The Upper Silesia plebiscite was a plebiscite mandated by the Versailles Treaty and carried out on 20 March 1921 to determine ownership of the province of Upper Silesia between Weimar Germany and Poland. The region was ethnically mixed with both Germans and Poles; according to prewar statistics, ethnic Poles formed 60 percent of the population. Under the previous rule by the German Empire, Poles claimed they had faced discrimination, making them effectively second class citizens. The period of the plebiscite campaign and inter-Allied occupation was marked by violence. There were three Polish uprisings, and German volunteer paramilitary units came to the region as well.

The area was policed by French, British, and Italian troops, and overseen by an Inter-Allied Commission. The Allies planned a partition of the region, but a Polish insurgency took control of over half the area. The Germans responded with volunteer paramilitary units from all over Germany, which fought the Polish units. In the end, after renewed Allied military intervention, the final position of the opposing forces became, roughly, the new border. The decision was handed over to the League of Nations, which confirmed this border, and Poland received roughly one third of the plebiscite zone by area, including the greater part of the industrial region.

After the referendum, on 20 October 1921, a conference of ambassadors in Paris decided to divide the region. Consequently, the German-Polish Accord on East Silesia (Geneva Convention), a minority treaty, was concluded on 15 May 1922 which dealt with the constitutional and legal future of Upper Silesia that had partly become Polish territory.

Ethnolinguistic structure before the plebiscite
The earliest exact census figures on ethnolinguistic or national structure (Nationalverschiedenheit) of the Prussian part of Upper Silesia, come from 1819. Polish immigration from Galicia, Congress Poland and Prussian provinces into Upper Silesia during the 19th century was a major factor in their increasing numbers. The last Prussian general census figures available are from 1910 (if not including the 1911 census of school children - Sprachzählung unter den Schulkindern - which revealed a higher percent of Polish-speakers among school children than the 1910 census among the general populace). Figures (Table 1.) show that large demographic changes took place between 1819 and 1910, with the region's total population quadrupling, the percent of Germans increasing significantly, while Polish-speakers maintained their steady increasing numbers. Also the total land area in which Polish was spoken, as well as the land area in which it was spoken, declined between 1790 and 1890. Polish authors before 1918 estimated the number of Poles in Prussian Upper Silesia as slightly higher than according to official German censuses.
The three western districts of Falkenberg (Niemodlin), Grottkau (Grodków) and Neisse (Nysa), though part of Regierungsbezirk Oppeln, were not included in the plebiscite area, as they were almost entirely populated by Germans.

The plebiscite

The Paris Peace Conference at the end of World War I placed some formerly German territory in neighboring countries, some of which had not existed at the beginning of the war. In the case of the new Polish state, the Treaty of Versailles established some 54,000 square kilometers of formerly German territory as part of newly independent Poland. Many of these areas were ethnically mixed. In three of these ethnically mixed areas on the new German-Polish border, however, the Allied leaders provided for border plebiscites or referendums. The areas would be occupied by Allied forces and governed in some degree by Allied commissions. The most significant of these plebiscites was the one in Upper Silesia, since the region was a principal industrial center. The most important economic asset was the enormous coal-mining industry and its ancillary businesses, but the area yielded iron, zinc, and lead as well. The "Industrial Triangle" on the eastern side of the plebiscite zone—between the cities of Beuthen (Bytom), Kattowitz (Katowice), and Gleiwitz (Gliwice) was the heart of this large industrial complex. The Upper Silesia plebiscite was therefore a plebiscite for self-determination of Upper Silesia required by the Treaty of Versailles. Both Germany and Poland valued this region not only for reasons of national feeling, but for its economic importance as well.

The area was occupied by British, French, and Italian forces, and an Interallied Committee headed by a French general, Henri Le Rond. The plebiscite was set for 20 March 1921. Both Poles and Germans were allowed to organize campaigns. Each side developed secret paramilitary forces—both financed from the opposing capitals, Warsaw and Berlin. The major figure of the campaign was Wojciech Korfanty, a pro-Polish politician. The Germans complained to the still offcial Prussian Courts that Germans were being diared while a blind eye was turned to Polish militias, and intimidation of Germans in smaller Polish controlled towns and villages. The plebiscite area was largely cut off from normal contact with Germany. Upper Silesia was not represented in the Reichtstag, and German citizens needed visas to enter the plebiscite area. When the Second Silesian Uprising broke out, the British delegation blamed the French delegations pro-Polish bias for the ease with which the uprising had spread.

The Poles carried out two uprisings during the campaign, in August 1919 and August 1920. The Allies restored order in each case, but the Polish insurrectionists clashed with German "volunteers," the Freikorps.

A feature of the plebiscite campaign was the growing prominence of a strong autonomist movement, the most visible branch of which was the Bund der Oberschlesier/Związek Górnoślązaków. This organization attempted to gain promises of autonomy from both states and possible future independence for Upper Silesia.

There were 1,186,758 votes cast in an area inhabited by 2,073,663 people. It resulted in 717,122 votes being cast for Germany and 483,514 for Poland. The towns and most of the villages in the plebiscite territory gave German majorities. However, the districts of Pless (Pszczyna) and Rybnik in the southeast, as well as Tarnowitz (Tarnowskie Góry) in the east and Tost-Gleiwitz (Gliwice) in the interior showed considerable Polish majorities, while in Lublinitz (Lubliniec) and Groß Strehlitz (Strzelce Opolskie) the votes cast on either side were practically equal. All the districts of the industrial zone in a narrower sense - Beuthen (Bytom), Hindenburg (Zabrze), Kattowitz (Katowice), and Königshütte (Chorzów) - had slight German majorities, though in Beuthen and Kattowitz this was due entirely to the town vote (four-fifths in Kattowitz compared to an overall 60%). Many country communes of Upper Silesia had given Polish majorities. Overall, however, the
Germans won the vote by a measure of 59.4% to 40.6%. The Interallied Commission deliberated, but the British proposed a more easterly border than the French, which would have given much less of the Industrial Triangle to Poland.

In late April 1921, when pro-Polish forces began to fear that the region would be partitioned according to the British plan, elements on the Polish side announced a popular uprising. Korfanty was the leading figure of the uprising, but he had much support in Upper Silesia as well as support from the Polish government in Warsaw. Korfanty called for a popular armed uprising whose aim was to maximize the territory Poland would receive in the partition. German volunteers rushed to meet this uprising, and fighting on a large scale took place in the late spring and early summer of 1921. Germanophone spokesmen and German officials complained that the French units of the Upper Silesian army of occupation were favoring the insurrection by refusing to put down their violent activities or restore order.

Twelve days after the start of the uprising, Wojciech Korfanty offered to take his Upper Silesian forces behind a line of demarcation, on condition that the released territory would not be occupied by German forces, but by Allied troops. On 1 July 1921 British troops returned to Upper Silesia to help French forces occupy this area. Simultaneously with these events, the Interallied Commission pronounced a general amnesty for the illegal actions committed during the recent violence, with the exception of acts of revenge and cruelty. The German defense force was finally withdrawn.

Because the Allied Supreme Council was unable to come to an agreement on the partition of the Upper Silesian territory on the basis of the confusing plebiscite results, a solution was found by turning the question over to the Council of the League of Nations. Agreements between the Germans and Poles in Upper Silesia and appeals issued by both sides, as well as the dispatch of six battalions of Allied troops and the disbandment of the local guards, contributed markedly to the pacification of the district. On the basis of the reports of a League commission and those of its experts, the Council awarded the greater part of the Upper Silesian industrial district to Poland. Poland obtained almost exactly half of the 1,950,000 inhabitants, viz., 965,000, but not quite a third of the territory, i.e., only 3,214.26 km2 (1,255 mi2) out of 10,950.89 km2 (4,265 mi2) but more than 80% of the heavy industry of the region.

The German and Polish governments, under a League of Nations recommendation, agreed to enforce protections of minority interests that would last for 15 years. Special measures were threatened in case either of the two states should refuse to participate in the drawing up of such regulations, or to accept them subsequently. In the event, the German minority remaining on the Polish side of the border suffered considerable discrimination in the subsequent decades.

The Polish Government, convinced by the economic and political power of the region and by the autonomist movement of the plebiscite campaign, decided to give Upper Silesia considerable autonomy with a Silesian Parliament as a constituency and the Silesian Voivodship Council as the executive body. On the German side the new Prussian province of Upper Silesia (Oberschlesien) with regional government in Oppeln was formed, likewise with special autonomy.

Results

According to Article 88 of the Treaty of Versailles all inhabitants of the plebiscite district older than 20 years of age and those who had "been expelled by the German authorities and have not retained their domicile there" were entitled to return to vote.

This stipulation of the Treaty of Versailles allowed the participation of thousands of Upper Silesian migrant workers from western Germany (Ruhrpolen). Hugo Service regards the transport of these eligible voters to Silesia, organized by German authorities, "a cynical act aimed at boosting the German vote", in his opinion it was one of the reasons for the overall result. As Service writes, despite the fact that almost 60% of Upper Silesians voted for their region to remain part of Germany it would be dubious to claim that most of them were ethnically German or regarded themselves as Germans. Voting for Germany in the 1921 vote and regarding oneself as German were two different things. People had diverse, often very pragmatic reasons for voting for Germany, which usually had little to do with a person regarding him or herself as having a German ethnonational identity.

According to Robert Machray, 192,408 of all plebiscite voters were migrants, making up 16% of the total electorate. Among them, 94.7% voted for Germany. There were cases of votes being cast in the name of already deceased persons who died outside of Upper Silesia, and since their deaths were registered" in comparatively inaccessible German registration departments in Central Germany", it was often difficult to detect voter fraud. Additionally, "the general conditions in which the plebiscite was held by no means created an atmosphere for a free and independent vote" - the administration was staffed by ethnic Germans only, and no Polish schools were allowed, limiting Polish cultural life to churches and private organisations. The Polish population of Silesia overwhelmingly consisted of poor workers and small farmers, who owned no real property and were highly dependent on the German authorities to provide appropriate instrastructure. All offices and every industry was controlled by the German population, who exerted an overwhelming pressure on Poles to vote for Germany, and they "frequently exceeded their lawful powers and supported many forms of anti-Polish activities".

Demobilised German officers joined the Freikorps and terrorised the Polish population,; Machray states that "Upper Silesia was the scene of incessant confusion, sanguinary struggles with armed German attacks on Polish meetings and on the terrorized and defenceless Polish population, especially in the rural areas." Emil Julius Gumbel investigated and condemned the cases of widespread intimidation and murders by Freikorps and Selbstschutz divisions, remarking: "a denunciation, a suspicion without foundation under the given circumstances, was sufficient. The man concerned is fetched from his lodgings and instantly shot ... all this only because the man was a Pole or was considered a Pole and worked for union with Poland." Machray establishes that many Poles were either prevented from voting or were intimidated into voting for Germany, noting that in provinces such as Kozle and Olesno, a minority of voters voted for Poland, despite the fact that these areas were overwhelmingly Polish according to the 1910 census, with Poles making up 75% of the Kozle and 80.7% of the Olesno provinces, respectively. Machray concludes that given the aggressive anti-Polish campaign conducted by local authorities and German volunteers, "the results were far from being an objective reflection of the true desires of the oppressed people". The constant ethnic tensions and attacks on Polish voters resulted in the Silesian Uprisings.

Comparison of district demographics with voting behavior
The following table compares the percentage of German speakers (excluding bilinguals) as reported in the 1910 census in each district, with the pro-German vote share registered in the respective district. In almost all districts, the percentage of pro-German votes exceeded the percentage of those who identified as German by almost 25% on average, suggesting that many non-Germans voted in favour of Germany. The historian Richard Blanke explained this disparity in the number of German speakers versus the German vote by saying "Some [Poles] became German altogether (that is, "objectively"), but most continued to speak Polish while identifying politically with Germany (that is, they became "subjectively" German). In one presumably typical Upper Silesian village analyzed in detail by the pioneering sociologist Jozef Chalasinski, fewer than 10 percent of the inhabitants were German by native language, yet 33 percent of the newspapers sold there were German, and 34 percent of the village's vote in the 1921 plebiscite went to Germany. When Chalasinski conducted this study in the early 1930s, after this community had been part of Poland for ten years, many local "Poles" continued to exhibit signs of a subjective German national consciousness."

The above-mentioned population percentages refer to the entire area of the respective districts, however in a few cases, only parts of a district were included in the plebiscite area:

1 Only a small part of the Namslau district was part of the plebiscite area; 1905 census data was used for this district

2 The predominantly German south-western part of the Neustadt district (including the town of Neustadt) was not part of the plebiscite area

3 The southern part of the Ratibor district (Hlučín Region) was ceded to Czechoslovakia in 1919 and hence was not included in the plebiscite area

Settlements that voted to secede for Poland
In the 1921 plebiscite, 40.6% of eligible voters decided to secede from Germany and become Polish citizens. In total over seven hundred towns and villages voted in majority to secede from Germany and become part of Poland, especially in the rural districts of Pszczyna, Rybnik, Tarnowskie Góry, Toszek-Gliwice, Strzelce Opolskie, Bytom, Katowice, Lubliniec, Zabrze, Racibórz, Olesno, Koźle and Opole.

Division of the region after the plebiscite

See also

Territorial changes of Germany after World War I
Territorial changes of Poland after World War I
1920 Schleswig plebiscites
1920 East Prussian plebiscite

Notes

References

Further reading
 Campbell, F. Gregory Campbell,  "The Struggle for Upper Silesia, 1919-1922." Journal of Modern History 42.3 (1970): 361–385. online
 Rodriguez, Allison Ann. "Silesia at the Crossroads: Defining Germans and Poles in Upper Silesia During the First World War and Plebiscite Period" (PhD Diss. The University of North Carolina at Chapel Hill, 2020) online.
 Tooley, T. Hunt. "German political violence and the border plebiscite in Upper Silesia, 1919–1921." Central European History 21.1 (1988): 56–98.
 Tooley, T. Hunt. National Identity and Weimar Germany: Upper Silesia and the Eastern Border, 1918-1922. (University of Nebraska Press, 1997).
 Walters, F. P. A History of the League of Nations (Oxford University Press, 1952). online
 Wilson, T. K. Frontiers of Violence: Conflict and Identity in Ulster and Upper Silesia 1918-1922 (Oxford University Press, 2010).
Czesław Madajczyk, Tadeusz Jędruszczak, Plebiscyt i trzecie powstanie śląskie ("Plebiscite and Third Silesian Uprising") [in:] Historia Polski ("History of Poland"), Vol.IV, part 1, PAN, Warszawa 1984
Kazimierz Popiołek, Historia Śląska od pradziejów do 1945 roku ("History of Poland since prehistory until 1945"), Śląski Inst. Naukowy (Silesian Science Institute) 1984

External links
Wojciech Korfanty's proclamation after plebiscite
Exact plebiscite results - according to villages and districts (in German)
1920 map showing German territory's changes, including marked area for the Upper Silesia plebiscite
Map of interwar Poland; shows plebiscite areas
Map of interwar Poland; shows plebiscite areas  (in color, Polish)

Border polls
1921 referendums
Referendums in Germany
Referendums in Poland
Aftermath of World War I in Germany
1921 in Poland
Politics of the Weimar Republic
Germany–Poland relations
Silesian Uprisings
1921 in international relations
March 1921 events

1921 Upper Silesia plebiscite


Jean-Michel Asselin, né le  à Chagny (Saône-et-Loire), est un écrivain, journaliste et passionné d'alpinisme et d'Himalaya, auteur de nombreux récits de montagne.

Ses sujets de prédilection sont la montagne, l'amour des femmes, la cuisine et les voyages comme sa bibliographie en atteste.

Biographie
D'abord journaliste dans la revue écologiste et non-violente : Combat non violent (1971-1977), une revue spécialisée réalisée par l'équipe du centre des Circauds (espace de rencontre et de formation à la non-violence pour une nébuleuse antinucléaire, écologiste) puis La Gueule ouverte (1972-1980), un des principaux organes de presse de la mouvance écologiste à coloration libertaire, qui rejoindra Combat non violent en 1977.

Il découvre en 1980 la presse spécialisée montagne : sa collaboration avec Alpinisme et randonnée dure jusqu'en 1985.

Il prend la tête de la rédaction de Montagnes magazine en 1986 puis devient rédacteur en chef de la revue Vertical en 1989 lorsque le groupe Glénat rachète le titre à la suite de la disparition de Bruno Cormier, fondateur du magazine en 1985. En 1996, au sein de Glénat presse, il participe à la création de la revue d'escalade Roc'n Wall de Patrick Edlinger et avec le rachat du magazine Alpinisme et randonnée par le groupe en 2002, il passe la main à Claude Gardien pour la rédaction en chef de Vertical et prend la tête du pôle montagne de Glénat Presse à Grenoble en tant que directeur des rédactions.

Outre son talent d'écrivain, Jean Michel est également conteur : il anime plusieurs événements parmi lesquels le cinquantenaire de la première ascension de l'Annapurna à Chamonix le 3 juin 2000, les Nuits des Drus (hôtel du Montenvers, Mer de Glace) de 2002 et 2003 et le festival de films de montagne d'Autrans.

Féru d'expéditions de haute montagne, principalement au Népal et au Tibet, il totalise près d'une vingtaine d'ascensions, dont la première française du Gurla Mandata (Tibet), Cho Oyu, Shishapangma, Pumori, Island Peak, Lahkpa Ri dans le Langtang, etc.

Il a répété de nombreuses classiques (prédilection pour les faces nord) et, avec la complicité de Patrick Gabarrou, il a ouvert quelques voies mixtes et glaciaires dont le mont Maudit, le mont Blanc, aiguille de Rochefort, aiguille de Triolet, etc.

Il prend la tête de l'expédition française à l'Amnye Machen (Tibet) en 2001. Il organise ensuite avec différents partenaires une expédition à l'Everest par la voie népalaise pour célébrer le cinquantenaire de la première ascension de cette montagne qui lui est chère. Patrick Berhault et Éric Loizeau notamment atteindront le sommet au sein de cette expédition. Avec l'arrivée d'internet et la démocratisation des téléphones satellite, ces expéditions lointaines sont en mesure d'être médiatisées et il donne le récit au quotidien sur le site de Glénat presse de nombreuses expéditions de haute montagne entre 1998 et 2005 : celles du Groupe militaire de haute montagne, de Christian Trommsdorff et Patrick Wagnon, entre autres.

Les plus célèbres sont sans doute celles de Patrick Berhault dans sa traversée des Alpes avec Patrick Edlinger et Philippe Magnin en 2000 et 2001 et la tragique expédition au fil des sommets alpins de plus de  à la fin de laquelle son ami Patrick Berhault perdit la vie en 2004.

En 2005, les Éditions Glénat se séparent de leur branche presse et Jean Michel devient directeur de collection aux éditions, entité pour laquelle il avait déjà signé ou co-realisé plusieurs ouvrages, notamment ceux de Maurice Herzog.

Il est aujourd'hui rédacteur indépendant. Il anime l'émission hebdomadaire Passion Montagne sur France Bleu Isère et Pays de Savoie.

Il est invité à plusieurs reprises d'émissions sur France Inter : « Le téléphone sonne », « Le temps d'un bivouac » et « La tête au carré », « Affaires sensibles », pour ses connaissances sur la montagne.

Il a écrit plusieurs romans et des biographies d'hommes de montagne : L'irrésistible ascension de Sonam Sherpa, Patrick Berhault, Patrick Edlinger, Patrick Escoffier. Il y raconte souvent ses tentatives de l'Everest... cinq au total et comment il est parvenu à plusieurs reprises à quelques mètres du sommet. En 2003, il conduit l'expédition Everest 50.

Jean-Michel Asselin a gravi des sommets de plusieurs continents. Il en a ramené une série de chroniques qu'il qualifie lui-même de poétiques.

En 2015, Il est nommé ambassadeur du tourisme pour le Népal.

Bibliographie
 Un mensonge à l'Everest, Février 2022, Glénat,
 Alpicimes, DIVertiCimes, 2021
 Le nouvel Alpinisme, Nathan
 On ne vit pas au sommet, chroniques de montagne, Editions du trésor, mars 2017, 217 p.
 Éric Escoffier : un grand combat, Éditions Guérin, dl 2015 ,
 Nouvelles chroniques des hauteurs, Glénat, 2014 ,
 Patrick Edlinger, Turin, Guérin, janvier 2013, 316 p.
 Les années montagne, Une histoire de l'alpinisme au , Glénat, 2011
 L'irrésistible ascension de Sonam Sherpa, Glénat, 2010 ,
 Patrick Berhault, un homme des cimes, de Jean-Michel Asselin, éditions Glénat, Grenoble, 2008
 Toit du Monde, Aspect, 2003
 Chroniques Himalayennes, Glénat,  mars 2000
 Cascades de glace, ACLA, 1984
 L'éveil et l'absence, Éditions de Belledonne, 2000
 NIL, sauve-toi ! , Glénat, 1996
 Les parois du destin, Glénat, 1994
 Spider Woman, isabelle Patissier, Recto-verso, 1991

Notes et références

Liens externes

Naissance en mars 1952
Naissance en Saône-et-Loire
Journaliste français du XXe siècle
Journaliste français du XXIe siècle

Jean-Michel Asselin


Glenea itzingeri é uma espécie de escaravelho da família Cerambycidae. Foi descrito por Stephan von Breuning em 1956.  É conhecida a sua existência em Bornéo.

Referências

Borneo catalog 2005

itzingeri
Coleópteros descritos em 1956

Glenea itzingeri


براد هنري  (10 يونيو 1963 -)، هو حاكم سابق لولاية أوكلاهوما الأمريكية ينتمي إلى الحزب الديمقراطي الأمريكي. حكم الولاية بين الأعوام 2003 - 2011.

مراجع

أشخاص على قيد الحياة
أشخاص من أوكلاهوما
أشخاص من شوني (أوكلاهوما)
حكام ولايات أمريكية من الحزب الديمقراطي
حكام ولاية أوكلاهوما
خريجو جامعة أوكلاهوما
سياسيون أمريكيون
سياسيون أمريكيون في القرن 21
سياسيون من أوكلاهوما سيتي (أوكلاهوما)
محامون من أوكلاهوما سيتي (أوكلاهوما)
مواليد 1963

الكنيسة المعمدانية من أوكلاهوما

محامون من ولاية أوكلاهوما

أعضاء مجلس شيوخ ولاية أوكلاهوما
ديمقراطيون من ولاية أوكلاهوما

براد هنري


Kakao (Theobroma cacao), 4-8 metre boyunda ebegümecigiller (Malvaceae) familyasından çikolata yapımında kullanılan bir bitki türü.

Doğal yetişme alanı Güney Amerika, Batı Afrika, Batı Hint adaları olmakla beraber, Tropiklerin genelinde yetiştirilmektedir. Theobromin adlı bir alkaloit eldesinde ve kakao yağı eldesinde kullanıldığı gibi, kakaonun tohumları da çikolata yapımında kullanılmaktadır.

Etimoloji
Kakao bitki cinsinin "Tanrıların yemeği" anlamına gelen bilimsel adı Theobroma Yunancada "tanrı" manasına gelen θεός (theos) ve "yemek" anlamına gelen βρῶμα (broma) kelimelerinden türemiştir.

Dağılımı
Kakao ağacını doğal yetişme alanları And Dağları'nın etekleri ile Amazon ve Orinoco ırmaklarının havzalarının 200–400 m yakınlarındaki yükseltilerdir. Orta Amerika'ya Mayalar tarafından getirildiği sanılmaktadır. Ilık iklimlerde düzenli yağmur alan, verimli topraklarda yetişir.

Tarihçe
Kakao Orta Amerika'da tarihin en eski dönemlerinden beri yetiştirilmekteydi. Veracruz Körfezi arkeolojik alanında bulunan Pre-Olmek dönemine ait kaplardan kakao üretiminin M.Ö 1750 yılına dayandığı görülmektedir. İspanyol'ların kıtayı keşiflerinden ve kolonisi haline getirmesinden sonra Avrupa'ya getirilen kakao, süt ile karıştırılarak kullanılmaya başlandı ve kısa sürede popüler oldu. Kakao tozu zamanla kakao yağı ile karıştırılarak bugünkü çikolata ortaya çıktı. Günümüzde çikolata ile birlikte kakao tozu ve yağı en faydalı besinlerdendir. Böğürtlen, ahududu, çilek, yabanmersini gibi meyveler ondan sonraki sırada yer alır.

Üretim
Kakao, dünya çapında 70 bin kilometrekarenin üzerinde bir ekim alanına sahiptir. Üretimin % 40'ını gerçekleştiren Fildişi Sahili'ni, %15'er payları ile Gana ve Endonezya izlemektedir. Diğer kakao üreticileri, küçük miktarlarda olmakla beraber, Brezilya, Nijerya ve Kamerun'dur.

Kullanımı
Kakao ağacının tohumları ya hemen ya da bir süre sonra mayanlandırılır ve ardından kurutulur. Böylece tohumun acı lezzeti kaybolur ve hoş bir koku meydana gelir. Bu taneler kavurularak, un haline getirilip yağı alınır. Sonra yeniden öğütülerek, toz halindeki kakao elde edilir. Kakao, sütle karıştırılıp içilir, ayrıca yağı alınmamış kakao tohumlarından çikolata yapılır.

kaynakça

Theobroma
Baharat bitkileri
Genomu dizilenmiş bitkiler
Mezoamerika'da tarım
Carl Linnaeus tarafından adlandırılmış taksonlar

Kakao


Juvenile er debutalbummet af den danske singer-songwriter Hugo Helmig, der udkom den 1. marts 2019. Det er den eneste albumudgivelse af Hugo Helmig før han indstillede sin karriere 2021 og afgik ved døden i 2022. Albummet indeholder de to radiohits "Wild" og "Young Like This", hvoraf førstenævnte modtog platin.

Juvenile er produceret af Emil Falk, der også er medsangskriver på alle albummet sange.

Sangene på albummet kredser om

Spor

Hitliste

Referencer

Album fra 2019
Hugo Helmig-album

Juvenile


Fabricarea deschisă, producția deschisă sau principiul "proiectare globală - fabricare locală" este un nou model socio-economic de producție, în care obiectele fizice sunt produse și distribuite într-un mod liber/deschis și colaborativ, bazându-se pe proiectare deschisă și pe princiipile sursei deschise.

Fabricarea deschisă combină următoarele elemente ale unui proces de producție: instrumente și metode de producție noi și deschise (cum ar fi imprimantele 3D), noile mișcări bazate pe valoare (cum ar fi mișcarea creațiilor de autor), noi instituții și noi rețele de fabricație și de producție (cum ar fi FabLabs) și metodele, programele și protocoalele open-source.

Acest fel de fabricare poate include de asemenea, modelarea digitală, fabricarea și calculator cu comandă numerică (CCN) din mașinile folosite pentru producție prin software și hardware sursă deschisă, care sunt programe  dezvoltate de o comunitate, de o companie sau de câtre o persoană și folosite sub o licență liberă, permițând accesul la codul sursă tuturor utilizatorilor.

Filosofia fabricației deschise este similară mișcării sursei deschise, dar vizează dezvoltarea de produse fizice, mai degrabă decât software-ul . Termenul este legat de noțiunea de democratizare a tehnologiei precum este  conformită în f ultrul de cultură, etică DIY,sursă deschisă tehnologiei adecvate de mișcare, rețeaua Fablab și alte spații special concepute pentru "hackerspaces", care sunt comunitați ce acționează rareori pentru profit și functionează că centre pentru învațare reciprocă și impartășire a cunoștințelor.

Potrivit savantului Michael Bauwens, Fabricația deschisă  este extinderea producției peer, care se definește fiind o procedura de a profita de noi posibilități de cooperare oferite de internet, și a devenit un mediu de muncă larg răspândit, în lumea fizică a producției.

Redlich și Bruns definesc "Producția deschisă" ca fiind "o nouă formă de coordonare pentru sistemele de producție care implică un sistem intermediar superior pentru a cordona informațiile și fluxurile de materiale între părțile implicate a producției", și care va cuprinde întreaga valoare a procesului de creare pentru bunurile fizice: dezvoltare, producție, vânzări, suport, etc.

Un document de politică solicitat de Comisia Europeană folosește termenul  "filtru de producție" pe care îl poziționează între inovare socială, sursă deschisă în domeniul TIC și în  fabricare.

Principiile
Gradul de Deschidere pentru "Fabricația deschisă" se poate referi la natura produsului ( proiectare deschisă), la natura utilajelor de productie si metode (de exemplu, sursa deschisă imprimante 3D , sursă deschisă  CCN), la procesul de producție și inovare (producția colegială pe bază de comune (reprezintă resursele culturale și naturale accesibile tuturor membrilor unei societăți) / colaborative /producție distribuită), sau la forme noi de creare a valoarii (în funcție de rețea de jos în sus sau hibrid versus afaceri-centrice de sus în jos). Jeremy Rifkin susține, că producția deschisă  prin imprimarea 3D-"va reduce în cele din urmă și în mod inevitabil costurile marginale la aproape zero, va elimina profitul și va face schimbul de proprietăți pe piețe inutil pentru multe (deși nu toate) produse".

Implicații socio-economice
Următoarele puncte sunt considerate drept implicații esentale ale fabricație deschise:

 o democratizare a (mijloacelor) producției,
 o descentralizare a producției și crearea de valoare la nivel local (cooperarea globală – producție locală),
 posibilitatea de a produce prototipuri de înaltă calitate și produse în cantități mici la prețuri moderate ( din ce în ce mai scăzute)
 eliminarea decalajului dintre sectorul formal și cel informal și oportunitățile de inovare deschisă de jos în sus și
 o tranziție de la consumator la producător pentru bunurile fabricate.

În contextul dezvoltării socio-economice, producția deschisă a fost descrisă drept o cale către o industrializare mai durabilă la scară globală,care promovează "sustenabilitatea socială" și oferă oportunitatea de a se schimba într-o "industrializare orientată spre colaborare condusă de părțile interesate din țări cu un statut de dezvoltare diferit conectat la o creare de valoare globală la nivelul ochilor".

Pentru țările în curs de dezvoltare, producția deschisă ar putea conduce în mod semnificativ la produse mai bine adaptate  problemelor locale și la piețele locale și ar reduce dependența pentru bunurile străine, deoarece produsele vitale ar putea fi fabricate la nivel local. Într-un asemenea context, producția deschisă este puternic legată la conceptul mai larg al mișcării .

Critică
Un număr de factori sunt considerați drept piedică pentru aplicarea a modelului de "producție deschisă" și / sau pentru a-și realiza implicațiile pozitive pentru un model de producție global mai sustenabil.

Primul factor este durabilitatea modelelor comune de producție colegială: "Împuternicirea se face numai dacă participanții sunt dispuși să-și împărtășească cunoștințele cu colegii lor.Participarea actorilor nu poate fi garantată, astfel sunt cunoscute multe cazuri în care participarea nu poate fi realizată suficient. "Alte probleme includ sistemele lipsă sau inadecvate de control al calității, persistenta paradigmă a producției de volum mare și a eficienței costurilor, lipsa unor platforme acceptate pe scară largă pentru a împărtăși desenele hardware, precum și provocările legate de paradigma proprietății comune din spatele licențelor deschise de producție deschisă și de faptul că hardware-ul este mult mai dificil de împărțit și de standardizat decât, de exemplu, software-ul.

În țările în curs de dezvoltare, în plus față de punctele de mai sus, trebuie luați în considerare o serie de factori. Savantul Waldman-Brown desemnează următoarele: lipsa expertizei în fabricație și a informalității actualelor SMM pe piețele emergente ca un obstacol în calea controlului calității produselor finite și a materiilor prime, precum și a programelor de formare profesională care nu sunt capabile să reacționeze suficient de repede pentru a asigura necesarul cunoștințelor și calificărilor.

Exemple
 Open Source Ecology, un proiect pentru proiectarea și construirea sursei deschise, masini industriale fabricate de către producția eXtreme
 Exemple de sursă deschisă produse imprimabile 3D  pentru Auto-Regizat de Dezvoltare Durabilă la http://www.appropedia.org/Category:OSAT_3D-Printable_Designs
  Studii de caz de Imprimare 3D ajutoare umanitare a Făcut în Domeniul: Cordonul Ombilical Cleme, Repartitoare/IV Cârlige, Mâini Protetice, se SPALĂ Corpuri
 RepRap Proiect, un proiect pentru a crea sursă deschisă auto-copierea imprimantă 3D.
 Local Motors : Aplicarea deschidă de producție pentru domeniul de transport și vehicule
 Sensorica, o dezvoltare hardware de rețea-organizare, folosind valoarea de model de rețea.
 guupis: o producție  platformă deshisă care vizează inovarea si producerea de produse hardware.

Note

Legături externe
 Apariția Deschide de Proiectare și de Fabricație Deschis  Michel Bauwens, Ne-Revista Volumul 2
 http://openmanufacturing.net/ Scurtă introducere și grup online.

Colaborare
Sisteme economice
Software liber
Fabricație

Fabricare deschisă


كارثة بورت شيكاغو (بالإنجليزية: Port Chicago disaster) هي انفجار ذخائر مدمر وقع في 17 يوليو 1944 في مخزن بورت شيكاغو التابع للبحرية في بلدة بورت شيكاغو بولاية كاليفورنيا، الولايات المتحدة. انفجرت ذخائر أثناء تحميلها على سفينة شحن متجهة إلى المسرح الآسيوي والهادئ في الحرب العالمية الثانية، ما أسفر عن مقتل 320 بحارًا ومدنياً وإصابة 390 آخرين. وكان معظم القتلى والجرحى من البحارة الأمريكيين الأفارقة.

بعد شهر واحد، دفعت الظروف غير الآمنة مئات الجنود لرفض تحميل الذخائر، عُرِف هذا الحراك باسم تمرد بورت شيكاغو. أُدين خمسون رجلًا -أُطلق عليهم اسم «بورت شيكاغو 50»-  بتهمة أعمال التمرد والعصيان وحُكم عليها بالسجن لمدة 15 عامًا مع الأشغال الشاقة، فضلًا عن التسريح غير المشرف. أُفرِج عن سبعة وأربعين منهم في يناير 1946؛ بينما قضى الثلاثة الباقون أشهرًا إضافية في السجن.

أثناء وبعد المحاكمة، أُثيرت تساؤلات بشأن نزاهة وشرعية إجراءات المحاكمة العسكرية. وبفضل ضغوط الرأي العام، أعادت بحرية الولايات المتحدة عقد المجلس العسكري عام 1945؛ وأكدت المحكمة أن المدانين مذنبون. أدت التغطية الإعلامية الواسعة حول القضية إلى جعلها قضية رأي عام بين بعض الأميركيين؛ وقد دفع هذا الأمر بالإضافة إلى احتجاجات أخرى على البحرية المتعلقة بالعنصرية عامي 1944-45  إلى تغيير البحرية لممارساتها وبدء عملية إلغاء التمييز العنصري بين القوات ابتداءً من فبراير 1946. في عام 1994، شُيد النصب التذكاري الوطني لمخزن بورت شيكاغو التابع للبحرية إهداءً للأرواح التي فُقِدت في الكارثة.

في 11 يونيو 2019، جرى الاتفاق على قرار متزامن برعاية النائب مارك ديساولنير في المؤتمر رقم 116. وقد اعترف القرار بضحايا الانفجار وبرّأ رسميًا الرجال الخمسين الذين خضعوا لمحاكمة عسكرية من قِبل البحرية.

خلفية
تقع مدينة بورت شيكاغو على خليج سوسون عند مصب نهري ساكرامنتو وسان واكين. يتصل خليج سوسون بالمحيط الهادئ عبر خليج سان فرانسيسكو. في عام 1944، كانت البلدة على بعد أكثر بقليل من ميل واحد من مستودع ذخيرة تابع للبحرية الأمريكية -مخزن بورت شيكاغو التابع للبحرية- والذي جرى توسيعه فيما بعد وأُعيدت تسميته إلى محطة كونكورد للأسلحة البحرية ولكن تسمى حاليًا محطة المحيط العسكرية كونكورد. وقد جرى التخطيط للمخزن الأصلي عام 1941 مع بدء البناء بعد وقت قصير من الهجوم على بيرل هاربر. في 8 ديسمبر 1942، حُمِّلت أول سفينة كان من المقرر أن ترسو في بورت شيكاغو.

تضمنت الذخائر المنقولة عبر المخزن قنابل وقذائف مدفعية وألغامًا بحرية وطوربيدات وذخائر أسلحة خفيفة. سُلمت الذخائر الموجهة إلى مسرح العمليات الآسيوي والهادئ إلى منشأة بورت شيكاغو عن طريق السكك الحديدية ثم حُمِّلت يدويًا وباستخدام الرافعة والمرفاع على سفن الشحن لنقلها إلى مناطق الحرب. منذ البداية، كان جميع المجندين الموكلة إليهم مهمة الحمّالة في بورت شيكاغو من الأمريكيين الأفارقة; وكان جميع الضباط القادة من البيض. دُرّب جميع المجندين خصيصًا لإحدى الرُتب البحرية خلال إقامتهم في المحطة البحرية البحيرات العظمى (NSGL) لكن عُيِّن الجنود عوضًا عن ذلك للعمل كحمّالة للسفن. لم يتم إعلام أي من المجندين الجدد حول الذخيرة المحمّلة.

تشكيل طاقم من العمال الأمريكيين الأفارقة
في المحطة البحرية البحيرات العظمى (NSGL)، اختير المُجنَّدون الأمريكيون الأفارقة ممن حصلوا على نسبة تفوق 30 إلى 40٪ بهدف تكليفهم بمهام كتيبة غير عمالية. أما المُجنَّدون الآخرون كُلفوا بمهمة حراسة بورت شيكاغو. وقد صرَّحت قوات البحرية بأن كفاءة الرقباء الأمريكيين الأفارقة في بورت شيكاغو قد تدهورت بسبب غياب الجنود الملونين من ذوي الرتب المرموقة، وبأن مستويات المهارة الإجمالية قد انخفضت بدرجة كبيرة بسبب الشروط المفروضة من قبل بورت شيكاغو بين الفينة والأخرى والتي تقتضي توفير سجلات نظيفة للعمال ليُنقلوا إلى محطات أخرى. حققت نتائج اختبار التصنيف العام للقوات البحرية للرجال المجندين في بورت شيكاغو متوسطًا قدره 31، ما أدَّى إلى وضعهم بين الفئات الاثنتي عشرة الدنيا في البحرية. رأى الضباط في بورت شيكاغو أولئك المجندين بأنهم ليسوا أهلًا للثقة وعاطفيين ويفتقرون إلى القدرة على فهم أو تذكّر الأوامر أو التعليمات.

اقتيد العمال الملونون في بورت شيكاغو من قِبل رقباء ملونين اعتُبر بعضهم أنهم ليسوا أصحاب كفاءة وغير مؤهلين للتحدث أمام السلطة العليا عن مخاوف رجالهم العمال. إذ كان يُنظر إليهم على أنهم يصبون نحو أهداف مختلفة عن أهدافهم - وقد وُصفوا فيما بعد بأنهم «سائقو العبيد» و«العم توم» (وهي عبارة تصف الشخص الخاضع بشدة لسلطة معينة). إذ إن العلاقة بينهم والرقباء غالبًا ما كانت عدائية .خدم العقيد ميريل تي. كين، وهو قائد عسكري في بورت شيكاغو وقت حدوث الكارثة، في القوات البحرية منذ عام 1915 حتى عام 1922، ومن ثم تخلَّى عن حياته كمدني وعاد إلى الخدمة عام 1941 ليُعيَّين على متن سفينة شحن عامة. قبل إرساله لقيادة بورت شيكاغو، لم يكن كين قد تلقى أي تدريب على تحميل الذخائر ولم تكن لديه خبرة تُذكر في التعامل معها. لم يكن ضباط التحميل البيض الذين يعملون تحت قيادة كين قد دُربوا على الإشراف على العمال المُجَّندين أو في تحميل الذخائر إلا بعد أن عُينوا في قاعدة جزيرة مار للقوات البحرية، والتي فقط من بعدها جرى اعتبارهم ملائمين للخدمة من قِبل البحرية.

مسابقات السرعة والتدريب على السلامة
منذ أبريل 1944 عندما تولى النقيب كين قيادة بورت شيكاغو، كان ضباط التحميل يدفعون المجندين لتحميل الشحنات المتفجرة بسرعة كبيرة. حُدِّد المستوى المرغوب به من قِبل القائد نيلسون غوس -قائد البحرية في جزيرة مار- والذي شمل اختصاصه مخزن بورت شيكاغو، ليكون 10 أطنان أمريكية (9.1 طن) لكل منفذ بالساعة. اعتبر معظم ضباط التحميل هذا الهدف أعلى مما ينبغي. على لوح السبورة، حسب كين متوسط حمولة كل طاقم في الساعة. وضع الضباط الصغار رهانًا مع بعضهم البعض لصالح طاقمهم المؤلف من 100 جندي -أُطلق عليهم اسم «فصائل» في بورت شيكاغو– وأقنعوا طاقمهم بتحميل كميات أكثر من الآخرين. كان المجندون على علم بطبيعة الرهانات غير المصرح بها وأن عليهم أن يُبطئوا من وتيرة العمل لمستوى مقبول كلما ظهر ضابط كبير. كان متوسط المعدل الذي تحقق في بورت شيكاغو في الأشهر التي سبقت يوليو 1944 8.2 طن أمريكي (7.4 طن) لكل منفذ في الساعة؛ كان أداء الحمّالة التجارية في جزيرة مار أفضل قليلاً عند 8.7 طن قصير (7.9 طن) في الساعة.

لم يكن ثمّة نظام في بورت شيكاغو للتأكد من أن الضباط والجنود على دراية بأنظمة السلامة. ألقى كبار الضباط محاضرتين رسميتين وعدة محاضرات غير رسمية على المجندين، لكن لم يتم التحقق فيما بعد من احتفاظهم بالمعلومات. وُضعت لوائح السلامة في موقع واحد على الرصيف دون وضعها داخل كل ثكنة عسكرية، لم يعتقد كين أن المجندين سيتمكنون من فهم هكذا القائمة. ردّ الاتحاد الدولي للشحن والتفريغ والمستودعات (ILWU) على كلمة ممارسات غير آمنة بعرض إحضار رجال ذوي خبرة لتدريب الكتيبة، بيد أن قيادة البحرية قد رفضت العرض خوفًا من ارتفاع التكاليف وتباطؤ وتيرة العمل وإمكانية وقوع أعمال تخريبية من قِبل الحمّالة المدنيين. لم يتلق أي مجند يرابط في بورت شيكاغو تدريبًا رسميًا على كيفية التعامل وتحميل المتفجرات على متن السفن. حتى الضباط لم يتلقوا هكذا تدريب: فقد بدأ الرائد ألكسندر هولمان، ضابط تحميل في بورت شيكاغو شملت مهامه تدريب الضباط، بالبحث عن مواد تدريبية وعينات ولكنه فشل في تنظيم دورة تدريبية قبل وقوع الكارثة.

التعامل مع الذخائر
وكان الرجال المجندين يخشى عليهم من العمل مع المتفجرات القاتلة ولكن قيل من قبل ضباط أن الذخائر الكبيرة كانت غير نشطة ولا يمكن أن تنفجر-وأنها سوف تكون تزود بالصمامات التي تؤهلها للتفجير لدى وصولهم إلى مسرح القتال. التعامل مع الذخائر الكبيرة، مثل القنابل وقذائف المدافع، تنطوي على استخدام الروافع والعتلات وعربات النقل، التي تكون معبأة بإحكام مع تغليف -، واسطوانات المغلفة بالشحوم الثقيلة، المتداول لهم على طول الرصيف الخشبي، والتعبئة لهم في الشباك، ورفعها بواسطة رافعة والطفرة، تخفيض حزمة في الانتظار، ثم إسقاط الذخائر الفردية من جهة، على بعد مسافة قصيرة في. وكانت هذه السلسلة من الإجراءات الخام بما فيه الكفاية أن تضررت قذائف البحرية التي تتسرب في بعض الأحيان صبغة تحديد نوعها من أغلفة المقذوفات.

مراجع

كاليفورنيا في 1944
أحداث أدت إلى محاكم عسكرية
القوات البحرية الأمريكية في القرن 20
انفجارات في 1944
تاريخ إفريقي أمريكي في منطقة خليج سان فرانسيسكو
تاريخ الحقوق المدنية في الولايات المتحدة
تاريخ الولايات المتحدة البحري
تاريخ كاليفورنيا العسكري
تاريخ مقاطعة كونترا كوستا (كاليفورنيا)
تفجيرات في القرن 20
تمردات بحرية
حرائق سفن
حوادث بحرية في يوليو 1944
سياسة منطقة خليج سان فرانسيسكو
عسكرية في منطقة خليج سان فرانسيسكو
كوارث تفجيرات عرضية في الولايات المتحدة
كوارث في 1944
كوارث في الولايات المتحدة 1944
كوارث في كاليفورنيا

كارثة ميناء شيكاغو


An Panicum subxerophilum in uska species han Liliopsida nga ginhulagway ni Karel Domin. An Panicum subxerophilum in nahilalakip ha genus nga Panicum, ngan familia nga Poaceae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Panicum

Panicum subxerophilum


Emil F. Feist (* 7. Januar 1924 in Groß-Peterwitz; † 26. Mai 1987 in München) war ein deutscher kleinwüchsiger Schauspieler und Clown.

Leben
Emil Feist wurde als Sohn von Robert und Maria Feist, geb. Wieczorek, geboren. Seine Kindheit verbrachte er in Groß-Peterwitz und ging in die dortige Volksschule. Feist arbeitete zunächst als kaufmännischer Angestellter und Zirkusclown. Von 1952 war er als "Manegenaugust" beim Schweizer Nationalcircus Knie tätig.

Ab 1969 arbeitete Feist zudem als Schauspieler. Aufgrund seiner Körpergröße von 1,30 m und seiner beruflichen Erfahrungen verkörperte er auf der Bühne, im Film und im Fernsehen oft Clowns, Narren und Artisten. Dabei wirkte er bei einigen international erfolgreichen Produktionen mit wie Ingmar Bergmans Das Schlangenei, Tonino Valeriis Mein Name ist Nobody, Jean-Jacques Annauds Name der Rose, Paul Mazurskys Komödie Moskau in New York und Volker Schlöndorffs Oscar-prämierter Grass-Verfilmung Die Blechtrommel. Ebenso spielte er in Fernsehproduktionen den Doktor in Georg Büchners Woyzeck und den "König Peter" in Büchners Leonce und Lena.

Filmografie (Auswahl)
 1973: Mein Name ist Nobody (Il mio nome è Nessuno)
 1977: Das Schlangenei (Ormens ägg/ The Serpent's Egg)
 1979: Die Blechtrommel
 1984: Moskau in New York (Moscow on the Hudson)
 1986: Der Name der Rose

Weblinks

 Foto von Emil Feist als Kind

Literatur
 Who is Who in Foto, Film & TV, Zürich: Verlag für Prominentenenzyklopädien 1979, S. 70.

Filmschauspieler
Clown
Deutscher
Geboren 1924
Gestorben 1987
Mann

Emil Feist


Le Nantucket II (WLV-613) (en anglais : United States Lightship WLV-613 (Nantucket II) est un bateau-phare mis en service en 1952 qui est devenu le dernier navire-phare de l'United States Coast Guard à marquer l' à l'entrée du port du Grand New York. Il a été remplacé, le 24 août 1967, par le phare d'Ambrose.

Historique
Le WLV-613 a été réaffecté en tant que navire de secours sur la côte du Massachusetts à partir de 1967-1979. Il a d'abord pris le nom de Relief de 1967 à 1979. Après avoir été affecté en 1979 à Nantucket Shoals, le bateau-phare a alterné avec son navire-jumeau, le Nantucket (WLV-612), se relayant environ tous les 21 jours en tant que bateau-phare de Nantucket. Le WLV-613 était également le dernier bateau-phare à marquer le canal de Nantucket le 20 décembre 1983. Il a été désarmé et retiré en 1983.

Préservation
Le WLV-613 a été amarré au chantier naval de Wareham dans le Massachusetts  jusqu'à ce qu'il soit transféré à New Bedford le 1er décembre 2014. Le navire (maintenant peint comme "NANTUCKET") appartient maintenant à William B. Golden et Kristen Golden, propriétaires du WLV-612 qui a également servi de bateau-phare à la station Nantucket. Actuellement, il est toujours situé à New Bedford, mais fermé au public.

Voir aussi

Notes et références

Liens internes
 Nantucket (LV-112)
 Nantucket (WLV-612)
 Le Havre III, au Havre

Liens externes
 Lightship Nantucket II (WLV-613)
Lightship WLV-613 - Site lighthousefriends.com

Bateau-phare aux États-Unis
Navire construit dans le Maryland
Bateau lancé en 1952
Navire musée au Massachusetts

Nantucket II (WLV-613)


Womb ist ein Science-Fiction-Drama aus dem Jahr 2010 von Regisseur Benedek Fliegauf mit Eva Green in der Hauptrolle.

Handlung
Der Film beginnt mit dem Blick auf eine schwangere Frau, die ihrem ungeborenen Baby erzählt, dass sein Vater nun endgültig verstorben sei. Szenenwechsel.
Es beginnt die Liebesgeschichte der 9-jährigen Rebecca und des 10-jährigen Thomas, den sie bei ihrem Großvater kennenlernt. Doch kurz darauf zieht Rebecca mit ihrer Mutter nach Tokio. Zwölf Jahre später macht sie sich nach ihrer Rückkehr auf die Suche nach Thomas. Als sie ihn endlich findet, ist das Glück der beiden jedoch nur von kurzer Dauer: Thomas stirbt bei einem Autounfall. Verzweifelt über den Verlust ihrer großen Liebe fasst Rebecca den Entschluss, Thomas klonen zu lassen und ihn selbst auszutragen.
Doch je älter Tommy wird, desto schwerer wird es für Rebecca.

Kritiken

Veröffentlichung
Der Film startete am 7. April 2011 in den deutschen Kinos. Am 18. November 2011 erschien der Film auf DVD.

Weblinks

 Offizielle Website

Einzelnachweise

Filmtitel 2010
Deutscher Film
Französischer Film
Ungarischer Film
Science-Fiction-Film
Filmdrama
Klonen im Film

Womb


Hayâlî karakter, gerçek hayatta olmayan, yaşamayan ve/veya yaşamamış; bir sanat eserinin, bir oyunun (ör.:RPG, FRP) veya bir teorinin kurgu dinamiklerinden birini veya birkaçını oluşturan ya da belirli bir kurgunun yeniden örülmesine etkiyen, gerçek hayatta varolmayan veya gerçek hayattaki benzerinden değişik özellikler barındıran hayalî öznedir.

Kitaplarda yazarların yarattığı karakterler, film kahramanları, dizilerdeki karakterler bu tip hayalî karakterlerdir.

Kurgusal karakterlere örnek olarak, Indiana Jones, Lara Croft, Polat Alemdar, Memati Baş, Örümcek Adam, Süpermen, Dirk Pitt, Batman, Tom ve Jerry, Tweety ve Sylvester gösterilebilir.

Araştırmacı yazar Blakey Vermule'ın incelemesine göre, edebi karakterlere önem vermenin, aslında diğer insanlara, özellikle de yabancılara önem vermekten pek farklı olmadığı ortaya konmuştur.

Kaynakça

Anlatıbilim

Kurgusal karakter


Mein Freund aus der Zukunft ist ein US-amerikanischer Fernseh-Liebesfilm aus dem Jahr 2011.

Handlung
P-A-X 497/341 vom Weltinstitut der Wissenschaften leitet eine archäologische Mission in einem alten versunkenen Schiff, das sich auf dem Grund des einstigen Pazifiks befindet. Er findet in einer alten Schatulle den Roman Verbotene Liebe von Elizabeth Barrett und 20.000 US-Dollar aus dem Jahr 2012. Er studiert das Buch und wundert sich über gewisse Konzepte, wie Liebe, Leidenschaft und Sex. Da er keine Antwort erhält, fragt er B-O-B 359/704, der ihm von der Liebe erzählt und meint, dass diese wie ein Virus sei, das für fast alle Übel der Menschheit verantwortlich war. Da ihm dies als Antwort nicht ausreicht, möchte er von seiner Zeit, dem 5. April 3127, zum 3. April 2011 reisen, um innerhalb von 48h die Antworten auf seine Fragen von Elizabeth zu erhalten. Diese arbeitet in New Orleans als Redakteurin bei der Strange Times, einer Zeitung, die sich auf übernatürliche Nachrichten spezialisiert hat. Er besucht sie dort, wo sie ihn für einen Verrückten hält, über den sie nur einen neuen Artikel schreiben braucht. Er erzählt ihr von seiner Zukunft und wie sich die Menschheit sechs Jahrhunderte nach dem Aufprall des Kometen Avadar im Jahr 2386 zu einer utopischen Gesellschaft entwickelt hat. Während seiner Erzählungen stellt er aber seltsame Fragen und verhält sich auch merkwürdig. Also geht Elizabeth erst einmal mit ihm zum Jambalayaessen, um vielleicht noch mehr über ihn herausfinden zu können. Aber dabei stellt er sich so peinlich an, dass sich Elizabeth für ihn schämt und das Weite sucht.

Pax lässt allerdings nicht locker und bittet um ein weiteres Treffen. Da sie am selben Abend noch ihr Buch Verbotene Liebe bei einer Feier vorstellen will, meint sie, Pax solle vielleicht einmal das Leben des 21. Jahrhunderts erkunden, bevor sie sich am nächsten Abend wieder sehen. Pax geht in eine Bar, wo er sich betrinkt und mit 100-Dollar-Scheinen bezahlt, auf die später der amerikanischen Geheimdienst aufmerksam wird, da sie etwa ein Jahr aus der Zukunft stammen. Aber zuvor besucht Pax betrunken die Maison Bonaparte, wo Elizabeth ihr Buch vorstellt, und blamiert sie vor der gesamten Party. Sie wirft ihn deswegen entsetzt raus und meint, nie wieder von ihm hören zu wollen. Doch ihr Chefredakteur meint am nächsten Morgen, dass er aus ihrem Artikel über den Zukunftsmenschen unbedingt eine Kolumne machen will. Pax stimmt dem zu, allerdings unter einer Bedingung: Elizabeth soll ihm zeigen, was Liebe ist. Sie zeigt ihm verliebte Pärchen, Hochzeiten und küssende Menschen. Da Elizabeth erklärt, dass ein Kuss ein Zeichen von Zuneigung ist, küsst Pax sie. Obwohl sie nicht abgeneigt scheint, reagiert sie ablehnend. Denn am selben Abend hat sie mit ihrem Freund ein gemeinsames Essen, bei dem Richard ihr einen Heiratsantrag machen wird.

Am nächsten Morgen treffen sich Pax und Elizabeth. Das gemeinsame Gespräch wird allerdings durch den Geheimdienst unterbrochen, der beide verhaftet. Während des Verhörs erklärt Pax, dass er ein Zeitreisender sei und er das Geld in der Zukunft gefunden habe. Selbstverständlich glauben die Agenten ihm nicht. Sie entlassen Elizabeth, die unter Tränen von Pax versichert bekommt, dass seine Geschichte keine Lüge sei, und wollen Pax für längere Zeit weg sperren. Daher nehmen sie ihm auch alle Utensilien ab, darunter auch seine Uhr, ohne die er nicht in die Zukunft zurückreisen kann. Als Bob anschließend merkt, dass nur die Uhr, aber nicht Pax zurückgekehrt ist, reist er selbst in das Jahr 2011, um Pax zu retten. Allerdings geht einiges schief, so dass sie vor dem Geheimdienst flüchten müssen. Sie fahren daher zu Elizabeths Redaktion, wo Pax sie bittet, mit in seine Zeit zu kommen. Da sie ablehnt, reisen Bob und Pax alleine und lassen verdutzte Mitarbeiter und Agenten zurück. In der Zukunft ist Pax schwer von Elizabeths Verlust getroffen, so dass er, nach dem Studium seiner Tonaufnahmen, zum Valentinstag 2010 zurückreist, wo er anstelle von Richard selbst Elizabeth kennenlernt und sich beide verlieben.

Kritik
TV Spielfilm: "Harmloser, vorhersehbarer Familienspaß, so bunt wie flach, aber mit recht drolligen Ideen. Da waren Profis am bemüht-charmanten Werk. Fazit: Nette TV-Zuckerwatte aus den USA gefällig?"

Hintergrund
Der Film hatte seine Weltpremiere am 10. April 2011 auf dem US-amerikanischen Fernsehsender ABC Family. In Deutschland wurde er am 23. November 2011 auf Sky Cinema zum ersten Mal ausgestrahlt. Die Free-TV Premiere feierte der Film am 22. Januar 2014 im Disney Channel, der am 17. Januar 2014 ins Free-TV wechselte.

Weblinks

Einzelnachweise

Filmtitel 2011
US-amerikanischer Film
Fernsehfilm (American Broadcasting Company)
Liebesfilm
Filmkomödie
Zeitreisen im Film

Mein Freund aus der Zukunft


Daniel Severiano Pavón Bastiani (nacido el 21 de febrero de 1955 en La Escondida, Chaco, Argentina) es un ex-futbolista argentino. Jugaba de delantero y su primer club fue Almirante Brown. Tiene .

Carrera

Comenzó su carrera en 1973 jugando para Almirante Brown. En 1974 pasó a Platense. Jugó para el club hasta 1976. En 1977 pasó a Boca Juniors, jugando para el equipo xeneize hasta 1978. Ese año se trasladó a España para formar parte del plantel de RCD Espanyol, jugando en el equipo catalán hasta el año 1979. Ese año se transforma en el nuevo refuerzo de AD Almería, manteniéndose firme en el equipo hasta 1980. Ese año, Severiano regresó a la Argentina para formar parte de las filas de Quilmes AC. Juega para el equipo cervecero hasta 1981. En 1982 se fue a Ecuador para formar parte del LDU Quito. Ese año regresó a la Argentina para formar parte nuevamente del plantel de Quilmes AC. En 1984 forma parte del plantel de Racing Club, manteniéndose en el equipo albiceleste hasta 1985. Ese año se fue a Paraguay para lucir los colores de la camiseta de Cerro Porteño. En 1986 pasó a CA Tigre. Ese año regresó nuevamente a Racing Club, en donde se mantuvo hasta el año 1987. Ese año se confirma su traspaso a Deportivo Mandiyú de Corrientes, en donde se retiró definitivamente del fútbol profesional argentino.

Clubes

Palmarés

Campeonatos internacionales

Enlaces externos
 Ficha en BDFA

Futbolistas de la provincia de Chaco
Futbolistas del Club Almirante Brown
Futbolistas del Club Atlético Platense
Futbolistas del Boca Juniors en los años 1970
Futbolistas del Real Club Deportivo Espanyol en los años 1970
Futbolistas de la Agrupación Deportiva Almería
Futbolistas del Quilmes Atlético Club en los años 1980
Futbolistas de la Liga Deportiva Universitaria de Quito
Futbolistas del Racing Club en los años 1980
Futbolistas del Club Cerro Porteño
Futbolistas del Club Atlético Tigre

Futbolistas del Club Deportivo Mandiyú

Severiano Pavón


Prince Carl Philip of Sweden, Duke of Värmland (Carl Philip Edmund Bertil; born 13 May 1979) is the only son and the second of three children of King Carl XVI Gustaf and Queen Silvia. , Prince Carl Philip is fourth in the line of succession, after his older sister, Crown Princess Victoria, his niece and goddaughter Princess Estelle, and his nephew Prince Oscar. He lives with his wife, Princess Sofia, and three sons, Prince Alexander, Prince Gabriel and Prince Julian in Villa Solbacken in Djurgården, Stockholm.

Early life and education
Prince Carl Philip was born at Stockholm Palace, Sweden, on 13 May 1979 at 07:20 (CET). He was baptised at the Royal Chapel on 31 August 1979. His mother is of half German and half Brazilian descent.

Carl Philip was heir apparent to the throne of Sweden (and thus held the title Crown Prince) for seven months, until 1 January 1980 when a change in the constitution came into effect which made natural birth order the basis for succession to the throne, replacing the principle of agnatic primogeniture. His elder sister Victoria became heir apparent and Crown Princess, with Carl Philip becoming second in line.

During 1984–1986, Prince Carl Philip attended the Västerled parish preschool. In the autumn of 1986, he started school at Smedslättsskolan in Bromma which he attended at junior level. For the intermediate level, he attended Ålstensskolan in Bromma, proceeding from there, in the autumn of 1992, to senior level at Enskilda Gymnasiet in Stockholm. In the autumn of 1994, Carl Philip enrolled at Kent School. He then continued his studies in a science programme at Lundsbergs upper secondary school. He graduated in the spring of 1999. In 2007–2008, he studied graphic design at the Rhode Island School of Design for one year. In 2011, Prince Carl Philip finished his studies in Agricultural and Rural Management at the Swedish University of Agricultural Sciences in Alnarp.

Carl Philip has dyslexia, as do his father King Carl XVI Gustaf and his sister Crown Princess Victoria.

Interests

Prince Carl Philip has been a scout and is fond of outdoor life. He is keen on sport and athletics, especially football, swimming, sailing and skiing. In 2003, he completed the historic Swedish "Vasaloppet", the longest cross country ski race in the world. Carl Philip also enjoys car racing, a passion he inherited from his great-uncle and godfather, Prince Bertil, and has a licence to compete. Prince Carl Philip has taken part in the racing series Porsche Carrera Cup Scandinavia in a Porsche 911 GT3. Since 2013 he has raced in the Scandinavian Touring Car Championship.

The prince completed his military service at the Amphibious Battalion at Vaxholm Coastal Artillery Regiment as a combat boat commander (Combat Boat 90) in the autumn of 2000. In December 2002, the Prince was promoted to second lieutenant, and in 2004 to the rank of lieutenant in the Swedish Amphibious Corps. In 2007 and 2008 he went to the Swedish National Defense College. The course was divided in three weeks autumn 2007 and three weeks spring 2008. After that course he was appointed captain. On 1 October 2014, Prince Carl Philip achieved the rank of major.

With a great interest for design and drawing, the prince began studying graphic design in Stockholm in 2003, studies which he continues still. In 2012 he founded Bernadotte & Kylberg with Oscar Kylberg. The company has since designed products for many brands.

Activities and charity work
Prince Carl Philip and Princess Sofia's Foundation was established to mark the occasion of the couple's marriage in 2015. The foundation's purpose is to counteract bullying.

In 2013, the Prince Carl Philip Racing Cup was founded. The racing cup aims to help young people with karting talents progress within the sport. The Prince with the Royal Swedish Academy of Engineering Sciences conducts a range of visits to companies, with focus on the companies' creative work.

Prince Carl Philip is a patron of several organizations such as The Swedish National Dyslexia Association, The Swedish Rural Economy and Agricultural Societies, The International Union for Conservation of Nature, The Royal Swedish Motorboat Club and others.

Personal life and family

Prince Carl Philip dated Emma Pernald from 1999 to 2009. Pernald worked at a PR firm for several years. However, the prince and Pernald broke off their relationship in March 2009. She revealed in the Swedish newspaper Expressen that she and the prince mutually decided to go their separate ways. Pernald made no further comment as to the reason for the break-up.

In April 2010, Carl Philip was linked in the press with former glamour model Sofia Hellqvist. In August 2010, Royal Court spokesperson Nina Eldh confirmed the relationship between Carl Philip and Hellqvist in a statement released by the palace. On 27 June 2014, it was announced that Carl Philip and Hellqvist were engaged.

They married on 13 June 2015 in Stockholm's Royal Palace chapel, and thousands of people lined the streets for the occasion. In an interview he criticized the press for suggesting that Hellqvist was not welcome in the royal family. He told the press that the opposite was true and that his family easily accepted her into the family. He compared the "bullying" of her past to that of himself being bullied for having dyslexia.

The couple was due to move into the Villa Solbacken which had been vacant since the death of Princess Lilian, and while it was being renovated, they lived in Rosendal Palace until 2017.

The couple has three sons:
 On 19 April 2016, Princess Sofia gave birth to a son, Prince Alexander Erik Hubertus Bertil, Duke of Södermanland, at Danderyd Hospital. He was baptised by Archbishop Antje Jackelén in the Palace Chapel at Drottningholm Palace on 9 September 2016.
 Their second child, Prince Gabriel Carl Walter, Duke of Dalarna, was born on 31 August 2017 at Danderyd Hospital. He was baptised by Archbishop Emeritus Anders Wejryd at Drottningholm on 1 December 2017.
 Their third son, Prince Julian Herbert Folke, Duke of Halland, was born on 26 March 2021 at Danderyd Hospital. His christening took place on 14 August 2021 in the Drottningholm Palace Chapel.

On 7 October 2019, Carl Philip's father, the king, issued a statement rescinding the royal status of Prince Alexander and Prince Gabriel in an effort to more strictly associate Swedish royalty to the office of the head of state; they are still to be styled as princes and dukes of their provinces, and they remain in the line of succession to the throne. Carl Philip and his wife commented that their sons now will have more freedom of choice for their future lives.

Honours

National honours

 Knight of the Royal Order of the Seraphim (RoKavKMO)
 Commander of the Royal Order of the Polar Star (KNO)
 Knight of the Royal Order of Charles XIII (RCXIII:sO, not worn as Prince Carl Philip is not a Freemason)
 Recipient of the King Carl XVI Gustaf's Jubilee Commemorative Medal I (30 April 1996)
 Recipient of the Crown Princess Victoria and Prince Daniel's Wedding Commemorative Medal (8 June 2010)
 Recipient of the King Carl XVI Gustaf's Jubilee Commemorative Medal II (23 August 2013)
 Recipient of the King Carl XVI Gustaf's Jubilee Commemorative Medal III (30 April 2016)
Recipient of the King Carl XVI Gustaf's Jubilee Commemorative Medal IV (15 September 2023)
 Recipient of the
 Recipient of the Swedish Armed Forces Conscript Medal
 Recipient of the Swedish National Defence College Commemorative Medal (Försvarshögskolans minnesmedalj)
 Recipient of the  Medal of Merit in gold (Fredsbaskrarna Sveriges förtjänstmedalj i guld) (22 January 2013)

Foreign honours
: Member 1st Class of the Order of the Balkan Mountains
: Grand Cross of the Order of Rio Branco
: Grand Cross of the Order of Merit
: Member 1st Class of the Order of the Cross of Terra Mariana
: Grand Cross of the Order of the White Rose of Finland
: Grand Cross 1st Class of the Order of Merit of the Federal Republic of Germany
: Grand Cross of the Order of Honour
: Grand Cross of the Order of the Falcon
: Knight Grand Cross of the Order of Merit of the Italian Republic (2 November 2018)
: Grand Cordon of the Order of the Star of Jordan
: Grand Officer of the Order of the Three Stars
: Grand Cross of the Order of Adolphe of Nassau
: Honorary Commander of the Order of Loyalty to the Crown of Malaysia (2005)
: Grand Cross of the Order of the Crown (11 October 2022)
: Grand Cross of the Order of St. Olav (1 September 2005)
: Grand Cross of the Order of Faithful Service
: Knight Grand Cross of the Order of Civil Merit (16 November 2021)
: Grand Officer of the National Order of Merit

Military ranks
  December 2002: Second Lieutenant
  14 December 2004: Lieutenant
  December 2007: Captain
  1 October 2014: Major

Arms

Prince Carl Philip's coat of arms is based on the greater coat of arms of Sweden. It features in the first and fourth quarters, the Three Crowns; in the second, the lion of the House of Bjelbo; and in the third, the eagle of the arms of Värmland, representing the titular designation of his dukedom. In the centre, on an inescutcheon, is the dynastic arms of the House of Bernadotte. Surrounding the shield is the chain of the Order of the Seraphim.

Ancestry

References

External links

The Royal Court of Sweden: Prince Carl Philip
Bernadotte and Galliera princely inheritance (in Swedish)

|-

1979 births
Living people
Varmland
House of Bernadotte
Kent School alumni
Rhode Island School of Design alumni
Swedish Lutherans
Swedish people of Brazilian descent
Swedish people of German descent
Carl Philip 1979
Crown Princes of Sweden
People educated at Enskilda Gymnasiet
People from Stockholm

Knights of the Order of Charles XIII
Grand Crosses of the National Order of Faithful Service
Grand Crosses 1st class of the Order of Merit of the Federal Republic of Germany
Recipients of the Order of the Cross of Terra Mariana, 1st Class
Honorary Commanders of the Order of Loyalty to the Crown of Malaysia
Knights Grand Cross of the Order of the Falcon
Order of Civil Merit members
Royalty and nobility with dyslexia
Sons of kings
Swedish racing drivers
Grand Crosses of the Order of the Crown (Netherlands)
Sportspeople from Stockholm
Swedish people with disabilities
Cyan Racing drivers

Prince Carl Philip, Duke of Värmland


Corvo er ein af níu eyjum sem tilheyra hinum portúgölsku Asóreyjum. Flatarmál Corvo er 17,11 km² og fjöldi íbúa er um 470. Heiti eyjarinnar þýðir kráka, sbr. latneska orðið corvus.

Asóreyjar

Corvo


Ein Friabilimeter dient der Bestimmung der Mürbigkeit von Gerstenmalzkörnern durch einen Abriebvorgang.
Die Ermittlung des Friabilimeterwerts dient neben anderen Indikatoren der standardisierten Analyse der chemischen Verhältnisse in bzw. der Eigenschaften oder Qualität von Gerstenmalz.

Funktionsweise
In einer standardisierten Mahlapparatur wird das Malz gemahlen und die entstehenden kleineren Teile abgesiebt. Dann wird der entsprechende Teil größerer Teile gewogen. Aus diesem Teil wird dann noch der Anteil der ganz oder herunter bis zu 75 % der originalen Korngröße erhaltenen Anteile ermittelt. Zur Kalibrierung ist neben den Geräteeigenschaften auch noch der Wasseranteil des Malzes entscheidend, der durch Vermahlung eines standardisierten Malzes als Vergleich berücksichtigt wird.

Einzelnachweise

Brautechnik
Messgerät

Friabilimeter


Beate Pahlitzsch) Paetow(Leipzig, 8 de abril de 1961) é ex-voleibolista indoor e jogadora de vôlei de praia alemã,foi medalhista de ouro no Campeonato Europeu de 1995 na França.

Carreira

O início na prática desportiva deu-se no vôlei de quadra,  atuou de 1973 até 1990 no SC Leipzig, de 1990 a 1992 atuou pelo Hamburger SV, posteriormente pelo VG Alstertal-Harksheide nos períodos de 1992 a 1994, e pelo 1. VC Vechta de 1994 a 1996.Paralelamente competiu desde 1992 no vôlei de praia, e esteve ao lado de Martina Schwarz  e sagraram-se bicampeãs nacionais em 1992 e 1993.

Com Cordula foram vice-campeãs nacionais em 1995 e conquistaram a medalha de ouro no Campeonato Europeu de Voleibol de Praia de 1995 em Saint-Quay-Portrieuxesteve no circuito mundial 1995 e alcançaram o décimo sétimo posto nos Abertos de  Bali e Santos, o décimo terceiro lugares  de Clearwater, Hermosa Beach e Pusan e Carolina (Porto Rico), os nonos lugares nos Abertos de  Osaka e Espinho, e conquistaram o sétimo lugar no Aberto de Brisbane. Em 1996 esteve ao lado de Sabine Nasarow terminaram na décima sétima posição na Série Mundial de Recife e em décimo terceiro na Série Mundial de Maceió.

Ligações externas

Jogadores de voleibol de praia da Alemanha
Voleibolistas da Alemanha

Beate Paetow


Helen Kelesi (Victoria, Canadá, 15 de noviembre de 1969), es una extenista canadiense, llegó a ser Top 15 del ranking de la WTA. Representó a Canadá en los Juegos Olímpicos de Seúl 88.

Enlaces externos

Tenistas femeninas de Canadá
Tenistas en los Juegos Olímpicos de Seúl 1988

Helen Kelesi


NK Rudar Kamengrad je bosanskohercegovački nogometni klub iz Donjeg Kamengrada kod Sanskog Mosta.

Povijest

Klub je osnovan 1957. godine.

U sezoni 2019./20. koja je prekinuta zbog pandemija COVID-19 osvajaju 1. županijsku ligu USŽ i ostvaruju plasman u Drugu ligu FBiH – Zapad. Pobjedom u finalu nad Krajinom iz Cazina (2:1) prvi puta osvajaju Kup USŽ. U sezoni 2022./23. nastupaju u Kupu FBiH.

Izvori

Nogometni klubovi u Unsko-sanskoj županiji
Sanski Most

NK Rudar Kamengrad


Datiska (lat. Datisca), biljni rod od dvije vrste trajnica iz porodice Datiscaceae. Jedna vrsta raširena je po Sjevernoj Americi, to je D. glomerata iz Nevade, Kalifornije i sjeverozapadnog Meksika. Drga vrsta D. cannabina raširena je od zapadne Himalaje do zemalja istočnog Sredozemlja.

Opis
Datiscaceae, su porodica reda tikvolikih (Cucurbitales) cvjetnica, s jednim rodom. Datisca cannabina, koja se nalazi od Sredozemlja prema istoku do središnje Azije, biljka je nalik konoplji, visoka 2 metra (7 stopa), koja ima listove s tri do sedam naizmjeničnih, nazubljenih listića. Ženske biljke imaju žute cvjetove, a žuta boja se dobiva iz korijena. "Durango korijen" (D. glomerata), porijeklom iz obalnih područja jugozapadne Sjeverne Amerike, naraste do 1,25 metara (4 stope) u visinu i ima duboko urezane listiće i neugledne cvjetove.

Vrste
 Datisca cannabina L.; tip. Kreta, Istočnoegejski otoci, Azija
 Datisca glomerata (C. Presl) Baill.; Kalifornija, Nevada, Baja California Norte

Sinonimi
 Tricerastes C.Presl
 Cannabina Mill.

Vanjske poveznice

Izvori

Tikvolike

Datiska


ශබ්ද දූෂණය යනු අනවශ්‍ය ලෙස බාධා කරන ශබ්දය ලෙස සරලව දැක්‌විය හැකි ය.

ශබ්ද දූෂණය


Yayladağı, Hatay'a bağlı ilçedir ve Türkiye'nin coğrafi olarak en güneydeki ilçesidir. 36°- 42° paralelleri arasındaki Türkiye'nin 36'ncı paraleline yakındır. Yayladağı sınır kapısı ve gümrüğü Türkiye'nin Suriye'ye açılan kara kapılarındandır. Komşu ilçeleri; Altınözü, Samandağ ve Defne'dir.

Tarihçe
İslam bölgeye Abbasiler tarafından getirilmiştir, Selçuklu Hanedanı ile devam etmiştir. İlçe merkezinin 9. ve 10. yüzyılda kurulduğu sanılmaktadır. Avar Türkleri'nden Savcılar Boyunun başı Kasım Bey bu toprakları Bizans'tan alıp bir cami, bir köprü ve bir okul yaptırmıştır. Kasım Bey Cami ve Kasımbey Köprüsü bugüne kadar ulaşmıştır. Osmanlı İmparatorluğu döneminde ilçeye Ordu-Muradiye isimleri verilmiştir. Yavuz Sultan Selim döneminde bu bölgeye Türkleri yerleştirmiştir. Yavuz Sultan Selim Mısır Seferi dönüşünde burada ordusu ile birlikte konakladığı için buraya "ordu" denilmiştir. 1918'de İngilizler, daha sonra Fransızlar tarafından işgal edilen Hatay, 1938'de Bağımsız Hatay Cumhuriyeti'ne katıldı. 1940'ta adı "Ordu" ile karıştığı için "Yayladağı" olarak adı değiştirildi. Bu adı "Yayladağı" isimli dağından almıştır. Hatay'ın kurtuluş günü olan 23 Temmuz Yayladağı'da kurtuluş günü olarak kutlar.

Coğrafya
Yayladağı ilçesi Hatay'ın güneyine düşmektedir. İlçenin doğusunda ve güneyinde Türkiye-Suriye sınırı bulunur. Kuzeybatıda Samandağı, kuzeyde Antakya ile komşudur. Alanı 366 km²' dir. Denizden yüksekliği ise 450 m'dir.

İdari durumu
Yayladağı İlçesi'nin 47 tane mahallesi vardır. Bezge (Yeditepe) mahallesi ilçeye 11 km uzaklıktadır. Karaköse, ilçeye 15 km; Kışlak ise 18 km uzaklıktadır. İlçenin merkezinde üç tane mahalle vardır. Güneyde Çamaltı Mahallesi, Kuzeybatıda Dutlubahçe Mahallesi, Kuzeydoğuda Kurtuluş Mahallesi.

Nüfus

İklim
İlçede Akdeniz iklimi görülmektedir. Yazlar sıcak ve kurak, kışlar yağışlı ve ılıktır. Bölge yüksek ve dağlık olduğu için kar yağışı görülür. Hatay'ın diğer ilçelerine göre daha serindir.

Bitki Örtüsü
Genelde çam, sandal ve meşe ağaçlarından oluşan ormanlar yer kaplar. Ormanların olmadığı yerlerde makiler hakim durumdadır. Defne, kekik, zakkum, sumak, keçiboynuzu, kızılcık, atlas çiçeği ve mor menekşeler bulunur.

Tarım

İlçede bulunan arazinin 96.510 dekarı tarım alanı geri kalanı kayalık ve ormanlıktır. Ekilen alanda 15 bin dekar zeytin, 15 bin dekar sebze, 42 bin dekar hububat, 9 dekar meyve, 8 dekar tütün, 5 dekar baklagiller ve 250 dekar bağ bulunur. İlçe arazisi dağlık ve verimsiz olduğu için modern tarım gelişmemiştir. Tarım araçlarından karasaban kullanılır. Son yıllarda pulluk ve traktör sayısı artmıştır. Sulu tarım gelişmemiştir. Kaynak çevrelerinde meyve ve sebzeler genellikle yer kaplar. Arazi dağlık ve kıraç olduğundan verim düşüktür. Hububat verimi de düşüktür. Genelde gelir kaynağı tütün, defne yağı, zeytin ve meyvedir. İlçede defne yaprağı toplanmakta ancak defne işleyecek bir işletme bulunmamaktadır.

İlçenin Aldığı ve Sattığı Ürünler
Tütün, zeytin, zeytin yağı, ceviz, defne yağı, peynir, tereyağı, deri ve incir satar. Buna karşılık ev ve giyim eşyaları, hububat, hazır yiyecek maddeleri satın alır. Bulgur, tarhana, et, mercimek, mısır, erik, kayısı, fasulye, peynir, süt, yoğurt, çökelek, sebze ve meyve tüketilir.

Hayvancılık
En çok keçi beslenir. Daha sonra sığır gelir. Koyun az da olsa beslenir. Kümes hayvanı ve binek hayvanları da beslenir.

Sağlık
İlçede sağlığı tehdit edici bulaşıcı hastalık yoktur. İlçe merkezinde bir tane hastane, bir tane sağlık ocağı, hükûmet tabipliği, Karaköse, Bezge, Kışlak ve Şakşak mahallelerinde birer tane sağlık ocağı bulunur. Yine ilçe merkezinde bir diş polikliniği ve üç eczane vardır.

Eğitim
Merkezde bir Yatılı İlköğretim Bölge Okulu, 3 ilköğretim Okulu, Mustafa Kemal Üniversitesi'ne bağlı 1 meslek yüksek okulu, 2 Lise, Kız Meslek Lisesi ve Halk Eğitim kursları vardır. Okullar Atatürk İlköğretim Okulu, Mehmet Akif İlköğretim Okulu, Yavuz Selim İlköğretim Okulu, Yatılı İlköğretim Bölge Okulu, Yayladağı Lisesi, İmam Hatip Lisesi, Kız Meslek Lisesi'dir. Okuma oranı yüksektir. Okulsuz köy olmayıp, okullardaki öğretmen eksikliği vekil öğretmenlerle giderilmektedir ve yatılı güzel sanatlar lisesi bulunmaktadır.

Engebeler
Yayladağı İlçesi bütünüyle dağlık bir araziden oluşur. İlçenin doğusunda Yayladağı, batıda Kel dağı, güneyde Salcan Dağı, kuzeyde Ziyaret Dağı bulunur. Araplar Dağı, Ayvacık Dağı, Oğlakçı ve Mezere Yaylaları bulunmaktadır. Dağlar arasında vadiler ve küçük düzlükler yer alır. Akdeniz kıyıları kayalık ve diktir. İlçenin en yüksek dağı Keldağı'dır (1740). Akarsular En önemli akarsuyu Kureyşi Deresi'dir. Suriye topraklarına geçip Akdeniz'e dökülür. İlçe merkezinde içme suyu Karapınar ve Gökmeryem kaynaklarından sağlanır.

Ulaşım

Uluslararası E-5 yolu Yayladağı'ndan geçer. Türkiye- Suriye kapısına 5 km uzaklıktadır. Antakya'ya 51 km uzaklıktadır. Hatay ile ilçe arasında düzenli bir ulaşım imkânı bulunmamakta ve minibüsler ile ulaşım sağlanmaktadır.

Yaşayış ve Geçim Kaynakları
Geçim kaynağı tarımdır. (Tarım ürünleri olarak, bodur elma, nar, defne, zeytin, meyve ve sebze, tütün yetiştirilir.) Az da olsa küçük esnaflık, çanak-çömlek yapımcılığı ve testilcilik yapılır. Merkezde TEKEL'e ait 150 kişinin çalıştığı tütün işletme evi bulunmaktaydı. Özelleştirme sonrası kapatılmıştır. Dışarıya göç veren bir ilçedir. Özellikle hasat döneminde Amik ve Çukurova'ya pamuk işçisi olarak giden fazladır.

Yöreye Özgün Kullanılan Kelimeler

Bermil: Varil, çöp kovası vb.

Süllüm: Merdiven

Döl: Çocuk, soy

Ölük: Ölmüş, vefat etmiş

Aş: Düğünlerde verilen yemek

Aleç: İlaç, merhem

Orduevi: Ordövr, ön soğuk yemek

Zeyt: Zeytinyağı

Elpeçen: Küçük kertenkele

Ağnanmak: Gelişigüzel yatmak

Gidişmek: Kaşınmak

Süvari: Çay bardağında Türk kahvesi

Bire: Erkek çocuk

Kele: Kız çocuk

Maallef: Kül tablası

Karabalcan: Patlıcan

Manadura: Domates

Keme veya Patata: Patates

Koca: İhtiyar adam

Aspap: Giyecek

Pisik: Kedi

Yağlık: Eşarp

Silesil: Yoğurtlu bir tür yemek

Zahter: Kekik

Ağdamla veya Ağartı: Süt ürünleri

Kernep: Su kabağından tas

Mişmiş: Kayısının küçüğü

Payam: Badem

Bezzakke: Salyangoz

Aymüşlemek: Karıştırmak, mıncıklamak

Bakdeniz: Maydanoz

Attun: Siyah, küçük, buruşuk zeytin

Hölüp: Testi, toprak çanak

İt üzümü: Böğürtlen

Öte: İleri

Melhafe: Yorgan Yüzü

Elleham: Belki de,sanmak (allahu´alem)

Meatter: Zavallı insan

Hoşhana: Kase

Lakın: Çamaşır yıkanan leğen

Sakiil: Laubali insan

Gümbel veya cara: Büyük su testisi

Kama: Bıçak

Süğürtmek: Koşmak

Dıkılmak:   İçeri girmek

Pinnek: Kümes(tavuk,Kaz)

Sokmak:  Çıkmaz Sokak

Taka: Dolap

Seyirtmek: Koşmak

Istıfıl ol: Ne halin varsa gör

Tarihi eserler
Merkezde 1000 yıllık Kasım Bey Camii ve Kasımbey Köprüsü, 500 yıllık Hacı Hüseyin Camii ve Romalılardan kalma köprü vardır. Kel Dağı'nda Barlaham Manastırı, Ayışığı köyünde Kızlar Sarayı ve Çabala köyünde de bir kilise vardır. Karacurun Mahallesinde taş devrinden kalma oymalı mağara vardır. Olgunlar mahallesinde de kilise kalıntıları vardır. Merkezde diğer bir tarihi bina iki katlı Askerlik Şubesi Başkanlığı binasıdır. 1930 yılında Fransızlar tarafından karakol olarak yapılan tarihi binanın malzemesi Fransa'nın Marsilya kentinden gemilerle İskenderun'a oradan da katırlarla Yayladağı'na getirilmiştir. Fransız işgalinden geriye ayakta kalan tek binadır. Aydınbahçe Mahalleninde de Kale Boğazı adlı yerde eski zamanlardan kalma bir kalenin kalıntıları vardır.

Turizm

Tarihi eserlerin tanıtımı iyi yapılamadığından turizm gelişmemiştir. Turistler sınır kapısından geçmek için gelirler. Karacurun Mahallesinde ağrılara deva olan "Yel Dede" ve çocuk sahibi olamayanların uğrak yeri "Aslan Dede" ziyareti bulunmaktadır. Karamağara denilen deniz kıyısında, tarih öncesi bir takım kaya boşlukları bulunmakta ve tarihi önemi bilinmemektedir.

Kaynakça

Dış bağlantılar

 T.C. Yayladağı Kaymakamlığı
 T.C. Yayladağı Belediyesi

Yayladağı


O marco temporal das terras indígenas, também conhecido como tese de Copacabana, é uma tese jurídica, construída jurisprudencialmente no julgamento do caso Raposa Serra do Sol pelo Supremo Tribunal Federal (STF) do Brasil de 2009. Nela, o Supremo decidiu que o artigo da Constituição que garante o usufruto das terras tradicionalmente ocupadas pelos indígenas brasileiros deveria ser interpretado contando-se apenas as terras em posse em 5 de outubro de 1988, data da promulgação da Constituição.

A tese foi apresentada pelo ministro Menezes Direito, junto com dezenove outras condicionantes que objetivavam dar maior segurança jurídica ao processo de demarcação de terras indígenas. O nome "tese de Copacabana" vem de um comentário do ministro Gilmar Mendes em julgamento de 2014 que reafirmou o marco temporal: "Claro, Copacabana certamente teve índios, em algum momento; a Avenida Atlântica certamente foi povoada de índios. Adotar a tese que está aqui posta nesse parecer, podemos resgatar esses apartamentos de Copacabana, sem dúvida nenhuma, porque certamente, em algum momento, vai ter-se a posse indígena".

Posteriormente, em embargos de declaração, o STF acabou esclarecendo que as condicionantes aplicavam-se somente àquele caso específico. No entanto, durante o governo Michel Temer, a partir de parecer da Advocacia-Geral da União (AGU), entendeu-se o precedente de Raposa Serra do Sol como obrigatório para todos os processos de demarcação de terras indígenas.

Desde 2019, a questão voltou à tona com o julgamento do Recurso Extraordinário 1.017.365, caso em que está em disputa o reconhecimento de uma área reclamada por indígenas do povo Xoclengues, na Reserva Biológica do Sassafrás, em Santa Catarina. O STF reconheceu "repercussão geral" ao caso, o que significa que aquilo que vier a ser decidido determinará precedente para todo o judiciário brasileiro. Por decisão do ministro relator do processo, Edson Fachin, todos os processos sobre demarcações de terras indígenas foram suspensos até o fim da pandemia de Covid-19 ou até o julgamento final de recurso extraordinário.

A AGU defendeu a tese, a qual, segundo o advogado-geral Bruno Bianco, construiu "balizas e salvaguardas para a promoção dos direitos indígenas e para a garantia da regularidade da demarcação de suas terras." Já o Ministério Público Federal (MPF) manifestou-se contrariamente ao marco. O Procurador-Geral da República Augusto Aras declarou que "por razões de segurança jurídica, a identificação e delimitação das terras tradicionalmente ocupadas pelos índios há de ser feita no caso concreto, aplicando-se a cada fato a norma constitucional vigente ao seu tempo".

O ex-presidente Jair Bolsonaro também manifestou-se a favor do marco, dizendo que, caso o STF decida modifica-lo, seria "um duro golpe ao nosso agronegócio, com repercussões internas quase catastróficas, mas também lá para fora."

O primeiro voto do julgamento, dado pelo relator Edson Fachin, foi contrário ao estabelecimento de um marco. O ministro disse que a decisão da Raposa Serra do Sol, em vez de pacificar a questão, paralisou as demarcações e acirrou conflitos; declarou também que "dizer que Raposa Serra do Sol é um precedente para toda a questão indígena é inviabilizar as demais etnias indígenas". O segundo voto foi do ministro Nunes Marques, que mostrou-se favorável à tese: "Uma teoria que defenda que os limites das terras estão sujeitos a um processo permanente de recuperação de posse em razão de um esbulho ancestral abre espaço para conflitos de toda ordem sem que haja horizonte de pacificação".

O julgamento foi suspenso no dia 15 de setembro de 2021, quando o ministro Alexandre de Moraes pediu vistas do processo. No dia 20 de setembro de 2023, o STF retomou o julgamento e, no dia seguinte, formou maioria para derrubar o marco temporal.

A bancada ruralista reagiu imediatamente, e prometeu tornar a derrubada nula. Segundo o vice-presidente da Frente Parlamentar da Agropecuária, Evair de Mello, "vamos precisar tomar algumas atitudes do ponto de vista regimental. [...] Podemos obstruir as pautas do governo, podemos apresentar um texto novo e levar para o plenário. No ponto de vista do parlamento, tudo é possível".

Em outubro o Congresso aprovou em regime de urgência a Lei 14.701, que altera o texto constitucional para autorizar o princípio do marco temporal. O Ministério Público entendeu a Lei como inconstitucional e antagônica a tratados internacionais, e o presidente da república vetou seus pontos principais. O Congresso pode derrubar o veto presidencial. A Frente Parlamentar da Agropecuária publicou nota prometendo derrubá-lo. A bancada ruralista tem maioria no Congresso. Segundo Leandro Prazeres, "o embate entre o governo e os ruralistas ainda está longe de acabar".

Ver também

Povos indígenas do Brasil
Genocídio indígena no Brasil
Terras indígenas do Brasil

Ligações externas
 "Marco temporal: entenda por que julgamento no STF pode definir o futuro das terras indígenas' na Conectas Direitos Humanos

Supremo Tribunal Federal
Terras indígenas do Brasil
Agricultura no Brasil

Marco temporal das terras indígenas


ඩෙසර්ට් ෆ්ලවර්: ද එක්ස්ට්‍රාඕර්ඩිනරි ජර්නි ඔෆ් අ ඩෙසර්ට් නෝමැඩ් යනුවෙන් හැඳින්වෙන්නේ වාරිස් ඩයිරී සහ කැත්ලීන් මිලර් විසින් රචිත ස්වයංචරිතාපදාන ග්‍රන්ථයකි. 1998දී ප්‍රකාශිත මෙය සෝමාලි නිරූපිකාවක වන වාරිස් ඩයිරීගේ දිවිය අලලා නිර්මාණය වූවකි.

2009දී, මෙම ග්‍රන්ථය ඇසුරෙන් එම නමම යටතේ චිත්‍රපටයක් නිර්මාණය විය. පීටර් හර්මාන් සහ බෙන්ජමින් හර්මාන් විසින් නිෂ්පාදිත මෙහි වාරිස්ගේ චරිතය නිරූපණය කරන ලද්දේ ඉතියෝපියානු සුපිරි නිරූපිකා ලියා කෙබෙඩේ විසිනි.

ප්‍රකාශනය
Desert Flower, William Morrow Pub, 1998 (1st edition),

ආශ්‍රේයයන්

1998 පොත්
ඇමරිකානු චරිතාපදාන
කාන්තා ලිංගික අංගච්ඡේදනය පිළිබඳ නිර්මාණ

ඩෙසර්ට් ෆ්ලවර්


Noé Alejandro Rivera Burgos (Ciudad de Guatemala, Guatemala, 5 de septiembre de 1985 - 14 de mayo de 2011) fue un skater guatemalteco y fundador de 502 Skateboards. Fue uno de los skaters más influyentes en la escena del skateboarding centroamericano.

Carrera
En 1999 viajó a Chicago, Illinois, Estados Unidos, en donde conoció el skateboarding y empezó a practicarlo. Volvió a Guatemala en 2002 y continuó su progreso en la disciplina del street skateboarding, llegando a posicionarse en los primeros lugares en los principales concursos de Guatemala.

En el 2007, se convirtió en el primer skater guatemalteco en participar en una de las competencias más importantes de ese deporte, el Tampa Am, y logró quedar en el puesto 82 de la competencia Volcom Damn Am en ese mismo año.

502 Skateboards
En 2008 fundó la primera empresa de fabricación de skateboards guatemalteca, llamada 502 Skateboards (en alusión al prefijo telefónico de Guatemala, +502), logrando establecerse exitosamente en el mercado nacional.

Muerte
El sábado 14 de mayo de 2011, en horas de la madrugada, murió a causa de un accidente de tránsito.

Referencias

Enlaces externos
 502 Skateboards

Skaters de Guatemala

Noé Rivera


Yanköy, Antalya ilinin Serik ilçesine bağlı bir mahalledir.

Coğrafya
Antalya il merkezine 42 km, Serik ilçesine 24 km uzaklıktadır.

Nüfus

Serik'in mahalleleri

Yanköy, Serik


Acinopus es un  género de coleópteros adéfagos de la familia Carabidae.

Especies
Comprende las siguientes especies:

 Acinopus almeriensis Mateu, 1954
 Acinopus ambiguus Dejean, 1829
 Acinopus ammophilus Dejean, 1829
 Acinopus antoinei Puel, 1934
 Acinopus baudii A. Fiori, 1913
 Acinopus boiteli Alluaud, 1930
 Acinopus brevicollis Baudi Di Selva, 1882
 Acinopus creticus Maran, 1947
 Acinopus cylindraecus Fairmaire, 1859
 Acinopus dianae Schatzmayr, 1943
 Acinopus doderoi Gudelli, 1925
 Acinopus giganteus Dejean, 1831
 Acinopus grassator Coquerel, 1859
 Acinopus gutturosus Buquet, 1840
 Acinopus haroldii Schaum, 1863
 Acinopus jeannei J. Vives & E. Vives, 1989
 Acinopus khalisensis Ali, 1967
 Acinopus labiatus (Erichson, 1843)
 Acinopus laevigatus Menetries, 1832
 Acinopus laevipennis Fairmaire, 1859
 Acinopus liouvillei Puel, 1934
 Acinopus megacephalus P. Rossi, 1794
 Acinopus picipes (Olivier, 1795)
 Acinopus pilipes Piochard De La Brulerie, 1868
 Acinopus pueli Schatzmayr, 1935
 Acinopus sabulosus Fabricius, 1792
 Acinopus striolatus Zoubkoff, 1833
 Acinopus subquadratus Brulle, 1832

Referencias

Enlaces externos

 ION
 Nomenclator Zoologicus

Harpalina

Acinopus


Les Haplodiniaceae sont une famille d'algues dinoflagellés de l'ordre des Prorocentrales.

Étymologie
Le nom vient du genre type Haplodinium, formé du suffixe haplo-, « simple ; une seule fois », et du suffixe -din (allusion aux dinoflagellés), littéralement « dinoflagellé simple », peut-être en référence à la morphologie particulière de cette dinoflagellé, notamment l'absence des sillons de flagelle équatorial (cingulum), et longitudinal  (sulcus ) et des flagelles émergeant en position apicale plutôt que ventrale (desmokontes).

Liste des genres
Selon
 Pleuromonas Fromentel

Selon
 Haplodinium Klebs, 1912
 Pleromonas Pascher, 1914

Classification
 classe le genre type Haplodinium  dans la famille des Prorocentraceae.

Notes et références

Liens externes

Dinophyta
Famille d'algues (nom scientifique)

Haplodiniaceae


ශ‍්‍රමය මූලිකවූ සම්ප‍්‍රදායික කෘෂිකර්මයෙන් බැහැර වන තරුණ පරපුරට කෘෂිකර්මාන්තය අභිමානයෙන් කලහැකි වෘත්තියක් බවට හරවා ඔවුන් කෘෂිකාර්මික නිෂ්පාදනයට පොලඹවා ගතහැකි ක‍්‍රමයක් ලෙස ජලරෝපිත වගාව වැදගත් වේ.

ඉතිහාසය
මෙය ශත වර්ෂ ගණනාවකට ඉහත ඇමේසන්, බැබිලෝනියාව, ඊජිප්තුව, චීනය හා ඉන්දියාව වැනි පැරණි ශිෂ්ඨාචාර වල මිනිසුන් වැලි සහිත ගංගා ද්‍රෝණිවල හරිතාගාර තුළ වගාව සඳහා උනන්දුව ඇති වීමත් සමඟය. හරිතාගාර තුළ වගාවේදී ඇතිවූ විවිධ ගැටලූ හේතුවෙන් ඒවා තුළ
පිහිටි පස වරින්වර ඉවත් කිරීමට සිදුවීම ගැටළු සහගත විය. මේ හේතුවෙන් පස් වෙනුවට භාවිතා කළ හැකි විකල්ප මාධ්‍ය හා ඒ සඳහා යොදාගත හැකි පොහොර පිළිබඳ පර්යේෂකයන්ගේ අවධානය යොමු විය.

1929 දී කැලිෆෝනියා විශ්ව විද්‍යාලයේ ආචාර්ය විලියම් එෆ්. ග‍්‍රිකේ විසින් තක්කාලි ශාකයක් ජලීය පෝෂක මාධ්‍යයක සාර්ථක ලෙස වගා කළ අතර තක්කාලි ශාකය මීටර් 7.5 ක් පමණ උසට වර්ධනය විය. ඔහු එම ක‍්‍රමය ජල රෝපිත වගාව (Hydroponics) ලෙස නම් කළේය. ග‍්‍රීක භාෂාවෙන් හයිඩ්‍රො (Hydro) යනු ජලය සහ පෝනොස් යනු (Ponos) කි‍්‍රයාකාරී යන වචන එක් වී ක‍්‍රියාකාරී ජලය යන අර්ථ ලබා දෙන හයිඩ්‍රොපෝනික්ස් යන වචනය සෑදී ඇත.

මූලාරම්භයේදී පෝෂක ද්‍රාවණ තුළ වගාව පමණක් හයිඩ්‍රොපෝනික්ස් ලෙස හැඳින්වීය. පසු කාලිනව පෝෂක ද්‍රාවණ තුළ මෙන්ම පාංශු නොවන වෙනත් මාධ්‍ය තුළ වගාව ද හයිඩ්‍රොපෝනික්ස් වගා ලෙස නම් විය. වර්මානයේ පස් රහිතව, වෙනත් මාධ්‍ය සහිතව හෝ රහිතව පෝෂක ද්‍රාවණ උපකාරයෙන් කරනු ලබන සියලූ වගාවන් ජලරෝපිත/නිර්පාංශුක වගාවන් ලෙස හදුන්වයි. 1960 හා 70 දශක දෙක තුළ වාණිජ මට්ටමේ ජල රෝපිත වගාවන් අබුඩාබි, ඇමරිකාව, බෙල්ජියම, ඩෙන්මාර්කය, ජර්මනිය,  ඕලන්දය, ඉරානය, ඉතාලිය, ජපානය හා රුසියානු සමූහ ආණ්ඩුව ආදී රටවල දියුණුවට පත් විය.

1980 දශකය තුළධී සීඝ‍්‍රයෙන් දියුණුවූ ජලරෝපිත වගාවන් පර්යේෂණ ගණක ආශ‍්‍රයෙන් ස්වයංක‍්‍රීයව ක‍්‍රියාත්මක වන විශාල ප‍්‍රමාණයේ හයිඩ්‍රොපෝනික්ස් ගොවිපොලවල් දක්වා වර්ධනය විය. 1990 දශකයේ ගෘහාශ‍්‍රිත මට්ටමේ කුඩා පරිමාණ ජල රෝපිත වගාවන් ප‍්‍රචලිත වීම ආරම්භ විය. අනූව දශකයේ දී ආරම්භවූ ශී‍්‍ර ලංකාවේ ජලරෝපිත වගාවන් ක‍්‍රමයෙන් ව්‍යාප්ත වෙමින් පවතී. ජලීය මාධ්‍ය භාවිතය මෙන්ම කොහුබත් වැනි ඝන මාධ්‍ය භාවිතා කර ආරක්ෂිත ගෘහ තුළමෙන්ම විවෘත ක්ෂේත‍්‍ර තුළද සිදුකරන වගාවන් ශී‍්‍ර ලංකාවේ දැනට ප‍්‍රචලිතය.

ජලරෝපිත හෙවත් පස් රහිත වගාව

සම්ප‍්‍රදායික කෘෂිකර්මාන්තයේදී, බෝග වර්ධනය සඳහා අවශ්‍ය වන පෝෂක, ජලය සහ වාතය
ලබාදෙන පස නොයෙක් අවස්ථාවන්හිදී  වගාව සඳහා සීමාකාරී සාධකයක් බවට පත්වේ.
සීඝ‍්‍රයෙන් වැඩිවන ජනගහනය, නාගරීකරණය, නිරන්තරව වගා කිරීමෙන් හා පාංශු සෝදාපාළුව හේතුවෙන් වගා බිම් නිසරු වීම, පාංශු රෝගකාරක ක්‍ෂුද්‍රජීවීන් සහ වටපනුවන් වැඩිවීම සහ ආම්ලිකතාවය හා ලවනතාවය අහිතකර ලෙස වරඣධනය වීම නිසා වගාව සඳහා සුදුසු බිම් ප‍්‍රමාණය අඩුවීම මෙන්ම සම්ප‍්‍රදායානුකූල බෝග වගාවේ අස්වනු ප‍්‍රමාණාත්මකව හා ගුණාත්මකව අඩු මට්ටමක පැවතීම එසේ වීමට හේතුකාරක වේ.

පසෙහි වගා කිරීමේදී මතුවන විවිධ සීමාකාරී සාධක මඟහැරවීම සදහා භාවිතා කල හැකි විකල්ප ක‍්‍රම පිළිබදව කරන ලද පර්යේෂණ වල ප‍්‍රතිඵලයක් ලෙස ජලරෝපිත හෙවත් පස් රහිත වගාව (Hydroponics/Soilless culture) දියුණු වී ඇත. ලොව පුරා ප‍්‍රචලිත වෙමින් පවතින කාර්යක්ම බවින් වැඩි ඉහල අස්වනු ලබාදෙන මෙම වගා ක‍්‍රම පිළිබඳ මූලික අවබෝධයක් ලබා තිබීම මෙම ප‍්‍රකාශනයේ අරමුණ වේ.

ජලරෝපිත හෙවත් පස් රහිත වගාවක් යනුවෙන් හඳුන්වනුයේ ශාක-පෝෂක අඩංගු ජලීය
මාධ්‍යයක් මගින් ශාක පෝෂණය සිදුකර ලබා ගන්නා වගාවකි. නිර්පාංශුක බෝග වගාව
යනුවෙන් ද හදුන්වන මෙම වගා ක‍්‍රමය දීහයිඩ්‍රොපෝනික්ස් යන ඉංග‍්‍රිසි නාමයෙන් වඩාත් ප‍්‍රචලිතය. පෝෂක ලබාදීම පස් භාවිතා නොකර වෙනත් කාබනික හෝ අකාබනික මාධ්‍යය තුළින් හෝ කිසියම් ඝන මාධ්‍යයක් රහිතව සිදුකල හැකිය.

සාම්ප‍්‍රයික කෘෂිකර්මය හා සසඳන විට ජලරෝපිත වගාවෙන් බොහෝ වාසි ලබා ගත හැක.
බෝග වර්ධනය සදහා සීමාකාරී ලෙස බලපාන සාධක අවම කර ප‍්‍රශස්ත තත්වයන් ලබාදීමේ
හැකියාව ඇති බැවින් ඉහල අස්වනු ලබා ගැනීමේ විභවය ජලරෝපිත/පස් රහිත වගාවන් වලින් උපරිම වේ. පාංශුජනක ව්‍යාධිකාරකයන් නිසා මතුවන රෝග හා කෘමි හානි මගහැරවීමටත් මෙම ක‍්‍රම භාවිතය ඉවහල් වේ. පාංශු වානුහරණය, පාංශු තත්වය වැඩි දියුණු කිරීම, වැනි කාලය හා ශ‍්‍රමය අධික ලෙස වැය වන වියදම් ක‍්‍රම මගහරවා ගැනීමටද මේ මගින් හැකිවේ. දේශගුණික බලපෑමෙන් තොරව වසර පුරා වෙළෙඳ පොල ඉලක්ක කර ගත් නිෂ්පාදන කි‍්‍රයාවලියන් වුවද මෙමගින් සැළසුම් කිරීමේ හැකියාව ඇත. තවද කෘෂි රසායන භාවිතය අවම කර, රෝගකාරක වලින් තොර, පස් රහිත ඉතා පිර්සිදු අස්වැන්නක් පාරිභෝගිකයාට ලබාදීමේ හැකියාව ද ලැබේ.

පිපිඤ්ඤා කොමඩු සහ වෙනත් එළව වගාවන් සඳහා දියර කාබනික පොහොර භාවිතා කළ යුගය දක්වා විහිදී යයි. බැබිලෝනියාවේ එල්ලෙන උයන, ඇස්ටෙක් හි පාවෙන ගොවිපොල යනාදියසත්‍ය ලෙසම ජලරෝපිත වගාවන් හි මූලාදර්ශ (Prototype) ලෙස හැඳින්විය හැකිය. පසු කාලීනව පැළෑටි භෞතවේදීන් පර්යේෂණ සඳහා විශේෂිත පෝෂක භාවිතා කර පැළෑටි වර්ධනය අධ්‍යයනය කළ අතර එය පෝෂක වගාව (Nutriculture) ලෙස හැඳින්විය. මෙම පෝෂක වගාව කෙරෙහි ප‍්‍රායෝගික ලෙස අවධානය යොමු වූයේ 1925 පමණ කාල සීමාවේ දීය.

මූලික අවශ්‍යතාවයන්
පසේ වගා කිරීමේදී ශාකයේ මූල පද්ධතියේ වර්ධනය සඳහා බලපාන වාතනය සහ උෂ්ණත්වය
පස මගින් ස්වභාවිකව පාලනයට ලක්වේ. පාංශු තත්ව දුර්වල අවස්ථාවන්හිදී වාතනය සහ උෂ්ණත්වය ප‍්‍රමාණවත් ලෙස යාමනය නොවීමෙන් බෝග වර්ධනය අඩාල වේ. දිය සීරාව වැඩි, ජල වහනය දුර්වල පසක බෝග වගා කිරීම අපහසු වන්නේ ද එම හේතුවෙනි.
පාංශු ස්වාරක්‍ෂක භාවය ද මාධ්‍යය තුළින්ම බෝග වගාවට හිතකර පරිදි පාලනය වේ. පසෙහි ස්වභාවිකව ජනනය වන පෝෂක වර්ග ශාක වලට අවශෝෂණය කර ගැනීමේ හැකියාවක් ඇත. ජලයේ, මාධ්‍යයේ හෝ ද්‍රාවණයේ ආම්ලිකතාව හා ක්‍ෂාරීයතාව (පීඑච් අගය) සහ විද්‍යූත් සන්නායකතාව ශාක මූල මණ්ඩලයට හිතකර පරාසයක නොවෙනස්ව පැවතීම ස්වාරක්‍ෂකතාව ලෙස හදුන්වයි. ජලරෝපිත වගාවේදී මෙම තත්ත්වයන් කෘත‍්‍රීම ආකාරයට පාලනය කළ යුතුවේ.

මේවාද බලන්න
දිය වගා වාණිජ්‍ය
පස රහිතව ශාක වැවීමේ ක්‍රමවේදය

මූලාශ්‍ර
http://www.chinatraderonline.com/Furniture/Green-House/Green-House-231244444.htm
http://www.agridept.gov.lk/
http://goviya.com/
http://www.pgia.ac.lk/
http://en.wikipedia.org/wiki/Hydroponic

ජලරෝපිත වගාව