain how the ayllu is a corporate whole, which includes social principles, verticality, and metaphor ...Ayllu also refers to people who live in [a shared] territory (llahta) and who feed the earth shrines of that territory."

In Bolivia, representatives from the ayllus are sent to the National Council of Ayllus and Markas of Qullasuyu (Conamaq). This body chooses an Apu Mallku as its head.

Historical function and organization
How the ancient and current organizational form correspond is unclear, since Spanish chronicles do not give a precise definition of the term.

Ayllu were self-sustaining social units that would educate their own children and farm or trade for all the food they ate, except in cases of disaster such as El Niño years when they relied on the Inca storehouse system.
Each ayllu owned a parcel of land, and the members had reciprocal obligations to each other.
The ayllu would often have their own wak'a, or minor god, usually embodied in a physical object such as a mountain or rock. "Ayullus were named for a particular person or place."

In marriages, the woman would generally join the class and ayllu of her partner as would her children, but would inherit her land from her parents and retain her membership in her birth ayllu. This is how most movements of people between ayllu occurred. But a person could also join an ayllu by assuming the responsibility of membership. This included mink'a, communal work for common purposes, ayni, or work in kind for other members of the ayllu, and mit'a, a form of taxation levied by the Inca government and the Spanish Viceroyalties.

See also

 Panaqa
 Inca Government

References

Further reading

External links

Ayllus
Inca society
Indigenous organisations in Bolivia
Indigenous organisations in Peru

Ayllu


Türkiye Kömür İşletmeleri Kurumu, Enerji ve Tabii Kaynaklar Bakanlığı'na bağlı olarak 1957 yılında kurulmuş iktisadi devlet teşekkülüdür.

Tarihçe
22 Mayıs 1957 tarihinde kurulmuştur. Kuruluşuyla Etibank Genel Müdürlüğü'ne bağlı çalışan Ereğli Kömür İşletmeleri (EKİ), Garp Linyitleri İşletmeleri (GLİ), Kömür Satış Tevzii Müesseseleri (KST) Türkiye Kömür İşletmeleri Kurumu bünyesine geçmiştir.

1978 yılında yürürlüğe giren Devletçe İşletilecek Madenler Hakkında Kanunu ile Orhaneli, Keles, Tunçbilek, Ömerler, Seyitömer, Işıklar, Eynez, Darkale, Tınaz-Bağyaka, Sivas-Kangal, Nallıhan-Çayırhan, Afşin-Elbistan ve Bingöl-Karlıova'da devlet kuruluşuyla kömür sahası işletmeye yönelik yatırım projelerine başlanılmıştır.

1983 yılında Türkiye Taşkömürü Kurumu'nun kurulmasıyla Zonguldak Havzası'ndaki işletmeler TTK bünyesine geçmiştir.

TKİ bünyesinde yer alan Sivas-Kangal 1989, Afşin-Elbistan 1995, Nallıhan-Çayırhan 2000 yılında EÜAŞ'a devredilmiştir.

1991 yılında TKİ bünyesinde bulunan Kömür Satış ve Tevzii Müessesesi kapatılmıştır.

2012 yılında Kütahya Seyitömer, 2013 yılında Muğla Yatağan ve Milas, 2014 yılında Bursa Orhaneli'ndeki kömür işletmeleri özelleştirilerek TKİ bünyesinden ayrılmıştır.

Dış bağlantılar

 http://www.sourcewatch.org/index.php/TKI

Enerji ve Tabii Kaynaklar Bakanlığı
Kamu İktisadi Teşebbüsü
Türkiye merkezli madencilik kuruluşları
1957'de kurulan kuruluşlar

Türkiye Kömür İşletmeleri Kurumu


Georg Jacob (auch: Jakob) Stockinger (* 9. September 1798 in Odernheim am Glan; †  10. Januar 1869 in Frankenthal (Pfalz)) war ein deutscher Jurist und Mitglied der Frankfurter Nationalversammlung.

Leben
Nachdem Stockinger das Gymnasium besucht hatte, studierte er von 1818 bis 1821 Rechtswissenschaften an den Universitäten in Jena und Bonn. Während seines Studiums schloss er sich der Urburschenschaft in Jena und der Burschenschaft Allgemeinheit Bonn an. Seit 1822 arbeitete er als Advokat am Bezirksgericht Frankenthal, dem heutigen Landgericht Frankenthal (Pfalz).

Erstmals wurde er 1837 in die Kammer der Abgeordneten (Bayern) der Bayerischen Ständeversammlung als Mitglied der Klasse der Gutsbesitzer gewählt. Von 1845 bis 1849 war er erneut Abgeordneter und führender liberaler Oppositioneller in der Bayerischen Ständeversammlung, die ab 1848 Bayerischer Landtag genannt wurde. 1848 nahm er an der Heidelberger Versammlung der 51 teil und war 1848/49 Mitglied der Frankfurter Nationalversammlung für den Wahlbezirk Bayern 4 (Schwaben-Günzburg) der Fraktion Westendhall. Er gehörte dem Märzverein an und stimmte gegen die Wahl Friedrich Wilhelms IV. zum Kaiser der Deutschen. 1849 war er Abgeordneter des Stuttgarter Rumpfparlaments. Im Juli 1849 zog er wieder als Abgeordneter in die Abgeordnetenkammer der bayerischen Ständeversammlung ein.

Von 1857 bis 1863 arbeitete er als Oberstaatsanwalt am Bezirksgericht in Frankenthal, wo er auch die letzten Jahre seines Lebens verbrachte.

Literatur
 Helge Dvorak: Biographisches Lexikon der Deutschen Burschenschaft. Band I: Politiker. Teilband 5: R–S. Winter, Heidelberg 2002, ISBN 3-8253-1256-9, S. 526–527.

Weblinks

Einzelnachweise

Rechtsanwalt (Deutschland)
Staatsanwalt (Deutschland)
Person des Liberalismus
Mitglied der Bayerischen Abgeordnetenkammer
Mitglied der Frankfurter Nationalversammlung
Burschenschafter (19. Jahrhundert)
Mitglied der Urburschenschaft
Person (Frankenthal (Pfalz))
Deutscher
Geboren 1798
Gestorben 1869
Mann

Georg Jacob Stockinger


La caserne Gudin située à Montargis est historiquement l'ancienne caserne de l'école des gendarmes adjoints puis l'école d'application des transmissions (EAT).

Historique

Les travaux démarrent vers 1872 / 1874, et la construction est achevée en 1877.

La caserne est nommée d'abord Courtil puis renommée simplement Gudin, en hommage à la lignée de militaires de la famille Gudin, dont Charles Étienne Gudin.

La société immobilière Nexity devait y bâtir une résidence pour personnes âgées, au prix, notamment, de la démolition du bâtiment de l'Horloge, mais après la mobilisation du collectif "Sauvons Gudin" et les protestations de personnalités comme Stéphane Bern, le ministère de la Culture a inscrit par arrêté du  ce bâtiment à l'inventaire des monuments historiques et le , une partie des bâtiments de cette ancienne caserne est classée par décret du ministre de la Culture Rima Abdul-Malak.

Notes et références

Pour approfondir

Articles connexes
 Liste des monuments historiques du Loiret

Liens externes

Montargis
Gudin
Monument historique dans le Loiret
Monument historique inscrit en 2022
Monument historique classé en 2022

Caserne Gudin


ආදරණීය කතාවක් 2016 වසරෙහි තිරගත වූ සිංහල සංගීතමය ආදරණීය චිත්‍රපටියකි. මෙහි අධ්‍යක්ෂණය ප්‍රියන්ත කොළඹගේ හා මෙහි සම නිෂ්පාදනය ඔහු හා චමින්ද ගමගේයි. මෙහි හේමාල් රණසිංහ, උදාරි වර්ණකුලසූරිය, අරුණි රාජපක්ෂ, බිමල් ජයකොඩි යන නළු නිළියන් ප්‍රධාන චරිතයන් හි රඟනවා. ආදරණීය කතාවක් දොරට වැඩුණේ 2016 වසරේ ජුනි 10 වැනිදායි. තිරගත වූ මුල් දවසෙහිම එය "බොක්ස් ඔෆිස්" වාර්ථාගත පිහිටුවීමට සමත් වූවා සේම ශ්‍රී ලංකාවේ සතියකින් වැඩිම ආදායමක් ඉපයූ චිත්‍රපටය විය.

සාරාංශය
අභිමාන(හේමාල්) නිහතමානී ගති පැවතුම්වලින් යුත්, අලුත් පරපුරට නිබඳවම අත හිත දෙන යොවුන් කලාකරුවකු ලෙස ප්‍රකටව සිටියි. එක්තරා ජනප්‍රිය රූපවාහිනී වැඩ සටහනක, සුපිරි තරු ගායන ප්‍රසංගයක විනිසුරුවරයෙක් ලෙස සහභාගි වන්නට අභිමාන්ට ඇරැයුම් ලැබේ. මුලින් එය ප්‍රතික්ෂේප කළ ද අවසානයේ ඔහු ඊට සහභාගිවන්නට තීරණය කරනුයේ එම වැඩසටහන මෙහෙයවන දෙව්ලිගේ(අරුණි) බලවත් පෙරැත්තය නිසාවෙනි. දෙව්ලි කලක් අභිමාන්ගේ පෙම්වතියව සිටි බව ප්‍රේක්ෂකයාට හැඟවෙන්නේ සිනමාපටය අතරතුරය.

දහස් ගණන් තරගකරුවන් අතරින් මෙම රියැලිටි ප්‍රසංගයේ ඉදරියට පියමං කරන පියවි හංසිකාගේ(උදාරි) ගායන හැකියාවන් පිළිබඳ අභිමාන තම අදහස් ප්‍රකාශ කරන්නේ අවංක හැඟීමකිනි. ඇය ඉතා දක්ෂ ගායිකාවක් බවත්, ඉදිරි වටයට යාම සඳහා ඇය අනිවාර්යයෙන්ම සුදුසුකම් ලැබිය යුතු බවත් අභිමාන පවසන්නේ තිරසාර ලෙසය. අභිමාන, පියවි පිළිබඳ කළ එකී වර්ණනාව දෙව්ලිගේ සිත් ගත්තේ නැත. එය ඊර්ෂ්‍යාව මත පදනම් වූ සිතිවිල්ලක් බව ඇගේ හැසිරීම් රටාවෙන් ප්‍රේක්ෂකයාට පිළිබිඹු වේ. ඇඳුම් අලෙවි සැළක සේවිකාවක් ලෙස කටයුතු කරන පියවි දුප්පත් ගැමි තරුණියකි. ඇයගේ එකම අරමුණ කෙසේ හෝ එම තරගය ජයග්‍රහණය කර ඉන් ලැබෙන මුදලින් රෝගීව, ඔත්පලව සිටින සිය පියා සුවපත් කර ගැනීමය. ඇගේ එම අවිහිංසක ප්‍රාර්ථනාව මල්ඵල ගැන්වෙනු ඇතැයි සියලු දෙනා විශ්වාස කරන්නේ පියවි සැබෑ දක්ෂ ගායිකාවක් නිසාවෙනි. නමුත් කිසිවකු නොසිතූ, නොපැතූ ආකාරයට ඊළඟ වටයේදී ඇයට එම තරගවාලියෙන් ඉවත් වන්නට සිදු වේ. එම සිදුවීමෙන් දැඩි කම්පනයට පත් වෙන පියවිට සිය රැකියාව පවා අහිමි වන්නේ නොසිතූ අයුරිනි.

පියවි වැනි දක්ෂ යුවතියක් තරගයෙන් ඉවත් කිරීම පිළිබඳ අභිමාන පසු වන්නේ දැඩි කෝපයෙන් යුතුවය. ඒ පිළිබඳ ඔහු දෙව්ලිගෙන් කරුණු විමසා ඇයට දොස් පවරන්නේ පියවි පිළිබඳ උපන් අනුකම්පා සහගත හැඟීමෙනි. එතැන් පටන් එම රියැලිටි ප්‍රසංගයට සහභාගි වීම ඔහු නවතා දමන්නේ සිතේ හටගත් බලවත් කළකිරීම නිසාය. තමාව අහේතුක ලෙස තරගාවලියෙන් ඉවත් කර දැමුවේ අභිමාන යැයි වරදවා වටහා ගෙන සිටින පියවි පසුවන්නේ ඔහු පිළිබඳ දැඩි කෝපයෙන් යුතුවය.

සියල්ල පිළිබඳ කළකිරී පියවි යළි සිය ගම් පියස වෙත පා නගන්නේ හැඬූ කඳුළින් යුතුවය. කෙසේ හෝ තම පවුලේ බර යළි කරට ගන්නා පියවි එක්තරා අවන්හලක මුළුතැන් ගෙයි සේවිකාවක ලෙස සේවයට බැඳේ. දිනක් පියවි මුළුතැන් ගෙයි සේවය කරමින් සිටින අතරතුරේ අභිමාන එම අවන්හල වෙත පැමිණෙන්නේ සිය කළමනාකරු ලෙස සේවය කරන උවිඳු(බිමල්) සමඟිනි. ඒ අහම්බය තුළ එක් නිමේෂයකදී පියවි - අභිමාන යළි මුණ ගැසේ. අභිමානට අවශ්‍යව තිබුණේ පියවිට සිදු වූ අසාධාරණය නිවැරදි කොට ඇය ගායන ලොවේ අභිෂේක කිරීමට තම සහාය ලබා දීමටය. නමුත් තමාට සියල්ල අහිමි කළේ අභිමාන යැයි සිතා සිටින ඇය ඒ සියලු වේදනාවන් පිට කර ගන්නේ අභිමාන වෙත වැරෙන් කම්මුල් පාරක් එල්ල කරමිනි.

එම අපේක්ෂිත සිදුවීමෙන් අභිමාන කම්පනයටත් කෝපයටත් පත් වේ. පුවත්පත්වල පවා එම සිදුවීමට ලබා දෙන්නේ විශාල ප්‍රසිද්ධියකි. අභිමානට ඇති විශාලම ගැටලුව වන්නේ පියවි තමාට එසේ පහර දුන්නේ ඇයි ද යන්න පිළිබඳවය. අභිමාන හා උවිඳු පියවි සොයා ගෙන ඇය වෙසෙන දුෂ්කර ගම්මානය වෙත යන්නේ ඊට පිළිතුරක් සොයමිනි.

ඒ අතර පියවිගේ පියා මිය යයි. එයින් දැඩි සේ දුකට හා කම්පාවට පත්ව සිටින පියවි, තම නිවසට පැමිණි අභිමානට යළි යළිත් දොස් පවරන්නේ කඳුළු පිරි දෑසින් යුතුවය. ඒ සියල්ලටම හේතුව පියවි තුළ තමා පිළිබඳ තිබෙන වැරැදි වැටහීම බව තේරුම් ගන්නට අභිමානට අපහසු වන්නේ නැත. කරුණු පැහැදිලි කිරීමෙන් පසු අභිමාන සහ උවිඳු යළි කොළඹ බලා පිටත්ව යන්නේ පියවිට අභිමානගේ නිවසට පැමිණෙන ලෙස ආරාධනා කරමිනි. ඒ අනුව පියවි, අභිමාන හමු වී සමාව ඇයදිමින් ඉල්ලා සිටින්නේ කෙසේ හෝ අහිමිව ගිය රැකියාව නැවත තමාට ලබා දෙන ලෙසය. එහිදී අභිමාන, පියවිගේ ගායන හැකියාවන් පිළිබඳ ඇයට පැහැදිලි කරමින් තමාගේ ඊළඟ ප්‍රසංගයේ සහාය ගායිකාව ලෙස කටයුතු කරන්නට ඇයට ඇරියුම් කරයි.

රංගනය
 හේමාල් රණසිංහ - අභිමාන ජයවර්ධන ලෙසත්,
 උදාරි වර්ණකුලසූරිය - පියාවි ලෙසත්,
 බිමල් ජයකොඩි - උවිඳු ලෙසත්,
 අරුණි රාජපක්ෂ - දෙව්ලි ලෙසත්,
 මොරින් චාරුණි - පියාවිගේ මව ලෙසත්,
ලෙසත් රඟනු ලබනවා.

ගීතයන්

ආදරණීය කතාවක් චිත්‍රපටියට සංගීතය සැපයූයේ උදාර සමරවීරයි. ගී තනු නිර්මාණ උපුල් ශාන්ත සන්නස්ගල, නිලාර් එන් කසීම්, නන්දන වික්‍රමගේ, චමින්ද ගමගේ සහ ප්‍රියන්ත කොළඹගේ විසිනි.

නිකුත් වීම
පලමුවෙන්ම මෙහි පූර්ව ප්‍රචාරක පටය නිකුත් කෙරුනේ 2015 ඔක්තෝම්බර් 14 දිනයි. එය නැරඹූ ප්‍රේක්ෂකයින් විසින් ඉතාමත් හොඳ ප්‍රතිචාර ලබා දුන්නා. පලමුව ආදරේ ගීතය නිකුත් වූයේ 2015 අගෝස්තු 11 දිනයි. මෙම චිත්‍රපටිය නිකුත් කිරීමට 2016 මැයි මස යොදා ගත්තද, නිෂ්පාදනයෙහි වැඩ කටයුතු අවසන් කර 2016 ජුනි මස දොරට වැඩුනා.

මෙම චිත්‍රපටිය නිකුත් කිරීමෙන් අනතුරුව, චිත්‍රපටයකට අවසර ලබා දෙන රැඟුම් පාලක මණ්ඩලය විසින් මෙහි අධික ලෙස දුම්වැටි හා මත්ද්‍රව්‍ය  භාවිතා කරනා බව පවසා නඩු ගොනු කිරීය. පසුව අධ්‍යක්ෂක සහ සහය අධ්‍යක්ෂක විසින් මෙයින් තරුණ පරපුරට මත්ද්‍රව්‍යහි ඇති ආදීනව පෙන්වා දෙන බව පෙන්වා දී නඩුවෙන් නිදහස් විය. මෙම නඩුව ගොනු කරන ලද්දේ බොක්ස් ඔෆිස් වර්තා අලුත් වෙමින් පවතින මොහොතකදීයි.

මූලාශ්‍ර

සිංහල සිනමාව
දින 100 චිත්‍රපට

ආදරණීය කතාවක්


Zarvanytsia () é uma pequena aldeia na Eparquia de Ternopil-Zboriv. Tem pouco mais de 300 cidadãos e está localizado em Ternopil Raion de Oblast de Ternopil no oeste da Ucrânia, cerca  SW de Terebovlia,  N de Buchach e  SE de Pidhaitsi, dentro de um arco de meada do rio Strypa. Zarvanytsia pertence à hromada rural de Zolotnyky, uma das hromadas da Ucrânia. A vila é conhecida por seu ícone da Mãe de Deus, conhecida por fazer milagres, e é um local popular de peregrinação, atraindo ucranianos tanto do país quanto da diáspora espalhada pelo mundo.

História
A história da vila e do ícone remonta ao século XIII. Em 1240, um monge fugiu da capital ucraniana de Kiev, que foi devastada por uma invasão mongol, e parou em um vale isolado para beber água de uma nascente e rezar à Santíssima Virgem. Feito isso, e exausto pela longa viagem, adormeceu e viu a Mãe de Deus. Depois de acordar completamente rejuvenescido, ele encontrou o ícone e decidiu ficar lá e construir uma capela até a nascente para abrigar o ícone. A notícia do ícone milagroso se espalhou entre a população local e chegou ao duque gravemente doente de Terebovlia Vasylko (irmão do único rei ucraniano Daniel da Galícia). O duque ordenou que o ícone fosse trazido a ele, mas quando o monge recusou, ele próprio viajou para Zarvanytsia e rezou na frente do ícone e foi curado. Por gratidão, ele fundou uma igreja e um mosteiro lá.

A primeira menção escrita do assentamento data de 1458. Ruínas de fortificações dessa época ainda podem ser encontradas na vila. Durante os anos 1662-1688, a vila foi saqueada pelos turcos e a igreja foi incendiada, mas o ícone foi salvo e colocado em uma igreja recém-construída. Em 1740 outro ícone, do Cristo Crucificado, também foi colocado em Zarvaytisa, e dois anos depois coroado pelo Metropolita Athanasius Sheptytsky.

Em 1754 foi construída a quarta igreja, desta vez em pedra, para substituir uma de madeira que foi destruída num incêndio. O local da igreja de madeira é marcado por uma cruz de pedra. Esta igreja, dedicada à Santíssima Trindade, ainda hoje existe.

Em 1867, o Papa Pio IX concedeu a Zarvanytsia o status de santuário e o ícone da Mãe de Deus foi coroado, graças aos esforços do padre local Pe. Porfiriy Mandyczewsky.

Em 1916, durante a Primeira Guerra Mundial, a vila e o mosteiro foram seriamente danificados, mas foram reconstruídos seis anos depois com a ajuda do metropolita Andrew Sheptytsky, que visitou pessoalmente Zarvanytsia. Joseph Slipyj, o futuro líder da Igreja Greco-Católica Ucraniana, também visitava frequentemente o santuário.

O maior cataclismo veio sobre Zarvanytsia com o advento do domínio soviético. O mosteiro foi incendiado junto com sua igreja, a igreja paroquial da Santíssima Trindade foi fechada e transformada em armazém, a nascente milagrosa cercada de arame farpado e transformada em lixão. Durante os principais dias santos, toda a aldeia foi bloqueada pela milítsia. Em 1946, toda a Igreja Greco-Católica Ucraniana foi oficialmente banida pelos comunistas e submetida ao Patriarcado de Moscou. Apesar disso, a Igreja da Catacumba continuou a funcionar aqui, com os ícones escondidos com segurança e a Divina Liturgia celebrada em casas particulares ou nas florestas circundantes e até um seminário secreto inaugurado em 1975. Com o colapso iminente da União Soviética em 17 de julho de 1988, mais de 10.000 fiéis se reuniram em Zarvanytsia para comemorar o milênio do cristianismo na Ucrânia, celebrado por Dom Pavlo Vasylyk. Em 23 de novembro de 1989, a Divina Liturgia pôde pela primeira vez em meio século ser celebrada na igreja da Santíssima Trindade. Em 1991, ano em que a Ucrânia recuperou a independência, a igreja foi reformada e a capela da fonte foi reconstruída, assim como o mosteiro dos Irmãos Estuditas com sua igreja da Natividade da Mãe de Deus.

Em 1991, o santuário foi visitado por Myroslav Ivan Lubachivsky, o chefe da Igreja Ucraniana, e em 1993 pelo arcebispo Volodymyr Sterniuk, locum tenens da Igreja na Ucrânia nos anos 1972-1991. Em abril de 1995, foram celebradas missas elogiando a nação ucraniana à proteção da Mãe de Deus, renovando os votos de Jaroslau, o Sábio, feitos em 1037 e, em 1996, celebrando o 400º aniversário da restauração da comunhão com a Igreja Católica na União de Brest. Em julho de 1997, o início dos preparativos ucranianos para o Grande Jubileu foi anunciado oficialmente aqui e em 1999, os mártires ucranianos do século XX foram comemorados. Em 2000, o Cardeal Lubomyr Husar celebrou a primeira Divina Liturgia na recém-construída sobor da Mãe de Deus de Zarvanytsia. Durante a peregrinação do Papa João Paulo II à Ucrânia em 2001, ele rezou diante do ícone da Mãe de Deus de Zarvanytsia na igreja de São Nicolau, o Milagroso, em Askoldova Mohyla, em Kiev. Em 2002, o Conselho Patriarcal da Igreja Ucraniana foi concluído em Zarvanytsia, reunindo delegados da Igreja de todo o mundo. Em 2003, foi realizada uma peregrinação ecumênica da Irmandade Ortodoxa de Santo André Apóstolo. Em agosto de 2004, Zarvanytsia sediou uma peregrinação internacional de reconciliação entre poloneses e ucranianos, liderada pelo Cardeal Husar e pelo Primaz da Polônia, Cardeal Joseph Glemp, juntamente com quinze bispos de ambas as nações.

A nova igreja, maior da Podólia e visível fora da aldeia e bem inscrita na paisagem, tem uma planta bizantina de nave única com cinco cúpulas representando Cristo e os quatro evangelistas. Junto com os portões, a igreja da Anunciação, a torre do sino e as capelas, foi construído em grande parte por doações da diáspora ucraniana, pois a situação econômica do país ainda é devastada pela extrema pobreza.

Juntamente com a Lavra da Santa Dormição em Univ e o mosteiro dos Padres Basilianos em Krekhiv, Zarvanytsia é um dos locais de peregrinação mais importantes da Ucrânia. É o destino de uma peregrinação anual de jovens e de numerosas peregrinações eparquiais dos mais longínquos recantos da Ucrânia e de paróquias ucranianas no estrangeiro e até de alguns fiéis de rito latino de países vizinhos como a Polónia e a Eslováquia.

Até 18 de julho de 2020, Zarvanytsia pertencia a Terebovlia Raion. O raion foi abolido em julho de 2020 como parte da reforma administrativa da Ucrânia, que reduziu o número de raions de Ternopil Oblast para três. A área de Terebovlia Raion foi incorporada em Ternopil Raion.

Referências

Ligações externas

 Zarvanytsia - Centro Espiritual de Maria (em inglês e ucraniano)

Igreja Greco-Católica Ucraniana
Vilas da Ucrânia

Zarvanytsia


Børnecancerfonden er en dansk fond, som har forskning i diagnostik og behandling af kræftsygdomme hos børn, samt støtte til deres pårørende som formål.

Fonden blev stiftet i 1995 af overlæge Henrik Hertz, der i cirka 40 år arbejdede på Rigshospitalets børneafdeling. I 2014 stiftede fonden et legat på 250.000 kr. i Hertz's navn, som hvert år uddeles til "en forsker eller forskningsgruppe, der kan dokumentere særlige forskningsresultater eller særligt perspektivrige forskningsprojekter indenfor børnecancerområdet.". Fonden uddelte i 2015 47,2 mio kr til støtte af projekter. Fondens leder Marianne Benzon Nielsen (afløste Kirsten Holm) fik i November 2016 Ledernes pris "Årets Leder".

Kilder

Eksterne henvisninger
 Børnecancerfondens officielle websted

Etableret i 1995
Fonde fra Danmark
Kræft

Børnecancerfonden


Les Crypthecodiniaceae sont une famille d'algues dinoflagellées de l'ordre des Peridiniales.

Monotypique, elle ne contient que le seul genre Crypthecodinium, lui-même monotypique car ne contenant que la seule espèce Crypthecodinium cohnii qui est marine, souvent associée à des Fucus.

Étymologie
Le nom vient du genre type Crypthecodinium, formé de cryp-, cacher, -thec-,« boite ; alvéole », -din-, préfixe de « dinoflagellé », et de la désinence latine ium, signifiant littéralement « dinoflagellé composée de boites cachées ».

Liste des genres
Selon  :
 Crypthecodinium Biecheler, 1938

Notes et références

Liens externes

Famille d'algues vertes (nom scientifique)
Dinophyta

Crypthecodiniaceae


Maria Montessori (31 Ağustos 1870 - 6 Mayıs 1952), İtalyan bilim insanı ve eğitimci.

Montessori yönteminin kurucusu olan Maria Montessori, 1870 yılında İtalya'nın Chiaravalle kentinde dünyaya gelmiştir. 1896 yılında İtalya'nın ilk kadın doktoru unvanını alarak tıp fakültesini tamamlamıştır. Montessori bir bilim insanı olarak sahip olduğu özelliklerin dışında, bir kadın olarak da zamanının değer yargılarının ilerisinde yaşamış ve kadın hakları için mücadele etmiştir. İtalya'nın ilk kadın doktoru olarak, 1896'da Berlin ve 1900'de Londra'da iki kadın konferansında İtalya'yı temsil etmek için seçilmiş ve bu konferanslarda kadınlara eşit ücret için çağrı yapmıştır.

Üniversiteden mezun olduktan sonra asistan doktor olarak atandığı Roma Psikiyatr kliniğinde zekâ engelli çocuklarla çalışmıştır. 1899 yılında ise Roma'da zekâ geriliği olan tüm çocukların yollandığı yeni orthophrenic okuluna yönetici olarak atanır. 1896 -1907 yılları arasında sağlık, antropolojisi, felsefe, psikoloji ve eğitim çalışmalarını devam ettirir. 1907 yılında Roma'nın San Lorenzo bölgesinde, çalışan ailelerin çocuklarından oluşan 60 kişilik grupla çalışmak için üniversitedeki kürsüsünden ve tıbbî uygulamalarından vazgeçer. Burada ilk Casa dei Bambini'yi yani Çocuklar Evi'ni kurar. 1907 yılından itibaren dünyanın birçok ülkesinde Montessori metodu hakkında çalışmalar yürütmeye devam eder. 1922'de okul müfettişi olarak atanır.

1934 yılında Mussolini faşizmine muhalefetten dolayı İtalya'dan ayrılmaya zorlanır ve Barselona'ya gider. 1936'da İspanya İç Savaşı sırasında İngiliz gemisiyle kurtarılır. Aynı yıl evini Hollanda Laren'e taşır. 1940 yılında, Hindistan II. Dünya Savaşı'na girdiğinde, o ve oğlu Mario düşman yabancılar olarak gözaltına alınır. II. Dünya Savaşı boyunca Montessori'nin Hindistan'dan ayrılmasına izin verilmez ve bu zamanı bebekleri araştırmak ve gözlemlemekle geçirir. 1946 yılında Hindistan'dan Hollanda'ya döner. 1947'de ise Londra'da Montessori Merkezi'ni kurar. 1950 yılında UNESCO konferansına katılır. 1940, 1950 ve 1951'de Nobel Ödülü'ne aday gösterilir.

1952'de Noordwijk Zee de Dutch sahilindeki bir köyde arkadaşlarının sahip olduğu bir evin bahçesinde otururken hayatını noktalar. Oğlu ve şef asistanı Mario ile Afrika'ya gidip gitmemeyi görüşüyorlardır. 80 yaşında birisi olarak seyahat için çok güçsüz olduğunu, bir başkasının onun yerine gidebileceğini ve konferans verebileceğini söyler. Bir saat sonra beyin kanamasından ölür. Her zaman öldüğü yere gömülmek istediği için Hollanda'da Noordwijk Katolik Mezarlığı'na gömülür.

Bir eğitim emekçisi olarak, dünyanın birçok ülkesinde konferanslar, eğitimler vermiş, kitaplar yazmış, yeni okullar ve öğretmen eğitim merkezleri açmış, bir yandan da çocukları gözlemleyerek kendi eğitimine devam etmiştir. Bir dünya vatandaşı olarak yaşamıştır. Dünya genelindeki çabalarının ürünü olarak metodu, dünyanın birçok ülkesinde uygulanmaktadır.

Birçok öğretim kurumu Montessori'nin pedagoji ilkelerinden ilham almıştır.

Başlıca eserleri
 Il Metodo della Pedagogia Scientifica (Bilimsel Pedagoji Metodu) (1909)
 L'Autoeducazione nelle Scuole Elementari (İlkokullarda Kendi Kendine Eğitim) (1912)
 Les Etapes de l'Education (Eğitimin Aşamaları) (1936)
 De l'Enfant a l'Adolescent (Çocukluktan Ergenlik Çağına) (1949)

Dış bağlantılar
 Opera Nazionale Montessori
 International Montessori Index of schools, teachers, materials, method, teacher training, preschools
 Association Montessori Internationale
 e-text of The Montessori Method by Maria Montessori
 https://web.archive.org/web/20050519081212/http://www.webster.edu/~woolflm/montessori2.html
 Evaluating Montessori Education -- study published in the journal Science
 Kitaplarından notlar
 école de formation à la méthode Montessori

1870 doğumlular
Ancona ili doğumlular
1952 yılında ölenler
Hollanda'da ölenler
Hollanda'da defnedilenler
20. yüzyıl İtalyan mucitleri
20. yüzyıl İtalyan filozofları
20. yüzyılda İtalyan kadınlar
İtalyan pedagoglar
İtalyan hekimler
Eğitim filozofları
Roma Katolik filozoflar
İtalyan Roma Katolikleri
İtalyan kadın hakları aktivistleri
Hindistan'daki İtalyan gurbetçiler
Hollanda'daki İtalyan gurbetçiler
Roma La Sapienza Üniversitesinde öğrenim görenler
Roma La Sapienza Üniversitesi öğretim üyeleri

Maria Montessori


Die estnische Unihockeynationalmannschaft repräsentiert Estland bei Länderspielen und internationalen Turnieren in der Sportart Unihockey (auch bekannt als Floorball).

Der nationale Floorballverband Estlands, die Eesti Saalihoki Liit/Estonian Floorball Union, wurde 1993 gegründet. 1994 wurde der Verband in die International Floorball Federation aufgenommen. 1996 nahm Estland an der ersten Weltmeisterschaft teil und belegte dabei den 11. Platz. Bei der Weltmeisterschaft 2008, 2010, 2014, 2016 und 2020 erreichte Estland mit Platz 8 das bislang beste Resultat.

Weltmeisterschaften

Europameisterschaften
1994 und 1995 fanden zwei Europameisterschaften im Unihockey statt.

Siehe auch
 Estnische Unihockeynationalmannschaft der Frauen

Weblinks

 Team-Profil auf floorball.org

Estland

Unihockey

Estnische Unihockeynationalmannschaft


Eduardo Geada (* 21. Mai 1945 in Lissabon) ist ein portugiesischer Filmkritiker und -regisseur.

Werdegang
Eduardo Geada studierte an der Literaturwissenschaftlichen Fakultät der Universität Lissabon (Abschlussarbeit über "Deutsche Philosophie"). Als Student war er bereits in der Filmklub-Bewegung aktiv und war von 1968 bis 1974 Filmkritiker für verschiedene Zeitungen, unter anderem für A Capital und für República. Seinen ersten Film drehte er 1973 mit dem selbstfinanzierten Sofia e a Educação Sexual (Sofia und die sexuelle Erziehung), welcher einer der letzten zensierten Filme des Estado Novo-Regimes war. Der nach der Nelkenrevolution 1974 erschienene sozialkritische Film gefiel der Kritik und war auch kommerziell relativ erfolgreich.
Nach der Revolution drehte er, im Zeichen der turbulenten gesellschaftlichen Umbrüche, mit O Funeral do Patrão (Der Tod des Arbeitgebers, 1975, nach einem Stück von Dario Fo) und A Santa Aliança (Die heilige Allianz 1980, 1975–1977 gedreht) politische Filme, die die Beziehungen zwischen der Arbeiterklasse und den Kapitalisten betrachteten. In den folgenden Jahren drehte er vor allem Dokumentarfilme und Literaturverfilmungen (unter anderem Ein anarchistischer Bankier von Fernando Pessoa). Sein Schwerpunkt lag fortan auf seiner akademischen Arbeit.

Rezeption
Die Bedeutung Geadas für den Portugiesischen Film liegt nicht so sehr in seinen eher für Cineasten interessanten Filmen, sondern besonders in seinem Beitrag zur filmischen Diskussion in Portugal. Seine Arbeit als Filmkritiker ab Ende der 60er Jahre war in der Filmlandschaft des Landes neuartig und brachte den Filmschaffenden wichtige Denkanstöße und Einschätzungen. Auch seine 1998 publizierte Doktorarbeit Os Mundos do Cinema: Modelos Dramáticos e Narrativos no Periodo Clássico ("Die Welten des Kinos: Dramatische und Erzählerische Modelle der Klassischen Periode") an der Universidade Nova de Lisboa erlangte für den Film in Portugal Bedeutung. Seine Filme hingegen waren in erster Linie Zeichen der filmischen Reflexionen und zeichneten sich durch unterschiedliche Qualität und Filmsprachen aus.

Filmografie
 1974: O Direito à Cidade
 1974: Sofia e a Educação Sexual
 1976: O Funeral do Patrão
 1978: Temos Festa (Fernsehserie)
 1980: Mariana Alcoforado
 1980: A Santa Aliança
 1981: O Banqueiro Anarquista
 1982: Uma Viagem na Nossa Terra
 1983: O Homem Que Não Sabe Escrever
 1983: Impossível Evasão (Fernsehfilm)
 1984: Ritual dos Pequenos Vampiros (Fernsehfilm)
 1986: Saudades para Dona Genciana
 1990: Retratos da Madeira (Fernsehserie)
 1994: Passagem por Lisboa

Bibliografie (Auswahl)
 1998: Os Mundos do Cinema (Editorial Notícias) ISBN 978-972-46-0955-3
 1987: O Cinema Espectáculo (Edições 70) ISBN 978-972-44-0111-9
 1985: O Poder do Cinema (Livros Horizonte) ISBN 978-972-24-0653-6
 1977: O imperialismo e o fascismo no cinema (Moraes Editores)

Literatur
 A. Murtinheira, I. Metzeltin: Geschichte des Portugiesischen Kinos Praesens Verlag, Wien 2010, ISBN 978-3-7069-0590-9
 Jorge Leitão Ramos: Dicionário do Cinema Português 1989–2003 Editorial Caminho, Lissabon 2005, ISBN 972-21-1763-7
 Jorge Leitão Ramos: Dicionário do Cinema Português 1962–1988 Editorial Caminho, Lissabon 1989, ISBN 972-21-0446-2

Weblinks

Siehe auch
 Portugiesischer Film

Einzelnachweise

Filmregisseur
Filmkritiker
Drehbuchautor
Person (Lissabon)
Portugiese
Geboren 1945
Mann

Eduardo Geada


'Gloire du Midi' est un cultivar de rosier obtenu avant 1932 par l'obtenteur néerlandais Gerrit De Ruiter (1892-1965), grand spécialiste des polyanthas à Hazerswoude.

Description
Ce petit rosier polyantha présente un petit buisson érigé, compact, au feuillage très dense, pouvant s'élever à 45 ou 50 cm pour autant de largeur. Ses petites fleurs sont d'un rouge écarlate aux reflets orangés, s'ouvrant sur de belles étamines dorées. Elles fleurissent en bouquets et sont légèrement parfumées. La floraison est remontante.

Ce rosier est très rustique; il résiste à des températures de l'ordre de -20°. Il a besoin d'une situation ensoleillée. Il est parfait pour éclairer le devant des mixed-borders et se plaît en pot, surtout sous le climat méditerranéen. Son succès ne se dément pas depuis son apparition dans les catalogues internationaux.

Notes et références

Cultivar de rosier
Rosier polyantha
Rosier miniature
Midi

Gloire du Midi


Femte element (element er engelsk og betyder grundstof) har flere betydninger:
 Det femte element - Aristoteles' kvintessens.
 Det femte element (film) - fransk science-fiction film fra 1997, instrueret af Luc Besson.
 Bor (grundstof) - det femte grundstof i det periodiske system.

Se også
 De fire elementer - egentlig de fire klassiske grundstoffer
 De fem faser - kinesisk oldtidsfilosofi - også forkert kaldet de fem elementer.

Femte element


Bulevardul Aviatorilor este o arteră importantă din nordul Bucureștiului, situată în sectorul 1, care leagă Piața Victoriei de Piața Charles de Gaulle, continuând spre nord, până la începutul Parcului Bordei.

Istoric
Construită între 1875 și 1893, strada era cunoscută sub numele Șoseaua Nouă, pentru ca după 1895 bulevardul să fie inclus în teritoriul admnistrativ al capitalei și să primească un nume nou: Șoseaua Jianu. Drumul unea orașul cu Grădina Bordei și a fost numită Jianu după paharnicul Ion Jianu, care avea o proprietate la începutul șoselei.  Drumul era "mizerabil de primitiv: nepavat, cu șanțuri adânci de ambele părți, plin de gropi, cu praf de două palme". În următorii 20 de ani, șoseaua devine un bulevard lat, pavat cu piatră și luminat pe timp de noapte. În timpul domniei regelui Carol al II-lea, pe bulevard s-a înălțat un monument executat în bronz și închinat eroilor aviatori. De la acest monument i se trage și numele actual: Bulevardul Aviatorilor.

Clădiri și monumente notabile
 Casa Oromolu (Bulevardul Avatorilor nr. 8)
 Vila Filipescu Brâncoveanu
 Casa Manu-Auschnitt
 Clădirea Institutului și Spitalului de endocrinologie
 Institutul de Istorie "Nicolae Iorga"
 Monumentul Eroilor Aerului
 sediul central USR

Note

Referințe
Henri Stahl, Bucureștii ce se duc, București, ed.Vremea, 2017

Legături externe

Aviatorilor
Aviatorilor

Bulevardul Aviatorilor


An Restio paludicola in uska species han Liliopsida nga ginhulagway ni Hans Peter Linder. An Restio paludicola in nahilalakip ha genus nga Restio, ngan familia nga Restionaceae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Restio

Restio paludicola


Just Across the Street é um filme de comédia estadunidense dirigido por Joseph Pevney e estrelado por Ann Sheridan, John Lund e Cecil Kellaway. Foi lançado em 15 de junho de 1952 pela Universal Pictures.

Elenco
 Ann Sheridan ...Henrietta Smith
 John Lund ...Fred Newcombe
 Robert Keith ...Walter Medford
 Cecil Kellaway ...Pop Smith
 Harvey Lembeck ...Al
 Natalie Schafer ...Gertrude Medford
 Alan Mowbray ...Davis
 Billie Bird ...Pearl
 George Eldredge ...John Ballanger

Filmes dos Estados Unidos de 1952
Filmes de comédia dos Estados Unidos
Filmes dirigidos por Joseph Pevney
Filmes da Universal Pictures
Filmes em preto e branco
Filmes em língua inglesa

Just Across the Street


El Teatro Casino Liceo es un teatro ubicado en el paseo de Camilo José Cela, en la localidad cántabra de Santoña.

El teatro cuenta con una sala de butacas polivalente donde se realizan tanto obras de las artes escénicas (teatro, danza, música), como conferencias o proyección de cine comercial. También cuenta con camerinos y almacén.

Historia

En 1850 se constituye en Santoña la Sociedad Casino Liceo. Doce años más tarde, en 1862, se establece otra sociedad para la construcción de un casino en la villa. Dicho casino comienza a ser conocido como Teatro Casino Liceo en 1880. Los siglos XIX y XX ven pasar por el teatro a compañías profesionales y a compañías de aficionados locales, así como proyecciones cinematográficas. La crisis teatral y cinematográfica de los años 70 y 80 desemboca en el cierre del teatro y su abandono.

En 1998 el Ayuntamiento de Santoña llega a un acuerdo con la Sociedad Casino Liceo para la cesión del teatro durante treinta años. En 2001 comienzan las primeras obras para la rehabilitación del edificio a cargo del Ayuntamiento, y a partir de 2003 se suma la colaboración del Gobierno de Cantabria.

En 2005 finalizan las obras, y el nuevo teatro queda dotado de camerinos, almacén y una sala polivalente que se puede utilizar tanto para representaciones teatrales como para actuaciones musicales, danza, bailes, proyecciones cinematográficas o conferencias.

Referencias
 Web del Teatro Casino Liceo

Casino Liceo
Arquitectura de Santoña
Casino Liceo

Teatro Casino Liceo


La statue de Napoléon Ier est une sculpture qui se trouve à Bastia, situé au sud de la place Saint-Nicolas où elle a été érigée en 1853. Elle est l'œuvre du sculpteur florentin Lorenzo Bartolini. Elle a été classée monument historique.

Histoire
La statue avait été commandée par la sœur de Napoléon, Elisa, pour orner sa demeure de Lucques, en Toscane. En 1813 la statue est achevée, mais le projet est abandonné. Elle restera longtemps dans les ateliers de l'artiste. Bartolini prend alors contact avec la municipalité bastiaise. Ce n'est qu'en 1853 qu'elle est érigée sur la place Saint-Nicolas, récemment aménagée. L'accès au pouvoir de Louis-Napoléon Bonaparte facilite l'opération. La statue est finalement acquise pour la somme de quarante mille francs.

Description
Elle représente Napoléon  en empereur romain ou en divinité car il est présenté avec les attributs de Jupiter.

Napoléon est représenté en empereur romain, auréolé de lauriers, vêtu d'une toge, tenant dans sa main gauche un sceptre et dans sa main droite un rouleau, symbolisant le législateur. Mais certains considèrent qu'il est représenté en dieu, car il présente les attributs de Jupiter.

Au dos, sur le piédestal figurent les armoiries de la ville.

Galerie de photographies

Voir aussi

Articles connexes
 Place du Marché
 Place du Donjon

Liens externes

Notes et références

Sculpture de Napoléon Bonaparte
Bastia
Statue monument historique en France

Statue de Napoleon Ier (Bastia)


An Frigidorchis humidicola in uska species han Liliopsida nga syahan ginhulagway ni Kai Yung Lang ngan D.S.Deng, ngan ginhatag han pagkayana nga asya nga ngaran ni Zhong Jian Liu och Sing Chi Chen. An Frigidorchis humidicola in nahilalakip ha genus nga Frigidorchis, ngan familia nga Orchidaceae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Frigidorchis

Frigidorchis humidicola


Epsom and Ewell () is a local government district with borough status in Surrey, England, covering the towns of Epsom and Ewell. The borough was formed as an urban district in 1894, and was known simply as Epsom until 1934. It was made a municipal borough in 1937. The district was considered for inclusion in Greater London in 1965 but was left unaltered by the London Government Act 1963 and the Local Government Act 1972 in 1974. However, despite being outside modern Greater London the borough was in the Metropolitan Police District until it was transferred to Surrey Police in 2000. In the May 2019 elections, the borough was held by the Epsom and Ewell Residents Association with 32 seats, Labour with 3 seats, Liberal Democrats with 2 seats, and Conservatives with 1 seat. On March 20, 2023, the borough was held by the Epsom and Ewell Residents Association with 31 seats, Labour with 3 seats, Liberal Democrats with 2 seats,  Conservatives with 1 seat and 1 seat vacant.

Geography

The borough is at a range of elevations, scaling the lower slopes of the North Downs and drains into a large stream which springs above the surface in Ewell, the Hogsmill River which drains into the Thames at Kingston.  The borough comprises:
Epsom. Town and home of the Epsom Downs Racecourse.
Ewell. Town and contains the suburbs of East Ewell, Ewell Court, Ewell Downs and West Ewell.
Horton. Village west of Epsom.
Langley Vale. Village to the south of Epsom Downs.
Stoneleigh (except the far north of the suburb). Contains a large part of Nonsuch Park.
Worcester Park (part) (Cuddington ward).

A small portion of Cheam, including the eastern part of Nonsuch Park, as well as Nonsuch High School for Girls is in the eastern edge of the Borough.

Demography and economics
Much of the working population has middle (average) to upper-middle class levels of income.  As to housing estates, housing prices are highest in the less densely developed Downs areas including the immediate border area to Cheam and Banstead; only the north-east of Epsom has housing close to the national average price.   Its working class and its social housing recipients are concentrated most in the Ruxley and Court Wards of the Borough, among the most deprived in Surrey, but less so than the 50 most deprived wards of London.  The average house price from sales in May 2021 was £561,577.

History
Epsom and Ewell lies on the spring line on the north face of the North Downs where pervious chalk meets impervious London clay and a series of springs form. In Ewell the springs which form the Hogsmill River are evident, those in Epsom less so. The springs attracted prehistoric people and remains have been found, mostly in Ewell and particularly near the Hogsmill. In Roman times the road now known as Stane Street, from London to Chichester, passed through Epsom and Ewell. Roman remains have been found in Ewell suggesting a sizeable settlement. Epsom and Ewell have Saxon names: Ewell takes its name from the spring in the centre of the town and Epsom, or Ebbisham, is the enclosure of Ebbi. A Saxon cemetery in The Grove in Ewell was excavated in the 1930s.

In medieval times the area was covered by three manors: Cuddington, which was owned by the Codington family; Epsom, which belonged to Chertsey Abbey; and Ewell, associated with Merton Priory. In 1538 the village of Cuddington was destroyed to make way for Henry VIII's Nonsuch Palace and its parks. Henry died before the palace was complete but it was visited by his daughter Queen Elizabeth. It was demolished in 1682.

Epsom became a spa in the early 17th century when a spring containing Epsom salts was discovered on the Common. Its popularity with London society brought visits from Samuel Pepys and Nell Gwynne, the development of shops and inns and the oldest spa assembly rooms in England. This stands at the western end of Epsom High Street. Horse racing on Epsom Downs began during the spa period, but it was not until the Oaks was run in 1789 and the Derby the following year that it took on its present form. The first grandstand was built in 1830 and Queen's Stand in 1995.  The 1927 grandstand was demolished in 2007/8 and the new Duchess's Stand opened in its place in 2009.

Many large houses were built in Epsom during and after the spa period. St Martin's Church was rebuilt in 1825 and partly rebuilt in 1908 and the clock tower in the centre of the town replaced the earlier watchhouse in 1847. Ewell saw less change and, although now surrounded by suburbia. Its medieval church was replaced by the present Victorian one in 1848, but the medieval tower stands in the churchyard.

The Pre-Raphaelite painters, John Everett Millais and William Holman Hunt, had connections with both Ewell and Cuddington and used local scenes as backgrounds for a number of paintings, notably 'Ophelia' by Millais and 'The Light of the World' by Hunt.

In 1937, shortly after the creation of the current district, Epsom and Ewell was granted a coat of arms, which displays the district's link with horse racing and spas. It is: Per chevron vert and argent, in chief two horses heads erased or and in base as many bars wavy azure. The motto is "None Such", a pun on Nonsuch Palace.

In 1994 and 1995, minor alterations were made to the boundary of Epsom and Ewell with Greater London. This was first to better align the boundary with the Hogsmill River in West Ewell, as well as the roads in Stoneleigh.

Prior to 1995, the border followed the edge of old field boundaries not present since the development of Stoneleigh in the 1930s, causing the border to dissect roads, houses and gardens. There was very little net change in Epsom and Ewell's population.

In 1995 Epsom and Ewell twinned with Chantilly in northern France, another racing town. Links are coordinated by Epsom and Ewell Town Twinning Association.

Transport
Railway stations in the borough include Epsom, Ewell East, Ewell West and Stoneleigh. Epsom Downs and Tattenham Corner stations sit on the borough borders. All Railway stations in the Borough have accepted the Oyster Card as payment and all except Epsom are in either fare zone 5 or 6. The borough is just north of, and entirely within, the M25 motorway. London Gatwick Airport is 20 miles south from Epsom.

Numerous bus services run through Ewell into Epsom town centre such as TfL services 293, 418, 406, 166, 470 and Surrey County Council subsidised services 460, 480, 318, Epsom local area routes E5, E9 and E16. Most services were previously run by Quality Line however since the takeover of Epsom Coaches by the RATP Group, the Surrey County Council and commercial services have been contracted to different operators such as Falcon Buses and Metrobus and the now defunct Buses Excetera (also known as Coaches Excetera) or have been discontinued entirely.

Politics

Epsom and Ewell is one of the few councils dominated by a group not linked to a national political party. Epsom and Ewell Residents Association has dominated the council since the foundation of the borough. Epsom and Ewell Parliamentary Constituency is one of the most Conservative seats and contains the entirety of the borough. As the population is not large enough for a full seat, it has also contained neighbouring areas. Since 1997 it also contains Ashtead, part of the Mole Valley district. Before boundaries changed in 1997 the constituency instead contained Banstead to the east, which is part of Reigate and Banstead borough.

Education
The Borough of Epsom and Ewell has several secondary schools; Glyn School, Epsom and Ewell High School, Rosebery School for Girls and Blenheim High School. In addition it also has two private, fee paying schools; Epsom College and Ewell Castle School.
The borough also contains a special school for children and young people with autism and social communication difficulties; Linden Bridge School, in Worcester Park.

Further education
North East Surrey College of Technology

Higher education
University for the Creative Arts

Future40
In September 2018, the council launched Future40, a brand-new initiative to develop a long-term vision of the borough. Everyone who lives, works, visits or studies in Epsom and Ewell is being encouraged to take part in the largest and most important consultations in the borough's history, with questions being asked about what the borough should look and feel like by the year 2040 and beyond. The consultation period is now open and feedback will be accepted until 20 December 2018.

References

Non-metropolitan districts of Surrey
Unparished areas in Surrey
Coast to Capital Local Enterprise Partnership
Boroughs in England

Epsom and Ewell


ම්බුන්ඩු එසේත් නැත්නම් දකුණු ම්බුන්ඩු () යනු ඇන්ගෝලාවේ භාවිතා වන භාෂාවකි.

ම්බුන්ඩු


Michael Roy Kitchen (født 31. oktober 1948) er en engelsk skuespiller og fjernsynsproducer, der er bedst kendt for sin rolle som kriminalkommisær Christopher Foyle i ITV dramaserien Kriminalkommissær Foyle 2002-15. Han spillede også rollen som Bill Tanner i to James Bond-film og John Farrow i BBC Fours komedieserie Brian Pern.

Filmografi

Film

Television

Eksterne henvisninger

Skuespillere fra Storbritannien

Michael Kitchen


Niels Christian Julius Bonnesen (født 30. september 1870 i Fredericia, død 16. januar 1936 i København) var en dansk maler.

Bonnesen blev uddannet på Kunstakademiet København under C.N. Overgaard, Adolph Kittendorff og Frederik Vermehren i perioden 1888-92; siden Kunstnernes Frie Studieskoler hos P.S. Krøyer og Laurits Tuxen.

Christian Bonnesen malede mest landskaber og bybilleder i skumringen eller sommernatten. Han var beslægtet med ældre stemningsmalere som den svenske Prins Eugen af Sverige.

Kunsthistorisk var han langt fra sin samtids førende strømninger og malede i et bagudskuende, romantisk sprog, og som sådan er han særligt kendt for sine støvede, sart oplyste aftenbilleder, men han tegner sig også for en stor produktion af fine skildringer af stemningen i København og de større byer i provinsen i 1900-tallets første tredjedel. Disse billeder har fået fornyet dokumentarisk relevans, efterhånden som der er gået 100 år, siden de blev malet.

Eksterne henvisninger og kilder

Malere fra Danmark

Christian Bonnesen


Toni Cade Bambara, nascida Miltona Mirkin Cade (25 de março de 1939 - 9 de dezembro de 1995), foi uma autora afro-americana, documentarista, ativista social e professora universitária.

Biografia

Infância e educação
Miltona Mirkin Cade nasceu no Harlem, Nova York, filha dos pais Walter e Helen (Henderson) Cade. Ela cresceu no Harlem, Bedford Stuyvesant (Brooklyn), Queens e New Jersey. Aos seis anos, ela mudou seu nome de Miltona para Toni e, em 1970, mudou seu nome para incluir o nome de um grupo étnico da África Ocidental, Bambara, depois de encontrar o nome escrito como parte de uma assinatura em um caderno de desenho descoberto em um baú entre os outros pertences de sua bisavó. Com o novo nome, ela sentiu que representava "o acúmulo de experiências", nas quais finalmente descobriu seu propósito no mundo. Em 1970, Bambara teve uma filha, Karma Bene Bambara Smith, com seu parceiro Gene Lewis, ator e amigo da família.

Bambara frequentou o Queens College em 1954, onde quase toda a população de estudantes de graduação era branca. No início, ela planejava se tornar médica, mas sua paixão pelas artes a levou a se formar em inglês. Como Bambara era apaixonada por jazz e diversas formas de arte em geral, ela se tornou membro do Dance Club do Queens College. Participou também do teatro, onde foi designada como encenadora e figurinista. Bambara estava entre os que participavam do canto folclórico quando ele surgiu pela primeira vez na década de 1950, quando as canções continham uma mensagem política inscrita. Bambara se formou no Queens College com bacharelado em Artes Cênicas/Literatura Inglesa em 1959.

Trabalho e estudos
Mais tarde, ela passou a estudar mímica na Ecole de Mime Etienne Decroux em Paris, França. Ela se interessou por dança antes de concluir seu mestrado no City College, em Nova York, em 1964, enquanto atuava como diretora de programa da Colony Settlement House no Brooklyn. Ela também trabalhou para os serviços sociais de Nova York e como diretora de recreação na ala psiquiátrica do Metropolitan Hospital. De 1965 a 1969, ela trabalhou no programa "Search for Education, Elevation, Knowledge" (SEEK) do City College e ajudou em seu desenvolvimento. Ela ensinou inglês, publicou material e trabalhou com o grupo de teatro negro SEEK. Bambara também foi instrutor de inglês no New Careers Program de Newark, New Jersey, em 1969. Ela foi nomeada professora assistente de inglês no novo Livingston College da Rutgers University em 1969 e continuou até 1974. Foi professora visitante em Estudos Afro-Americanos na Emory University e na Atlanta University (1977), onde também lecionou na School of Social Work (até 1979). Bambara foi artista de produção residente no Neighborhood Arts Center (1975–79), no Stephens College em Columbia, Missouri (1976) e no Spelman College de Atlanta (1978–79). A partir de 1986, ela ensinou roteiro de cinema no Scribe Video Center de Louis Massiah, na Filadélfia. Bambara também deu palestras na Biblioteca do Congresso e na Smithsonian Institution, onde realizou leituras literárias.

Toni Cade Bambara foi diagnosticado com câncer de cólon em 1993 e dois anos depois morreu na Filadélfia, Pensilvânia.

Ativismo
Bambara trabalhou nas comunidades negras para criar consciência em torno de ideias como feminismo e consciência negra. Como Bambara havia se tornado parte do corpo docente do City College, ela se esforçou para torná-lo mais inclusivo. Para fazer isso, ela queria adicionar mais aulas, como um curso de nutrição, para ensinar aos alunos mais sobre sua cultura. Bambara também queria ver a criação de uma academia que gerasse um ambiente no qual os alunos pudessem se envolver mais no aprendizado sobre os problemas políticos e sociais da comunidade, bem como sobre sua cultura.

Bambara participou de várias organizações comunitárias e ativistas, e seu trabalho foi influenciado pelos movimentos de direitos civis e nacionalistas negros da década de 1960. No início e meados da década de 1970, ela viajou para Cuba junto com Robert Cole, Hattie Gossett, Barbara Webb e Suzanne Ross para estudar como as organizações políticas femininas operavam. Ela colocou essas experiências em prática no final dos anos 1970, depois de se mudar com sua filha Karma Bene para Atlanta, Geórgia, onde Bambara cofundou o Southern Collective of African American Writers.

Carreira literária
Bambara foi ativo no Movimento de Artes Negras dos anos 1960 e no surgimento do feminismo negro. Em seus escritos, ela se inspirou nas ruas de Nova York e sua cultura, onde a cultura a influenciou devido à sua experiência com os ensinamentos de "garveyistas, muçulmanos, pan-africanistas e comunistas contra o pano de fundo e a cultura da música jazz". Sua antologia The Black Woman (1970), incluindo poesia, contos e ensaios de Nikki Giovanni, Audre Lorde, Alice Walker, Paule Marshall e ela mesma, bem como trabalhos de alunos de Bambara do programa SEEK, foi a primeira coleção feminista a foco em mulheres afro-americanas. Tales and Stories for Black Folk (1971) continha trabalhos de Langston Hughes, Ernest J. Gaines, Pearl Crayton, Alice Walker e alunos. Ela escreveu a introdução de outra antologia feminista inovadora de mulheres de cor, This Bridge Called My Back (1981), editado por Gloria Anzaldúa e Cherríe Moraga . Embora Bambara seja frequentemente descrita como uma "feminista", em seu capítulo intitulado "Sobre a questão dos papéis", ela escreve: "Talvez precisemos abandonar todas as noções de masculinidade e feminilidade e nos concentrar na negritude."

O livro de Bambara de 1972, Gorilla, My Love, reuniu 15 de seus contos, escritos entre 1960 e 1970. A maioria dessas histórias é contada do ponto de vista da primeira pessoa e é "escrita em um inglês negro urbano rítmico". A narradora costuma ser uma jovem atrevida que é dura, corajosa e atenciosa e que "desafia o papel da vítima negra". Bambara chamou sua escrita de ficção "otimista". Entre as histórias incluídas estavam "Blues Ain't No Mockin Bird", bem como "Raymond's Run" e "The Lesson" . Esta coleção de contos espelhava o comportamento de Bambara, no qual foi descrito como "dramático, muitas vezes extravagante, com uma tendência para emoções autênticas".

Seu romance The Salt Eaters (1980) centra-se em um evento de cura que coincide com um festival comunitário em uma cidade fictícia de Claybourne, na Geórgia. No romance, personagens secundários usam uma mistura de técnicas médicas modernas junto com remédios e remédios populares tradicionais para ajudar a personagem central, Velma, a se curar após uma tentativa de suicídio. Por meio da luta de Velma e dos outros personagens que a cercam, Bambara narra o profundo sofrimento psicológico que os organizadores políticos e comunitários afro-americanos podem sofrer, especialmente as mulheres. Bambara continua a investigar ideias de doença e bem-estar na comunidade negra com um apelo à ação por meio de seus personagens. "Velma deve (e por extensão as mulheres negras) reafirmar relações saudáveis umas com as outras que criem e sustentem caminhos para a totalidade e repriorizem a saúde das mulheres negras no domínio mais amplo dos movimentos de justiça social." Enquanto The Salt Eaters foi seu primeiro romance, ela ganhou o American Book Award. Em 1981, ela também ganhou o prêmio Langston Hughes Society.

Após a publicação e sucesso de The Salt Eaters, ela se concentrou na produção de cinema e televisão ao longo dos anos 1980. De 1980 a 1988, ela produziu pelo menos um filme por ano. Bambara escreveu o roteiro do filme de Louis Massiah de 1986, The Bombing of Osage Avenue, que tratou do ataque policial em massa à sede do grupo de libertação negra MOVE, na Filadélfia, em 13 de maio de 1985. O filme foi um sucesso, visto em festivais de cinema e veiculado em emissoras públicas nacionais.
O romance These Bones Are Not My Child (cujo manuscrito foi intitulado "If Blessings Come") foi publicado postumamente em 1999. Ele lida com o desaparecimento e assassinato de 40 crianças negras em Atlanta entre 1979 e 1981. Foi chamado de sua obra-prima por Toni Morrison, que o editou e também reuniu alguns dos contos, ensaios e entrevistas de Bambara no volume Deep Sightings & Rescue Missions: Fiction, Essays & Conversations (Vintage, 1996).

O trabalho de Bambara era explicitamente político, preocupado com a injustiça e a opressão em geral e com o destino das comunidades afro-americanas e organizações políticas de base em particular.

Protagonistas e narradoras femininas dominam sua escrita, que foi informada pelo feminismo radical e firmemente inserida na cultura afro-americana, com seu dialeto, tradições orais e técnicas de jazz. Como outros membros do Black Arts Movement, Bambara foi fortemente influenciado por "garveyistas, muçulmanos, pan-africanistas e comunistas" além de artistas de jazz modernos como Sun Ra e John Coltrane, cuja música serviu não apenas como inspiração mas forneceu um modelo estrutural e estético para formas escritas também. Isso é evidente em seu trabalho por meio do desenvolvimento de "situações não lineares que se constroem como improvisações para uma melodia" para focar no personagem e na construção de um senso de lugar e atmosfera. Bambara também creditou  sua obstinada mãe, Helen Bent Henderson Cade Brehon, que incentivou ela e seu irmão Walter Cade (um pintor consagrado) a se orgulharem da cultura e da história afro-americanas.

Bambara contribuiu para a série de documentários American Experience da PBS com Midnight Ramble: Oscar Micheaux and the Story of Race Movies . Ela também foi uma das quatro cineastas que fizeram o documentário colaborativo de 1995, WEB Du Bois: A Biography in Four Voices .

Prêmios e reconhecimento
Bambara foi introduzida postumamente no Georgia Writers Hall of Fame em 2013.

Ficção

 Gorila, meu amor. Nova York: Vintage, 1972 (contos)
 Guerra das Muralhas 1976, Meu Amor. Nova York: Random House, 1972 (contos)
 " Blues não é nenhum Mockin Bird "
 A lição. Nova York: Bedford/St.Martin's, 1972 (contos)
 "A lição"
 As aves marinhas ainda estão vivas: histórias coletadas. Nova York: Random House, 1977 (contos)
 " História de uma garota "
 Os Comedores de Sal . Nova York: Random House, 1980 (romance)
 Toni Morrison (editor): Deep Sightings and Rescue Missions: Fiction, Essays and Conversations. Nova York: Pantheon, 1996 (vários)
 Esses ossos não são meus filhos. Nova York: Pantheon, 1999 (romance)
 Esta Ponte Chamava Minhas Costas. Quarta edição. Nova York: 2015 (vários)

Acadêmico

 O romance adolescente aprendiz americano. City College de Nova York, 1964. 146 pp.
 Expressões negras do sul hoje. Instituto de Estudos do Sul, 1975.
 O que é que eu acho que estou fazendo de qualquer maneira. In: J. Sternberg (editor), A escritora sobre sua obra: mulheres contemporâneas refletem sobre sua arte e sua situação. Nova York: WW Norton, 1980, pp. 153–178.
 A salvação é a questão. In: Mari Evans (editora), Escritores de mulheres negras (1950–1980): uma avaliação crítica. Garden City, NY: Anchor/Doubleday, 1984, pp. 41–47.

Antologias

 Como Toni Cade (editor): A Mulher Negra: Uma Antologia. Nova York: New American Library, 1970
 Toni Cade Bambara (editor): Contos e histórias para negros. Garden City, NY: Doubleday, 1971
 Prefácio, This Bridge Called My Back. Persephone Press, 1981.

Roteiros produzidos

 Zora. WGBH-TV Boston, 1971
 As meninas Johnson. Televisão Educativa Nacional, 1972.
 Transações. Escola de Serviço Social, Universidade de Atlanta, 1979.
 A Longa Noite. American Broadcasting Company, 1981.
 Epitáfio para Willie. K. Heran Productions, Inc., 1982.
 Tar Baby. Roteiro baseado no romance Tar Baby de Toni Morrison. Sanger/Brooks Film Productions, 1984.
 Corrida de Raymond. Sistema Público de Radiodifusão, 1985.
 O bombardeio da Avenida Osage. WHYY-TV Filadélfia, 1986.
 Cecil B. Moore : mestre tático da ação direta. WHY-TV Filadélfia, 1987.
 WEB Du Bois: Uma biografia em quatro vozes (1995)

Referências

Leitura adicional

 Cooper, Brittney C. (2017). Beyond Respectability: The Intellectual Thought of Race Women. Urbana, IL: University of Illinois Press.

Ligações externas

 Toni Cade Bambara Biografia/Crítica, Bibliografia Selecionada . Vozes das lacunas.
 O Movimento das Artes Negras
 Malaika Adero, "Resembling a Revolutionary: My Sister Toni", The Feminist Wire, 21 de novembro de 2014.

Mulheres romancistas dos Estados Unidos
Mortes por câncer colorretal
Mortes por câncer na Pensilvânia
Feministas dos Estados Unidos
Feministas afro-estadounidenses
Mortos em 1995
Nascidos em 1939
!Mais Teoria da História na Wiki (Negres)
!Mais Teoria da História na Wiki (Mais Pretas)

Toni Cade Bambara