Milne-land (grænlenska: Ilimananngip Nunaa) er stór eyja í Scoresby-sundi á Austur-Grænlandi. Eyjan er um 113 km að lengd frá Burknatanga (Bregne Pynt) í austri til Urðartanga (Moræne Pynt) í vestri, og um 45 km breið frá norðri til suðurs. Hún er rúmlega 3900 ferkílómetrar að stærð og þriðja stærsta eyja Grænlands á eftir meginlandinu og Diskóeyju. Hún er mjög fjalllend og hæsti punktur hennar er 2200 metrar. Jökull liggur yfir hálendi eyjarinnar. Enski landkönnuðurinn William Scoresby nefndi hana eftir skoska sjóliðsforingjanum David Milne.

Milne-land er hluti af eyjaklasa sem telur líka Stórey í norðvestri, Bjarnareyjar í norðaustri og Danmerkurey í suðri. Vestan við eyjuna eru smáeyjarnar Rauðey og Svartey. Mjó sund skilja eyjuna frá meginlandinu. Í norðri skilur Eyfjörður hana frá skaganum Hreinlandi, í vestri skilur Rauðifjörður hana frá meginlandi Grænlands, og í suðri skilur Fönfjörður hana frá tanganum Gæsalandi. Í austri liggur eyjan að Hall-vík.

Grænlenskar eyjar
Scoresby-sund

Milne-land


Federico Arnaud (* 11. September 1970 in Salto, Uruguay) ist ein uruguayischer bildender Künstler.

Von 1988 bis 1990 studierte er in Salto Malen und Zeichnen am Instituto Cultural "Casa de Nuna". Ab 1991 intensivierte er dann in Montevideo seine Studien der Malerei bei Clever Lara bis 1994 und der Bildhauerei bei José María Pelayo bis 1997. Zudem besuchte er die Nationale Hochschule für Bildende Kunst (Escuela Nacional de Bellas Artes) der Universidad de la República von 1992 bis 1994 und das Instituto de Profesores Artigas in den Jahren 1993 bis 1994.

1994 stellte er im Rahmen der Sechsten Schau der jungen bildenden Künstler (Sexta Muestra de Plástico Jóvenes) aus und gewann dort den Ersten Preis. 1995 folgte seine Einzelausstellung Vestigios im montevideanischen Museum für Gegenwartskunst. Im Folgejahr war seine Arbeit Teil der Ausstellung des Preises der United Airlines zur Thematik der Jungen Kunst Uruguays in Maldonado. 1999 nahm er an der Zweiten Biennale des Mercosur in Porto Alegre teil. An der Siebten Biennale de la Primavera wirkte er in jenem Jahr ebenfalls mit. Ein Jahr später stellte er auf der in Buenos Aires im Kulturzentrum Recoletas durchgeführten Ausstellung zur Uruguayischen Gegenwartskunst (Arte Contemporáneo Uruguayo) aus und wurde zudem 2000 mit dem Zweiten Paul Cézanne-Preis ausgezeichnet. Im selben Jahr fand auch seine Einzelausstellung im Museum der Amerikanischen Kunst von Maldonado statt. 2002 folgte die Einzelausstellung El cuerpo del Pan im französischen Besançon im Le Pavé dans la Mare. Im selben Jahr wurde er im Rahmen des Salón Nacional de Artes Visuales in Montevideo mit einer Ehrennennung versehen. Paisajes war der Titel einer weiteren im Jahre 2003 im an der Plaza Matriz gelegenen Sala "Carlos Federico Sáez" des Uruguayischen Verkehrs- und Bauministeriums (MTOP) durchgeführten Einzelausstellung Arnauds. Arnaud lebt in Montevideo und arbeitet dort als Dozent.

Literatur
 Miguel Ángel Campodónico: Nuevo Diccionario de la Cultura Uruguaya. Librería Linardi y Risso, Montevideo 2003, ISBN 9974-559-31-6, S. 31.

Weblinks
 Profil auf www.arteuy.com.uy, abgerufen am 3. März 2012
 Profil auf www.arteuy.com.uy in der ausführlicheren spanischsprachigen Version, abgerufen am 3. März 2012
 María E. Yuguero: , Sala de Arte "Carlos Federico Sáez" des Ministerio de Transporte y Obras Públicas, Montevideo, Stand 2003, abgerufen am 17. Oktober 2019 (spanisch)

Person (Salto, Uruguay)
Maler (Uruguay)
Bildhauer (Uruguay)
Uruguayer
Geboren 1970
Mann

Federico Arnaud


العربة 1 وهي سيارة تصنف ضمن فئة السيارات الفخمة والرياضية، يتم التصنيع لأجزاء السيارة الداخلية مع الغطاء الخارجي بواسطة مجموعة العربة السعودية وتجميعها أيضاً يكون في السعودية، أما التعديلات فتتم من قِبل شركة دي سي ديزاين الهندية. تعتبر السيارة أول سيارة وطنية سعودية، وقد تم اكتمال المشروع في 2003 وتم عرض السيارة في معرض جنيف الدولي للسيارات. لقد تم تصنيع السيارة بواسطة م. فوزي أيوب صبري  وديليب شابريه ، الذين أسسا مشروعهما على سيارة ميتسوبيشي لانسر. تتنج من هذه السيارة 12 في السنة، وسعرها يصل إلى 270.000 $ ، ولذلك تعتبر هذه السيارة لذوي الدخل العالي.

مواصفات السيارة
 المصنع: مجموعة العربة.
 التجميع:السعودية.
 الفئة:سيارة رياضية وفخمة.
 النوع:مركبة مقفلة (كوبيه)، بابين.
 التصميم:محرك أمامي، أربع كفرات.
 المحرك:1.5 L 1468 cc مستقيم-4 تيربو (محرك شبيه لمحرك ميتسوبيشي)  .
 الطول:4,572 مم.
 العرض:2,032 مم.
 الارتفاع:1,270 مم.
 الوزن:.2,250 كجم.
 المصمم:فوزي أيوب صبري، ديليب شابريه.
 سيارة شبيهه:ميتسوبيشي لانسر.

وصلات خارجية
 شركة العربة.
 شركة دي سي ديزاين (يتطلب برنامج فلاش).
 صورة للسيارة
 صور أخرى للسيارة
 معرض جنيف الدولي سنة 2003.

مراجع

سيارات اخترعت في 2003
سيارات تدفع بجميع العجلات
سيارات رياضية
سيارات سعودية
سيارات عقد 2000
سيارات فارهة
كوبيه

العربة 1


PDF (Portable Document Format; Taşınabilir Belge Biçimi), platformlar arası taşınabilir ve yazdırılabilir belgeler oluşturmak amacıyla üretilmiş sayısal bir dosya biçimidir.

Birçok platform için bedava görüntüleyicinin olması dolayısıyla PDF yazdırılabilir ve düzenlenmesi beklenmeyen belgelerin dağıtımı için tercih edilir. Dosya biçimi açıktır ve ISO standardı olma aşamasındadır.

Teknoloji
PDF dosyaları, PostScript'in kısıtlı bir altkümesine karşılık gelen bir sayfa betimleme dilinde betimlenmiş grafiğin yanı sıra, grafik elemanları veya belge ile ilişkilendirilmiş link, e-imza, anahtar kelime gibi metadatadan oluşur.

Uygun bir yazılım ile belge içeriğinin şifrelenmesi veya elektronik imzalanması mümkündür. Belgenin yazdırılması, düzenlenmesi veya içeriğinin kopyalanması kısıtlanabilir. PDF belgelerine formlar koyarak doldurulabilir ve internet üstünden (POST/GET ile) gönderilebilir formlar yerleştirilebilir.

Tarihçe

PDF gösterici ve düzenleyici bazı yazılımlar
Foxit PDF Reader, Adobe Acrobat Reader, Evince, Okular ve Ghostscript tabanlı xpdf gibi uygulamalarla PDF içeriği görüntülemek mümkündür. Gösterici uygulamalar ücretsiz olarak edinilebilir.

PDF Creator, Foxit PDF Creator, Adobe Acrobat Distiller ve PDF995 gibi sanal yazıcı uygulamalarıyla herhangi diğer bir uygulamanın yazıcıya gönderdiği içerikten PDF dosyaları üretmek mümkündür. Bazı gerçek yazıcılar da doğrudan PDF'den baskı alma olanağı sunmaktadır. Bunun yanı sıra LibreOffice ve Microsoft Office 2007 PDF biçiminde dışa aktarım yeteneğine sahiptirler. Ayrıca LibreOffice Draw'ın mevcut PDF belgelerini içe aktarma desteği vardır.

Foxit Phantom PDF Suite, Foxit PDF Editor, Adobe Acrobat ve Adobe Illustrator gibi uygulamalarla da oluşturulmuş PDF içerik üzerinde değişiklik yapmak mümkün olmaktadır.

Dış bağlantılar
 LibreOffice ile Hibrit PDF Mucizesi
 LibreOffice İle Doldurulabilir PDF Form Belgeleri Oluşturmmak

Adobe yazılımları
Bilgisayar dosya biçimleri

PDF


Carlo Battista Barletti, né le  à Rocca Grimalda et mort le  à Pavie, est un physicien italien.

Biographie
Carlo Barletti, né en 1735, est le fils d'Antonio et de Domenica Barletti à Rocca Grimalda, une commune de la région d'Ovadese dans la province d'Alessandria. En 1751, il rejoint la maison des Scolopi, un ordre religieux catholique enseignant, à Paverano, en tant que novice ; il prononce ses vœux en 1752. Après avoir terminé ses études ecclésiastiques, il commence à vingt ans à enseigner la grammaire et la rhétorique dans les écoles scolopiennes.

Parallèlement, il étudie la physique en solitaire jusqu'à ce que, en 1760, il soit autorisé à enseigner la physique. En 1771, il écrit son premier ouvrage scientifique intitulé Nuove esperienze elettriche.

En 1772, après avoir publié sa Physica specimina, Carlo Barletti est nommé à la chaire de physique expérimentale de l'Université de Pavie.

En 1773-1774, il collabore à l'Encyclopédie publiée à Yverdon par F. B. De Felice. En 1776, il rédige le Dubbj e pensieri sopra la teoria degli elettrici fenomeni, sous la forme d'une lettre à l'abbé F. Fontana et d'une seconde lettre à Alessandro Volta, alors professeur de physique à Côme.

En 1780, il publie la brochure "Analisi di un nuovo fenomeno del fulmine" (Analyse d'un nouveau phénomène de foudre), dans lequel il examine les effets de la foudre, qui a frappé la girouette de l'église SS. Siro e Sepolcro de Crémone. En examinant les bords des trous causés par la foudre, qui semblent être dans des directions opposées, Carlo Barletti en conclut que des courants électriques opposés ont simultanément frappé la girouette depuis des côtés opposés et il en tire une confirmation de l'hypothèse simmerienne.

En 1782, il est reconnu comme l'un des "quarante Italiens de grand mérite, dont les œuvres ont été mises en lumière et universellement applaudies", qui y ont participé.

Avec la publication de son traité de physique "Fisica particolare e generale", Carlo Barletti se fixe l'objectif ambitieux de rassembler les chapitres de physique dans un contexte organique, en les reliant à la méthode galiléenne et aux principes newtoniens.

Hommages
À Ovada et Acqui Terme, dans la province d'Alessandria, deux lycées publics portent son nom.

Publications

 .

Notes et références

Annexes

Bibliographie

 .

Liens externes

Naissance dans la province d'Alexandrie
Naissance en mai 1735
Décès en février 1800
Décès à Pavie
Physicien italien du XVIIIe siècle
Professeur à l'université de Pavie
Page utilisant P1986
Page contenant un lien mort
Décès à 64 ans

Carlo Barletti


Bruno Petković (Metković, 16. rujna 1994.), hrvatski je nogometaš i reprezentativac. Igra za zagrebački Dinamo. Položaj na kojem igra je središnji napadač.

Klupska karijera

Mlađi uzrasti
Bruno Petković počeo je igrati nogomet u klubovima iz rodnoga grada ONK Metković (2003. – 2006.) i NK Neretva (2006. – 2007.), a nakon toga prešao je u zagrebački Dinamo 2007. godine. Ondje je ostao do 2009. godine, kada je prešao u omladinsku akademiju NK Zagreba. U sljedeće dvije sezone igrao je za HAŠK (2010./11.) i Hrvatski dragovoljac (2011./12.). Nakon toga otišao je u Italiju, u Cataniju, klub iz Serie A.

Calcio Catania
Dana 27. kolovoza 2012. godine, Petković je službeno postao novi igrač Calcija. Iznos transfera nije poznat iz razloga što je stigao kao pojačanje za mlađe uzraste. Prvi poziv za seniorsku momčad Calcija dobio je 27. siječnja 2013. godine za utakmicu protiv Fiorentine. Prvi ligaški nastup upisao je u posljednjoj utakmici sezone protiv Torina, ušavši s klupe u 89. minuti utakmice. Uoči sezone 2013./14., Petković je službeno promoviran u prvu momčad kluba. Pošto nije bio u planu trenera, Petković je poslan na nekoliko posudbi u niželigaške talijanske klubove u kojima također nije ostavio trag.

Trapani i Bologna
U siječnju 2016. godine, Petković je prešao u talijanskog drugoligaša Trapani. U drugoj polovici sezone, Petković je postigao sedam pogodaka i doveo ih na prag ulaska u prvu ligu, ipak izgubili su u play-off utakmici od Pescare i ostali u drugoj ligi. U sezoni 2016./17. postigao je tri pogotka i osigurao si transfer u prvoligaša Bolognu. Za njih je potpisao 12. siječnja 2017. godine u transferu vrijednom 1,2 milijuna eura. U 21 nastupu za Bolognu nije postigao niti jedan pogodak, te je poslan na novu posudbu, ovoga puta u Hellas Veronu.

Reprezentativna karijera
Za hrvatsku nogometnu reprezentaciju debitirao je 21. ožujka 2019. godine, u kvalifikacijama za Euro 2020. godine, protiv Azerbajdžana u Zagrebu, na Maksimiru (2:1). Svoj prvi pogodak za reprezentaciju postigao je 11. lipnja 2019. godine, u prijateljskom susretu protiv Tunisa u Varaždinu (1:2). Hrvatski izbornik Zlatko Dalić objavio je popis igrača za Europsko prvenstvo 2020. godine, na kojem se nalazio Petković.

Dana 9. studenoga 2022. izbornik Zlatko Dalić uvrstio je Petkovića na popis igrača za Svjetsko prvenstvo 2022. Zabio je gol za 1:1 u 117. minuti četvrtfinalne utakmice protiv Brazila i time odveo Hrvatsku na raspucavanje s bijele točke gdje je Hrvatska bila uspješnija (4:2) i kasnije osvojila brončano odličje. Zabio je za preokret od 2:1 u produžetcima polufinala UEFA-ine Lige nacija protiv domaćina Nizozemske gdje je Hrvatska slavila s konačnih 4:2 i time ušla u svoje prvo finale ovog natjecanja gdje je osvojila srebrno odličje.

Pogodci za A reprezentaciju

Statistika

Klupska
ažurirano: 3. rujna 2023.
 Nas. = nastupi; Gol. = golovi

Reprezentativna
ažurirano: 8. rujna 2023.
 Nas. = nastupi; Gol. = golovi
 Prij. = prijateljske utakmice; Kval. = kvalifikacijske utakmice; LN = Liga nacija; EP = Europsko prvenstvo u nogometu; SP = Svjetsko prvenstvo u nogometu

Mlađe selekcije

Seniorska selekcija

Priznanja

Individualna
 Trofej Nogometaš – Najbolji igrač Prve HNL: 2020., 2021.
 Trofej Nogometaš – Najboljih 11 Prve HNL: 2019., 2020., 2021.
 2019.: Najbolji igrač Prve HNL, u izboru kapetana klubova Prve HNL.

Klupska
Dinamo Zagreb
 Prvak Hrvatske (5): 2018./19., 2019./20., 2020./21., 2021./22., 2022./23.
 Hrvatski nogometni kup (1): 2020./21.
 Hrvatski nogometni superkup (3): 2019., 2022., 2023.

Reprezentativna
Hrvatska
 Svjetsko prvenstvo: 2022. (3. mjesto)
 UEFA Liga nacija (2. mjesto): 2022./23.

Izvori

Vanjske poveznice
 Profil, Dinamo Zagreb

 Profil, Transfermarkt

Hrvatski nogometni reprezentativci
Nogometaši Dinama
Životopisi, Metković
Nogometaši NK Neretve
Aktivni nogometaši

Bruno Petković


China Central () é uma região geográfica e cultural vagamente definida que inclui as províncias de Henan, Hubei e Hunan. Às vezes, Jiangxi também é considerado parte desta região. A China Central é agora oficialmente parte da China Central-Sul governada pela República Popular da China. No contexto do Plano de Ascensão da China Central pelo Conselho de Estado da República Popular da China em 2004, as províncias vizinhas, incluindo Shanxi, Anhui, também foram definidas como regiões de zonas de desenvolvimento da China Central.

Divisões administrativas

Cidades com área urbana superior a um milhão de habitantes
Capitais provinciais em negrito.

Regiões da China

China Central


Die Mid-Wales Railway war eine britische Eisenbahngesellschaft in Wales.

Geschichte
Die Gesellschaft erhielt am 1. August 1859 die Konzession zum Bau einer 75 Kilometer langen Nord-Süd-Bahnstrecke von Llanidloes nach Llandovery und am 3. Juli 1860 von Newbridge-on-Wye nach Three Cocks. Die Hereford, Hay and Brecon Railway (HH&BR) übernahm im August 1860 die Hay Railway. Bei der Aufteilung derer Strecke übernahm die Mid-Wales Railway den Abschnitt Three Cocks–Talyllyn Junction. In Llanidloes bestand Anschluss zur zeitgleich errichteten Llanidloes and Newtown Railway.

Der erste Spatenstich erfolgte am 2. September 1859. Bis 1862 ruhten die Bauarbeiten. Beim Bau der Strecke kam es südlich von Llanidloes zu Konflikten mit der Manchester and Milford Railway, die ebenfalls eine Bahnstrecke in diesen Ort errichtet. Schließlich wurde der Llanidloes and Newton Railway die 2,4 Kilometer lange Strecke zwischen Llanidloes und Penpontbren Junction zugesprochen. Die beiden Gesellschaften erhielten jeweils ein Streckenbenutzungsrecht.

Nach der Eröffnung am 23. August  1864 wurde am 1. September der planmäßige Güterverkehr aufgenommen.
Auf dem Bau einer eigenen Strecke von Builth Road nach Llandovery wurde verzichtet. Stattdessen wurde am 1. November 1866 eine Verbindungskurve zur Bahnstrecke der Central Wales Extension Railway fertiggestellt.

Nachdem sich die im Jahr 1865 erfolgte Fusion der HH&BR und der Brecon and Merthyr Tydfil Junction Railway als illegal erwies, war die Mid-Wales Railway vom 1. Oktober 1868 bis zum 1. Oktober 1869 mit der Betriebsführung beauftragt.

Der Verkehr auf der Strecke der Mid-Wales Railway erfüllte nie die Erwartungen, trotz dass damit eine durchgehende Verbindung zwischen Manchester und Swansea/Cardiff geschaffen wurde. Die Bahngesellschaft geriet deshalb in finanzielle Schwierigkeiten. Sie verkaufte ihre Lokomotiven und Wagen und schloss mit der Cambrian Railways eine Betriebsvereinbarung. Diese trat am 2. April 1888 in Kraft. Am 24. Juni 1904 wurde die Gesellschaft schließlich von der Cambrian Railways übernommen.

Literatur

Weblink
 Streckenplan auf railbrit.co.uk

Great Western Railway
Bahngesellschaft (Wales)

Mid-Wales Railway


Les rencontres de la Ligue des champions de l'AFC 2022 sont prévues pour être jouées du  au . Un total de 40 équipes jouent en phase de groupe pour décider les 16 places en phase à élimination directe de la Ligue des champions de l'AFC 2022.

Format

Critères de départage
Selon l'article 10.5 du règlement de la compétition, en cas d'égalité de points de plusieurs équipes à l'issue des matches de groupe, les critères suivants sont appliqués dans l'ordre indiqué pour établir leur classement :

 plus grand nombre de points obtenus dans les matches de groupe disputés entre les équipes concernées ;
 meilleure différence de buts dans les matches du groupe disputés entre les équipes concernées;
 plus grand nombre de buts marqués dans les matches du groupe disputés entre les équipes concernées;
 plus grand nombre de buts marqués à l'extérieur dans les matches du groupe disputés entre les équipes concernées;
 si, après l'application des critères 1 à 4, plusieurs équipes sont toujours à égalité, les critères 1 à 4 sont à nouveau appliqués exclusivement aux matches entre les équipes concernées afin de déterminer leur classement final. Si cette procédure ne donne pas de résultat, les critères 6 à 12 s'appliquent;
 meilleure différence de buts dans tous les matches du groupe;
 plus grand nombre de buts marqués dans tous les matches du groupe;
 tirs au but, si deux équipes seulement sont impliquées et qu'elles se sont rencontrés au dernier tour du groupe;
 plus faible total de points disciplinaires sur la base uniquement des cartons jaunes et des cartons rouges reçus durant tous les matches du groupe, (expulsion pour deux cartons jaunes au cours d'un match = );
 meilleur classement de la fédération à laquelle appartient l'équipe

Calendrier
Le calendrier de chaque journée est comme suit.

Phase de Groupes
 Légende des classements

Légende des résultats

Groupe A

Groupe B

Groupe C

Groupe D

Groupe E

Groupe F

Groupe G

Groupe H

Groupe I

Groupe J

À la suite du forfait du Shanghai Port FC le groupe J reste inchangé avec seulement trois équipes et le calendrier reste aussi inchangé.

Meilleures deuxièmes
Classement

Les six meilleures équipes classées deuxièmes de leur poule sont repêchées pour accéder au tour suivant et compléter ainsi le tableau des huitièmes de finale. Pour les désigner, deux classements sont effectués en comparant les résultats de chacune des dix équipes, en fonction du nombre de points, puis différence de buts, puis nombre de buts marqués.

En cas d'égalité de points, différence de buts et nombre de buts marqués, le critère disciplinaire est utilisé pour départager les équipes suivant le barème négatif :  pour un avertissement non suivi d'une expulsion, 3 points pour le second avertissement dans un même match entraînant une expulsion, 4 points pour une expulsion directe, 5 points pour un avertissement suivi plus tard d'une expulsion directe. Si ce dernier critère reste insuffisant, alors un tirage au sort est effectué.

|}

|}

Avec le forfait du Shanghai Port FC le groupe J passe à trois équipes et pour déterminer les trois meilleurs deuxièmes les résultats contre les quatrièmes des Groupes F, G, H, I, J ne seront pas comptabiliser.

Phase à élimination directe

Tableau final

Huitièmes de finale
Les matchs se jouent les 19-20 février 2023 en Asie occidentale et les 18-19 août 2022 en Asie orientale.

Région de l'Ouest

Région de l'Est

Quarts de finale
Le tirage au sort des quarts de finale se déroule le . Les matchs se jouent le 23 février 2023 en Asie occidentale et le 22 août 2022 en Asie orientale.

Région de l'Ouest

Région de l'Est

Demi-finales
Les matchs se jouent les 10 février 2023 en Asie occidentale et les 25 août 2022 en Asie orientale.

Région de l'Ouest

Région de l'Est

Finale
La finale se joue en aller-retour le 29 avril 2023 en Asie occidentale, et la finale retour a lieu le 6 mai 2023 en Asie orientale.

Notes et références

Notes

Références

Articles connexes

 2022 en football
 2023 en football
 Ligue des champions de l'AFC 2022
 Coupe de l'AFC 2022

2022

Rencontres de la Ligue des champions de l'AFC 2022


Ben Kane (Nairobi, 6 de março de 1970) é um escritor nascido no Quênia mas com cidadania inglesa, de romances históricos. Ele é mais conhecido pelas séries de livros The Forgotten Legion, Spartacus e Hannibal. Seis romances dele foram best-sellers do Sunday Times, e seus livros foram publicados em mais de dez países, incluindo Estados Unidos, Itália, Espanha, Grécia, Rússia,Holanda, Portugal e Brasil.

Biografia
Ben Kane nasceu em Nairobi, no Quênia, em 1970, onde seu pai trabalhava como veterinário para o governo queniano. Eles foram para a Irlanda quando ele tinha 7 anos.

Ele se formou como cirurgião veterinário em 1992, trabalhou em fazendas e com animais domésticos na Irlanda e Irlanda do Norte. Se mudou para a Inglaterra em 1996, trabalhando exclusivamente em clínica de animais domésticos em Londres, Surrey e Essex.

Uma viagem solo à Ásia Central em 1997 trouxe à tona sua paixão pela história e livros de ficção histórica. Ele visitou as ruínas da cidade de Marve, antiga Antioquia de Margiana, também templos helênicos no Paquistão e o local de nascimento de Alexandre, o Grande.

Em 1998, deixou o Reino Unido para viajar pelo mundo. Nos 3 anos seguintes, voltou apenas uma vez por alguns meses para ganhar dinheiro suficiente para ir embora novamente. Ele dirigiu uma van de costa a costa nos EUA, passou mais de um ano na América Central e Sul, visitou a Antártica, e várias ilhas do pacífico, voltou ao Reino Unido em 2001.

Começou a trabalhar meio período como veterinário em 2008, e em janeiro de 2009 começou a trabalhar em período integral como escritor. Ele é casado com Sarah, que é cinesiologista, e eles têm um filho.

Em 2013, Kane e dois amigos caminharam por toda a extensão da Muralha de Adriano para caridade enquanto usavam um kit militar romano completo. Eles arrecadaram quase 19.000 libras para Combat Stress e Médicos sem Fronteiras. Em 2014, eles caminharam novamente na Itália, arrecadando mais de 26.500 libras. Um documentário foi feito sobre sua caminhada, intitulado The Road to Rome. Ian McKellen fez a narração.

Obras

Trilogia The Forgotten Legion
 The Forgotten Legion (2008)
 The Silver Eagle (2009)
 The Road to Rome (2010)

Série The Hannibal
 Hannibal: Enemy of Rome (2011)
 Hannibal: Fields of Blood (2013)
 Hannibal: Clouds of War (2014)
 Hannibal: The Patrol (conto, 2013); apenas e-book

Série The Spartacus
 Spartacus: The Gladiator (2012) no Brasil: Spartacus - O Gladiador (Agir, 2014)
 Spartacus: Rebellion (2012) no Brasil: Spartacus - A Rebelião (Agir, 2015)

Série The Eagles of Rome
 Eagles at War (2015) me Portugal: Águias em Guerra (TopSeller, 2016)
 Hunting the Eagles (2016) me Portugal: O Resgate das Águias (TopSeller, 2016)
 Eagles in the Storm (2017) me Portugal: Águias na Tempestade (TopSeller, 2017)
 The Shrine (conto, 2015); apenas e-book
 The Arena (conto, 2016); apenas e-book

Série The Clash of Empires
 Clash of Empires (2018)
 The Falling Sword (2019)

Série The Lionheart
 Lionheart (2020)
 Crusader (2021)
 King (a publicar, 2022)

Outros
 A Day of Fire: A Novel of Pompeii (2014); contribui com um capítulo.
 Sands of the Arena and Other Stories (2021)

Ligações externas
Website oficial do Ben Kane
Ben Kane no Fantastic Fiction
Ben Kane no Good Reads

Pessoas vivas
Nascidos em 1970
Romancistas da Inglaterra
Escritores do Quénia
Autores de romances históricos
Alunos da Universidade de Dublin
Naturais de Nairóbi

Ben Kane


ඉන්දික බෙන්තර විතානගේ
 එල්. සේනානායක
 පියසේන රතුවිතාන
 නන්දසේන බෙන්තර විතානගේ
 චමත් කොතලාවල
 ජි. එම.ගුණපාල
 වයි. ඒ. හරමානිස් අප්පුහාමි
 ඩි. ආර්. සෙනවිරත්න
 එම්. ආර්.ප්‍රනාන්දු
 එන්. එස්. බි. විතානගේ
 පී. බි. විතානගේ
 පැටිසොන් බෙන්තර විතානගේ
 ආර්. උඩුගමසුරිය

List of astrologers


Die Nagelbrink ist ein Naturschutzgebiet in der niedersächsischen Stadt Bad Pyrmont im Landkreis Hameln-Pyrmont.

Das Naturschutzgebiet mit dem Kennzeichen NSG HA 146 ist 3 Hektar groß. Im Süden grenzt es direkt an das Naturschutzgebiet "Winzenberg" in Nordrhein-Westfalen. Das Gebiet steht seit dem 5. April 1990 unter Naturschutz. Zuständige untere Naturschutzbehörde ist der Landkreis Hameln-Pyrmont.

Das Naturschutzgebiet liegt südwestlich von Bad Pyrmont am Rand des Naturparks Weserbergland Schaumburg-Hameln und stellt einen südostexponierten, mäßig steilen Hang am Hohberg im Pyrmonter Bergland unter Schutz. Hier sind auf flachgründigem Boden auf Kalkverwitterungsgestein artenreicher Halbtrockenrasen als Reste der früheren Bewirtschaftungsformen erhalten. Daneben sind Trockengebüsche und extensiv genutztes Grünland zu finden.

Weblinks

Naturschutzgebiet im Landkreis Hameln-Pyrmont
Schutzgebiet (Umwelt- und Naturschutz) in Europa
Geographie (Bad Pyrmont)

Nagelbrink


Adama Traoré, mais conhecido como também como Adama Malouda Traoré (Bamako, 5 de junho de 1995) é um futebolista malinês que atua como ponta. Atualmente joga pelo  e pela Seleção Malinesa.

Carreira

Mazembe
Em 2011, Traoré iniciou sua carreira no Olympique Bamako e no verão de 2013 transferiu-se para o Mazembe. Fez sua estreia na Liga dos Campeões da CAF de 2014 no empate de 0–0 com Zamalek, do Egito. Em 10 de agosto de 2014, fez seu primeiro gol pela CAF na vitória por 3–1 sobre o Al-Hilal Omdurman, do Sudão. Na temporada seguinte, Traoré ajudou o Mazembe a vencer seu quinto título da CAF, atuando nas partidas de ida e volta na final contra o USM Alger. Na disputa do Mundial no Japão, o Mazembe terminou na sexta colocação após perder para o Sanfrecce Hiroshima e América.

Em 20 de fevereiro de 2016, conquistou a Supercopa da CAF ao vencer por 2–1 o Étoile du Sahel. Na temporada de 2016, o Mazembe acabou desclassificado da Liga dos Campeões da CAF ao perder por 3–1 para o Wydad Casablanca, tendo então entrado nas quartas de final da Copa das Confederações da CAF de 2016 onde disputariam a vaga com o Stade Gabèsien. Traoré fez sua estreia na competição no jogo de ida da competição e foi substituído aos 69 minutos por Déo Kanda. Em 28 de agosto de 2016, foi importante ao fazer os três gols de seu time na vitória por 3–1 sobre o Renaissance na Supercopa do RD Congo, sendo esse o terceiro título do Mazembe na competição.

O Mazembe chegou e disputou final contra o MO Béjaïa em 6 de novembro de 2016, onde se sagrar-se campeão do torneio pela primeira vez da Supercopa da CAF. Mazembe também voltou a disputar a Copa das Confederações da CAF de 2017 ao derrotar o Supersport United, com Traoré fez um gol no jogo de ida. Traoré também ganhou três Campeonatos de Futebol da República Democrática do Congo: 2013–14, 2015–16 e 2016–17, ganhando ao todo oito títulos pelo clube congolês.

Metz
Em 20 de agosto de 2018, Traoré foi anunciado pelo clube francês FC Metz e assinou contrato por quatro anos. Fez sua estreia pela Ligue 2 em 17 de setembro, entrando aos 87 minutos no  lugar de Opa Nguette na vitória por 3–1 sobre o Béziers.

Empréstimos
Pelo baixo desempenho, em janeiro de 2019 acabou sendo emprestado ao Orléans até junho do mesmo ano. Após uma passagem sem brilho pelo Orléans, Traoré também foi emprestado ao Al-Adalah FC da Arábia Saudita em 19 de janeiro de 2020, permanecendo até o fim da temporada. Fez sua estreia pelo clube saudita em 25 de janeiro de 2020, no empate de 0–0 com o Al-Ittihad na 15ª rodada do Campeonato Saudita.

Em julho do mesmo ano, seu empréstimo foi aumentado até setembro para poder terminar a temporada que foi interrompida pela Pandemia de Covid-19.

Sheriff Tiraspol
Em 10 de fevereiro de 2021, Traoré assinou con o Sheriff Tiraspol. Pelo Sheriff, voltou a ter boas atuações, fazendo nove gols em 15 jogos do Campeonato Moldavo de 2020–21.

Na Liga dos Campeões de 2021–22, fez seis gols ao todo: quatro na fase preliminar (dois contra KS Teuta e dois no Dínamo Zagreb) e dois na fase de grupos (um contra Shakhtar Donetsk e um contra a Inter de Milão).

Seleção Malinesa

Sub-20
Traoré integrou o elenco de Mali na Copa do Mundo Sub-20 de 2013. Atuou em apenas uma partida do Mundial, a derrota de 4–1 para o México Sub-20, tendo Mali sido eliminado.

Principal
Em 6 de julho 2013, Traoré fez sua estreia pela Seleção Principal na vitória de 3–1 sobre Guiné. Em 6 de janeiro de 2014, foi um dos 23 convocados para representar o Campeonato Africano das Nações de 2014. Cinco dias depois, fez um dos gols na vitória de 2–1 sobre a Nigéria. Após passar pela fase de grupos em primeiro lugar, Mali acabou sendo eliminado por Zimbábue nas quartas de final por 2–1. Também participou do elenco para a Copa Africana de Nações Sub-23 em novembro de 2015.

Em 16 de junho de 2019, foi um dos convocados  para jogar a Campeonato Africano das Nações de 2019, no Egito. Em 24 de junho de 2019, fez um dos gols da vitória de 4–1 sobre a Mauritania. Também foi um dos convocados para representar Mali no Campeonato Africano das Nações de 2021 em dezembro de 2021.

Estatísticas

Clubes
Atualizadas até dia 22 de abril de 2022.

 a. Jogos da Copa da Moldávia
 b. Jogos da Liga dos Campeões da UEFA e Liga Europa da UEFA
 c. Jogos da Supercopa da Moldávia

Seleção

Gols pela Seleção

Títulos

Mazembe

 Campeonato da República Democrática do Congo de Futebol: 2013–14, 2015–16 e 2016–17
 Supercopa da República Democrática do Congo: 2016
 Liga dos Campeões da CAF: 2015
 Taça das Confederações da CAF: 2016 e 2017
 Supercopa da CAF: 2016

Metz

 Ligue 2: 2018–19

Sheriff Tiraspol

 Campeonato Moldavo: 2020–21

Naturais de Bamaco
Futebolistas do Mali
Futebolistas do Tout Puissant Mazembe
Futebolistas do Football Club de Metz
Futebolistas de Union Sportive Orléans Loiret Football
Futebolistas do Futbolniy Klub Sheriff
Jogadores da Seleção Malinesa de Futebol
Jogadores da Copa das Nações Africanas de 2019
Jogadores do Campeonato Africano das Nações de 2021

Adama Malouda Traoré


Ólguinskaya  es una stanitsa del raión de Primorsko-Ajtarsk del krai de Krasnodar en el sur de Rusia. Está situada al sur de la desembocadura del río Beisug a través del limán Beisugski en el mar de Azov, 29 km al este de Primorsko-Ajtarsk y 105 km al norte de Krasnodar, la capital del krai. Tenía 4 934 habitantes en 2010

Es cabeza del municipio Ólguinskoye, al que pertenecen asimismo Oktiabrski, Dobrovolni, Krupskói, Vozrozhdéniye, Beisug y Yágodnoye.

Historia

El jútor Dobrovolni, fundado en 1876, fue elevado al estatus de stanitsa en 1902 con el nombre de Ólguinskaya en homenaje a la gran princesa Olga Nikoláyevna. En 1911 llegó el ferrocarril a la localidad.

Tras la revolución rusa de 1917 y el establecimiento del poder soviético en 1920, en el marco de la colectivización en la Unión Soviética, en 1929 se formó el koljós Gigant y luego se formarían ocho más (entre los cuales estaban el Put k komunizmu, el Komsomolets, el Komintern, el Vozrozhdéniye, el 1-e Maya, el Mólotova y otros). En 1959 se formó un único gran koljós Put k komunizmu, que en 1964 cambiaría su nombre a Kavkaz.

Transporte

Cuenta con una estación en la línea de ferrocarril Timashovsk-Primorsko-Ajtarsk.

Enlaces externos y referencias

 Este artículo contiene datos geográficos extraídos de Google Earth y el mapa de Rusia de Yandex.ru, accesible desde este enlace.
 Este artículo es una traducción parcial de su correspondiente en la edición en ruso de Wikipedia, Ольгинская (Приморско-Ахтарский район).
 Mapa en maps.vlasenko.net .
 El municipio en el sitio web del raión .
 Calle Rogovskaya en Panoramio

Localidades del raión de Primorsko-Ajtarsk del krai de Krasnodar
Localidades establecidas en 1876

Ólguinskaya (Krasnodar)


Konidela Kalyan Babu (2 de septiembre de 1971, Hyderabad), conocido artísticamente como Pawan Kalyan (Telugu: పవన్ కళ్యాన్), es un actor, director, guionista, coreógrafo, cantante y productor indio. Debutó en 1996 junto a Ammayi Akkada Ikkada Abbayi y luego pasó a protagonizar películas taquilleras como Suswagatham, Prema Tholi, Thammudu, Badri, Khushi, Jalsa y Theenmaar.

Biografía
Pawan Kalyan es hijo de Konidela Venkat y Anjana Devi. Es uno de los hermanos menores de Chiranjeevi, un prominente actor, político en Andhra Pradesh, y productor de la película Nagendra Babu. Después de su divorcio con su cónyuge, Nandini, Pawan Kalyan estuvo casado con Renu Desai, actriz que protagonizó junto a él en la película Badri. Esta pareja tuvo dos hijos, un hijo llamado Akira Nandan nacido en 2004, y una niña llamada Aadhya nacida en 2010. Pawan Kalyan ha sido considerado como el director favorito comparándolo con Akira Kurosawa y por lo tanto, así bautizó a su hijo Akira. Su esposa, Renu Desai, aparte de ser actriz también es diseñadora de vestuario para películas.

Filmografía

Como actor

coreógrafo de actuación

Producción de cato

Coreografía / Visualización canciones

Enlaces externos
 http://telugu.16reels.com/news/Movie/1675_Pawan-Kalyan-to-Act-in-Singeetam-Srinivasa-Rao%E2%80%99s-Traffic-Jam.aspx
 http://www.hindu.com/2009/01/03/stories/2009010353710400.htm
 http://cherryfans.com/updates/articles/chat-with-renu.html
 http://www.hindu.com/2010/11/02/stories/2010110263680700.htm
 http://www.hindu.com/2010/09/11/stories/2010091160480200.htm

Nacidos en Hyderabad (India)
Actores de India
Cantantes masculinos de India

Pawan Kalyan


Taşlık, Tunceli ilinin Pülümür ilçesine bağlı bir köydür.

Tarihçe
Köyün eski ismi Çors olup, 1960 yılı nüfus sayımlarından itibaren Taşlık olarak görülmeye başlamıştır.  İlerleyen yıllarda Kulantarlası olarak kayıtlarda yer alan köyün adı 2008 ve sonrası nüfus verilerinde günümüzdeki adıyla yer almaktadır.

Coğrafya
Tunceli iline 112 km, Pülümür ilçesine 42 km uzaklıktadır.

Nüfus

Kaynakça

Dış bağlantılar
 Yerelnet

Pülümür belde ve köyleri

Taşlık, Pülümür


An Polystachya winigeri in uska species han Liliopsida nga ginhulagway ni Eb.Fisch. ngan Killmann. An Polystachya winigeri in nahilalakip ha genus nga Polystachya, ngan familia nga Orchidaceae.

Mabibilngan ini ha Zaire. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Polystachya

Polystachya winigeri


Mariama Ayanna Eastmond (* 17. Januar 1983) ist eine Badmintonspielerin aus Barbados.

Karriere
Mariama Eastmond gewann bei den barbadischen Badmintonmeisterschaften 2011 Silber im Damendoppel und Bronze im Dameneinzel. 2002 und 2010 nahm sie an den Commonwealth Games teil. 2002 wurde sie 33. im Dameneinzel, 2010 belegte sie Rang 17 im Einzel.

Weblinks

Badmintonspieler (Barbados)
Teilnehmer an den Commonwealth Games (Barbados)
Teilnehmer an den Panamerikanischen Spielen (Barbados)
Barbadischer Meister (Badminton)
Barbadier
Geboren 1983
Frau

Mariama Eastmond


Iropoca este un gen de molii din familia Lymantriinae.

Specii
Iropoca rotundata (Walker, 1855)

Referințe
  Baza de date a genului Lepidoptera la Muzeul de istorie naturală
Iropoca la funet

Lymantriidae
Molii
Genuri de insecte

Iropoca


Hayato Otani (født 17. januar 1997) er en japansk fodboldspiller, som spiller for den japanske fodboldklub Kataller Toyama.

Referencer

Eksterne henvisninger

Fodboldspillere fra Japan

Hayato Otani


An Avena vaviloviana in uska species han Liliopsida nga syahan ginhulagway ni Al.Ivanovich Malzev, ngan ginhatag han pagkayana nga asya nga ngaran ni Mordv.. An Avena vaviloviana in nahilalakip ha genus nga Avena, ngan familia nga Poaceae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Mga sumpay ha gawas

Avena

Avena vaviloviana


رينو غايتانو (Rino Gaetano) (كروتوني، 29 أكتوبر 1950 - روما، 2 يونيو 1981) مغني مؤلف إيطالي . كان ذو شعبية كبيرة خلال السبعينات حتى وفاته.

انتهت مسيرة رينو غايتانو المهنية بشكل مأساوي بوفاته ، لم يبلغ بعد الحادية والثلاثين عاماً ، في حادث سير وقع في 2 يونيو 1981 بروما. و كان قد نجى بأعجوبة قبل أيام قليلة من حادث آخر : قد دمرت سيارته فولفو 343 تماماً ، إلا إنه اشترى على الفور أخرى مماثلة لها.

بينما كان الحادث الثانية قاتلاً : تحطمت المركبة الجديدة جراء اصطدامها بشاحنة .

روابط خارجية

مراجع

أشخاص من كالابريا
أشخاص من كروتوني
مغنون إيطاليون
مغنون إيطاليون في القرن 20
مغنون ذكور إيطاليون في القرن 20
مغنون ذكور في القرن 20
مغنون وكتاب أغان إيطاليون
مغنون ومغنيات وكتاب أغان إيطاليون
مواليد 1950
مواليد في كروتوني
وفيات 1981
وفيات حوادث الطرق في إيطاليا
وفيات في روما

رينو غايتانو


Anđelko "Đeki" Srbljenović (Split, 24. rujna 1931.  5. prosinca 1971.), hrvatski skladatelj, tekstopisac, dirigent, aranžer, trubač i istaknuti sportaš iz Splita. Zaslužan za brojne, dobro organizirane glazbene manifestacije u Splitu.

Životopis
Rodio se je u Splitu 24. rujna 1931. godine. Kršten u rimokatoličkoj crkvi sv. Križa u Varošu. Dijete je splitskog Varoša. Kao gimnazijalac učio je svirati trubu u Glazbenoj školi u Splitu. Diplomirao je na zagrebačkome Pravnom fakultetu. Radio kao sudac Općinskog suda u Splitu. Glasovir je učio kod profesorice Larise Vesnovske. Studirao je glazbu na Pedagoškoj akademiji u Splitu, usavršavajući dirigiranje kod maestra Silvija Bombardellija.

Svirao je trubu u Big bandu Miće Brajevića 1947. godine. Voditelj Plesnog seksteta Metroa od 1948. do 1952. godine. U sekstetu je bio trubačem i pjevačem, što ga čini jednim od prvih splitskih vokalnih solista. S uspjehom je vodio Big band Mozaik. Organizator koncerata najpoznatijih izvođača zabavne i jazz glazbe. Osnovao je Splitski jazz ansambl. Pisao je i izvodio scensku glazbu. Inicijator i suosnivač Festivala zabavne glazbe Split.

Bavio se je nogometom u splitskom Hajduku, rukometom u Splitskom rukometnom klubu i zagrebačkoj Lokomotivi i ragbijem u zagrebačkoj Mladosti i splitskoj Nadi.

Napisao mjuzikl Svemirske skitnice. Autor skladba Marice, vrati se, Dok traje ljeto, Vražja Mare, Stara serenada, Nevera, Splićanin pravi, Dođi, dragi, dođi, O divni Splite moj, Čežnja, Zipka na valu', Vraćam se Splite, Monfrina, Ajme majko, Rodni kraj, Moj grad, Ne mogu zaboravit, Ovo nije svijet za biće kao što si ti, Ne dolazi u život moj, Decembarska pisma, Balature, Tko će to biti, Susret jeseni, Mornareva pisma ''...

Nagrade i priznanja
Nagrada na Festivalu zabavne glazbe Split nosila je njegovo ime, kao i Udruženje glazbenika zabavne glazbe Split.

Izvori

Vanjske poveznice
Discogs
Hrvatsko društvo skladatelja
Radio Sljeme
Split kroz povijest na Facebooku

Hrvatski glazbenici
Životopisi, Split
Ragbi u Splitu
Jazz
Hrvatski pravnici
Hrvatski rukometaši
Hrvatski nogometaši
Nogometaši Hajduka
Hrvatski skladatelji

Đeki Srbljenović


An Platanthera enigma in uska species han Liliopsida nga ginhulagway ni Paul Martin Brown. An Platanthera enigma in nahilalakip ha genus nga Platanthera, ngan familia nga Orchidaceae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Platanthera

Platanthera enigma


مكتب الشؤون الأهلية هي مؤسسة إدارية وجدت بالتراب العسكري بالجنوب التونسي خلال العهد الاستعماري الفرنسي. وكانت تتركب من ضباط عسكريين، يشرفون على شؤون المناطق التي عينوا عليها، ويعتمدون في ذلك على المؤسسات المحلية. وقد وجدت هذه المكاتب بكل من مدنين ومطماطة وتطاوين وقبلي.

استعمار فرنسي
تاريخ تونس

مكتب الشؤون الأهلية


La Chicana est un groupe de tango argentin, originaire de Buenos Aires. Ses membres sont Dolores Solá et Acho Estol. Le style musical du groupe se caractérise par des rythmes et paroles issus des premières années du tango. En 2004, le groupe a reçu le prix Carlos Gardel dans la catégorie «  », pour son troisième album, , sorti en 2003. Il est considéré comme l'un des groupes les plus remarquables de la

Biographie

La Chicana est formé en 1995, donnant ses premiers spectacles dans diverses salles de Buenos Aires. En 1996, le groupe se rend à Londres, en Angleterre, pour participer à la Semana Argentina, un événement gastronomique qui leur donnera l'occasion de se produire dans plusieurs salles de cette ville. Plus tard cette année-là, ils se produisent à l'ambassade d'Argentine de Madrid, en Espagne. Au cours de cette année, le groupe commence à apparaître dans la programmation de la chaîne câblée Sólo tango.

En 1997, ils se produisent à nouveau à Buenos Aires, jouant même à la réception officielle que la Chancellerie argentine a donnée au Premier ministre belge, où même le Président Carlos Saúl Menem était présent. En mai de la même année, ils se produisent à la Semana Argentina de Toronto, au Canada, et à l'ambassade d'Argentine de Brasilia, au Brésil. En juin, ils sont invités à participer à l'hommage rendu aux empereurs du Japon à Buenos Aires. Ils font également partie du programme de la  qui se tient au Centro Cultural San Martín de Buenos Aires. Pendant les mois de juillet et août, ils présentent leur spectacle  au café littéraire Opera Prima. Les 18 et 19 septembre, ils donnent deux représentations au Teatro Alberto Maranhao, à Natal, au Brésil. Pendant ce mois, ils se produisent également dans le cycle  à la Biblioteca Nacional, à l'Academia Nacional del Tango et à l'exposition de tango au Palais de Glace.

À la fin de cette année-là, ils enregistrent leur premier album, , avec de nombreux musiciens invités et se produisent en direct au Centro Cultural San Martín et au Café Tortoni sur l'Avenida de Mayo. En 2005, ils participent au documentaire , réalisé par Mercedes García Guevara, qui présente les plus récentes générations de musiciens et de danseurs de tango en Argentine. Jusqu'en 2019, ils enregistrent six autres albums studio, dont  (2003) qui reçoit le Premio Carlos Gardel 2004 dans la catégorie , ou encore en 2011 le double album '.

 Discographie
 1997 :  2000 :
 2003 :  (Premio Carlos Gardel 2004 dans la catégorie « Tango. Nuevas Formas. »)
 2005 :  2006 :  2011 :  (double album)
 2015 : Antihéroes y tumbas. Historias del gótico surero 2016 :  2020 : Hikikomori''

Notes et références

Liens externes

Groupe argentin de musique électronique
Groupe de tango
Groupe musical formé en 1995
Groupe musical des années 1990

La Chicana


ස්කන්ධය අනුව මිනිස් සිරුරේ සෛල 65% - 90% අතර ප්‍රමාණයක් ජලයෙන් යුක්ත වන අතර, වැඩි ප්‍රමාණයක් කාබන් අඩංගු කාබනික සංයෝගවලින් සමන්විත වේ. මේ නිසා මිනිස් සිරුරේ ස්කන්ධයෙන් වැඩි කොටසක් ඔක්සිජන්ද ඉන් පසුව කාබන්වලින්ද සමන්විත වේ. මිනිස් සිරුරේ මුළු ස්කන්ධයෙන් 99% ක් මූලික ද්‍රව්‍ය 6 කින් සමන්විත වේ. ඒවා නම් ඔක්සිජන්, කාබන්, හයිඩ්‍රජන්, නයිඩ්‍රජන්, පොස්පරස් සහ කැල්සියම් වේ.ස්කන්ධය අනුව (ප්‍රතිශත)

මූලද්‍රව්‍ය

ඔක්සිජන්	-65%
කාබන්-18%
හයිඩ්‍රජන්	-10%
නයිට්‍රජන්	-3%
කැල්සියම්	-1.5%
පොස්පරස් -1.2%
පොටෑසියම් -0.2%
සල්ෆර් -0.2%
ක්ලෝරීන්	-0.2%
සෝඩියම්	-0.1%
මැග්නීසියම් -0.05%
යකඩ, කෝබෝල්ට්, තඹ, සින්ක්, අයඩීන් -< 0.05% බැගින්
සෙලනියම්, ෆ්ලුවෝරීන් -< 0.01% බැගින්

== මිනිස් සිරුරේ අවයව
අපේ සිරුර ආවරණය කරන සමේ බර කිලෝ ග්‍රෑම් 4 කි එයින් ආවරණය කරනු ලබන සමස්ත සිරුරේ වර්ගඵලය වර්ග මීටර 1.14 ත් අතර වේ ඇඳුම් ඇඳීමේදී හා අධි අඳින ලද ඇඳුම ගැලවීමේදී ආශ්වාස ප්‍රාශ්වාස කිරීමේදී ද සම ඇතිවීමේ දී ද සමේ කොටස් ගැලවී යැයි එක් විනාඩියකදී එවැනි සමයේ ශුද්‍ර කොටස් කැබලි ලක්ෂ පහක් පමණ වේ ජීවිත කාලය තුලදී කිලෝ ග්‍රෑම් 18 ක බරින් යුත් මිය ගිය සමයේ සෛල ප්‍රමාණයක් ඇතිල්ලීමෙන් ඉවත්කෙරේ මිනිස් සිරුරේ මියයාම 80% ම හේතු වන්නේ  ගෘහස්ථ දූවිලි අංශු ය

ස්නායු

අපේ දේහය තුළ ස්නායු සෛල කෝටි 13ක් පමණ අන්තර්ගත වේලාව එළියක් සම්ප්‍රේෂණය කිරීමේ වේගය පැයට කිලෝ මීටර් දෙසිය 29කි එය ලොව වේගවත්ම මෝටර් රථයේ වේගය ද ඉක්මවූ වූවකි

නාසය

නාසයේ ආඝ්‍රාණ සංවේදන වේගය පැයට කිලෝමීටර් 160කි එය දුම්රියේ ධාවන වේගය ද ඉක්මවය

 සෛල

අපේ ශරීරයේ බිලියන 50 ක් තරම් විශාල සෛල ගණනක් ඇත සෑම විනාඩි ගැනම වරක් එම සෛල අතරින් බිලියන තුනක් මිය යයි ඒ අනුව එක් දිනකදී මිලියන හාර ලක්ෂ 321 පමණ වූ විශාල ගණනක්  මිය යයි ඒ වෙනුවට නව සිහිවේ හැම දිනකම අපේ සිරුර තුළින් අලුත් සෛල විශාල ්‍රමාණයක් බිහි වෙයි

ආශ්වාස ්‍රශ්වාස

සාමාන්‍ය මිනිසෙක් විනාඩියක කාලයකදී වාතය මීටර් හයක් ද එක් දිනකදී වාදය මීට 8 දාස් 640 ක් ද ආශ්වාසය කරයි අපේ සිත බියට තැති ගැන්මට ලක්වූ විට වීමකට සිදුකරන ආශ්වාස ප්‍රශ්වාස ගන්න ගණන 13.11 කි විනාඩි ි ආශ්වාස ප්‍රාශ්වාස කරන සාමාන්‍ය අගය විස්සකි අපි එක් දිනකදී 28800  වාරයක් ආශ්වාස ප්‍රශ්වාස යෙදෙමු

මොලයේ ශක්තිය

සෑම දිනකම ඔබේ මොළය තුළ වූ සෛල ලක්ෂයක් පමණ ඔබට අහිමි වන බව දන්නා ද වාසනාවකට මෙන් ඔබට ඔබේ මොලේ බිලියන සිය ගණනක් තරම් විශාල ගණනක් ඇත ඔබේ මොළය තුළ අන්තර්ගත සෛලවල මතුපිට වර්ගඵලය වර්ග cm 2090 කි

මිනිස් සිරුරෙහි විවිධ මූලද්‍රව්‍යවල සුලභතාවය


Martes er en dokumentarfilm instrueret af Elina Cullen efter manuskript af Elina Cullen.

Handling
Marte: Mar'te - spansk. a) græsk krigsgud: b) jordens nærmeste planet; -, tirsdag. Krigsgudens Mars' farve er rød.

Referencer

Eksterne henvisninger

Danske film fra 1995

Dokumentarfilm fra Danmark

Martes


Wilhelm Rex (* 10. Juli 1870 in Braunsberg; † 21. Juli 1944 in Passau) war ein deutscher Bildhauer.

Leben
Wilhelm Rex, als Friedrich Wilhelm Rex getauft, entstammte einer ostpreußischen Familie von Lehrern, Organisten und Malern. Wilhelm Rex erlernte in Berlin vier Jahre die Holzbildhauerei. Er besuchte die Lehranstalt des Kunstgewerbemuseums Berlin, studierte sechs Semester Anatomie unter Maximilian Schäfer und Architektur und Kunstgewerbe bei Albin Müller von der Darmstädter Künstlerkolonie; er arbeitete frei bei Otto Lessing, Franz Metzner und bei Gotthold Riegelmann, dort als Atelierchef. Er war an verschiedenen Aufenthaltsorten in Deutschland als Modelleur und Steinbildhauer für Bauplastik tätig: Dresden, Köln, Aachen, Düsseldorf, Magdeburg, Wittenberg sowie länger sesshaft in Berlin und Hamburg. Er erhielt mehrere Auszeichnungen und zahlreiche Aufträge von öffentlichen Institutionen. Er machte sich insbesondere einen Namen durch seine Porträtbüsten in Stein und Bronze und fertigte Plaketten und Medaillen. Seine Ateliers in Berlin und Hamburg wurden im Krieg zerstört, desgleichen sind viele seiner öffentlichen Werke zerstört oder verschollen. Rex war Mitglied der Hamburgischen Künstlerschaft.

Sein Sohn aus zweiter Ehe ist der Maler und Autor Hartlib Rex (1936–2009), verheiratet 1978 in zweiter Ehe mit Sonia Rex-Junod.

Werk

 Erhalten oder bekundet sind zahlreiche Grabmonumente auf dem Ohlsdorfer Friedhof, Hamburg (z. B. Nachtwanderung)
 ein Denkmal für Robert Garbe auf dem Ehrenfriedhof für niederdeutsche Dichter (1936), Friedhof Ohlsdorf
 ein Vierländerhochzeitspaar im Luisen-Gymnasium Bergedorf, Hamburg
 Pfeiler-Figuren (Kinder) am U-Bahnhof Rödingsmarkt in Hamburg (1911)
 ein Gänsemädelbrunnen beziehungsweise Brunnen Junge mit Enten im Hamburger Stadtpark (1916)
 Skulpturenschmuck an der Versöhnungskirche (Hamburg-Eilbek) in Hamburg-Eilbek
 ein Puter auf dem Schinkelplatz in Hamburg-Winterhude
 Gedenkmal auf dem Ehrenfriedhof in Elberfeld (1926)
 ein Brunnen an der Luthereiche in Wittenberg
 sowie viele Büsten: Käthe Kollwitz, Wilhelm Raabe (1942), Franz Liszt (Musikhalle Hamburg 1937) und Plastiken in Privatbesitz

Aufenthaltsorte
 1871–1889 Berlin
 1889–1891 Hannover, Detmold, Kassel
 1891–1893 Berlin
 1893–1903 Dresden, Köln, Aachen, Düsseldorf
 1903–1904 Berlin
 1904–1907 Magdeburg
 1907–1911 Berlin
 1911–1924 Hamburg, unterbrochen durch Kriegsdienst 1914–1918
 1924–1925 Wittenberg
 1925–1943 Hamburg (1925–1936 Hamburg; 1936–1943 Altona)
 1943–1944 Bischofsmais bei Regen, Bayrischer Wald

Ausstellungen
Ab 1920 war Wilhelm Rex in Ausstellungen  der hamburgischen Künstlerschaft vertreten, zusammen mit Ludwig Kunstmann, Friedrich Wield, Albrecht, Wöbke, Ulmer, Irwahn, Richard Bauroth, Richard Kuöhl, Arthur Bock, Twesten, Henle, Ely, Kuksch, Barlach.

Veröffentlichungen in Zeitungen:
Ehrungen/Erwähnung anlässlich der Einweihung von Denkmälern, die er geschaffen hatte.
Würdigungen zum 70. Geburtstag:
 in der Hamburger Neusten Zeitung: Artikel "Selbstloses Wirken im Dienst der Kunst", 9. Juli 1940
 und Artikel "Kunst und Wissen" in einer weiteren Zeitung
 in Jahrbücher 1929 befinden sich Artikel über Bildhauer W. Rex geschrieben von Paul Hofmann (Vermerk von Prof. Dr. Wolf Stubbe an die Witwe Frieda Rex).
 Vermerk in der Urkundensammlung des Altonaer Museums, zoologische Abteilung über die dort lange Zeit ausgestellte Plastik von W. Rex, genannt großes Modell "Pferd und Mensch".

Literatur
 Maike Bruhns: Rex, Wilhelm. In: Der neue Rump. Lexikon der bildenden Künstler Hamburgs, Altonas und der näheren Umgebung. Hrsg.: Familie Rump. Überarbeitete Neuauflage des Lexikons von Ernst Rump; ergänzt und überarbeitet von Maike Bruhns, Wachholtz, Neumünster 2013, ISBN 978-3-529-02792-5, S. 369.

Weblinks

Einzelnachweise

Deutscher
Bildhauer (Deutschland)
Geboren 1870
Gestorben 1944
Mann

Wilhelm Rex


Die Starligue ist die 1. französische Liga im Handball der Männer. Seit 2004 wird sie vom Ligaverband Ligue Nationale de Handball (LNH) organisiert. Ab der Saison 1952/53 trug sie den Namen "Nationale 1", ab 1985/86 "Nationale 1A", ab 1995/96 "Division 1". Zur Saison 2016/17 übernahm erstmals ein Sponsor die Namensrechte. Die Liga hieß für fünf Jahre "Lidl Starligue". Seit der Saison 2021/22 heißt sie "Liqui Moly Starligue".

Teilnehmer 2023/24

Europapokalteilnehmer: PSG Handball und Montpellier Handball nehmen an der EHF Champions League teil sowie HBC Nantes, USAM Nîmes Gard und Chambéry SMB HB an der EHF European League.

Französische Meister

In der Spielzeit 2021/22 gewann Paris Saint-Germain alle 30 Spiele in der französischen Liga, was zuvor noch keinem Verein gelungen war.

Weblinks

 Website der Liga

Einzelnachweise

Handballwettbewerb in Frankreich
Erstveranstaltung 1952

Starligue


Vreia de Jales Portekiz'de Vila Pouca de Aguiar belediyesine bağlı olan, 48,03 km2 yüzölçümüne sahip, 1.190 nüfuslu (2001) bir bucaktır (Portekizce: freguesia).

Portekiz'in freguesiaları
Vila Pouca de Aguiar

Vreia de Jales


Thomas Franck ist der Name folgender Personen:

* Thomas Franck (Fußballspieler) (* 1971), deutscher Fußballspieler
 Thomas M. Franck (1931–2009), amerikanischer Jurist

Siehe auch:
 Tomas Franck (* 1958), schwedischer Saxophonist

Thomas Franck


NGC 7161 je dvostruka zvijezda u zviježđu Pegazu.

Izvori

Vanjske poveznice

  Hartmut Frommert: Revidirani Novi opći katalog
  Izvangalaktička baza podataka NASA-e i IPAC-a
  Astronomska baza podataka SIMBAD
   VizieR
 DSS-ova slika NGC 7161
  Auke Slotegraaf: NGC 7161 Deep Sky Observer's Companion
   DSO-tražilica
  Courtney Seligman: Objekti Novog općeg kataloga: NGC 7150 - 7199

7161

NGC 7161


Joshua Lederberg, ForMemRS (May 23, 1925 – February 2, 2008) was an American molecular biologist known for his work in microbial genetics, artificial intelligence, and the United States space program. He was 33 years old when he won the 1958 Nobel Prize in Physiology or Medicine for discovering that bacteria can mate and exchange genes (bacterial conjugation). He shared the prize with Edward Tatum and George Beadle, who won for their work with genetics.

In addition to his contributions to biology, Lederberg did extensive research in artificial intelligence. This included work in the NASA experimental programs seeking life on Mars and the chemistry expert system Dendral.

Early life and education
Lederberg was born in Montclair, New Jersey, to a Jewish family, son of Esther Goldenbaum Schulman Lederberg and Rabbi Zvi Hirsch Lederberg, in 1925, and moved to Washington Heights, Manhattan as an infant. He had two younger brothers. Lederberg graduated from Stuyvesant High School in New York City at the age of 15 in 1941. After graduation, he was allowed lab space as part of the American Institute Science Laboratory, a forerunner of the Westinghouse Science Talent Search. He enrolled in Columbia University in 1941, majoring in zoology. Under the mentorship of Francis J. Ryan, he conducted biochemical and genetic studies on the bread mold Neurospora crassa. Intending to receive his MD and fulfill his military service obligations, Lederberg worked as a hospital corpsman during 1943 in the clinical pathology laboratory at St. Albans Naval Hospital, where he examined sailors' blood and stool samples for malaria. He went on to receive his undergraduate degree in 1944.

Bacterial genetics
Joshua Lederberg began medical studies at Columbia's College of Physicians and Surgeons while continuing to perform experiments. Inspired by Oswald Avery's discovery of the importance of DNA, Lederberg began to investigate his hypothesis that, contrary to prevailing opinion, bacteria did not simply pass down exact copies of genetic information, making all cells in a lineage essentially clones. After making little progress at Columbia, Lederberg wrote to Edward Tatum, Ryan's post-doctoral mentor, proposing a collaboration. In 1946 and 1947, Lederberg took a leave of absence to study under the mentorship of Tatum at Yale University. Lederberg and Tatum showed that the bacterium Escherichia coli entered a sexual phase during which it could share genetic information through bacterial conjugation.  With this discovery and some mapping of the E. coli chromosome, Lederberg was able to receive his Ph.D. from Yale University in 1947. Joshua married Esther Miriam Zimmer (herself a student of Edward Tatum) on December 13, 1946.

Instead of returning to Columbia to finish his medical degree, Lederberg chose to accept an offer of an assistant professorship in genetics at the University of Wisconsin–Madison. His wife Esther Lederberg went with him to Wisconsin. She received her doctorate there in 1950.

Joshua Lederberg and Norton Zinder showed in 1951 that genetic material could be transferred from one strain of the bacterium Salmonella typhimurium to another using viral material as an intermediary step.  This process is called transduction. In 1956, M. Laurance Morse, Esther Lederberg and Joshua Lederberg also discovered specialized transduction. The research in specialized transduction focused upon lambda phage infection of E. coli. Transduction and specialized transduction explained how bacteria of different species could gain resistance to the same antibiotic very quickly.

During her time in Joshua Lederberg's laboratory, Esther Lederberg also discovered fertility factor F, later publishing with Joshua Lederberg and Luigi Luca Cavalli-Sforza. In 1956, the Society of Illinois Bacteriologists simultaneously awarded Joshua Lederberg and Esther Lederberg the Pasteur Medal, for "their outstanding contributions to the fields of microbiology and genetics".

In 1957, Joshua Lederberg founded the Department of Medical Genetics at the University of Wisconsin–Madison. He has held visiting professorship in Bacteriology at the University of California, Berkeley in summer 1950 and University of Melbourne (1957). Also in 1957, he was elected to the National Academy of Sciences.

Sir Gustav Nossal views Lederberg as his mentor, describing him as "lightning fast" and "loving a robust debate."

Post Nobel Prize research

In 1958, Joshua Lederberg received the Nobel Prize and moved to Stanford University, where he was the founder and chairman of the Department of Genetics. He collaborated with Frank Macfarlane Burnet to study viral antibodies.

With the launching of Sputnik in 1957, Lederberg became concerned about the biological impact of space exploration. In a letter to the National Academies of Sciences, he outlined his concerns that extraterrestrial microbes might gain entry to Earth onboard spacecraft, causing catastrophic diseases. He also argued that, conversely, microbial contamination of manmade satellites and probes may obscure the search for extraterrestrial life. He advised quarantine for returning astronauts and equipment and sterilization of equipment prior to launch. Teaming up with Carl Sagan, his public advocacy for what he termed exobiology helped expand the role of biology in NASA.

Lederberg was elected to the American Academy of Arts and Sciences in 1959 and the American Philosophical Society in 1960.

In the 1960s, he collaborated with Edward Feigenbaum in Stanford's computer science department to develop DENDRAL.

In 1978, he became the president of Rockefeller University, until he stepped down in 1990 and became professor-emeritus of molecular genetics and informatics at Rockefeller University, reflecting his extensive research and publications in these disciplines.

Throughout his career, Lederberg was active as a scientific advisor to the U.S. government. Starting in 1950, he was a member of various panels of the Presidential Science Advisory Committee. In 1979, he became a member of the U.S. Defense Science Board and the chairman of President Jimmy Carter's President's Cancer Panel. In 1989, he received National Medal of Science for his contributions to the scientific world. In 1994, he headed the Department of Defense's Task Force on Persian Gulf War Health Effects, which investigated Gulf War Syndrome.

During a 1986 fact finding mission of the 1979 Soviet Union epidemic of anthrax bacteria that killed 66 people in the city of Sverdlovsk, Russia now named Yakaterinberg, Lederberg sided with Soviets that the anthrax outbreak was from animal to human transmission stating, "Wild rumors do spread around every epidemic." "The current Soviet account is very likely to be true."
After the fall of the Soviet Union and subsequent US investigations in the early 1990's a team of scientists confirmed the outbreak was caused by a release of an aerosol of anthrax pathogen from a nearby military facility, the lab leak is one of the deadliest ever documented.

Awards and accolades

The Benjamin Franklin Medal for Distinguished Achievement in the Sciences of the American Philosophical Society, 2002.
The Presidential Medal of Freedom, 2006.
In Lederberg's honor, the 87 km diameter large impact crater in Xanthe Terra on the surface of Mars was named in the year 2012.

Personal
Lederberg married fellow scientist Esther Miriam Zimmer in 1946; they divorced in 1966. He married psychiatrist Marguerite Stein Kirsch in 1968. He was survived by Marguerite, their daughter, Anne Lederberg, and his stepson, David Kirsch.

See also
 List of Jewish Nobel laureates
 LCF notation

References

External links
Joshua Lederberg Papers (1904–2008) - National Library of Medicine finding aid
The Joshua Lederberg Papers - Profiles in Science, National Library of Medicine

In Memoriam: Joshua Lederberg (1925–2008)
National Academy of Sciences Biographical Memoir

1925 births
Members of the United States National Academy of Sciences
2008 deaths
Nobel laureates in Physiology or Medicine
American Nobel laureates
American geneticists
Jewish geneticists
Artificial intelligence researchers
Columbia University Vagelos College of Physicians and Surgeons alumni
Columbia College (New York) alumni
Fellows of the Association for Computing Machinery
Foreign Members of the Royal Society
Jewish American scientists
History of genetics
Members of the Pontifical Academy of Sciences
National Medal of Science laureates
People from Montclair, New Jersey
Phage workers
Presidential Medal of Freedom recipients
Stanford University School of Medicine faculty
Stuyvesant High School alumni
University of Wisconsin–Madison faculty
Yale University alumni
People from Washington Heights, Manhattan
Deaths from pneumonia in New York City
Presidents of Rockefeller University
Astrobiologists
Scientists from New York (state)
Charles H. Revson Foundation
United States Navy personnel of World War II
United States Navy corpsmen
Members of the National Academy of Medicine
Time Person of the Year
Members of the American Philosophical Society

Joshua Lederberg


El Instituto del Agua de Granada, (España) es un centro de investigación dedicado a "la investigación científica y técnica, así como la docencia especializada, en todos aquellos temas relacionados con el agua, considerada como recurso, como agente geodinámico o como soporte de la biosfera y el asesoramiento técnico en dichas materias". Fue creado por el Rector de la Universidad de Granada el 9 de enero de 1990.

Entre algunos de sus logros más reconocidos está el de diseñar un sistema que permite convertir el residuo resultante de aguas residuales en bioplásticos. y la catalogación de las fuentes y los manantiales de Andalucía.

Contribuciones y trabajos
El trabajo del Instituto se divide en 6 grupos de investigación del Plan Andaluz de Investigación:
 1) Microbiología Ambiental
 2) Recursos hídricos
 3) Redes Tróficas Pelágicas Continentales
 4) Ecología Funcional
 5) Tecnologías para la gestión y el tratamiento del agua
 6) 'Sweep, Studies on wellbeing, environment and economic policy'

Entre sus trabajos destaca:
 Guía de Manantiales de la Provincia de Granada.
 Programa de Conservación de Manantiales y Fuentes de Andalucía

Referencias

Organismos públicos de investigación de España
Instituciones y organismos con sede en Granada
Ciencia y tecnología de Andalucía
Organizaciones fundadas en 1990

Instituto del Agua


Skrauthalaætt (fræðiheiti: Amaranthaceae) er ætt blómplantna sem inniheldur um 165 ættkvíslir og 2040 tegundir, sem gerir ættina að þeirri tegundaríkustu innan Hjartagrasbálks. Árið 2016 var hélunjólaætt (Chenopodiaceae) innlimuð inn í skrauthalaætt með útgáfu APG-IV kerfisins.

Hjartagrasabálkur

Skrauthalaætt


Silvio Mirošničenko (Bad Schussenried, Njemačka, 1972.), hrvatski filmski redatelj, scenarist i montažer.

Životopis
Rođen je 1972. godine. Studirao je u Zagrebu na Akademiji dramske umjetnosti u Zagrebu na kojoj je diplomirao filmsku i tv-režiju i filmsku montažu. Redatelj je mnogih dokumentaraca za HRT te za neovisne producente. Nagrada za najbolji dokumentarni film (Ophodar pruge) na Cinerailu 2004 (Francuska). Nagrada za najbolju montažu na Danima hrvatskog filma 2008 (Edo Maajka-Sevdah o rodama). Nagrada za najbolji film na DORF-u 2008 (Edo Maajka-Sevdah o rodama). Tri puta osvajao nagrade na Liburnija film festivalu (Čuvar tegljača, Ophodar pruge, Edo Maajka-Sevdah o rodama). Dokumentarci su u mi prikazivani na najznačajnijim domaćim (Pula, Motovun, Dani hrvatskog filma, Zagrebdox) i svjetskim festivalima. IDFA 2006-Amsterdam (Na putu straha). Cinema du Reel-Pariz 2004 (Čuvar tegljača). Pula Film Festival 2011  (Pod udarom cenzure i Druga strana Rock'n'Rolla). Tri puta predstavnik Hrvatske na Prix Europa u Berlinu 2002/ 2003/ 2008 (Snovi na peronu djetinjstva, Čuvar tegljača, Edo Maajka-Sevdah o rodama). Dokumentarni film Bijela kuga nagrađen je nagradom za najbolji scenarij na Festivalu religijskog filma na Trsatu, 2014. Poneki od filmova prodani su renomiranim televizijama kao što je finska YLE i Maora TV iz Novog Zelanda (Snovi na peronu djetinjstva). Jedan od troje scenarista dječjeg igranog filma Duh u močvari koji je ostvario veliku gledanost u hrvatskim kinima(60.000 gledatelja). Radio kao asistent redatelja na istoimenom igranom filmu. Radio kao asistent redatelja i dramaturg na dugometražnom igranog filmu Most na kraju svijeta (Artizana Film). Povremeno pisao raznovrsne tekstove o filmu za www.film.hr  i www.filmski.net.

Scenarist i redatelj je dokumentarnog filma Druga strana Rock'n'Rolla u produkciji HRT, koji govori o cenzuri u rock glazbi za vrijeme socijalizma.

Kratki igrani film Antikvarijat prikazan je na Diorama International Film Festivalu u New Delhiju u Indiji.

Povremeno je pisao članke o filmu za hrvatske filmske portale film.hr i filmski.net.

Objavio knjigu o kultnoj televizijskoj seriji TV Zagreb Kuda idu divlje svinje – Subverzivna poetika Ive Štivičića i Ivana Hetricha.

Član je Društva hrvatskih filmskih redatelja.

Filmografija
Izabrani filmovi:

 Bonny i Clyde na Glavnom kolodvoru, KKZ, Radio 101, ADU
Ophodar pruge, HRT
Prozor na život, ADU
Marko, ADU
Čuvar tegljača, Factum
Franko Elek - Slike iz života jednog emigranta, ADU
Dnevnik jednog skinsa, Factum
Na putu straha, MIlva Film i video
Božje pijanice, Factum
Dubrovnik, Gorski film
Blago krša (tv-serija: 3x30 minuta), HRT  -Kamena zemlja  -Put kroz raj  -Plavi horizonti
Prevareni, HRT
Mama je mama, HRT
LIca obilježena vremenom, HRT
Snovi na peronu djetinjstva, Factum
Edo Maajka - Sevdah o rodama, HRT
Bijela kuga, Slavica Film za HRT
Duh u močvari (2006.), jedan od troje scenarista, Interfilm
Most na kraju svijeta, dramaturg i asistent redatelja
Druga strana rock'n'rolla, HRT
Pod udarom cenzure, HRT
Brda 21000 Split, Artizana
Burza, HRT
Punk mama, HRT
Slike iz života ratnika, Artizana
Krvava berba grožđa, Artizana
Dnevnik Anice Marić, Vedis
Bijela kuga, Slavica film za HRT
Antikvarijat, Artizana
Liga džentlmena, Hrvatski filmski savez
Akcija đavolja greda, Bond Squad
Surogat majka, OMG, Otvorena medjska grupacija
Obalno šetalište, 4Film, Tesla Film
Grandpa Guru, Točka kulture, Scena

Nagrade i priznanja
Za svoj je dokumentarističke rad primio nagrade u Hrvatskoj i inozemstvu.

Best Documentary Film Festival International train et cinema Lille, Francuska, 2004, Ophodar pruge

Nagrada za najbolji film DORF 2008, Vinkovci, Edo Maajka - Sevdah o rodama

Nagrada za najbolju montažu, Dani hrvatskog filma 2008, Hrvatska, Edo Maajka - Sevdah o rodama

Nagrada publike, Liburnija Film Festival, 2007, Edo Maajka - Sevdah o rodama

Nagrada za najbolji film, Liburnija Film Festival 2006, Ophodar pruge

Revija dokumentarnog filma FIBULA, Sisak, 2012, Brda, 21000, Split

Nagrada autoru za najviše prikazanih filmova na festivalu KRAF, Festival antiratnog filma, Kragujevac, 2012

Pod udarom cenzure, Druga strana Rock'n'rolla, Brda, 21000, Split

Nagrada za najbolji film, Liburnija Film Festival 2005, Čuvar tegljača

Nagrada za najbolji scenarij, Festival religijskog filma, Trsat, 2014, Bijela kuga

Izvori
Antikvarijat, kratki igrani, trailer, https://vimeo.com/270834646

Artizana, https://www.artizana.hr/

Brda, 21000, Split, trailer, https://vimeo.com/36244599

Factum, http://factum.com.hr/hr/filmovi_i_autori/autori/silvio_mirosnicenko

http://arhiv.pulafilmfestival.hr/58/hr/index2b1d.html?p=detail&article=1512

https://www.tportal.hr/magazin/clanak/danasnja-je-cenzura-teze-uhvatljiva-od-one-iz-doba-socijalizma-20110408

Kuda idu divlje svinje – Subverzivna poetika Ive Štivičića i Ivana Hetricha, https://booksa.hr/knjige/publicistika/kuda-idu-divlje-svinje

Hrvatski filmski redatelji
Hrvatski filmski scenaristi

Silvio Mirošničenko


Asfona, abreviación de Asociación Fonográfica Nacional, fue un sello discográfico chileno, fundado en la década de 1960 y cerrado en la década de 1970, debido a la crisis discográfica durante la dictadura militar.

Este sello albergó a bandas de distintos estilos musicales, tales como el pionero en música electrónica en Chile, Juan Amenábar, con su disco Amacatá. Electromúsica para este fin de siglo; el sencillo del grupo de rock psicodélico Aguaturbia, titulado El hombre de la guitarra; trabajos de Clarita Parra, hija de Lalo Parra, y los catorce primeros álbumes de la agrupación de música mexicana Los Hermanos Bustos, editados entre 1968 y 1976. También lanzó reediciones de álbumes de reconocidos músicos, tales como Al mundo-niño, le canto de Ángel Parra, así como álbumes colectivos interpretados por varios intérpretes, como Voz para el camino o La peña de los Parra, vol. I, entre varios otros.

Referencias

Discográficas de Chile
Empresas fundadas en los años 1960
Empresas desaparecidas de Chile

Asfona


In Hawaiian mythology, Poliahu (Cloaked bosom or temple bosom) is one of the four goddesses of snow, all enemies of Pele. She was thought to reside on Mauna Kea, which if measured from the seafloor is the world's tallest mountain.

Legends

Aiwohikupua
Poliahu met the alii Aiwohikupua on the Eastern slope of Mauna Kea. The two fell in love and Aiwohikupua took Poliahu home to his native Kauai. There Poliahu discovered that the alii was already betrothed to a princess of Maui. Poliahu left in dismay, but managed to first curse the betrothed. She first chilled the princess of Maui to the bone, then turned the cold into heat. Finally, the princess gave up and left him. Later Poliahu similarly cursed Aiwohikupua, freezing him to death. The four goddesses are defined by their otherworldly beauty. Poliahu is noted as Hawaii's most beautiful goddess.

Poliahu and Pele
Poliahu also engineered Hawaii's Hāmākua Coast.

Poliahu mingled with humans on the East slope of Mauna Kea. One day, while hōlua sledding with mortals, Poliahu was joined by a beautiful stranger who challenged her. The stranger had no sled, so she borrowed one to run against Poliahu.

In the first run, Poliahu easily passed the stranger. Graciously, Poliahu exchanged sleds with the stranger, before winning again. On the third run, the stranger tried to prevent Poliahu from winning by opening lava streams in front of her, revealing herself as the volcano goddess Pele.

Poliahu ran towards the top of the mountain, reeling from Pele's attack. Once she regained her composure, Poliahu threw snow at the lava and froze it, confining it to the island's Southern end. To this day, Pele is said to rule Kīlauea and Mauna Loa, but must submit to Poliahu on the northern end of the island.

References

External links
 Hawaiian Legends of Volcanoes - Pele and the Snow Goddess
 Poliahu, Goddess of Mauna Kea
 Poli`ahu and Pele: Legend as information science

Hawaiian goddesses
Sky and weather goddesses

Poliʻahu


Bud Lee (nacido en 1955 en Indianapolis, Indiana) es un director de cine porno. Es uno de los miembros del AVN Hall of Fame y también trabaja como agente para LA Direct Models.

Lee estuvo casado con la famosa actriz porno Asia Carrera y con Hyapatia Lee.

Referencias

Enlaces externos

 Interview at Adultdvdtalk.com
Biography at LukeIsBack.com

Directores de cine pornográfico

Bud Lee


සිංහල බසට 19 සියවසේදී එක්වූ ඉංග්‍රීසි වදන් ලිවීම සඳහා අවැසි අකුරකි. 1891 වසරේදී ගුණසේකර මුදලිඳුතුමා විසින් අකුරේ හැඩය නිර්මානයකර ඇත. සියවසක් තිස්සේ ක්‍රමිකව භාවිතය වැඩිවූ මෙම අකුර 1989දී ජාතික අධ්‍යාපන ආයතනය විසින් එලිදැකවූ සිංහල වර්ණ මාලාවට ඇතුළු කිරීම සමගම සම්මත අකුරක් බවට පත්විය.

වර නැගීම්: ෆ්, ෆා, ෆැ, ෆෑ, ෆි, ෆී, ෆු, ෆූ, ෆෙ, ෆේ, ෆො, ෆෝ
අනෙකුත් පිලි යෙදීම්: ෆ්‍ර,ෆ්‍රා, ෆ්රැ, ෆරෑ , ෆ්‍රි, ෆ්‍රී, ෆෘ, ෆ්‍රැ,ෆ්‍රෙ, ෆ්‍රේ, ෆ්‍රො, ෆ්‍රෝ, ෆෛ, ෆෞ ෆං, ෆඃ

ආශ්‍රිත ලිපි
 සිංහල හෝඩි
 සිංහල වර්ණ මාලාව

සිංහල හෝඩි
සිංහල අකුරු

ෆ


Salix blakii es una especie de sauce perteneciente a la familia de las salicáceas. Es nativa del Suroeste de Asia.

Descripción
Es un arbusto moderadamente alto o pequeño árbol con ramas de color marrón, glabras. Hojas pecioladas, con pecíolo de 1.5-7 mm de largo. La lámina de 4 a 8,5 cm x 10.3 mm, linear-lanceoladas a lineales, toda serrulada , punta aguda, estípulas subuladas, caducifolias. Con amentos que aparecen después de las hojas. El amento masculino con pedúnculo de 3-20 mm de largo. El amento femenino de 30-80 x 9-12 mm en la madurez. El fruto es una cápsula de 4-5 mm de largo, angostamente cónica, con pelos sedosos aplanados.

Distribución
Se encuentra en Chitral, Mulkoh Gol, entre Nishko y Zindragram, a una altitud de 2000 metros, en Pakistán, Cachemira, Afganistán, Kazajistán, Tayikistán, Uzbekistán, Irán, China en (Xinjiang).

Taxonomía
Salix blakii fue descrita por Rudolf Goerz y publicado en Repertorium Specierum Novarum Regni Vegetabilis 36(936–941): 31–32, en el año 1934.
Etimología
Salix: nombre genérico latino para el sauce, sus ramas y madera.

blakii: epíteto
Sinonimia
Salix blakolgae Drobow
Salix linearifolia E.L.Wolf

Referencias

blakii
Flora de Asia central
Plantas descritas por Goerz
Plantas descritas en 1934

Salix blakii


Johann Friedrich Rhetz, auch: Rhetius (* ca. 1633 in Brandenburg; † 6. Oktober 1707 in Berlin) war ein deutscher Jurist.

Leben
Rhetz studierte Rechtswissenschaft in Wittenberg und an der Frankfurter Universität Viadrina bei Friedrich von Jena und Gottfried von Jena. 1656 erwarb er das Lizenziat, 1660 promovierte er zum Doktor der Rechtswissenschaft. 1673 wurde er Ordinarius an der Juristischen Fakultät der Viadrina. Einer seiner Schüler dort war Christian Thomasius. 1682 wurde Rhetz zum Geheimen Rat berufen und wechselte nach Berlin. Später wurde er Oberkurator der im Jahr 1694 gegründeten Friedrichs-Universität Halle.

Familie
Er war seit 1673 mit Katharina Elisabeth Decher verheiratet (Sie wurde am 25. Januar 1684 von Kaiser Leopold I. zusammen mit ihren Brüdern in den Reichsadelstand als "von Dechen" erhoben). Das Paar hatte eine Tochter Margarethe Elisabeth († 6. Oktober 1748), die mit dem General David Gottlob von Gersdorf verheiratet wurde. Der preußische General Karl Gottlieb von Dechen war der Bruder seiner Frau.

Literatur

Weblinks

Rechtswissenschaftler (17. Jahrhundert)
Rechtswissenschaftler (18. Jahrhundert)
Hochschullehrer (Brandenburgische Universität Frankfurt)
Deutscher
Geboren 1633
Gestorben 1707
Mann

Johann Rhetz


Urzeala tronurilor este un serial de televiziune de fantezie medievală produs de HBO pe baza scrierilor lui George R. R. Martin cu același nume.

Episoade

Referințe și note

Legături externe
  – official US site
  – official UK site
 Game of Thrones – The Viewers Guide on HBO.com
 Making Game of Thrones on HBO.com

Episoade din Urzeala tronurilor
Sezoane de televiziune din 2015

Urzeala tronurilor (sezonul 5)


ඉතිහාසය

මෙලෙස ශිෂ්‍යානුශිෂ්‍ය පරම්පරා බිහිකර ගනිමින් ස්‍යාමෝපාලි වංශික මල්වතු විහාර පාර්ශ්වය පහත රට ව්‍යාප්ත කරවීමෙහි ලා සුවිශේෂී කාර්යභාරයක් පහතරට භික්ෂූන් වහන්සේ විසින් සිදු කළ බව පැහැදිලිය.  ඉහත දැක්වූ අයුරින් රෝහණ දේශීය සංඝයා සමග මල්වතු මහාවිහාරයේ පැවති දැඩි සබැඳියාව බිඳීගියේ මල්වතු මහාවිහාරීය හිමිවරු කිහිපදෙනෙකුගේ අත්තනෝමතික, අදූරදර්ශී ක්‍රියාකලාප හේතුවෙනි. මුල දී ඒකාබද්ධව පැවති උක්ත සබරගමුව ඇතුළු පහතරට නායක ධුරය හා ශ්‍රීපාදස්ථාන නායක පදවිය බෙදා වෙන්කර කිහිප නමකට දීම, ඒ තනතුරු දැරූ රුහුණේ නා හිමිවරුන්ට විරුද්ධව රජුට ගතුකියමින් භේදකිරීම වැනි කූටෝපක්‍රම මගින් එම නායක පදවි රුහුණු සංඝයාගෙන් උදුරාගෙන මල්වතු විහාරීය භික්‍ෂූන්ට ම හිමිකර ගැණුනි. එමෙන් ම උපසම්පදාව දීමේ දී මූලිකව ක්‍රියාකරන, ස්‍යාමෝපාලිවංශික මහානිකායේ ප්‍රධාන තනතුරු හිමිවනුයේ මල්වතු විධායක කාරක සංඝ සභාවේ හිමිවරුන්ට පමණි. එම විධායක සභාවට රුහුණේ භික්‍ෂූන්ට ඉදිරිපත්විය හැකි අවස්ථාව ද ක්‍රමයෙන් අහිමි කෙරුණි. ක්‍රමයෙන් පහතරට භික්‍ෂූන්ට කෙණහිලිකම් කිරීම හා පහත් කර සැලකීම් මල්වත්තෙන් සිදුවිය. උපසම්පදාපේක්‍ෂකයන් පවා මූලස්ථානයේ අපේක්‍ෂකයන් හා පිටපළාත්වල අපේක්‍ෂකයන් ලෙස දෙපිලකට බෙදා උපසම්පදා කිරීම ද සිදුවිය. උපසම්පදාපේක්‍ෂකයන්ට ලැබෙන විශේෂ අවස්ථාවක් වන 'වාහලනාග' හිමිකම පිටපළාත්වල අපේක්‍ෂකයන්ට නොදෙන ස්වභාවයක් ද ඇතිවිය. මෙවැනි අගතිගාමී අකටයුතුකම් රැසක් ඇතිවී ඒකාධිකාරයක් මල්වතු මහා විහාරයේ ඇතිවිය. ස්‍යාමෝපාලි මහා නිකායයේ මූලස්ථානය වන මල්වතු විහාරීය විධායක සංඝ සභාවට ඇතුළත් හිමිවරු පිළිබඳවත්, එම සභාවට හිමිවරු පත්කරන ක්‍රමවේදය පිළිබඳවත් තත් නිකායික නාහිමිවරු පවා නොදනිති. රාජනියෝගයක් වරදවා ගැනීමෙන් ලබා දෙන උපසම්පදාව ද එක් කුලයකට පමණක් සීමා විය.

මෙම තත්ත්වයන් නිසා 1753 වර්ෂයෙන් පසුව ලක්දිව වෙනත් නිකාය රැසක් ඇති විය. පසුව ඒවා සමගි සම්පන්න වූ අතර දැනට සියම් නිකාය, අමරපුර නිකාය හා රාමඤ්ඤ නිකාය නමින් ප්‍රධාන නිකාය තුනක් ව පවතියි. ඒ විතරක් නොව 1764 දක්වා ඒකාබද්ධව උපසම්පදාවන් සිදුවූ ස්‍යාමෝපාලි වංශික මහා නිකායයේ වෙන් වෙන් පාර්ශ්ව ඇතිවී පැවිදි උපසම්පදාවන් වෙන් වෙන් ව සිදුකරන තත්ත්වයට පත්විය. සියම් මහා නිකායයේ අස්ගිරි පාර්ශ්වය 1765 දී ත්, කැලණි පාර්ශ්වය 1856 දී ත්, කෝට්ටේ පාර්ශ්වය 1894 දී ත්, ඌව පාර්ශ්වය 1939 දී ත්, වනවාස පාර්ශ්වය 1968 දී ත් මල්වතු විහාරයේ පෝයගෙයින් බැහැරව උපසම්පදා කර්ම කිරීම හා විහාරාධිපති-නායක පදවි පිරිනැමීම සිදුකිරීම ඇරඹූහ. 1986 දී රෝහණ පාර්ශ්වය ආරම්භ වූයේත් උක්ත මල්වතු මහාවිහාරයේ ඒකාධිකාරීත්‍වයේ ප්‍රතිඵලයක් වශයෙනි. එම කර්තව්‍යයේ පුරෝගාමී වූ මහාචාර්ය කඹුරුපිටියේ වනරතනාභිධාන මහානායක හිමි මල්වතු මහා විහාරයේ පැවති අධිකාරීත්‍වයට එරෙහිව තමන් වහන්සේට පෙර සිදු වූ විරෝධතාවන් කිහිපයක් දක්වති.

 1921 දී මල්වතු මහාවිහාර කාරක සංඝ සභික පූජ්‍ය රඹුක්වැල්ලේ ශ්‍රී සිද්ධාර්ථ නා හිමියෝ තත් සංඝ සභාවේ සිටිමින් ම මල්වතු පාර්ශ්වයේ අධිකාරිවාදී අසම්මුතිකභාවය විවේචනයට ලක්කළහ.
 1926 දී මල්වතු විහාරය ඒකාධිකාරීත්‍වයෙන් බේරාගෙන ප්‍රජාතන්ත්‍රවාදී කරගැනීම සහ නොසළකා හැරි රුහුණු සඟපරපුර සංවිධානය කරගැනීම යන සත් අරමුණු පෙරදැරිව මාලිගාකන්ද විදුදය පිරිවෙණට පණ්ඩිත ශිරෝමණී කහවේ රතනසාර, පණ්ඩිත වැලිවිටියේ පුඤ්ඤසාර, සාහිත්‍ය චක්‍රවර්ති බෙන්තර සරණංකර, කරන්ගොඩ නා හිමි ආදී නාහිමිවරු එකතුව සාකච්ඡාවක් පවත්වා මල්වතු භේදකාරී උපසම්පදාව රුහුණේ සංඝයා නොපිළිගන්නා බව සඳහන් ප්‍රකාශයක් පවා එළිදැක්වූහ.
 1942 දී මාතර කිතුලේවල ජයමහාවිහාර පිරිවෙණේ දී මල්වතු පාර්ශ්වයේ පහතරට සංඝයා සංවිධානාත්මකව එකතු කරන මහ සඟ සමුළුවක් පවත්වන ලද්දේ වැලිවිටියේ ශ්‍රී සෝරත, බද්දේගම පියරතන යනාදී නාහිමිවරුන්ගේ මූලිකත්‍වයෙනි. රුහුණේ සංඝයා උභයාංශධාරීන්ට එරෙහිවීම නිසා මෙම උත්සාහය ද ව්‍යර්ථ වූ නමුත් සිළුමිණ පත්‍රයේ ශාස්ත්‍රීය අතිරේකයට වැලිවිටියේ නාහිමි 1959 දී ලියූ 'සියම් නිකායේ මල්වත්ත පාර්ශ්වය ප්‍රතිසංවිධානය වියයුතු අයුරු' නම් ලිපිය විශාල ආන්දෝලනයක් ඇතිකළේය.
 1954 දී ගාල්ල විද්‍යාලෝක පිරිවෙණට රැස් වූ අකුරටියේ අමරවංශ නාහිමි ප්‍රමුඛ නාහිමිවරු මල්වතු විහාරයෙන් පිරිනැමූ සියලු නිලතලවලින් ඉල්ලා අස්වීමටත්, රුහුණේ වෙන ම උපසම්පදාවක් සිදුකළ යුතු බවටත් දැඩි තීරණයක් ගත්හ.

මෙම ක්‍රියාදාමයන් ව්‍යර්ථවීමට බලපෑ හේතු විමසා බැලූ අතිපූජ්‍ය කඹුරුපිටියේ වනරතන මහ නා හිමියෝ රුහුණේ සියලු විහාරස්ථාන නියෝජනය වන පරිදි ඒවායේ දෙවන, තෙවන තනතුරු දරණ උගත් හිමිවරු තිස් නමක් කැඳවා 1981 අප්‍රේල් 02 දින මල්වතු පාර්ශ්වයේ මාතර දිස්ත්‍රික් ප්‍රාදේශීය සංඝ සභාව පිහිටවූහ. එහි සභාපති වශයෙන් මහාචාර්ය කඹුරුපිටියේ වනරතන නා හිමි පත්වූ අතර සපුගොඩ විද්‍යානිකේත පිරිවෙන් විහාරාධිපති ගතාරේ සුගතපාල හිමියෝ ලේකම් වශයෙන් පත්වූහ. එම ප්‍රදේශීය සංඝ සභාව පිහිටුවීමේ ප්‍රධාන පරමාර්ථ තුනක් විය.

 මූලස්ථානය සමඟ සබඳතාවය තරකර ගැනීම
 ප්‍රදේශීය සංඝ සභාවල නියෝජිතයන් මල්වතු කාරක සභාවට තෝරා පත්කරවීම
 ප්‍රදේශීය සංඝ සභාව මල්වතු විහාර මූලස්ථානයේ ලියාපදිංචි කිරීම

මෙම සංඝ සභාව මගින් මල්වතු විහාරය සමග සාකච්ඡා කිරීමට අවස්ථා ඉල්ලූ නමුත් නොලැබුණි. පසුව බෞද්ධ කටයුතු පිළිබඳ කොමසාරිස් අර්ඩ්ලි රත්වත්තේ මහතාගේ මැදිහත්වීමෙන් 1984 නොවැ. 03 දින රුහුණෙන් වැඩි හිමිවරු සමග මල්වතු මහාවිහාරයේ දී මල්වතු මහනාහිමියන් සමග සාකච්ඡාවක් පැවැත්විණි. එහි දී ඉදිරිපත් කළ ඉල්ලීම් පහකි.

 මල්වතු කාරක සභාවේ පුරප්පාඩුවලට ප්‍රදේශීය සංඝ සභා නියෝජිතයන් පත්කළ යුතුය.
 ප්‍රදේශීය උගත් සංඝයාගෙන් යුතු උපදේශක සභාවක් අතිගරු මහනාහිමි විසින් පත්කළ යුතුය.
 ශ්‍රී රෝහණ සංඝ සභාව මූලස්ථානය විසින් පිළිගත් බව ප්‍රකාශ කළ යුතුය.
 කතිකාවතෙහි අවශ්‍ය සංශෝධන වහා ඇති කළ යුතුය.
 ඈත රුහුණේ සිට උපසම්පදාව සඳහා නුවරට පැමිණෙන්නන්ගේ පහසුව තකා නියෝජිත පිරිසක් මල්වත්තෙන් පැමිණ මාතර දී උපසම්පදා විනය කර්මයක් කළ යුතුය.

මෙසේ ඉල්ලන ලද්දේ මල්වතු විහාරීය ව්‍යවස්ථාවේ ම ඇති අයිතියකි. 'මහනුවර උභය විහාරවාසී ධර්මධර, විනයධර ස්ථවිරයන් දාහතර නමක් ද පිටිසර රටවල්, දිසාවල්වල සංඝයා ද ඇතුළුව මහනුවර උභය විහාරයේ මහානායක, අනුනායක ආදී තනතුරු පත්කරන්නට ඕනෑය.' සියමෙන් වැඩි උපාලි තෙරුන් ප්‍රධාන පළමු දූත පිරිස මල්වතු පොහොය සීමාව සම්මත කිරීමෙන් පසුව ශ්‍රී වර්ධනපුරාදී නානා ස්ථානවල සීමා බන්‍ධනය කළ බව ස්‍යාමෝපසම්පදා වතෙහි කියැවේ. අස්ගිරි විහාරයේ ගෙඩිගේ ලඟ මළුවෙහි බද්ධ සීමා බැඳීමේ පටන් ස්ථාන 25 ක සීමා බඳින ලද්දේ ප්‍රදේශීය වශයෙන් උපසම්පදාවන් සිදුකිරීමට පහසුවනු පිණිසයි. එදා පිහිට වූ දකුණේ මුල් ම පොහොය සීමාව මූලගිරි මහා විහාරයේ ඇතැයි කියැවේ. එනිසා ඉහත ඉල්ලීම් මල්වතු ව්‍යවස්ථාවටත්, ස්‍යාමෝපාලි මහා නිකායේ ආදීකර්තෲන්ගේ අභිමතාර්ථයන්ටත් අනුකූල වූ ඒවා ම විය.

මේ ඉල්ලීම් සියල්ල මල්වතු විහාරයෙන් ප්‍රතික්‍ෂේප වූ බැවින් 1984 දෙසැම්බර් 21 දින මාතර කොටුවේ මිගදාය සිරි රතනපාල පිරිවෙණට රැස්වූ රුහුණේ තෙරවරු 'ශ්‍රී රෝහණ මහා සංඝ සභාව' පිහිටුවා ගෙන එතෙක් 'සම්මුති' නමින් පැවති පුවත්පත 'ශ්‍රී රෝහණ' නමින් පළකිරීමට තීරණය විය. වලස්ගල ශ්‍රී සරණංකර පිරිවෙණ හා මිද්දෙණිය පුරාණ විහාරය යන ස්ථානයන්හි පැවති සාකච්ඡාවලින් රුහුණේ වෙන ම උපසම්පදාවක් කළ යුතුයැයි යෝජනා ස්ථීර වූ හෙයින් මල්වතු විහාරීය නායක තනතුරෙන් වනරතන හිමියෝ ඉල්ලා අස්වූහ. ඒ සම්බන්‍ධ සාකච්ඡාවකට සිරිමල්වත්තේ ආනන්දාභිධාන මල්වතු මහනාහිමියන් කළ ආරාධනාවට අනුව කොළඹ චාරිකාරාමයේ දී තත් සාකච්ඡාව පැවැත්වුණි- එහි දී රෝහණ උපසම්පදාවට මල්වත්තේ විරුද්ධත්‍වයක් නැති බව පැවසුණි. ඒ අනුව රෝහණ සංඝ සභාවේ උපසම්පදාවන් ලියාපදිංචි කිරීමට නීතිමය අවසරය 1984 දෙසැ. 30 දිනැති ලිපියෙන් බෞද්ධ කොමසාරිස් විසින් ලබා දෙන ලදී.

රෝහණ සංඝ සභාවේ පළමු උපසම්පදා මහෝත්සවය 1986 අප්‍රේල් 24 දින ඌරාපොල සිරි රතනජෝති පිරිවෙන් විහාරස්ථානයේ පැවැත්වුණි. පූර්ණ සංඝ සභාවකට අවශ්‍ය ව්‍යවස්ථා හා කතිකාවත් සකසා, බුද්ධශාසන අමාත්‍යාංශයේ ලියාපදිංචි කර, කෝට්ටේ කල්‍යාණි සාමග්‍රී ධර්ම මහා සංඝ සභාවේ උපකාර ලබා කර්මාචාර්යවරු පුහුණුකර, උපාධ්‍යායවරු පත්කර, පළමු හා දෙවන උපසම්පදා උත්සව පැවැත්වීමෙන් අනතුරුව රෝහණයේ ඓතිහාසික උරුමය සහ අනන්‍යතාවය සුරකිනු සඳහා පිහිට වූ ශ්‍රී රෝහණ මහා සංඝ සභාවේ ප්‍රථම මහානායක ධුරයට එවකට ඌරාපොල සිරි රතනජෝති විද්‍යායතන පිරිවෙන් විහාරාධිපති ධුරය දැරූ, ත්‍රිපිටකවාගීශ්වරාචාර්ය, සාහිත්‍යසූරී, පුරාවිද්‍යා චක්‍රවර්ති, මහාචාර්ය, මහෝපාධ්‍යාය අතිපූජ්‍ය කඹුරුපිටියේ වනරතනාභිධාන මහා ස්වාමීන්‍ද්‍රයන් වහන්සේ 1987 අප්‍රේල් 02 දින තේරී පත්වූයේ තත් සංඝ සභාවේ ඒකමතික තීරණයෙනි.  අත්තුඩාවේ ශ්‍රී රාහුල හිමි, ගාල්ල  කදුරුපොකුණේ ධම්මාවාස හිමි යන මාහිමිවරු අනුනායක පදවි දෙකටත්; ගොම්බද්දල නන්දාරාම මාහිමියෝ ප්‍රධාන අධිකරණ නායක පදවියටත් පත්වූහ. ආරම්භයේ සිට ප්‍රධාන ලේඛකාධිකාරී පදවිය දැරූවෝ මහාචාර්ය පූජ්‍යපාද ගතාරේ ධම්මපාල මා හිමියෝය.

කාලානුරූපව සිදු වූ උන්වහන්සේලාගේ අපවත්වීම්වලින් පසුව ශ්‍රී රෝහණ පාර්ශ්වයේ මහානායක පදවියට 1998 නොවැම්බර් මාසයේ දී සාහිත්‍යසූරී, ග්‍රන්‍ථවිසාරද රුහුණ විශ්වවිද්‍යාලයේ කුලපති අත්තුඩාවේ ශ්‍රී රාහුල මාහිමියෝ ද අනුනායක පදවි දෙකට මහලේඛකාධිකාරී පූජ්‍යපාද ගතාරේ ධම්මපාල, සංස්කෘත කාව්‍ය චක්‍රවර්ති රාජකීය පණ්ඩිත පූජ්‍ය කැකුණේවෙල පියරතන යන මාහිමිවරු ද පත්වූහ. 2011 වසරේ දී  පූජ්‍යපාද ගොම්බද්දල නන්දාරාම මාහිමියෝ සහ ගාල්ල කොට්ටව ශ්‍රී සුමනාරාම පුරාණ විහාරාධිපති, සමස්ත ලංකා සාමවිනිසුරු, විනය කීර්ති ශ්‍රී රතනසාර ගාලු දිසාවේ ප්‍රධාන අධිකරණ සංඝනායක, උපාධ්‍යාය පූජ්‍ය උඩුමලගල ශ්‍රී මහින්ද මා හිමියෝ අනුනායක පදවි දෙකට සමානච්ඡන්දයෙන් තේරී පත්වූහ. 2010 සිට මේ දක්වා මහලේඛකාධිකාරී වශයෙන් විද්‍යානිකේත පිරිවෙන් විහාරාධිකාරී ශාස්ත්‍රපති අධ්‍යාපන අමාත්‍යාංශයේ උපදේශක පූජ්‍යපාද ඕමාරේ කස්සප මාහිමියෝ ක්‍රියාකරති. 2011 වසරේ සිට වසර කිහිපයක් ප්‍රධාන අධිකරණ සංඝනායක ධුරය ද උන්වහන්සේ හෙබවූහ. 2011 දෙසැම්බර් 01 දින අත්තුඩාවේ ශ්‍රී රාහුල මහනාහිමිපාණෝ අපවත් වූ හෙයින් ශ්‍රී රෝහණ මහා සංඝ සභාවේ තෙවැනි මහානායක ධුරයට ඒ වනවිට අනුනායක ධුරය දැරූ රාජකීය පණ්ඩිත, ත්‍රිපිටක විශාරද, ගෞරව ශාස්ත්‍රවේදී, ගොම්බද්දල ශ්‍රී ශෛලාරාමාධිපති මහෝපාධ්‍යාය අතිපූජ්‍ය ගොම්බද්දල ශ්‍රී නන්දාරාමාභිධාන මහාස්වාමීන්‍ද්‍රයන් වහන්සේ පත්වූහ. (2011 දෙසැම්බර් 16 දින) 2011 වර්ෂයේ දී පුරප්පාඩු වූ අනුනායක ධුරය සඳහා රම්මල වරාපිටිය සිත්තම්ගල්ලෙන රාජමහා විහාරාධිපති හම්බන්තොට දිසාවේ ප්‍රධාන සංඝ නායක උපාධ්‍යාය විචිත්‍රභාණී සද්ධර්ම කීර්ති ශ්‍රී ධර්මරක්‍ෂිත ශාස්ත්‍රපති පූජ්‍යපාද අගලබඩ පියසිරි මා හිමිපාණෝ පත්වූහ. ඒ අනුව 2012 වර්ෂයේ සිට ශ්‍රී රෝහණ මහා සංඝ සභාවේ ප්‍රධාන තනතුරු සංඝ සභාව වැඩි වශයෙන් ව්‍යාප්තව ඇති ගාල්ල, මාතර, හම්බන්තොට යන දිස්ත්‍රික්ක තුනට විමධ්‍යගතව ක්‍රියාත්මක කළ හැකි විය.  2015 වර්ෂයේ අතිපූජ්‍ය ගොම්බද්දල ශ්‍රී නන්දාරාමාභිධාන මහානායක ස්වාමීන්‍ද්‍රයන් වහන්සේගේ අපවත්වීමෙන් පසු 2015 පෙබරවාරි 21 දින පූජ්‍ය උඩුමලගල ශ්‍රී මහින්දාභිධාන අනුනායක ස්වාමීන්ද්‍රයන් වහන්සේ මහානායක ධුරයට පත් වූ අතර පුරප්පාඩු වූ අනුනායක ධුරයට ප්‍රධාන ලේඛකාධිකාරී, ශාස්ත්‍රපති ඕමාරේ කස්සප මා හිමියෝ තේරී පත්වූහ.

1986 සිට 2002 දක්වා ශ්‍රී රෝහණ පාර්ශ්වයේ උපසම්පදා විනයකර්ම 17 ක් තිහගොඩ ඌරාපොල සිරි රතනජෝති විද්‍යායතන පිරිවෙන් විහාරස්ථානයේ පැවැත්විණි. ඒ සඳහා ශාස්ත්‍රපති පූජ්‍ය පොලොම්මාරුවේ හේමසිරි මා හිමි ප්‍රමුඛ සංඝරත්නයෙන් ලැබුණේ අමිල සහායකි. 18 වන උපසම්පදා වාරය සියම් නිකාය පිහිටුවා 250 වසරක් පිරීම නිමිත්තෙන් ඓතිහාසික තිස්සමහාරාම රාජමහා විහාරස්ථ සීමා මාලකයේ දී (2003) පැවැත් වූ ශ්‍රී රෝහණ මහා සංඝ සභාව; 2004 සිට 2013 දක්වා පැවැති උපසම්පදෝත්සව පවත්වන ලද්දේ මාතර කොටුවේගොඩ රන්දූපත උපෝසථාගාර රාජමහා විහාරයේ ය. මුහුදින් වට වූ දූපතක පිහිටි මෙම උපෝසථාගාරය අනෙකුත් පාර්ශ්ව නිකායන්හි උපසම්පදා විනය කර්මයන්ට අවශ්‍ය නම් ලබාදීමේ කැමැත්ත ද ඇත. නිලබලයෙන් ම ශ්‍රී රෝහණ මහා සංඝ සභාවේ අතිගරු මහානායක මාහිමියෝ රන්දූපත උපෝසථාගාරයේ විහාරාධිපති වශයෙන් පත්වෙති. 2010 වර්ෂයේ දී ශ්‍රී රෝහණ මහා සංඝ සභාවේ 25 වන රජත ජයන්ති උපසම්පදා පුණ්‍යෝත්සවය රාජ්‍යානුග්‍රහයෙන් සිදුවිය. 2004 සිට 2010 දක්වා උපසම්පදාපේක්‍ෂකයන්ගේ දැක්වීම්-ප්‍රශ්න ඇසීම් ආදී මූලික කටයුතු මෙන් ම ශ්‍රී රෝහණ සංඝ සභාවේ විධායක සභා රැස්වීම් හා නායකෝත්සව ආදිය ද සිදුකළේ මාතර පහළ පීක්වැල්ල පන්‍ථාරාම පුරාණ විහාරයෙහිය. මහෝපාධ්‍යාය මාතර පළාතේ ප්‍රධාන සංඝනායක විචිත්‍රභාණී පූජ්‍යපාද ඌරුමුත්තේ සෝමරතන නායක මාහිමියෝ ඒ සඳහා සුවිශාල සේවයක් ඉටුකළහ. ශ්‍රී රෝහණ සංඝ සභාවේ මූලස්ථානය වන ඌරාපොල සිරි රතනජෝති විද්‍යායතන පිරිවෙන් විහාරස්ථානයේ විධායක කාරක සංඝ සභික හිමිවරුන් සඳහා වෙන ම සංඝ සභා ගොඩනැගිල්ලක් ඉදිව පවතියි. තත් විහාරාධිපති සහකාර පිරිවෙන් අධ්‍යාපන අධ්‍යක්‍ෂ ශාස්ත්‍රපති පූජ්‍යපාද ගෝනදෙණියේ තපස්සි හිමියන් විසින් කරන ලද ආරාධනාව අනුව 2011 වසරේ සිට මේ දක්වා උපසම්පදා වාරයන්හි සිදුකෙරෙන දැක්වීම් ආදී මූලික කටයුතු සහ විධායක සභා රැස්වීම් ආදිය ඌරාපොල සිරි රතනජෝති පිරිවෙන් විහාරස්ථානයේ දී සිදුකෙරේ. ශ්‍රී රෝහණ මහා සංඝ සභාවේ 'සංඝ සභා මූලස්ථානය' වශයෙන් ඌරාපොල පිරිවෙණ සලකනු ලබන අතර උපසම්පදා මූලස්ථානය වශයෙන් මාතර කොටුවේගොඩ රන්දූපත 'ශ්‍රී රෝහණ මංගල උපෝසථාගාර රාජමහා විහාරය' සලකනු ලබයි.

2003 වසරේ රන්දූපතේ විනය සීමාව පිහිටුවීමේ දී එවක කෝට්ටේ කල්‍යාණි සාමග්‍රී ධර්ම මහා සංඝ සභාවේ අනුනායක ආචාර්ය ඉත්තෑපානේ ධම්මාලංකාර, පූජ්‍යපාද විචිත්‍රභාණී මාපලගම බුද්ධසිරි යන නාහිමිවරු සීමාබන්‍ධන විනය වාක්‍ය දේශනා කළහ. උඩපීක්වැල්ල උග්ගල්බැවුල ගංගාතිලක රාජමහා විහාරාධිපති මහෝපාධ්‍යාය රාජකීය පණ්ඩිත පූජ්‍ය මොදරවානේ සිද්ධත්‍ථ ද්විතීය අධිකරණ සංඝනායක නාහිමියන්ගේ මූලිකත්‍වයෙන් රන්දූපත උපෝසථාගාර මහාවිහාරයේ සත්දවසේ පිරිත් දේශනාවක් පවත්වා උපසම්පදා කටයුතු ඇරඹූ 2004 වසරේ ආරම්භක මහෝත්සවයේ මුලසුන හෙබවූවෝ අස්ගිරි පාර්ශ්වයේ මහානායක උඩුගම ශ්‍රී ධම්මදස්සි රතනපාල බුද්ධරක්ඛිත මා හිමියෝය.

වනවාස පාර්ශ්වයේ ප්‍රධාන සංඝ නායක කෙහෙල්පන්නල සුගතවංස නාහිමියන්ගේ මූලිකත්‍වයෙන් 1991 සැප්තැම්බර් 01 දා සිට වනවාස පාර්ශ්වයේ උපසම්පදා කටයුතු ශ්‍රී රෝහණ පාර්ශ්වය යටතේ ලියාපදිංචි කරමින් පැවැත්වීම ඇරඹූ අතර 1992 වසරේ සිට දෙවසරකට වරක් එම උපසම්පදා විනය කර්මය ශ්‍රී රෝහණ විධායක සභාවේ නියෝජිත හිමිවරු හා වනවාස සංඝ සභාවේ හිමිවරු එකතුවී අනුරාධපුර මිහිඳු අරණ්‍ය සේනාසනයේ සහ මහනුවර අඹකොටේ සිරි සුගත තපෝවන සෙනසුනේ සීමාමාලකයන්හි සිදුකෙරේ. වනවාස සංඝ සභාවේ ප්‍රධාන සංඝ නායක ධුරය 1998 සිට 2016 දක්වා අතිපූජ්‍ය කළුගල රතනජෝති නා හිමි හෙබවූහ. 2016 සිට එම ධුරය හොබවනුයේ මහෝපාධ්‍යාය, අරණ්‍යක සිරි සුගත පටිපත්ති සාසන සෝභන, කීර්ති ශ්‍රී සුමංගල, මිහිඳු අරණ්‍ය සේනාසනාධිපති, රාජකීය පණ්ඬිත, ශාස්ත්‍රපති, ත්‍රිපිටකාචාර්ය අතිගෞරවාර්හ ගලපාත ශ්‍රී සුමනාභිධාන මහා ස්ථවිරපාදයන් වහන්සේගේ විසිණි.

පූජ්‍ය කඹුරුපිටියේ වනරතන නාහිමියෝ රුහුණේ සංඝයා එකතු කර ශ්‍රී රෝහණ මහා සංඝ සභාව පිහිටුවන මොහොතේ (1986) පැවතියේ සාමාජික පන්සල් 51 කි. 2013 වර්ෂය වනවිට ශ්‍රී රෝහණ සංඝ සභාවේ සාමාජික විහාරස්ථාන දිස්ත්‍රික්ක දහනවයක විහිද පවතියි.

අම්පාර (01)
ත්‍රීකුණාමලය (04)
නුවරඑළිය (01)
පුත්තලම (01)
ගම්පහ (07)
පොළොන්නරුව (03)
මාතලේ (02)
මාතර (167)
ගාල්ල (73)
හම්බන්තොට (160)
කළුතර (21)
කොළඹ (15)
අනුරාධපුරය (21)
මහනුවර (06)
කෑගල්ල (04)
බදුල්ල (02)
රත්නපුරය (25)
මොණරාගල (29)
කුරුණෑගල (13)

යනුවෙන් 2013 වසරේ සිදුකරන ලද සංගණනය අනුව සියලු සාමාජික විහාරස්ථාන සංඛ්‍යාව 555 කි.

ප්‍රථම මහානායක නිලකාලය තුළ දී (1992 දී) ශ්‍රී රෝහණ මහා සංඝසභායත්ත ශ්‍රී රෝහණ තරුණ භික්‍ෂු සංවිධානය පිහිටුවන ලද්දේ ශාස්ත්‍රපති ඕමාරේ කස්සප මා හිමියන්ගේ අප්‍රතිහත ධෛර්යයෙනි. උන්වහන්සේගේ විශේෂ මැදිහත්වීමෙන් දෙවැනි මහානායක නිලකාලය තුළ දී (2010 දී) ශ්‍රී රෝහණ මහා සංඝසභායත්ත උපසම්පදා කාරක සභාව පිහිටුවා සංඝ සභාව වෙනුවෙන් අනේකවිධ කැපකිරීම් කළ හිමිවරුන්ට සංඝ සභාව තුළ ගෞරවණීය බවක් ඇති කළහ.

ශ්‍රී රෝහණ මහා සංඝ සභාවේ විධායක කාරක සභාව තිස් නමකගෙන් යුක්තය. එම ත්‍රිංශත්වර්ගික විධායක සභාවට සුදුසු හිමිවරු තෝරාපත් කරගනුයේ ශ්‍රී රෝහණ මහා සංඝ සභායත්ත උපසම්පදා කාරක සභාවෙනි. (එම තනතුරු ගුරුවරයාගෙන් ශිෂ්‍යයාට හිමි නොවේ.) සෑම උපසම්පදාවාරයක දී ම විධායක සභාවේ ඌණපූරණයන් සිදුකරනුයේ ද මේ උපසම්පදා කාරක සභික හිමිවරු මගිනි. 2013 වසරේ දී උපසම්පදා කාරක සභාවට සාමාජික හිමිවරු පනස් (50) නමක් තේරී පත්ව සිටිති. මෙම විධායක සභාව හා උපසම්පදා කාරක සභාව ශක්තිමත් කරනු සඳහා ශ්‍රී රෝහණ මහා සංඝ සභායත්ත තරුණ භික්‍ෂු සංවිධානය 2010 වසරේ සිට ප්‍රතිසංවිධානය වී ගාල්ල, මාතර, හම්බන්තොට දිස්ත්‍රික් තුන මූලිකව ක්‍රියාත්මක කෙරේ. එක් තැනකට සීමා නොවී ප්‍රදේශීය වශයෙන් උපසම්පදා විනය කර්මය විනයානුකූලව හා ගෞරවාන්විතව සිදුකිරීමත්, සෙසු පාර්ශ්ව හා නිකායයන් සමග සුහදතාවෙන් ක්‍රියාකිරීමත්, පැවිදි උපසම්පදාවන්හි දී කුලභේද නොසලකා ගුණදොස් පමණක් විමසීමත්, විධායක සභික තනතුරුවලට පත්වීමට ප්‍රජාතාන්ත්‍රික ක්‍රමවේදයක් යටතේ සාමාජිකත්‍වය දරණ සියලු හිමිවරුන්ට අවස්ථාව සැලසීමත්, නායකපදවි පිරිනැමීමේ දී සීමා සහිතව සීලතපෝගුණ වෘද්ධභාවයන් අනුව එය සිදුකිරීමත් ශ්‍රී රෝහණ මහා සංඝ සභාවේ ඇති සුවිශේෂී ලක්‍ෂණ වේ.

සියම් නිකාය

සියම් නිකායේ ඉතිහාසය

ශ්‍රී විජය රාජසිංහ රජුගෙන් අනතුරුව එනම් 1746 දී රාජ්‍යශ්‍රීයට පත්වූයේ ඔහුගේ සහෝදර කීර්ති ශ්‍රී රාජසිංහ ය. මහුගේ කාලයේ දී ද වැලිවිට සරණංකර හිමියන් සියම් දේශයට දූතයන් යවා ලක්දිවට උපසම්පදාව රැගෙන ඒමට ක්‍රියා කළ අතර එය සාර්ථකත්වයට පත්විය. ඒ අනුව උපාලි හිමියන් ප්‍රධාන උපසම්පදා භික්‍ෂූන් වහන්සේලා 18 නමක් ද සාමණේරවරු 7 නමක් ද ඇමතිවරු 5 දෙනෙක් ද ඇතු`ඵව සියල්ල ම 74 දෙනෙකුන් ලංකාවට සැපත් වූ බව මධ්‍යකාලීන ලංකාවේ පුරාවෘත්ත නම් ග්‍රන්ථයෙහි සඳහන් වේ. ඒ අනුව ක්‍රි. ව. 1753 ඇසළ මස 14 වන දින උපාලි මහතෙරුන් වහන්සේගේ මූලිකත්වයෙන් මල්වතු විහාර ධර්මශාලාවේ දී පළමු උපසම්පදා මහෝත්සවය රාජ්‍ය අනුග්‍රහය යටතේ සිදු කරන ලදී. මෙම උපසම්පදාවත් සමඟ ලංකාවේ ස්‍යාමෝපාලිවංශික මහා නිකාය ආරම්භ විය.

එම උපසම්පදා උත්සවයෙන් අනතුරුව පසුවස් එළඹෙන දින ලංකා ශාසන ඉතිහාසයෙහි වැදගත් පදවි තුනක් කීර්ති ශ්‍රී රාජසිංහ රජතුමාගේ ප්‍රධානත්වයෙන් පත්කරන ලදී. ඒ අනුව සංඝරාජ තනතුරට වැලිවිට සරණංකර හිමියන් ද, පෝයම`ඵ විහාරයේ නායක තනතුරට සරණංකර හිමියන්ගේ ශිෂ්‍ය තිබිබටුවාවේ සිද්ධාර්ථ බුද්ධරක්ඛිත තෙරුන් ද, අස්ගිරි විහාරයේ නායක තනතුරට උරුලෑවත්තේ ධම්මසිද්ධි තෙරුන් ද පත් කරන ලදී. වැලිවිට අසරණසරණ සරණංකර සංඝරාජයන් වහන්සේගෙන් පසු නැවත සංඝරාජ කෙනෙකු පත් නොවූ අතර මල්වතු අස්ගිරි වශයෙන් පාර්ශ්ව දෙකක් බිහිවිය. එම විහාර දෙකට ලංකාව පුරා තිබූ විහාරස්ථාන සමසේ දෙදහස් හාරසිය බැගින් විහාරස්ථාන හාරදහස් අටසීයක් පවරා දෙන ලදී. සඟරජ හිමියන් ප්‍රමුඛ ලාංකික භික්‍ෂූන්ට වස් දොළොසක් පිරුණු 1764 වර්ෂයේ දී ලංකාවේ භික්‍ෂූන් වහන්සේලා විසින් සිදුකළ ප්‍රථම උපසම්පදාව විහාර දෙකෙහි පැවැත් වූ ආකාරය මන්දාරම්පුර පුවතෙහි කියැවේ. 1753 උපසම්පදාව මල්වතු මහාවිහාරීය ධර්මශාලාවේ දී සිදුවුවත් 1764 වර්ෂයේ උපසම්පදාව විහාර දෙකේ වෙන වෙන ම සිදුවූයේ භේදකාරී තත්ත්වයන් වර්ධනය වී තිබූ හෙයිනි. එතැන් පටන් මෙම පාර්ශ්වයන් දෙක මඟින් වෙන වෙන ම මහණ උපසම්පදා විනය කර්මයන් සිදුකරමින් තම පාර්ශ්වයෙහිත්, විහාරස්ථානවලත් අභිවෘද්ධිය වෙනුවෙන් කටයුතු සිදු කළ බව පැහැදිලි වේ.

සියම් නිකායේ ශ්‍රී රෝහණ පාර්ශවය


Kevin Wimmer (født 15. November 1992) er en østrigsk fodboldspiller, der spiller som center back for den engelske fodboldklub Stoke City og Østrigs landshold.

Eksterne henvisninger

Fodboldspillere fra Østrig
Deltagere ved det europæiske mesterskab i fodbold 2016
Fodboldspillere fra LASK Linz
Fodboldspillere fra 1. FC Köln
Fodboldspillere fra Tottenham Hotspur F.C.
Fodboldspillere fra Stoke City F.C.
Personer fra Wels

Kevin Wimmer


The Gete (izgovor: [ˈɣeːtə]; francuski: Gette) je rijeka u Belgiji koja teče od juga prema sjeveru. Lijeva je pritoka Demera.

Gete nastaje spajanjem rijeka Grote Gete ("Veliki Gete") i Kleine Gete ("Mali Gete") u blizini Budingena. Od Budingena rijeka se nastavlja teći 12 km do grada Halena, gdje se ulijeva u Demer. Rijeka je bila povijesna granica između princa-biskupije Liège i vojvodstva Brabanta.

Izvor Grote Gete nalazi se u selu Perwez. Dužina rijeke do Budingena je 51 km. Rijeka teče kroz Jodoigne, Hoegaarden i Tienen.

Izvor Kleine Gete je u selu Ramillies. Protječe kroz Orp-Jauche, Hélécine i Zoutleeuw.

Izvori

Vanjske poveznice

Rijeke u Belgiji
Porječje Dyle

Gete


Mohammad Sabah Al-Salem Al-Sabah (10 de outubro de 1955) foi primeiro-ministro iterino do Kuwait entre 4 e 24 de julho de 2022. O Emir Nawaf Al-Sabah emitiu um decreto na terça-feira, 19 de julho de 2022, nomeando-o primeiro-ministro. Além disso, é membro da família reinante do Kuwait, a casa de Al-Sabah.

Infância e educação
Al-Sabah nasceu em 10 de outubro de 1955 e é filho do ex-Emir do Kuwait, Sheikh Sabah III Al-Salim Al-Sabah e Nouriya Al-Ahmad Al-Sabah, irmã do atual emir. Seu irmão mais velho é Salem Sabah Al-Salem Al-Sabah, ex-ministro da Defesa e do Interior. Mohammed Sabah Al Sabah recebeu um diploma de bacharel em economia do Claremont McKenna College. Além disso, obteve mestrado e doutorado em economia e estudos do Oriente Médio pela Universidade Harvard.

Carreira
Em 1993, foi nomeado embaixador do Kuwait nos Estados Unidos. Permaneceu neste cargo até 14 de fevereiro de 2001, quando foi nomeado ministro de Estado dos Negócios Estrangeiros. Foi ministro das Finanças de janeiro de 2003 a julho de 2003. Em 11 de fevereiro de 2006, Mohammad foi nomeado vice-primeiro-ministro, mantendo o cargo de ministro das Relações Exteriores.

Ele renunciou ao cargo em 18 de outubro de 2011 em protesto contra suposta corrupção no governo do Kuwait. Depois de deixar o cargo, Al-Sabah começou a trabalhar como pesquisador visitante na Universidade de Oxford.

Primeiros-ministros do Kuwait

Mohammad Sabah Al-Salem Al-Sabah


Das Centre for Organismal Studies Heidelberg (COS, Deutsch: "Zentrum für organismische Studien") ist eine zentrale wissenschaftliche Einrichtung der Universität Heidelberg. Es widmet sich der biologischen Grundlagenforschung und der akademischen Lehre und Ausbildung. Die Forschung umfasst in Organismen-übergreifender Weise die Bereiche der Zellbiologie, Entwicklungsbiologie, Physiologie, Evolutionsbiologie und Neurobiologie. Es ist mit fast 400 Mitarbeitern das größte lebenswissenschaftliche Forschungszentrum der Universität.

Geschichte
Das Centre for Organismal Studies umfasst das ehemalige Heidelberger Institut für Pflanzenwissenschaften (HIP) und das ehemalige Heidelberger Institut für Zoologie (HIZ). Es wurde im November 2010 offiziell gegründet und am 13. Mai 2011 mit einem Symposium mit dem Titel "From Molecules to Living Systems" inauguriert. Das COS ist auf mehrere Standorte innerhalb des Campus im Neuenheimer Feld (INF 230, 232, 340, 345 und 360) verteilt.

Organisation
Das Centre for Organismal Studies umfasst die folgenden, jeweils von einem Professor geleiteten Abteilungen:
 Evolution der Tiere – Detlev Arendt (EMBL)
 Circadian Clock Biology – Nick Foulkes (KIT)
 Molekulare Physiologie der Tiere – Stephan Frings
 Regulation von Wachstum und Zelleigenschaften – Thomas Greb
 Molekulare Biologie der Pflanzen – Rüdiger Hell
 Molekulare Evolution und Genomik – Thomas Holstein
 Biodiversität und Pflanzensystematik – Marcus Koch
 Modellierung Biologischer Prozesse – Ursula Kummer
 Entwicklungsplastizität der Pflanzen  – Alexis Maizel
 Entwicklungsbiologie – Ingrid Lohmann
 Stammzellbiologie – Jan Lohmann
 Entwicklungsneurobiologie – G. Elisabeth Pollerberg
 Molekulare Physiologie der Pflanzen – Thomas Rausch
 Entwicklungsbiologie der Pflanzen – Karin Schumacher
 Zellchemie – Sabine Strahl
 Tierphysiologie/Entwicklungsbiologie – Joachim Wittbrodt

Daneben gehören dem COS die unabhängigen Arbeitsgruppen von Sergio  Acebrón, Jan-Felix Evers, Lazaro Centanin, Emmanuel Gaquerel, Guido Grossmann, Annika Guse, Amal J. Johnston, Steffen Lemke, Gislene Pereira und Sebastian Wolf, der Seniorprofessor Volker Storch und als Emeriti bzw. Professoren im Ruhestand Ekkehard Bautz, Martin Bopp, Peter Leins, Werner Müller und David G. Robinson an.

Im COS beheimatet sind auch der Botanische Garten der Universität Heidelberg und die Sammlung des Zoologischen Museums der Universität Heidelberg. Außerdem unterstützt oder organisiert das COS eine Reihe zentraler technischer Einrichtungen des Campus (Nikon Imaging Center Heidelberg, CellNetworks Deep Sequencing Core Facility, Metabolomics Core Technology Platform, COS Electron Microscope Facility).

Quellen
 Forschungsbericht 2009–2013 (pdf, Englisch)
 Forschungsbericht 2014–2017 (pdf, Englisch)
 Homepage des COS Heidelberg

Einzelnachweise

Ruprecht-Karls-Universität Heidelberg
Forschungsinstitut in Heidelberg
Gegründet 2010
Organisation (Biologie)
Biowissenschaften


Wesson may refer to
Wesson, Mississippi, a town in Copiah County
Wesson, Texas, a ghost town in Cormal County
Wesson, Arkansas, a township in Union County, Arkansas
Wesson cooking oil, a brand now owned by Richardson International, Limited
USS Wesson (DE-184), a United States Navy destroyer escort
Wesson (surname)

Wesson