Žene s virusom HIV-a sačinjavaju više od polovice populacije osoba s virusom HIV-a u svijetu . HIV nesrazmjerno pogađa žene zbog njihovog nejednakog kulturnog, društvenog i ekonomskog statusa. Rizične skupine čine mlade žene, žene koje injektiraju droge i ovisnice, nebijele žene, LBT žene, beskućnice, seksualne radnice te žene koje upražnjavaju rizična seksualna ponašanja. Trudnice s HIV-om su u većem riziku od smrti uzrokovane komplikacijama u trudnoći nego osobe koje nemaju HIV. Planiranje trudnoće osoba s HIV-om važno je zbog prevencije prijenosa HIV-a s trudnice na fetus. HIV se prenosi putem krvi, sjemene tekućine i sperme, vaginalne tekućine, rektalne tekućine i majčinog mlijeka. Najčešći rizični faktori za transmisiju su receptivni (analni, vaginalni) seksualni odnos bez zaštite (kondom) te dijeljenje pribora za intravenoznu upotrebu droga s osobom zaraženom HIV-om.

Od početka epidemije HIV/AIDS-a u SAD-u, žene su isključene iz niza institucija za prevenciju i tretman HIV-a/AIDS-a. U početku je medicinska zajednica smatrala lezbijke, biseksualne i queer žene, kao i ostale žene koje imaju spolne odnose sa ženama (WSW), imunima na HIV. Iako su kasnije ispravljene, širenje takvih dezinformacija dovelo je do upuštanja žena u visokorizične seksualne aktivnosti u uvjerenju da se ne mogu zaraziti virusom HIV-a. Lezbijke, biseksualne i queer žene koje se zaraze HIV-om u SAD-u su statistički klasificirane pod 'heteroseksualni prijenos', 'intravenoznu konzumaciju droga' ili kao 'neodredivi prijenos', unatoč činjenici da se mogu zaraziti kroz spolni odnos sa ženom. Lezbijke, biseksualne i queer žene koje su zaražene HIV-om kroz muško silovanje, također su statistički kategorizirane pod 'heteroseksualni prijenos'. Žene s HIV-om isključene su iz medicinskih istraživanja, kliničkih ispitivanja, financijskih potpora, potpora za očuvanje reproduktivnog zdravlja i odgovarajućeg obrazovanja o HIV-u. Žene s virusom HIV-a dobivaju manje pažnje od medicinskih, vladinih i društvenih institucija od muškaraca s virusom HIV-a.

U Hrvatskoj, prema dostupnim podacima Hrvatskog zavoda za javno zdravstvo, zabilježeno je manje slučajeva zaraze HIV-om kod žena zadnjh deset godina: 11% žena u odnosu na 89% muškaraca. Usluge stručnog savjetovanja i testiranja na virus HIV-a mogu se dobiti u Centrima za HIV savjetovanje i testiranje (Savjetovališta za HIV), čiji se popis nalazi na mrežnim stranicama HZJZ. Ipak, u gotovo svim centrima izostaju rodno osjetljivi programi i usluge koje bi pospješile obuhvat žena, njihov tretman i prevenciju transmisije HIV-a.

Povijest
Povijesno, žene su često bile isključene iz zagovaranja, tretmana i istraživanja HIV-a i AIDS-a. Na početku epidemije 1981. godine, medicinska i znanstvena zajednica nije prepoznala žene kao relevantnu istraživačku skupinu. Žene su isključene iz kliničkih ispitivanja lijekova i preventivnih mjera. Također im je često onemogućavano da budu subjekti kliničkih ispitivanja uz isključenje s ograničenjima poput 'bez trudnih ili netrudnih žena'.  Nacionalni institut za zdravlje (NIH) odbio je grant usmjeren na razumijevanje HIV-a kod žena, pripadnica etničkih manjina niskog socioekonomskog statusa.

Prvi zabilježeni slučaj HIV-a kod žene u SAD-u prijavljen je 1981. godine.  U prosincu 1982. godine zabilježeni su prvi slučajevi prijenosa HIV-a s majke na dijete. Broj djece zaražene virusom rastao je tijekom desetljeća. Lamivudin/Zidovudin (ZDV), alternativno nazvan Azidotimidin (AZT), lijek je za tretman HIV-a čija je upotreba započela u kasnim 80-ima, a smanjio je mogućnost prijenosa s majke na dijete do 70%.   Od 2019. godine, žene u SAD-u čine 20% osoba koje žive s HIV-om.

Dva najčešća načina transmisije HIV-a na žene su heteroseksualni spolni odnos i intravenozna upotreba droga.  Žene mogu prenijeti HIV na druge žene spolnim odnosom.  Međutim, SAD statistički ne kategorizira prijenos HIV-a koji se nije dogodio kroz heteroseksualni odnos, dijeljenje pribora za intravenoznu upotrebu droga; može ih klasificirati jedino kao neodredivi prijenos.  Zbog nedostatka istraživanja, statistika o prijenosu HIV-a sa žene na ženu nije poznata.  Informacija o tome je li žena imala spolni odnos sa ženom ili nije, izostaje iz preko 60% svih medicinskih izvješća o HIV-u u SAD-u.

Populacije žena u riziku

Žene koje imaju spolne odnose za ženama (WSW i WSWM)
WSW (Women Who Have Sex with Women) i WSWM (Women Who Have Sex with Women and Men) obuhvaćaju širok spektar identiteta poput lezbijki, biseksualnih i panseksualnih žena, kao i drugih žena koje spavaju sa ženama. Uvriježen je stav da je WSW populacija u najmanjem riziku od zaraze HIV-om. Iako je izrazito malo zabilježenih slučajeva prijenosa HIV-a sa žene na ženu, transmisija virusa moguća je kroz spolni odnos žene sa ženom što može uključivati žensko-ženski genitalni seks, dijeljenje igračaka, oralni seks, seks za vrijeme menstruacije, sisanje bradavica dojilje, ali i korištenje sperme neprovjerenog donora u svrhu začeća. Agresivan seks, ranice na genitalnom području, na rukama ili u ustima povećavaju šanse za zarazu. Kako bi se smanjila mogućnost transmisije HIV-a, kao i drugih spolno prenosivih bolesti, preporučuje se korištenje kondoma na seksualnim igračkama, rukavica za vrijeme vaginalne ili analne stimulacije i dentalne brane tijekom oralnog seksa, uz redovite ginekološke preglede žena involviranih u zajedničke seksualne odnose.

Smjernice (2021.) Centara za kontrolu i prevenciju bolesti, navode da WSW i WSWM osobe mogu biti u povećanom riziku od prijenosa spolno prenosivih bolesti, pa i HIV-a, naročito u adolescenciji zbog prijavljenih rizičnih ponašanja koja uključuju i rijetko korištenje zaštite prilikom spolnih odnosa. Istraživanja ukazuju da je prijenos spolno prenosivih bolesti među WSWM osobama učestaliji od prijenosa među ženama koje isključivo spavaju sa ženama. Smjernice naglašavaju važnost otvorene rasprave o spolnom zdravlju, potrebu za informiranjem WSW i WSWM osoba o rizicima kroz proizvodnju materijala usmjerenog na njihove potrebe, kontinuirano istraživanje i edukaciju.

Lezbijke su dugo vremena bile isključene iz preventivnih programa i tretmana HIV-a, s nemogućnosti klasificiranja prijenosa virusa sa žene na ženu, budući da se to smatralo nemogućim. Tek 2014. godine, New York Post izvještava o prvom slučaju transmisije HIV-a sa žene na ženu. Iako se od samog početka epidemije sporadično dolazilo do saznanja o ženama koje su seksualnom aktivnošću možebitno prenosile virus na druge žene, bilo ih je teško dokazati. U gotovo je svim slučajevima bilo i ostalih rizičnih čimbenika - uključujući seksulani kontakt s muškarcima, intravenozno korištenje droga, tetoviranje ili piercing. No u ovom slučaju, kao što izvještava članak Centara za kontrolu i prevenciju bolesti, partnerice su bile su u monogamnoj vezi šest mjeseci. Na početku veze jedna je žena bila HIV pozitivna, druga nije. Žena koja je započela vezu HIV negativna rekla je da je prošlo deset godina otkako je imala spolni odnos s muškarcem. Nije intravenozno konzumirala droge niti se tetovirala, nije išla na akupunkturu ili transfuziju. Međutim, povremeno je prodavala svoju krvnu plazmu; bila je negativna na HIV nakon doniranja plazme u ožujku 2012. Deset dana kasnije, došla je na Hitnu pomoć sa simptomima koji su uključivali upalu grla, groznicu, bolove u mišićima, suhi kašalj, povraćanje i česte proljeve. Tada je testirana na HIV, ali su rezultati bili negativni. Dva tjedna kasnije, ponovno je željela prodati svoju plazmu. Taj put je bila pozitivna. Partnerice su rekle da su često imale nezaštićene spolne odnose, dijelile seksualne igračke i imale spolne odnose kada je jedna od njih imala menstruaciju. Njihov je seks također ponekad uzrokovao krvarenje jedne od njih. Stoga je CDC zaključio da je rijetko, ali moguće da žena prenese HIV ženi za vrijeme spolnog odnosa.

Transrodne žene
Transrodne osobe imaju specifične potrebe u odnosu na prevenciju i tretman HIV-a; one bi trebale biti uključene u istraživanja zajednica zahvaćenih HIV-om. Primjerice, iako postoje dokazi koji podupiru učinkovitost PrEP-a među transrodnim ženama koje imaju spolni odnos s muškarcima, potrebno je provesti dodatna istraživanja kako bi se utvrdilo kakav učinak PrEP ima na one koje koriste hormonsku terapiju. Transrodne osobe trebaju pristup relevantnim informacijama o sigurnim spolnim odnosima koje su usmjerene na njihova tijela, odnose i zajednicu. One se suočavaju s preprekama u pristupu zdravstvenoj skrbi koje druge osobe zaražene HIV-om možda ne doživljavaju, posebno sa strahom od diskriminacije ili od uskraćivanja liječenja zbog rodnog identiteta ili izražavanja. Transfobija povećava vjerojatnost izbjegavanja testiranja. Osim navedenog, transrodne osobe su češće izložene nasilju, siromaštvu i nezaposlenosti, što su faktori koji također utječu na pristup preventivnim i tretmanskim intervencijama.

U travnju 2021. godine, Centri za kontrolu i prevenciju bolesti u svom su godišnjem izvješću istaknuli potrebu trans žena za preventivnim HIV programima i tretmanom, koji im zbog društvenih barijera nisu u dovoljnoj mjeri dostupni. U SAD-u, 4 od 10 transrodnih žena ispitanih u sedam velikih gradova ima HIV. Izvješće donosi rezultate jednog od najopsežnijih istraživanja transrodnih žena u SAD-u te otkriva da gotovo dvije trećine Afroamerikanki i nebijelih transrodnih žena, kao i više od jedne trećine ispitanih transrodnih latino žena ima HIV. Izvješće je pokazalo izrazite rasne i etničke razlike u stopama HIV-a među ispitanicama. 62% nebijelih transrodnih žena i 35% latino transrodnih žena imalo je HIV, u usporedbi sa 17% bijelih transrodnih žena. Gotovo dvije trećine ispitanih žena živjelo je na ili ispod razine siromaštva, a 42% iskusilo je beskućništvo u posljednjih 12 mjeseci. Istraživanje je ispitalo i korištenje preventivnih mjera te otkrilo da je samo 32% HIV negativnih sudionica koristilo profilaksu prije izlaganja (PrEP). PrEP se preporučuje osobama koje su u riziku od zaraze HIV-om zbog spolnih odnosa ili injektiranja droga. Kada se uzima kako je propisan, PrEP je vrlo učinkovit u prevenciji HIV-a. Prethodne studije su otkrile da nizak unos PrEP-a među transrodnim ženama može biti posljedica niza čimbenika, uključujući nepovjerenje u ljekarništvo zbog iskustva transfobije, nedostatka trans-inkluzivnog marketinga i zabrinutosti zbog miješanja hormona i PrEP-a. Rezultati pokazuju koliko je važno da prevencija i tretman HIV-a izađu van tradicionalnih okruženja, budu kulturalno osviješteni i odgovaraju na potrebe zajednice. Kako bi se preokrenula crna statistika, potrebno je uložiti napor za uklanjanjem socioekonomskih prepreka u pristupu skrbi, uključujući sistemski rasizam, siromaštvo i stigmu te rješiti nejednak pristup zdravstvenoj skrbi, obrazovanju, stanovanju i radnim uvjetima.

Seksualne radnice
Seksualne radnice su u trinaest puta većem riziku od zaraze HIV-om od opće populacije. Globalno, seksualne radnice čine 9% od ukupne populacije zaraženih HIV-om. Neki zajednički čimbenici seksualne radnice čine ranjivijima za prijenos HIV-a. Seksualne radnice često su stigmatizirane, marginalizirane i kriminalizirane u društvima gdje žive, što na različite načine doprinosi njihovoj ranjivosti na transmisiju HIV-a. Iako je seksualni rad djelomično legalan u nekim zemljama, zakon rijetko štiti žene involvirane u seksualni rad, a posljedično ih izostanak pravne zaštite čini podložnijima zlostavljanju, nasilju i silovanju, čime se stvara  okruženje koje olakšava prijenos HIV-a. Osim toga, stigma s kojom se suočavaju otežava pristup zdravstvenim, pravnim i socijalnim uslugama u zajednici. Neki od faktora koji također mogu utjecati na transmisiju HIV-a u ovoj populaciji su: količina partnera, nedosljedna upotreba zaštite i injektiranje droga.

Vanjske poveznice

 HZJZ: Popis centara za dobrovoljno i anonimno savjetovanje i testiranje na HIV u Hrvatskoj
 U.S. Department of Health & Human Services: Centres for Disease Control and Prevention
Centers for Disease Control and Prevention: Likely Female-to-Female Sexual Transmission of HIV
CDC: HIV Infection, Risk, Prevention, and Testing Behaviors Among Transgender Women
Human Rights Campaign
Avert: Sex workers, HIV and AIDS

Izvori

HIV/AIDS
Žena
Ženska prava
Zdravstvo
LGBT

Žene i HIV/AIDS


Aus den Sterntagebüchern des Ijon Tichy ist ein Kurzfilm von Randa Chahoud, Dennis Jacobsen und Oliver Jahn aus dem Jahr 1999. Mit dem Kurzfilm Aus den Sterntagebüchern des Ijon Tichy II entstand im Jahr 2000 eine Fortsetzung.
Die drei entwickelten diese Filme als Kommilitonen an der Deutschen Film- und Fernsehakademie Berlin (dffb) auf Grundlage der Sterntagebücher von Stanisław Lem.
Die Kurzfilme sind jeweils etwa 17 Minuten lang.

Entstehung

Die beiden Kurzfilme sind während der "Videoübung" an der Deutschen Film- und Fernsehakademie in Berlin entstanden, wobei Chahoud, Jacobsen und Jahn Regie und Drehbuch gemeinsam übernahmen. Der Protagonist, Ijon Tichy, wird von Oliver Jahn gespielt.
Laut Jahn war der Kurzfilm ursprünglich nicht für ein größeres Publikum gedacht. Ebenso wie die erste Staffel der späteren Serie wurden die Kurzfilme in Jahns damaliger Berliner Wohnung gedreht. Auch deren Machart im Stile eines Trashfilms verweist bereits auf die spätere Serie: .

2005 gründeten Chahoud, Jacobsen und Jahn das Produktionsunternehmen Kosmische Kollegen und entwickelten aus dem Konzept der Kurzfilme die Fernsehserie Ijon Tichy: Raumpilot für das ZDF.

Inhalt

Teil I

Ijon Tichy versucht, die von einem kleinen Meteor beschädigte Steuerung seines Raumschiffes zu reparieren. Er muss jedoch bald feststellen, dass dies für eine Person alleine unmöglich ist.
Zufälligerweise gerät er in eine von einem "Strudel aus kosmischer Gravitation" verursachte Zeitschleife und versucht, diese auszunutzen, um zusammen mit Doppelgängern aus anderen Zeiten seine Rakete zu reparieren. Dies jedoch erweist sich als komplizierter als gedacht.

Die Story basiert auf der "Siebten Reise" Ijon Tichys und erinnert an die dritte Folge der ZDF-Serie ("Relativistische Effekte").

Teil II

Der zweite Teil handelt von einem vermeintlichen blinden Passagier an Bord von Tichys Raumschiff, der sich als Wartungsroboter entpuppt, nachdem Tichy ihm eine Falle stellt. Die Rakete stürzt jedoch auf einen fremden Planeten, bevor der Roboter die Steuerung übernehmen und sie zu einer Werkstatt fliegen kann.
Auf diesem Planeten wird der Wartungsroboter mitsamt dem Schlüssel des Raumschiffs unglücklicherweise von einem wilden Kuluppen gefressen, weshalb Tichy sich auf die Kuluppenjagd machen muss.

Motive dieses Films wurden in der ersten Folge der ZDF-Serie ("Kosmische Kollegen") wieder aufgegriffen.

Auszeichnungen

 1999: Publikumspreis, Internationales Kurzfilm-Festival Hamburg für "Aus den Sterntagebüchern des Ijon Tichy"
 1999: Transmediale Berlin, Preis für "Aus den Sterntagebüchern des Ijon Tichy"

Weblinks

Einzelnachweise

Filmtitel 1999
Deutscher Film
Kurzfilm
Science-Fiction-Film
Filmkomödie
Stanisław-Lem-Verfilmung

Aus den Sterntagebüchern des Ijon Tichy


Veliki galeb (Larus marinus), najveća je vrsta među galebovima. Vrlo agresivan lovac, "gusar" i strvinar, a živi na europskim i sjevernoameričkim obalama i otocima sjevernog Atlantika. Prilično je stacionaran, premda se neki kreću dalje prema jugu ili u unutrašnjost do velikih jezera ili rezervoara. Odrasli veliki galeb ima bijelu glavu, vrat i donji dio, tamno siva krila i leđa, ružičaste noge i žuti kljun.

Taksonomija
Veliki galeb bila je jedna od mnogih vrsta koje je Carl Linnaeus izvorno opisao u svom 10. izdanju Systema Naturae iz 1758., a još uvijek nosi izvorno ime Larus marinus.  Znanstveni naziv je iz latinskog, a specifični naziv marinus znači "morski", ili kada se uzima zajedno, "morski galeb". Ovo prethodi Linneanskoj taksonomiji, jer ju je Carolus Clusius nazvao Larus ingens marinus.

Izrazi swaabie, baagie i baigie su lokalna imena sa Shetlandskih otoka.  Francis Willughby nazvao ga je velikim crno-bijelim galebom u 17. stoljeću.

Opis

Ovo je najveći galeb na svijetu, znatno veći od srebrnastog galeba (Larus argentatus). Samo nekoliko drugih galebova, uključujući Pallasovog galeb (Ichthyaetus ichthyaetus) i sjevernog galeba (Larus hyperboreus), približava se veličini ove vrste.  Duljina ove vrste galeba kreće se u rasponu od 64 do 79 cm, raspon krila od 1.5 do 1.7 m, a tjelesna masa od 750 do 2300 grama. U uzorku 2009 odraslih jedinki iz sjevernog Atlantika, utvrđeno je da mužjaci u prosjeku teže 1830 g, a ženke 1488 grama.  Neki odrasli galebovi koji žive u ribarskim područjima u Sjevernom moru mogu težiti do oko 2,5 kg, a u prosjeku 1,96 kg. Iako je ledeni galeb, kao vrsta, u prosjeku manji od velikog galeba, utvrđeno je da izuzetno velik ledeni galeb može tjelesnom masom nadmašiti najteže primjerke velikog galeba. Sa svojom veličinom i velikim jakim kljunom, ova vrsta stvara impoznatan dojam.

Odrasli veliki galeb prilično je osebujan, jer se nijedan drugi vrlo veliki galeb s crnkastom bojom na gornjim krilima uglavnom ne pojavljuje u sjevernom Atlantiku. U ostalih sjevernoatlantskih galebova bijelih glava plašt je općenito svjetlije sive boje, a kod nekih je vrsta svijetlo puderaste ili čak ružičaste boje.  Na krilima i leđima je sivocrn, s vidljivim, kontrastnim bijelim "zrcalima" na vrhovima krila. Noge su ružičaste, a kljun žut ili žuto-ružičast s malo narančaste ili crvene boje na vrhu donjeg kljuna. Odrasli tamnoleđi galeb (L. fuscus) izrazito je manji, obično težak približno upola manje od velikog galeba. Tamnoleđi galeb ima žućkaste noge i plašt koji može varirati od sive poput škriljevca do smeđe boje, ali nikada nije tako taman kao kod Velikog galeba. Nekoliko na prvi pogled sličnih velikih galebova s tamnim leđima mogu se vidjeti u Tihom oceanu ili u tropima, no nigdje blizu područja rasprostranjenosti ove vrste.

To su Kamčatski galeb (L. schistisagus),  zapadni (L. occidentalis) i južni galeb (L. dominicanus).

Ptice mlađe od godinu dana imaju ljuskave, kockasto crno-smeđe gornje dijelove, a glava i donji dio prošarani su sivo smeđom bojom. Lice i potiljak su bljeđi, a perje letnih krila crno-smeđa. Rep mladih ptica je bijel je s cik-cak trakama i mrljama u osnovi i slomljenom crnkastom trakom blizu vrha. Kljun mladih ptica je smeđe-crn s bijelim vrhom, a noge tamno-plavkasto-sive s ružičastim tonovima. Kako mladi galeb stari, sivo-smeđa boja postupno blijedi do kontrastnijeg perja, a kljun potamni u crnu, te zatim izblijedi. Do treće godine mladi galebovi nalikuju prugastijoj i prljavijoj verziji odrasle ptice. Razvoj ove vrste je nešto sporiji od razvoja ostalih velikih galebova, potrebne su najmanje četiri godine da dostignu zrelost

Glasanje im je duboki krik "smijanja", kaa-ga-ga, s prvom notom koja se ponekad izvlači u gotovo bovidni zvuk. Glas je izrazito dublji od većine ostalih vrsta galebova.

Rasprostranjenost i stanište
Ova vrsta može se naći u obalnim područjima od krajnjeg sjeverozapadnog dijela Rusije, kroz veći dio obalne Skandinavije, na obalama Baltičkog mora, do obala sjeverozapadne Francuske, Ujedinjenog Kraljevstva i Irske. Na sjevernom Atlantiku, ovaj galeb živi na Islandu i južnom Grenlandu te na atlantskim obalama Kanade i Sjedinjenih Država. Iako je prije uglavnom samo posjećivala područja Sjeverne Amerike južno od Kanade, bez gniježđenja, vrsta se proširila i obuhvatila je nekoliko kolonija u državama Nove Engleske, a sada se gnijezdi čak južno do Sjeverne Karoline. Jedinke koji se gnijezde u surovim sredinama migrirat će prema jugu, zimujući na sjevernim obalama Europe od Baltičkog mora do južnog Portugala i redovito do obalne Floride u Sjevernoj Americi.  Tijekom zime u Baltičkom moru ptica se obično drži blizu granice leda. Sjeverno od alandskih otoka, more se često smrzava sve od Švedske do Finske, a ptica zatim migrira u otvorene vode. Iznimno, vrsta se može proširiti na jug čak do Kariba i izvan obala sjeverne Južne Amerike.

Veliki galeb može se naći raznim obalnim staništima, uključujući stjenovite i pješčane obale i ušća, kao i unutarnja močvarna staništa, poput jezera, bara, rijeka, vlažnih polja i močvara. Općenito se nalaze na neobično velikim udaljenosti od velikih vodenih površina dok se kreću u unutrašnjosti. Danas su često viđeni na odlagalištima smeća i duž obala i relativno daleko u unutrašnjosti. Vrsta također široko jede plijen s oranica, koje u državi New Jersey obuhvaćaju njihova najčešća mjesta za gniježđenje. Općenito se razmnožava u područjima koja su slobodna od zemaljskih grabežljivaca ili su im uglavnom nedostupna, poput otoka s vegetacijom, pješčanih dina, nizova stijena s ravnim vrhovima, krovova zgrada, a ponekad i među grmljem na otocima slanih močvara. Tijekom zime, veliki galeb često putuje daleko na pučinu kako bi se hranio.

Prehrana

Veliki galebovi su oportunisti, vršni grabežljivci i vrlo su znatiželjni. Istražit će svaki mali organizam s kojim se susretnu i spremno će pojesti gotovo sve što mogu progutati. Velik dio svoje dijetalne energije dobivaju pretraživanjem ljudskog smeća, koji ponegdje čine više od polovice njihove prehrane. Širenje odlagališta smeća postalo je glavni faktor privlačenja ove i svih ostalih nespecijaliziranih vrsta galebova. U studiji kojom se pokušalo utvrditi koliko vremena veliki galebovi provode tražeći hranu na odlagalištima smeća u Massachusettsu, primijećeno je da su aktivno tražili hranu 19% svog vremena, jedući manje smeća od ostalih galebova, a većinu vremena su spavali ili plutali na moru.

Kao i većina galebova, oni također redovito love ribu i lako će uloviti bilo koju ribu manju od njih samih koja se nalazi blizu površine vode.  Sadržaj želuca velikih galebova obično pokazuje da im je riba primarna hrana. Na otoku Sable u Novoj Škotskoj 25% želučanog sadržaja činila je riba, ali 96% regurgitacija danih mladima činila je riba.  Slično tome, na oroku Ramea u Newfoundlandu, 25% želučanog sadržaja bilo je riba, kao i 68% regurgitanata. Najčešće ribe pronađene u želucima ovih galebova u Novoj Škotskoj i na Newfoundlandu bili su kapelan (Mallotus villosus), atlantski bakalar (Gadus morrhua), atlantski tomcod (Microgadus tomcod), atlantska skuša (Scomber scombrus), atlantska haringa (Clupea harengus) i pijesak (Ammodytes) hexapterus).   Ostali plijen često uključuje različite lignje, Jona rakove (Rak borealis), stijena rakove (Rak irroratus), ježinaca, zelene rakove (Carcinus maenas), zvjezdača (Asterias forbesi i Asterias rubens) i druge bodljikaše, rakova i mekušaca kada su naišli prilika. Prema promatranjima u sjevernoj Novoj Engleskoj, 23% opaženog plijena bili su iglokožci, a 63% rakovi.

Za razliku od većine drugih ptica iz roda  Larus, vrlo često se ponašaju predatorski i često love i ubijaju plijen manji od sebe, ponašajući se više kao ptica grabljivica nego kao tipični galeb. U nedostatku oštrih pandži i zakrivljenog kljuna ptica grabežljivica, veliki galeb se oslanja na agresiju, fizičku snagu i izdržljivost u lovu. Kada napadaju druge životinje, oni obično napadaju jaja morskih ptica, gnezdo ili mladunče u gnijezdu, možda najbrojnije čigre, ali također uključuju manje vrste galebova, kao i gavke,  rodarice i razne njorke. U Newfoundlandu i Novoj Scotiji, 10% sadržaja želuca velikih galebova bile su druge ptice, a još 17% su bila jaja od čigri. Ova vrsta također napada mlade, pa i odrasle jedinke raznoh vrsta ptica. Neke od ptica za koje je primjećeno da ih lovi u letu ili na tlu uključuju patke iz roda Anas patke, patke Oxyura jamaicensis, Bucephala albeola, mali zovoj (puffinus puffinus), Podilymbus podiceps, jednu vrsru liske (Gallinula chloropus), čigre, tupika (Fratercula Arctica), čigre (rod Fulica), blistavog ibisa (Plegadis falcinellus), divljim golubovima (Columba livia), pa čak i ptica grabljivica kao što su eje strnjarice (Circus cyaneus). Kada napadaju druge ptice u letu, veliki galebovi često ih napadaju s krila, udarajući ih kljunom, nadajući se da će pticu srušiti ranjavanjem ili iscrpljivanjem. Mogu ubiti zdrave odrasle ptice težine do najmanje 750 g, ali napadaju isključivo mlađ većih ptica poput Somateria mollissima i kormorana. Također će u letu uhvatiti vrlice, koje obično napadaju dok su ove male ptice iscrpljene migracijom, i odmah ih progutati.  Veliki galeb također se hrani kopnenim životinjama, npr. štakorima (Rattus ssp.) na odlagalištima smeća, pa čak i bolesnom janjadi (Ovis aries).

Većina hrane proguta se cijela, uključujući većinu ribe, pa čak i druge galebove. Kad je hrana prevelika da bi je se moglo progutati odjednom, ponekad će je tresti kljumom dok se ne raspadne na komade. Kao i neki drugi galebovi, prilikom hvatanja mekušaca ili druge hrane s oklopom, poput jaja, poletjet će s njom u zrak i ispuštati je na kamenje ili tvrdu podlogu kako bi se otvorio. Alternativna hrana, uključujući bobice i kukce, jede se kad je dostupna. Spremno će iskoristiti lagane izvore hrane, npr. ješku koju je ribolovac izvadio na brod. Oni su vješti kleptoparaziti koji će spremno gusariti ribu i ostali plijen uhvaćen od drugih ptica i dominirati nad drugim galebovima kad ih susretnu. U kolonijama čigri u obalnom Maineu, američki srebrnasti galeb (L. smithsonianus) povremeno napada i gnezdeće i mlade čigre, ali u velikoj većini slučajeva veliki su galebovi piratizirali njihov ulov.  Na jednom promatranju, odrasli veliki galeb je viđen kako pljačka ženku sivi sokol (Falco peregrinus) koji je ulovio patku kreketaljku (Anas strepera).  U drugom slučaju, primijećen je trogodišnji veliki galeb kako otima plijen odrasle ženke jastreba (Accipiter gentilis), iako je jastreb pokušao udariti galeba prije odlaska. Zbog svoje metode zastrašivanja prilikom susreta s drugim vodenim pticama i pticama grabežljivicama, vrsta je nazivana "nemilosrdnim tiraninom". Ove galebove privlači površinska aktivnost velikih morskih životinja, od atlantske plavoperajne tune (Thunnus thynnus) do grbavih kitova (Megaptera novaeangliae), te hvataju ribu koju ovi tjeraju na površinu.

Razmnožavanje

Ova se vrsta razmnožava pojedinačno ili u malim kolonijama, ponekad unutar kolonije Larus argentatus. Parovi se formiraju u ožujku ili travnju. Sljedećeg proljeća iste ptice obično ponovno formiraju par, sastajući se u gnijezdu od prethodne godine. Ako se jedna od ptica ne pojavi, druga ptica počinje tražiti novog partnera. Ptica koja je ostala sam se obično ne pari u toj sezoni.

Prave gnijezdo na tlu, često na hrpi kamenja, srušenom deblu ili drugom predmetu koji omogućava zaštitu jaja. Obično se napravi nekoliko gnijezda prije nego što se odabere ono koje roditelji smatraju najboljim, a zatim se obloži travom, morskim algama ili mahovinom ili predmetima poput konopa ili plastike. Kada se gnijezde na krovovima u urbanim sredinama, gnijezda iz prethodne godine često se iznova koriste. Ženka obično snese tri jajašca negdje između kraja travnja i kraja lipnja. Kada se u gnijezdu nađu samo dva jaja, razlog je gotovo uvijek taj što je jedno jaje, iz ovog ili onog razloga, uništeno. Potreban je otprilike tjedan dana da ženka proizvede tri jajašca, a inkubacija započinje tek kad se polože sva tri jajašca. Stoga se sva tri pilića izvale isti dan. Roditelji obično uspješno podignu sva 3 ptića.

Jaja su zelenkastosmeđa s tamnim točkicama i mrljama. Oba roditelja sudjeluju u fazi inkubacije, koja traje približno 28 dana. Za to vrijeme ptice pokušavaju izbjeći da ih netko primijeti i trude se biti tihi. Oba se roditelja smjenjuju u inkubacijo i odgoju mladunčadi, braneći gnijezdo i skupljajući hranu. Mladi veliki galebovi napuštaju područje gnijezda u dobi od 50 dana i mogu ostati s roditeljima u ukupnom razdoblju od oko šest mjeseci, iako se većina mladunaca odlučuje okupljati se sa svojim vršnjacima u potrazi za hranom do jeseni. Ovi galebovi postižu spolnu zrelost kad dobiju odraslo perje s četiri godine, iako se možda neće uspješno razmnožavati sve dok ne navrše šest godina.

Životni vijek i smrtnost
Ovo je relativno dugovječna ptica. Maksimalna zabilježena starost divljeg velikog crnog leđa je 27,1 godina.  Ova se vrsta rijetko drži u zarobljeništvu, ali poznato je da europski srebrnasti galebovi dožive više od 44 godine i da općenito veće ptice žive duže nego manje.  Smrtnost se obično javlja u ranim fazama života, kada ih mogu ugroziti teški vremenski uvjeti (uključujući poplave) i izgladnjivanje, kao i grabežljivci. Piliće i jaja plijene vrane (Corvus ssp.), Mačke (Felis catus), drugi galebovi, rakuni (Procyon lotor) i štakori (Rattus ssp.). Bjeloglavi orao (Haliaeetus leucocephalus),  orao štekavac (H. albicilla) i orao (Aquila chrysaetos) jedine su ptice za koje se zna da obično prethode zdravim, potpuno odraslim velikim galebovima. U jednom istraživanju iz Norveške, veliki galebovi su bili peti najčešćk plijen za bijelorepe orlove, a galebovi su skloni mobingu nad tim ogromnim orlovima. Veliki pomornik (Stercorarius skua) snimljen je u Škotskoj u bezuspješnom pokušaju ubijanja velikog galeba od 2 ili 3 godine starosti. U Norveškoj je također zabilježeno da su veliki galebovi postali plijen sova ušara (Bubo bubo).  Orke (Orcinus orca), a i morski psi također navodno plijene odrasle i maloljetne ptice na moru. U nekim biomima, gdje nema velikih orlova, veliki se galeb s crnim leđima može smatrati vršnim grabežljivcem.

Status

Povijesno gledano, veliki galeb lovljen je zbog perja, koje se koristilo u trgovini šeširima, a ta je vrsta istrebljena iz velikih dijelova svojeg životnog područja kao rezultat ovog iskorištavanja.  Međutim, zbog njihove prilagodljivost ljudima i civilizacini i korištenju urbanih sredina kao zamjenskih mjesta za gniježđenje, veliki galeb se brzo razmnožio i raširio. Danas je to široko rasprostranjena i brojna vrsta u svom području rasptostranjenosti, a broj se u nekim područjima povećao na toliko visoku razinu da se često smatra štetočino., posebno u blizini zračnih luka gdje postoji rizik od sudara sa zrakoplovima, te u nekim obalnim područjima gdje ponekad nadjača ili lovi rjeđe morske ptice, poput tupika, što bi moglo rezultirati ljudskom intervencijom u cilju očuvanja bioraznolikosti.  Povećanje i širenje velikih galebova pripisuje se povećanju aktivnosti zimskog ribolova u Sjevernom moru. Iako ne postoje poznate ozbiljne prijetnje ovoj vrsti, u pticama i jajima se često nalazi visoka razina otrovnih onečišćivača koji se unose konzumacijom kontaminiranog plijena, a to smanjuje reproduktivni uspjeh ovih ptica. Podizanje mladih je također prekinuto ljudskim smetnjama, a to može dovesti do napuštanja jaja, što ih čini izloženim grabežljivcima.

Galerija

Izvori

Literatura

Vanjske poveznice

Galeb

Veliki galeb


Cartel, 1995 yılında Almanya'da kurulan büyük ilgi toplayan bir Türk rap grubu. Grup, Almanya'da iki ayrı rap grubu ve hepsinden bağımsız olan Erci E'nin bir araya gelmesiyle doğdu. Grubun "Cartel" adındaki albümü ilk önce Avrupa'da yayınlandı. Kısa zamanda Avrupa'da medyanın dikkatini çeken grup hakkında MTV müzik kanalında röportajlar yayınlandı. Türk müziğinin sesini dünyaya duyuran nadir topluluklardan birisi olmayı başaran grup Türkiye'de de büyük yankı uyandırdı.

Şu ana kadar İstanbul'da BJK İnönü Stadyumu'nda konser veren ilk ve tek Türk Rap müzik grubudur. Radyo ve TV kuruluşları ilk haftada satılan ilk 100.000 CD'yi "Altın Kaset" ve 250.000 Cd'yi de "Çifte Platin" ödülüne layık gördüler ve popüler durumunu daha iyi gösterdiler. Cartel en başarılı Türkçe Rap grubu olarak bilinir ve söylenen şarkılar Türkçe, Almanca, İngilizce ve İspanyolca olduğu için söz zenginliğini bir kez daha gösterir. Cartelin CD'si Türkiye'de çıkmadan önce, Almanya'da 29.000 satmıştır. Türkiye'de toplam 543.000 adet satmıştır ve Türkçe Rap tarihine en çok satan grup olarak geçmiştir. Türkiye'de stad konseri veren ilk ve tek rap grubu olan Cartel BJK İnönü Stadyumu'nda verdiği konserde Türkiye'de Michael Jackson'dan sonra en çok izleyici çeken konser olduğu için Amerikan Time dergisine konu olmuşlardır.

Kuruluş ve ilk albüm
Grup, Almanya'da üç ayrı rap grubun bir araya gelmesiyle doğdu. Cartel'i oluşturan topluluklar, Karakan, Erci E ve Cinai Şebeke'ydi. Karakan'ın üyeleri Alper Ağa ve Kâbus Kerim iken, Cinai Şebeke ise M. Ali (Emali), Babalu (Ichibaba), Olcay (Ole) ve İnceefe (Çelik bilek Apo)'den oluşuyordu. Grubun Cartel adındaki ilk albümü önce Polygram Music tarafından Avrupa'da yayınlandı. Kısa zamanda Avrupa'da medyanın dikkatini üzerine çeken grup hakkında MTV müzik kanalında röportajlar yayınlandı.

Avrupa'daki bu başarı kısa sürede Türk medyasının da ilgisini çekti. Ağustos 1995'te Cartel, Türkiye'ye gelip televizyonlara çıkmaya başladı. Cartel'ın albümü de Raks Müzik tarafından Türkiye'de piyasaya sürüldü. Grup 1996'da ikinci albüm çalışmalarına başladı ve Cartel Geliyor adlı bir şarkı kaydetti. Ancak bu albüm çalışmaları sonuç vermedi.

Ara veriş
Cartel, albümden sonra üç ayrı grup olarak yollarını ayırdı ve solo çalışmaları başladı. 1997 senesinde Karakan ve Erci E, solo albümlerini çıkardılar. Özellikle Karakan beklediği ilgiyi bulamayınca Türkiye müzik piyasasından çekildi. Erci E, daha sonra bir albüm daha çıkardı ama sesini fazla duyuramadı.

1998'de Peter Maffay'ın Begegnungen albümü için Cartel kısa bir süre için tekrar bir araya geldi. Kayıtta orijinal kadrodan sadece Erci E bulunmaktadır. Erci E'ye Bektaş ve Capman Hakan eşilk etmiştir. "Maffay'la Cartel" adındaki şarkı single olarak da yayınlandı ve şarkıya klip de çekildi. Grup, Maffay ile albümün konserlerine de çıktı. Begegnungen Live adlı albümde "Weil Ich Türke Bin" ve "Maffay'la Cartel" şarkılarında sanatçıya eşlik eden grup, "Something Will Happen" şarkısında da vokal yaptı. Bu projeden sonra Cartel müziğe ara verdi. 2004 yılında grubun ilk albümü Türkiye'de tekrar yayınlandı.

Tekrar birleşme
2009 yılında tekrar toplanan Cartel, 15 yıllık suskunluklarının sebebinin Cartel'in isim hakkı ve menajerle yaşanan sorunlar olduğunu belirtti. Eski gruptan farklı olarak İnceefe ve Kabus Kerim grupta bulunmamaktadır. Rock'n Coke 2009'da uzun bir aradan sonra ilk kez sahneye çıkan Cartel, maNga ile birlikte sahne aldı. Cartel grubu, bu uzun suskunluktan sonra Şubat 2011'de Bugünkü Neşen Cartel'den adlı bir albüm çıkarttı. Albümde konuk sanatçı olan Ferman Akgül ve Efsun yer aldı.

Üyeler
Erci E (1995-1996, 1998, 2009-günümüz)
Alper Ağa (1995-1996, 2009-günümüz)
M. Ali (1995-1996, 2009-günümüz)
Olcay (1995-1996, 2009-günümüz)
Babalu (1995-1996, 2009-günümüz)

Eski üyeleri
 Kabus Kerim (1995-1996)
Dj Tan(1995-1998)
 Inceefe (1995-1996)
 Bektaş (1998)
 Capman Hakan (1998)

Diskografi

Stüdyo albümleri

 Cartel (1995)
 Bugünkü Neşen Cartel'den (2011)

Single'ları
 Cartel (1995)
 Maffay 'La Cartel (Peter Maffay ile) (1998)

Katkıda bulundukları albümler
 Begegnungen - Peter Maffay (Maffay 'La Cartel) (1998)
 Begegnungen Live - Peter Maffay (Weil ich ein Türke bin (Intro), Weil ich ein Türke bin, Maffay 'La Cartel, Something Will Happen) (1998)

Dış bağlantılar
- Cartel Resmi Web Sitesi
- Cartel Facebook Sayfası

Kaynakça

Türk rap müzik grupları
Alman müzik grupları
Türk müzik grupları

Cartel (müzik grubu, 1995)


Jonas Staal (rođen 1981. u Zwolleu ) je nizozemski vizualni umjetnik. Njegov se rad bavi odnosom između umjetnosti, demokracije i propagande i često je izazivao javnu raspravu.

Djela

Radovi o Geertu Wildersu (2005. – 2008.)
Od 2005. do 2008. Državno tužiteljstvo procesuiralo je Staala zbog prijetnje političaru Stranke za slobodu Geertu Wildersu. To je bio rezultat projekta koji je Staal anonimno realizirao u travnju te godine pod nazivom The Geert Wilders Works a sastojao se od dvadeset i jednog takozvanog "memorijalnog djela" koji se sastoji od foto kolaža i uokvirenog portreta Wildersa, bijele ruže, svijeće od čajne svjećice i umiljati medvjed u javnom prostoru Rotterdama i Haaga. Iako su policijski glasnogovornici izjavili da ne znaju jesu li instalacije zamišljene kao prijetnja ili znak javne potpore, Wilders je policiju odlučio prijaviti događaje kao prijetnju osobnim životom. Jednom kad je Staal najavio da je njegovo djelo dobrovoljno se prijavio policiji u Rotterdamu, uhićen je i procesuiran zbog prijetnje smrću političaru. Staal je smatrao da su suđenja dijelom njegova rada, a pozivnice su dizajnirane i tiskane kako bi se sudski postupak najavio kao 'javna rasprava' u kojoj su ključne osobe u procesu predstavljene kao glumci u predstavi pod nazivom The Geert Wilders Works - A Trial I -II. Suđenja su se odvijala 2007. godine na Kantonalnom sudu u Rotterdamu i 2008. godine na Sudu pravde u Haagu. Staal je svoju molbu napisao kao manifest koji je objavljen u dijelu za kulturnu nizozemskih novina NRC Handelsblad.

Umjetnost, vlasništvo politike I-IV (2010. – 2012.)
2010. godini Staal je realizirao izložbe Umjetnost, vlasništvo politike i 'Umjetnost, vlasništvo politike II: prostor slobodoumnih, 2011. Umjetnost, vlasništvo politike III: zatvorena arhitektura i 2012. umjetnost, vlasništvo Politika IV: Prostor slobodoumbih u kojem je istraživao ulogu suvremene umjetnosti u političkom procesu. Prvi dio odvijao se u izložbenom prostoru TENT. u Rotterdamu, za vrijeme općinskih izbora 2010. godine na kojima je pokazao umjetnička djela svih stranaka uključenih u izbore. Drugi dio odvijao se u Van Abbemuseumu u Eindhovenu u Nizozemskoj i postojao je od umjetničkih djela koja su odabrali liberalna Narodna stranka za slobodu i demokraciju (Volkspartij voor Vrijheid en Democratie, VVD) i krajnje desničarska Stranka za slobodu (Partij voor de Vrijheid, PVV) u njihovom takozvanom 'Prostoru slobodoumnika': i izložbenom prostoru koji su stranke otvorile u nizozemskom parlamentu za umjetnike koji su se bavili vjerskom (islamskom) cenzurom. Treći dio otvoren je u Extra Cityju u Antwerpenu a nastavljen je u obliku kazališnog djela u Frascatiju u Amsterdamu. Središnje mjesto u projektu ima teza Zatvorena arhitektura (2004.) koju je napisala krajnje desničarska zastupnica Fleur Agema, broj dva na listi nizozemske Stranke slobode (Partij voor de Vrijheid, PVV). Teza sadrži skicu za novi model zatvora, koji je Agema razvila tijekom magisterija iz dizajna interijera. U projektu Staal proširio je Agemine skice u potpuno razvijeni model. Štoviše, istražuje u kojoj je mjeri njezin raniji arhitektonski rad nacrt iz kojeg ona sada utječe na trenutne vladine politike, a time i na organizaciju našeg današnjeg društva. Četvrti se dio održao u Van Abbemuseumu u Eindhovenu i u umjetničkom prostoru De Appel u Amsterdamu kao rezultat otvorenog poziva Rogiera Verkroosta, političara socijalno-liberalne stranke Demokrati 66, i GreenLeft političara Jessea Klavera da se odmah ponovno otvoriti prostor slobodoumnih koji su 2011. godine zatvorili liberalni VVD i ekstremno desni PVV. Stvaranje novih prostora Slobodoumnih podržali su Staal i muzej. Verkroost's i Klaver's Freethinkers 'Spaces otvoreni su u rujnu 2012., a u Amsterdamu je uslijedio prostor Freethinkers' prostora kojeg je kustos Carolien Gehrels, zamjenik umjetnosti i kulture iz Laburističke stranke u Amsterdamu.

Novi svjetski summit (2012.–...)
U svibnju 2012. Staal je u svojoj brošuri "Umjetnost u obrani demokracije" najavio osnivanje umjetničke i političke organizacije New World Summit. Ova organizacija želi osigurati parlamente za političke organizacije bez državljanstva koje se stavljaju "izvan" demokracije, na primjer, pomoću takozvanih međunarodnih popisa terorističkih organizacija koje blokiraju svoje bankovne račune i rezultiraju trenutnom zabranom putovanja, ispuštajući ih na "rub" političkog sustava.

Prvo izdanje summita Novog svijeta, održanog 4. i 5. svibnja 2012., u Sophiensaalu u Berlinu, ugostilo je četiri politička i tri pravna predstavnika organizacija s crne liste, poput Nacionalne demokratske fronte Filipina (NDF), Kurdski ženski pokret, Baskijski pokret za neovisnost i Narodnooslobodilački pokret Azawada (MNLA). Prema Staalu, njegova organizacija želi istražiti na kojoj razini umjetnost može djelovati kao instrument za stvaranje "alternativnog političkog prostora" jer politika nije u stanju djelovati prema obećanju onoga što on naziva "temeljnom demokracijom". Drugo izdanje summita Novog svijeta održano je 29. prosinca 2012. u de Waagu u Leidenu u Nizozemskoj i bilo je usredotočeno na profesora Josea Maria Sisona, osnivača Komunističke partije Filipina (CPP) i njezinog naoružanog krila, Nova narodna vojska (NPA), obje koje su na međunarodnoj listi. Sison, koji živi u emigraciji u Nizozemskoj, raspravljao je o nekoliko slučajeva političara, odvjetnika, državnih tužitelja i sudaca. Najavljeno je da će se 3. novi svjetski summit održati početkom 2013. godine u Kochiju u Indiji, u kontekstu 1. bijenala Kochi-Muziris. Za ovu prigodu sagrađen je parlament na otvorenom ispred bivšeg britanskog kolonijalnog kompleksa, ali po nalogu Državne obavještajne službe zastave u parlamentu su obojane, a tri člana summita optužena su za materijalnu potporu organizacijama s crne liste. Četvrti summit Novog svijeta održao se od 19. do 21. rujna 2014. u Kraljevskom flamanskom kazalištu u Bruxellesu, okupivši dvadeset predstavnika onoga što organizacija opisuje kao "države bez državljanstva", poput predstavnika organizacija u Kurdistanu, Somalilandu, Zapadnoj Papui i Azawad . Summit Novog svijeta u tom kontekstu također govori o njihovom radu kao o "umjetnosti države bez državljanstva".

U listopadu 2015. Jonas Staal najavio je u različitim intervjuima da će se peti summit održati u Rojavi, regiji koju su kurdski revolucionari proglasili autonomnom u sjevernom dijelu Sirije 2011. godine, a uključivat će i proslavu početka izgradnje novog javnog parlamenta razvijena zajedno s Demokratskom samoupravom Rojave. Summit novog svijeta u Rojavi održao se 16. do 17. listopada 2015. godine u gradu Derîk, kanton Cezîre, a uključivao je govornike iz Demokratske samouprave Rojava, kao i međunarodno izaslanstvo, među kojima su bili predstavnici iz Katalonije, Škotske zajednica Amazigh. Na kraju dvodnevnog summita, sudionici su se okupili na gradilištu novog javnog parlamenta, gdje su ministrica vanjskih poslova kantona Cezîre Amina Osse i Staal najavili izgradnju kao simbol revolucije na Rojavi i prijateljstva s drugi narodi bez državljanstva iz cijelog svijeta. Prema člancima novinara koji su putovali s međunarodnim izaslanstvom na summit u Rojavi, drugi dio Summita Novog svijeta u autonomnoj regiji trebao bi se održati u gotovom parlamentu početkom 2016.

Zajedno s BAK-om, osnovu voor actuele kunst, Utrecht, 2013. godine osnovana je Akademija Novi svijet koja poziva političke grupe bez državljanstva da razvijaju suradničke projekte s umjetnicima i studentima. BAK je 2014. godine također bio domaćin prvog novosvjetskog veleposlanstva Azawada, privremenog veleposlanstva za nepriznatu državu Azawad, koje je razvio Staal i pisac i predstavnik Nacionalnog oslobođenja Azawada (MNLA) Moussa Ag Assarid.

Ostali projekti
Staal često radi u multidisciplinarnim projektima, zajedno s, među ostalim, književnikom Vincentom WJ van Gervenom Oeijem. U suradnji s njim i kazališnom skupinom Wunderbaum, realizirao je projekt The Plays of Cho Seung-Hui: Richard McBeef, izvedbu scenarija s istim naslovnikom američko-korejskog pucača iz srednje škole Cho Seung-a -Hui .

S vizualnim umjetnikom Hansom van Houwelingenom i Amsterdamskom radničkom strankom (PvdA), starješinom umjetnosti i kulture Carolien Gehrels, realizirao je projekt Alegorije dobre i loše vlasti u umjetničkom prostoru W139 u Amsterdamu. Projekt se sastojao od četverodnevne rasprave između 1. i 4. svibnja između osam političara i umjetnika. 2014. suradnja se nastavila u projektu Beyond Allegories koji se sastojao od devet sati rasprave 9. svibnja u općinskom parlamentu Amsterdama, tijekom koje su umjetnici i političari raspravljali o zajednički razvijenim prijedlozima o "ulozi umjetnosti u političkom upravljanju, mobilizaciji i djelovanju. "

Od 9. do 11. siječnja umjetnik je zajedno s dramaturgom Florianom Malzacherom i kustosicom Joannom Warsza organizirao prvu "Međunarodnu organizaciju umjetnika" u kazalištu Hebbel am Ufer u Berlinu, najavljenu kao skup "preko dvadeset organizacija, koje su umjetnici osnovali, sučeljavajući se s trenutne krize u politici, gospodarstvu, obrazovanju, imigraciji i ekologiji. " Malzacher je objasnio da su organizacije koje su sudjelovale "sve dio trenutnog pomaka od umjetnika koji rade u obliku privremenih projekata ka izgradnji dugoročnih organizacijskih struktura", a zatim je Staal rekao da "Drugačija od pojedinačnog komodificiranog umjetničkog djela, organizacija umjetnika potencijalno predlaže restrukturiranje društvenih odnosa kao takvih. " Izvješteno je da je konferencija u nekoliko navrata bila sukobljena, kako prema organizatorima, tako i među umjetničkim organizacijama koje su sudjelovale.

Literatura

 2019: Umjetnost propagande u 21. stoljeću, MIT Press, ISBN 9780262042802
 2015: Svezak Akademije Novog Svijet br. 5: Demokracija bez državljanstva, ur., U suradnji s Dilarom Dirikom i Renée In der Maur / BAK, basis voor Actuele Kunst, Utrecht, ISBN 978-90-77288-22-1
 2014: Svezak Akademije Novog Svijeta br. 4: Umjetnost stvaranja države, ur., U suradnji s Moussa Ag Assarid / BAK, basis voor actuele kunst, Utrecht, ISBN 978-90-77288-21-4
 2014: Nosso Lar, Brasília: Spiritizam - modernizam - arhitektura, Capacete, Rio de Janeiro i Jap Sam Books, Heijingen, ISBN 978-94-90322-45-8
 2013: Svezak Akademije Novog Svijeta br. 3: Politika bez vođe, ur., U suradnji s Dirkom Pootom / BAK-om, osnova za aktualnu umjetnost, Utrecht, ISBN 978-90-77288-20-7
 2013: Svezak Akademije Novog Svijeta br. 2: Kolektivna borba izbjeglica, ur., U suradnji s Mi smo ovdje / BAK, basis voor actuele kunst, Utrecht, ISBN 978-90-77288-19-1
 2013:Svezak Akademije Novog Svijeta br. 1: Prema kulturi naroda, ur., U suradnji s Jose Maria Sison / BAK, basis voor Actuele Kunst, Utrecht,ISBN 978-90-77288-18-4
 2011: Umjetnost, Vlasništvo politike III: Zatvorena arhitektura, Onomatopee, Eindhoven, ISBN 978-90-78454-75-5
 2010: Snaga? . . . Kojim ljudima? !, Jap Sam Books, Heijningen, ISBN 978-94-90322-02-1
 2009: Postpropaganda, Nizozemska fondacija za vizualne umjetnosti, dizajn i arhitekturu, Amsterdam, ISBN 978-90-76936-22-2
 2009: Aktivistička Sumnja, s Harmen de Hoop, Onomatopee, Eindhoven, ISBN 978-90-78454-36-6
 2009: Prati nas ili umri. Radovi srednjoškolskih strijelaca koje su odabrali Vincent WJ van Gerven Oei i Jonas Staal, Atropos Press, New York / Dresden, ISBN 0-9819462-5-9

vanjske poveznice

 Službena web stranica Jonas Staal
 Web stranica Summit novog svijeta
 Summit novog svijeta: Jonas Stall u konverzaciji sa Stephanie Bailey na Ibraazu

Izvori

Nizozemski umjetnici
Stranice s nepregledanim prijevodima

Jonas Staal


George Madison Adams (* 20. Dezember 1837 in Barbourville, Kentucky; † 6. April 1920 in Winchester, Kentucky) war ein US-amerikanischer Politiker. Zwischen 1867 und 1875 vertrat er den Bundesstaat Kentucky im US-Repräsentantenhaus.

Werdegang
George Adams erhielt eine private Schulausbildung und besuchte danach das Centre College in Danville. Anschließend studierte er Jura. Zwischen 1859 und 1861 war er Verwaltungsangestellter am Bezirksgericht im Knox County. Er war Besitzer von Sklaven. Während des Bürgerkrieges diente er im Heer der Union. Bis 1863 war er Hauptmann einer Infanterieeinheit aus Kentucky, danach Zahlmeister im Rang eines Majors.

Adams wurde Mitglied der Demokratischen Partei. Bei den Kongresswahlen des Jahres 1866 wurde er im achten Wahlbezirk von Kentucky in das US-Repräsentantenhaus in Washington, D.C. gewählt, wo er am 4. März 1867 die Nachfolge von William H. Randall antrat. Nach drei Wiederwahlen war er bis zum 3. März 1875 Mitglied im Kongress. Seit 1873 vertrat er als Nachfolger von John McConnell Rice den neunten Distrikt seines Staates. Zwischen 1865 und 1869 war die Arbeit des Kongresses von den Spannungen zwischen der Republikanischen Partei und Präsident Andrew Johnson geprägt, die in einem nur knapp gescheiterten Amtsenthebungsverfahren gipfelten. Außerdem wurden der 14. und der 15. Verfassungszusatz ratifiziert. 1874 wurde Adams nicht mehr wiedergewählt.

Zwischen 1875 und 1881 war Adams  Clerk für die Kongressverwaltung. Von 1884 bis 1887 war er bei der Landbehörde des Staates Kentucky beschäftigt; von 1887 bis 1891 fungierte er als Secretary of State von Kentucky. Im Jahr 1891 wurde er Eisenbahnbeauftragter. Danach wurde Adams von Präsident Grover Cleveland zum Pensionsbeauftragten der Bundesregierung für Louisville ernannt. Dieses Amt bekleidete er zwischen 1894 und 1898.

George Adams verbrachte seinen Ruhestand in Winchester, wo er am 6. April 1920 starb.

Er war der Neffe von Green Adams (1812–1884), der zwischen 1847 und 1861 zweimal den Staat Kentucky im Kongress vertrat.

Einzelnachweise

Weblinks

Mitglied des Repräsentantenhauses der Vereinigten Staaten für Kentucky
Secretary of State (Kentucky)
Clerk of the United States House of Representatives
Mitglied der Demokratischen Partei (Vereinigte Staaten)
US-Amerikaner
Sklavenhalter (Neuzeit)
Geboren 1837
Gestorben 1920
Mann

George Madison Adams


Mehmed Tevfik Efendi (d. ? - ö. Haziran 1927) mutasavvıf.

Hayatı
Kayseri'nin Yeşilhisar İlçesi'ne bağlı Keşlik Köyü'nde dünyaya geldi. Babası Hasan Efendi'nin İstanbul'da çalışması nedeniyle kardeşi İbrahim Ethem ile birlikte İstanbul'a gitti. İstanbul'da Halvetiyye-i Şa'baniyye Tarikatı'nın Şeyhi ve Fatih Türbedarı Ahmed Amiş Efendi'nin sohbetlerine katıldı. Kayserili olması nedeniyle burada Kayserili lakabını aldı. Ahmed Amiş Efendi ölümünden sonra postnişini Mehmed Tevfik Efendi'ye bıraktı. Mehmed Tevfik Efendi, Sultan Abdülhamit'in hizmetini görmekte olduğu bir sırada gönül muhabbeti ile meşgul olmuştur. II. Abdülhamid'in tahttan indirilmesinin ardından saray personeli ile birlikte kendisi de saraydan ayrılmıştır.
Mehmed Tevfik Efendi, Amiş Efendi'den sonra Şa'bâniyye tarikatının Kuşadaviyye (İbrâhimiyye) kolunun şeyhliğini yürütmüş, emaneti Maraşlı Ahmed Tâhir Efendi'ye devretmiştir. Nüzhed Hanım'ın evinde 1927 yılının Haziran ayında ölmüştür.

Özel yaşamı
Mehmed Tevfik Efendi'nin bir kız çocuğu olmuştur. Akrabaları halen Kayseri'de yaşamaktadır.

1927 yılında ölenler
Mutasavvıflar
Kayseri doğumlular
20. yüzyılda Osmanlılar

Kayserili Mehmed Tevfik Efendi


La classe Song (code OTAN), ou Type 039, est une classe de sous-marins diesel-électrique pour la Marine chinoise.

Treize sous-marins ont été construits.

Classe de sous-marin
Bateau de la Marine de l'Armée populaire de libération

Classe Song


El Estado Libre de Mecklemburgo-Schwerin () fue un estado de la República de Weimar que fue establecido en 1918 tras la abdicación del Gran Duque de Mecklemburgo-Schwerin siguiendo la revolución alemana. En 1933, después del inicio del gobierno Nazi, fue unido con el estado vecino más pequeño de Mecklemburgo-Strelitz
para formar el estado unido de Mecklemburgo.

Gobernantes de Mecklemburgo-Schwerin

Presidente del Consejo de Ministros
Hugo Wendorff (DDP) 1918-1919

Ministros-Presidente

Véase también
 Organización territorial de la República de Weimar

Enlaces externos
Estado Libre de Mecklemburgo-Schwerin (alemán)
Estados de Alemania desde 1918

Mecklemburgo
Estados de la República de Weimar
Mecklemburgo
Estados y territorios desaparecidos en 1933

Estado Libre de Mecklemburgo-Schwerin


Teodor Dr. Popescu (n. 16 iunie 1881, Dumbrava, jud. Mureș- d. 14 februarie  1926, Cluj) a fost un deputat în Marea Adunare Națională de la Alba Iulia, organismul legislativ reprezentativ al "tuturor românilor din Transilvania, Banat și Țara Ungurească", cel care a adoptat hotărârea privind Unirea Transilvaniei cu România, la 1 decembrie 1918.

Biografie
Teodor Popescu, născut în localitatea Dumbrava, județul Mureș, a urmat studiile superioare la Facultatea de Drept și Științe Politice din Budapesta. La terminarea studiilor, Popescu avea să ocupe funcția de avocat la Reghin și Făgăraș devenind și membru al Despărțământului Reghin al Astrei. Se dovedește a fi unul dintre organizatorii adunării populare de protest de la Reghin din aprilie 1907. Are și funcția de membru al Consiliului Național Român din Reghin, iar după 1918 va exercita funcția de judecător la Tribunalul din Cluj. A decedat la Cluj la data de 14 februarie 1926.

Activitatea politică
A fost ales ca delegat titular al cercului electoral  Reghin, la Marea Adunare Națională de la Alba Iulia de la 1 decembrie 1918.

Note

Bibliografie
 Ioan I. Șerban, Dorin Giurgiu, Ionela Mircea, Nicolae Josan, Dicționarul personalităților Unirii. Trimișii românilor transilvăneni la Marea Adunare Națională de la Alba Iulia, Muzeul Național al Unirii, Alba Iulia, 2003, ISBN 973-8141-90-7
 Gelu Neamțu, Mircea Vaida-Voevod, 1 decembrie 1918. Mărturii ale participanților, vol. I-II, Editura Academiei Române, București, 2005, ISBN 973-27-1258-9 (vol. I); ISBN 973-27-1264-3 (vol. II)

Lectură suplimentară
 Daniela Comșa, Eugenia Glodariu, Maria M. Jude, Clujenii și Marea Unire, Muzeul Național Transilvania, Cluj-Napoca, 1998
 Florea Marin, Medicii și Marea Unire, Editura Tipomur, Târgu Mureș, 1993
 Silviu Borș, Alexiu Tatu, Bogdan Andriescu, (coord.), Participanți din localități sibiene la Marea Adunare Națională de la Alba Iulia din 1 decembrie 1918, Editura Armanis, Sibiu, 2015

Vezi și
 Lista delegaților la Marea Adunare Națională de la Alba Iulia

Legături externe
  Membrii de drept ai Marii Adunării Naționale de la Alba-Iulia din 1 decembrie 1918, lista publicată în "Gazeta Oficială", Sibiu, nr. 1, 1/14 decembrie 1918

Nașteri în 1881
Decese în 1926
Avocați
Delegați la Marea Adunare Națională de la Alba Iulia

Teodor Dr. Popescu


Hasner von Artha ist der Familienname folgender Personen:

 Joseph Hasner von Artha (1819–1892), in Prag tätiger Augenarzt
 Leopold Hasner von Artha (1818–1891), böhmisch-österreichischer Politiker

Hasner von Artha


محمد شعباني (4 سبتمبر 1934 في أوماش، بسكرة - 3 سبتمبر 1964) كان عسكري ومجاهد أثناء الثورة الجزائرية برتبة عقيد.

بعد التعليم الابتدائي في بسكرة، انتقل إلى قسنطينة عام 1952 للدراسة في معهد الشيخ بن باديس. وهناك اكتشف الالتزام السياسي وأهمية الكفاح المسلح من خلال صحف جمعية العلماء المسلمين الجزائريين.

 شارك في أولى العمليات عند اندلاع الثورة ثم أصبح كاتبا مساعدا لسي الحواس في منطقة الصحراء.
 ترقى إلى رتبة ملازم، وفي أفريل 1958 أصبح ضابط أول سياسي، وسنة 1959 عين على رأس المنطقة الثالثة من الولاية السادسة.
 بعد استشهاد العقيد سي الحواس خلفه على رأس الولاية السادسة. اشتهر بكونه أصغر عقيد في العالم.
 كان له دور في توسيع العمليات العسكرية في الجنوب الكبير خاصة بعد اكتشاف البترول وسعي فرنسا إلى سياسة فصل الصحراء.

وفاته
في يوم 3 سبتمبر 1964 تم إعدام محمد شعباني بأمر من الرئيس السابق أحمد بن بلة بتهمة محاولة التمرد على السلطة وزرع الفتنة في صفوف الجيش الجزائري. وكان رئيس المحكمة الثورية في عهد بن بلة محمود زرطال هو الذي نطق بحكم الإعدام، وتم إعدامه في مدينة وهران.

وصلات خارجية
 محمد شعباني إلى جانب أحمد بن بلة من موقع يوتيوب

مراجع

أشخاص في حرب الجزائر
أعضاء جبهة التحرير الوطني الجزائرية
سياسيون جزائريون
شخصيات تاريخية جزائرية
مواليد 1353 هـ
مواليد 1934
وفيات 1384 هـ
وفيات 1964
وفيات في وهران

محمد شعباني


كارل بيترز  (1856–1918) حاكم استعماري ألماني، مستكشف، سياسي ومؤلف، وهو أحد الداعمين الرئيسيين لإنشاء المستعمرة الألمانية في شرق أفريقيا (جزء من جمهورية تنزانيا الحديثة). أحد مؤيدي الداروينية الاجتماعية وفلسفة فولكيش، جعله موقفه تجاه السكان الأصليين واحدا من أكثر المستعمرين إثارة للجدل حتى خلال حياته.

أعماله
عقد معاهدات في العام 1884 مع زعماء في شرق أفريقيا أدّت إلى قيام مستعمرة ألمانية في أفريقيا الشرقية، كذلك عقد معاهدة في العام 1890 مع ملك أوغندا أبطلت الاتفاق السابق بين ألمانيا وبريطانيا على تحديد مناطق النفوذ، واكتشف في العام 1899 مناجم للذهب وأثار حضارات أفريقية قديمة علي طول نهر زمبيزي.

روابط خارجية

مراجع

الشعب الاستعماري لشرق إفريقيا الألمانية
أشخاص من مملكة هانوفر
حكام شرق إفريقيا الألماني
خريجو جامعة توبنجن
خريجو جامعة غوتنغن
خريجو جامعة هومبولت في برلين
مستكشفو ألمان من إفريقيا
مواليد 1856
وفيات 1918
وفيات في باد هاغزبورغ

كارل بيترز


Max Bolkart (Oberstdorf, Njemačka, 29. srpnja 1932.), bivši njemački skakač skijaš. Po zanimanju gastronom. Četverostruki njemački prvak na velikoj skakaonici, od 1956., 1957., 1958. in 1964. godine. Najveći mu je uspjeh pobjeda na Turneji četiriju skakaonica 1959./60., pobijedivši na tri od četiri skakaonice, sve osim one u Bischofshofenu. Na Turneji 1956./57. bio je treći i 1962./63. bio je također treći. Natjecao se na Olimpijskim igrama. U Cortini d'Ampezzo 1956. bio je četvrti. U Squaw Valleyu 1960. bio je šesti. Na svjetskom prvenstvu u nordijskom skijanju 1962. u Zakopanama bio je deveti. Bio je član SC Oberstdorfa. Povukao se iz aktivnog natjecanja 1965. godine.

Priznanja
Srebrni lovorov list dodijelio mu je njemački predsjednik Johannes Rau 2002. godine
Orden za zasluge SR Njemačke 6. svibnja 1977.

Izvori

Vanjske poveznice
Max Bolkart - Međunarodni skijaški savez (eng.)
Max Bolkart  - Sports-Reference (eng.)

Njemački skijaši skakači
Gastronomi

Max Bolkart


Curaj, Mihaela! este un film românesc din 1974 regizat de Nell Cobar.

Prezentare

Note

Legături externe

Vezi și
 1974 în film

Filme românești
Filme în limba română
Filme din 1974
Filme de animație
Filme de scurt metraj
Filme Româniafilm

Curaj, Mihaela!


اختلاف المنظر أو التزيّح أو التخاطل  هو تغير ظاهري في موقع الشيء المنظور وبخاصة الجرم السماوي بسبب اختلاف مكان الرؤية. فمثلا تدور الأرض حول الشمس مرة كل عام ويختلف موقعها مثلا في الشتاء عن موقعها في الصيف، والمسافة بين الموقعين تساوي تقريبا 300 مليون كيلومتر. فإذا رصدنا نجما خلال الصيف، ثم عدنا ورصدناه خلال الشتاء وجدنا أن موقعه قد تغير، وهذا هو اختلاف المنظر، ويقاس التزيح بالزاوية بين شعاعي الرؤية من الموقعين. يمكن فهم تلك الإزاحة بتجربة بسيطة: نمد يدنا إلى الأمام نرفع أحد أصابعنا. ننظر الآن إلى إصبعنا بالعين اليسرى فنرى طرف إصبعنا منطبقا على صورة مثلا على الحائط. ثم نغمض عيننا اليسرى ونشاهد إصبعنا بالعين اليمنى. فنجد أن إصبعنا يؤشر على موقع آخر على الحائط، أي يبدو لنا وكأن الصورة قد انزاحت عن مكانها، وهذا هو «التزيح».

يستغل التزيح في تعيين بعد نجوم عنا وهذا ما يسمى التزيح النجمي.

في الرسوميات الحاسوبية
في العديد من تطبيقات الرسوميات الحاسوبية البدائية، وخاصة في ألعاب الفيديو، كان المنظر ينشأ من عدة طبقات مستقلة حيث تعرض هذه المناظر بسرعات مختلفة عند تحريك اللاعب للفأرة. بعض الأجهزة كانت تدعم مثل هذه الطبقات مثل جهاز سوبر نينتندو إنترتينمنت سيستم، وهذا يظهر بعض الطبقات أبعد من غيرها وكان هذا مفيداً بشكل كبير لإعطاء الإيحاء بالعمق في المشهد، ولكن كانت فقط تعمل عند تحريك اللاعب للمنظر. حالياً، تعتمد كثير من الأجهزة مبادئ أكثر تقدماً في الأجسام الحاسوبية ثلاثية الأبعاد، إلا أن بعض الألعاب المحمولة ما زالت تعتمد تقنية التزيح.

في الفلك

يمكن استخدام ظاهرة التزيح لحساب المسافة بين الأرض وبين النجوم القريبة من الشمس باستخدام ظاهرة التزيح النجمي. وذلك بقياس التغير (التزيح) الظاهري لمواقع النجوم أثناء حركة الأرض في مدارها فيما يعرف بـالتزيح السنوي، بما يكفي لإظهار تزيح (Parallax) يمكن قياسه (يقل التزيح بزيادة المسافة بيننا وبين النجم المجهول بعده عنا. أي تنفع طريقة قياس التزيح في تعيين بعد النجوم إذا كان التزيح ملموسا، ويقل التزيح حتى يقرب من الصفر عندما يكون بعد النجم عنا نحو، وهذه حدود تعيين المسافة بيننا وبين النجوم بطريقة التزيح النجمي. في تلك الحالات التي لا يظهر للنجم تزيح نستخدم طرقا أخرى مثل انزياح نحو الأحمر.)

يقاس التزيح النجمي من الأرض من نقطة معينة ولتكن في شهر مارس مثلا، ثم يقاس تزيح النجم بعد 6 أشهر (أي في سبتمبر). فتكون المسافة بين موقعنا الأول وموقعنا الثاني مساوية لقطر مدار الأرض حول الشمس أي نحو 300 مليون كيلومتر نظرا لأن بعد الشمس عنا يساوي 150 مليون كيلومتر. وبمعرفة قيمة التزيح بوحدة ثانية قوسية وقطر فلك الأرض حول الشمس بوحدة فرسخ فلكي يمكننا حساب المسافة بيننا وبين النجم المرغوب قياس بعده عنا.

يعرف الفرسخ الفلكي (26و3 سنة ضوئية) بأنه المسافة التي تعادل «تزيح سنوي» مقداره 1 ثانية قوسية:

ويمكن حساب المسافة d بيننا وبين النجم البعيد عن طريق الصيغة التالية:

حيث:

 d تحسب بالفرسخ الفلكي

 ووحدة زاوية التزيح p تحسب بالثانية القوسية

نقطتان للمشاهدة بغرض تعيين الزاوية p : مشاهدة في الربيع مثلا (في الشكل، الأرض يمينا بالنسبة للشمس) والنقطة الثانية للمشاهدة في الخريف (في الشكل، الأرض يسارا من الشمس) (المسافة بين تلك النقطتين تساوي 2 فرسخ فلكي.).

مثال:

المسافة بيننا وبين قنطور الأقرب تبلغ طبقا للمعادلة 1/0.7687=

أي 234و4 سنة ضوئية

وكانت طريقة قياس تزيح لنجوم هي أول طريقة استخدمت لتعيين بعد النجوم (القريبة) عنا. وكان أول نجم يتبع معه هذه الطريقة قام بها «فريدريش بيسيل» في عام 1838 لقياس بعد الدجاجة 61 (61 Cygni) مستخدما منظارا للشمس. ولا تزال طريقة التزيح النجمي هي الطريقة العيارية لمعايرة الطرق الأخرى المتبعة لتقدير بعد النجوم عنا.

المراجع

بصريات
رؤية
رؤية حاسوبية
زوايا
علم المثلثات
هندسة فلكية
هندسة رياضية في رؤية حاسوبية

اختلاف المنظر


Talídómíð, selt undir nöfnum eins og Conterga, Thalomid og fleiri er lyf sem notað er við meðhöndlun nokkurra gerða krabbameina, við höfnun í tengslum við beinmergsskipti og stofnfrumumeðferð og við ýmsa húðsjúkdóma þar á meðal aukaverkanir vegna holdsveiki. Það er einnig stundum notað við meðhöndlun HIV á síðari stigum. Lyfið er inntökulyf. Lyfið getur valdið fósturskaða. Talídómíð var fyrst sett á markað árið 1957 í Vestur-Þýskalandi og var þá selt án lyfseðils. Það var markaðssett sem kvíðastillandi og róandi lyf, gott við svefntruflunum og morgunógleði. Það var í fyrstu talið skaðlaust til inntöku á meðgöngu en annað kom í ljós. Lyfið var skaðlegt fyrir fóstur og er talið að yfir 10.000 ungbörn hafi orðið fyrir fósturskaða af völdum talídómíðs og af þeim hafi stór hluti  dáið á fyrsta ári. Þau börn sem lifðu urðu fyrir skaða í útlimum, augum, þvagfærakerfi og hjarta. Lyfið var tekið af markaði í Evrópu árið 1961. Fósturskaðar af völdum talídómíð urðu til þess að lyfjaeftirlit var hert í mörgum ríkjum.

Talídómíð var samþykkt sem krabbameinslyf í Bandaríkjunum árið 1998. Það er á lista WHO yfir mikilvæg lyf.

Þýskur barnalæknir Widukind Lenz rannsakaði fósturskemmdir af völdum talídómíðs og benti árið 1962  á að talídómíð gæti valdið fósturskemmdum ef konur tækju lyfið á 4.-8. viku meðgöngu og birti seinna ítarlegri rannsóknir um helstu einkenni um fósturskaða af völdum talídómíðs. Þekktustu einkenni talídómíðbarna eru handleggir eða fótleggir sem eru vanmótaðir (selshreyfar), Talið er að milli 8000 og 12000 börn sem urðu fyrir fósturskaða af völdum talídómíð hafi komist af barnsaldri. Það hefur komið í ljós í rannsóknum að talídómíð snemma á meðgöngu tengist einnig uppkomu einhverfu.

Árið 1964 kom í ljós að talídómíð hafði áhrif á húðhnútabólgu í holdsveiki og skömmu seinna var bent á virkni þess á ýmsa illvíga sjúkdóma m.a. bólgusjúkdóma eins og svæðisþarmabólgu (Chrohmsjúkdóm) og sem lyf við mergæxli (multible myeloma). Talídómíð sem áður var lyf hörmunga og fósturskaða er þannig mörgum áratugum seinna stundum lyf sem hjálpar sárþjáðum og langt leiddum sjúklingum.

Tilvísanir

Lyf

Talídómíð


Beast in Black é uma banda de power metal finlando-greco-húngara que foi fundada, em 2015, em Helsínquia, pelo guitarrista e compositor Anton Kabanen.

A banda conta com influências musicais de Judas Priest, Manowar, W.A.S.P., Accept e Black Sabbath.

História
Anton Kabanen fundou a banda em 2015 depois de deixar a sua antiga banda Battle Beast no início do mesmo ano. Tal como Battle Beast, o nome da banda é uma homenagem à manga e anime japonês Berserk .

Beast In Black assinou um contrato com a discográfica Nuclear Blast e lançou o primeiro álbum, Berserker, em 3 de novembro de 2017, tendo recebido respostas muito positiva por todo o mundo. O álbum de estreia ficou em sétimo lugar nos rankings finlandeses. Além disso, Berserker também apareceu nas tabelas de vendas na Alemanha, França, Reino Unido, Suécia e Suíça.

Em 7 de fevereiro de 2018, foi anunciado que Atte Palokangas substituirá Sami Hänninen como baterista permanente. A banda inclui o vocalista grego Yannis Papadopoulos (ex-Wardrum), o baixista húngaro Mate Molnar (Wisdom) e Kasperi Heikkinen (ex-guitarrista de bandas como U.D.O., Amberian Dawn, etc.).

Em 21 de março de 2018, foi anunciado que Beast In Black iria abrir o concerto dos Nightwish na parte europeia da sua turné Decades: World Tour.

O segundo álbum da banda, From Hell with Love, foi lançado a 8 de fevereiro de 2019. Após o lançamento do álbum, a banda fez a sua primeira turné na Europa com a banda finlandesa de metal industrial Turmion Kätilöt como suporte.

A 26 de outubro de 2021, Beast in Black lançou o seu terceiro álbum, Dark Connection. Para além de Berserk, várias músicas do álbum fazem referência a séries de ficção científica como Blade Runner, Armitage III e Cyber City Oedo. O álbum chegou às tabelas de vendas na Finlândia, onde ficou em primeiro lugar, e na Alemanha,  Estados Unidos, Japão, Reino Unido, Suécia e Suíça.

Membros
Membros atuais

 Anton Kabanen – guitarra principal, voz de apoio, teclas (2015–presente)
 Yannis Papadopoulos – voz (2015–presente)
 Kasperi Heikkinen – guitarra rítmica (2015–presente)
 Máté Molnár – baixo (2015–presente)
 Atte Palokangas – bateria (2018–presente)
Membros antigos

 Sami Hänninen – bateria (2015–2018)

Discografia

Álbuns
 Berserker (2017)
 From Hell with Love (2019)
 Dark Connection (2021)

Singles
 "Blind and Frozen" (2017)
 "Beast in Black" (2017)
 "Born Again" (2017)
 "Zodd the Immortal" (2017)
 "Sweet True Lies" (2018)
 "Die by the Blade" (2019)
 "From Hell with Love" (2019)
 "Moonlight Rendezvous" (2021)
 "One Night in Tokyo" (2021)
 "Hardcore" (2021)

Ligações externas

 Official Beast in Black Website

Quintetos musicais
Bandas formadas em 2015
Bandas de heavy metal da Finlândia
Bandas de power metal da Finlândia
Bandas da Finlândia

Beast in Black


Helena Lekapene (grč. Ελένη Λεκαπηνή, lat. Helena Lacapena; ? — 19. rujna 961.) bila je carica Bizantskog Carstva (919. – 920.), čiji je muž bio Konstantin VII. Porfirogenet. Njezini su roditelji bili bizantski admiral Roman Lakapen — koji je kasnije postao car — i njegova supruga Teodora.

U travnju ili svibnju godine 919., Helena se udala za cara Konstantina, koji je tada imao 13 godina. Helenin je otac tom prilikom postao basileopatōr ("carev otac"), a 17. prosinca 920., postao je Konstantinov suvladar. Sljedeće je godine Helenina majka postala Augusta. Iste je godine Helenin brat Kristofor Lakapen postao drugi Konstantinov suvladar, a poslije su suvladarima postali i Romanovi drugi sinovi, Stjepan Lakapen i Konstantin Lakapen.

Djeca
Djeca carice Helene i njenog muža:
Leon
Roman II.
Zoe
Teodora
Agata
Teofano
Ana

Izvori i bilješke

Obitelj Lakapen
Bizantske carice

Helena Lekapene